muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14725, Karar No: 2023/1038, Tarih: 01.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14725 E.  ,  2023/1038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/741 E., 2021/2420 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmün niteliği itibariyle 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2021 tarihli, 2020/180 Esas, 2021/70 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 24.11.2021 tarihli ve 2021/741 Esas, 2021/2420 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 12.11.2022 tarihli ve 9-2021/161271 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi;

Olay nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna, buna dair tedavi evraklarının getirtilmediğine, sanığın olay gününe dair HTS kayıtlarının temin edilmesi gerektiğine, olayın intikal sürecinin olağan olduğuna, mağdurun olay günü anlattıklarını annesinin video kayda aldığına ve bu kayıtlara itibar edilmeme nedeninin gerekçede belirtilmediğine, tanık beyanlarının alınmadığına, Aile Mahkemesi tarafından aldırılan sosyal inceleme raporuna neden itibar edilmediğinin gerekçede yer almadığına, mağdurun Çocuk İzlem Merkezinde (ÇİM) psikolojik sıkıntılar içerisinde ifade verdiğine, ÇİM görüntüleri ile ilgili alınan uzman görüşü ile ilgili mahkemece değerlendirme yapılmadığına, kamera kayıtlarının sağlıklı şekilde temin edilemediğine, sonuç olarak sanığın atılı suçu işlediğine, cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; sanığın aşamalarda alınan savunmaları, mağdur çocuğun beyanları, çocuk izlem merkezi raporu, boşanma dosyası ve tüm dosya ışığında somut olay değerlendirildiğinde; olayın gerçekleştiği yer olarak iddia edilen Cevahir AVM ve 212 AVM deki kamera görüntüleri alınarak incelendiği ve akabinde düzenlenen 12.02.2020 tarihli görüntü inceleme tutanağında iddia edildiği gibi sanık ile mağdurun tuvalete gittiklerine dair bir görüntüye ulaşılamadığı, mağdur ile sanığın birlikte alışveriş merkezinde gezerken görüldükleri, 10.12.2019 tarihinde Çocuk İzleme Merkezinde olayın sıcağı sıcağına alınan mağdurun ifadesinde; iddia olunan cinsel istismar olayının gerçekleştiğine dair hiçbir şey söylemediği gibi açıkça sanığın kendisinin özel bölgelerine dokunmadığını beyan ettiği, mağdurun ifadesine katılan adli görüşmecinin değerlendirme raporunda, mağdurun kendisini ifade etmede sorun yaşamadığının, söylem ve davranışlarının yaşına, gelişim düzeyine uygun olduğunun belirtildiği, yine her ne kadar katılan ... tarafından Mahkememizde alınan beyanında, "Olay günü mağdurun tuvaleti olmadığı halde babası olan sanığın onu tuvalete götürdüğü, babasının parmağını poposuna soktuğunu söylediği bunun üzerine olayın şokunu yaşadığı ve bunu videoya aldığı, mağdur çocuğa bunu anlattırmaya çalıştığını, yine mağdurun 2,5 yaşlarındayken emzirdiği sırada katılanın göğsüne bir hareket yaptığı, bunu nereden öğrendin dediğinde mağdurun bunu bababadan öğrendim dediği, mağdur 2,5 yaşındayken şüphelenmeye başladığı, bunun üzerine gözlemlediği, sanığın çocuğu öperken yutkunarak şehvet ile öptüğü yanağından öperken dudağından öpmeye çalıştığı, bundan dolayı sanığı bazen dikkat etmesi için uyardığı" şeklindeki beyanlar da bulunmuş ise de bu beyanlarını destekler mahiyette somut delil, tanık ya da başkaca bir delilin dosyada bulunmadığı, katılan ...'un sanık tarafından mağdur ...'ya yapıldığı iddia edilen vahim istismar olayını öğrendiğinde mağduru herhangi bir sağlık kuruluşuna muayene için götürmediği, keza bu durumun Mahkmemizde alınan "adli rapor aldırmadığı" yönündeki beyanı ile de sabit olduğu,

2.Katılan ... tarafından yapılan 10.12.2019 tarihli şikayet üzerine; olay günü iddia edilen Cevahir AVM ve 212 AVM deki kamera görüntüleri alınarak incelendiği ve 12.02.2020 tarihli CD çözümleme tutanağında iddia edildiği gibi sanık ile mağdurun tuvalete gittiklerine dair bir görüntüye ulaşılamadığı ve mağdurun alınan ifadesinde iddia olunan cinsel istismar olayının gerçekleştiğine dair hiçbir şey söylemediği gibi açıkça sanığın kendisinin özel bölgelerine dokunmadığını beyan etmesi nedeniyle sanık hakkında kamu davası açmayı gerektirir yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediğinden bahisle 19.03.2020 tarihli İstanbul CBS 2019/217132 Soruşturma no, 2020/30213 Karar nolu kararı ile Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Karar verildiği ve söz konusu kararın İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 11/06/2020 tarih ve 2020/2104 D.İş sayılı kararı ile kesinleştiği, yaşandığı iddia edilen olay tarihinden 6 ay sonra Bakırköy 8. Aile Mahkemesi 2019/762 E sayılı dosyasında alınan 09.06.2020 tarihli Sosyal İnceleme Raporu yeni delil kabul edilmekle sanığın atılı suçtan cezalandırılması için açılan kamu davası açılmış ise de, 2014 doğumlu yaşı küçük çocuğun üstün yararı dikkate alınarak olayın sıcağı sıcağına soruşturma aşamasında Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Çocuk İzlem Merkezinde Cumhuriyet Savcısı huzurunda alınan beyanı yeterli ve geçerli kabul edilmiş, bunun haricinde boşanma davasındaki Sosyal İnceleme Raporundaki değerlendirmeye itibar edilmemiş, mağdurun çelişkili beyanları haricinde iddia edilen cinsel istismar olayına dair görgü tanığı, kamera kaydı gibi somut delil bulunmadığı, sanığın aşamalarda özü itibariyle değişmeyen ve aksi ispatlanamayan inkara yönelik savunmaları, hayatın olağan akışı, olayın intikal şekli ve olayın sıcağı sıcağına alınan ilk beyan ile aradan geçen 6 ay gibi uzunca bir süre sonra alınan 09.06.2020 tarihli Sosyal İnceleme Raporuna konu beyanlar birlikte gözetildiğinde mağdurun aşamalarda esasa etkili olacak derecede çelişkili beyanlarının soyut ve başka delillerle desteklenmeyen ve taşıdığı çelişkiler nedeniyle olayı temsil etme ve aydınlatma elverişliliğine sahip olmadığının kabulü gerektiği, bu nedenle atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek derecede ve tüm dosya kapsamında sanığın atılı suçu işlemediğini belirtir istikrarlı savunmalarının aksini ispat eder mahiyette her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut bir delilin elde edilemediği anlaşılmakla, sanığın suçu işlediği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı anlaşıldığından, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

07.12.2019 tarihinde gerçekleştiği iddia edilen olayla ilgili müracaatın 10.12.2019 tarihinde yapılması, mağdurun 10.12.2019 tarihli çocuk izlem merkezinde alınan ifadesinde öz babası olan sanığın kendisine yönelik cinsel eyleminin olmadığını belirtmesi, kamera görüntülerinden sanıkla mağdurun olay yeri olarak belirtilen tuvalete gittiklerinin tespit edilememesi, sanığın aşamalardaki istikrarlı beyanları, 09.06.2020 tarihli sosyal inceleme raporunun olaydan yaklaşık altı ay sonra düzenlenmiş olması ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil olmadığından beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 24.11.2021 tarihli ve 2021/741 Esas, 2021/2420 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 40. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6165, Karar No: 2019/16481, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6165 E.  ,  2019/16481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7369, Karar No: 2016/14581, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7369 E.  ,  2016/14581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; abonelik tarihi ile sınırlı olmak üzere dava tarihinden itibaren 10 yıl geriye dönük olarak kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen miktardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş;25.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 22.188,60 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı,kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile,22.188,60 TL'nin 1.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte,21.188,60 TL'sinin ıslah tarihi olan 25.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş;hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere,12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6523, Karar No: 2018/5437, Tarih: 07.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6523 E.  ,  2018/5437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... hakkında 2006, 2007 ,2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde:

1-Sanığın suçlara konu olan faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını savunması, sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın 2006,2007,2008,2009 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturalardan, 2006 takvim yılına ait dosya içerisinde bulunan asılları ile diğer takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Suçlara konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

d) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre;

a) Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 62. madde gereğince indirim yapılırken 2006 ve 2007 takvim yılları için 2 yıl 1 ay yerine, 1 yıl 13 ay; 2008 ve 2009 takvim yılları için ise 3 yıl 7 ay 22 gün yerine, 2 yıl 19 ay 22 gün olarak hesaplanmak suretiyle eksik ceza tayini,

b) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.06.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;