muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3858, Karar No: 2011/15978, Tarih: 28.11.2011

Karayolu ile Eşya Taşımasına İlişkin Uluslararası sözleşme (CMR) ve Türk Ticaret Kanununda, yapılan taşımalarda fazla beklemeden ücret alınacağına ilişkin herhangi bir düzenleme bulunmamakla birlikte, uygulamada böyle bir ücretin varlığı bilinmektedir. (11 HD. 2003/6913 E - 2004/1423 K - 17.02.2004). Bu nedenle, taşıma sözleşmesinde bekleme ücreti düzenlenmemiş ve kimin sorumlu olacağı kararlaştırılmamış ise de mal alıcıya teslim edilmeden önce ki aşama da bekleme gerçekleşmiş ise davalı gönderenin bekleme ücretinden sorumlu olacağı gözetilerek karar verilmesi gerekirken sözleşmede buna dair hüküm bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi doğru değildir.

Ayrıca, taraflar arasındaki sözleşmede, taşıcıya ait araçlar ile taşınacak olan emtianın ağırlıkları ile buna bağlı olarak taşıma ücreti belirlenmiştir. Ancak dosya içinde mevcut kantar fişlerinden dönüş yükünün kararlaştırılandan fazla olduğu da açık olup bu durum sözleşmeye aykırılık teşkil ettiğinden, davacı taraf lehine fazla tonaj nedeniyle ek navlun ücretine hükmedilmesi gerekmektedir.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 28.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5239, Karar No: 2020/3042, Tarih: 22.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/5239 E.  ,  2020/3042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/11/2016 tarih ve 2016/132 E- 2016/361 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/09/2019 tarih ve 2018/1345 E- 2019/848 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin asıl unsuru "ROMAN" ibaresinden oluşan tanınmış markaların ve "RMN" ibareli bir diğer markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2014/66180 numaralı, “AFRİCA ROMANOV” ibareli marka başvurusuna, iltibas, tanınmışlık ve kötü niyet vakıalarına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin dericilik sektöründe faaliyet gösterdiğini, itibarı yüksek bir firma olduğunu, özgün deri ürünler ortaya çıkararak "Africa Romanov" markasını oluşturduğunu, davacı markaları ile arasında benzerlik bulunmadığını, kavram ve çağrışım olarak "Roman" ve "Romanov" sözcüklerinin farklı anlamlarının olduğunu, "Romanov" sözcüğünün "Roman" ibaresi ile hiçbir ilgisinin bulunmadığını, Rus tarihinde bir hanedanın adı ve bir koyun türü olduğunu, bu koyun türünün deri kalitesi bakımından büyük bir üne sahip bulunduğunu, müvekkilinin markasının asli unsurunun şekil unsuru olduğunu, tüketicilerinin yüksek gelir grubundan olduğunu, müşteri kitlesinin markaların arasındaki farkı ayırt edebilecek bilince sahip bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2014/66180 tescil nolu markanın davacı markaları ile 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas oluşturmadığı, dava konusu markanın davacı markaları ile benzer olmadığı, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi koşullarının somut uyuşmazlıkta oluşmadığı, dava konusu marka başvurusu hakkındaki kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı kurum kararının iptali ile başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması istemine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekilince yapılan istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesince yazılı gerekçelerle esastan reddedilmiştir.

556 sayılı KHK'nın 8/1-b bendinde, tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa marka tescilinin yapılamayacağı hususu düzenlenmiştir. Dairemizin yerleşik içtihatlarında da ifade edildiği üzere, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca iltibas değerlendirilmesi yapılırken markaların bir bütün olarak tüketicide bıraktığı genel izlenim dikkate alınmalı, tüketicilerin her iki markayı yan yana koyarak değerlendirme yapmaları beklenmemeli, önceki markayı bir şekilde görmüş, kullanmış, tecrübe etmiş olan tüketicilerin, o markanın baskın unsurunun zihinde bıraktığı genel izlenimin etkisiyle sonraki markayı gördüğünde her iki markanın aynı ticari işletme veya aralarında ticari, ekonomik veya idari işletmesel bağ bulunan farklı işletmeler tarafından sunulan mal veya hizmetler olduğunu düşünme ihtimalinin bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir. Zira markanın temel fonksiyonlarından birisi de mal veya hizmetlerin kaynağını, yani bir malı üreten veya piyasaya süren yahut hizmeti sunan teşebbüsü göstermesi olup, markalar arasında düşük düzeyde benzerlik bulunması sebebiyle ortalama tüketicinin iki farklı marka karşısında olduğunu idrak edebildiği ancak markaların kendisinde bıraktığı genel izlenim itibariyle marka kapsamındaki mal veya hizmetin aynı veyahut aralarında idari veya ekonomik olarak bağlantı bulunan işletmelere ait olduğu intibasına kapıldığı hallerde de markalar arasında ilişkilendirme ihtimali bulunduğu kabul edilmelidir.

Somut olayda, davalı şirketin başvuru markası “Afrıca Romanov+Şekil” ibareli olup, başvuru markası kapsamında yer alan tüm mal ve hizmetler mesnet markalar kapsamında da yer almaktadır. Davacı şirketin itiraza mesnet markalarının esas unsuru ise “Roman” ibaresi olup, davacının “Roman” ibaresini esas unsur olarak içeren seri markalar oluşturduğu anlaşılmaktadır. İlk derece mahkemesince, başvuru markasının, içerdiği şekil unsuru sebebiyle mesnet markalardan farklılaştırıldığı sonucuna ulaşılmışsa da, taraf markaları arasında ortak unsur olarak içerdikleri “Roman” ibaresi sebebiyle düşük düzeyde de olsa görsel ve sescil benzerlik bulunmaktadır. Taraf markalarının aynı mal ve hizmetleri kapsadıkları ve davacının “Roman” ibaresini esas unsur olarak içeren seri markaları bulunduğu da gözetildiğinde, başvuru markasının davacının seri markaları arasına sızabileceği, bu durumda ortalama tüketicinin iki farklı marka karşısında olduğunu idrak edebilse bile marka kapsamında sunulan hizmetlerin aynı veyahut aralarında idari veya ekonomik bağlantı bulunan işletmelere ait olduğu intibaına kapılabileceği, bu nedenle taraf markaları arasında ilişkilendirme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimali bulunduğunun kabulü gerekirken ilk derece ve bölge adliye mahkemelerince aksi düşüncelerle hüküm tesisi yoluna gidilmesi isabetli görülmemiş, bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 22/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23175, Karar No: 2019/14780, Tarih: 02.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23175 E.  ,  2019/14780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :iş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Su Kanalizasyon İdaresi vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı İdarenin menfez temizliği işini yapan işverenin 1041881 sicil sayılı işyerinde 18/01/2006 tarihinde menfez temizliği, kanalizasyon, içme suyu, yağmur şebekesi döşeme ve tamir işlerinde döşeme ustası olarak işe başladığı, davalı ... İnşaat Nak. San. Tic. Ltd. Şti. ihaleyi alınca önceki firma işçilerini devraldığı, işten çıkartıldığı 29/02/2012 tarihine kadar aralıksız çalıştığı, fazla mesai ve genel tatil çalışması yaptığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalının Cevabının Özeti:

Davalı İdare davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde davalılardan Gaziantep Su Kanalizasyon İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı İdarenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının davalı işyerinde geçen hizmet süresi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacı davalı İdarenin menfez temizliği işini yapan işverenin 1041881 sicil sayılı işyerinde 18/01/2006 tarihinde menfez temizliği, kanalizasyon, içme suyu, yağmur şebekesi döşeme ve tamir işlerinde döşeme ustası olarak işe başladığını, davalı ... İnşaat Nak. San. Tic. Ltd. Şti. ihaleyi alınca önceki firma işçilerini devraldığını iddia etmiştir.

Davacının davalı kurumca kabul edildiği şekilde 2008-2012 yılları arasında davalı idareye ait işlerde davalı şirket işçisi olarak çalıştığı uyuşmazlık konusu değil.

Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetveline göre davacı adına 2008 yılı ve öncesinde işe giriş ve çalışma bildiren işyerlerinden verilen işe giriş bildirgeleri dosyaya gelmiş olmakla birlikte işe giriş bildirgelerinde yer alan işyeri adreslerinin davalı idare ile ilgisinin bulunmadığı, bu işyerlerinin ..., ... İnş.ve Müh.-... isimli işverenlere ait olduğu görülmüştür.

Anılan işverenlerin davalı idareden ihale alan firmalar olup olmadığı araştırılmadan davacının davalı idare asıl işverenliğinde 18/01/2006-29/02/2012 tarihleri arasında kesintisiz şekilde çalıştığının kabul edilmesi isabetli olmamıştır.

Anılan işverenlerin davalı idareden ihale alan firmalar olup olmadığı araştırılmadan davacının davalı idare asıl işverenliğinde 18/01/2006-29/02/2012 tarihleri arasında kesintisiz şekilde çalıştığının kabul edilmesi isabetli olmamıştır.

Davacının davalı idare nezdinde geçen hesaba esas alınacak çalışma süresinin tespiti bakımından; Davacı adına işe giriş ve çalışma bildiren 1041881, 1044965, 1047799, 1055281 sicil sayılı işyerlerinden verilen işe giriş bildirgelerinin, işyeri tescil belgelerinin, işyeri ve şirket adresleri ile ortak ve yetkililerinin isimlerinin, bu işyerlerinin davalı idare alt işvereni olarak bildirimi yapılıp yapılmadığının Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan sorulması, davalı idareden 2006-2008 yılları arasında menfez temizliği, kanalizasyon, içme suyu, yağmur şebekesi döşeme ve tamir işlerinin ihale dönem ve tarihlerini de gösterir şekilde hangi kişi yada şirketlere verildiğinin, ..., ... İnş.ve Müh.-... isimli kişi veya şirketlere ihale verilip verilmediğinin, verilmiş ise hangi dönemler için verildiğinin sorulması, yapılan araştırma neticesinde anılan çalışmaların davalı idare işyeri ile ilgili olup olmadığı değerlendirilerek çalışma süresinin belirlenmesi, davalı idare işyerinde geçen çalışma olduğunun anlaşılması halinde şimdiki gibi, aksi halde belirlenecek çalışma süresine göre hesaplanacak alacak miktarları üzerinden bir karar verilmesi gerekir iken eksik inceleme ile yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.07.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2958, Karar No: 2018/1973, Tarih: 19.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/2958 E.  ,  2018/1973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre; “Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre; “Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.