muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9587, Karar No: 2019/7469, Tarih: 03.04.2019

. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmaların ispatı açısından da geçerlidir.

Somut olayda; davacı tanıklarından Celal davacının babasıdır ve davacının çalışma koşulları hakkında bilgi sahibi olabilecek durumda değildir. Diğer davacı tanığı İzzet ise 2014 yılının Ağustos ve Ekim ayları arasında davalı iş yerinde beton direklere tel örme işi yaptığını ve davacı ile aynı ortamda çalışmadığını belirttiğinden bu tanığında davacının çalışma şartları hakkında yeterince bilgi sahibi olabilecek konumda olmadığı dosya kapsamından sabittir. O halde davacının çalışma koşulları hakkında bilgi sahibi olamayan tanık beyanlarına dayalı olarak fazla mesai ücretinin hesaplanarak hüküm altına alınması hatılıdır. Ancak davalı tanıklarının beyanlarında davacının 08:00 – 17:00 saatleri arasında haftanın 6 günü çalıştığı da anlaşılmaktadır. Bu durumda yapılması gereken davacının fazla mesai talebi değerlendirilirken davalı tanıklarının beyanlarında belirtilen mesai saatleri dikkate alınarak sonuca gitmektir.

Ayrıca dosya kapsamında bulunan ve davacının imzasınını taşıyan ihtirazi kayıt içermeyen bir kısım bordrolarda da davacıya ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkukunun yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda söz konusu ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkuku içeren aylara ilişkin bordrolar tespit edilerek bu aylar hesaplamada dışlanmak sureti ile sonuca girilmelidir. Bu hususun gözetilmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 03.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/984, Karar No: 2018/3124, Tarih: 01.03.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/984 E.  ,  2018/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl . Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.05.2014 tarih, 2013/94 esas ve 2014/374 karar sayılı kararının kanun yararına bozma istemi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesi’nin 29.04.2015 gün, 2015/6687 Esas – 2015/9080 Karar sayılı ilamı ile incelenip sonuçlandırılmış olması nedeniyle, işin incelenmesi Yüksek 2. Ceza Dairesine ait olduğundan; dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE ve dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 01/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10821, Karar No: 2015/7742, Tarih: 04.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/10821 E.  ,  2015/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YOZGAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2013/127-2013/964

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 19.12.2013 tarih ve 2013/127-2013/964 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 02.06.2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılar vekili Av. S.. Y.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillinden yüksek faiz getireceği ve istendiği an geri ödeneceği garantisi ile 26.100 DEM tahsil edildiğini, daha sonra müvekkiline bu paranın geri ödenmesinin mümkün olmadığının bildirildiğini, davalıların Bankacılık Kanunu'na aykırı şekilde mevduat topladığını, SPK'na aykırı olarak aracılık faaliyetinde bulunup hisse senetlerini halka arz ettiklerini, bu konuda davalı D.. U.. ve diğer yöneticiler hakkında verilen ceza kararının kesinleştiğini, şirket defterlerinin de usulüne uygun tutulmadığını ve bu konuda da anılan yöneticiler hakkında mahkumiyet kararı verilip kesinleştiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirketle ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitini, şimdilik 26.100 DEM karşılığı 25.906,10 TL'nin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taleple yapılan pay devir işleminin kanuna ve ortaklık ana sözleşmesine aykırılık teşkil etmediği, ortaklık defterlerinin ve genel kurul toplantılarının usulünce olduğu, davacının hileli davranışlarla aldatıldığını tespite elverişli somut deliller bulunmadığı, bu nedenle de davacının ortaklığın yetkili temsilcilerince yanıltıldığını veya yanlış yönlendirildiğini kabule olanak bulunmadığı, ortaklığın pay kazanımını benimseyerek karar gereğini yerine getirdiği, davacının pay senedi satın almak suretiyle davalı şirkete ortak olduğu, davacıdan nominal değer üzerinden bedel alınmasının söz konusu olmadığı, ortaklığın primli hisse senedi çıkarılması yolunda bir kararının bulunduğu, pay defteri ve hazirun cetvelinde yer alan kayıtların farklılık göstermediği, dosyada mevcut SPK raporlarının da tek başına davacının iddialarını ispata elverişli bulunmadığı gerekçesiyle, davalı şirket yönünden esastan, davalı Dursun yönünden pasif husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tesbiti, hukuka aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğü ve davalılar tarafından tahsil edilen paranın istirdadı istemine ilişkindir.

Dairemizden geçen emsal dosyalardan anlaşılacağı üzere, davalı şirket hakkında düzenlenen SPK raporlarında, hisse senetlerinin izinsiz halka arz edildiği, sermaye artırım kararı verilmesine ilişkin genel kurul toplantısından önce halka arz işlemine başlandığı, Y. Grubu şirketleri tarafından yasal kayıtlara aktarılması zorunlu hususların yerine getirilmediği, muhasebe kayıtlarında gerçeğe aykırı kayıtlar bulunduğu, kar ve zarar kalemlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğu, hisse devir sözleşmelerinde bazı kişilerin ortaklık pay defterinde gözükmediği, kanun dışı yollardan para toplandığı belirtilmiş, bu kapsamda içinde davalı şirket yöneticisinin de bulunduğu sanıklar hakkında Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/253 E. sayılı davasında ihraç edilecek hisse senetlerinin SPK'na kaydettirilmesi aşaması tamamlanmadan halka arz işlemine başlandığı, pay bedellerinin usulsüz tahsil edildiği belirlenerek mahkumiyet kararı verilmiş, Yargıtay 7. CD'nin 13.06.2007 tarihli ilamı ile onanmış, Yozgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/121 esas sayılı dosyasında SPK'dan izin alınmadan hisse senetleriyle ilgili aracılık faaliyetinde bulunulduğu iddiasıyla dava açılmış, sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararları Yargıtay 7. CD'nin ilamı ile zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmış, yine usulüne uygun olarak defterlerin tutulmaması nedeniyle davalı şirket yöneticisi hakkında mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

Taraflar arasında geçerli bir sözleşmenin kurulabilmesi için sözleşme ehliyeti, hukuka, ahlaka, adaba uygunluk, ifa imkânsızlığının bulunmaması, irade ile beyan arasında uyum, geçerlilik şeklinin arındığı hallerde bu şekle uygunluk gerekmekte olup, bu unsurlardan birinin eksikliği halinde ortada irade açıklaması bulunmasına rağmen, bu irade bir borç doğurmayacaktır. (Bkz. Prof Dr. Ahmet Kılıçoğlu Borçlar Genel Hukuku Genel Hükümler, 2. baskı, sayfa 50)

Taraflar arasında geçerli bir sözleşmenin kurulabilmesi için sözleşme ehliyeti, hukuka, ahlaka, adaba uygunluk, ifa imkânsızlığının bulunmaması, irade ile beyan arasında uyum, geçerlilik şeklinin arındığı hallerde bu şekle uygunluk gerekmekte olup, bu unsurlardan birinin eksikliği halinde ortada irade açıklaması bulunmasına rağmen, bu irade bir borç doğurmayacaktır. (Bkz. Prof Dr. Ahmet Kılıçoğlu Borçlar Genel Hukuku Genel Hükümler, 2. baskı, sayfa 50)

Mülga 818 Sayılı BK'nun 28. madddesine göre hile, diğer tarafta sözleşme yapma düşüncesini uyandıran ya da bu düşünceyi güçlendiren gerçeğe aykırı eylem ve davranışları ifade eder. Hile nedeniyle sözleşmenin geçersiz sayılabilmesi için kişide aldatma kastının bulunması gerekir. Buna göre kişinin ileri sürdüğü ya da açıklanan zorunluluğu bulunmadığı halde susmuş olduğu nitelikler, karşı tarafı sözleşme yapmaya ikna etme veya sözleşme düşüncesini pekiştirme amacıyla ortaya konulmuş olmaktadır. Kişi bu eylem ve davranışlarda bulunmasaydı diğer tarafın bu sözleşmeyi yapmayacağı bilinç ve düşüncesinde olmalıdır. Aldatma kastında, kişiyi gerçek dışı eylem ve davranışlarda bulunmak suretiyle sözleşme yapmaya ikna etme düşüncesi vardır. Bir başka ifadeyle, sözleşmenin yapılması ile aldatma eylemi arasında illiyet bağı bulunmalıdır. Hileye uğrayan kişinin iradesi sakatlanmıştır. Bu nedenle sözleşmeyi iptal etme hakkına sahiptir. Sözleşmenin iptali halinde tarafların aldıklarını iade yükümlülüğü doğacaktır.

Somut olayda, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın davalı şirket yönünden esastan, diğer davalı yönünden ise husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ise de, öncelikle davacının sahih bir şekilde davalı şirkete ortak olup olmadığının belirlenmesi gerektiğinden mahkemece bilirkişi kuruluna davalının tüm ticari defter ve kayıtları ve ayrıca hisse devir tarihinden dava tarihine kadar davalı şirketin yapmış olduğu genel kurullara ait tutanaklar ve hazirun cetvelleri incelettirilmek suretiyle davacıya verilen hisse senedinin bir değerinin bulunup bulunmadığı, bu hisselerin davalı şirketin sermayesinde temsil edilip edilmediği, davacının hisse devir aldığı kişinin devir tarihi itibariyle davalı şirkette ortak olup olmadığı, genel kurullarda sermayenin ne şekilde temsil edildiği hususlarının yeterince ve denetime elverişli bir şekilde açıklığa kavuşturulması gerektiği açıktır. Bu bağlamda mahkemece davacının hisse devraldığı şahsın paylarının davalı şirketin sermayesi içinde temsil edilip edilmediği, hisse devreden kişinin devir tarihi itibariyle hisselerini devrettiği şirketin ortağı olup olmadığı yeterince incelenmediği gibi, davalı şirketin sicil dosyaları tümü ile dosyaya ibraz edilmediğinden belirtilen hususun denetimi de yapılamamıştır.

Bu itibarla, mahkemece bilirkişi kuruluna, davalının tüm ticari defter ve kayıtları üzerinde inceleme yapılarak, davalı şirketin devir tarihleri itibariyle sicil dosyaları ile davalı şirket yöneticileri hakkındaki ceza dosyalarının birer suretleri getirtilerek, davacıya devredilen hisselerin davalı şirketin sermayesinde temsil edilip edilmediği, davacının söz konusu hisseleri devraldığı şahsın devir tarihi itibariyle davalı şirketlere ortak olup olmadığı, genel kurullarda sermayenin ne şekilde temsil edildiği hususları açıklığa kavuşturularak, bu inceleme sonucunda davacının ortaklığının sahih olmadığı anlaşıldığı taktirde, davacının zararından davalıların haksız fiil hükümleri uyarınca sorumluluklarının bulunup bulunmadığı üzerinde durularak, haksız fiil, hile ve aldatma olgusunun tespiti yapılırken de yukarıda bahsi geçen SPK, TBMM ve MASAK raporları, davalı şirketin yöneticileri hakkındaki ceza dosyaları, bu dosyalardaki tanık beyanları da nazara alınarak, her bir davalının hukuki durumu buna göre tayin ve takdir edilerek, sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken belirtilen yönler yeterince tartışılmadan düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, olay tarihinde yürürlükte bulunan 6762 Sayılı TTK'nın 336. maddesi uyarınca davalı D.. U.. hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan yazılı gerekçeyle reddi de doğru değildir. Zira, 6762 Sayılı TTK'nın 336/5. maddesinde tarif edilen gerek kanunların gerekse sözleşmelerin kendisine yüklediği sair vazifelerin kasten ve ihmal neticesi yapılmaması, TTK'nın 321/son maddesinde de, temsile ve idareye salahiyetli olanların vazifelerini yaptıkları sırada işledikleri haksız fiillerden anonim şirketin sorumlu olacağı hükme bağlandığından davalı D.. U..'ın da davalı şirketlerin yönetim kurulu başkanı olarak gerek MK'nın 50. maddesi gerekse de TTK'nın 321/son maddesi uyarınca zarardan sorumlu tutulabileceği ve bu nedenle kendisine husumet yöneltilebileceği gözetilmeksizin bu davalı yönünden dahi pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16435, Karar No: 2009/25235, Tarih: 15.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/16435 E.  ,  2009/25235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

4814 Sayılı Kanun ile değişik 3167 Sayılı Kanunun 10. maddesinde yer alan “ibrazında karşılığı bulunmayan her çek yaprağı için bankanın sorumlu olduğu miktar belirlenmiş ise de, bu kalemi ilişkin alacağın hesap sahibi ile muhatap banka arasında çek defterinin teslimi sırasında yapılmış olan dönülemeyecek bir kredi sözleşmesi hükmünde olduğu nedeniyle bu alacağın miktarının belirlenmesinin yargılamaya muhtaç bulunmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 15.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3934, Karar No: 2019/12479, Tarih: 09.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/3934 E.  ,  2019/12479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ege Ordusu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 22/02/2013 tarihli ve Esas 2013/483, Karar 2013/39 sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 11/04/2017 tarihli, ...YRD.: 51393309-9010-2403-17/As. Adlt. B. Kanunlar Genel Müdürlüğü As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve İşl. Ş. sayılı Kanun Yararına Bozma istemi konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/02/2019 gün ve 2017/70357 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1. Ege Ordusu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin firar suçundan hükümlü ... hakkındaki 2013/483 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. Ege Ordusu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 27 Haziran 2005 tarihli, 2005/564-243 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; hükümlünün 07.06.2003-24.03.2005 tarihleri arasında mükerrer firar suçunu işlediği kabul edilerek, eylemine uyan ASCK’nın 66/2-c ve 5237 sayılı TCK’nin 62’nci maddeleri uyarınca sonuç olarak bir yıl sekiz ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş; Askeri Yargıtay 3'üncü Dairesinin 15.11.2005 tarihli, 2005/1246-1241 esas ve karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.

3. Askerî Ceza Kanunu’nun “Tekerrür” konusunu düzenleyen 42’nci maddesi 5252 sayılı Kanun’un geçici 1’inci maddesinde tanınan sürenin dolduğu 31.12.2008 tarihini takip eden 01.01.2009 tarihinden itibaren, 5237 sayılı TCK’nin 5’inci maddesinin hiçbir tereddüde ve tartışmaya yer vermeyecek kadar açık emredici hükmü karşısında, uygulanamaz hâle gelmiş olup, bir bakıma zımnen ilga edilmiş bulunması ve buna bağlı olarak, Askerî Ceza Kanunu’nun “Firar” suçunu düzenleyen 66’ncı maddesinin suçlunun “mükerrir” olması halinde hapis cezasının iki yıldan az olamayacağını belirten 2’nci fıkrasının (c) bendi de zımnen ilga edilerek uygulanmasına son verilmesi nedeniyle, Askeri Savcılığın talebi üzerine, aynı Askeri Mahkemenin 14 Mayıs 2012 tarihli, 2012/245-162 esas ve karar sayılı kararı ile; hükümlünün eylemine uyan ASCK’nın 66/1-a ve 5237 sayılı TCK’nin 62’nci maddeleri uyarınca sonuç olarak on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasının TCK'nin 58'inci maddesine göre infaz edilmesine karar verilmiş; temyiz üzerine Askeri Yargıtay 3'üncü Dairesinin 18.09.2012 tarihli, 2012/981-901 esas ve karar sayılı ilamı ile; gerekçeli kararda, 31.12.2008 tarihinden önce ve sonra yürürlükte olan Kanunların hangilerinin bir bütün hâlinde uygulanmasının hükümlü hakkında lehe sonuç doğurup doğurmadığı hususunda gerekçe gösterilmediği gibi, suçun hukuki niteliğinin gerekçeli hükmün başlık kısmında firar olarak kabul edilmesine rağmen, kısa kararda ve gerekçeli hükmün içerisinde mükerrer firar olarak kabul edildiği, kısa kararda sanığın suçunun mükerrer firar olarak nitelendirilmesini müteakip cezasının ASCK’nın 66/1-a maddesi uyarınca belirlendiğinin belirtilmesinin kararda teşevvüş (karışıklık) oluşturduğu ve bu yönüyle hukuka aykırılık teşkil ettiğinden, uyarlama hükmünün usul yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

4. Askeri Yargıtay bozma ilamı üzerine; Ege Ordusu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 22.02.2013 tarihli, 2013/483-39 esas ve karar sayılı kararı ile; sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nin 7/2'nci maddesinin atfı ile suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nin 102/4, 104/2'nci maddeleri gereğince dava zamanaşımının dolmuş olması nedeniyle düşmesine karar verilmiş, bu karar taraflarca süresi içinde temyiz edilmediğinden bahisle 11 Mart 2013 tarihinde kesinleştirilmiştir.

5. Dosyanın incelenmesinde, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun’un 9/4’üncü maddesinde kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hüküm belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından dava zamanaşımına ilişkin hükümlerin uygulanmayacağı belirtildiği halde, zamanaşımı süresinin tamamlandığı belirtilerek davanın düşmesine karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğu değerlendirilmiştir.

6. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A’da gönderilmiş olup, Ege Ordusu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 22.02.2013 tarihli, 2013/483-39 esas ve karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması istenilmek ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 25/08/2017 tarihli 30165 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36. maddesinde belirtilen “Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar...Yargıtay’a gönderilir” hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak Dairemize tebliğ olunmakla;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Ege Ordusu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 22/02/2013 tarihli ve Esas 2013/483, Karar 2013/39 sayılı kararının CMK’nin 309/4-c maddesi uyarınca aleyhte sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, 09/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7671, Karar No: 2019/20792, Tarih: 25.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/7671 E.  ,  2019/20792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : BURSA 2. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 25/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.