muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2312, Karar No: 2011/2923, Tarih: 29.03.2011

Davalıların ortak olduğu 747952.34 sicil sayılı 264 nolu işyerinin 23.05.1999 – 12.10.2000 tarihleri arasında yediemin ... tarafından kendi nam ve hesabına işletildiği, bu dönemde davacının işyerinde çalışmadığı ve kendisine ücret ödenmediği anlaşılmakla bu döneme yönelik davanın reddine karar verilmesi yerinde ise de davacının 01.10.1997 – 23.05.1999 tarihleri arasında geçen çalışmasının hakdüşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi doğru değildir. Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddelerine göre Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır. Davacı adına düzenlenmiş işe giriş bildirgesi Kuruma verilmemiş ise de davacının 06.11.1992 – 01.10.1997 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının Kuruma bildirildiği gözetildiğinde davacının 06.11.1992 – 23.05.1999 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı kanıtlanır ise 01.10.1997 tarihinden önceki döneme ilişkin bildirim nedeniyle davacının talebi hakdüşürücü süreye uğramayacaktır. Hukuk Genel Kurulunun 26.02.2003 gün ve 2003/21-44-98, 26.03.2004 gün ve 2004/21-369 E, 2004/371 K. 27.02.2008 gün ve 2008/21-113 E, 2008/207 K. sayılı kararı da aynı yöndedir. Mahkemece davacının 06.11.1992 – 23.05.1999 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının kesintisiz olup olmadığı ve çalışma olgusu yöntemince araştırılmadan bu döneme yönelik talebin hakdüşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacının davalı ...'ya ait işyerinde 12.10.2000- 06.01.2004 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiş ise de varılan bu sonuç eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır. Mahkemenin beyanlarını hükme esas aldığı tanıklar bordro ve komşu işyeri tanığı olmadıkları gibi ücret ödeme belgeleri de işyerinden getirtilmemiştir. Bu döneme yönelik çalışmanın yöntemince araştırılmadığı açıktır.

Davalı ... hakkındaki davanın, dava konusu dönemde bu işyerini işletmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de 747952.34 sicil nolu işyeri Kurum kayıtlarında 06.11.1992-01.12.1997 tarihleri arasında ortak olan davalılar ... ve ... adına kayıtlı olup davalı ...'nın 01.10.1997 – 01.12.1997 tarihleri arasında işveren sıfatı ile sorumluluğu var iken bu davalı yönünden davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi yerinde değildir.

Davalı ... hakkındaki davanın, dava konusu dönemde bu işyerini işletmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de 747952.34 sicil nolu işyeri Kurum kayıtlarında 06.11.1992-01.12.1997 tarihleri arasında ortak olan davalılar ... ve ... adına kayıtlı olup davalı ...'nın 01.10.1997 – 01.12.1997 tarihleri arasında işveren sıfatı ile sorumluluğu var iken bu davalı yönünden davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi yerinde değildir.

Yapılacak iş, öncelikle davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp yeterli ve gerekli bir araştırmayla davacının davalı işyerindeki çalışmalarını yöntemince araştırmak, bu amaçla bordro tanıklarını dinlemek, Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına başvurmak, tespiti istenen dönem içerisinde Kurum müfettişlerince yapılan bir inceleme olup olmadığının sormak, davacının 06.11.1992 – 23.05.1999 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının kesintisiz olduğu saptanır ise 01.10.1997 – 23.05.1999 tarihleri arasındaki döneme yönelik istemin hakdüşürücü süreye uğramayacağını gözönünde tutmak, davalı ...'nın 01.10.1997 – 01.12.1997 tarihleri arasında işveren sıfatı ile sorumlu olduğunu gözetmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının ve davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7438, Karar No: 2017/3223, Tarih: 17.04.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/7438 E.  ,  2017/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, tayin olunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine, infazı kısıtlar şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilerek ihtarat yapılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının taksitlendirmeye ilişkin 5. paragrafından “edileceğine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine,” ibaresinin çıkarılarak, yerine “ edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15494, Karar No: 2020/196, Tarih: 07.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2017/15494 E.  ,  2020/196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İftira suçunun özel halini düzenleyen TCK.nın 268. maddesinde tanımlanan "başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" suçunun oluşabilmesi için, kişinin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanması gerektiği somut olayda; sanığın, müştekinin kimliğini kullandığı sırada bu durumun kolluk görevlilerince farkedilmediği ve sanığın suç tarihinden önceki dönemlerde alınan parmak izinin AFİS veri tabanında kullandığı kimlik nedeniyle müşteki adına kaydedildiği, 09.06.2012 tarihli ve 01.07.2012 tarihli ikamette meydana gelen hırsızlık olaylarında elde edilen parmak izlerinin sorgulaması netcesinde AFİS veri tabanında bulunan parmakizi eşleştirilerek müştekinin ikametten hırsızlık olaylarının şüphelisi olarak araştırılması esnasında müşteki ...'ın atılı suçları işlemediğinin ortaya çıktığı, ancak sanığın ikametten hırsızlık esnasında suçüstü yakalanmadığı ve müştekinin kimlik yada kimlik bilgilerini kullandığına dair bilgi olmadığının anlaşılması karşısında sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19993, Karar No: 2014/7249, Tarih: 31.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19993 E.  ,  2014/7249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan Murat Özgür Çamdağ, ..., ... ve ...'dan alınmasına, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17102, Karar No: 2017/2094, Tarih: 28.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/17102 E.  ,  2017/2094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından sigortalanan konutun 07.06.2010-09.06.2010 tarihlerinde etkili olan sağanak yağışlar sırasında davalıya ait olup yetersiz kalan kanalizasyondan geri tepen sular sebebi ile hasara uğradığını, sigortalıya 9.698,00 TL tazminat ödendiğini belirterek sigortalısına ödenen tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yağmur suları ve atık suların uzaklaştırılmasının ilgili belediyelere Belediye Yasası çerçevesinde denetlenmesi ve bakımının yapılması gerektiği, yapım ve işletme sorumluluğu nedeniyle illiyet bağının kurulamadığı gerekçesiyle, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TTK'nun 1301.maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Dava konusu olayın, 07.06.2008/08.06.2008 tarihlerindeki sağanak yağışlar nedeni ile kanalizasyon kanalının tıkanması üzerine geri tepen suların sigortalı konuta dolarak zarar vermesi sonucu oluştuğu anlaşılmaktadır.

2560 sayılı İSKİ Kanunu’nun 25. maddesinde “Yağmur sularının uzaklaştırılması ile ilgili tesislerin yapılması veya bu tip tesislerin işletilmesi, gerekli harcamalar ilgili belediyelerce karşılanmak şartıyla İSKİ tarafından yerine getirilir. Bu tesislerin yapılması veya işletilmesine ilişkin harcamalar tarifelere dahil edilmez” hükmü mevcut ise de, davalı ile ilgili belediye arasındaki iç ilişki sorumluluğunun zarar gören üçüncü kişi olan sigortalının halefi davacı ... şirketine karşı ileri sürülemeyeceği ve bu yönü ile davalı ... nin pasif husumet ehliyetinin olduğu açıktır.

Mahkemece hükme esas alınmamış olmakla birlikte, sigortalı konutta oluşan hasarla ilgili kusur, illiyet bağı ve oluşan zarar miktarının tespiti için yargılama sırasında 25.11.2013 tarihli bilirkişi raporu alınmış ise de raporda, hasara neden olan suyun geri tepme nedeni ve bu konuda tarafların sorumluluğunun ne olduğu hususları irdelenmeksizin ekspertiz raporunun tekrarı niteliğinde yetersiz bir rapor tanzim olunmuş ve raporda;etkili sağanak yağış nedeniyle İSKİ'ye ait kanalizasyondan su tepmesi sonucunda hasarın oluştuğu belirtilmekle yetinilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkemece, davalı ...'nin hasarla ilgili herhangi bir kusuru olup olmadığı, var ise ne oranda kusurlu olduğu ve gerçek zarar miktarının ne olduğu konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile ve davalı ... açısından kusur,zarar illiyet bağı kurulamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 28/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13571, Karar No: 2010/20992, Tarih: 07.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13571 E.  ,  2010/20992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/728, Karar No: 2012/328, Tarih: 30.05.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2011/4-728 E.  ,  2012/328 K.**

* MANEVİ TAZMİNAT DAVASI

* EVDE ÇALIŞAN HİZMETLİYİ HIRSIZLIK SEBEBİYLE ŞİKAYET ETMEK

* HAK ARAMA ÖZGÜRLÜĞÜ

* KİŞİLİK HAKLARI

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 41

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 49

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 12

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 17

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 36

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 24.12.2009 gün ve 2009/147 E. 2009/502 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 02.03.2011 gün ve 2010/3340 E. 2011/2166 K. sayılı ilamı ile;

(…Davacı, davalıların evinde temizlik işleri yaptığını, davalıların kendisi hakkında evlerinden hırsızlık yaptığı gerekçesi ile şikayette bulunduklarını, bu şikayet kapsamında evinde arama yapıldığını, ceza mahkemesinde yargılanıp beraet ettiğini belirterek, kişilik haklarına saldırıdan dolayı davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, evlerinden para ve bazı değerli eşyalarının kaybolduğunu anlayınca evlerinde temizlik yapan davacı hakkında şikayetçi olduklarını, davacının hırsızlık suçundan yargılanıp kanıt yetersizliği nedeniyle beraet ettiğini, yasal şikayet haklarını ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davalıların evlerinden kaybolan eşyaları nedeni ile şüphelendikleri davacı hakkında anayasal şikayet haklarını kullandıkları gerekçesiyle istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasanın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK.nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlemiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Dava konusu olayda; kardeş olan davalıların 27.11.2008 günlü şikayet dilekçelerinde, evlerinden altın, para ve dolar alındığını, cumhuriyet altını, çeyrek altın, büyük altın, yüzük, küpe, kolye, hatırlayamadıkları altın takılar, erkek saati, kristal tabak ve küllük, resimli tabak ve süs eşyası, dantel örtülerinin kaybolduğunu, davacıdan şüphelendiklerini, bunlar dışında da maddi değeri olan eşya alındığını düşündüklerini, temizlik işleri yaparak ev alan davacının, daha iyi bir ev alacağını söylediğini, eşine çay ocağı aldığını, emekli olabilmek için her ay para yatırdığını, üniversitede okuyan bir oğlunun yurttan eve çıktığını, diğerini dershaneye gönderdiğini, geldiği ilk günlerde daha önce evinde çalıştığı kişinin kendisine altınlarını çaldığı yönünde iftira attığını söylediğini, altınlarını abisinin bekçilik yaptığı bir kuyumcuda sakladığını, kendileri ile de altın gününe girmek istediğini söylediğini, saçının güzel boyanmadığını bahane ederek saçını boyayıp kendisi banyo yaparken evden bir şeyler alabilmeyi planladığını, çok iyi temizlik yaptığı için akşam evine kadar götürdüklerini, çantasındaki abisine ait maaş vekalet belgesini dahi çalmış olduğunu belirttikleri; bu şikayet üzerine açılan soruşturma sırasında davacının evinde yapılan aramada hiçbir suç eşyasına rastlanmadığı ve davacının hakkında açılan ceza davasında da kanıt yetersizliği nedeniyle beraet ettiği anlaşılmaktadır.

Kaybolması nedeni ile davacı tarafından çalındığı iddia edilen eşyanın, bir defada götürülemeyecek nitelik ve nicelikte olduğu, ortadan kaybolmaları halinde dikkat çekecek eşya oldukları görülmektedir. Oysaki davalılardan Ayşe, davacının yanında 10 aydır çalıştığını, memnuniyeti nedeni ile iyi iş yaptığını kardeşlerine de söylediğini ve onların evinde de çalışmaya başladığını bildirmiştir. Tarafların açıklamalarından da davalıların evlerinde onların gözetimi altında temizlik işi yapan davacının, evde yalnız kalmadığı sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular ve şikayet dilekçesinde kaybolan eşyanın sayısı ve ne zaman kaybolduklarına ilişkin net bir bilgi veremeyen davalıların, başkaca hiçbir kanıt göstermeksizin sadece özel yaşantısına yönelik yorumlar yoluyla hırsızlık suçundan şikayette bulunmalarının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturacağı gözetilerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle istemin tümden reddedilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalıların şikayeti nedeniyle evinde arama yapıldığı ve hakkında ceza davası açıldığını, ceza davası sonunda beraat ettiğini ancak davalıların haksız suçlaması nedeniyle kendisi ve ailesinin namus ve şerefinin zarar gördüğünü ileri sürerek doğan zarara karşılık 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının yaklaşık on aydır davalıların evlerine temizliğe geldiğini, davalılardan Ayşe’nin evinden bazı eşyaların kaybolduğunu fark etmesi ve kardeşi olan diğer davalıları uyarması üzerine diğer davalıların da evlerinde yaptıkları kontrollerde kayıp eşyaları olduğunu tespit ettiklerini, her üçünün de evine fazla yabancı gelmemesi nedeniyle davacıdan şüphelendikleri ve hak arama özgürlüğünün yasal sınırları içinde şikayet ettikleri davacı hakkında iddialarının ciddi bulunarak ceza davası açıldığını, beraat kararının delil yetersizliğine dayalı olduğunu ayrıca hukuk hakiminin ceza mahkemesi kararı ile bağlı olmadığını, davacıya hakaret kastı ile hareket etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece, davalıların Anayasal hakları olan şikayet haklarını özel kasıtla, ortada şüphe doğuracak bir durum olmadan kullanmalarının sözkonusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçelerle bozulmuştur. Yerel Mahkemece, davalıların her üçünün de evine temizliğe gelen davacıdan, durum değerlendirmesi yaptıktan sonra şikayetçi olmaları ve evlerine davacı dışında gelen olmaması nedeniyle haklı olarak şüphelendikleri gerekçesiyle önceki gerekçe genişletilmek suretiyle ilk kararda direnilmesine karar verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmektedir.