muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16617, Karar No: 2012/17228, Tarih: 24.12.2012

Tarafların serbest iradeleriyle kararlaştırılan bu hususlar geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı 09.03.2012 tarihli takip talebi ile 2012 yılı Ocak, Şubat, Mart ayları ile muacceliyet koşulu gereği Nisan ayı kira bedeli aylık 4.775-TL üzerinden 4 aylık 19.100-TL kira alacağının davalılardan tahsilini istemiştir. Ödeme emrinin tebliği üzerine, davalı borçlular vekili süresinde verdiği itiraz dilekçesinde, mecurun kiralandığını, ancak mecurda kullanıma engel pek çok ayıp söz konusu olduğundan kira parasından mahsup edilmek üzere tadilat tamirat yapıldığını bildirerek borca itiraz etmiştir.

İ.İ.K 269/2 maddesinde ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu yedi gün içinde itiraz sebeplerini 62.madde hükümleri dâhilinde icra dairesine bildirmek zorunda olup, itirazında kira akdini ve varsa buna ait mukavelenamedeki imzasını açık ve kesin olarak reddetmez ise akdi kabul etmiş sayılır. İcra İflas Kanununun 269/c maddesine göre borçlu akdi reddetmeyip kiranın ödendiğini veya sair bir sebeple istenemeyeceğini bildirerek itiraz etmiş ise, itirazını noterlikçe re'sen tanzim veya imzası tasdik edilmiş veya alacaklı tarafından ikrar olunmuş bir belge ile ispat etmeye mecburdur.

Olayımızda; Davalı kiracı borçlu vekili süresinde verdiği itiraz dilekçesinde kira akdinin varlığını ve kira miktarını kabul ederek kiralanana kira parasından mahsup edilmek üzere tadilat ve tamirat masrafları yapıldığını savunmuştur. Takipte dayanılan kira sözleşmesindeki imzasına bir itirazı yoktur. Bu durumda, davalı kiracının söz konusu savunmasını İİK.’nun 269/c maddesinde belirtilen belgelerle kanıtlayamadığından mahkemece işin esası incelenerek esasa ilişkin bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ; Yukarıda 1 nolu bentte yazılı nedenle müşterek borçlu müteselsil kefil hakkındaki itirazın kaldırılması isteminin reddine ilişkin karar kısmının sonucu itibarı ile doğru olması nedeni ile ONANMASINA, 2 nolu bentte yazılı nedenle davalı kiracı hakkında itirazın kaldırılması isteminin reddine ilişkin karar bölümünün BOZULMASINA ve onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9330, Karar No: 2017/2951, Tarih: 30.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/9330 E.  ,  2017/2951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 12.10.2015 gün ve 2014/11034 Esas, 2015/6455 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, borçlu hakkında başlatılan takip nedeniyle haczedilen taşınmazın satıldığını, taşınmaz üzerinde birden fazla haciz olduğundan sıra cetveli düzenlendiğini, düzenlenen sıra cetvelinde pay ayrılan Vergi Dairesi'nin alacağının taşınmazın aynı ile ilgili olmadığını, ilk haciz yazısında borç miktarının 2.985,96 TL gösterildiğini, alacağının gerçekte takip borçlularından ...'ın ortağı olduğu şirketin vergi borçlarından doğduğunu, şirket hakkında tüm takip yolları tüketilip aciz belgesi alınmadan şirket ortağı hakkında takip yapılamayacağını, Vergi Dairesinin geçerli bir icra takibinin bulunmadığını, bu nedenlerle sıra cetvelinin hatalı yapıldığını ileri sürerek, Vergi Dairesi'nin sıra cetvelinden çıkartılarak ihale bedelinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu hakkında haciz işleminin uygulandığını, 1. sırada gösterilmelerinde bir yanlışlık bulunmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu hakkında haciz işleminin uygulandığını, 1. sırada gösterilmelerinde bir yanlışlık bulunmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar, Dairemizin 12.11.2012 tarih ve 2012/3971 E., 6618 K. sayılı ilamıyla, şikayetçinin haciz tarihinin 30.06.2009, şikayet olunan ... Vergi Dairesi'nin ilk haczinin ise 25.06.2009 tarihli olduğu, Vergi Dairesi haczinin 15.06.2009 tarih ve 5334 sayılı yazı ile ve 2.985,96 TL alacak yönünden konulduğu, tarafların, taşınmazın satış tarihi itibariyle, tapu kaydına işlenmiş başkaca bir hacizleri bulunmadığı,Vergi Dairesi'nce satış tarihinden sonra, 20.07.2011 tarihli yazı gereğince 25.07.2011 tarihinde tapu kaydına konulan haczin satış bedelinin paylaştırılmasında dikkate alınamayacağı, bu durumda, ilk haczin Vergi Dairesi'ne ait olması nedeniyle, haciz nedeni olan 2.985,96 TL alacağın satış tarihine kadar işlemiş faizi ile birlikte hesaplanarak satış bedelinden öncelikle karşılanması, kalan para olduğu takdirde bunun da şikayetçinin dosyasına ödenmesi gerektiği, buna göre gerekirse, bilirkişiden rapor alınarak bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulması üzerine, uyma kararı verilen mahkemece, ilk haczin Vergi Dairesi'ne ait olması nedeniyle, haciz nedeni olan 2.985,96 TL alacağın satış tarihine kadar işlemiş faiz ile birlikte hesaplanarak satış bedelinden öncelikle karşılanması, kalan para olduğu takdirde şikayetçinin dosyasına ödemesi gerektiği belirtilerek, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline dair verilen karar, şikayet olunan vekilinin temyiz istemi üzerine, bu kez Dairemizin 30.05.2013 tarih ve 2013/2813 E., 3655 K. sayılı ilamıyla, mahkemece, bozma ilamına uyulduğu halde, bozma ilamında belirtildiği şekilde hesaplama yapılıp, gerekçe kısmında yeni sıra cetvelinde alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptayarak icra müdürüne yol göstermesi gerekirken, hesaplamayı sınırlı

yetkili icra müdürüne bırakacak ve infazda tereddüde yol açacak şekilde hüküm kurulması özel olarak İİK'nun 17/1. maddesine ve genel olarak da hükmün gerekçeli olmasına ilişkin HUMK'nın 297/1-c maddesine ve hükmün açık, şüpheli ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiğine ilişkin 297/2. maddesine aykırı görüldüğünden bozulmuştur.

yetkili icra müdürüne bırakacak ve infazda tereddüde yol açacak şekilde hüküm kurulması özel olarak İİK'nun 17/1. maddesine ve genel olarak da hükmün gerekçeli olmasına ilişkin HUMK'nın 297/1-c maddesine ve hükmün açık, şüpheli ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiğine ilişkin 297/2. maddesine aykırı görüldüğünden bozulmuştur.

Uyma kararı verilen mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; vergi dairesinin ilk haczinin 25.06.2009 tarihli olduğu, haczin 2.985,96 TL alacak yönünden konulduğu, taşınmazın satış tarihi itibariyle, tapu kaydına işlenmiş başka bir hacizleri bulunmadığı, satıştan sonra Vergi Dairesince konulan 25.07.2011 tarihli haczin satış bedelinin paylaştırılmasında dikkate alınmayacağı, bu durumda ilk haczin Vergi Dairesine ait olması nedeniyle, haciz nedeni olan 2.985,96 TL alacağın haciz tarihinden satış tarihine kadar işlemiş faizi olan 1.422,67 TL ile birlikte satış bedelinden öncelikle karşılanması, kalan para olduğu taktirde bunun da şikayetçinin dosyasına ödenmesi gerektiği belirtilerek, şikayetin kabulüne dair verilen karar, şikayet olunan vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 12.10.2015 tarih ve 2014/11034 E., 2015/6455 K. sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, şikayet olunan vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 30.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11431, Karar No: 2019/15872, Tarih: 18.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/11431 E.  ,  2019/15872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

01.03.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nun 50 ve 5275 sayılı CGTİK'nun 106. maddelerinde yapılan değişiklikler sonucu; hapisten çevrili adli para cezası ile doğrudan tayin olunan adli para cezasının infazları arasındaki farklılık ortadan kaldırılmışsa da 5237 sayılı TCK'da cezaların içtimaının düzenlenmediğinin gözetilmemesi ile CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezasının, 5 ay hapis ve 80.00 TL adli para cezası ile 5 ay hapis 500.00 TL adli para cezası üzerinden infazına denilerek yetinilmesi gerekirken, önceki cezaların toplanması suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ancak anılan husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8 inci maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322 inci maddesi uyarınca hükmün 5 numaralı fıkrası çıkartılarak yerine "Sanığın CMUK 326/son maddesi uyarınca verilen cezanın 5 ay hapis ve 80.00 TL adli para cezası ile 5 ay hapis 500.00 TL adli para cezası üzerinden infazına" yazılması suretiyle sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11465, Karar No: 2015/1974, Tarih: 11.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/11465 E.  ,  2015/1974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Gerçek reçetelere yapıştırılan sahte ilaç küpürleri, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 345. maddesinde öngörülen özel belge niteliğinde olup, eczacı olan sanığın, iddia olunan SGK'lı hastaya ait gerçek reçeteye "sahte ilaç küpürü ilave ederek" buna uygun gerçeğe aykırı fatura düzenleyip adı geçen kurumdan haksız ilaç bedeli alması eyleminin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasanın 79. maddesi delaletiyle aynı Yasanın 504/3. maddesinde öngörülen "nitelikli dolandırıcılık" suçunu oluşturacağı göz önüne alınarak, sanığa yüklenen "nitelikli dolandırıcılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4. maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, suçun işlendiği 11.05.2004 tarihinden kamu davasının açıldığı 13.03.2012 tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13080, Karar No: 2015/9347, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13080 E.  ,  2015/9347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2015

NUMARASI : 2015/166-2015/677

Vesayet hukukuna ilişkin davada Yeşilhisar Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanması istemine ilişkindir.

Yeşilhisar Sulh Hukuk Mahkemesince, küçüklerin MERNİS adresinin “Y..Mahallesi Tufan Sokak Kapı No:24/18 Kartal/İSTANBUL” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, Kartal İlçe Emniyet Müdürlüğü cevabi yazısından küçüklerin "Kartal/İSTANBUL" adresinde ikamet etmediği, Yeşilhisar İlçe Jandarma Komutanlığına yaptırılan araştırmada küçüklerin sürekli olarak "Mu. Mah. M. Sokak No:17 Yeşilhisar/KAYSERİ" adresinde ikamet ettikleri ve adres kayıt sisteminde kayıtlı adresin de yine bu adres olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, her ne kadar Yeşilhisar Sulh Hukuk Mahkemesince küçüklerin MERNİS adreslerinin“Y. Mahallesi Tufan Sokak Kapı No:24/18 Kartal/İSTANBUL” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de Kartal İlçe Emniyet Müdürlüğünün 17.03.2015 tarihli tutanağından küçüklerin bu adreste ikamet etmedikleri ve Yeşilhisar İlçe Jandarma Komutanlığının 27.03.2015 tarihli tutanağı ile küçüklerin "M.Mah. Musahacılı Sokak No:17 Yeşilhisar/KAYSERİ" adresinde ikamet ettikleri anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Yeşilhisar Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Yeşilhisar Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4176, Karar No: 2011/23277, Tarih: 03.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/4176 E.  ,  2011/23277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli zimmet suçundan sanık ...'nin yapılan yargılanması sonunda; zimmet suçundan mahkümiyetine dair, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.02.2006 gün ve 2003/81 Esas, 2006/10 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

4046 sayılı Yasa ile TBMM'ye devredilen ... Halı ve İpekli Dokuma Fabrikasında muhasebe müdürü ve fabrika müdür vekili olarak görev yapan sanığın, fabrikanın TBMM Vakfı tarafından işletildiğini ve kendisinin de vakfın memuru olmadığını savunması karşısında, mülga 2762 sayılı Vakıflar Kanununun 35. maddesinde, ceza kanunun tatbikinde vazifelerinden doğan suçlardan dolayı yalnızca mutevelli memur (kamu görevlisi) sayılacağından, 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 43. maddesinde ise sadece meclis üyeleri ile ilgili benzer bir düzenlemeye yer verildiğinden; suç tarihi itibariyle sanığın mütevelli olup olmadığının, maledindiği fabrika parasının TBMM Vakfına ait olup olmadığının ve bu paranın TBMM'ye aktarılıp aktarılmadığının araştırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

CMK.nun 2/e, 158/1 ve 160. maddelerine ve Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 17/06/2006 gün ve 2006/5-165-213 sayılı kararına göre; soruşturmanın, “kanuna göre yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden iddianamenin kabulüne kadar geçen evreyi” ifade ettiği ve soruşturmanın Cumhuriyet Başsavcılığı veya kolluk makamlarınca suçun işlendiğinin öğrenilmesiyle başladığı dikkate alınarak, sanığın, Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan ve 05/02/2003 tarihinde havale edilen suç duyurusundan önce zimmetine geçirdiği parayı tamamen iade ettiği anlaşıldığından, cezasından 5237 sayılı TCK.nun 248/1. maddesi uyarınca 2/3 yerine aynı Kanunun 248/2. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılması sonucu fazla ceza tayini,

Suçun 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen aynı Yasanın 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmemesi ,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 03.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4907, Karar No: 2021/1346, Tarih: 17.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4907 E.  ,  2021/1346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 29.05.2014 tarih ve 2011/874 E. - 2014/159 K. sayılı kararın Yargıtay'ca İncelenmesinin davalılar Özgür Petrol Ürünleri Nak. Ltd. Şti. ve ... vekili tarafından duruşmalı, davacı vekili tarafından duruşmasız olarak istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 15.02.2021 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av. ... ve Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakim ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı şirket arasında 16.03.2003 tarihli bayilik sözleşmesi imzalandığını ve diğer davalılara ait taşınmaz üzerinde davacı lehine 15 yıllık intifa hakkı tanındığını, davalılardan ...'nun sözleşmeyi kefil olarak imzaladığını, davacının taraflar arasındaki intifa sözleşmesinin 15 yıl süre ile devam edeceği inancı ile davalılara ait istasyonun saha betonu bedelini davalı şirkete ödediğini, sözleşme ve intifanın Rekabet Kurulu kararı uyarınca 18.09.2010 tarihinde sona ermesi nedeniyle ödediği saha betonu bedelinin kullanılmayan süreye ilişkin güncellenmiş değerinin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre davacıya iade edilmesi gerektiğini ileri sürerek 54.690,00 TL+KDV'nin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, Rekabet Kurulu kararının sözleşmenin yenilenmesine engel teşkil etmediğini, davalıların bayilik ve intifa sözleşmesinin sona erdirilmesine yönelik her hangi bir başvuru ve istemlerinin olmadığını, davacının sözleşmeyi haksız ve tek taraflı olarak sona erdirdiğinden kusurlu bulunduğu için ve sözleşmesel bir edimini yerine getirmiş olmasına göre davalılardan herhangi bir talepte bulunmasının mümkün olmadığını, davacı tarafından yapılan saha betonunun yasal intifa ve bayilik süresince kullanılarak ekonomik değerini yitirdiğini, anılan saha betonu nedeniyle davalıların mal varlığında bir artışın da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında 15 yıllık bayilik sözleşmesi ile intifa sözleşmesi bulunduğu, sözleşmelerin Rekabet Kurulu kararı uyarınca davacının ihtarı ile 18.09.2010 tarihinde sonlandırıldığı, davacının sözleşmenin 15 yıl süre ile ayakta kalacağı düşüncesiyle istasyon saha betonu için 48.131,40 TL'lik yatırım yaptığı, ancak sözleşmenin 15 yıl dolmadan önce sona ermesi nedeniyle davalıların davacı aleyhine sebepsiz zenginleştiği, böylece davacının kalan süreye yönelik fatura miktarını bayilik sözleşmesinin ve intifa hakkının süresinden önce sona ermesinden faydalananlardan talep edebileceği kalan süreye isabet eden miktarın 21.085,84 +KDV olduğu, davacının sözleşmenin yapıldığı tarihten itibaren faydalandığı ve ticari faaliyette bulunduğu gözetildiğinde güncellenmiş değere yönelik talebinin hakkaniyete aykırı olacağından yerinde olmadığı, davalı ...'nun sözleşmede imzası bulunmadığından sözleşme kapsamında yapılan bir ödemeden sorumluluğunun bulunmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile 21.085,84 TL'nin % 18 KDV'si ile birlikte sözleşmenin sona erdiği 18.09.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ...'ndan müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, bayilik ve intifa sözleşmesinin Rekabet Kurulu kararı uyarınca süresinden önce sona ermesi nedeniyle akaryakıt istasyonu saha betonu için yapılan yatırım bedelinin kullanılmayan kısmının tahsiline yönelik alacak davasıdır.

Taraflar arasında akaryakıt istasyonu saha betonu bedelinin davacı tarafından karşılandığı hususunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Mahkemece, mahallinde yapılacak keşif ile davacı tarafından yaptırılan saha betonunun kalıcı yatırım niteliğinde kabul edilip edilmeyeceği, akdin feshinden sonra da davalıların aynı kalıcı yatırımı kullanarak ticaretine devam edip etmediği, bir başka deyişle anılan kalıcı yatırımın taşınmaza değer katıp katmadığı tespit edilerek, şayet bu yatırımın taşınmaza değer kattığının yani davalıların yapılan kalıcı yatırımı kullanarak ticaretine devam ettiğinin saptanması halinde bunun davacı tarafından talep edilebileceği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken kıstelyevm uygulaması sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ... yararına BOZULMASINA, bozmaya göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ...'na verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacı ve davalılar Özgür Petrol Ltd. Şti. ve ...'na iadesine, 17.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.