muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18393, Karar No: 2015/3467, Tarih: 13.07.2015

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 26/02/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14873, Karar No: 2021/20974, Tarih: 08.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14873 E.  ,  2021/20974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30/12/2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 01/07/2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, ilk mahkumiyet karar tarihi olan 18/07/2007 ile son mahkumiyet karar tarihi olan 17/05/2016 arasında dolmuş olmasına rağmen düşme kararı verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10941, Karar No: 2008/13883, Tarih: 01.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/10941 E.  ,  2008/13883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı ilama dayalı olarak borlu hakkında başlattığı takiple ilgili olarak takip sırasında borçlunun harici olarak tahsilat makbuzu ve ibraname adı altında belge düzenleyerek 9600 YTL parayı tahsil ettiği görülmüştür. Bilahare takip konusu ilamın bozulduğu bozma sonrası verilip kesinleşen ilamda alacaklının 639,18 YTL alacağının kaldığı belirlenmiştir. Borçlu bu durum karşısında harici olarak yatırmış olduğu paranın kendisine iadesini icra müdürlüğünden talep etmesi üzerine talebin red edildiği anlaşılmıştır. Bu durumda söz konusu haricen ödenen para icra dairesince tahsil edilip alacaklıya ödenmediğinden olayda İİK.nun 361 360/son fıkrası delaleti ile 40. maddesinin uygulama alanı yoktur. Mahkemece istemin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17909, Karar No: 2014/20496, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/17909 E.  ,  2014/20496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/681-2014/150

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup

olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18950, Karar No: 2014/18044, Tarih: 20.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/18950 E.  ,  2014/18044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun adli sicil kaydında yer alan erteli ilamları ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ilam yönünden mahkemelerine her zaman ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin etrafı kalın naylon ile çevrili, kapısı bulunmayan, kilim ile giriş kısmı örtülü olan barakaya girerek hırsızlık yaptığı, suça konu yerin müştekinin iş beklemek üzere, sürekli, gündüz vakitlerinde beklediği yer olup, bu yerin konut niteliğinde olmakla birlikte, bina vasfını taşımadığının anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK nın 141/1 maddesi ile hüküm kurulması gerekirken, aynı Yasanın 142/1-b uygulanmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2-Dosya kapsamından, suça sürüklenen çocuğun, müştekinin bekçi barakasına girerek laptobunu çaldığı, çantanın yan gözünde ayrıca 95 TL para bulunduğu, aynı gün yol kontrolü yapan ekiplerin suça sürüklenen çocuğun kullanmakta olduğu aracı durdurarak araçta yapılan aramada bagaj kısmında 1 adet laptop çantasının görüldüğü, 13.6.2011 tarihli tutanağa göre, suça sürüklenen çocuğun samimi itirafta bulunarak laptopu yerini gösterebileceği bir bekçi barakasından çaldığını söylediği, tarif edilen yerin müştekiye ait baraka olduğu tespit edilerek laptopun müştekiye iade edildiği, müştekinin, laptopu geri aldığı ancak 95 TL parasının iade edilmediği yolunda beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında müştekinin yapılan kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının bulunup bulunmadığı sorularak, sonucuna göre, 5237 sayılı TCK.nun 168.maddesi kapsamında suça sürüklenen çocuk hakkında değerlendirme yapılması zorunluluğunun gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafiinin ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilmesi; bakiye 12,00 TL davetiye giderinin ise 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.5.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6544, Karar No: 2025/4353, Tarih: 28.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/6544 E.  ,  2025/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/653 E., 2023/647 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.01.2023 tarihli ve 2021/499 Esas, 2023/36 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1, 53, 58. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.05.2023 tarihli ve 2023/653 Esas, 2023/647 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafii ile katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması, haksız tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine tekerrür hükümlerinin uygulanma şartlarının oluşmadığına ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, sanığın eyleminin eziyet çektirerek kasten öldürme suçunu oluşturacağına, haksız tahrik sebepleri bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Olay tarihi öncesinde tanışıklıkları bulunan maktulün sanığa ait iş yerine giderek sanıktan para istediği, sanığın para vermemesi üzerine maktulün sanığa ait dükkan içerisinde bulunan kabloları dışarı çıkarmaya başladığı, sanığın kabloları dükkan içerisine alması üzerine aralarındaki tartışmanın arttığı ve kavgaya dönüştüğü, dükkan içerisinde maktulün sanığı darp ettiği sırada tanıkların dükkana gelerek kavgayı ayırdıkları ve maktulü dışarı çıkardıkları, sanığın da dışarı çıkarak maktule doğru yürüdüğü sırada maktulün sanığa tokat atmaya çalıştığı, sanığın belinden çıkardığı bıçağı maktule birden fazla kez vurarak öldürdüğü anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, maktulün tanıklar tarafından dışarı çıkarılmasından sonra maktulden sanığa yönelmiş devam eden haksız hareket yokken sanığın bıçakla gelerek maktule birden fazla kez vurduğu anlaşıldığından somut olayda meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin yasal şartlarının oluşmadığı, Dairemizin yerleşik kararlarında eziyet çektirerek öldürmenin öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastını içeren, ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olarak tanımlanması karşısında sanığın eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığından sanık hakkında kurulan hükümde belirlenen suç vasfı yönünden isabetsizlik olmadığı, sanığın eylemini maktulden sanığa yönelen haksız söz ve davranışların etkisi altında gerçekleştirdiğinden haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı, Mahkemece takdiri indirim hükümlerinin takdir yetkisi kapsamında yeterli ve yerinde gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Tanık beyanları, kamera görüntüsü ve 07.11.2021 tarihli tutanak ile sabit olduğu üzere sanığın aksi ispatlanamayan ve istikrarlı beyanlarında belirttiği üzere sanık ile maktul ile arasında alacak verecek ilişkisi bulunmadığı, olay günü maktulün sanığın dükkanına gelerek para istemesi, sanığın para vermeyeceğini söylemesi üzerine maktulün dükkanda bulunan sanığa ait kabloları dükkan önündeki sokağa çıkarmaya başlaması ve sanığın dükkan içerisine alması sebebi ile tartışmaları ve tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine maktulün sanığı Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 08.11.2021 tarihli raporuna göre burun, ağız ve gözaltında ağır kontüzyon ezilme, kanama olduğu, ek olarak yapılan muayenede kafada ağrı, şişlik, sol kalça dış tarafta kızarıklık ve hassasiyet olması sebebi ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı, sanığın bağırması üzerine etraftaki vatandaşların gelmesi üzerine maktulün eylemlerine engel oldukları vatandaşların tarafları ayırarak maktulü dışarı çıkardıkları, izlenen görüntü kayıtları ve maktul hakkında tanzim olunan adli rapor içeriklerinde sanığın maktulü darp ettiğine dair delile rastlanmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde maktulden sanığa yönelen haksız söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca, makul oranda bir ceza tayin edilmesi yerine yazılı şekilde üst sınırdan ceza tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Sanık hakkında kurulan hükümde ikinci kez mükerrirlik uygulanmasına esas alınan İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2019 tarihli ve 2016/465 Esas, 2019/265 Karar sayılı ilamında birinci kez mükerrirlik uygulanmasına esas alınan, Antalya (kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 28.09.2006 tarihli ve 2006/358 Esas, 2006/830 Karar sayılı ilamının, Antalya (kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.12.2019 tarihli ek kararıyla uzlaşmanın sağlanmış olması nedeniyle düşmesine karar verildiği, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı anlaşılmakla, sanık hakkında koşulları gerçekleşmediği halde ikinci kez mükerirlik hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) ve (4) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle sanık ve müdafii ile katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.05.2023 tarihli ve 2023/653 Esas, 2023/647 Karar sayılı kararının haksız tahrik indirim miktarı ve tekerrür hükümlerinin hatalı uygulanması nedenleriyle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(a) maddesi uyarınca İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15343, Karar No: 2013/17289, Tarih: 09.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/15343 E.  ,  2013/17289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan muhtesat bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan muhtesat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kapama fıstık bahçesi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçildikten ve zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin net gelirine göre biçilen değer düşüldükten sonra belirlenen muhdesat bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün karar düzeltme yolu açık olarak ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.