muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/491, Karar No: 2019/1012, Tarih: 08.10.2019

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece, önceki gerekçelerle ve İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde görülmekte olan davada verilecek kararın hiçbir şekilde eldeki davada verilecek kararı etkilemesinin mümkün olmadığı, davanın reddedilmesi durumunda Belediyenin hizmet alımının muvazaalı olduğunun kabul edilmiş olacağı, mahkemenin kanaatinin de bu yönde olduğu, davanın kabul edilecek olmasının hizmet alımının muvazaalı olmadığı anlamına geleceğinden mahkemece verilecek kararı etkileyeceği düşünülebilse de, bunun doğru olmadığı, müfettiş raporuna karşı açılan davada yapılacak olan inceleme ve değerlendirme ile verilecek olan kararın, hizmet alımı işlemine karşı genel bir bakış açısının sonucu olacağı, dosyada yapılan değerlendirmenin ise bireysel olduğu, genel bir bakış açısıyla işlemin muvazaalı olmadığı sonucuna varılmasının bireysel olarak davacının yaptığı görev açısından baştan beri asıl işverenin işçisi sayılmasını gerektirecek şekilde muvazaalı bir iş sözleşmesi ile çalıştırıldığının kabul edilmesine engel olmadığı, bu değerlendirmenin ancak bireysel anlamda dava açan işçinin taraf olduğu dosyada yapılması mümkün olan bir değerlendirme olduğu, işçinin taraf olmadığı bir davada muvazaanın varlığına ya da yokluğuna dair verilecek olan karar işçiyi bağlamayacağından açtığı davada bekletici mesele yapılmasının da mümkün olmadığı, aksi durumda davacı işçinin alacağına ulaşma süresinin uzayacağı, bu durumda adil yargılanma hakkının ihlâl edilmiş olacağı, İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde müfettiş raporuna karşı açılan davada farklı iş kolları bulunmakla birlikte, mahkemece yapılan işin yardımcı iş mi yoksa asıl iş veya asıl işin bir parçası mı olduğu hususlarında değerlendirme yapılması gerekeceğinden bazı iş kolları açısından hizmet alımının muvazaalı olduğu, bazıları yönünden ise muvazaalı olmadığı sonucunu doğurabileceği, davacı yönünden değerlendirme yapıldığında, dosyada toplanan delillerin zabıta destek hizmeti alım işleminde yapılan hizmet alımının muvazaalı olduğunu kabul etmeye yeterli olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nun 07.07.2014 tarihli ve 4687 sayılı inceleme raporu uyarınca asıl işveren davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun tespitine yönelik İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde açılan davanın eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nun 07.07.2014 tarihli ve 4687 sayılı inceleme raporu uyarınca asıl işveren davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun tespitine yönelik İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde açılan davanın eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğindeki bir kısım belgeler ile UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) üzerinden yapılan araştırma sonucunda, Özel Dairece bekletici mesele yapılması gerektiği belirtilen ve İstanbul 24. İş Mahkemesinde görülen muvazaa tespitine itiraz davasında nihai olarak, davacılar Kent Yol A.Ş. ve ... arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu tespit edildiğinden davanın reddine, davacı ... ile Atlas İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığının tespiti nedeniyle davanın kabulüne dair verilen kararın, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 15.03.2018 tarihli ve 2018/2254 E., 2018/5324 K. sayılı kararı ile onandığı anlaşılmıştır.

Aynı dosya üzerinden, davacılar Kent Yol A.Ş. ve ... vekilleri tarafından yapılan maddi hata başvurusuna ilişkin olarak ise Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 05.07.2018 tarihli ve 2018/5924 E., 2018/14813 K. sayılı kararı ile temyiz incelemesi sonucunda verilen kararda maddi hata saptanamadığı, maddi hataya dayandığı ileri sürülen hususların hukuki takdire ilişkin olduğu, İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesi gereğince iş mahkemelerinin kararları ile ilgili Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme istenemeyeceği belirtilerek, davacılar ... ve Kent Yol A.Ş. vekillerinin dilekçelerinin reddine karar vermiş, İstanbul 24. İş Mahkemesince 14.01.2019 tarihinde, kararın 15.03.2018 tarihi itibariyle kesinleştiğine ilişkin kesinleşme şerhi verilmiştir.

Açıklanan bu durum itibariyle, İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde görülen muvazaa tespitine itiraz dosyasının bekletici mesele yapılmasına ihtiyaç kalmamıştır.

O hâlde, muvazaa tespitine itiraz davasının bekletici mesele yapılmasına gerek kalmadığından, sonucu itibariyle direnme kararı yerinde olup, açıklanan bu değişik gerekçeye göre onanmalıdır.

Ne var ki, esasa yönelik temyiz incelemesi yapılmadığından dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan bu değişik gerekçeye göre direnme uygun bulunduğundan; davalı vekilinin esasa yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.10.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3287, Karar No: 2021/11106, Tarih: 30.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3287 E.  ,  2021/11106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

I- Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma ve sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Suç tarihlerinin, sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunda en aleyhe kabulle 31/12/2008; sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunda en aleyhe kabulle ve sırasıyla 31/12/2008, 31/07/2009; sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunda 25/09/2009 ve sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunda 25/05/2008 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen “sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

II- Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

II- Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde;

Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, defter ve belgeleri saklama sorumluluğunun şirket yetkilisine ait olduğu, bu yükümlülüğün vekaleten başkasına devredilemeyeceği, 213 sayılı VUK’nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu ancak; defter ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için, bunların vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiğinden, yapılan tebligatta varlığı anlaşılan 26/06/2012 tarih ve AGB-A-1673/48-18 sayılı defter ve belge isteme yazısı dosya arasına getirtilerek, defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin tespit edilmesi, vergi inceleme amacıyla istendiğinin anlaşılması halinde defter ve belgelerini ibraz etmeyen ve yasal bir mazerete de dayanmayan sanığın suçunun sübut bulacağı gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 30.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3042, Karar No: 2007/4721, Tarih: 01.05.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/3042 E.  ,  2007/4721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAMÜRSEL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2006
Yargıtay — Esas No: 2014/13182, Karar No: 2015/2507, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13182 E.  ,  2015/2507 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2715, Karar No: 2021/20964, Tarih: 16.11.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/2715 E.  ,  2021/20964 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2020/45671

Gerçeğe aykırı bilirkişilik veya tercümanlık yapma ve görevi kötüye kullanma suçlarından şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/05/2019 tarihli ve 2018/89144 soruşturma, 2019/29897 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bursa 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/10/2019 tarihli ve 2019/4353 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, müştekilerin, Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/7 esas sayılı dosyada taraf olan ... ve ...’nın vekilleri olan Avukat ... ve ... ile hukukçu bilirkişi olarak rapor sunan Avukat ...’nun Avukatlık Kanunu’na ve bilirkişiliğe aykırı olarak müştereken hareket ederek kasıtlı olarak rapor düzenlediklerini belirterek şikâyetçi olmaları üzerine, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca şüphelilerin üzerine atılı suçu işlediklerine dair müştekilerin soyut iddiası dışında kamu davası açılmasını haklı gösterir nitelik ve yeterlilikte hiçbir delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre, ...’nın 286; ...’in ise 300 sicil numaraları ile Bursa barosuna kayıtlı avukat oldukları ve Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/7 esas sayılı dosyasında taraf vekilleri olarak görev aldıkları anlaşılmakla, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 58. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “Avukatların avukatlık veya Türkiye Barolar Birliği yada baroların organlarındaki görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlarından dolayı haklarında soruşturma, Adalet Bakanlığının vereceği izin üzerine, suçun işlendiği yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılır.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, Cumhuriyet Başsavcılığınca eylemin 1136 sayılı Kanun kapsamında görevden kaynaklanan bir suç olduğunun kabul edilmesi karşısında, suçun işlendiği yer Cumhuriyet Başsavcılığınca Adalet Bakanlığından izin almadan şüpheli Avukatlar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmeyeceği gözetilemeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 25.03.2020 gün ve 105 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2020 gün ve KYB/2020-45671 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki vekilinin şikayetinin Av. ... ve Av. ...hakkında görevi kötüye kullanmak ve rüşvete aracılık etme suçuna; kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ise adı geçen şüpheliler hakkında görevi kötüye kullanma suçuna ilişkin olduğu, hakkında gerçeğe aykırı bilirkişilik yapma suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen Av. ... hakkında kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma isteminin kapsamı 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. ve eklenen geçici 13. maddeleri ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 23.01.2020 gün 2020/1 sayılı kararının Ceza Daireleri iş bölümüne ilişkin ortak hükümlerin 6. fıkrası uyarınca, kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yargıtay Yüksek (5.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevi Daireye gönderilmesine, 16.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17623, Karar No: 2012/4554, Tarih: 02.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/17623 E.  ,  2012/4554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1- Tüzel kişilik hakkında karar verilmesine yer olmadığı, 2- ... için, 213 sayılı Kanunun 359/b-1, 765 sayılı Kanunun 80. maddeleri uyarınca 28 ay hapis, vekalet ücreti

I-Katılan vekilinin, tüzel kişilik hakkında verilen “karar verilmesine yer olmadığına” ilişkin hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık Ak İnşaat Taah. Tic. Ltd. Şti'nin tüzel kişi olması nedeniyle cezai sorumluluğu bulunmayacağından hakkında verilen “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar, nihai karar niteliğinde olmadığı ve temyiz niteliği bulunmadığı anlaşıldığından katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ...'in mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazına gelince;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20754, Karar No: 2015/23037, Tarih: 24.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/20754 E.  ,  2015/23037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 19. İş Mahkemesi

Tarihi :01.07.2014

No :2013/149-2014/338

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı K..vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde, 16.03.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu, hak sahibine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi giderleri olmak üzere 151368,63 TL Kurum zararının meydana geldiği, Kurum müfettişi tarafından yapılan incelemede işveren hakkında 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddelerin uygulanması gerektiğinin bildirildiği, davacı tarafından kurum zararının şimdilik 75.684,31 TL'sinin tahsili için iş bu davanın açıldığı, Mahkemece fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere davanın kısmen kabulüne karar verilerek sonuç olarak 68.116,12 TL Kurum zararının tahsis onay, tediye ve ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verildiği anlaşılmıştır.

1-5510 sayılı Kanunun 21'inci maddesi hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücûan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün; yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde, ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar; Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde, işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmeleri gerekir.

5510 sayılı Kanunun “Süresinde Bildirilmeyen Sigortalılıktan Doğan Sorumluluk” başlıklı 23’üncü maddesinin 1 ve 2’nci fıkralarındaki düzenlemeye göre; işverenin rücu alacağından sorumluluğu için, çalıştırılan sigortalının işe giriş bildirgesinin süresi içinde Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmemiş olması gerekir. Başka bir deyişle; sigortalının bildirimi kanunda belirtilen sürelerden sonra yapılsa bile, zararlandırıcı sigorta olayı işe giriş bildirgesinin verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez.

Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir.

Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir.

Öte yandan; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören (sigortalının) müterafik kusuru da dikkate alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

O halde, mahkemece yapılması gereken iş, davanın yasal dayanaklarından olan ve kusursuz sorumluluk halini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın 23.madde şartlarının varlığı usulünce araştırılarak yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak varılarak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

2- Davacı vekili meydana gelen iş kazası sonucu bağlanan peşin sermaye değerli gelir, geçici iş göremezlik ödemesi ve tedavi giderinin şimdilik 75.684,31 TL sini istemesine karşılık, mahkemece, davacı Kurumun talebinin toplam zararın %50 si olması ve Kurum zararının toplam 136.232,24 TL olması karşısında bu miktarın %50'si üzerinden hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak suretiyle şimdilik talep edilen miktar gerçek kurum zararından düşük olduğundan, talebe göre kabul kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı K.. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11458, Karar No: 2011/12371, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/11458 E.  ,  2011/12371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, çatı onarımı sırasında yağmur sularının oluşturduğu 6.779,50 TL zararın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dairenin 17.01.2011 tarihli geri çevirme kararının 1 nolu bendinin gereği yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle davalı ...'in mirasçısı ...'e gerekçeli karar yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesinden,

2- Dava tarihi ve öncesindeki kararların içinde bulunduğu kat malikleri kurulu karar defterinin yönetimden temin edilip dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11280, Karar No: 2007/11614, Tarih: 11.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11280 E.  ,  2007/11614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale İcra Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 11/06/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.