muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11828, Karar No: 2017/4537, Tarih: 29.05.2017

“(1) Hüküm "Türk Milleti Adına" verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar:

a)Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini.

b)Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini.

c)Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri.

ç)Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini.

d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını.

e)Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2)Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” Şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Yine Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 389. (HMK’nun 298.) maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Bu hükümden anlaşılacağı gibi, mahkeme hükmünü gerekçesi ile birlikte tam olarak yazmış olsa bile, bunu duruşma tutanağına tamamen yazdırması ve okunması gerekir. Bir başka ifade ile mahkeme hükmünün hukuki varlık kazanabilmesi için onun tefhim edilmesi, verilen kararla, ne şekilde tefhim edildiğinin duruşma tutanağına yazılması zorunludur. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür.

Kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Asıl olan kısa karardır. Bu gibi hallerde de Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388. (HMK’nun 297.) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararında buna uygun olarak düzenlenmesi gereklidir. (10/04/1992 gün ve 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı) Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 2011/21-23E 268 K., 2012/6-97 E. 203 K., 2012/10-149 E. 291 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Mahkemece; kısa kararda, "Davacının 10.03.1995-31.12.2012 tarihleri arasındaki aylık prime esas kazançlarının bilirkişi ahmet Selçuk Gök tarafından düzenlenen rapora ekli ek 3 çizelgenin bildirilmesi gereken PEK sütununda belirtilen kazanç tutarlarında olduğu ve aynı çizelgenin fark PEK sütununda belirtilen kazanç tutarları üzerinden davalı işverenin ...'ya primleri ödemesi gerektiğinin tespitine” denilerek, usul ve yasaya uygun kısa karar oluşturulmaksızın gerekçeli karar yazılmıştır. Ortada hukuki varlık kazanmış bir karar mevcut değildir. Kamu düzeni ile ilgili ve emredici nitelikte bulunan yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırı şekilde, davanın yürütülüp sonuçlandırılması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve sair yönleri incelenmeksizin hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Cumhuriyetini Temsilen ... iadesine, 29.05.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10915, Karar No: 2015/2423, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10915 E.  ,  2015/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1277, Karar No: 2023/6458, Tarih: 07.06.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1277 E.  ,  2023/6458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/280 E., 2022/221 K.

KARAR : Davanın açılmamış sayılmasına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen fark prim borcunun iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkillerinin Kaşkar Süt Mamülleri San. Tic. Ltd. Şti. olarak Ardahan İli, Göle İlçesinde Kaşar Peyniri üretimi yapan bir şirket olduklarını, yılın Mayıs, Haziran ve Temmuz aylarında üretim yapdıklarını, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığın müfettişlerinden... tarafından tutulan rapora göre şirketlerinde yapılan üretime göre az miktarda işçi çalıştığı iddia edildiğini, bu iddiaya göre de şirketlerinin fahiş miktarlarda cezalar kesildiğini, kesilen bu cezaları kabul etmediklerini beyan ederek, itirazın kabulü ile şirketlerine haksız şekilde kesilen 27.381,95 TL'lik prim borcu cezalarının iptaline, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi 02.10.2014 tarihli ve 2012/428-2014/246 sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 16.05.2017 tarihli ve 2015/4596 -2017/4154 sayılı ilamı ile; "...emsal işyerleri kapasite raporları celp edilmeli, bu işyerlerinin mevcut makine durumu, üretim miktarı ve işçi bildirimi ile davacı işyerinin mukayesesi yapılmalı (dosya kapsamında bu işyerlerinden ay bazında yapılan bildirimler dışında bilgi ve belge bulunmamaktadır), diğer taraftan yeniden alınacak bilirkişi raporu ile, davacı işyerindeki üretim faaliyetinin aşamalarına göre çalışması gereken personel sayısı, kullanılan teknoloji, işyerinin büyüklüğü, işin niteliği ve yukarıda belirtilen emsal kriterleri çerçevesinde, ay bazında tespit edilip sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. " gerekçesiyle karar bozulmuştur.

3. Davacı vekili tarafından maddi hata nedeniyle kararın düzeltilmesi istemi üzerine, Dairemiz kararı ortadan kaldırılmış bir önceki bozma gerekleri tekrar edilerek karar bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...dosyasının 30.11.2021 tarihli 18 inci celsesine davacının ve vekilinin katılmadığı, davacının ve vekilinin mazeret bildirmediği, bu nedenle dosyanın ikinci kez işlemden kaldırıldığı görülmüş, ancak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken dosya işlemden kaldırılmıştır. Bu durumda, davanın ikinci kez takip edilmediği görülmekle, HMK 320/4 ve HMK 150/6 maddesi gereği 20.12.2022 tarihli 24 üncü celsede davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Sonuç itibariyle HMK 320/4 maddesinde ''Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır.'' hükmü dikkate alınarak HMK 320/4 maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına,..." gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemenin hatasını fark ederek re'sen yenileme yaptığını dolayısıyla bu ilk işlemden kaldırma kararının dikkate alınmaması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın açılmamış sayılmasına dair verilen kararın yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150 ve 320 nci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dosya kapsamı incelendiğinde, 30.01.2020 tarihli celsede, davacının duruşmaya gelmediği gibi herhangi bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle dosyanın işlemden kaldırıldığı, 17.08.2020 tarihinde "Her ne kadar Mahkememiz iş bu dava dosyasının 30.01.2020 tarihli 9 uncu celsesinde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ise de; davacı vekilinin mazeret dilekçesi göndermiş olduğu ancak mazeret dilekçesinde duruşma gününü 30.01.2019 tarihli olarak yazdığı, Mahkememiz duruşma gününün ise 30.01.2020 tarihi olduğu, mazeret dilekçesinde davacı vekilinin duruşma gününü yanlış yazdığından bahisle mazeretin değerlendirilemediği ve bu nedenle de 30.01.2020 tarihli celsede dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği ancak Mahkememizce bu durumunun iyiniyet çerçevesinde değerlendirildiğinde mazeret tarihinin 30.01.2020 tarihine ait olduğu Mahkememizce sonradan yapılan inceleme neticesinde anlaşıldığından tekrar tensip tutanağı düzenlenmesine karar verilmiştir" gerekçesiyle yenileme tensip tutanağının düzenlendiği anlaşılmıştır.

2.İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinde ise, "...söz konusu celse öncesinde davacı tarafça mazeret dilekçesi sunulmuş ise de dilekçenin incelenmesinde, davacı tarafın duruşma tarihini 30.01.2019 olarak belirttiği ve duruşmaya ...'da olması sebebiyle duruşmaya giremeyeceğini beyan ettiği görülmüştür. Hemen eklemek gerekirse, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 10.11.2010 tarih 2010/9-491 Esas 2010/593 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi "O halde, mazereti bulunduğunu bildiren tarafın, bunu belgelendirmesi gerektiği gibi yargılamada devamlılığı sağlamak üzere duruşma gününün bildirilmesi için gerekli giderleri de yatırması gereklidir." Dolayısıyla davacı tarafın mazeret dilekçesinde gerek duruşma tarihini yanlış bildirmiş olması gerek mazeretini belgelendirmemiş olması nedeniyle dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir." hususlarını belirtmiş ve sonrasında davacı vekilinin 30.11.2021 tarihli duruşmaya da katılmadığı gerekçesiyle açılmamış sayılma kararı vermiştir.

3.Yukarıda belirtildiği üzere, davacı vekilinin 30.01.2020 tarihli duruşmaya mazeret sunduğu ve bu hususun İlk Derece Mahkemesince 17.08.2020 tarihinde değerlendirilerek verilen işlemden kaldırma kararı kaldırılarak yenileme tensip tutanağının düzenlendiği, dolayısıyla işlemden kaldırma kararının sehven yapıldığı belirgindir.

4.O halde davanın ikinci kez takip edilmediğinden söz edilemeyeceğinden davanın açılmamış sayılmasına dair karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19664, Karar No: 2011/4440, Tarih: 14.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19664 E.  ,  2011/4440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Davacı idarenin kıymet takdir raporunda ve Kamulaştırma Kanunu 27. maddesi uyarınca yapılan acele el koyma dosyasında dava konusu taşınmaz arazi niteliğinde kabul edilmiş olup hazırlanan kamulaştırma planı ve krokisinde de mücavir alan sınırı dışında bulunduğu görülmektedir. Dosyada bulunan 02.02.2010 tarihli ilgili belediye yazısında ise taşınmazın mücavir alan içerisinde olduğu belirtilmiştir. İlgili belediye başkanlığından taşınmazın mücavir alan içerisinde olup olmadığı, içerisinde ise ne zaman alındığı buna ilişkin Belediye Meclis Kararı ve İl İdare Kurulu kararı ile Bayındırlık Bakanlığının onayına ilişkin belgelerin bulunup bulunmadığı, taşınmazın bulunduğu yerin meskun saha olup olmadığı ve taşınmazın belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5509, Karar No: 2015/8829, Tarih: 05.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/5509 E.  ,  2015/8829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/169131

MAHKEMESİ : Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2010

NUMARASI : 2009/216 (E) ve 2010/356 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin yanlış yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin oyun oynarken okul bahçesinde kenarda bıraktığı çeketin içerisinden cep telefonunun çalınması eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı maddenin (a) bendi ile hüküm kurulması, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun müştekinin sınıf arkadaşı olması ve eylemin gerçekleştiği sırada kendi beyanlarından da anlaşılacağı üzere müşteki ile aynı mahalde bulunması, müştekinin cep telefonun çalındığını bildiğini belirtmesi ve tanık B.. K..'ın beyanlarından ve HTS kayıtlarından anlaşıldığı üzere olaydan bir gün sonra diğer sanık Ümit ile birlikte hareket ederek suç konusu telefonu tanık B.. K..'a satması, sanık Ü.. E..'in beyanları ve suça sürüklenen çocuğun birleşen dosyada tanık sıfatıyla verdiği ifadesinde, okulda maç yaptıkları olay günü müştekinin telefonu kaybettiğini ve Ümit'in kendisine olaydan yaklaşık 7-8 gün sonra cep telefonu beraber satmayı teklif ettiğini ve birlikte sattıklarını, telefonun sanık Ümit'e ait olduğunu sandığı şeklindeki kaçamaklı ve çelişkili beyanları bulunmakla, hırsızlık suçuna suça sürüklenen çocuğun iştirak ettiğinin kabülünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 12,00 TL davetiye ve posta giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usul Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Bu dava sebebiyle yapılan toplamda 12,00 TL davetiye ve posta giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usul Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk B.. S.. müdafiinin ileri sürdüğü temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama gideri ile ilgili bölüm çıkarılarak yerine ''bu dava sebebiyle yapılan toplamda 12,00 TL yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresi eklenmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7521, Karar No: 2010/3262, Tarih: 04.05.2010

**1. Ceza Dairesi         2008/7521 E.  ,  2010/3262 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C

Y A R G I T A Y

TEBLİĞNAME : 1-B/08/54006

MAHKEMESİ :CEYHAN Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :20/11/2007- 3/218

SUÇ :Kangütme saikiyle ve taammüden öldürmeye teşebbüs, İşbu suça yardım

E.. Y..'i kangütme saikiyle ve taammüden öldürmeye teşebbüsten sanıklar K.. H.., Z.. T.., Ö.. A.. ile H.. Ç..lı, işbu suça yardımdan sanıklar G.. İ.., C.. Y.. ile C.. Ş..'ın yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (CEYHAN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20/11/2007 gün ve 3/218 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Kerim, Zeynel, Özgür ve Hacı'nın öldürmeye teşebbüs, Gürsel, Cafer ve Cumali'nin öldürmeye teşebbüse yardım etme suçlarının sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Gürsel'in bir sebebe dayanmayan, sanık Hacı'nın sübuta, sanıklar Özgür ve Gürsel müdafiilerinin bir sebebe dayanmayan, sanıklar Cumali, Hacı ve Cafer müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, teşebbüs nedeniyle üst hadden ceza tayinine, sanık Kerim müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Sanık Kerim'in abisi Barış'ı 26.07.2001 tarihinde öldüren mağdur Ertan'ın, sanıkların tamamının bulunduğu Ceyhan M Tipi Ceza İnfaz Kurumuna sevk edildiği, sanık Kerim'in aynı cezaevinde olduğunu bildiğinden cezaevi idaresine 20.09.2006 tarihinde dilekçe vererek başka bir cezaevine sevkini istediği, olay tarihinde saat 14:00 sıralarında cezaevi ikinci müdürü Erçay'ın B-9 koğuşunda bulunan sanık Kerim'i çağırarak mağdur ile aralarındaki husumeti sorduğu, sanık Kerim'in mağdurun dilekçesini masa üstünde görererek mağdurun hangi koğuşta bulunduğunu öğrendiği, sanığın B-9 koğuşuna döner dönmez aynı koğuşta tutuklu ve hükümlü olarak kalan diğer sanıklar ile birlikte buzdolabı raf tellerinden şiş hazırladıkları, aynı gün saat 22:30 sıralarında sanık Gürsel'in hasta numarası yaparak infaz koruma memurlarının koğuş kapısını açmasını sağladığı ve bunun üzerine diğer sanıkların koğuştan dışarı çıktıkları, sanık Cumali'nin B-9 koğuşunun bulunduğu koridorda, sanık Cafer'in ise C-2 koğuşunun bulunduğu koridorda bekleyerek görevlilerin olaya müdahale etmesini engelledikleri, sanıklar Kerim, Özgür, Zeynel ve Hacı'nın ise mağdurun bulunduğu C-2 koğuşuna girerek mağdura ellerindeki şişler ile vurmaya başladıkları ve koridora kaçan mağduru şişlemeye devam ettikleri sırada, cezaevi görevlilerinin müdahalesi ile sanıkların eylemine son verdikleri olayda;

1)Sanıkların mağduru öldürmeye önceden karar verdiklerine, bu kararlarında sebat ve ısrar gösterdiklerine, aradan geçen ve tasarlamanın varlığı için yeterli olan zamana rağmen soğukkanlılıkla eylemlerini gerçekleştirdiklerine dair yeterli kanıt bulunmadığından, sanıkların kasten insan öldürme suçundan cezalandırılmaları yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Sanıklar Özgür ve Gürsel'in nüfus kaydına uygun adli sicil kayıtları getirtilip incelenmeden hüküm kurulması,

3 )Kabule göre de;

a)Önceki olayın öldüreninin öldürülmesinin kangütme saikini oluşturmayacağı ve eylemin, sanık Kerim'in abisi Barış'ı öldüreni tahrik altında öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, sanık Kerim hakkında 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 35, 29. maddeleri gereğince uygulama yapılması gerektiği düşünülmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)Sanıklar Gürsel, Cafer ve Cumali hakkında TCK 82/1-a, 35/2, 39/1, 62/1 maddeleri ile uygulama yapılırken, sanıklar hakkındaki hapis cezasının TCK 39. maddesi gereğince 8 yıla indirilip bu miktar üzerinden TCK 62. maddesi ile indirim yapılması gerektiği düşünülmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayini,

c)Sanıklar Kerim, Hacı ve Cafer hakkında kurulan hükümlerde 5237 Sayılı TCK.nun 58. maddesi uygulamasına esas alınan mahkumiyet hükümlerinin denetime olanak verecek şekilde hüküm fıkrasında gösterilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Özgür, Gürsel, Hacı ile sanıklar Kerim, Özgür, Hacı, Gürsel, Cafer ve Cumali müdafiilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sanık Zeynel yönünden de resen temyize tabi hükümlerin, tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 04/05/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.