muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10850, Karar No: 2018/6939, Tarih: 28.03.2018

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 01.10.2010-29.02.2012 tarihleri arasında dava dışı ... Ltd. Şti.’de, 01.03.2012 tarihinden iş aktinin feshi tarihi olan 09.10.2012 tarihine kadar dava dışı ... A.Ş, de satış destek sorumlusu olarak çalıştığı, davalının iştiraki olduğu Kıraca Holding ile dava dışı ... Ltd. Şti arasında 21.06.2010 tarihinden 31.10.2010 tarihine kadar geçerli olmak üzere yardımcı destek hizmetlerine ilişkin hizmet alımına dair alt işverenlik sözleşmesi imzalandığı, davacının iş sözleşmesinin 29.02.2012 tarihinde yapılan sözleşme ile dava dışı ... Ltd. Şti. tarafından dava dışı ... A.Ş. devredildiği, davacı tanıklarının davacının ...(bayi otomasyon sistemi) destek görevlisi olarak davalının taşeron firması olan ... elemanı olarak daha sonra da Vanlıoğlu elemanı olarak ... şirketine hizmet verdiğini beyan ettiği, dava dışı ... A.Ş.’nin 09.10.2012 tarihinde davacıya gönderdiği ihtar ile 01.10.2012 tarihinde itibaren görev yaptığı ... Pazarlama A.Ş. projesindeki performans düşüklüğü nedeniyle Toyota Pazarlama A.Ş. Kartal projesinde görevlendirildiği ve 3 gün içerisinde işe başlamasının bildirildiği, tebligatın adres yetersizliği nedeniyle iade edildiği, davacının 09.10.2012 tarihinde davalı ... A.Ş. ve dava dışı ... A.Ş. ye 09.10.2012 tarihinde gönderdiği ihtar ile satış müdürünün 08.10.2012 tarihinde kendisinden istifa etmesini istediğini, etmeyeceğini bildirmesi üzerine iş gelmemesi söylenmesine rağmen 09.10.2012 tarihinde işe gittiğinde işe alınmadığını ve iş akdinin haksız feshi sonucunda yasal yollara başvuracağını bildirdiği, dava dışı ... A.Ş.’nin 16.10.2012 tarihinde keşide ettiği ihtar ile 10.10.2012 tarihinde Toyota /Kartal projesinde görevlendirilmesine rağmen işe başlamadığını işe başlamaz ise iş akdinin İş Kanununun 25/2-g bendi uyarınca feshedileceğini bildirdiği, Davacı dava dışı alt işeveren ... A.Ş elemanı olarak davalı asıl işverenlikte satış destek sorumlusu olarak çalıştığı sırada alt işveren tarafından performans düşüklüğü nedeniyle çalıştığı proje değiştirildiğine ilişkin ihtar davacıya tebliğ edilemese de davacının aynı gün önceki çalışma yerine gelmesi bu değişikliği kabul etmediğini gösterdiği gibi işveren tarafından işyerine alınmaması da iş aktinin işveren tarafından eylemli olarak feshedilmesi niteliğinde olduğu, fesih haksız olduğu, işverenler arasındaki alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, davacının asıl işverenin işyerinde asıl iş alanında alt işveren çalışanı gibi gösterilerek asıl işveren işçileri ile aynı işi yapmasına rağmen daha düşük ücretle çalıştırıldığı, davacı ile aynı işi yapan asıl işveren isçilerinin ücretleri ve yapılan sosyal yardımları üzerinden kıdem ve ihbar tazminatı, yakacak- kıyafet yardımı ile davalının aynı iş de çalışanlara arasında eşit davranma yükümlüğüne aykırı davrandığından davacının 1 aylık ücreti tutarında eşit davranmama tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

D) Temyiz:

Kararı, davacı ve davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesinden hareketle 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinde işverenin eşit davranma ve ayırım yapmama borcu yer almıştır. Eşit davranma ilkesi olarak da adlandırılan bu yükümlülükte işveren, işyerinde çalışan işçilere eşit işlem yapmak zorundadır. Anılan maddeye göre işveren iş akdinin kurulması, ücret ve çalışma koşullarında, sözleşmenin sona ermesinde farklı işlem yapamaz. Aynı durumdaki işçilere objektif ve farklı davranmayı haklı kılacak nedenler bulunmadıkça eşit davranılması zorunludur. Kısaca aynı durumdaki işçiler arasında farklılık yaratılmamalıdır. İşçilerin kişisel niteliklerinden bağımsız olarak önceden belirlenmiş bir esasa göre ücret ödemesi yapılıyor ise bu göreve atanan işçilere önceden belirlenen esasa göre öngörülen ücretin ödenmesi gerekir. Aynı nitelikteki işçilerden bir kısmını koruyucu hükümler dışında tutmak hem Anayasa’nın eşitlik ilkesine, hem de 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesindeki temel kurala uygun düşmez. (Dairemizin 11.09.1967 gün ve 8479-7519 sayılı ilamı).

Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, İş Hukuku bakımından işverene, işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı, işyerinde çalışan işçiler arasında keyfî ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte, eşit davranma borcu, tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmemektedir. Bahsi geçen ilke, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tâbi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

Öte yandan anılan ilke, hakların sınırlandırılmasına değil tesisine hizmet eder. Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir. İşverenin işçileri arasında eşit işlem yapma borcundan söz edebilmek için hiç şüphesiz işveren ile arasında iş ilişkisi kurulmuş olan işçilerin varlığı gerekmektedir. Eşitlik ilkesine uygun davranılıp davranılmadığının belirlenmesinde bu yönde bir iddiayı ileri süren işçi ile aynı işverene bağlı olarak, aynı ya da benzer işte, aynı ya da benzer verim ile çalışan, eğitim dereceleri aynı ya da benzer olan, kıdemleri eşit olan, kısacası objektif ve subjektif nitelikleri itibarıyla karşılaştırılabilir iki veya daha fazla işçi bulunmalıdır.

Eşitlik ilkesini düzenleyen 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinde, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.). İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez. ( Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı maddenin 6. fıkrasında belirtilmiştir. Ancak bu yaptırım, her eşit işlem borcuna aykırılık için öngörülmemiştir. Bu yaptırımın olması için madde de mutlak olarak belirtilen ayrımcılık nedenlerinin ihlali gerekir. Kısaca dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım veya tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapılması gerekir.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı maddenin 6. fıkrasında belirtilmiştir. Ancak bu yaptırım, her eşit işlem borcuna aykırılık için öngörülmemiştir. Bu yaptırımın olması için madde de mutlak olarak belirtilen ayrımcılık nedenlerinin ihlali gerekir. Kısaca dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım veya tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapılması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işverence kadrolu elemanlar ile alt işverende çalışanlar arasında sosyal haklar bakımından ciddi farklar olduğunu belirterek, eşitliğe aykırı davranma tazminatı talebinde bulunmuştur. Mahkemece, işverenler arasındaki alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, davacının asıl işverenin işyerinde asıl iş alanında alt işveren çalışanı gibi gösterilerek asıl işveren işçileri ile aynı işi yapmasına rağmen daha düşük ücretle çalıştırıldığı gerekçesi ile davalının aynı işte çalışanlar arasında eşit davranma yükümlüğüne aykırı davrandığından eşit davranmama tazminatına hükmedilmiş isede 4857 sayılı Kanunun 5 inci maddesi ile Dairemiz yerleşik uygulamasına göre işverenin her eşit işlem borcuna aykırılık hali için tazminat yaptırımı öngörülmemiş, bu yaptırımın olması için maddede mutlak olarak belirtilen ayrımcılık nedenlerinden (örneğin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce v.b.) birinin gerçekleşmesi şartı aranmıştır. Her ne kadar somut uyuşmazlıkta davalı işverence eşit işlem borucuna aykırı davranılarak farklı ücret uygulandığı kabul edilmiş ise de bu aykırılığın mutlak olarak belirlenen ayrımcılık nedenlerinden kaynaklandığını ortaya koyan bir saptamanın dosyada bulunmadığı görülmüştür. Bu nedenle Mahkemece eşit davranmama tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Mahkemece, davacı tarafından varlığı ispatlanamayan 2011 yılı zam farkı alacağı talebinin reddine karar verilmiştir. Mahkeme hükmüne esas alınan bilirkişi raporunda, davacıya ait 01.02.2011-01.02.2012 dönemine ait ücret bordroları ibraz edilmediğinden eksik ücret ödemesinin hesaplanmasının mümkün olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece fark ücret alacağının bordroların ibraz edilmemesi nedeni ile reddedilmesi hatalıdır. Bordrolar davalı tarafından ibraz edilmediğine göre ...’ya bildirilen prime esas ücrete göre fark ücret hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

F) SONUÇ

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10222, Karar No: 2009/6055, Tarih: 22.06.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10222 E.  ,  2009/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalı tarafından müvekkilleri aleyhine başlatılan 2005/8462 Esas sayı icra takibinin dayanağı olan çekteki keşideci ve ciro imzalarının müvekkillerine ait olmadığını iddia ederek davalıya borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, takip konusu çekin dava dışı ... Gıda Ltd. Şti.’nin cirosu ile alındığını, aynı imzaları taşıyan başkaca senetlerin ödendiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacıların inkar ettikleri imza ile düzenlenen başka çek ve senetleri ödedikleri ve böylece dava konusu çek üzerindeki keşideci ve ciro imzasını benimsedikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle, çekteki imza ile aynı imzayı taşıyan başka çek ve senetlerin davacılar tarafından kabul edilip ödenmiş olduğu ve böylece imzanın benimsendiği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/346, Karar No: 2015/1889, Tarih: 26.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/346 E.  ,  2015/1889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın çocuklarının öğrenim yılı eğitim ücreti olarak suça konu 20.03.2008 keşide tarihli ve 7.000 TL meblağlı çeki ciro ederek katılan... İşletmesine ait okulun muhasebecisi olan katılan ...'e verdiği, çekin daha önce 15.07.2007 tarihinde keşideci şirket ...İnşaat Ltd. Şti'nin müdürü olarak çalışan ...'ın park halindeki aracından boş olarak çalınmış çeklerden biri olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanığın çalınan bir çeki ele geçirerek sahte olarak düzenleyip kullandığı iddia olunan somut olayda,

1- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Suça konu çek üzerinde yaptırılan inceleme neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda çekteki keşideci imzasının sanığın eli ürünü olduğunun belirtildiği anlaşıldığından, resmi belgede sahtecilik suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın suça konu çeki çocuklarının öğrenim yılı eğitim ücreti olarak verdiğini savunması karşısında, sanık ile katılan arasında önceden doğan bir borç ilişkisi bulunup bulunmadığının tespiti bakımından katılanın duruşmaya çağrılıp bu hususta beyanına başvurulması, okulun defter ve kayıtları ile icra dosyasının getirtilerek incelenmesi ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm verilmesi,

Kabule göre de; katılanın aşamalarda alınan beyanlarında sanığın çek bedeline karşılık 2.700 TL ödeme yaptığını ve bu nedenle bakiye borç için icra takibinde bulunduklarını ifade etmesi karşısında; sanığın katılana yapmış olduğu kısmi ödeme nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi uyarınca katılanın rızası halinde, etkin pişmanlığa ilişkin hükmün uygulanması mümkün bulunmakla bu husunun tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/496, Karar No: 2010/7113, Tarih: 26.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/496 E.  ,  2010/7113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırmasız el atma davalarında da, Kamulaştırma Kanununun kıymet tespit esaslarının düzenleyen 11.maddesi kıyasen uygulanır.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, getirtilen emsallerin satışlarının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinden enerji nakil hattı da geçirildiği ileri sürüldüğünden, bu husus araştırılarak taşınmazdan hat geçirildiğinin tespiti halinde bundan kaynaklanan değer düşüklüğü hesaplanıp, taşınmaz bedelinden indirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/12471, Karar No: 2016/16272, Tarih: 02.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/12471 E.  ,  2016/16272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, gece zammı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1591, Karar No: 2022/6852, Tarih: 18.10.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/1591 E.  ,  2022/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki tırla gündüzün meskun mahal dışındaki çift şeritli bölünmüş yolda seyri sırasında kaza mahalli olan yol çalışması nedeniyle ulaşımın tek şeritten sağlanacağı için daraltılmış bölüme ve bu bölümü takiben ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, kavşakta kırmızı ışık yanması sebebiyle duraklamakta olan katılan ... idaresindeki aracın arka kısmına çarptığı, katılanın aracının önünde duraklamakta olan tıra, onun da önündeki başka bir tıra çarpması sonucu gerçekleşen zincirleme trafik kazasında katılan ...’in hayati tehlike geçirecek, kaburga kırıkları olacak, eşi olan katılan ... ile kızları olan mağdur ...’nin hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandıkları, sanığın ise; kırmızı ışıkta bekleyen araçlara tedbirsiz yaklaşması ve etkili önlem almaması nedeniyle tam kusurlu olduğu olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve hükmedilen adli para cezasının ertelenmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmeyerek TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 7. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak,sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 300 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 tl olarak hesabıyla 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5265, Karar No: 2010/4824, Tarih: 02.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/5265 E.  ,  2010/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 02.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5846, Karar No: 2023/5091, Tarih: 06.04.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/5846 E.  ,  2023/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, davalı Bakanlığa bağlı ... 1. ... Bakım Fabrikası işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamında yer ... bir işte çalıştığını, aynı atölyede bulunan diğer işçiler Yönetmelik hükmü gereğince günde 7,5 saat çalıştırıldıkları hâlde davacının (B) grubu idareci olarak görev yapmaya başlamasından sonra idareci primi aldığı gerekçesi ile çalışma saatinin 8,5 saat olarak değiştirilerek kısa çalışma priminin kesildiğini, oysa davacının ... yaptığı ortamda bir değişiklik olmadığını, her ne kadar fabrikada kısım şefi olarak idareci pozisyonunda görev yapmaktaysa da diğer işçiler ile aynı atölyede aynı zararlı ..., toz ve ... gibi kirleticilere maruz kaldığını, nitekim davacı ile aynı durumda bulunan davalı Bakanlığa ait ... Tersane Komutanlığı işyerinde çalışan ve idareci primi ... işçi tarafından aynı taleplerle açılan davada; davacının zararlı kimyasallara maruz kalarak çalıştığı yönündeki uzman bilirkişi raporu doğrultusunda davasının kabulüne karar verildiğini ve kararların Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 07.05.2018 tarihli ve 2018/5196 Esas, 2018/11060 Karar sayılı; 07.05.2018 tarihli ve 2018/5200 Esas, 2018/11064 Karar sayılı ilâmları ile onanarak kesinleştiğini belirterek davacının söz konusu Yönetmelik kapsamında günde 7,5 saat çalışması gerektiğinin tespiti ile günlük yarım saat fazla çalışma yapmasından kaynaklı fazla çalışma ücreti ve kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP