muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2476, Karar No: 2014/18859, Tarih: 13.11.2014

Sanıkların cezaevinden arkadaş oldukları, sanık ...'ın diğer sanık ...'ya sahte belgeler ile bankadan kredi almayı teklif ettiği, sanık ...'nin de bu teklifi kabul ederek iki adet vesikalık fotoğrafını sanık ...'ye verdiği, akabinde sanıkların suç tarihinde Beşiktaş ...bank Şubesine gittikleri, burada müşteki ...'nın kimlik bilgilerinin kullanılarak oluşturulduğu ve üzerinde sanık ...'nin fotoğrafları bulunan sahte olarak tanzim ettikleri nüfus cüzdanı ve sürücü belgesini ibraz ederek sanık ... adına 19000 TL tutarında kredi başvurusunda bulundukları, banka görevlilerinin sanıklardan şüphelenmeleri üzerine daha önceden müşterileri olan müşteki ...'yı arayarak kredi müracaatında bulunup bulunmadığını sordukları, müştekinin de bulunmadığını söylemesi üzerine durumu kolluk güçlerine bildirdikleri, sanık ...'nin kolluk güçlerince yakalanmasına rağmen banka dışında bekleyen diğer sanık ...'ın kaçtığı, bu şekilde sanıkların banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ile tanık ifadesi, ekspertiz raporu, teşhis tutanağı, kredi sözleşmesi ve tüm dosya kapsamına göre suçların sanıklar tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı Kanunun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında,haksız menfaat miktarının toplam 19.000TL olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-j, son maddesi gereğince haksız menfaat miktarının iki katı olan 38.000 TL'yi bulacak şekilde en az 1900 gün tespit edilerek, aynı yasanın 35. maddesi gereğince cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 950 gün adli para cezasıyla cezalandırılması, aynı yasanın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 791 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den hesap edilerek neticeten sanıkların 15.820 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, gün para cezası eksik belirlenerek artırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden yapılması suretiyle sanıklara 1000'er TL adli para cezası verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O yer Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.11.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10894, Karar No: 2023/5568, Tarih: 16.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10894 E.  ,  2023/5568 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2021/1505 E., 2021/1995 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.12.2021 tarihli ve 2021/1505 Esas, 2021/1995 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 13.12.2021 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Burdur 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/50726, Karar No: 2010/13284, Tarih: 21.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/50726 E.  ,  2010/13284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/48773

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2007

NUMARASI : 2007/204 Karar - 2004/150 Esas

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10568, Karar No: 2014/13133, Tarih: 19.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/10568 E.  ,  2014/13133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/09/2013

NUMARASI : 2012/331-2013/521

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.02.1981 ve birleştirilen dosyada 25.11.1983 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma ve müdahil H.. H.. tarafından tapu iptal ve mera olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Y.. K.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı S.. K.. dava ve birleştirilen davasında, 1... ve 1.. sayılı parsellerin mera niteliğinde ve her iki köyün ortak kullanımında olduğunu, davalı adına oluşturulan tapu kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir.

Davaya müdahil olan H.. H.. dava konusu 1.. ve 1.. parsel sayılı taşınmazların mera olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazların köyün özel mülkiyetine tabi olduğunu, gelir getiren başka kaynaklarının bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile kullanım hakları ortak olmak üzere taşınmazların mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 50. maddesinde medeni haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK'nın 47. 48. 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7 maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak. On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1- Aydın. Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla.

Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

Ancak. On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1- Aydın. Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla.

Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-  Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri. Konya. Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-  Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur" hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük" başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; Davacı ve davalı köylerin 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak A.. ilçesinin belediyesine katılmaları nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatları kalmadığından ve davacı ile davalı sıfatlarının birleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerin katıldıkları belediyelere iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

19.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7384, Karar No: 2020/2329, Tarih: 11.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/7384 E.  ,  2020/2329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : GAZİANTEP 7. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde yapılan araştırmada kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı ve ele geçirilen brüt 25,61 gr esrardan dolayı sanık hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan dolayı yapılan soruşturmanın da tefrik edildiği anlaşılmakla; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 11.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1297, Karar No: 2025/2050, Tarih: 17.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/1297 E.  ,  2025/2050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1443 E., 2023/1894 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/356 E., 2022/166 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; murisleri ...'in 02.06.2018 tarihinde öldüğünü, davacıların, murisin kendisinden önce ölen kızı ...'nin çocukları olduklarını, murisin sağlığında davalı torunu ... ile Denizli 2. Noterliğinin 14.11.2017 tarih ve 28679 yevmiye numaralı ölünceye kadar bakım sözleşmesini akdettiğini, bu sözleşme kapsamında murisin kayden maliki olduğu Denizli ili Merkezefendi ilçesi ... Mahallesinde kain 2284 parsel sayılı taşınmazın 07.12.2017 tarihinde davalı ... adına tescil edildiğini, temlik işleminin davacılardan mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak yapıldığını belirterek dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile muris ... mirasçıları adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ölünceye kadar bakma sözleşmesinin iradelere uygun olduğunu, muris ...'in 86 yaşında vefat ettiğini, bahçeli müstakil bir evde yalnız yaşayan 86 yaşındaki birisinin zaten bakıma muhtaç olduğunu, davalının muris ...'in yeme içme, tedavi gibi tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, muris ve davalı arasındaki manevi bağın çok kuvvetli olduğunu, davacıların murisi arayıp sormadıklarını, cenazesine bile katılmadıklarını, murisin başkaca bir taşınmazı daha olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.09.2020 tarih ve 2020/136 Esas 2020/4 Karar sayılı kararıyla; davaya konu işlemin dayanağı olan ölünceye kadar bakma akdinin iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerden olduğu, dinlenen tanıklardan davalının ölünceye kadar bakma akdi gereğince murisin ihtiyaçlarını giderdiği ve bakımını üstlendiği, murisin dava konusu dışında bir taşınmazı daha bulunduğu, murisin, sağlığında akdin yerine getirilmediğini ileri sürmediği, bakıma muhtaç durumda olduğunun da tartışmasız olduğu ve murisin temlikteki amacının mal kaçırmak olduğunun ispat edilemediği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. Bölge Adliye Mahkemesinin Kaldırma Kararı

IV. İSTİNAF

A. Bölge Adliye Mahkemesinin Kaldırma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 02.09.2020 tarih ve 2020/136 Esas 2020/4 Karar sayılı kararına karşı davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 02.11.2021 tarih ve 2021/222 Esas 2021/1541 Karar sayılı kararıyla; davanın terekeye iade talepli açıldığı, muris ...'nın davacılar dışında oğlu ...'ın da mirasçı sıfatını haiz olduğu, bu kapsamda öncelikle davaya katılmayan mirasçı ...'ın olurunun alınması ya da TMK'nın 640. maddesi uyarınca muris ...'nın terekesine temsilci tayin ettirilerek temsilci huzuru ile davanın görülmesi suretiyle taraf teşkilinin sağlanması, taşınmazın mirasçılar adına tescili talep olunan değeri üzerinden eksik harcın tamamlattırılması ve murisin yaşı, fiziki ve genel sağlık durumu, aile koşulları ve ilişkileri, elinde bulunan malvarlığının miktarı, temlik edilen malın tüm mamelekine oranı ve bunun makul karşılanabilecek sınırda kalıp kalmadığı gibi olgular göz önünde bulundurularak bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Kaldırma Kararı Üzerine Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davaya konu temlikin dayanağı olan ölünceye kadar bakma akdinin iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerden olduğu, murisin yalnız yaşadığı, ihtiyaçlarını sağlık durumundan ötürü zorlukla giderdiği, murisin aile ilişkilerinin ve davacılarla ilişkilerinin iyi olmadığı, davalının murisin ihtiyaçlarını giderdiği ve bakımını üstlendiği, murisin temlikten sonra da sözleşmenin gereğinin yerine getirilmediğini ileri sürmediği, bu kapsamda murisin asıl iradesinin torunu olan davalının kendisi ile ilgilenmesi ve bakımını üstlenmesi karşılığında yaşlılıkta hissedilen tek kalma korkusunu yenmesi ve kendini güven içerisinde hissetmesi olduğu, bakım karşılığında minnet ve güven duygusuyla dava konusu taşınmazın davalıya temlik edildiği ve murisin iradesinin mal kaçırma yönünde olmadığı, tasarrufa konu malın tüm mamelekine oranının yüksek olmasının ise tek başına muvazaayı göstermeyeceği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

C. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

C. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ölünceye kadar bakma akdinde bakım borçlusunun temlik edenin torunu olmasının, kendisine bakım koşuluyla temlik yapılmasına mani olmadığı gibi aksine yasal bir düzenleme de bulunmadığı, murisin ölümünden önceki son iki yılını felçli ve yatalak halde geçirdiği, davalının bakım alacaklısının ihtiyaç ve gereksinimlerini karşıladığı, miras bırakanın da sağlığında bakım koşulunun yerine getirilmediğine dair bir ihtaratı veya açtığı bir davanın bulunmadığı, bu kapsamda murise davalı tarafından bakıldığının kabulü gerektiği, öte yandan murisin davaya konu taşınmaz dışındaki taşınmazının hisseli ve düşük değerli olduğu gözetildiğinde davaya konu taşınmazın devredilmesindeki amacın muvazaa olduğuna ilişkin görüşün gerçekten tek taşınmazı olan veya taşınmazları arasında devre uygun bulunan taşınmazı diğer taşınmazlarından daha değerli olan kişilerin ölünceye kadar bakım akdi yapamayacakları sonucunu doğuracağı, bu durumun da akit yapma serbestisi ile bağdaşmayacağı, buna ek olarak somut olayda murisin davacılardan mal kaçırmasını gerektiren bir olgunun ve sebebin varlığının da ispatlanamadığı belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacılar vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2. Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesi kararının dosya kapsamına uygun düşmediğini, murisin yakın komşusu olan davacı tanıkların murisin gündelik işlerini komşularının yardımıyla gerçekleştirdiğini ve davalının murisin bakımıyla ilgilenmediğini beyan ettiklerini, davacı tanığı ...'in de davalının kendisini tapuda şahitlik yapması için götürdüğünde söz konusu işlemin ölünceye kadar bakım olduğunun anlaşılması üzerine imza atmaktan vazgeçtiğini beyan ettiğini, bu kapsamda davalının gerçekleştirdiği işlemi gizleme ihtiyacı içerisinde olduğunu, davalı tanığı ...'ın muristen naklen ''oğlum senin evin var, ben bu evi ...'e vereceğim'' şeklindeki beyanının da ölünceye kadar bakma sözleşmesinin davacıları miras hakkından yoksun kılmak amacıyla düzenlendiğinin bir göstergesi olduğunu, murise ait dava dışı taşınmazın değerinin dava konusu taşınmazdan kat ve kat düşük olması, bu taşınmazın paylı mülkiyete sahip olması ve murisin bu taşınmazlardan başka mal varlığı bulunmaması sebebiyle murisin gerçek iradesinin dava konusu taşınmazı torununa temlik etmek olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un (HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.