muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4661, Karar No: 2025/5157, Tarih: 25.06.2025

türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmayan sanığın "kasten yaralama" suçundan cezalandırılması yerine, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde "nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs" suçundan cezalandırılması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi "suç vasfı" yönünden yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.02.2024 tarihli ve 2023/914 Esas, 2024/288 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.06.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Yapılan yargılamaya ve incelenen dosya kapsamına göre, hakkında daha önce aralarında .... Prof. Dr. ... Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin de bulunduğu çeşitli sağlık kurumlarında verilen "atipik psikoz" ve "delüzyonel bozukluk" biçiminde psikiyatrik tanılar bulunan ancak Adli Tıp 4. İhtisas Kurulu ile Adli Tıp Birinci Üst Kurulu tarafından cezai ehliyetinin tam olduğu belirtilen sanığın ileri derecede kuşkucu kişilik yapısıyla kendisini başkalarıyla aldattığını ileri sürdüğü 19 yıllık eşi mağdur ... ile bu nedenle sık sık tartıştığı, bu gerilim ve geçimsizliklerin sonucu olarak mağdurun olay tarihinden iki gün önce "senin kıskançlıklarından bıktım artık" diyerek mutfaktan aldığı bıçakla kendi kendini karın bölgesinden hayati tehlike oluşturacak biçimde yaraladığı ve hastanede tedavi altına alındığı, olay günü yanına aldığı suçta kullanılan bıçakla eşi olan mağduru tedavi gördüğü hastanede ziyarete gelen sanığın yine kıskançlık ve aldatma meselesinden çıkan tartışmada, hasta yatağında yatmakta olan mağduru bıçakla sol göğüs bölgesinden yaraladığı, ikinci kez hamle yaparak bıçağı mağdura saplamak istediği sırada odada refakatçi olarak bulunan tanık ...'nin kendisine müdahaleye çalıştığı ancak gücü yetmeyince bağırarak yardım istemesi üzerine sesleri duyan hastane temizlik görevlisi tanık ...'nin odaya girerek sanığı tuttuğu ve bıçakla

yeni darbeler vurmasını engellediği anlaşılan olayda; mağdur ...'ın sanığın bıçaklı saldırısı sırasında kendisini savunabilecek durumda olmadığı, sanığın saldırısı neticesinde mağdurun anterior sol aksiller çizgi omuz ekleminin yaklaşık 4 cm inferiorunda 2,5 cm'lik kesi oluşacak, yaşamsal tehlike yaratmayacak ve basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandığı, her ne kadar bu yaralanma ölümcül nitelikte değilse de, suçta kullanılan bıçağın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi ve özellikle de sanığın eylemini devam ettirme iradesine olay tanıklarının aktif müdahalesinin engel olması nazara alındığında sanığın ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve suça konu eylemi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d ve 35. maddeleri uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince yapılan kabul ve uygulamanın yerinde olduğu ve bu itibarla hükmün onanması gerektiği, düşüncesinde olmam nedeniyle sayın çoğunluğun suç vasfının kasten yaralama niteliğinde olduğu yönündeki bozma görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/8863, Karar No: 2024/5729, Tarih: 11.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8863 E.  ,  2024/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1465 E., 2023/1965 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Çorum 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/510 E., 2023/256 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince karşılıklı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, davacı-karşı davalı tarafın ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı- karşı davacı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı- karşı kadın vekili tarafından 10.08.2023 tarihli dilekçesi ile ziynet alacağına ilişkin tavzih isteminde bulunulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi'nce 11.09.2023 tarihli ek karar ile yasal koşulları oluşmadığından tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından ziynet alacağı yönünden temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 13.09.2023 tarihli ek karar ile hükmün ziynet alacağına yönelik kısmına ilişkin temyiz dilekçesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı madde yollamasıyla 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Ek kararlar davacı- karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı madde yollamasıyla 346 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle davacı- karşı davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2023 tarihli ek kararı ile davacı- karşı davalı vekilinin tavzih talebinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesi'nin 11.09.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, temyiz dilekçesi kararı veren mahkeme tarafından ancak temyiz kanuni süreden sonra yapılır veya temyizi kabil olmayan bir karara ilişkin olursa reddedilir. Bölge Adliye Mahkemesi'nin asıl tarihli kararı verildiği anda kesin olup, temyizi kabil değildir. Temyizi kabul olmayan bir hükmün tavzihi isteği ile verilen kararlar da temyiz edilemez. Davacı- karşı davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin11.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz talebinin bu sebeple reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2023 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre asıl davada hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam ziynet miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen 13.09.2023 tarihli ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı- karşı davalı kadın vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin 11.09.2023 tarihli ek karar yönünden temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Bölge Adliye Mahkemesince verilen 13.09.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıdaki yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine karardan bir suretinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21166, Karar No: 2017/6458, Tarih: 25.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/21166 E.  ,  2017/6458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 4739 ada 1 nolu parselde inşaa ettiği "... evleri" projesinden B-13 blok 3 nolu daireyi 28.3.2011 tarihli sözleşme ile satın aldığını, konutun 22.11.2012 tarihinde de teslim edildiğini, dairesinde ve blok ile siteye ait ortak alanlarda pek çok ayıplı ve kusurlu imalatlar ile eksikliklerin bulunduğunu, bu hususun yönetim tarafından yaptırılan 2013/39 D.iş sayılı dosyası ile tesbit edildiğini, öyle ki, kombi odalarında havalandırma deliklerinin yapılmadığını, çatıda yetersiz izalasyona bağlı olarak tavanlardan su sızıntısının bulunduğunu, ortak merdiven basamaklarının kırık olduğunu, sığınıkların eksik ve bodrumlarda su birikintisi bulunduğunu, dış cephelerden su sızıntısının olduğunu, dairede, balkon giderlerinden su taştığını, mutfak dolaplarında renk değişikliği olduğunu, kapılarda çatlakların bulunduğunu, parkelerde oynamaların olduğunu vs. gibi imalat hatalarının bulunduğunu reklam ve ilanlarla projeye uygun imalat yapılmadığını, gerek kendi konutu gerekse blok ve site ortak yerleri ile ilgili ayıp ve eksikliklerin davalıya bildirildiğini ileri sürerek eksik ve ayıplı işlerden dolayı ortaya çıkan maddi zararından fazla hakları saklı kalarak 500,00 TL.'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah ile talebini artırmıştır.

Davalı, davacıya tam ve eksiksiz olarak dairesinin teslim edildiğini, ayıp ve eksik bulunmadığını, kaldı ki ayıp ihbar mükellefiyetinin de süresinde yerine getirilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 3.576,92 TL'nin 500,00 TL'sinin dava tarihinden, 3.076,92 TL.'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan projede ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı konutta oluşan değer kaybının ödetilmesi talebine ilişkindir. Davalılar, ayıp ve eksik bulunmadığını, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4. maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Maddeye göre, tüketici kendisine sağlanan mal ve hizmetle ilgili ayıplı olup olmama konusunda gerekli muayeneyi (denetimi) yapacak ve bu muayene sonucu, mal yada hizmetle ilgili saptadığı ayıpları, mal veya hizmetin sağlanmasından itibaren ihbar süreleri içinde, kendisine mal yada hizmet sağlayan sözleşmenin tarafına bildirecektir; bu bildirim (ayıp ihbarı) ödevi ihmal edildiğinde, tüketici, ayıba dayalı yasal haklarını kaybedecektir. 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 198/2’de) maddesinde ifade edildiği gibi, ayıp ihbarının yapılmaması, tüketicinin ifa konusu mal ya da hizmeti, bulunduğu hal üzere kabul ettiği sonucunu doğuracak ve bu yönde gerçekleşen varsayımın aksi, hiçbir suretle kanıtlanamayacaktır.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Satış tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür.

Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddeye göre, (818 sayılı BK'nun 198.maddesi), alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 28.3.2011 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya22.11.2012 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; davacının 28.3.2011 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya22.11.2012 tarihinde teslim edildiği ve 21.8.2014 tarihinde de eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, talep edilen hususlarla ilgili “açık ayıp”, “gizli ayıp” ve “eksik ifa” ayrımının ayrıntılı ve açık bir şekilde yapılmadan genellikle gizli ayıplı olduğu değerlendirmesi yapılmış ve yazılı şekilde karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, boya kabarma ve rutubetlenme olması gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. Yine TBK'nun 223 (BK'nun 198. maddesi) hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatlara ilişkin ayıpların tek tek neler olduğunun belirlenerek, ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Yine eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili olarak da; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Dairemizin benzer uyuşmazlıklardaki emsal uygulamaları da bu yönde olduğu gibi, aynı görüşte olan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 4.12.2015 gün ve 2015/13-1581 esas ve 2015/2792 kararı da bulunmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden açık ayıp olarak değerlendirme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece anılan hususlarda ayrıntılı inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenlerine göre, davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1.bent gereğince temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacı ve davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14909, Karar No: 2018/7619, Tarih: 11.09.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/14909 E.  ,  2018/7619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 19.08.2013 tarihinde tek taraflı kazada davacıların oğlu olan desteğin vefat ettiğini, davacıların murisin desteğinden yoksun kaldığını, aracın davalı ... şirketi nezdinde trafik sigortalı olduğunu beyanla davacılar için şimdilik 500'er TL destekten yoksun kalma tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile 20.626,10 TL destek tazminatının ...'ye, 20.626,10 TL destek tazminatının ...'ye dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacılara verilmesine, ... şirketinin sorumluluğunun poliçe limiti mahdut tutulmasına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda, desteğin ve davacıların muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre tespiti suretiyle hesaplama yapıldığı görülmektedir. ... ...'nun 1989/4-586 esas,1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et– Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi gerekirken, anılan biçimdeki tespite göre hesap yapan bilirkişi raporu, hükme esas almaya elverişli değildir.

Yine, anılan bilirkişi raporunda, davacıların işlemiş döneme ilişkin tazminatının hesaplanmasında herhangi bir iskontoya tabi tutulmayan geliri üzerinden doğru biçimde hesaplama yapılmış olmasına rağmen; işleyecek (bilinmeyen) dönem tazminatının hesabında, hesaba esas gelirin belirlenmesi bakımından gelirin her yıl %10 oranında artırılması ve %10 oranında iskonto edilmesi suretiyle hesaplama yapılması gerekirken, yerleşik uygulamalara aykırı şekilde, artırım ve iskonto oranının % 5 olarak kabulü de isabetli olmamıştır.

Bu durumda mahkemece; desteğin ve davacıların muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi ve işleyecek (bilinmeyen) devre hesabının yukarıda açıklanan biçimde yapılması suretiyle, davacıların talep edebileceği tazminat miktarının hesaplanması yönünde, konusunda uzman başka bir aktüerya uzmanı bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Davaya konu kaza tek taraflı olmasına rağmen gerekçeli kararda çift taraflı kaza olarak yazılması yerinde düzeltilebilir maddi hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22886, Karar No: 2013/277, Tarih: 14.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/22886 E.  ,  2013/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, serbest mali müşavir olduğunu, davalı şirketin muhasebe işlemlerini 1.1.2010 tarihli sözleşme ile yürütmeyi üstlendiğini, ancak davalı ortaklığın sözleşmeyi 16.4.2010 tarihinde haksız olarak feshettiğini, diğer davalıların da sözleşmeyi kefil olarak imzaladığını, 2010 yılı ücretinin tahsili için yaptığı icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalılar, davacının sözleşmeyi diğer evrak arasında imzalatmış olabileceğini, imza incelemesi yapılması gerektiğini, sözleşmenin feshedildiğini iddiasının doğru olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının serbest meslek makbuzları karşılığında tahsil ettiği tutarların mahsubu ile 1724,80 TL'ye yönelik itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm, davallılarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının 4.1.2010 tarihli sözleşme ile davalı ortaklığın muhasebe işlemlerini yürütmeyi üstlendiği ve akabinde davalı tarafça sözleşmenin fesh edildiği, davacının 2012/22886-2013/277