muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1245, Karar No: 2018/445, Tarih: 07.03.2018

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece bozma kararında belirtilen araştırma ilkelerine uygun kanıt toplanıp inceleme yapıldığı ve gerekli kanaatin oluştuğu, tanık anlatımlarındaki genel ifade, bildirimle uyumlu imzalı bildirge, iddia edilen dönemdeki çakışan çalışma süresi, bir davacı tanığının kendi çalışma süresi yönünden kayıtlarla uyumsuz beyanı, diğer davacı tanığının iddiayı desteklemeyen beyanı, tanıkların genel anlamda bordro tanığı olması, davanın temel insan haklarından sosyal güvenlik hakkını yaşama geçirmeye yönelik olmasına karşın aynı anda yersiz sigortalılık süresi edinmenin önüne geçilmesi gereği ve iddianın aksi yönündeki kanıtların ağırlığını ortadan kaldırabilecek derecede kanıt elde edilmesinin zorluğu ve zorunlu olmayışı, işyerinde sigortasız işçi çalıştırılmış olması olgusunun davacının da sigortasız çalıştırıldığı kabulünü gerektirmediği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda hizmet tespitine yönelik mahkemece yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun Geçici 7/1’inci maddesinde, “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı, 02/09/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08/06/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un Geçici 20'inci maddesine göre sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiili hizmet süresi zammı, itibari hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” düzenlemesinin yer alması ve genel olarak kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının Mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu ve anılan Kanun’un 79’uncu maddesi olduğu kabul edilmelidir.

Öncelikle ifade edilmelidir ki, 5510 sayılı Kanun’un Geçici 7’inci maddesi uyarınca, uygulama yeri bulan 506 sayılı Kanunun 2’inci ve 6’ıncı maddelerinde öngörülen koşulların oluşmasıyla birlikte çalıştırılanlar, kendiliğinden sigortalı sayılırlar. Ancak, bu kimselerin ayrıca aynı Kanunun 3’üncü maddesinde sayılan istisnalara girmemesi gerekir. Çalıştırılanların, başka hiçbir işleme gerek kalmaksızın sigortalı niteliğini kazanmaları 506 sayılı Kanun’un 6/1’inci maddesinde yer alan açık hüküm gereğidir.

Ne var ki, sigortalıların bazı haklardan yararlanmaları öncelikle kuruma bildirilmeleri, belirli süre prim ödemiş olmaları ve kanunun gerektirdiği bilgilerin açık bir şekilde bilinmesi koşullarına da bağlıdır. Anılan bilgi ve belgelerin kuruma ulaştırılmaması veya eksik ulaştırılması hâlinde ise bildirimsiz (kaçak) çalıştırma olgusu ortaya çıkacaktır. Bu durum, prim ve gelir vergisi ödememek için işverenlerce sıklıkla başvurulan bir yol olup, ülkenin gerçeklerinden biridir. İşte bu noktada, işçinin bir takım yasal haklardan yararlanabilmesi için sigortalı hizmetinin tespitini istemesi gereği ortaya çıkmaktadır.

Belirtilen amaca yönelik davaların yasal dayanağı, Mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun 79’uncu maddesi olup, anılan maddede “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları kurumca tespit edilmeyen sigortalıların hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak hizmet tespiti isteyebilecekleri” açıklanmıştır.

Sigortalı tarafından açılan hizmet tespiti davasında her türlü delille kanıtlanabilen çalışma olgusunun usulünce belirlenmesinden sonra, bu çalışmanın sigortalı çalışma olup olmadığı; ardından çalışılan zaman üzerinde durulmalıdır.

Sosyal güvenlik hukukunun hem kamu hukuku, hem de özel hukuk alanında kalan özellikleri dikkate alındığında, özellikle hizmet tespiti davalarında kendiliğinden araştırma ilkesinin ağır bastığı görülür. Gerçekten hizmet tespiti davaları, taraflarca hazırlama ilkesi kapsamı dışında olup, kendiliğinden araştırma ilkesi söz konusudur.

Sigortalılık başlangıç tarihi ve hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesinin Yargıtay’ın yerleşmiş içtihadı gereği olduğundan, kamu düzenini ilgilendiren hizmet tespiti davalarında, hâkimin özel bir duyarlılık göstererek delilleri kendiliğinden toplaması ve sonucuna göre karar vermesi gerekir. Kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı bu davalarda ispat yükü, bir tarafa yüklenemez.

Öte yandan, hizmet tespiti davalarının amacı, hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunması olduğundan, tespiti istenen dönemde kişinin sigortalı niteliği taşıyıp taşımadığı ile yapılan işin kanun kapsamına girip girmediği araştırılmalıdır. Çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu ancak bu koşullar varsa inceleme konusu yapılabilecektir.

Öte yandan, hizmet tespiti davalarının amacı, hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunması olduğundan, tespiti istenen dönemde kişinin sigortalı niteliği taşıyıp taşımadığı ile yapılan işin kanun kapsamına girip girmediği araştırılmalıdır. Çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu ancak bu koşullar varsa inceleme konusu yapılabilecektir.

Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabileceğinden bu davalarda iş yerinde tutulması gerekli dosyalar ile kurumdaki belge ve kanıtlardan yararlanılmalı, ücret bordroları getirtilmeli, müfettiş raporları olup olmadığı araştırılmalı, mümkün oldukça tespiti istenen dönemde iş yerinin yönetici ve görevlileri, iş yerinde çalışan öteki kişiler ile o iş yerine komşu ve yakın iş yerlerinde, tarafları veya iş yerini bilen veya bilebilecek durumda olanlar zabıta marifetiyle araştırılarak saptanmalı, sigortalının hangi işte hangi süre ile çalıştığı, çalışmanın konusu, sürekli, kesintili, mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında beyanları alınarak, tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, iş yeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli, beyanları diğer yan delillerle desteklenmelidir.

Bu amaçla, tanıkların, hizmet tespiti istenen tarihte, iş yeri veya komşu iş yeri sigortalısı ya da işvereni olup olmadıkları araştırılmalı, davalı Kurumdan, bu kişilerin belirtilen tarihte sigortalılık bildirimlerinin hangi iş yerinden yapılmış olduğu da sorularak, elde edilen bilgilerin ifadelerde belirtilen olgularla örtüşüp örtüşmediği de irdelenmeli, iş yerinin kapsam, kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmelidir.

Diğer taraftan bu davalarda işverenin çalışma olgusunu kabulünün ya da reddinin tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı da göz önünde tutulmalıdır.

Nitekim açıklanan hususlar Hukuk Genel Kurulunun 25.02.2009 gün 2009/10-41 E. 2009/93 K.; 24.06.2009 gün 2009/21-249 E. 2009/291 K; 27.01.2010 gün 2019/10-578 E. 2010/37 K.; 07.04.2012 gün 2012/21-137 E. 2012/433 K.; 12.06.2013 gün 2012/10-635 E. 2013/823 K. ve 25.09.2013 gün 2013/21-182 E. 2013/2013/1401 K. sayılı kararlarında da benimsenmiş ve açıkça belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca uyuşmazlık incelendiğinde, davacının tespitini istediği dönemde çalışma iddiası ile ilgili olarak mahkemece yeterli araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi yerinde değildir.

O hâlde, yerel mahkemece aynı yönlere işaret eden ve Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca uyuşmazlık incelendiğinde, davacının tespitini istediği dönemde çalışma iddiası ile ilgili olarak mahkemece yeterli araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi yerinde değildir.

O hâlde, yerel mahkemece aynı yönlere işaret eden ve Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.03.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2311, Karar No: 2014/5859, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2311 E.  ,  2014/5859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/11870, Karar No: 2013/17959, Tarih: 03.10.2013

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

Bu nedenle Anayasa'nın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı ... Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili ... Müdürlüklerinden sağlanan ... kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili ... Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı ... Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, davacıya ait boşanma dosyasının ilgili mahkemesinden getirtilerek toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 3/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3211, Karar No: 2025/1487, Tarih: 04.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3211 E.  ,  2025/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1709 Esas, 2024/139 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/581 E., 2021/251 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı idarenin 2018/330325 numaralı ihalesi ile 5 kalem kimyevi gübre ürünlerinin alınacağını bildirmesi üzerine müvekkili şirketin ihaleye teklif vererek katıldığını, ihale teklif tarihinden sonra ülkede yaşanan ekonomik dalgalanmalar, ithalata getirilen kısıtlamalar ile akreditif açılışlarının yapılamaması sonucu beklenmedik durumların ortaya çıktığını, mücbir sebepler nedeni ile müvekkilinin 2 kalem gübreyi teslim edemeyeceğini davalı Kuruma bildirdiğini, davalı idarenin mücbir sebep halini kabul ederek müvekkili şirketin ihale konusu 3 kalem kimyevi gübreyi temin etmesini kabul ederek sözleşmeyi ilgili 3 kalem gübre üzerinden yaptıklarını, müvekkilinin ihale konusu tüm teminat mektuplarını davalı tarafından rızaen iade ettiğini, davalı idarenin, müvekkili şirketin uhdesinde kalan ihale konusu diğer 2 kalem kimyevi gübre için sözleşme imzalamaya gelmediğinden bahisle, Altınova Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğündeki alacağının 1.088.118,20 TL bedellik kısmına geçici teminat yerine bloke koyduğunu, müvekkile ait tüm teminat mektuplarını iade etmişken geçici teminatı irat olarak kaydetme işlemi yerine müvekkili şirketin alacağına kesinti yaparak bloke işlemi uygulamasının hiçbir hukuki dayanağının bulunmadığını ileri sürerek davalı idare tarafından bloke konulan 1.088.118,20 TL'nin, bloke tarihinden ödeme tarihine kadar işleyecek olan ticari kredilere uygulanan avans faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 5 kalem gübreden 3 kalem gübre alım işinin sözleşmesini imzaladığını, 2 kalem gübre alım işi için yasal süresi içinde sözleşme imzalamaya gelmediğini, davacı şirket tarafından 2 kalem sözleşmeyi imzalamaması için belirtilen durumların mücbir sebep sayılamayacağını, davacı şirketin bu yükümlülüğünü yerine getirmediğini, bu nedenle Kamu İhale Kanunu 44. maddesi gereğince, müvekkili idarenin, sözleşmesi imzalanan ve teslim edilen gübre bedellerinden, sözleşmesi imzalanmayan 2 kalem kimyevi gübre alım işi için firmanın vermiş olduğu teklifin %3'üne tekabül eden 1.088.118,20 TL geçici teminat tutarını irat kaydettiğini, geçici teminat bedelinin irat kaydedilmesinin yasaya ve idari şartnameye uygun olduğunu, davacı şirket tarafından Ankara 8. İdare Mahkemesinde irat kaydedilen 1.088.118,20 TL geçici teminat bedelinin tahsili talepli dava açıldığını, mahkemece davacı tarafından idari başvuru yollarını tüketmesi gerektiği yönünde karar verildiğini, bu kararın kesinleştiğini, davacının idari başvuru yollarını tüketmeksizin alacak davası açmasının kabul edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihalenin 07.08.2018 tarihinde, davalı idare tarafından sözleşmeye davetin ise 10.09.2018 tarihinde, ihaleden 34 gün sonra yapıldığı, bu süreçte 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu 10. maddesinde belirtilen mücbir sebep hallerinden hiçbirisinin bulunmadığı, Kurum tarafından da belirlenen mücbir sebep halinin de olmadığı, davacının ihaleye katılırken, ihalenin konusunu ve şartlarını bildiği, tacir olan davacının basiretli davranarak, ihale konusu malzemenin ithaline yönelik şartları araştırması, 34 günlük sürede meydana gelebilecek kur artışını hesaplayarak teklif vermesi gerektiği, bu sebeple davacının sözleşmeyi imzalamamasına dayanak olarak ileri sürdüğü mücbir sebep gerekçelerinin yerinde görülmediği, ihaleye ilişkin İdari Şartnamenin 29. maddesinde, ''geçici teminatın, ihale üzerinde bırakılanın kesin teminatı verip, sözleşmeyi imzalaması halinde iade edileceği, 41.4. maddesinde ise mücbir sebep halleri dışında ihale üzerinde bırakılan isteklinin sözleşmeyi imzalamaması halinde geçici teminatın gelir kaydedileceğinin'' düzenlendiği, davacı sözleşmeyi imzalamadığından, mücbir sebep hali de ispatlanamadığından, davalı idare tarafından teminatın gelir kaydedilmesinde hukuka aykırılık görülmediği, davacının alacağının bulunduğu Altınova Tarım İşletmesi Müdürlüğünün, davalıya bağlı işletme olduğu, bu sebeple davacının, başka yerde bulunan alacağına el konulduğu iddiasının yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, teminat bedelinin iadesi istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6668, Karar No: 2010/5242, Tarih: 27.09.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/6668 E.  ,  2010/5242 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, 107 ada 726 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki uzman bilirkişi ... tarafından düzenlenen 17.02.2009 havale tarihli rapor ve krokisi üzerinde (A) harfi ile işaretli binayı meydana getirenin tespiti istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre 107 ada 726 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan uzman bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile işaretli dava ve temyize konu binanın, kendisi tarafından meydana getirildiğini davacı tarafın ispat edemediği, muhtesatın meydana getirtilmesinde davacının katkısının babası olan miras bırakanı ...'a yardım mahiyetinde olduğu mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 8,25 TL harcın temyiz eden davacı ...'dan alınmasına, 27.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25760, Karar No: 2020/11715, Tarih: 13.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/25760 E.  ,  2020/11715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı asıl işveren Kuruma bağlı Tekirdağ Devlet Hastanesinde 08.01.2002-30.06.2014 tarihleri arasında temizlik elemanı olarak çalıştığını, iş akdini 15 yıl sigortalılık süresini ve 3600 gün prim ödeme gün sayısını doldurduğu için tek taraflı olarak haklı nedenle feshettiğini, genel tatil çalışmalarına ilişkin ücretleri, fazla çalışma ücretleri, yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, iş akdinin sonra ermesinden önceki son net ücretinin 940,00 TL olduğunu, ayrıca ulaşım gideri 50,00 TL aldığını, bir öğün yemek verildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun her ne kadar davalı olarak gösterilmiş ise de, davacının müvekkil idarenin "genel temizlik hizmet alım ihalesi" neticesinde sözleşme imzalayan firmanın işçisi olduğunu. davaya konu alacakların davacı ile dava dışı şirketler arasındaki iş sözleşmesinden kaynaklandığını, sözleşmenin hüküm ve sonuçlarının sözleşmenin taraflarını bağladığını. Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun davaya konu iş sözleşmesinde taraf ve sorumlu olmadığını, kıdem tazminatı talebinin yersiz olduğunu, işin sürekli iş mahiyetinde olmayıp süreli iş kapsamında olduğunu, davanın alt işverenler ...Şti., ...Şti.,...Şti. Ve...Şti.'ne ihbar edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: