muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4981, Karar No: 2024/7357, Tarih: 08.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4981 E.  ,  2024/7357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Diresi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Mala zarar verme suçundan hükmedilen istinaf başvurusunun reddine dair hükme yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272/3-a maddesine göre istinaf kanun yoluna başvurulamayacak olan kesin nitelikteki 1.000,00 TL adlî para cezası ile ilgili olarak Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin istinaf isteminin reddine dair kararına karşı aynı Kanun'un 279/1.b maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulabileceği anlaşılmakla; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi mala zarar verme suçundan hükmedilen istinaf isteminin reddine dair kararın, aynı Kanun’un 279/1. maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu ve aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin ise itiraz mercii olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 07.02.2024 tarihli ve 2024/11 D.iş sayılı kararıyla sonuçlandırıldığı anlaşıldığından, dava dosyasının İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2) İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmedilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükme yönelik yapılan incelemede;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

3) Hırsızlık suçundan hükmedilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükme yönelik yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin “sanığın hırsızlık kastıyla hareket etmediğine, cezalandırılabilmesi için somut delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, TCK'nın 147. maddesinden uygulama yapılması gerektiğine, hatalı ve hukuka aykırı karar verildiğine, sanığın beraatine hükmedilmesi gerektiğine” ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıkk hakkında hırsızlık suçundan ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN İSTEM GİBİ ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kütahya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3153, Karar No: 2015/4398, Tarih: 29.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3153 E.  ,  2015/4398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde bu talebi inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması karşısında, mahkemenin sanık hakkında eski hale getirme ve temyiz talebi üzerine verdiği 04/10/2011 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun bulunduğu kabul edilip bu karar kaldırılmak suretiyle ve sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanığın bildirdiği adrese Tebligat Kanunu 35. maddeye göre tebliğ yapılmış ise de, 11.01.2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunla değişik Tebligat Kanunun 35/2 maddesine göre, adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi araştırılmadan yapılan tebligat usule uygun olmadığından sanığın temyiz istemi öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelenmesinde;

Sanığın katılan şirkete ait mağazada müdür yardımcısı olarak görev yaptığı, görev yaptığı süre içerisinde nakit alış veriş yapan müşterilere satış yaptığı bazı mallar için fiş düzenlerken fişlere eksik mal yazarak fiş miktarının üzerindeki kısmı kendisine aldığı, bu şekilde mağaza stoklarında gözükmesine rağmen ellerinde olmayan 229 adet emtiayı satarak parasını uhdesine geçirerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'da gün para cezası sistemi kabul edilmiş olup, sanık hakkında TCK'nın 155/2 maddesi gereğince ceza belirlenirken öncelikle adli para cezasına esas teşkil edecek tam gün sayısının belirlenerek bir gün karşılığı mahkemece takdir ve tayin olunacak miktarla çarpılarak para cezası miktarının belirlenmesi gerekirken, infazda tereddüt doğuracak şekilde doğrudan para cezasının belirlenmesi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

3- Gerekçesiz olarak hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olarak sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11223, Karar No: 2018/6085, Tarih: 08.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11223 E.  ,  2018/6085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27/05/2015 gün ve 2014/112 - 2015/96 sayılı kararı onayan Daire'nin 06/06/2016 gün ve 2015/11291 - 2016/6184 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı nezdinde “cebine göre” ibareli markanın adına tescili istemiyle marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun “cebine göre” ibaresinin fiyatı uygun, bütçeye uygun v.b anlamlara geldiği, bu ibarenin ret konusu mallar ve hizmetler yönünden markasal ayırt ediciliğe haiz olmadığı, doğrudan tanımlayıcılık arz ettiği, tek başına bir işletmenin tekeline bırakılamayacağı, başvuru sahibi adına tescilli markaların başvuru açısından kazanılmış hak oluşturmayacağı gerekçesiyle 556 Sayılı KHK'nın 7/1-a,c maddeleri uyarınca reddedildiğini, söz konusu kararın hukuka uygun olmadığını ileri sürerek ... ... tarafından verilen 02.01.2014 tarih 2013-M-8667 sayılı kararın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkil kurum tarafından verilen kararın hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, başvuruya konu markanın ... kararından belirtildiği üzere tanımlayıcı nitelik arz ettiği, bu ibarenin tek başına bir işletmenin tekeline bırakılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 08/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12149, Karar No: 2018/6750, Tarih: 12.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12149 E.  ,  2018/6750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında ortağı oldukları Delta Lojistik Uluslararası Taşımacılık ve Ticaret Limited Şirketi'nde 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri, ayrıca sanık ...'nın defter ve belgeleri ibraz etmediği iddiası ile açılan davada; sahte fatura düzenlemek ve defter belge gizlemek suçlarının ayrı suçlar olduğu, yine her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek eylemlerinin her bir takvim yılı için birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi suçtan ve hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek suçtan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5782, Karar No: 2022/225, Tarih: 12.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/5782 E.  ,  2022/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığında suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan isteme yazısının tebliğ edildiğine dair tebliğ alındı belgesinde; sanığın hem iş yeri adresinin hem de ikamet adresinin yazılı olması ve tebliğin hangi adrese yapıldığının tam olarak tespit edilememesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından; suç tarihinde mükellefin hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyetin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın atılı suç yönünden hukuki sonuç doğurmayacağı; tebligat usulüne uygun yapılmışsa sanığın savunmasında söz konusu belgelerin Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/160 Esas sayılı dosyasında olduğunun belirtilmiş olması ve vergi dairesi tarafından bu dosyanın konusunu teşkil eden “sahte fatura kullanma” suçu ile ilgili olarak 2009 yılı defter ve belgelerinin incelendiğinin dosya arasındaki tutanaklardan anlaşılmış olması karşısında; defter ve belgelerin incelendikten sonra vergi dairesi tarafından sanığa teslim edilip edilmediği, Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/160 Esas sayılı dosyasında incelenmiş ise bu incelemeden sonra sanığa teslim edilip edilmediği tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 12.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2359, Karar No: 2010/5879, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/2359 E.  ,  2010/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar dahili davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, bir adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu edilen ve satışına karar verilen ... ada ... parsel sayılı taşınmaz imar uygulaması sonucu oluşmuş ve davalıların miras bırakanı ile davacı adına paylı mülkiyet hükümlerine göre tescil edilmiştir. Ne var ki dava dışı TCDD Genel Müdürlüğü tarafından ... 1. İdare Mahkemesi’nde açılan dava sonucunda, anılan mahkemenin 11.07.2007 gün ve 2006/2728 Esas - 2007/1057 Karar sayılı kararı ile ... İlçe Belediye Meclis kararıyla onanan uygulama imar planı ve 16.12.2003 gün ve 421 sayılı ... Büyükşehir Belediye Meclisi kararıyla onanan 1/5000 ölçekli revizyon nazım imar planlarının mevzuata, şehircilik esaslarına, ve planlama ilkelerine aykırı olduğu sonucuna varılarak dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir. İmar planının iptali için açılan davada şüyulandırma işleminin iptaline karar verilmesi halinde ortada imar parseli kalmayacağından paydaşlığın giderilmesi davası da konusuz kalmış olur. Bu durumda mahkemece sözü edilen idari yargı kararının kesinleşip kesinleşmediği üzerinde durularak kesinleştiğinin saptanması halinde tapuda infazının sağlanması için taraflara süre ve olanak verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme sonucu hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/585, Karar No: 2024/2146, Tarih: 27.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/585 E.  ,  2024/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1954 E., 2023/1735 K.

DAVA TARİHİ : 05.11.2022

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/974 E., 2023/23 K.

Taraflar arasındaki mutat meskene iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi.

Davalı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmiş ise de; Uluslararası Çocuk Kaçırma İade kararına ilişkin verilen kararların Yargıtayda duruşmalı olarak inceleneceğine ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde hüküm bulunmadığı ve 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanun'un (5717 sayılı Kanun) uygulanmasından doğan davaların öncelikle ve acele görülmesi gerektiğinden duruşma isteğinin reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Adana Cumhuriyet Başsavcılığı 22.11.2022 tarihli davaname ile özetle; Türk vatandaşı ... ve Amerikan vatandaşı İrisha E'tranda Çevik'in birlikteliğinden olan 26.09.2015 Florida doğumlu ... ve 31.05.2018 Türkiye doğumlu ... isimli çocukların, başvuru sahibi annesinin bilgisi dışında ve rızası hilafına babası tarafından ülkemizde alıkonulmakta olduğunu belirtilerek çocukların mutat meskenleri olan ABD ülkesine iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı baba 27.12.2022 tarihli beyan dilekçesi ile; davanın bir yıllık süre içinde açılmadığını, çocukların kaçırılmadığını, çocukların baba ile yaşamaktan mutlu olduklarını, Adana`da okula gittiklerini, çocukların maddî ve manevî tüm ihtiyaçlarının karşılandığını, annelerinin aklı dengesinin yerinde olmayıp yüzde elli engelli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı baba 27.12.2022 tarihli beyan dilekçesi ile; davanın bir yıllık süre içinde açılmadığını, çocukların kaçırılmadığını, çocukların baba ile yaşamaktan mutlu olduklarını, Adana`da okula gittiklerini, çocukların maddî ve manevî tüm ihtiyaçlarının karşılandığını, annelerinin aklı dengesinin yerinde olmayıp yüzde elli engelli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Amerika Birleşik Devletleri Hillsborough ili, Florida, Aile Hukuk Bölümü 13. Yargı Mahkemesi'nin 19 DR 017486 Bölüm A Nolu 16.07.2020 tarihinde kesinleşen kararı ile tarafların boşanmalarına ve dava konusu çocukların velâyetinin davacı anneye verilmesine karar verildiği, ortak çocukların anne tarafından Türkiye'ye 14.05.2021 tarihinde getirilmelerinden sonra 01.07.2021 tarihinden itibaren baba tarafından alıkondukları, çocukların mutat ikametgahlarının Amerika Birleşik Devletleri olduğu, davacı annenin Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukukî Veçhelerine Dair Lahey Sözleşme hükümleri gereğince bir yıllık süre dolmadan 28.01.2022 talep formu doldurarak başvuruda bulunduğu ve 31.01.2022 tarihinde Adana 6. Aile Mahkemesinin 2022/82 Esas sayılı davasını açtığı, ortak çocukların geri dönmesinin onları fiziki veya psikolojik bir tehlikeye maruz bırakacağı veya başka bir şekilde müsamaha edilemeyecek bir duruma düşüreceği, ciddi bir risk bulunduğuna ilişkin ve sözleşmede kabul edilen diğer iadeden kaçınma sebeplerinin varlığı dair delil ve olguda ortaya konmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile çocukların mutat meskenleri olan Amerika Birleşik Devletleri ülkesine iadesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; çocukların 14.05.2021 tarihinde Türkiye`ye giriş yaptıklarını, davacı vekilinin iddia ettiği üzere ortak çocukların 01.07.2021 tarihinden itibaren alıkonulmadığını, davacının İstanbul`a geldikten sonra kısa bir süre İstanbul`da birlikte yaşadıklarını, sürekli olarak ikamet etmek üzere Adana`ya taşındıklarını, ...`un doğum gününü kutladıklarını, davacı annenin çocukları terk ettiğini, çocukların babaları ile yaşamaktan mutlu olduklarını, burada okula gittiklerini, çocukların maddî ve manevî tüm ihtiyaçlarının karşılandığını, annelerinin aklı dengesinin yerinde olmayıp yüzde elli engelli olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamanın, davaya konu ortak çocukların mutad meskenlerinin bulunduğu ülke olan ABD'ye iadesine ilişkin karar ve karar gerekçesinin, toplanan tüm delillere usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; çocukların 14.05.2021 tarihinde Türkiye`ye giriş yaptıklarını, davacı vekilinin iddia ettiği üzere ortak çocukların 01.07.2021 tarihinden itibaren alıkonulmadığını, davacının İstanbul`a geldikten sonra kısa bir süre İstanbul`da birlikte yaşadıklarını, sürekli olarak ikamet etmek üzere Adana`ya taşındıklarını, Selçuk`un doğum gününü kutladıklarını, davacı annenin çocukları terk ettiğini, çocukların babaları ile yaşamaktan mutlu olduklarını, burada okula gittiklerini, çocukların maddî ve manevî tüm ihtiyaçlarının karşılandığını, annelerinin aklı dengesinin yerinde olmayıp yüzde elli engelli olduğunu, davacı kadının davalı ile barıştığını, çocukların davalı ile kalmasına muvafakat ettiğini, davacı vekilinin müvekkilinin beyanlarının aksine tutum sergileyen dilekçe sunmasını anlamadıklarını, davacının başvurusundan sonra tarafların bir çok defa bir araya geldiklerini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

. Uyuşmazlık, tarafların çocuklarının mutat meskenleri olan ABD ülkesine iadesine karar verilmesi gerekip gerekmediği, iade koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun`un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5717 sayılı Kanun'un 7 nci, 9 uncu ve 24 üncü maddeleri. 1980 tarihli Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yönlerine Dair Lahey Sözleşmesinin 12 nci, 13 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.