muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9255, Karar No: 2022/7393, Tarih: 23.06.2022

Kabule göre de;

Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığın yargılama konusu eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 257/1. maddesi kapsamında yer alan görevi kötüye kullanma suçuna ilişkin olduğu, yüklenici firma elemanı olan sanık hakkındaki soruşturma ve kovuşturmanın izne tabi olmadığı, 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesiyle yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesi ile basit yargılama usulünün getirildiği ancak Anayasa Mahkemesinin 16/03/2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 14/01/2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 sayılı Kararı ile yargılama aşamasında olup henüz “kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış” dosyalar açısından Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'a 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Yasa'nın 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin "basit yargılama usulü" bakımından iptal edildiği ve bu kararın sonuçları itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu anlaşılmakla, TCK'nin 7/2 ve CMK’nin 251. maddeleri gereğince “Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirme yapılması lüzumu,

Sanık hakkında TCK'nin 53/5. maddesinin uygulanması sırasında aynı Kanun'un 53/1-a madde-fıkra-bendindeki tüm hak ve yetkilerin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken, CMK'nin 232/6. maddesine aykırı olarak uygulanan kanun maddesi belirtilmeden ve sanığın "mevcut görev ve yetkilerinin kullanmasından yasaklanmasına" karar verilmek suretiyle sınırlı uygulama yapılması,

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yargılama giderleri ile ilgili olarak 5271 sayılı CMK'nin 324. maddesinin 2. fıkrasında "Hüküm ve kararda yargılama giderlerinin kimlere yükletileceği gösterilir” şeklindeki açık hüküm ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 26/05/1935 tarihli ve 111/7 sayılı "... yargılama giderleri hükmün tamamlayıcı parçası olduğundan ilamlarda açıklanmalı, kime yükletileceği belirtilmedir" ve yine Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 02/05/1966 tarihli ve 4/3 sayılı "... tefhim edilmekle hükmün esasını oluşturan kısa kararda yargılama giderinin miktarı ve kime ne miktarda yükletileceği belirtilerek, sanığın yükümlülüğü öğrenmesinin sağlanması ve bu sayede sanığa yargılama giderlerine karşı temyiz davası açıp açmama hususunda karar verme olanağı tanınması gerektiğini” belirten kararları karşısında, hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanığın yükümlülüğünü öğrenmesi ve buna göre yargılama giderleri yönünden temyiz yoluna başvurup başvurmayacağı hususunda karar vermesine imkan tanımak için yargılama giderlerinin kime yükleneceğinin ve bu yükümlülüğün ne miktar olacağının belirtilmesi gerekirken, mahkemece kısa kararda yargılama gideri ile ilgili kısım miktar olarak boş bırakılarak ilgili miktar açıklanmadan, bilahare gerekçeli kararda belirtilmesi suretiyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK’un 321 ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA 23/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18738, Karar No: 2015/2135, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18738 E.  ,  2015/2135 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6045, Karar No: 2010/443, Tarih: 01.02.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/6045 E.  ,  2010/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AĞIR CEZA MAHKEMESİ

Ödeme şartını ihlal eyleminden borçlular ...ve...ş’ın beraatlerine dair ... 4.İcra Mahkemesinin 11/11/2008 tarihli, 2008/3198-7062 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi gereğince sanıkların ayrı ayrı 1 ay tazyik hapsi ile cezalandırılmalarına ilişkin ... 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2009 tarihli ve 2009/37 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile; İcra kefili olan sanık...'a icra emri tebliğ edildiğine ilişkin bir kaydın bulunmaması ve ödeme emrine ilişkin sürelerde 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 20. maddesi kapsamında bir feragatinin bulunmaması karşısında usulüne uygun şekilde tebliğ edilmiş bir icra emri bulunmayan sanığın yaptığı taahhüdün geçerli kabul edilemeyeceği, dolayısıyla itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemekle, anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 18.6.2009 gün ve 2009/32314 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay C.Başsavcılığının 7.12.2009 gün ve KYB.2009/163505 sayılı tebliğnamesiyle talep edilmiş olmakla, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

"Borçlunun ödeme şartını ihlali halinde ceza" başlıklı 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK'nun 340. maddesinin birinci cümlesi "111. madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını ihlal eden borçlunun, alacaklının şikayeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir." hükmünü içermekte olup, madde metninden de anlaşılacağı üzere, ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı cezalandırabilmek için öncelikle ihlalde bulunanın borçlu olması gerekmektedir. Oysa ki ... 7.İcra Müdürlüğünün 2007/532 esas sayılı dosyasında borçlu ... Boya Kimya San. ve Tic Ltd. Şti. hakkında yapılan takip sırasında, 19.3.2007 tarihinde üçüncü şahıs durumunda bulunan ... Yan. San. Mam. ve Kimyasalları San.Tic.Ltd.Şti. Yetkilisi...'ın borca icra kefili olduğu ve borcu taksitler halinde ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği, belirttiği tarihte ödeme yapmamaları nedeniyle de şikayetçi vekilinin borçlu hakkında ödeme şartını ihlal fiilinden dolayı şikayette bulunduğu anlaşılmaktadır .

Görüleceği üzere borcu ödeme taahhüdünde bulunan icra kefili hakkında icra takibi başlatılmadığı gibi ödeme emri de tebliğ edilmemiştir. Ayrıca, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 20.maddesi kapsamında ödeme emrine ilişkin sürelerden feragate dair beyanının da bulunmaması nedeniyle henüz borçlu sıfatını taşımamaktadır. Hal böyle olunca borçlu olmayan kişilerin ödeme şartını ihlal suçundan cezalandırılmaları mümkün değildir.

Görüleceği üzere borcu ödeme taahhüdünde bulunan icra kefili hakkında icra takibi başlatılmadığı gibi ödeme emri de tebliğ edilmemiştir. Ayrıca, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 20.maddesi kapsamında ödeme emrine ilişkin sürelerden feragate dair beyanının da bulunmaması nedeniyle henüz borçlu sıfatını taşımamaktadır. Hal böyle olunca borçlu olmayan kişilerin ödeme şartını ihlal suçundan cezalandırılmaları mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle, ... 3.Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2009 gün ve 2009/37 değişik iş sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma kararı üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Borçlu...'ın ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı tazyik hapsi cezası ile cezalandırılmasına yer olmadığına, hakkında kesinleşen mahkumiyet hükmünün çektirilmemesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 01.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2743, Karar No: 2012/9147, Tarih: 17.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2743 E.  ,  2012/9147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2001 takvim yılında zamanaşımı nedeniyle kamu davasının ortadan kaldırılması, 2002 takvim yılında mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında eksik ve yanlış yazılan suç tarihlerinin “2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçu yönünden 24.12.2001, “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçu yönünden ise 17.02.2002 olarak düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

“2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” eyleminin suç tarihi, en son faturanın düzenlendiği 24.12.2001 olduğu ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 24.12.2001 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, yazılı şekilde kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesi, yasaya aykırı ise de; “2001 ve 2002 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihleri 24.12.2001 ve 17.02.2002 'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11851, Karar No: 2016/16911, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/11851 E.  ,  2016/16911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ve fer'i müdahil tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 8.462,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 03.02.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 30.320,45 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedeli ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, Davacının dava dilekçesi ile talep ettiği 8.462,00 TL için dava tarihi olan 26/01/2015 tarihinden itibaren ve ıslah dilekçesi ile arttırılan 21.918,45 TL için ıslah tarihi olan 03/02/2016 tarihinden itibaren işleyecek olan değişen oranlarda avans faizi ile birlikte olmak üzere davacının talebi dikkate alınarak toplam 30.320,45 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı taraf ve fer’i müdahil olan TEİAŞ tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak ve diğer bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının ve fer’i müdahilin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı ve fer’i müdahil yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı ve fer’i müdahilin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2166, Karar No: 2015/6907, Tarih: 19.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2166 E.  ,  2015/6907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/1011-2014/231

Davacı tarafından, davalı aleyhine 23.12.2013 gününde verilen dilekçe ile terekenin borca batık olduğunun tespiti ile mirasın hükmen reddinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.02.2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Murisin ölüm tarihinin 13.03.2006 olduğu, en yakın yasal mirasçıları olan eş ve çocukları tarafından mirasın kayıtsız şartsız reddedildiği anlaşılmıştır. TMK'nın 612. maddesinde yer alan "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddedilen miras sulh hukuk mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir" hükmüne göre miras reddedilmiş olmakla tasfiyeye tabi tutulacağından murisin ikinci derece mirasçıları hakkında takip yapılamaz. Yani miras murisin ikinci derece mirasçısı olan babasına geçmemiştir. Miras kendilerine geçmemiş olanların ise mirası reddetmeleri söz konusu olamaz. Mirasın ret hakkı mirasın daha önce mirasçı olmayanlara geçmesi halinde doğar. Mahkemece davanın bu sebeple reddi gerekirken belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2015 tarihinde oybirliği karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13981, Karar No: 2017/2153, Tarih: 17.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13981 E.  ,  2017/2153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/06/2015 tarih ve 2014/126-2015/379 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirketin sadece resmiyette ortağı ve müdürü olduğunu, davalı şirketin gerçekte fiilen sahibi ve kurucusunun dava dışı... olduğunu, davalı şirketin ...'ın hileli davranışları sonucunda ve muvazaalı olarak müvekkili ve diğer davalı tarafından kurulduğunu, müvekkilinin diğer davalı abisinin baskısı ile davalı şirketin kurucu ortağı olduğunu, müvekkilinin şirket ortaklığından ayrılmak istemiş ise de ... tarafından şirketin borçlarının yapılandırılmasına kefil olmaya zorlandığını, müvekkilinin şirket müdürü olduğunu dahi bilmediğini ileri sürerek müvekkilinin davalı şirkette bulunan hissedarlık ve müdürlük sıfatının geçmişe etkili olarak hissedar ve müdür olduğu tarihten itibaren iptaline ve hiçbir amacı ve faaliyeti bulunmayan şirketin haklı nedenlerle feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin davalı ... ve davacı tarafından kurulduğu, 06/09/2010 tarihinde ise ticaret sicil kayıtlarına tescil edildiği, her iki ortağın ana sözleşme ile 2020 yılına kadar yetkili temsilci olarak atandıkları, söz konusu şirket kuruluşunu davacı ve davalı gerçek kişinin bizzat gerçekleştirdiği, ortaklık sıfatının geçmişe etkili olarak sona erdirilmesinin Ticaret Kanunu hükümlerine göre mümkün bulunmadığı, davacının şirket ortağı ve müdürü olarak atanırken basiretli bir tacir gibi hareket etmesi gerektiği, bu açıdan davacının şirket ortaklığının ve müdürlük görevinin geçmişe etkili olarak iptalinin hukuka uygun olmadığı, ayrıca davalı şirketin uzun zamandan beri herhangi bir faaliyetinin olmadığı, bu açıdan davalı şirketin fesih koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı şirketinin haklı nedenlerle feshine, tasfiye memuru olarak davacının atanmasına ve davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı şirketin fesih sebebi olarak şirketin faal olmamasının kabul edilmiş olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı şirketin fesih sebebi olarak şirketin faal olmamasının kabul edilmiş olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.