muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/6098, Karar No: 2025/8023, Tarih: 12.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/6098 E.  ,  2025/8023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/11 E., 2025/419 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/216 E., 2022/431 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince kullanılan ilaç bedelinin Kurum tarafından karşılanması istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; uyuşmazlık konusu ilaçlara ilişkin SUT kapsamına alınmamasına ilişkin bilgi ve belge dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

1-Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumu'ndan davaya konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen nivolumab etken maddeli Opdivo ilaca ilişkin ilacın üretici firması/firmaları tarafından ruhsat başvurusunda bulunup bulunmadığı, ruhsat başvurusunda bulunmuş ise bu başvuruya ilişkin dayanak belgeler (faz çalışmaları, tıbbi araştırma ve görüşler ile vs. bilimsel veriler) ile Kurumunuzca ruhsat verilmesi veya verilmemesine ilişkin bilimsel görüş, itiraz ve çekincelere ilişkin bilgi belge vs. tüm kayıtların celp edilip dosyaya eklenmesine, ayrıca ruhsat verilmiş ise hangi tür kanser hastalığına, ne zaman ruhsat verildiği ve ruhsatın devam edip-etmediğinin sorulmasına, ayrıca endikasyon dışı ilacın kullanılmasının uygun görülmesine ilişkin tıbbi komisyon görüşlerinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen nivolumab etken maddeli Opdivo ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen nivolumab etken maddeli Opdivo ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

3-Davalı Kurumdan davacı hangi kapsamda (4/1-a, b, c ve GSS vs.) sağlık güvencesinden yararlandığı, yararlanıyorsa kendi sigortalığından mı yada başka birinin (eş, çocuk, anne, baba vs.) yararlandığı sorularak, davalı SGK Başkanlığı nezdinde bulunan davacı veya sağlık güvencesinden yararlandığı kişiye ait şahsi sicil dosyasının (özellikle 4/a,b,c hizmetlerinin gösterir hizmet döküm föyünün vs.) eksiksiz okunaklı bir suretinin celp edilip, eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15651, Karar No: 2025/860, Tarih: 20.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2023/15651 E.  ,  2025/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/187 D.İş

KABAHAT : 1593 sayılı Kanun'a muhalefet

Kabahatli hakkında, 1593 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden 900,00 TL idari para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.

Kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, Aksaray 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 14.02.2022 tarihli ve 2022/187 D.İş sayılı kararı ile başvurunun reddedildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB - 2023/63254 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2023 tarihli ve KYB - 2023/63254 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“09/11/2022 tarihli ve 32008 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7420 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 4. maddesinde yer alan "(1) 24/4/1930 tarihli ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu ile 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamında COVID-19 salgın hastalığının ülkemizde yayılmasını önlemek amacıyla 11/3/2020 tarihinden itibaren bu maddenin yürürlüğe girdiği

ülkemizde yayılmasını önlemek amacıyla 11/3/2020 tarihinden itibaren bu maddenin yürürlüğe girdiği

tarihe kadar verilen ve bu Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla ilgilisine tebliğ edilmemiş olan idari para cezaları tebliğ edilmez, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilir. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce işlenen söz konusu kabahatler için idari para cezası verilmez, tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez." şeklindeki düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hakkında düzenlenen idari para cezasının bizzat kabahatli tarafından 31/12/2021 tarihinde ödenerek tahsil edilmiş olduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, kabahatlinin Covid-19 salgın hastalığı kapsamında karantina sürecinde belirtilen adreste bulunmadığı gerekçesiyle karantina tedbirlerine aykırı davrandığından bahisle hakkında idari yaptırım kararı uygulanmış ise de; kabahatlinin karantina sürecinde "Yenikent Belediyesi, ... Mah. ... Cad. No:8" mernis adresinde olduğunu beyan ettiği, ancak filyasyon ekibinin yapmış olduğu çalışma sonucunda kabahatlinin beyan adresinde bulunmadığına ilişkin 09/09/2021 tarihli tutanakta yalnızca mahalle ve cadde bilgilerinin yazıldığı, kapı numarasının yazılmadığı, dolayısıyla kabahatlinin karantina adresinde bulunmadığına ilişkin geçerli bir tespit bulunmadığı anlaşılmakla, kabahatlinin evde olmadığı gerekçesiyle idari para cezası uygulanamayacağı cihetle, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Her ne kadar kabahatli hakkında COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tedbirlere riayet etmemesi nedeniyle 1593 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden uygulanan idari para cezasına karşı başvurusuna yönelik verilen kararın kanun yararına bozulması talep edilmiş ise de; 09.11.2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesi ile "24/4/1930 tarihli ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu ile 30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamında COVID-19 salgın hastalığının ülkemizde yayılmasını önlemek amacıyla 11/3/2020 tarihinden itibaren bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar verilen ve bu Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla ilgilisine tebliğ edilmemiş olan idari para cezaları tebliğ edilmez, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilir. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce işlenen söz konusu kabahatler için idari para cezası verilmez, tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez." şeklinde düzenleme getirildiği, bilahare Anayasa Mahkemesinin 05.04.2023 tarihli ve 2023/44 Esas, 2023/71 Karar sayılı kararı ile son cümledeki "... tahsil edilmiş olan idari para cezaları iade edilmez.." ibaresinin iptal edilmesi üzerine, bu kez 15.07.2023 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7456 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 7420 sayılı Kanun'un Geçici 4. maddesine "Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen idari para cezaları, 31/12/2024 tarihine kadar tahsilatı yapan idari birime yapılacak başvuru üzerine Hazine ve Maliye Bakanlığınca belirlenecek usul ve esaslara göre iade edilir." şeklinde bir fıkra eklendiği, bu düzenlemeler ile COVID-19 pandemisi kapsamında alınan tebirlere riayet etmemek fiilleri ile ilgili olarak 5326 ve 1593 sayılı Kanun'lar uyarınca idari para cezası verilmemesinin, verilen idari para cezalarının ilgilisine tebliğ edilmemesinin, tebliğ edilmiş olanların tahsilinden vazgeçilmesinin, tahsil edilenlerin ise ilgilinin başvurusu halinde iade edilmesinin öngörüldüğü cihetle, kanun yararına bozma müessesinin ülke sathında uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar sebebiyle oluşabilecek kayıpların önlenmesi açısından kabul edilmiş bir olağanüstü kanun yolu olduğu da gözetildiğinde, isteme konu kararın kanun yararına bozulmasında bir hukuki fayda kalmadığı anlaşılmıştır.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17559, Karar No: 2013/1410, Tarih: 07.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/17559 E.  ,  2013/1410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) 08.04.1982 – 08.07.1985 ve 01.11.2000 – 24.09.2008 tarihleri arasında oto elektrikçiliği işinden vergi kaydı, 18.12.1984 tarihinden itibaren Darende Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydı bulunan davacı, dava dilekçesinde vergi kaydına istinaden 08.04.1982 tarihinden itibaren, 28.06.2011 tarihli açıklama dilekçesinde ise oda kaydına istinaden 27.12.1983 tarihinden itibaren 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece, davacının 01.11.2000 tarihli vergi kaydı esas alınmak suretiyle, 01.11.2000 tarihinden itibaren zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan ve 1479 sayılı Kanuna 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunun 47 nci maddesi ile eklenen geçici 18.inci maddenin ilk cümlesinde, bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde, 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı belirtilmiş, ikinci cümlesinde ise, ancak, bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları, 20.04.1982 – 04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemeleri, belgelenen bu sürelere ilişkin olarak hesaplanacak prim borçlarını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde ödemeleri kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği açıklanmıştır. Buna göre, kanunda öngörülen başvurusu süresi 02.02.2004 günü mesai bitimi itibarıyla sona ermiş olup, anılan tarihe kadar başvurusu bulunmayan ve prim ödemediği de belirgin olan davacının, 01.11.2000 tarihi öncesine ilişkin talebinin reddine dair mahkeme yaklaşımı isabetli ise de, 2000 sonrası süreye ilişkin talebin, davalı Kurumca idari yoldan değerlendirilerek, davacının tescilinin mümkün olduğunun belirtilmesi karşısında, mahkemenin 01.11.2000 tarihinden itibaren sigortalılığın tespiti yönündeki kabulü, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Nitekim, ayrıntıları Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih, 2007/13-848 Esas ve 2007/840 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi (davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu (varlığı mutlaka gerekli); diğer bir kısmı da, olumsuz (yokluğu mutlaka gerekli) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re’sen gözetmelidir.

Olumlu dava şartlarından biri olan hukuki yarar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu'nun 114/1-h bendinde düzenlenmiş olup, açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartı yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde, hakim tarafından değerlendirilmelidir. Bir hakkın, mahkeme kararına gerek olmaksızın, başka bir yolla ve aynı ölçüde güvenli olarak elde edilebilmesinin mümkün bulunduğu hallerde, o hakla ilgili olarak dava açılmasında hukuki yarar yoktur.

Hal böyle olunca, somut olayda, davacının dava açmadan önce, davalı Kuruma tescil başvurusunda bulunup-bulunmadığı araştırılarak, başvuruda bulunmadığının anlaşılması halinde, dava tarihi Kuruma başvuru tarihi olarak kabul edilmek suretiyle, mahkemece Kuruma başvuru yapması sağlanarak, başvuru sonucunun bekletici mesele yapılması; başvuruda bulunmuş ise şimdiki gibi karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, isabetsizdir.

2-) Kabule göre de; dava açmanın maddi hukuk ve usul hukuku bakımından sonuçları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 116, 123 ve 141. maddelerinde düzenlenmiş olup, dava açılmasının usul hukuku bakımından doğurduğu sonuçlardan biri de, her davanın açıldığı tarihteki duruma göre karara bağlanmasıdır. Hüküm, uyuşmazlığın başladığı tarihten davanın açıldığı tarihe kadar gerçekleşmiş olayları kapsar. Özel bir nedeni olmadıkça davadan sonraki olayları ve hakları kapsamaz, aksinin kabulü anılan Kanunun 297. maddesinin 2. fıkrasında öngörülen ilkelere aykırılık oluşturur.

Somut olayda; yukarıda açıklanan ilke gereğince, davacı ancak dava tarihine kadar olan dönem için tespit talebinde bulunabileceğinden ve dava tarihinden sonraki dönem için usulüne uygun bir ıslah talebi de bulunmadığından, mahkemece, dava tarihine kadar sigortalılığın tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15026, Karar No: 2010/17195, Tarih: 29.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/15026 E.  ,  2010/17195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2010
Yargıtay — Esas No: 2015/22233, Karar No: 2016/3715, Tarih: 29.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22233 E.  ,  2016/3715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 04/05/2015 gün ve 2014/29996 Esas - 2015/9963 Karar sayılı ilama karşı davalılar vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemli davanın kabulüne dair hüküm, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmış; bu karara karşı, davalılar vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan delil ve belgelerden; dava konusu Çatalca - Kaleiçi Mahallesinde kain 3128 m² yüzölçümlü 5 ada 3 parselin davalı idare tarafından kamulaştırılması nedeniyle tüm tapu malikleri aleyhine eldeki dava devam ederken, Çatalca 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 30/04/2014 gün ve 2014/223 Esas - 2014/749 Karar dosyasında da kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davası açıldığı, dosyamız davalıları ... ve ...'nin de davalı olduğu, yapılan inceleme sonucunda tüm davalı tapu maliklerini kapsayacak şekilde davanın kabulüne dair kurulan hükmün temyizi üzerine Dairemizin 23/11/2015 gün ve 2015/11567 - 21501 sayılı ilamı ile bozulduğu ve dosyanın halen derdest olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda; aynı taşınmaz hakkında tarafları da aynı olan iki ayrı dava açıldığı ve verilecek kararlar sonucu mükerrer ödemeye neden olmamak için yukarıda esas numarası yazılı dava dosyası getirtilerek gerekli inceleme yapılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle kararın bozulması gerekirken onandığı anlaşıldığından,

Davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 04/05/2015 gün ve 2014/29996 Esas - 2015/9963 sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3965, Karar No: 2025/5250, Tarih: 30.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/3965 E.  ,  2025/5250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1231 E., 2023/2016 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1 maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kocaeli 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2020/381 Esas, 2023/218 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 29, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına;

2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2023/1231 Esas, 2023/2016 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1.a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi özetle; eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike, meşru savunmaya ve eksik incelemeye ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, katılandan suça sürüklenen çocuğa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz ve davranışın ulaştığı boyut dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 29/1. maddesi gereği yapılan indirimin isabetli olduğu, olayda meşru savunmanın koşullarının bulunmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Suça sürüklenen çocuk ile katılan arasında kız arkadaş konusu nedeniyle anlaşmazlık bulunduğu, olay günü karşılaştıklarında aralarında önce tartışma çıktığı, daha sonra başladıkları kavga esnasında katılanın suça sürüklenen çocuğu basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, suça sürüklenen çocuğun ise katılanı bıçakla biri batına ve biri de göğse nafiz ve yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte 5 ayrı darbe ile yaraladığı kabul edilen olayda güncel nüfus kayıt bilgilerine göre 14.07.2004 doğumlu olan katılanın, suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olduğu, bu halde suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun çocuğu kasten öldürmeye teşebbüs suçunu işlediği ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 82/1.e maddesi uyarınca nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan uygulama yapılması gerektiği düşünülmeden, hatalı vasıflandırmayla yazılı şekilde aynı Kanun'un 81/1. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 01.12.2023 tarihli ve 2023/1231 Esas, 2023/2016 Karar sayılı kararının "suç vasfı" yönünden 5271 sayılı Kanun’un 302/2.maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun infaz edilecek ceza miktarı yönünden KAZANILMIŞ HAKLARININ SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2.a maddesi uyarınca Kocaeli 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.06.2025 tarihinde karar verildi.