muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8816, Karar No: 2015/10888, Tarih: 11.06.2015

Gerekçeleriyle; kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım, dağıtım ve sayaç okuma bedellerini, dağıtım şirketlerinin, elektrik abonelerin faturalarına yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Ayrıca; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 gün ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı, öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı, gerekçeleriyle; kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu; 21/05/2014 gün ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararı ile (HGK’nun 17/12/2014 tarih, 2014/7-1884 Esas, 2014/1045 Karar sayılı ilâmı ile “Karar Düzeltme” yasa yolundanda geçen); elektrik abonelerinden, kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı içtihadında bulunmuştur. Dairemizde; Genel Kurul kararındaki ilkeleri de benimseyerek, aboneli kullanımlarda olduğu gibi kaçak elektrik kullanımlarında da; kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti (psh), iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek, dosyanın aralarında uzman elektrik mühendislerinin de bulunduğu üç kişilik bilirkişi heyetine verilmesi, dava konusu elektrik bedeline kayıp-kaçak, dağıtım, iletim ve perakende satış hizmeti bedelleri dahil edilmeden; müterafık kusur hususu gözönünde tutularak ; yönetmelik ve bilimsel verilere uygun, Yargıtay ve taraf denetimine açık rapor alınarak karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporuna dayalı hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir .

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9392, Karar No: 2008/8681, Tarih: 25.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/9392 E.  ,  2008/8681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 25.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3475, Karar No: 2013/22573, Tarih: 02.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/3475 E.  ,  2013/22573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karaman Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.1.2013
Yargıtay — Esas No: 2012/4954, Karar No: 2012/9591, Tarih: 10.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4954 E.  ,  2012/9591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü ile taşınmaza değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur. Ancak;

Davacı idare tarafından kamulaştırılan taşınmaza 38.000,00 TL bedel takdir edilmesine rağmen bilirkişi kurulunca 24.723,18 TL değer biçilmesi bilirkişi raporunun inandırıcı olmadığ kanısını uyandırdığı gibi; sonuçta mahkemece hükmedilen bedel Kamulaştırma Kanununun 10.maddesinde öngörülen "hakim, tarafların ve bilirkişilerin rapor veya raporları ile beyanlarından yararlanarak adil ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespit eder." ilkesine de uygun değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29464, Karar No: 2016/28687, Tarih: 20.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/29464 E.  ,  2016/28687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 22. İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret farkı, sosyal yardım, ikramiye, bulaşıcı hastalıklar risk primi ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 20.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10668, Karar No: 2014/7784, Tarih: 24.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/10668 E.  ,  2014/7784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, 6136 sayılı Yasya muhalefet, ve kullanmak için uyuşturucu madde satın almak suçlarından sanıklar ve hakkında ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2012 tarih 2011/48 - 2012/75 sayılı kararının, sanıklar ve müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda, 27.01.2014 gün, 2013/0419-2014/1666 sayılı ilamı ile; kullanmak için uyuşturucu madde satın almak suçundan kurulan hükümlerin itirazı kabil olduğundan bu yönde verilen dilekçelerin itiraz dilekçesi olarak kabulüyle itirazla ilgili kararın yetkili ve görevli itiraz merciiince verilmesi için iadesine, bir kısım hükümlerin düzeltilerek onanması, bir kısım hükümlerin bozulmasına, ...'ın mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık, konut dokunulmazlığnı bozmak suçları ile katılan ...'e karşı işlediği konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin, lehine yapılan hesap hatasının aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak onanmasına karar verilmesinin ardından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bir ilama ilişkin olarak 25.02.2014 tarih ve 2-2012/112564 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazının yalnız ... hakkında mağdur ...'e karşı işlediği karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak ve katılan ...'e karşı işlediği konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan hükümlere dair dairemizin "onama" ilamına yönelik olduğu belirlenmekle hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerinde tayin olunan seçenek yaptırımlarının gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıpta devam edilmemesi halinde kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğine karar verileceği ihtarının karardan çıkartılarak hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilmesi yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizin 27.01.2014 gün, 2013/9419-2014/1666 sayılı ilamında, ... hakkında mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma ve katılan ...'e karşı işlediği konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik onama hükmünün KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

hakkında mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 143 ve 168/1. maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 2 ay hapis cezasının aynı Kanunun 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken, 9 ay 10 gün hapis cezası yerine 7 ay 10 gün hapis cezasına ve aynı Kanunun 50/1-d madde uyarınca belirlenen seçenek yaptırımın süresinin de buna bağlı olarak eksik tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCY.nın 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl ve daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlarından birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakknında Kanunun 106/4. maddesinde "çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır" şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCY.nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirinin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karışsında 5237 sayılı TCYnın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirinin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerinden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirinin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

hakkında mağdur ...'e karşı işlediği hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma ile katılan ...'e karşı işlediği konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen seçenek yaptırımına uyulmaması halinde verilen cezaların tamamen veya kısmen infaz edilebileceğine dair kısımların hükümden çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/563, Karar No: 2022/844, Tarih: 18.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/563 E.  ,  2022/844 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkasına ait marka hakkına iktibas veya iltibas suretiyle tecavüz ederek mal üretmek veya hizmete sunmak suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nca verilen 21/05/2020 tarihli ve 2020/11248 soruşturma, 2020/8264 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Sulh Ceza Hâkimliği'nin 17/09/2020 tarihli ve 2020/3848 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 25/10/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08/12/2021 tarihli ve KYB. 2021/133796 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5271 sayılı Kanunun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet Savcısının 5271 sayılı Kanunun kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanunun 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde özetle, şüpheliler hakkında 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan soruşturma yürütülüp soruşturma neticesinde müvekkilinin markalarını taşıyan ilaçlara el konulduğunu, şüphelilerden ele geçirilen ürünler sebebiyle şüphelilerin müvekkiline ait marka hakkına iltibas veya iktibas suretiyle tecavüz ettiklerini iddia etmesi üzerine yapılan soruşturma neticesinde, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca, alınan bilirkişi raporunda soruşturmaya konu ürünlerin orijinal ürünler olduğunun ve yurt dışı menşeili ürünler olduğunun, hatta bazılarının yurt içinde ruhsata uygun ürünler olduğunun belirtildiği, bu haliyle bahse konu ürünlerin bir kısmının her ne kadar 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçunu oluştursa da ürünlerin orijinal olması sebebiyle müştekinin marka hakkına iktibas veya iltibas suretiyle tecavüz edilerek mal üretilmediği veya hizmete sunulmadığı, bu sebeple suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 25/04/2017 tarihli ve 2016/13094 Esas, 2017/3661 sayılı ilâmında yer alan, "...dava dosyası kapsamında 5607 sayılı Kanunda unsurlarının yer aldığı kaçakçılık suçlarına dair cezalandırılması için kamu davası açılmış ve devam etmektedir. 556 sayılı KHK'da unsurları yazılı marka hakkına tecavüz suçları ile kaçakçılık suçlarının unsurları birbirinden farklı eylemleri içermekte, adı geçen maddelerde farklı ceza hükümleri öngörülmekte, yargılama usulleri de farklılıklar arz etmektedir..." şeklindeki açıklamalara nazaran, dosya kapsamında kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın dayanağını teşkil eden 19/09/2019 tarihli bilirkişi raporunun 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçu bakımından düzenlendiği, ilgili raporda ürünlerin ambalaj kağıtlarının kaliteli olması, hologram olması, yazı ve baskıların kaliteli olması nedenleriyle orijinal ürünler olduğu belirtilmiş ise de; yine raporda sevk irsaliyesi ve faturası bulunmayan ilaçların, ürün izlenebilirliğinin olmaması, üretim koşullarında ne gibi işlemlere maruz kaldıkları, sahte olabilecekleri, ilacı oluşturan kimyasalların ürün analizlerle belirlenebileceğinden güvensiz ürün olduğu şeklinde görüş bildirildiği, inceleme konusu dosyada şikayetin marka hakkına tecavüz suçu bakımından yapıldığı ve şüphelilerin eylemlerinin müştekinin tescilli markasına 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu kapsamında tecavüz teşkil edip etmediğinin tespiti bakımından dosyanın alanında uzman bilirkişiye tevdii edilerek ileri bir inceleme yapılması gerektiği ve sonucuna göre sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna istinaden eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309

. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmekle;

... Sulh Ceza Hâkimliği'nin 17/09/2020 tarih ve 2020/3848 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, 18/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/489, Karar No: 2017/1823, Tarih: 13.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/489 E.  ,  2017/1823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Bozmaya uyularak yapılan yargılamada Dairemizin 27.11.2013 tarih ve 2013/22407 Esas-2013/1784 Karar sayılı ilamı ile suçun sübuta erdiğini kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncesine iştirak edilmediği belirtilmiş ise de; 2015 yılında vergi suçlarının temyiz incelemesini yapan Yargıtay 19. Ceza Dairesince benimsenip Dairemizce de devam ettirilen uygulamaya göre; sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, sanığın suçlamaları kabul etmediği ve vergi suçu raporunda bu yıllara ait faturalardan somut olarak bahsedilmediği, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olduğu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suça konu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturaların yasal unsurları taşımaması halinde atılı suçun unsurları itibariyle oluşmayacağının gözetilmemesi,

2- Kabule göre ise; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25304, Karar No: 2023/2725, Tarih: 01.03.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/25304 E.  ,  2023/2725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : İHK-2021/25333

HÜKÜM/KARAR : Davacının itirazının reddine, davalının itirazının kısmen kabulüne

SAYISI : K-2021/75781

Taraflar arasındaki Sigorta Tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara taraf vekilleri tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince davacının itirazının reddine, davalının itirazının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 09.02.2020 tarihinde davalı ... nezdinde zorunlu mali sorumluluk sigortası (...) poliçesi ile sigortalı olan aracın davacının sürücüsü olduğu motosiklet ile çarpışmasına bağlı gerçekleşen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını iddia ederek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 40.944,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. ... KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; başvurucunun geçirmiş olduğu trafik kazası nedeni ile malul kaldığı, davalı ... şirketinin kazaya karışan aracın ... poliçesi uyarınca işletene düşen hukuki sorumluluğu üstlenmesi nedeni ile sorumluluğunun bulunduğu gerekçesi ile başvuru sahibinin talebinin kısmen kabulü ile 20.859,60-TL bakiye sürekli iş göremezlik tazminatının 26.11.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

1. Davacı vekili; bilirkişi raporunda Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümleri uyarınca belirlenen maluliyet oranı üzerinden hesaplama yapıldığı, oysa ki 09.10.2020 tarihli ve 31269 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 17.07.2020 tarihli 2019/40 Esas ve 2020/40 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı dolayısıyla müvekkilin tazminatının tespitinde, Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmelik'in 22 inci maddesi dikkate alınarak Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı oranı olan 49,3 maluliyet oranının esas alınması gerekmekte iken aksi yönde ara karar kurulması ve rapor düzenlenmesi nedeniyle müvekkilin tazminatının düşük hesaplandığını, Anayasa Mahkemesi kararından sonra, TRH-2010 Yaşam Tablosu doğrultusunda ve %0 teknik faiz esas alınarak ve hesaplama yöntemi olarak progresif rant kullanılarak hesaplama yaptırılması gerektiğini, vekalet ücreti hesaplamasının hatalı olduğunu belirterek karara itiraz etmiştir.