muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3411, Karar No: 2010/8292, Tarih: 10.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3411 E.  ,  2010/8292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

1-Kamulaştırma işleminin davacılar adına noter aracılığı ile tebliğe çıkartılıp, bila tebliğ iade edilmesinden sonra; gazete ile ilan yolu ile tebligat yapılıp yapılmadığının davalı idareden sorularak, ilanen tebligat yapılmış ise buna ilişkin gazete nüshasının davalı idareden getirtilmesinden,

2-Kamulaştırma işleminin noter kanalı ile tebliğe çıkartılmasından veyahut da gazete ile ilanen tebligat yapılmasından önce; davacıların adreslerinin davalı idare tarafından, Kamulaştırma Kanununun 7. maddesinde yazılı Tapu Sicil Müdürlüğü, Nüfus Müdürlüğü ve Vergi Dairesi ile haricen zabıta marifeti ile adres araştırması yapılıp yapılmadığının davalı idareden sorularak; adres araştırması yapılmış ise buna ilişkin belgelerin onaylı birer suretininin davalı idareden istenilmesinden,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12367, Karar No: 2010/6577, Tarih: 01.06.2010

9. Ceza Dairesi 2008/12367 E., 2010/6577 K.

**9. Ceza Dairesi 2008/12367 E., 2010/6577 K.**

**- FİKRİ İÇTİMA

- KORKU VE PANİK YARATACAK BİÇİMDE SİLAHLA ATEŞ ETME

- MALA ZARAR VERME

- SİLAHLA TEHDİT

- ŞİKAYETTEN VAZGEÇME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 44 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 73 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 106 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2-Mala zarar verme ile korku ve panik yaratacak şekilde ateş etme suçlarına gelince;

a) Tabanca ile ateş edilmesinin yakıcı veya patlayıcı madde kullanılması olarak kabul edilemeyeceği, bu nedenle mala zarar verme suçunun TCK'nın 151/1. maddesi kapsamında bulunduğu, takibinin şikayete bağlı olduğu, mağdurun da şikayetinden vazgeçmesi karşısında, aynı Kanun'un 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince davanın düşürülmesi gerektiği göze-tilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Sanığın korkutmak amacıyla mağdurun da içerisinde bulunduğu sırada işyerine tabanca ile ateş etmesi şeklinde gerçekleşen olayda TCK'nın 44. maddesi hükmü karşısında, silahla tehdit ve korku ve panik yaratacak şekilde ateş etme suçlarından en ağır cezayı gerektiren silahla tehdit suçundan aynı Kanun'un 106/2-a maddesi gereğince cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin tçmyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 01.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/511, Karar No: 2014/7546, Tarih: 08.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/511 E.  ,  2014/7546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 10/10/2013

Numarası : 2010/538-2013/419

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Belediye'ye ait şyerinde 2002 yılından itibaren alt işveren şirketlerin en son davalı şirketin işçisi olarak çalıştığını, çalışmasının 28.2.2010 tarihine kadar devam ettiğini, fazla mesai yapıp milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek yıllık izin, fazla mesai ve milli bayram-genel tatil ücretlerinin davalı şirketten tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının halen Belediye işyerinde çalışmaya devam ettiğini, iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir. Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda davacı vekili davacının ihbar olunan Belediye işyerinde alt işveren şirketlere bağlı olarak 28.02.2010 tarihine kadar çalıştığını iddia etmiş, ancak iş sözleşmesinin feshedilip feshedilmediğine, çalışmasının devam edip etmediğine ilişkin bir açıklamada bulunmamıştır. Dinlenen davacı tanığının da fesih konusunda beyanı yoktur. Öte yandan dosya içinde iş sözleşmesinin feshine ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı gibi davacının hizmet cetvelinde de 28.02.2010 tarihinden bir gün sonra ara vermeden 01.03.2010 tarihinden itibaren başka bir işyerinde çalışmaya başladığı görülmektedir. Bu iş yerinin kime ait olduğu, Belediye'nin alt işvereni olup olmadığı araştırılmamıştır. Davalının davacının ihbar olunan Belediye işyerinde çalışmaya devam ettiği savunması dikkate alındığında davacının 01.03.2010 tarihinden itibaren çalıştığı işverenin ihbar olunan Belediye'nin alt işvereni olup olmadığı, davacının Belediye işyerinde çalışıp çalışmadığı araştırılmalı, davacının çalışmaya devam ettiğinin anlaşılması halinde feshe bağlı haklardan olan yıllık izin ücret talebi reddedilmelidir.

Kabule göre de; davacının 07.02.2002-31.12.2003 tarihleri arasında çalıştığı işverenin ihbar olunan Belediye'nin alt işvereni olup olmadığı araştırılmadan bu sürenin dikkate alınması, yıllık izin süresinin denetime elverişli olmayacak şekilde 168 gün olarak belirlenmesi ve davacının ücretinin asgari ücret olmasına rağmen yemek ekli 754,00 TL giydirilmiş ücret üzerinden yıllık izin ücretinin hesap edilmesi hatalıdır.

2-Davacı vekili davacının milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek alacak talebinde bulunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımlarına göre hesaplama yapılmış, mahkemece taleple bağlı kalınarak alacak hüküm altına alınmış ise de, dosya içinde bulunan imzasız bordrolarda milli bayram ve genel tatil çalışma ücreti tahakkuk ettirildiği görülmektedir. Davalı vekili de bu bordroların dikkate alınmadığı yönünde itirazda bulunmuştur. Bu itibarla bordroların imzasız olması nedeni ile bu tahakkukların ödenip ödenmediği gerekirse banka hesap dökümü getirtirilerek belirlenmeli, ödendiğinin tespit edilmesi halinde bunlar hesaplamalarda dışarıda tutulmalıdır.

Yapılacak iş, yukarıda yazılı 1 ve 2 numaları bozma nedeni ile ilgili eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek hesap raporu almak ve toplanmış deliller ile birlikte değerlendirerek çıkacak sonuca göre karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 8.4.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25855, Karar No: 2013/15295, Tarih: 24.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25855 E.  ,  2013/15295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, devam ediyorsa buna ilişkin beyanname örnekleri getirtilerek, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12958, Karar No: 2013/30745, Tarih: 25.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/12958 E.  ,  2013/30745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kangal Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :23.01.2013

Dava, mutlak butlan sebebiyle evliliğin iptali (TMK. mad. 145/4) istemiyle aynı Kanunun 146/1. maddesindeki yetkiye dayanarak Karayazı Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından açılmıştır. Davanın açıldığı Karayazı Asliye Hukuk Mahkemesi yetki itirazı bulunmadığı halde yetkisizlik kararı vermiş ve dosyanın Büyükçekmece Aile Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir. Karar 21.10.2010 tarihinde kesinleşmiş ve aynı tarihte dosya re'sen yetkili Büyükçekmece Aile Mahkemesine gönderilmiştir.

Bilindiği üzere; yetkisizlik kararı veren mahkeme bu kararında dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesine karar vermekle yetinir. Dava dosyasını kendiliğinden (resen) yetkili mahkemeye gönderemez. Dava dosyasının yetkili mahkemeye gönderilmesi ve davaya yetkili mahkemede devam edebilmesi için yetkisizlik kararının kesinleşmesinden itibaren 10 gün içinde davacının yetkili mahkemeye başvurarak tebligat yaptırması gerekir. (1086 sayılı HUMK'nun 193.maddesi) Nitekim sonradan yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nun 20. maddesinde de benzer yönde hükümler getirilmiştir. Kanunda öngörülen bu süre hak düşürücü nitelikte olup, mahkemece resen gözetilir. Somut olayda, yetkisizlik kararı kesinleştiği halde 10 günlük hak düşürücü süre içerisinde davacının dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi için bir müracaatı olmamıştır. Davanın Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından açılmış olmasıda bu kuralın uygulanmasına engel değildir. Hal böyle olunca; 1086 sayılı HUMK'nun 193.maddesi (6100 sayılı HMK'nun 20. maddesi) dikkate alınarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru olmayıp hükmün bu sebeple bozulması gerektiğini düşünüyorum.

Öte yandan mahkemece duruşma günü davayı açan Cumhuriyet Başsavcılığına tebliğ edilmemiş, Cumhuriyet savcısı da duruşmalara katılmamıştır. Davalılarda 09.04.2012, 25.07.2012, 31,10.2012 ve 26.12.2012 tarihli duruşmalara katılmadıkları halde mahkemece tarafların yokluğunda yargılamaya devam edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemenin, davanın davacısı sıfatında bulunan Cumhuriyet savcısının duruşmalara katılımını sağlamak gibi bir görevi bulunmamaktadır. Mahkemenin görevi duruşma gününü davacıya (Cumhuriyet Başsavcılığına) usulüne uygun şekilde tebliğ etmektir.

Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu hukuk davasının duruşmasında hazır bulunmak zorundadır. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Muhakemeleri Kanununun 70. maddesinde de “Cumhuriyet savcısı, kanunda açıkça öngörülen hallerde, hukuk davası açar veya açılmış olan hukuk davasında taraf olarak yer alır” hükmüne yer verilmiştir. Cumhuriyet savcısı, açmış olduğu bir hukuk davasının duruşmasına gelmezse, davalı/davalılar, dosyanın işlemden kaldırılmasını (HMK.mad. 150/1) veya tahkikata Cumhuriyet savcısının yokluğunda devam edilmesini isteyebilir. Cumhuriyet savcısı tarafından davaname ile açılan evliliğin iptali davaları nüfus davası olarak nitelendirilemeyeceğinden, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 30/d bendi kapsamında da değildir.

Cumhuriyet savcısının açtığı hukuk davasının duruşmalarına gelmemesinin müeyyidesi, davalı/davalılar tarafından takip edilmesi halinde Cumhuriyet savcısının yokluğunda görülmesi, taraflarca takip edilmemesi halinde ise dosyanın işlemden kaldırılmasıdır. Mahkemenin, duruşmaya gelmeyen Cumhuriyet savcısını duruşmaya getirmek için zor kullanma yetkisi söz konusu değildir. (Prof. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul .2001 sh. 856)

Kabule göre de; hükmün yukarıda gösterilen sebeple bozulması gerektiğini düşündüğüm için sayın çoğunluğun bozma gerekçesine de katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/6608, Karar No: 2011/8942, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/6608 E.  ,  2011/8942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, 21.06.1986 tarihinden dava tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı 21.6.1986 tarihinden dava tarihine kadar kısa süreli 506 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olduğu süre dışında 2926 sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının 2.9.1986-30.9.1995,2.12.1995-6.10.2003,14.7.2008-12.5.2009 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılık niteliğini yitirenlerin tarım Bağ-Kur sigortalılığının yeniden başlaması için tescil veya tescil yerine geçen iradi prim ödemesi ya da prim tevkifatı yapılması gerekmektedir. Belirtilen durumlar dışında, tarım Bağ-Kur sigortalılığının ziraat odası kaydı, tarım kredi kooperatifi kaydı, doğrudan gelir desteği ödemelerinden yararlanma, zirai kredi kullanımı ve benzeri nedenlerle kendiliğinden yeniden başlayıp devam etmeyeceği dikkate alınmalıdır. Bu husus, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.02.2007 gün ve E:2007/21-73, K:2007/71, 03.10.2007 gün ve E:2007/10-658, K:2007/71; 28.11.2007 gün ve E:2007/10-907, K:2007/893 ve 25.02.2009 ve E:2009/21-39, K:2009/92 sayılı kararlarında da benimsenmiş bulunmaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden SSK hizmet dökümü cetvelinde davacının ihtilaflı dönemde 21.6.1986-1.9.1986,1.10.1995-1.12.1995 tarihleri arasında kısa süreli 506 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu çalışmasının olduğu,davacının 1.12.1984 tarihinde tescil edilip506 sayılı Yasaya tabi çalışması nedeniyle 20.6.1986 tarihinde terkin edildiği, Ziraat Odası kaydının 16.12.1981 tarihinde başlayıp 6.10.2003 tarihinde sona erdiği, yeniden 14.7.2008 tarihinde başlatıldığı, Ziraat Odası kaydının yeniden başlatılmasından sonra 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılığı kapsamında 15.8.2008 tarihinde prim ödemesinin bulunduğu anlaşılmıştır.

Somut olayda davacının 506 sayılı Yasaya tabi çalışmaları kısa süreli olup Ziraat Odası kaydının bulunması tarımsal faaliyetinin devam ettiğini gösterdiğinden mahkemece davacının 2.9.1986-30.9.1995, 2.12.1995-6.10.2003 tarihleri arasında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesi doğrudur. Ancak davacının 16.12.1981-6.10.2003 tarihleri arasında devam eden oda kaydının yeniden 14.7.2008 tarihinde başladığı anlaşıldığından ilk Bağ-Kur prim ödemesi 15.8.2008 tarihinde yapıldığından 6.10.2003 tarihinde oda kaydının silinmesiyle sonlanan tarım Bağ-Kur sigortalılığı yeniden ancak ilk Bağ-kur prim ödemesinin yapıldığı 15.8.2008 tarihini takip eden aybaşından başlatılabilir.

Buna göre davacının 2.9.1986 - 30.9.1995, 2.12.1995 - 6.10.2003 ile 1.9.2008 - 12.5.2009 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının birinci bendinin silinerek yerine," Davanın kısmen kabulü ile, davacının 2.9.1986-30.9.1995,2.12.1995-6.10.2003 ile 1.9.2008-12.5.2009 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine," tarih ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.