muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1753, Karar No: 2018/6389, Tarih: 26.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/1753 E.  ,  2018/6389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kurumun dava dışı kamu borçlusu ... aleyhine vergi borcu nedeni ile 6183 sayılı Yasa uyarınca yaptığı takip sırasında davacıya haciz ihbarnamesi gönderdiğini, anılan kamu borçlusunun 12.05.2014 tarihinde işten ayrıldığından, davalı idareye borçlu olmadığının tesbitine talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının süresinde haciz ihbarnamesine süresinde itiraz etmediğinden yasa gereği borcun uhdesinde sayıldığını, haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çalışanı olan borçlunun 12.05.2014 tarihinde işten çıktığı ve bu tarihten maaşından kesinti yapılmasının mümkün olmadığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 sayılı Yasa’nın 79/4 maddesine dayalı olarak açılan menfi tesbit davasına ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıda yazılı bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Harçlar Kanunun 2588 sayılı yasa ile eklenen (J) bendi hükmüne uyarınca Genel Bütçe kapsamındaki kamu idareleri yargı harcından muaftır. Kural olarak dava kabul

edilirse harç münhasıran davalıya yükletilir ancak davalı idare harçtan muaf olduğundan harcın davalıdan alınmasına karar verilmeyeceği gibi davacıya da yükletilemez. Bu durumda davacının peşin olarak yatırmış olduğu harcın iadesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken yargılama gideri bölümünde dava harcının da dahil edilerek davalı idarenin harçtan sorumlu tutulması isabetli olmamıştır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirir nitelikte görülmediğinden, 6100 Sayılı HMK'nin geçiçi 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nin 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6. bendindeki "196,90 TL" ibaresinin yine aynı bentteki "270.90 TL" ibaresinin silinmesine hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10609, Karar No: 2014/21567, Tarih: 04.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/10609 E.  ,  2014/21567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; asıl hüküm ve temyiz talebinin reddine ilişkin 10.03.2014 tarihli ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere göre davalının temyiz talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik temyiz itirazlarının yersiz bulunduğu anlaşılmakla davalı (koca)'nın temyiz talebinin reddine ilişkin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddi ile ek kararın ONANMASINA, bu sebeple asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.11.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/12456, Karar No: 2021/2749, Tarih: 17.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/12456 E.  ,  2021/2749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

I- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri ile sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Muğla Vergi Dairesi Başkanlığının 28/03/2011 tarihli mütalaasının, sanık ... hakkında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu, sanıklar ... ve ... hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla, öncelikle durma kararı verilip, sanıklar hakkında 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla mahkumiyet ve beraat hükümleri kurulması,

II- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1- Türk vergi mevzuatının beyan usulüne tabi olması, Vergi Usul Kanununun 25/2. maddesinde vergi dairesince beyannamenin alınması ve tahakkuk fişinin tanzim edildikten sonra vergi mükellefine verilmesiyle verginin tahakkuk edeceğinin düzenlenmesi karşısında; atılı suçun sanığın beyanname vermesi ile oluşacağı anlaşılmakla, suça konu faturaların aynı beyanname döneminde kullanılması nedeniyle sanık hakkında Türk Ceza Kanununun 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilmeden fazla ceza tayini,

2- Suça konu faturaların kurumlar vergisinde kullanılmış olması nedeniyle “26/04/2010” olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2009” olarak eksik gösterilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık ... ve ... hakkındaki hükümlerin diğer yönleri incelenmeden, sanık ... hakkındaki hükmün ise bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.03.2021 tarihinde Üye ...’ın sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün onanması gerektiği yönündeki karşı oyu ile oy çokluğuyla sair yönlerden oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin 2017/8632 Esas, 2020/1423 Karar sayılı 18.02.2020 tarihli kararına ilişkin yazdığımız değişik görüşümüzde ayrıntılı olarak izah ettiğimiz üzere;

KARŞI OY

Dairemizin 2017/8632 Esas, 2020/1423 Karar sayılı 18.02.2020 tarihli kararına ilişkin yazdığımız değişik görüşümüzde ayrıntılı olarak izah ettiğimiz üzere;

Sanık ...'in 2009 yılı 6. Ayında 13 adet, 7. Ayında 4 adet, 10. Ayında 10 adet, 12. Ayında 6 adet olmak üzere miktar ve tarihleri farklı toplam miktarı 364.368,23 TL olan gerçek bir mal satışını-alışını yansıtmayan sahte faturaları alıp yasal defterlere kayıt ettiği ve ilgili dönem beyannamelerine yansıtarak indirim konusu yaptığı iddia ve kabul edilen olayda;

Gerçek bir mal satışını-alışını yansıtmayan sahte faturaların yasal defterlere kayıt edilerek ilgili dönem beyannamelerinde indirim konusu yapılmak sureti ile vergisel işlemlerde kullanıldığı; miktar, tarih, seri numarası ve yazı karakterleri farklı her bir faturanın ayrı fiil ve konu olduğu da dikkate alındığında "aynı suçun bir takvim yılı içerisinde farklı vergi dönemleri ve işlemlerinde birden fazla işlenmesi" unsuru tam manası ile vardır.

Sanık hakkında 213 sayılı VUK 359/b ve 5237 sayılı TCK'nin 43/1 maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet hükmünün onanması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun "zincirleme suç hükümlerinin uygulanma şartlarının gerçekleşmediğine" dair bozma düşüncesine katılmıyorum. 17.03.2021
Yargıtay — Esas No: 2022/4053, Karar No: 2022/7548, Tarih: 07.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/4053 E.  ,  2022/7548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.01.2014 gününde verilen dilekçe ile muhdesatın aidiyetinin tespiti talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.02.2022 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kamulaştırma alanında kalan muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, maliki ... olan, dava konusu 118 parsel sayılı taşınmazın DSİ tarafından kamulaştırma kapsamına alındığını, üzerinde bulunan 70 metrekarelik ev, 12 metrekarelik havuz ve 30 adet meyve ağacının vekil edenince yapıldığını belirterek muhdesatların tespitini talep ve dava etmiş, 08/07/2015 tarihli ıslah dilekçesiyle; 118 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 20 metrekarelik 1 adet betonarme banyo, 12,40 metrekarelik havuz, 102,50 metrekarelik taş duvarın, 36 metrekarelik yer betonu, 48 metrekarelik çardak, 10 metrekarelik tel çit, 1 adet su kuyusu, 4 adet incir ağacı, 11 adet nar ağacı, 6 adet dut ağacı, 1 adet elma ağacı, 1 adet erik ağacı, 12 adet fıstık ağacı ve 3 adet asma ağacının da muhdesatların aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüyle, 118 nolu parsel üzerinde bulunan 20,00 merekarelik banyo, 12,40 merekarelik havuz, 48,00 merekarelik çardak, 36,00 merekarelik yer betonu, 102,50 merekarelik taş duvar, 10,00 merekarelik tel çit, 1 adet su kuyusu ile 4 adet incir ağacı, 11 adet nar ağacı, 6 adet dut ağacı, 1 adet elma ağacı, 1 adet erik ağacı, 12 adet fıstık ağacı, 3 adet asma ağacı olmak üzere toplam 38 adet ağacın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmiştir.

Hükme karşı davalı Hazine ile davalı ... vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Hükme karşı davalı Hazine ile davalı ... vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Yargıtay 8. Hukuk Dairesince karar; "... davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemece öncelikle, 118 parselin neresi olduğunun tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, sonrasında kamulaştırma haritalarının getirtilerek davaya konu taşınmazın kamulaştırma alanı içerisinde kalıp kalmadığının saptanması, kısmen kamulaştırma alanında kalmaktaysa tespiti istenen muhdesatların kamulaştırmadan etkilenip etkilenmediği tam olarak belirlenip, aynı krokide ayrıntılı ve denetime elverişli olacak şekilde gösterilerek sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verildiği ve kabule göre de mahallinde yapılan keşif sonucunda, dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporlarına göre tespiti istenen ve mahkemece kabulüne karar verilen, tel çitin sökülüp götürülebilecek mahiyette olması, afet evinin çevresindeki yer betonları ise tamamlayıcı ve iyileştirici mahiyette olması nedeniyle muhdesat niteliğinde olmadığı, bu kalemler yönünden ret kararı verilmesi" gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, DSİ 16. Bölge Müdürlüğünden gelen cevap ile 118 nolu parselin Ilısu Barajı ve HES Projesi rezervuarından tamamen etkilenmekte olduğu, taşınmazın üzerinde bulunan muhdesatların da kamulaştırmadan etkilendiği, fen bilirkişisinin raporuna ekli krokide belirtilen muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine karşın bozma ilamında belirtildiğinin aksine olarak sökülüp götürülebilecek mahiyette olan tel çitin ve tamamlayıcı ve iyileştirici mahiyette olması nedeniyle muhdesat niteliğinde olmayan afet evinin çevresindeki yer betonları için de kabul kararı verilmiş olup, bozma ilamı gerekleri yerine getirilmeden, yazılı olduğu şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4729, Karar No: 2014/6036, Tarih: 09.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/4729 E.  ,  2014/6036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: ...'yi öldürmekten; 5237 sayılı TCK'nun 81, 62, 53. maddeleri uyarınca; 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

Sanık ... hakkında: ...'yı yaralamaktan; 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca; 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...’e yönelik eylemi ile sanık ...'nin kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten öldürme suçunun niteliği tayin, takdire ve sanık ... yönünden tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafıinin meşru savunmaya, tahrikin derecesine, takdiri indirim hükmünün uygulanması gerektiğine yönelen, sanık ... müdafıinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden,

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bendin, "Sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1.fıkrasının a,b,c,d,e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" olarak değiştirilmesine, karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322 maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak (DÜZELTİLEN) ve re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden,

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık ...'ın, ele geçmeyen av tüfeği ile bitişik atış mesafesinden mağdura ateş ederek sağ göğüs bölgesinde derin cilt defektine neden olacak şekilde yaraladığı, pnömotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verdiği ve yere düşen mağdurun kafasına tüfeğin dipçiğiyle vurduğu olayda, hedef alınan vücut bölgesi, suç aleti olan av tüfeğinin öldürmeye elverişliliği, atış mesafesi ve mağdurdaki yaranın niteliği dikkate alındığında, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, öldürmeye teşebbüs yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

b) 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın 53. maddenin 3. Fıkrası uyarınca sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun düşünülmemesi,

b) 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın 53. maddenin 3. Fıkrası uyarınca sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 09/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12960, Karar No: 2012/10260, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12960 E.  ,  2012/10260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılara ait işyerinde 09/02/1954-1996 yılları arasında "..." isminde geçen çalışmalarının kendisine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ve... Mensucat T. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, davalılara ait işyerlerinden 09.02.1954-1966 yılları arsında “...” isminde geçen çalışmaların kendisine ait olduğunun tespitini istemiştir.Mahkemece,istemin yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç eksik incelemeye dayalı olduğundan yerinde olmadığı gibi aidiyetine karar verilmesi istenen çalışmalar dışında da hizmetlerin tespitine karar verilmesi dahi usule aykırıdır.

Gerçekten, bu tür davalarda sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için gerek Sosyal Sigortalar Kurumu, gerekse işverenler yanında bulunan davacının imzası ile fotoğrafını içeren işe giriş bildirgeleri asılları yanında ücret tediye bordroları gibi diğer belgeler getirtilip imzanın ve fotoğrafın davacıya ait olup olmadığı konusunda bilirkişi görüşüne başvurularak benzerlik incelemesi yaptırılmalı, davacıyı yakından tanıması gereken dava konusu işyerlerinin işveren, müdür, şef, ustabaşı ve çalışma arkadaşları tanık sıfatıyla dinlenmeli, tanıkların gerçekten davacı ile aynı dönemlerde çalışıp çalışmadıkları denetlenmelidir.

Mahkemece yapılan yargılama sırasında dinlenilen davacı tanıkları davacı ile aynı tarihlerde çalışmadığı gibi ilk bildirge dışındaki bildirgelerdeki imzanın ve fotoğrafın davacıya ait olup olmadığının tespit edilemediği bildirildiği halde yöntemince incelenme yapılmamış ve de bildirgedeki “...’ın nüfus kayıt bilgileri de araştırılmamıştır.

Yapılacak iş;davalı işyerlerinden ... adına yapılan bildirimlere esas dönem bordolarını Kurumdan istemek bu bordolar da davacı ile aynı tarihlerde çalışmış olan bordo tanıkları gerektiğinde resen seçilerek dinlenilmeli ayrıca davaya konu işe giriş bildirgelerinde yazılı ... ile davacının aynı kişi olup olmadıkları yapılacak zabıta araştırması ile sorulmalı, Nüfus Müdürlüğünde oluşan yangın sonrasında davacı Zehra olan isminin “...” olarak yazıldığını iddia ettiğine göre bu husus ilgili nüfus dairesinden sorularak yenileme kayıtlarının ne şekilde oluştuğu ve varsa tutanak ve kayıtları istenmeli ,tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra çalışmaların aidiyeti yönünden sadece aidiyeti istenen süreler yönünden oluşacak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece,yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde, davalı kurum vekili ile davalı... Mensucat A.Ş’nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isek halinde davalılardan... Mensucat T. A.Ş.'ne yükletilmesine 05/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13483, Karar No: 2023/6801, Tarih: 27.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/13483 E.  ,  2023/6801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı/alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takipte; borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, kendisine gönderilen ilk tebligatın ... adresinden iade edildiğini ve Antalya İl Göç İdaresi Başkanlığı'na müzekkere yazıldığını, İran uyruklu olduğunu ve Türkiye'de 16.10.2019-26.09.2021 tarihleri arasında geçerli geçici ikamet izni bulunduğunu, MERNİS adresi olarak sisteme kayıtlı görünen adresinin daha önceki tarihlerde ikamet ettiği ancak 15.01.2021 tarihinde taşınmış olduğu geçici ikamet adresi olduğunu, icra müdürlüğünce TK 21/2 tebligat gönderildiğini, Türkçe bilmediği için gönderilen tebligatın ne anlama geldiğini anlayamayacağını, icra takibinden, kıymet takdiri için icra müdürlüğünce 18.08.2021 tarihinde adrese gelindiğinde haberdar olduğunu, ileri sürerek şikayetin kabulü ile icra müdürlüğünce yapılan usulsüz tebligat nedeniyle öğrenme tarihi olan 18.08.2021 tarihinin tebliğ tarihi olarak kabulüne karar verilmesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile yeniden hüküm tesisi ile şikayetin kabulü ile Antalya Genel İcra Dairesinin 2021/3781 Esas sayılı takip dosyasında davacıya çıkartılan ödeme emri tebligatının usulsüzlüğünün tespiti ile tebliğ tarihinin 18.08.2021 tarihi olarak düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Medeni Kanunun 19. maddesinin birinci fıkrasına göre yerleşim yeri (ikametgâhı), “bir kimsenin sürekli kalma niyeti ile oturduğu yerdir. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununa dayanılarak çıkartılan ve 15.08.2007 tarihinde yürürlüğe giren Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği'nin 1. maddesine göre,'' Türk vatandaşlarının ve Türkiye'de herhangi bir amaçla en az 6 ay süreli ikamet tezkeresi ile bulunan yabancıların yerleşim yeri adresleri Merkezi Adres Kayıt Sistemi olarak Nüfus ve Vatandaşlık Genel Müdürlüğü tarafından elektronik ortamda tutulur.'' hükmü yer almaktadır

Somut olayda, borçlunun takip talebinde gösterilen ve ayrıca mernis adresi olarak tespit edilen adresine gönderilen ödeme emri tebligatlarının borçlunun bu adreslerden taşındığı şerhi ile iade edilmesi üzerine, müdürlükçe adres araştırması yapıldığı, Antalya İl Göç İdaresinin 23.03.2021 tarihli yazı cevabı ile davacı borçlunun 16.10.2019-26.09.2021 tarihleri arasında ikamet izni kaydı bulunduğu ve adresinin “ ... İç Kapı