muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25226, Karar No: 2016/3103, Tarih: 22.02.2016

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

a- Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK’nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesine,

b- TCK'nın 50. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımların uygulanmasına yer olmadığına karar verilirken gerekçede hataya düşülmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Hak yoksunluklarının değerlendirilmesi;

5237 sayılı TCK'nın 49. maddesinin 2. fıkrasında, “hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun'un hak yoksunluklarına ilişkin 53/4. maddesinde ise, "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmü düzenlenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; tehdit suçundan yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında, 106/1-1. cümle, 29/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 3 ay 22 gün hapis cezası verilerek, bu cezanın ertelenmiş olması karşısında, TCK’nın 53. maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırıdır.

2- Seçenek yaptırımlara ilişkin başvurunun değerlendirilmesi;

Anayasanın 141/3. maddesinde belirtildiği üzere, mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli yazılması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın “Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar” başlıklı 230. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde, cezanın bireyselleştirilmesine yönelik istemlerin kabul veya reddinde gerekçe gösterilmesinin zorunlu olduğuna işaret edilmiştir.

Aynı Kanun’un 289. maddesinin (g) fıkrasında da hükmün 230 uncu madde gereğince gerekçeyi içermemesi, hukuka kesin aykırılık halleri arasında sayılmıştır.

İnceleme konusu somut olayda; tehdit suçundan sanık ... hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1. cümle, 29/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 3 ay 22 gün hapis cezası verilerek, aynı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince cezasının ertelendiği ve kısa süreli hapis cezası ertelendiğinden TCK'nın 50/4. maddesi uyarınca, TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği görülmektedir.

Kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre cezanın kişiselleştirilmesidir. Hâkim, kısa süreli hapis cezasının, hapis cezası olarak infaz edilmesi yerine, cezayı kişiselleştirerek daha etkili, caydırıcı ve ıslah edici olduğu kanaati ile cezayı seçenek yaptırıma çevirmektedir.

Somut olayda mahkeme, sanığın kişiliğini ve pişmanlık duymasını dikkate alarak cezanın bireyselleştirilmesinde lehe olan hükümleri uygulamakla birlikte, seçenek yaptırımları uygulamamış ve uygulamama gerekçesini yazarken, maddede yer verilen yasal gerekçeleri irdelemeden, kısa süreli hapis cezasının ertelenmiş olmasını dikkate alarak gerekçede hataya düşmüştür.

Somut olayda mahkeme, sanığın kişiliğini ve pişmanlık duymasını dikkate alarak cezanın bireyselleştirilmesinde lehe olan hükümleri uygulamakla birlikte, seçenek yaptırımları uygulamamış ve uygulamama gerekçesini yazarken, maddede yer verilen yasal gerekçeleri irdelemeden, kısa süreli hapis cezasının ertelenmiş olmasını dikkate alarak gerekçede hataya düşmüştür.

Bu çerçevede, mahkemece yazılan hatalı gerekçenin CMK’nın 230. maddesindeki unsurları içermemesi ve bu durumun aynı Kanun’un 289/1-g maddesine göre hukuka kesin aykırılık halini oluşturması karşısında, kanun yararına bozma isteminin kabulüne karar verilmiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Tehdit suçundan sanık ... hakkında, ... Sulh Ceza Mahkemesinin 05/06/2014 tarihli ve 2014/98 esas, 2014/319 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Anılan Kanun maddesinin 4/b fıkrası uyarınca yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın mahkemesine iadesine, 22.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2018/12897, Karar No: 2018/28269, Tarih: 24.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/12897 E.  ,  2018/28269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Mahkemenin 18.10.2016 tarih ve 2016/81 esas, 2016/625 karar sayılı hükmü, Dairemizin 19.10.2017 tarih ve 2017/ 41749 esas, 2017/22369 karar sayılı ilamı ile bozulmuş ise de, mahkemenin 17/04/2018 tarihli ve 2018/20 esas 2018/146 karar sayılı kararı ile direnme kararı vermesi ve bu kararı taraf vekillerinin kanuni süresi içerisinde temyiz etmesi üzerine dosya yeniden incelendi.

Davacı vekili, davacının, davalı Bakanlığa ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak temizlik işlerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, tazminatının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağının faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairmizce 18/02/2016 tarihli bozma ilamı ile yerel mahkeme kararı bozulmuş, bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece dava kısmen kabul edilmiştir.

Taraf vekillerinin kararı temyizi üzerine, Dairemizin 19.10.2017 tarih ve 2017/ 41749 esas, 2017/22369 karar sayılı ilamı ile davacının 2. dönem çalışması olan 01/08/2012 – 31/01/2013 tarihli süre yönünden çalışması 1 yılı tamamlamadığından, hüküm altına alınan dönemde davacının davalı altişverende çalışması olmadığından bahisle alacaktan davalı altişverenin sorumlu tutulmasının hatalı olduğuna ilişkin gerekçeyle hükmün ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrasında yapılan yargılama sonunda, mahkemenin 17/04/2018 tarihli ve 2018/20 esas 2018/146 karar sayılı "davacının 31.07.2012 tarihinde yazılı fesih bildirimi ile hizmet aktinin feshedildiği, 01.08.2012 olan yeni dönemde ihale alan “davalı son alt işverende çalışmasının yeniden başladığı” açıkça ifade edilmiştir. Böyle olunca davacının hüküm altına alınan dönemde de, sonrasında da aynı davalı alt işveren nezdinde çalıştığı belli olmakla Yüksek Dairenin 19.10.2017 tarihli ikinci bozma ilamına Direnilmesine karar verilmiştir." gerekçesiyle bozma kararına karşı direnilmiş olup, Dairemizce temyiz incelemesi sırasında dosya içerisinde davacıya hizmet döküm cetvelinde altişverenlerin tamamına ait ünvan bilgileri yer almadığından bu husus gözden kaçırılarak hatalı şekilde hüküm altına alınan dönemde davacının davalı altişverende çalışması olmadığına dair bozma gerekçesi yazıldığı anlaşılmakla, direnme kararının kabulü ile Dairemiz kararının ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı Bakanlığa ait işyerinde alt işverenlerin işçisi olarak temizlik işlerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, tazminatının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağının faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili, husumet itirazında bulunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairmizce 18/02/2016 tarihli bozma ilamı ile yerel mahkeme kararı bozulmuş, bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece dava kısmen kabul edilmiştir. Taraf vekillerinin kararı temyizi üzerine, Dairemizin 19.10.2017 tarihli ilamı ile hükmün ikinci kez bozulmasına karar verilmiş, mahkemece karar direnilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalı Bakanlığın tüm, davalı şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda, davacının 12.06.2001-31.07.2012 tarihleri arasındaki çalışması yönünden kıdem tazminatının hesaplanıp hüküm altına alındığı, davacının bu dönemde 01.01.2012-31.05.2012 tarihleri arasında davalı şirkette, 01.06.2012 - 31.07.2012 tarihleri arasında ise dava dışı ...Sos. Sağ. Hiz. Bilgi İşlem Otom. İnş. San.ve Tic. Ltd. Şti de çalıştığı, anlaşılmaktadır. Bu halde yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda davalı şirketin sorumluluğunun kendi dönemi ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olduğu gözetilmeksizn alacağın tamamından sorumlu tutulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 24/12/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/214, Karar No: 2015/1775, Tarih: 16.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/214 E.  ,  2015/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2013/346-2013/555

Taraflar arasındaki "manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 10.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 11.10.2011 gün ve 2010/582 E 2011/338 K. sayılı kararın incelenmesi, davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 12.02.2013 gün ve 2012/1183 E. 2013/2154 K. sayılı ilamı ile;

(…Dava, kişilik hakkına saldırı nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı, iktidar partisi milletvekili olduğunu, üyesi bulunduğu partinin Anayasa değişikliği önerisini meclise sunduğunu, teklifin yasalaşma sürecinde ve sonraki "halk oylaması" aşamasında halkı "evet" oyu kullanmaya davet eden çalışmalar yaptığını, halk oylamasında evet oyunun daha fazla çıkması nedeniyle Anayasa değişikliği yapılması sonrasında, Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkanı olan davalının 18/09/2010 tarihinde Hatay'da düzenlenen "Türkiye Nereye Gidiyor" konulu panelde ve buradaki konuşmalarının yinelendiği ve tartışıldığı 20/09/2010 tarihli Habertürk Televizyonu'nda yayınlanan "Söz Sende" programındaki sözlerle, kendisi gibi "evet" oyu kullanan kesimi gaflet, delalet, hıyanet ve cahillikle itham ettiğini ve böylelikle kişilik hakkına saldırıldığını belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalı taraf, sözlerin davacıya yönelik olmadığını, genel ifade açıklaması niteliğinde olan sözler nedeniyle "evet" oyu kullanıp kullanmadığını bilemeyeceği davacıya yönelik açıklamada bulunulmadığını, sözlerin tahkir amaçlı olmayıp, bilinçli olarak oy verenler dışında kalan kimselere yönelik olarak kullanıldığını, oyunu bilinçsiz olarak kullananların hatasının vurgulandığını, ortalama bir kişinin sözlerin muhatabının davacı olduğunu anlayamayacağını, sözlerin eleştiri sınırında kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkeme, sözlerde davacının ismi geçmediği, sözlerin davacıya yönelik olduğu anlaşılamadığı ve davacıya yönelik bir ifade de bulunmadığı gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

Yerel mahkeme, sözlerde davacının ismi geçmediği, sözlerin davacıya yönelik olduğu anlaşılamadığı ve davacıya yönelik bir ifade de bulunmadığı gerekçesiyle davayı reddetmiştir.

Dosyadaki belgelerden davacının, Anayasa değişikliğinin halk oylamasına sunulması teklifini meclise sunan, bu teklifin komisyon ve genel kurul aşamasında yasalaşması için ve halkın "halk oylaması" sırasında "evet" oyu vermesi için çalışmalar yapan, kampanya yürüten, bu bağlamda açık hava konuşmaları, radyo ve televizyon programları ile halkı "evet" oyu kullanmaya çağıran iktidar partisinin milletvekili olduğu anlaşılmaktadır. Davalının konuşmalarında geçen ve "evet" oyu veren %58'lik kesimin içinde davacının yer almadığını iddia etmek davacının üyesi olduğu partinin eylemleri ve davacının sıfatı ile bağdaşmaz. Şu durumda davalının sözlerinin, Anayasa değişikliği teklifini yapan, değişiklik için "evet" oyu kullanılması için kampanyalar düzenleyen partinin milletvekili olan davacıya yönelik olduğunun kabulü, sözlerin davacıya da matuf olduğu gözetilerek işin esasına girilmek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle oyçokluğu ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı, iktidar partisi milletvekili olduğunu, üyesi bulunduğu partinin Anayasa değişikliği önerisini meclise sunduğunu, teklifin yasalaşma sürecinde ve sonraki halk oylaması aşamasında halkı "evet" oyu kullanmaya davet eden çalışmalar yaptığını, Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkanı olan davalının katıldığı panelde kendisi gibi "evet" oyu kullanan kesimi gaflet, delalet, hıyanet ve cahillikle itham ettiğini ve böylelikle kişilik hakkına saldırıldığını belirterek manevi tazminat istemiştir.

Davalı vekili, davalının ifadelerinin hiçbir yerinde davacının isminin ve sıfatının geçmediğini, açıklamalarda davacının hedef alınmadığını, ortalama bir insanın bu ifadelerden davacının kastedildiğini anlayamayacağını, davacı yönünden matufiyet şartının gerçekleşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalının ifadelerinin hiçbir yerinde davacının isminin ve sıfatının geçmediğini, açıklamalarda davacının hedef alınmadığını, ortalama bir insanın bu ifadelerden davacının kastedildiğini anlayamayacağını, davacı yönünden matufiyet şartının gerçekleşmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece ,'' TMK’nun 24. ve BK’nun 49. maddelerine göre kişilik haklarına saldırılan kişi manevi tazminat talep edebilir. Davalının her iki konuşmasındaki sözleri yapılan oylama sonucuna ilişkin kişisel düşünceleri olup, davacıyı kastettiğine dair matufiyet unsuru gerçekleşmemiştir. Davacı bundan doğrudan doğruya her hangi bir zarar görmediği gibi davacının hangi yönde oy kullandığının da bilinmediği; davacı dilekçesinde milletvekili olduğunu beyan ettiğine göre siyasetçilerin bu tür eleştirilere katlanmaları gerektiği...'' gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine; Özel Dairece yukarıda belirtilen gerekçelerle oyçokluğu ile bozulmuş; mahkemece, önceki gerekçeler tekrar edilip genişletilerek direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davacı vekili temyize getirmektedir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu ifadeler dikkate alındığında, matufiyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle işin esası ile ilgili yasal düzenlemelerin üzerinde durulması gerekmektedir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun '' Saldırıya karşı '' başlıklı 24. maddesi;

''... Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hâkimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir…” şeklindedir

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun konuya ilişkin 49.maddesi ise;

''...(Değişik madde: 04/05/1988 - 3444/8. md.) Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir...'' düzenlemesini içermekte olup, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 126. maddesi;

''... Hakaret suçunun işlenmesinde mağdurun ismi açıkça belirtilmemiş veya isnat üstü kapalı geçiştirilmiş olsa bile, eğer niteliğinde ve mağdurun şahsına yönelik bulunduğunda duraksanmayacak bir durum varsa, hem ismi belirtilmiş ve hem de hakaret açıklanmış sayılır.” hükmünü haizdir.

Belirtilmelidir ki , manevi tazminat isteme hakkı kural olarak, ancak saldırının kişilik haklarına doğrudan yönelik olduğu kişiye tanınmıştır. (Uygur Turgut, Açıklamalı İçtihatlı Borçlar Kanunu Genel Hükümler Cilt 1. İstanbul 1990, s.689)

Buna göre eldeki uyuşmazlıkta Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu’nun anılan maddelerinde belirtilen “Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse” ve “Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi” şeklindeki ifadelerin somut olayda davacıyı hukuki koruma altına alıp almadığının açıklığa kavuşturulması gerekir. İşte bu sorun uygulamada matufiyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği yönündeki inceleme ile çözülmektedir.

Buna göre eldeki uyuşmazlıkta Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu’nun anılan maddelerinde belirtilen “Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse” ve “Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi” şeklindeki ifadelerin somut olayda davacıyı hukuki koruma altına alıp almadığının açıklığa kavuşturulması gerekir. İşte bu sorun uygulamada matufiyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği yönündeki inceleme ile çözülmektedir.

Matufiyet kelime anlamı olarak; yöneliklik, yönelmiş olmaklık olarak tarif edilmektedir (YILMAZ Ejder,Hukuk Sözlüğü, B.7, Ankara 2002, s.784).

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun, 07.07.2010 gün ve 2010/4-377 E ve 2010/365 K sayılı kararında da kabul edilmiştir.

Özellikle kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istemini içeren davalarda konu olan matufiyet şartı açıkça kanunda yer almamakla birlikte Yargıtay içtihatlarıyla hukukumuza girmiştir. Matufiyet şartının içtihatlarda adı, sanı, kimliği belli olmasa da ona yöneldiği konusunda kuşku bırakmayacak şekilde ithamlara, yönelimlere yer veren ifadeler olarak kabul edilmektedir.

Yargısal kararlarda yayım ile şeref ve haysiyetine veya özel yaşamına dolayısıyla kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia eden yönünden varlığı aranan önemli bir koşul olarak tarif edilmiş, matufiyetin varlığını kabul için o yayında ya kişinin adından açıkça sözedilmesi veya konumunun sıfatının gösterilmesi yada bunlardan söz edilmese dahi yayın içeriğinden bu kişinin amaçlandığı, yayının ona yönelik olduğunun anlaşılması veya anlaşılabilir olması şartları aranmıştır.

Gerçekten, hukuka aykırı eylemde bulunan kişi mağdurun ismini açıkça belirtmemiş veya isnat ettiği fiili üstü kapalı bir biçimde geçiştirmişse, isnadın mahiyetinde ve mağdurun şahsına matufiyetinde tereddüt edilmeyecek derecede karineler varsa, hem isim zikredilmiş, hem de hakaret vaki olmuş sayılır.

Gerçekten, hukuka aykırı eylemde bulunan kişi mağdurun ismini açıkça belirtmemiş veya isnat ettiği fiili üstü kapalı bir biçimde geçiştirmişse, isnadın mahiyetinde ve mağdurun şahsına matufiyetinde tereddüt edilmeyecek derecede karineler varsa, hem isim zikredilmiş, hem de hakaret vaki olmuş sayılır.

Bu ilke ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının Adalet ve Kalkınma Partisi Şanlıurfa Milletvekili, davalının ise Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkanı olduğu, davalının 12 Eyül 2010 tarihinde Anayasa Değişikliğine İlişkin Halk Oylamasından sonra ADD Hatay şubesi tarafından düzenlenen “Türkiye Nereye Gidiyor” konulu panelde “Çözüm bizlerdedir. Yani sizlerdedir.Yani oylarımızdadır. O oylar bilinçliyse de ala bilinçli olmayan yani % 42 nin dışında olan oylar bana göre gaflet, delalet ve hıyanet içindedir. Hıyaneti hepimiz biliyoruz. Bizi sömürmek üzere kendi menfaatlerine göre buraya gelmiş olanları ben suçlamam. Onlar kendi ülkeleri için çalışıyorlar. Bizimkilerde kendi ülkeleri için çalışırlarsa o emperyalist güçlerin emrinde iş birlikçi olmazlar” şeklindeki ifadeler kullandığı, bu ifadelerin kamuoyunda oluşturduğu tepki üzerine 20 Eylül 2010 tarihinde Habertürk Televizyonunda "Söz Sende" adlı proğrama katıldığı, burada da konu ile ilgili olarak "...Ama açıklarsak şöyle oluyor. Şimdi Türkiye'nin istatistiklerinde Tarhan Erdem'in ifadesine göre dün akşam konuşulduğu için söyleyeyim. %58 evet oylarına karşılık %42 hayır oyları niçin verilmiş diye bir araştırmaların sonuçları analizini koydu nedir? Şu görülüyor orada iyi eğitimliler, eğitim alabilmişler, yüksek eğitimliler yükseldikçe eğitim hayır artıyor ve şey evet artıyor şey cehalet deyim iyi eğitim olmadığı sürece yani eğitimle alakalı kıstasta bakıldığında eğitimli kesim hayır diyor, eğitimsiz kesim evet diyor. Gelir seviyesine bakıldığında..." ifadelerini sarf ettiği anlaşılmaktadır.

Davalının panelde ve canlı yayındaki ifadelerinin tamamı incelendiğinde davacının isminin ve sıfatının belirtilmediği, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 67/2 maddesi uyarınca seçimlerin ve halk oylamasının serbest, eşit, gizli, tek dereceli genel oy, açık sayım ve döküm esaslarına göre, yargı yönetim ve denetimi altında yapılmasına göre kimin “evet” oyu, kimin “hayır” oyu verdiğinin “gizli oy” ilkesi nedeniyle bilinemeyeceği, ortalama bir okur ya da dinleyicinin davalının sözlerinin muhatabının davacı olduğunu anlayamayacağı, davacının parti politikaları doğrultusunda çalışma yapmasının matufiyet unsurunun gerçekleşmesi için yeterli olmadığı, bu halde davalının ifadelerinin davacıya matuf olmadığının kabulü gerekir.

O halde, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkin davanın matufiyet unsuru gerçekleşmediğinden reddine ilişkin yerel mahkemece verilen direnme kararı yerinde olup onanmalıdır.