muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29804, Karar No: 2014/22514, Tarih: 11.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29804 E.  ,  2014/22514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : a) Sanık ... için: Beraat

b) Sanık ...: TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3-8, 53/1. maddelerince mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'in beraatine, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in yanında eczacı kalfası olarak çalışan sanık ...'ın e-reçete kapsamında bulunmayan ve küçük çocukların içemeyeceği tablet şeklindeki ilacı katılana verip, dilinin üzerine koyup çocuğuna su ile yutturmasını söylemesi şeklinde gerçekleşen ve çocuğun aspirasyon sonucu ölümüyle ile sonuçlanan olayla ilgili olarak yapılan yargılama sonunda;

Sanık ... 'in atılı suç nedeniyle kusurunun bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; sanık ... hakkında ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ile katılanlar vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlarda TCK'nın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bendin hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle; sanık ... hakkındaki beraat hükmünün DOĞRUDAN, sanık ... hakkındaki mahkumiyet hükmünün ise, isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19753, Karar No: 2014/13581, Tarih: 03.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19753 E.  ,  2014/13581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/296655

MAHKEMESİ : Kale Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2013/47 (E) ve 2013/90 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Tavas Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında yürütülmekte olan 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama suçları ile ilgili bir soruşturma kapsamında sanığın Kale ilçesindeki ikametinde 30.11.2011 günü yapılan arama netice- sinde ruhsatsız tabanca ele geçirilmesi üzerine, Tavas Cumhuriyet Başvsavcılığınca, Kale ilçesinde ele geçen tabanca ile ilgili olarak dosyanın tefrik edilip Kale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi üzerine incelemeye konu davanın açıldığı anlaşılmış olup, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun mütemadi suçlardan olduğu ve hukuki kesintiyi oluşturan iddianamenin düzenlendiği tarihe kadar gerçekleştirilen eylemlerin tek suç, bu tarihten sonra gerçekleştirilen eylemlerin ise ayrı suç oluşturacağı gözetilerek, mükerrer cezalandırılmanın önlenmesi açısından sanık hakkında Tavas ilçesinde meydana gelen olaydan dolayı 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan yürütülmekte olan soruşturmanın akıbetinin araştırılması, dava açılmış ise bu dava ile birleştirilmesi, birleştirme mümkün olmadığı takdirde dava dosyasının getirtilip incelenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanığın yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıve- rilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4512, Karar No: 2014/7432, Tarih: 28.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4512 E.  ,  2014/7432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2014(Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2010/4036, Karar No: 2010/12405, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4036 E.  ,  2010/12405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı banka, davalı ile tüketici kredisi sözleşmesi imzalandığını, davalının sözleşme hükümlerine göre taahhütlerini yerine getirmemesi üzerine borçlarının muaccel hale geldiğini, borcun ödenmesi için davalıya yapılan ihtara rağmen borcun ödenmemesi nedeniyle icra takibi başlattıklarını, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, çalıştığı şirketin işten çıkaracağı tehdidiyle topluca kendilerini götürerek adlarına çekilen krediyi aldığını, kendilerinin eline hiç para geçmediğini, sadece imza attıklarını, hatta borcun belli bir kısmını da şirketin ödediğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tarafından imzalanan 2.8.2007 tarihli 15.000 TL. bedelli tüketici kredi sözleşmesinde kefil sıfatıyla... Ltd. Şti. ... Ltd.Şti. ile ... Tüketim Kooperatifinin imzalarının bulunduğu anlaşılmaktadır.Yargılama aşamasında alınan 21.12.2009 tarihli bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere, davalıya 15.12.2006 ve 2.8.2007 tarihinde olmak üzere iki kez taksitli tüketici kredisinin kullandırıldığı, 15.12.2006 tarihli 12.000 TL. Tutarlı kredinin aynı tarihte davalıya ait mevduat hesabına aktarıldığı, bu hesaptan 15.12.2006 tarihinde 12.000 TL.nin tediye fişi ile davalıya ödendiği, bu kredinin 7 aylık taksidinin ödendikten sonra davalının borcunun yeniden yapılandırılarak 2.8.2007 tarihinde kullandırılan 15.000 TL. Tüketici kredisiyle davalının o tarihteki borcunun tasfiye edilerek bakiye 2.520 TL.nin aynı gün imzalanan ödeme dekontu ile davalıya ödendiğinin anlaşıldığı açıklanmaktadır.Yine davalı ile birlikte ... şirketinde çalışan 40 dolayında çalışan kişiye davacı banka tarafından 10.000-15.000 TL. limitler arasında tüketici kredisi kullandırıldığı ve bu kredilerin büyük bölümünün tahsil edilemeyerek kanuni takibe intikal ettirildiği açıklanmıştır.

2010/4036-12405

2010/4036-12405

Tüm dosya kapsamı ile delillerin değerlendirilmesi sonucu, davalının kredi sözleşmesinde kefil olarak imzası bulunan ... şirketinde işçi olarak çalıştığı, kendisi gibi aynı şirkette çalışan 40'a yakın arkadaşının 10.000-15.000 TL. limitlerle kredi kullandıkları değerlendirildiğinde, asgari ücretle çalışan ve geliri kısıtlı olan kişilerin, yakın zaman dilimleri ile hep birlikte tüketici kredisine ihtiyaç duymaları hayatın olağan akışına ters olduğu gibi, belirtilen limitlerde kredi kullandırılacak kişilerin bu kredilerin aylık taksitlerini karşılayacak gelire sahip olup olmadıkları araştırılmadan, belgelendirilmeden kredi kullandırılması da bankacılık teamüllerine ve bankanın mevzuatına aykırı olduğunun kabulü gerekir. Davalı ve arkadaşlarının çalıştıkları şirketin kredilerin kullanıldığı 25.12.2006 ve ikinci kredi ödemesinin yapıldığı 8.1.2008 tarihlerinde mevduat hesabına yüksek meblağlı para yatırılması ve kimin tarafından yatırıldığının belirlenememesi de açıklanan hususu doğrulamaktadır. Açıklanan nedenlerle görünüşte şirket çalışanlarının kredi borçlusu gibi gösterildiği ancak gerçekte kredi kullananın çalıştıkları şirket olduğu bu hususun davacı bankanın bilgi ve muvafakatı olmaksızın yapılamayacağı kabul edilerek, davalı işçinin(tüketicinin) sorumlu olmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı lehine BOZULMASINA, 30.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4966, Karar No: 2019/8266, Tarih: 07.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/4966 E.  ,  2019/8266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığın tespiti ile yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamında “01.10.2008 - 24.08.2009 tarihleri arasındaki dönemde davacı yönünden anılan yasal düzenlemeler kapsamında zorunlu sigortalılık şartlarının irdelenmesi gerekir. İhtilaf konusu dönemde davacının kendi nam ve hesabına çalışıp çalışmadığı, yapılan işin vergi muafiyeti kapsamında kalıp kalmadığı tespit edilerek, yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, 1479 sayılı Yasa ve 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında sigortalı olarak kabul edilmesi gereken süre, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde belirlenerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği” belirtilmiştir.

01.10.1989 - 31.05.1998 tarihleri arasında ise bakkal faaliyetinden dolayı vergi kaydı, 26.09.1989 - 10.10.2003 tarihleri arasında İnegöl Bakkallar Odası kaydı, 26.09.1989 - 24.08.2009 tarihleri arasında sicil kaydı olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık tescili 09.10.1989 varide tarihli giriş bildirgesi 01.10.1989 tarihi itibariyle yapılan ve 21.11.2011 tarihli tahsis talebi sadece vergiye kayıtlı olduğu sürede sigortalı kabul edildiğinden ve 3120 günü olduğundan bahisle reddedilen davacı, 01.10.1989 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitini ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini istemiş, Mahkemece, bozmaya uyulan yargılama sonucunda 01.10.1989-24.08.2009 tarihleri arası tarihleri arası sigortalılığın tespiti talebinin kabulüne, yaşlılık aylığı bakımından ise isteğin reddine karar verilmiş ise de eksik inceleme sonucu karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4. ve devamı maddeleridir.

Davanın yasal dayanağı, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4. ve devamı maddeleridir.

5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasında Gelir vergisinden muaf olup, esnaf ve sanatkâr siciline kayıtlı olanlar, sigortalı sayılacağı düzenlenmiş olup, öncelikle vergi dairesi müdürlüğünden uyuşmazlık konusu 1.10.2008-24.8.2009 tarihleri arası “bakkallık” mesleğinin vergiden muaf olup olmadığı sorularak vergiye tabi ise vergi kaydı bulunmadığından sigortalı olamayacağı, vergiden muaf ise “...” adresinde işletildiği belirtilen “bakkal” olan işyerine ilişkin ilgili kuruluşlardan elektrik, su, telefon, ruhsat kayıtlarının celp edilmesine, mahalli kolluk birimince işyerinin uyuşmazlık konusu dönemde faal olup olmadığının ve kim tarafından işletildiğinin araştırılmasına, işyerinin mülkiyetinin kime ait olduğu, davacıya ait değil ise kira sözleşmesi bulunup bulunmadığı vs. hususlar yöntemince ve re’sen araştırma yapılarak, 1479 sayılı Yasa ve 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında sigortalı olarak kabul edilmesi gereken süre, kuşku ve duraksamaya neden olmayacak şekilde belirlenerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6043, Karar No: 2013/1366, Tarih: 25.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/6043 E.  ,  2013/1366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/138461

MAHKEMESİ : Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 16/02/2012, 2011/167 (E) ve 2012/67 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürme suçuna yardım

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık Z.. N..hakkında kasten insan öldürme, sanık H.. H.. hakkında kasten insan öldürmeye yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık Z.. N..'nin suçunun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği ve haksız tahrikin varlığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Z.. N.. müdafiinin yasal savunma koşullarının varlığına, haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiğine, sanık Hacı Hasan müdafiinin sübuta, haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiğine yönelen, katılan Halil vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık H.. H..'ın diğer sanık Z.. N..'nin babası olup birlikte saman pazarında saman ticareti yaptıkları, maktul Ali'nin de yine saman pazarında aynı işi yaptığı, olay tarihinden önce maktul ile sanık H.. H.. arasındaki ortaklık saman ticareti nedeniyle aralarında alacak verecek meselesinden çıkan anlaşmazlığın husumete dönüştüğü, bu nedenle tarafların konuşmadıkları, olay tarihinden bir gün önce maktul Ali'nin saman pazarında sanık Hacı Hasan'a hakaret edip bıçakla basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde sanığı yaraladığı, söz konusu olay nedeniyle sanık H.. H..'ın şikayette bulunduğu, olay sabahında maktulün yanında çalışan ve aynı zamanda akrabası olan tanık Halil'in tezgah açmak istediği sırada sanık H.. H..'ın yanına gelerek maktul Ali'yi kastederek “ borcunu getirsin yoksa açtırmam” deyip, tanığı azarladığı, bunun üzerine tanık Halil'in durumu cep telefonu ile maktule bildirmesi üzerine maktulün yanında tanık Muhide ile birlikte olay yerine aracıyla geldiği, aracından inen maktulün üzerine sanıkların ellerinde bıçaklar ile yürüdüğü, bu nedenle maktulün de bıçak çektiği, sanık Z.. N..'nin bıçak ile maktule ilk darbeyi vurduğu, maktulün aldığı darbe nedeniyle yolun karşısında bulunan akaryakıt istasyonuna doğru kaçmaya başladığı, maktulün akrabası tanık Halil'in kavgaya engel olmak istediği ancak sanık Hacı Hasan'ın bıçakla hamlesi üzerine geri çekildiği, sanık Zakir Naci'nin önde diğer sanık H.. H..'ın ise arkada bıçaklarla maktulü takip ettikleri, istasyonun market bölümüne giren maktulü takip eden sanık Z.. N..'nin market içerisinde maktule birden fazla bıçak vurarak öldürdüğü ve sanıkların birlikte olay yerinden kaçtıkları olayda;

a) Sanık Hacı Hasan'ın oğlu olan diğer sanık Z.. N..ile birlikte fikir ve irade birliği içinde hareket ederek, dayanışmalı olarak eylem üzerinde ortak hakimiyet kurarak suça müşterek fail olarak katıldığı anlaşılmakla, sanık Hacı Hasan'ın da TCK.nun 37. maddesi uyarınca tasarlayarak öldürme suçundan fail olarak sorumlu tutulması gerekirken, tasarlayarak öldürmeye yardım suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Maktul Ali'nin olay tarihinden bir gün önce sanık H.. H..'a hakaret edip bıçakla yaralamasından ibaret haksız tahrik oluşturan eylemi nedeniyle; TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında sanıklar hakkında asgari orana yakın düzeyde indirim yapılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurularak eksik ceza tayini,

c) TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanıkların kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan Halil vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 25/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11439, Karar No: 2010/2077, Tarih: 18.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/11439 E.  ,  2010/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

...... adına ....... verilen 20.11.2007 günlü ve 495/1585 sayılı hükmün davalı ... Şirketi Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, yerel Mahkeme tarafından ek karar ile; dava konusu miktar kesinlik sınırı içerisinde olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Bu kez, temyiz isteminin reddine ilişkin 27.05.2008 günlü ek kararın, davalı Şirket Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, isteğin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı ........ yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2007 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.170 YTL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece kabulüne karar verilen dava konusu alacak tutarı 364,39 TL olup, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması kabül edilen miktar itibariyle mümkün değildir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı şirket avukatının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan “temyiz talebinin reddi” kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden .......Ş.'den alınmasına, 18/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2016/19308, Karar No: 2017/9867, Tarih: 12.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19308 E.  ,  2017/9867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1000 TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesi ile de talebini 9.799.13 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak ( var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının .... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde .... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ....'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, .... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.