muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6306, Karar No: 2016/12509, Tarih: 09.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/6306 E.  ,  2016/12509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Ek Karar Tarihi : 23/02/2016

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 62/1, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, temyiz talebinin reddi

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 13/11/2015 tarihinde verilen hüküm, sabuk tarafından 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 23/02/2016 tarihinde temyiz edilmesi nedeniyle, sanığın temyiz isteminin reddine ilişkin Orhangazi Asliye Ceza Mahkemesince verilen ...- ... sayılı ve 23/02/2016 tarihli ek karar, usul ve yasaya uygun bulunduğundan ek kararın isteme ugun olarak ONANMASINA, 09/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3711, Karar No: 2022/13421, Tarih: 27.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/3711 E.  ,  2022/13421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesiyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri dikkate alınarak sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün, hakkında 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan beraat hükmü kurulan sanık hakkındaki dava zamanaşımını kestiği ve bu nedenle temyiz tarihinde olağanüstü dava zamanaşımı dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan açılan kamu davasında karşıt inceleme raporları arasında 2009 takvim yılına ilişkin fatura elde edilmediği, bu nedenle de 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçu yönünden bir tespit yapılamadığından bahisle beraat hükmü kurulmuş ise de; 2009 takvim yılında kasım ve aralık dönemlerinde toplam 1.281.726,30 TL tutarında matrahlı beyanname verildiğinin anlaşılması karşısında sanığın 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmiş olması yasaya aykırı,

2-Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun'un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.06.2022 tarihinde, 2009 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle düşmesi gerektiğine dair Başkan vekili ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 27/06/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

Dairemizin yukarıda esas ve karar numaraları belirtilen 27/06/2022 tarihli, ilamındaki hükümlerin tamamının bozulması yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerle kısmen katılmıyorum.

Sayın çoğunlukla ortaya çıkan aykırılığın konusu her biri bağımsızlığını koruyan ancak zincirleme şekilde işlenen suçlar yönünden zaman aşımının ayrı ayrı mı yoksa son işlenen suç tarihinden geriye doğru (zincirdeki suçların tamamını kapsayacak şekilde) bir bütün olarak mı hesaplanacağına ilişkindir.

İnceleme konusu yerel mahkeme kararında sahte fatura düzenleme eylemleri ile ilgili olarak sanık hakkında birden fazla takvim yılına (2009, 2010 takvim yılları) ilişkin ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmaktadır.

Zincirleme suç hükümlerini düzenleyen TCK’nin 43/1 maddesine göre; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.”

Zamanaşımının hesaplama yöntemini düzenleyen TCK’nin 66/6 maddesine göre; “... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden... işlemeye başlar.”

Yerel mahkemece sanığın birden fazla takvim yılına ilişkin sahte belge düzenleme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine dair hüküm kurulmuş olup, inceleme tarihi itibariyle bazı takvim yılına ilişkin suçlardan açılan kamu davalarının yasada öngörülen olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olması sebebiyle TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddeleri uyarınca düşürülmesi zorunludur.

Sanığa atılı sahte belge düzenleme suçuna öngörülen olağan zamanaşımı süresi TCK’nin 66/1-e maddesine göre 8 yıl, olağanüstü zamanaşımı süresi ise TCK’nin 67/4 maddesine göre 12 yıldır.

TCK’nin 43/1 maddesindeki düzenlemeye göre zincirleme suçlar aynı suç işleme kararı ile işlenmiş olmasına rağmen her biri bağımsızlığını korumaktadır. Buna karşılık bağımsızlığı koruyan suçlara tek bir ceza verilmesi, ancak bu cezanın artırılarak uygulanması benimsenmiştir. Dolayısıyla zincirleme suç kurumu sanık lehine bir düzenlemedir. Zincirleme olarak işlenen her bir suç bağımsızlığını koruduğu içinde birbirinden bağımsız olarak zamanaşımına uğraması gerekir. Diğer bir değişle zincirleme olarak işlenen suçlardan bazılarının zamanaşımına uğraması halinde bu suçların zincirden çıkarılması ve yalnızca zamanaşımına uğramayan suçların cezalandırılması gerekir. ( TANER, Fahri Gökçen, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, A.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, s.165; KUNTER, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, s.69; ayrıca TAŞDEMİR Kubilay, Ceza Hukukunda Zamanaşımı, 2. Bası, Ocak 2015, s.134)

TCK’nin 66/6. Maddesindeki düzenleme zaman aşımının başlangıcının tespit açısından mahkemelere ışık tutan bir düzenlemedir. Diğer bir deyişle, yasa koyucu zincirleme şekilde işlenen suçlarda zamanaşımının zincirin hangi halkasından başlatılacağına ilişkin bir belirleme yapmaktadır. Esasen böyle bir düzenleme olmasaydı dahi suç teorisi gereği zamanaşımının zincirin en son halkasından başlatılması gereklidir.

Dolayısıyla kural olarak dava zamanaşımı süresi zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden itibaren başlarsa da bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda bu suçlar arasındaki zaman aralıkları net ve ayrı ayrı belirlenebilecek durumda ise zincirin halkasını teşkil eden suçlardan bir kısmının diğer suçlardan bağımsız olarak dava zamanaşımına uğraması mümkündür. TCK’nın 43/1. maddesinde fiillerin çokluğu korunurken cezanın birliği ilkesi benimsendiğine göre inceleme tarihi itibariyle zincirleme suçun halkalarına oluşturan suçlardan biri ve birkaçının zamanaşımına uğraması halinde bu suçlar bakımından düşme kararı verilmesi zorunludur. Çünkü TCK’nin 66/6. maddesi fiillerin çokluğunu ortadan kaldıran bir düzenleme değildir.

Kaldı ki TCK'nin 67/2-d maddesinde (sanıklardan bir kısmı hakkında da olsa, mahkûmiyet kararı verilmesi,) zamanaşımını kesen sebep olarak öngörülmüştür. Oysa somut olayda, sanığın 2009 takvim yılında düzenlediği ve sahte olduğu iddia edilen faturalarla ilgili beraat kararı verilirken 2010 takvim yılında düzenlediği iddia edilen faturalarla ilgili olarak açılan kamu davasının ise 213 sayılı VUK'nin 359/b, TCK'nin 62. Maddelerince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı görülmektedir.

Dolayısıyla zamanaşımına uğrayan 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dolayı zamanaşımını kesen başka bir usuli işlem de mevcut değildir. Çünkü her bir takvim yılından açılan kamu davaları birbirinden bağımsızlığını korumaktadır. Bir başka takvim yılında açılan kamu davasında verilen mahkumiyet kararının farklı yıldaki sahte belge düzenleme suçundan verilen beraat kararı bakımından zamanaşımını kesmesi mümkün değildir. Dolayısıyla 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunda açılan kamu davasının her halükarda düşmesine karar verilmesi elzemdir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme tarihi itibariyle olağanüstü zamanaşımı gerçekleşen (2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan) kamu davasının düşürülmesi gerekir. Bu sebeplerle sayın çoğunluğun hükümlerin tamamının bozulması yönündeki düşüncesine katılmıyorum. 27.06.2022
Yargıtay — Esas No: 2016/2376, Karar No: 2016/1617, Tarih: 15.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/2376 E.  ,  2016/1617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.........Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davacının inşaat halindeki taşınmazının temeline yağmur sularını yönlendirmek suretiyle verilen zararın tespiti için yapılan delil tespiti giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

Buna göre; temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu’nun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı kararı uyarınca Dairemiz görev alanı dışındadır. Dosyanın inceleme yerinin belirlenmesi için 11 Nisan 2015 Tarihli ve 29323 Sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 60/II. fıkrası uyarınca dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 15/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2448, Karar No: 2014/12583, Tarih: 18.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2448 E.  ,  2014/12583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mağdura ait sokakta kilitli halde bulunan aracın çalınması eyleminin, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde tanımlanan suça uyduğu gözetilmeden aynı maddenin (e) bendi ile de uygulama yapılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasten işlemiş oldukları suç nedeniyle mahkum olan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezaların yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin .. maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 v239.

maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın ...maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanıklar ... ve ...'ın yargılama gideri olarak sarfına neden oldukları 2 adet tebligat gideri 9,00 TL Mahkeme masrafının, sanıkların neden oldukları payları oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10445, Karar No: 2018/3105, Tarih: 13.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/10445 E.  ,  2018/3105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, mahkemece, davacının sulama teknisyeni olarak çalıştığı dönemle sınırlı olmak üzere, bilirkişi raporunda hesaplanan fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, dinlenen her iki davacı tanığının da işverene karşı dava açmış olmaları sebebiyle husumetleri bulunmakta olup, salt husumetli tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi mümkün değildir. Davalı tanığının ise, davacının sulama teknisyeni olarak çalıştığı dönemdeki çalışma düzeni hakkında bilgisi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, dava dışı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü’nden, sulama kanallarının açılması ve kapanması saatlerine ilişkin rotasyon bilgilerinin dosyaya celp edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, bu rotasyon bilgileri, davacının, sulama kanallarının açılması ve kapanması saatleri arasında sürekli çalıştığını göstermemektedir. Keza, davacı asil de duruşmada alınan beyanında “ ...benim yaptığım iş niteliği gereği sulamayı takip etmek, suyu çiftçilere ulaştırmak, bunu yaptıktan sonra çiftçiler arayana kadar ara veriyorduk taki başka bir çiftçi veya başka işe kadar dolayısıyla bu ara verdiğimizde eve gittiğimizde oluyordu” demiştir. Tüm bu açıklamalar ışığında varılan neticede, fazla çalışma yapıldığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığı iddiasının usulünce kanıtlanamaması sebebiyle, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11685, Karar No: 2011/4557, Tarih: 18.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11685 E.  ,  2011/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/03/2009 tarih ve 2007/123-2009/55 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "ETİ FORM" "FORM", "FORMDAKAL", "FORM PUAN", "FORM BALL" tescilli markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin "GREEN LOTUS FORM" ibaresini 03. 05. ve 30. sınıflarda tescil başvurusunda bulunduğunu, başvuruya yaptıkları itirazın YİDK tarafından reddedildiğini, davalı şirkete ait başvurunun tescili halinde müvekkiline ait "FORM" ibareli markalarla karışıklığa yol açacağını ve müvekkiline ait tanınmış "FORM", "ETİ FORM" markasının tanınmışlığından yararlanacağını, müvekkiline ait markanın ayırt edici karakterini zedeleyeceğini ve müvekkili şirketin itibarının yıpranacağını ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline, markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davacı markalarının 05., 29., 30. ve 32. sınıflar için tescilli olduğunu, dava konusu marka başvurusunun 03., 05. ve 30. sınıftaki emtia için yapıldığını, YİDK kararı ile 30. sınıftaki emtianın tamamının çıkarıldığını, kalan mallar açısından davacı markaları ile dava konusu marka arasında iltibas bulunmadığını, kullanıcı kitlesinin farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, "FORM" sözcüğünün tek başına marka niteliği taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, "FORM" sözcüğünün tek başına marka niteliği taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin tescil başvurusunda bulunduğu başvurunun 03 ve 05. sınıfında yer alan bir kısım emtiaların davacının markalarındaki bir kısım emtialar ile benzer ve ilişkili emtia olduğu, davacının "ETİ FORM" ibareli markalarının özellikle bisküvi sektöründe tanınmış olması dikkate alındığında bu sınıfa çok uzak olan "aşındırıcı ürünler, zımpara bezleri, zımpara kağıtları, zımpara tozu ve macunları....cilalar....eczacılık, tıp ve veterinerlikte kullanılan kimyasal maddeler ve elementler ve doğal ürünler" üzerinde davaya konu "GREEN LOTUS FORM" ibaresini gören alıcıların davacıya ait "ETİ FORM" markası ile karıştırma ihtimalinin olmadığı, davalı şirketin tescil başvurusunda bulunduğu “GREEN LOTUS FORM” ile davacıya ait “FORM” esas unsurlu markaların 556 sayılı KHK'nin 8/1-b anlamında işaret olarak birbirine benzediği ve kullanıldıkları emtia yönünden kısmen halk tarafından karıştırılabileceği gerekçesiyle, YİDK kararının kısmen iptaline, davalı şirketin marka başvurusunun tescil edildiği anlaşıldığından 3. ve 5. sınıftaki bir kısım emtialar yönünden hükümsüzlüğünün tespitine ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10373, Karar No: 2013/16998, Tarih: 30.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10373 E.  ,  2013/16998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada...(Konya) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 tarih ve 2008/310-2011/563 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan Ziraat Bankası...Şubesi Müdürlüğü'ne 18/05/2001 tarihinde 38931783-5001 nolu vadeli hesap açtırdığını, bu hesaba 20.770,00 TL vadeli para yatırdığını, ek hesaplarının ise 5002, 5003, 5004, 5005 olduğunu, müvekkilinin yakını olan ve bankada görevli davalı ...'nun, müvekkilinin hesabından usulsüz işlem yaparak 20.770,00 TL'sini mal edindiğini, davalı banka şubesinin çalışanı olan diğer davalının usulsüz işlemlerinden dolayı müvekkiline karşı sorumlu olduğunu, müvekkiline vermiş olduğu zararları tazmin yükümlülüğünün bulunduğunu, davalı ...'ın mal edindiği 20.770,00 TL'sini müvekkilinin davalı banka şubesi hesabına yatırdığı halde, davalı banka şubesinin müvekkiline ödeme yapmadığını, müvekkilinin davalı bankaya yatırmış olduğu 20.770,00 TL alacağın hesaplarda usulsüz işlem tarihi olan 17/02/2005 tarihinden itibaren işleyecek vadeli mevduat faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak müvekkiline verilmesini talep ettiklerini yargılama giderleriyle ücreti vekaletin davalılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacının, oğlu Kadir Gürel'in iştiraki ile bankanın müfettişliğine verdiği 27/03/2007 tarihli beyanı ile müvekkilini ibra ettiğini, keza mezhur müfettiş raporu üzerine banka disiplin kurul başkanlığının 14/12/2007-486/G sayılı kararı ile genel müdürlük makamının 03.03.2008/40 sayılı onayında da zimmet tutarlarının iadesinin karara bağlandığını ve fakat mudiler arasında davacının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin...Ziraat Bankası'nda çalıştığı dönemlerde davacının mevduatlı hesabındaki parasını hiçbir surette usulsüz işlemler yaparak mal edinmediğini, davacının talebi üzerine işlemler yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.