muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/461, Karar No: 2021/610, Tarih: 07.12.2021

Temyiz dilekçesinde bir temyiz nedeni var olmasına rağmen muhakeme hukukuna aykırılık iddiasının temyiz sebebi olarak gösterilmemesi ya da gösterilmekle birlikte hükme etki edecek nitelikte olmadığının anlaşılması durumunda usul hükümlerine uygunluk bakımından sadece 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesi kapsamındaki hukuka kesin aykırılık hâlleriyle sınırlı bir temyiz incelemesi yapılacak, inceleme sırasında tespit edilen ancak hükmü etkilemeyen muhakeme hukukuna aykırılıklar Yargıtay tarafından bozma nedeni yapılmayarak kararda bu aykırılıklara işaret edilmekle yetinilecektir.

Temyiz nedeninin, maddi hukuka aykırılık iddiasına dayanması hâlinde ise maddi hukuka aykırılık nedeniyle hükmün temyiz edilmesi yeterli olup cezai yaptırımların kişiler üzerindeki telafisi mümkün olmayan ağır sonuçları da gözetilerek somut olayda adaleti gerçekleştirme ve doğru bir hüküm oluşturma ile yükümlü olan Yargıtayca dosyaya yansıyan tüm maddi hukuka aykırılıklar tespit edilip temyiz edenin sıfatı da dikkate alınmak suretiyle bozma nedeni yapılması gerekecektir.

CMK'nın 289. maddesinde yazılı olan "Temyiz dilekçesi veya beyanında gösterilmiş olmasa da aşağıda yazılı hâllerde hukuka kesin aykırılık var sayılır" kuralı, hiçbir temyiz nedeni içermeyen bir temyiz başvurusunda, mutlak temyiz nedenlerinin kendiliğinden gözetileceği şeklinde anlaşılamaz. Bu noktada dilekçe yalnızca bir veya birden fazla nispî temyiz nedeni içeriyorsa, bu nedenler kabul edilmese dahi 5271 sayılı CMK'nın 289. maddesinde yer alan mutlak hukuka aykırılık hâllerinden birine dayanarak hükmün bozulması mümkündür.

D) Temyiz istemlerinin süresinde ve geçerli olup olmadığının değerlendirilmesi ile süresi içinde verdikleri temyiz dilekçelerinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık ve müdafisine, 5271 sayılı CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesinin zorunlu olup olmadığının değerlendirilmesi:

a) Özel Dairece ilk derece mahkemesi sıfatıyla gerçekleştirilen yargılama sonucunda 18.04.2019 tarihinde yapılan oturumda hüküm özünün, hazır bulunan sanık ve müdafisine, karara karşı başvurulacak kanun yolu, süresi, mercisi ve şekilleri de belirtilmek suretiyle açıkça okunup usulen anlatıldığı,

Mahkumiyet hükmüne yönelik olarak sanık müdafisinin 18.04.2019 tarihli ve süresi içerisinde sunduğu dilekçeyle temyiz kanun yoluna başvurduğu,

b) Temyiz dilekçesi içeriğinden; sanık müdafisinin neden göstermediği ve gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettiği,

c) Gerekçeli kararın sanık ve müdafisine 28.06.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği,

Sanık müdafisinin 16.07.2019 tarihinde ve süresinden sonra ek temyiz dilekçesini sunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Söz konusu ön sorun, Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında yer verilen açıklamalar nazara alınarak değerlendirildiğinde;

b) Temyiz dilekçesi içeriğinden; sanık müdafisinin neden göstermediği ve gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesini talep ettiği,

c) Gerekçeli kararın sanık ve müdafisine 28.06.2019 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği,

Sanık müdafisinin 16.07.2019 tarihinde ve süresinden sonra ek temyiz dilekçesini sunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Söz konusu ön sorun, Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında yer verilen açıklamalar nazara alınarak değerlendirildiğinde;

Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, kararın kendisine tebliğinden itibaren 7 gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin "hak düşürücü" veya "düzenleyici" nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren 5271 sayılı CMK'nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir.

Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı yasa yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, yasal sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesinin yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla 7 günlük süre içinde yasal düzenlemeye uygun sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan dolayı temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir.

Bu açıklamalara göre, bahsi geçen ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle sanık müdafisinin temyiz nedenlerini sunduğu 16.07.2019 tarihli dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilmesi ve temyiz incelemesinin anılan bu dilekçeye hasren yapılması gerekmiştir.

E) Heyetin Oluşumu ile İlgili İtirazlar:

Özel Dairece yapılan yargılama sırasında bazı oturumlarda heyetteki en kıdemli üye yerine kıdemsiz üyenin heyet başkanlığı yapmasının usul ve yasaya uygun olup olmadığının değerlendirilmesi;

İncelenen dosya kapsamından;

E) Heyetin Oluşumu ile İlgili İtirazlar:

Özel Dairece yapılan yargılama sırasında bazı oturumlarda heyetteki en kıdemli üye yerine kıdemsiz üyenin heyet başkanlığı yapmasının usul ve yasaya uygun olup olmadığının değerlendirilmesi;

İncelenen dosya kapsamından;

İlk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesince yapılan yargılamadaki 25.12.2018 tarihli duruşmasının 38125 sicil numaralı ... başkanlığındaki heyet tarafından gerçekleştirildiği ve bu heyette üye olarak görev yapan ... ve ...'ın Yargıtay Üyeliğine seçilme tarihi itibarıyla heyet başkanından daha kıdemli olduğu,

Görülmüştür.

Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 495-116 sayılı kararında bu hususa ilişkin olarak yer verilen açıklamalar ışığında ön sorun konusu değerlendirildiğinde;

Suç tarihindeki görev ve statüleri gereğince ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtayın 9. Ceza Dairesinde yargılanmaları gereken sanıkların, Dairenin ... yoğunluğu gözetilerek davaların makul sürede sonuçlandırılabilmesi için birden çok heyet oluşabilecek sayıda Yargıtay üyesinin görevlendirildiği, daire başkanının oluşan heyetlerin hepsine başkan olarak katılmasına fiili olarak imkân bulunmadığından Yargıtay Kanunu'nun 40. maddesindeki düzenleyici hüküm doğrultusunda kıdemli üyenin heyete başkanlık yapması-uygulaması yerine daire başkanı tarafından görevlendirilen üye oluşturulan heyete başkanlık görevini ifa etmiştir. Bu durumda yapılan ve yukarıda açıklanan düzenleyici işlemlere ilişkin mevzuata aykırılığın, yapılan işlemleri yoklukla batıl hâle getirecek durumlardan olmaması, heyet başkanının duruşmaları idaresinde usule aykırılıklar nedeniyle hakkaniyete uygun olmayan yargılama yapıldığının taraflarca ileri sürülmemesi, esası etkileyen kararların duruşma heyeti tarafından oy birliğiyle alınmış olması, ara kararlar veya hüküm kurulurken yapılan oylama sırasının belli bir Yargıtay üyeliği deneyimine sahip üyeleri etki altında bıraktığına dair görüşün dayanaktan yoksun olup buna ilişkin somut olguların ortaya konulmaması karşısında CMK'nın 289. maddesi kapsamında mahkeme heyetinin oluşumunda hukuka aykırılıktan söz edilemeyecektir.

Bazı oturumlarda heyet başkanlığını kıdemsiz üyenin yapmış olması kararın esasını etkileyecek biçimde hukuka aykırılık olarak görülmediğinden ve sanığın adil ve hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiğinin kabulüne olanak bulunmadığından, hükmün bu nedenle bozulmasının makul sürede yargılanma hakkı bakımından engel oluşturacağı gözetildiğinde yasanın düzenleyici nitelikteki kuralına aykırı uygulamanın hükmün esasını etkileyecek nitelikte olmadığından bozma kararı verilmemiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; Özel Dairece yapılan yargılama sırasında heyetteki en kıdemli üye yerine kıdemsiz üyenin heyet başkanlığı yapmasının usul ve yasaya aykırı olduğu şeklindeki düşünceyle karşı oy kullanmıştır.

II) İDDİA:

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; Özel Dairece yapılan yargılama sırasında heyetteki en kıdemli üye yerine kıdemsiz üyenin heyet başkanlığı yapmasının usul ve yasaya aykırı olduğu şeklindeki düşünceyle karşı oy kullanmıştır.

II) İDDİA:

''34361 sicil numarası ile ... Cumhuriyet savcısı olarak göreve başlayan şüphelinin sırasıyla ..., ..., ... Hakimliği, ... ve ... Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığı görevlerinde bulunduğu, 24.02.2011 tarihinde Yargıtay Üyesi olarak seçildiği,

Yargıtay 1. Başkanlar Kurulu'nun 17.07.2016 tarih ve 244/a sayılı kararı ile mevcut yetkilerinin kaldırıldığı,

23.07.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 15. Maddesi ile Yargıtay Üyeliğinin sonlandırılarak Yargıtay Tetkik Hakimi olarak görevlendirildiği,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genel Kurulu'nun 24.08.2016 tarih ve 2016/426 sayılı kararı ile .../... silahlı terör örgütü ile irtibatı ve iltisakı bulunduğu değerlendirilerek meslekten çıkarılmasına karar verildiği tespit edilmiştir.

Şüpheli Savunması:

... Cumhuriyet Başsavcılığında 19.07.2016 tarihli, müdafi huzurundaki savunmasında özetle: Soruşturmanın Yargıtay Kanunun 46. Maddesine göre yürütülmesi gerektiğini, kendisi ve ailesinin örgüt ile herhangi bir bağının bulunmadığını, çalıştığı yer ve performansı değerlendirilerek Yargıtay üyesi seçildiğini; (Ek 5/1-3)

... 7. Sulh Ceza Hakimliğindeki 20.07.2016 tarihli sorgusunda özetle Soruşturmanın Yargıtay Kanununa göre yürütülmesi gerektiğini, suçlamalarla ilgili somut bir isnatta bulunulmadığını, örgüte yakınlığı ile bilinen herhangi bir ortamda kalmadığını, devlet yurtlarında okuduğunu, hukukçu olarak darbeye destek vermesinin mümkün bulunmadığını:(Ek. 5/35-36)

İfade etmiştir.

Deliller:

... alınan ifadesinde : 'Yargıtay üyeleri içerisinden listeden gördüğüm ... da ... üyesidir.' (Ek : 4/19)

... alınan ifadesinde: '... Ağır Ceza Reisi olduğu dönemde Yargıtay üyeliğine seçilmiştir.... cemaat mensuplarının kontenjanından seçilmiştir. Kendisinin iyi bir reis olduğunu biliyorum.' (Ek : 4/16)

... alınan ifadesinde: 'Kendisini ...'de görev yapmamız sebebiyle tanırım. Kendisinin bu yapı tarafından Yargıtay üyesi olarak seçildiğini ben Yargıtay'a geldikten sonra öğrendim.' (Ek : 4/13)

... alınan ifadesinde: ...'de görev yaptığım dönemde ... ve ...'da yapmış olduğumuz sohbet toplantılarının bir kısmına o dönemde yargıtay üyesi olarak görev yapan ..., ..., ... ve... de katılmışlardı. Bunların herbiri hepsine değil bir veya ikisine katılmıştır. (Ek : 4/8)

Şeklinde beyanda bulunmuşlar,

... alınan ifadesinde: Bu yapıya mensup olanlar arasında ismini saymıştır.(Ek :4/3)

... alınan ifadesi ve fotoğraf teşhisinde, şüpheliyi ... mahrem yapı içerisinde olduğunu söylemiştir. (Ek:4/23)'' ifadelerine yer verilerek sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılması talebiyle dava açıldığı anlaşılmıştır.

III) SAVUNMA:

III) SAVUNMA:

Sanık savunmalarında özetle; silahlı terör örgütü üyeliği suçlamasını reddettiğini, iddianamede aleyhine herhangi bir somut delil olmadığı halde soyut itirafçı beyanına dayanarak silahlı terör örgütü üyeliği gibi ağır bir suçtan dava açıldığını, soruşturma başladığında hiçbir delil bulunmamasına rağmen çok önceden oluşturulmuş fişleme listeleri esas alınarak gözaltı, arama, el koyma ve tutuklama gibi en ağır adli tedbirlerin uygulandığını, bu tedbirlere karar veren sulh ceza hâkimliklerinin bireysel, somut, hukuki gerekçeler bulamayınca soyut basmakalıp ifadelere sığındıklarını, önce tutuklama kararı verildiğini, sonra delil toplama yoluna gidildiğini, sulh ceza hâkimliğinde hangi eylemle ilgili savunma istendiğini sorduğunda dosyada gizlilik kararı olduğu söylenerek aslında sorgu yapılmaksızın tutuklama kararı verildiğini, Anayasa'nın 19. maddesine rağmen hakkındaki isnatları ve sebeplerini ancak on altı ay sonra iddianameyle birlikte öğrenebildiğini, iddianameye konu edilen ve delil olarak gösterilen tanık ve itirafçı beyanlarının tutuklama kararından çok sonra alındığını, beyan sahiplerinden bir kısmının ikinci, üçüncü kez dinlenmek suretiyle beyanlarına ilavelerle adeta tahliye edilme karşılığında pazarlık yapıldığını, beyanlardaki isnatların ya başkasının beyanına ya da zaman, mekan, kişi gibi görgüye dayalı bilgi içermeyen zanlara dayandırıldığını, dosyada şüpheden uzak mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı nitelikte delilin mevcut olmadığını, Yargıtay üyeliği seçiminde kimin hangi saikle ismini refere ettiğini bilmediğini, soruşturmanın usule aykırı olduğunu, suçüstü hükümlerinin uygulanmaması gerektiğini, Yargıtay Kanunu'na tabi olduğunu, tanık beyanlarının soyut, zan ve kanaate dayalı, çelişkili, gerçekle bağdaşmayan, bir kısmı kendilerini kurtarmaya yönelik, bir kısmı intikam almak amacıyla ya da aşamalarda ihtiyaca göre yönlendirme sonucu verilmiş ifadeler olduğunu, tanıkların bazılarının kendisini dahi tanımadıklarını, bu tür beyanların delil niteliğinin bulunmadığının açık olduğunu, dinlenen şahısların tanık niteliğinin olmadığını, ankesörlü telefonlarla arandığı iddiası ile ilgili olarak, söz konusu aramaların kimler tarafından yapıldığı bilinmeden ve ortaya konulmadan sırf çeşitli zamanlarda ankesörlü sabit bir telefondan aranmış olmasının silahlı terör örgütü üyeliği kapsamında delil olarak değerlendirilmesini hukukla açıklanmasının mümkün olmadığını, ardışık şekilde arandığı bildirilen kişilerden Yargıtay üyelerini meslektaşı olmaları sebebiyle tanıdığını, diğer isimlerle herhangi bir ilişkisinin bulunmadığını, bahsi geçen delilin bu hâliyle değil mahkumiyet kararına gerekçe oluşturması, soruşturma açmak için dahi tek başına yeterli olmadığını, bir kısım tanıkların soruşturma aşamasındaki beyanlarının gerçeği yansıtmadığının duruşmalar sırasında ortaya çıktığını, hem suç işleme iradesi yani manevi unsur hem de maddi unsurları itibarıyla atılı suçun oluşmadığını,

İfade etmektedir.

IV) MAHKEME KABULÜ:

İfade etmektedir.

IV) MAHKEME KABULÜ:

''Dosyaya intikal etmiş bulunan ve CMK' nın 217. madde çerçevesinde celselerde delil olarak tartışılan tanık beyanlarına göre; sanığın, .../...'nin direktif ve taleplerinin iletildiği sohbet adı altında yapılan toplantılara katıldığı anlaşılmaktadır

Ayrıca sanığın yargı yapılanmasının üst kolu Yargıtay’a üye seçilme aşamasında örgüt tarafından sahiplenildiği; özellikle tanıklar ... ve ...’in açık anlatımlarına göre, mevzuat ve teamül dışı olarak ... Genel Sekreterinin evinde yapılan toplantıda Yargıtay’a seçilecek üyelerin belirlenmesi sırasında sanığın .../... üyesi kişiler tarafından üzerinde ısrar edilen, listede ön plana çıkarılan kişilerden biri olduğu, dolayasıyla örgüt tarafından önemsenen sanığın, icra ettiği görevinin, daha üst makam olan Yargıtay'daki mahrem yapı içerisinde devam ettirilmek istendiği görülmektedir. Yine sanığın çocuğu ile örgütün eğitim biriminin ilgilendiği anlaşılmaktadır.

Sanığın, örgüt mensupları tarafından yüksek yargı üyeliğine seçilmesi, örgüt liderinin Devlet içerisine sızma talimatı uyarınca hiyerarşik yapı içerisinde sergilediği mahrem tavır, velayetindeki çocuğunu örgütün eğitim birine göndermesi ve birim sorumlusu ile irtibatı, haberleşmede gizliliği üst düzeyde sağlamak amacıyla ankesör / ücretli telefonlardan, ardışık ve periyodik aramalarla iletişim kurması, bir hukukçu olarak sonuçlarını öngörmesine rağmen örgütsel aidiyet duygusu ile hareket tarzını sürdürmesi ve yukarıda açıklanan nedenlerle, TCK 314/2 madde kapsamında terör örgütü üyeliği suçunun sübut bulduğunun kabulü ile cezalandırılmasına karar verilmesi yolunda tam bir vicdani kanaat oluşmuştur.

Cezanın bireyselleştirme aşamasında, sanığın örgütün mahrem yapı içerisindeki konumu, yüksek yargıya yerleştirilenlerden biri olarak hiyerarşik yapıya aidiyeti, tedbir kurallarına riayeti, eylem tarzı, hukukçu kimliğine nazaran örgütsel yapılanmayı bilinçli şekilde tercihi gözetilerek, sübuta eren .../... silahlı terör örgütü üyeliği suçu nedeniyle cezanın tertibi sırasında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği kanaatine varılmıştır.

Sanığın eğitim düzeyi, kültürel birikimi, yargısal görevi dolayısıyla edindiği mesleki bilgi ve tecrübeleri ile suça konu unsurları bilmesi ve öngörmesine rağmen örgütsel aidiyet duygusu ile hareket tarzını değiştirmeyip sergilediği kast yoğunluğu karşısında sanık hakkında, TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümleri uygulanmamıştır.

Örgüt hakkında herhangi bir bilgi vermemesi ve pişmanlık göstermemiş olması dolayısıyla sanık hakkında TCK’nın 221. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uygulanmamıştır.

Örgüt hakkında herhangi bir bilgi vermemesi ve pişmanlık göstermemiş olması dolayısıyla sanık hakkında TCK’nın 221. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uygulanmamıştır.

Sanığın yargılama aşamasındaki davranışı ile cezanın, sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri sanık lehine değerlendirilerek verilen cezada TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim uygulanarak, Türk Milleti adına aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.'' şeklindeki ifadelerle mahkumiyet kararının gerekçesi açıklanmış ve sanığın silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

V) TEMYİZ:

V) TEMYİZ:

Sanık müdafisi temyizinde özetle; gerek iddianamede gerekse esas hakkında mütalaada sanığa isnat edilen herhangi bir eylem bulunmadığı gibi Yargıtay üyesi konumundan örgüte dahil olduğu iddia edilen sanığın iradesini örgüte terk ettiğini gösterecek en ufak bir emarenin dahi mevcut olmadığı, sanığın örgütün hiçbir faaliyetine katılmadığının dayanaksız ve delilsiz iddianame ve mütalaadan sabit olduğu, iddianamede örgüt tanımlanırken anlatılan örgütün yargı kanadına ilişkin yapmış olduğu eylemlerin hiçbirisine sanığın katılmadığı, örgüt üyeliği için delil olarak kabul edilebilecek hiçbir delilin bulunmadığı, tanıkların hiçbirinin doğrudan doğruya görgüye ve bilgiye dayalı bir ifadesi olmadığı gibi etkin pişmanlıktan faydalanmak suretiyle cezalarını azaltmaya yönelik olarak sanık hakkında dedikodu kabilinden birtakım ithamlara ve iftiralara yer verildiği, tanık ...'un sanığın ... kontenjanından üye seçildiği iddiasının hiçbir somut bilgi ve görgüye dayanmadığı, sanığın yemek ve toplantılara davet edilmediği yönündeki beyanın ise sanığa iftira atıldığının somut delili olduğu, tanıklardan ...'in tamamen hayal ürünü birtakım isnatlarda bulunduğu, görgüye ve bilgiye bir beyanının bulunmadığı, mahkumiyet hükmüne esas alınan ankesörlü/ücretli telefonlardan ardışık ve periyodik aramaların telefon görüşmelerinin içeriği bilinmediği gibi arayanın kimlik bilgisi de mevcut olmadığından delil olarak kabulünün mümkün olmadığı, Yargıtay üyeliğine seçim ilkeleri kanunla düzenlemiş olup sanığın Yargıtay üyeliğine seçiminin yetkili organlar eliyle gerçekleştirildiği, bu bakımdan üye seçilmesinin örgüt üyeliğine ilişkin delil olarak kabul edilemeyeceği, sanığın sohbet toplantılarına katılmasının söz konusu olmadığı, bu yönde verilen ve mahkemece hükme esas alınan tanık ifadelerinin soyut, zaman ve mekandan bağımsız olduğu da gözetildiğinde bunlara itibar edilemeyeceği, kararda her ne kadar 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 15/3. maddesi uyarınca kanun yolunda temyiz mercisi olarak Yargıtay Ceza Genel Kurulu gösterilmiş ise de sonradan yürürlüğe giren 5271 Sayılı CMK'nın istinafa ilişkin hükümler getirmiş olması ve bu kanunun yürürlükte olduğu gözetildiğinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun incelemeyi istinaf hükümleri doğrultusunda ve istinaf mercisi olarak yapmasının Anayasal bir zorunluluk olduğu, bu nedenle ilk incelemenin istinaf hükümleri doğrultusunda yapılmasını talep ettikleri, ayrıca kanun yolunun hatalı olarak gösterilmiş olmasının da bir bozma nedeni olduğu, yargılama sırasında soruşturmanın genişletilmesine ilişkin taleplerinin yerine getirilmediği, sanığın örgüt üyesi olduğuna ilişkin somut bir delil bulunmadığı, suç işlemediğinin sabit olduğu,

Hususlarını beyan etmiştir.

VI) USULE İLİŞKİN İTİRAZLAR, RESEN İNCELENMESİ GEREKEN HUSUSLAR VE GENEL AÇIKLAMALAR:

1) SORUŞTURMA USULLERİ VE KOVUŞTURMA MERCİSİ:

a) Genel Olarak:

Hususlarını beyan etmiştir.

VI) USULE İLİŞKİN İTİRAZLAR, RESEN İNCELENMESİ GEREKEN HUSUSLAR VE GENEL AÇIKLAMALAR:

1) SORUŞTURMA USULLERİ VE KOVUŞTURMA MERCİSİ:

a) Genel Olarak:

Yargı yetkisi, Türk Milleti adına bağımsız ve tarafsız mahkemelerce kullanılır. Anayasa'nın 142. maddesinde, mahkemelerin kuruluşunun, görev ve yetkilerinin, işleyişinin ve yargılama usullerinin kanunla düzenleneceği öngörülmekle birlikte; yargı kollarında yer alan Yüksek Mahkemeler yönünden kanunilik esasının ötesinde bu mahkemelerin niteliklerine, üyelerin ne şekilde atanacağına ya da seçileceğine, görev ve yetkilerinin neler olduğuna dair konular doğrudan doğruya Anayasa'da hüküm altına alınmıştır.

Ülkemizdeki yargı kolları arasında yer alan adli yargı; diğer yargı kollarının (anayasa yargısı ve idari yargının) görevine girmeyen davaların çözümlendiği olağan ve genel yargı kolu olup teşkilât yapısı ilk derece mahkemeleri, bölge adliye mahkemeleri ve Yargıtay olmak üzere üç derecelidir.

Kamu görevinin etkin ve kesintisiz biçimde sürdürülmesi ve soruşturulmasında kamu yararı bulunmayan kimi iddialarla ilgili gereksiz işlem yapılmasının önüne geçilmesi amacıyla kamu görevlilerinin bağlı bulundukları yasalara göre özel soruşturma usulleri öngörülmüştür.

Hâkimlerin suç işlemeleri hâlinde cezai sorumluluklarının bulunduğu, çağdaş hukuk sistemlerinin ortak kabulüdür. Bir hâkimin göreviyle ilgili ya da kişisel bir suç işlemesi mümkün olup bu durumda kişinin hâkim olması nedeniyle işlediği suçun yaptırımsız kalması düşünülemez. Bu nedenledir ki, hukuk sistemimiz içinde hâkimlerin görevleriyle ilgili ya da kişisel nitelikte işledikleri ve suç oluşturan eylemlere ilişkin Anayasa, 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu, 6087 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kurulu Kanunu, 2575 sayılı Danıştay Kanunu ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu gibi kanunlarla kural olarak özel soruşturma ve kovuşturma usulleri ve mercileri öngörülmüştür.

Suçun görev sebebiyle işlendiğinin kabulü için, eylemin memuriyet işleriyle ilgili olması, diğer bir anlatımla suçu doğuran fiil ile görev arasında illiyet bağı bulunması, görevle bağlantılı olması ve görevin sağladığı imkânlardan faydalanılarak işlenmesi gerekir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.02.2004 tarihli ve 2004/2-10 Esas 2004/40 Karar sayılı kararında "Görev sebebiyle işlenen suç kavramının, memuriyet görevinden doğan, görev ile bağlantılı ve görevden yararlanılarak işlenebilen suçları ifade eder." şeklinde kabul edilmiştir. Yargıtayın yerleşik uygulamasına göre kamu görevlilerinin herhangi bir suç örgütüne üye veya yönetici olmaları kişisel suç niteliğindedir.