muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16452, Karar No: 2014/15688, Tarih: 29.09.2014

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde tayin olunan adli gün para cezasının bir gün karşılığı takdir olunan miktarla çarpılmasından sonra, cezanın haksız kazancın iki katından az olduğundan bahisle haksız elde olunan yararın iki katına yükseltilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, dolandırıcılık suçundan kurulan hüküm fıkrasındaki temel cezanın belirlendiği 1. fıkranın “a” bendinde yer alan uygulama maddesinin 158/1-f-son olarak düzeltilmesi ile aynı maddenin “d” bendinde ifade edilen “…ancak TCK’nın 158 (1) son maddesine göre 158. maddesinin (f) bendinde sayılan halde adli para cezasının alt sınırı elde edilen menfaatin (1.000 TL) iki katından az olamayacağından sanığın 2.500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına” kısmının çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8798, Karar No: 2015/12110, Tarih: 04.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/8798 E.  ,  2015/12110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizine ilişkin dilekçenin reddini mutazammın 23.12.2014 tarih, 25866/31334 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Alacaklının, icra müdürlüğünün 06.05.2014 tarihli rehin konusu geminin muhafaza masrafına ilişkin işlemini şikayete yönelik karar düzeltme isteminin incelenmesinde;

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi; HUMK.'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE),

2)Alacaklının, icra müdürlüğünün 22.04.2014 tarihli işlemini şikayete yönelik karar düzeltme isteminin incelenmesinde;

Alacaklının icra mahkemesine başvurusu, rehin konusu geminin mevcut seferini tamamlamasına ve yükünü boşaltmasına izin verilmesine ilişkin icra müdürlüğü işlemini şikayete yönelik olup; sözü edilen talebe ilişkin kararlar, kesin nitelikte bulunmayıp; temyizi kabil kararlardandır. Bu nedenle, icra müdürlüğünün 22.04.2014 tarihli işleminin iptali isteminin reddine ilişkin icra mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti bulunduğundan Dairemizin 23.12.2014 tarih ve 2014/25866-31334 sayılı ret ilamının sözkonusu şikayete yönelik kısmı bakımından oybirliğiyle kaldırılmasına karar verilerek alacaklının anılan icra mahkemesi kararına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine geçildi:

Alacaklı .... tarafından başlatılan taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile icra takibinin kesinleşmesinden sonra adı geçen alacaklının talebiyle rehin konusunu oluşturan....gemisinin seferden menine karar verilerek bu yönde işlem tesisi için ... ve....'ne müzekkereler yazıldığı, bilahare borçlunun icra müdürlüğüne başvurarak anılan geminin...'dan aldığı yükü ...'na taşımaktayken kıyıdan açıkta yakalanıp seferden men edildiğinden bahisle seferden men kararının kaldırılması ve geminin seferini tamamlaması için gerekli sürenin verilmesi isteminde bulunduğu,söz konusu talep üzerine icra müdürlüğünce 22.04.2014 tarihinde TTK.'nun 1382. ve 1367. maddeleri gereğince geminin sefer halinde olması sebebiyle deniz alacağı bakımından 10 gün içinde teminat yatırılması,aksi durumda geminin izleyen ilk seferinde icra dairesine teslimi hususları ihtar edilerek seferden men şerhi baki kalmak kaydıyla geminin mevcut seferini tamamlamasına ve yükünü boşaltmasına izin verildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere; TTK.'nun 1367/1-a maddesi uyarınca ''İhtiyati haciz kararı uygulanacağı sırada, gemi fiilen hareket etmiş veya seferde bulunuyorsa...Türk Bayraklı gemilerde ihtiyati haciz kararı, malike, malik olmayan donatana ve borçtan şahsen sorumlu bulunan kişiye tebliğ edilir ve deniz alacağı için on gün içinde teminat verilmesi, aksi hâlde geminin izleyen ilk seferinde icra dairesine teslim olunması ihtar olunur, geminin teslim edilmemesi hâlinde, fail hakkında Türk Ceza Kanununun 289 uncu maddesine göre cezaya hükmolunur.'' Aynı Kanun'un 1382/1. maddesinde ise; ''Türk ve yabancı bayraklı bütün gemilerin kesin haczinde, ihtiyati hacze ilişkin 1364 ilâ 1368 inci maddeler uygulanır'' düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile ilamsız takibin borçlunun itirazından feragati nedeniyle 18.02.2014 tarihinde kesinleştiği ve alacaklının 18.04.2014 tarihli talebi üzerine aynı gün icra müdürlüğünce geminin seferden meni yönünde işlem yapıldığı anlaşılmaktadır. Belirtilen durum karşısında, icra takibinin kesinleşmesinden sonra rehinli malın seferden men edildiği ve dolayısıyla ihtiyati haciz kararının infazının söz konusu olmadığı açıktır. Öyleyse, ihtiyati haciz kararının icrası sırasında izlenecek prosedürü öngören TTK.'nun 1367. maddesinin olayda uygulanma imkanı yoktur.Öte yandan, ,taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu icra takibinde kesin haciz aşaması bulunmadığından TTK.'nun 1382. maddesinin de tatbik edilemeyeceği tartışmasızdır.

Diğer taraftan, taşınır rehninin paraya çevrilmesi yoluyla takibin kesinleşmesinden sonra doğrudan satış safhasına geçilir. Bu halde, icra dairesinin geminin hareket etmesini engelleyecek tedbirleri alması zorunlu olup; seferden menin yalnızca sicile şerhinin, geminin hareket kabiliyeti nedeniyle rehinli alacaklının hakkının korunması bakımından yeterli güvenceyi sağlamayacağı kuşkusuzdur.

O halde, mahkemece, icra müdürlüğünün 22.04.2014 tarihli işlemine yönelik şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirmeyle, şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının, icra müdürlüğünün 22.04.2014 tarihli işlemine ilişkin icra mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) no'lu bentte yazılı nedenlerle İİK.nun 366. ve HUMK.nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1628, Karar No: 2012/3116, Tarih: 02.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/1628 E.  ,  2012/3116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ           : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, şirketin ekonomik krizden etkilendiğini, Bursa Demirtaş' ta olan işyerini İnegöl'e  taşıdığını, davacıların İnegöl'e gelip gitmede sıkıntı yaşadıkları ve maaşların geç ödenmesini sebep göstererek tazminatlarının ödenerek işten çıkartılmalarını sözlü olarak talep ettiklerini, işverence talebin kabul edildiğini, işçileri ihbar sürelerini kullandırarak ve kıdem tazminatlarını ödeyerek işten çıkardığını, işçilerin 03/09/2010 tarihinde işyerine ihtarname göndererek işe dönmek istediklerini bildirdiklerini, işvereninde işçilerle anlaşarak işe iadelerini kabul ettiğini, iş akdinin devam ettiğini noterden ihtarname göndererek işçilere ilettiğini, ihbar süresi dolan işçilerin tekrar işe gelmediklerini, işyerinden aranıp niye işe gelmedikleri sorulduğunda " biz sizinle görüşürken işe iade davasını da açmıştık, şimdi çalışmadan geçecek dört  aylık süremizi peşinen öderseniz işe döneriz, nasılsa mahkeme de biz bu parayı çalışmadan alacağız neden gelip çalışalım" dediklerini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından ihbar öneli verilmek suretiyle feshedildiği, davalı  şirketin ekonomik krizden etkilendiği, Bursa Demirtaş' ta olan işyerini İnegöl'e taşıdığı, davacıların İnegöl'e gelip gitmede sıkıntı yaşadıklarını ve maaşların geç ödenmesini sebep göstererek kıdem tazminatlarının ödenerek işten çıkartılmayı sözlü olarak talep ettikleri, ekonomik krizden dolayı işçi çıkarmayı düşünen davalının konuyu değerlendirerek işçilerin ihbar sürelerini kullandırarak ve kıdem tazminatlarını ödeyerek davacıları işten çıkardığı, ancak işçilerin işyerine ihtarname göndererek işe dönmek istedikleri, işvereninde işçilerle anlaşarak işe iadelerini kabul ettiği belirtilerek davalı işverenin fesihten kısa bir süre sonra işçi alımını sürdürdüğü bu nedenle ekonomik  kriz olgusuna  dayanılarak  yapıldığı  söylenen  feshin  haklı  nedene  dayanmadığı ve " feshin son çare olarak haklı nedenle yapıldığına" yönelik iddiasını davalının ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacının altı aydan fazla süredir davalı işverene ait işyerinde işçi olarak çalıştığı, iş akdinin 11.08.2010 tarihli fesih bildirimi ile, “Dünya genelinde yaşanan ekonomik belirsizlikler ve ülke genelinde tekstil sektöründe yaşanan dar boğaz nedenleriyle sipariş yetersizliği sonucu tam kapasite ile üretim yapılamadığı, ekonomik belirsizliğin devam etmesi ve ilerleyen dönem için herhangi bir gelişme gözlenemediği gerekçesiyle üst yönetim tarafından küçülme ve personel çıkarma kararı alındığı, ayrıca işyerinin İnegöl de olması sebebiyle verimlilik açısından gerekli durumlarda personelin bu bölgeden temininin uygun bulunduğu belirtilerek 4857 sayılı Yasanın  17 . maddesince altı haftalık bildirim süresinin bitim tarihi itibariyle  feshedildiği, davacıların, 03.09.2010 tarihinde işverene çektikleri ihtarnamede, öncelikle işe iadelerinin yapılması ve alacaklarının ödenmesini, taleplerinin ihbar önelinin bitişinden itibaren üç gün içinde yerine getirilmediği takdirde işe iade davası açacaklarını  işverene bildirdikleri, işverence 13.09.2009 tarihli noter ihtarnamesi ile, 11.08.2010 tarihinde iş akdinin feshine ilişkin bildirimde bulunulmuş ise de 07.09.2010 tarihli başvurunuz gereği işinize devam etme talebiniz değerlendirilmiş ve kabul edilmiştir. Fesih bildirimine ilişkin tebliğimiz geçersiz olup iş akdiniz devam etmektedir, şeklinde cevap verildiği anlaşılmıştır.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddelerinde belirtilen iş güvencesi hükümlerinin amacı, işverenin iş sözleşmesini meşru ve makul görülebilecek bir neden olmaksızın keyfi olarak sona erdirmesinin engellenmesi, dolayısıyla iş ilişkilerinde sürekliliğin sağlanmasıdır. Sözü edilen düzenlemeler, işverene emredici kurallarla bir takım yükümlülükler getirmekle birlikte, işçinin de yasanın bu korumasından yararlanması için dürüstlük kurallarına uygun davranması gerekir. Başka bir anlatımla iş ilişkisinde sürekliliğin sağlanması noktasında işçi de iyiniyet kurallarına uygun olarak kendisinden beklenen davranışları ortaya koymalıdır. Bu nedenle, işe iade davasında hedef, işe başlatılma olmalıdır.

Somut olayda, davacının ihtar göndermesi üzerine davalı işverenin fesihten sonra davacıya işe başlaması için çağrıda bulunduğu, mahkemece davacı işçinin, haklı bir neden olmadan işverenin bu davetine icabet edip etmediği, iş ilişkisinin devamı ile ilgili talebinde samimi olup olmadığı,  boşta geçen süre ücreti ile işe başlatmama tazminatını almak amacı bulunup bulunmadığı, işverence yapılan işe davetin usulüne uygun yapılıp yapılmadığı hususları üzerinde durulmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2491, Karar No: 2021/14878, Tarih: 09.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2491 E.  ,  2021/14878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince esastan reddi ile, HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... köyü 109 ada 47 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ve Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin bir kısmının iptali nedeniyle üçer aylık vadeli hesapda bloke edilen bedelin derhal ödenmesi yönünden 6100 sayılı HMK'nn 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3512, Karar No: 2015/38534, Tarih: 11.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3512 E.  ,  2015/38534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yağma suçunu yakınanın işyerinde işlediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 149/1. maddesinin (d) bendi yerine, aynı Yasanın 148/1. maddesiyle hüküm kurulması ve yağma suçunun malın alınmasıyla tamamlandığı gözetilmeden, eylemin kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek yazılı biçimde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin maddi gücü yeterli olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yargılama giderine” ilişkin kısım çıkarılarak (Zorunlu savunman ücreti çıkartıldıktan sonra kalan yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gözetilerek) "Yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" karar verilmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7067, Karar No: 2018/1048, Tarih: 08.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7067 E.  ,  2018/1048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılı için düşme

2006 ve 2007 takvim yılı için beraat

1-Sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2-Sanık hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanık hakkında vergi suçu ve vergi tekniği inceleme raporları ile mütalaaya uygun olarak "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan kamu davasında; sahte fatura kullanmak suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 ve 2007 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaların asılları ya da suretlerinin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; 2006 ve 2007 takvim yıllarında ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, dosyada mevcut 30.09.2009 tarihli vergi inceleme raporlarında suça konu faturaları düzenleyen ... Mümessillik Matbaa Ve Kağıt San. Tic. Ltd. Şti. Prestij Mümessillik Matbaa Ve Kağıt San. Tic. Ltd. Şti ve ... hakkında vergi tekniği raporlarının düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın kullandığı faturaları düzenleyen bu şirketler ve kişi hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemekten dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenledikleri ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra tüm deliller birlikte değerendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sahte fatura kullanmak suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.