muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/32667, Karar No: 2014/849, Tarih: 15.01.2014

3) Kabule göre, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 87/1-c maddesinin tatbikiyle cezasının 1/6 oranında artırılarak 1 yıl 9 ay hapis cezasına hükmolunmasından sonra anılan Kanun'un 29. maddesine göre cezasından 1/2 oranında indirildiğinde bulunacak 10 ay 15 gün hapis cezası yerine 1 yıl 3 ay 22 gün hapis cezasına hükmedilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Diyarbakır 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2013 tarihli ve 2012/419 esas, 2013/285 sayılı kararının 5271 sayılı 309/4. maddesinin ( a ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2025/2329, Karar No: 2025/3994, Tarih: 16.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/2329 E.  ,  2025/3994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1574 değişik iş

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nitelikli hırsızlık, nitelikli dolandırıcılık, konut dokunulmazlığını ihlal etme ve başkasına ait banka veya kredi kartlarının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçlarından Karabük İnfaz Hakimliğinin 29.03.2023 tarihli ve 2023/1024 Esas, 2023/1043 Karar sayılı kararı ile 6 yıl 26 ay 35 gün hapis cezasına hükümlü ...'nin, bu cezasının Açık Ceza Kurumunda infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 9/5. maddesi gereğince Covid-19 iznine ayrılmasını müteakip, covid iznindeyken 5275 sayılı Kanun'un 105/A ve geçici 10. maddeleri gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Karabük İnfaz Hâkimliğinin 22.07.2023 tarihli ve 2023/2462 Esas, 2023/2542 Karar sayılı kararını takiben, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına, açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine ilişkin Karabük İnfaz Hâkimliğinin 27.09.2023 tarihli ve 2023/3258 Esas, 2023/3566 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 01.12.2023 tarihli ve 2023/1574 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 06.03.2025 tarihli ve 94660652-105-78-33390-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.03.2025 tarihli ve 2025/34658 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.03.2025 tarihli ve 2025/34658 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Karabük İnfaz Hâkimliğinin 27.09.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hükümlü hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına ve hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.03.2025 tarihli ve 2025/34658 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Karabük İnfaz Hâkimliğinin 27.09.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hükümlü hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına ve hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 1. maddesinde yer alan, "Kazaî merciler, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile vakıf yükseköğretim kurumları, il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak elektronik ortam da dâhil tüm tebligat, bu Kanun hükümlerine göre Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır." şeklindeki düzenlemeye nazaran, kazai mercilerce verilen kararların 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre tebliğ edilmesi gerektiği nazara alındığında,

Hükümlü hakkında Karabük İnfaz Hakimliğinin 29.03.2023 tarihli ve 2023/1024 Esas, 2023/1043 Karar sayılı kararı ile cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, ancak anılan denetimli serbestlik kararının hükümlüye tebliğ edildiğine dair denetime olanak verecek şekilde sms kaydı ve tebliğ evrakının dosya içerisinde mevcut olmadığı, Ptt gönderi hareketleri dökümünün usulüne uygun tebliğ yapılıp yapılmadığına ilişkin denetime uygun evrak niteliğinde bulunmadığından, bu itibarla hükümlünün hakkında verilen denetimli serbestlik kararından usulüne uygun şekilde haberdar edildiğinin kabul edilemeyeceği nazara alındığında, yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(2) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün 6 yıl 26 ay 35 gün hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.03.2023 tarihli ve 2023/10-821 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 21.03.2023 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı ve 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 10.04.2027 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 22.07.2023 tarihli ve 2023/2462 Esas, 2023/2542 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 22.07.2023 tarihinde karar verildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından denetimli serbestlik kararının hükümlüye tebliğ edildiği ancak hükümlünün yasal süresi içerisinde müracaatta bulunmadığının bildirildiği anlaşılmakla, denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte

tebliğ edildiği, tebliğ ve tebellüğe ilişkin belgelerin getirtilerek denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine alınması ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği, hükümlünün izin bitim tarihinde hakkında verilen denetimli serbestlik kararından haberdar olmama ihtimaline binaen izne ayrıldığı Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediği, etti ise hakkında ne gibi işlem yapıldığı araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Karabük Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.12.2023 tarihli ve 2023/1574 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2277, Karar No: 2021/6545, Tarih: 28.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/2277 E.  ,  2021/6545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve bir kısım davalılar (... Mirasçıları) vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak, hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekili ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Bozma öncesi verilen kararı davacı idare vekili ile davalılardan ... temyiz etmiş ve bu bedel temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşmiştir. Temyiz etmeyen davalı ...'nın mirasçılarının payı yönünden önceki kararla tespit edilen bedel davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturacağından bu husus gözetilmeden ... mirasçıları yönünden fazla bedele hükmedilmesi,

2-Davacı idare harçtan muaf olduğu ve mahkemece bu yönde karar verildiği halde, davalı ... tarafından ilk karara karşı yapılan temyiz başvurusu için yatırılan temyiz başvuru ve karar harcının davacı idareden alınarak davalıya iadesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23785, Karar No: 2023/9786, Tarih: 04.04.2023

**6. Ceza Dairesi         2021/23785 E.  ,  2023/9786 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sungurlu Cumhuriyet Başsavcılığının 21.07.2017 tarihli, 2017/1216 Soruşturma Numaralı iddianamesiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 35 inci maddesi, 53, 58 ve 63 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

2. Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.01.2018 tarihli ve 2017/38 Esas, 2018/8 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrası, (a) ve (d) bendi, 35 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 06.04.2018 tarihli ve 2018/850 Esas, 2018/1032 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin istinaf başvurusunun, sanığın tekerrüre esas alınan Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/53 Esas, 2009/72 Karar sayılı ilamında verilen mâhkumiyet kararında sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği bu durumda ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında hükmedilen cezanın ikinci kez mükerrir olduğu belirtilmeksizin mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi hukuka aykırı olup, bu aykırılık 5271 sayılı Kanunun 303/1 inci maddesi uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, hüküm fıkrasına "sanık hakkında cezanın infazında 5237 sayılı Kanun'un 58/7 ve 5275 sayılı kanunun 108/2. maddeleri uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Dosyada sanığın cezalandırılmasına yetecek mağdur beyanından başka delil olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulüulü

1.Sanığın, mağdurun oğlu olduğu, suç tarihi olan 12.07.2017 günü sabah saatlerinde, sanığın annesi olan mağdurdan bonzai alıp satmak amacıyla para istediği, mağdurun sanığa para vermemesi üzerine, sanığın mağdurun boynuna bıçak dayayıp tehdit ettiği ve "seni sinkaf etsinler y... yala" şeklinde hakaret ettiği ve mağdurun sanıktan şikayetçi olduğu maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Mağdur kovuşturma aşamasında, sanığın suç tarihinden üç gün önce kendisinden para istediğini ve şaka maksatlı olarak bıçağı boynuna dayayarak, '"eni oyarım kız'" dediğini, kendisinin de sanığa 50,00 TL para verdiğini, bu olaydan sonra olay günü sanığın kendisinden tekrardan harçlık istediğini, para veremeyeceğini söylemesi üzerine sopayla kendisini dövdüğünü ve sinkaflı sözler söylediğini, sanığın kendisine ceza evinde iken yazdığı mektuptan sonra ifadesini değiştirdiğini ve vicdana geldiğini ifade etmiştir.

3. Sanığın, mağdura hitaben yazdığı mektupta, "... birilerinin dolduruşuna gelerek sinirle ifade vermiş olduğunu sonrasında ise vicdana geldiğini söylemesi gerektiğini, şikayetinden vazgeçmesini aksi takdirde canına kıyacağını, kendisinin bir hata yapmış olduğunu, cezaevinden çıkınca Sungurluyu terk edip eve uğramayacağını, aklının başına geldiğini ..." ifadelerinin bulunduğu anlaşılmıştır.

4. Sanık aşamalarda atılı suçu inkar etmiştir.

5. Mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığına ilişkin doktor raporu dosya arasındadır.

6. Sanığın tekerrüre esas olan ilamının dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamede Belirtilen Görüş Yönünden

4. Sanık aşamalarda atılı suçu inkar etmiştir.

5. Mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığına ilişkin doktor raporu dosya arasındadır.

6. Sanığın tekerrüre esas olan ilamının dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğnamede Belirtilen Görüş Yönünden

1. Mağdurun üstünlük tanınan soruşturma aşamasındaki beyanında, 12.07.2017 günü sabah saatlerinde sanığın kendisinden para istediğini, vermeyince boynuna bıçak dayayarak sinkaflı küfürler ettiğini evden çıkarak şikayette bulunduğunu söylediği anlaşılmış ama sanığa para verdiğine dair her hangi bir beyanda bulunmadığı tespit edilmiştir. Cumhuriyet Savcısı huzurundaki beyanında ise, "12.07.2017 günü sabah saatlerinde sanığa alkollü adamları eve getirdiği için kızdım ve ona adamları eve getirmemesini söyledim. O da sinirlenerek eline aldığı sopa ile benim koluma ve bacaklarıma vurdu. Olay sırasında bana hakaret etti ben de ağıt yaptım ve kendimi paraladım sonra da kapıyı sanığın üzerine kilitleyerek gelip şikayetçi oldum." demiştir. Yine mağdur sanığın kendisinden para aldığına dair beyanda bulunmamıştır. İddianameye konu edilen olayda ise sanığın para aldığına dair delilin bulunmadığı belirlenerek sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanmasının talep edilmesi karşısında sanığa atılı suçun tamamlanmış olduğuna ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 150 nci maddesinde düzenlenen malın değerinin azlığına ilişkin hükümlerin uygulanması konusundaki görüşe iştirak edilmemiştir.

2. Anayasamızın “Kanun önünde eşitlik” başlıklı 10/2-3 maddesinde;

“Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir. Devlet, bu eşitliğin yaşama geçmesini sağlamakla yükümlüdür.

Bu maksatla alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı olarak yorumlanamaz ve çocuklar, yaşlılar, özürlüler, harp ve vazife şehitlerinin dul ve yetimleri ile malul ve gaziler için alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı sayılmaz.” hükmüne yer verilmiştir.

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 2/d maddesinde yer alan “şiddet” tanımına göre;

“Kişinin, fiziksel, cinsel, psikolojik veya ekonomik açıdan zarar görmesiyle veya acı çekmesiyle sonuçlanan veya sonuçlanması muhtemel hareketleri, buna yönelik tehdit ve baskıyı ya da özgürlüğün keyfî engellenmesini de içeren, toplumsal, kamusal veya özel alanda meydana gelen fiziksel, cinsel, psikolojik, sözlü veya ekonomik her türlü tutum ve davranışı” ifade eder.

Aynı Kanunun 20. maddesinin 2. fıkrasında da davaya katılma konusuyla ilgili olarak;

“Bakanlık, gerekli görmesi hâlinde kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi dolayısıyla açılan idarî, cezaî, hukukî her tür davaya ve çekişmesiz yargıya katılabilir.” hükmüne yer verilmiştir.