muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/528, Karar No: 2012/2548, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/528 E.  ,  2012/2548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÜMRANİYE 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; ticaret şirket yetkilisi olan sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, somut olayda Antalya Kurumlar Vergi Dairesi Müdürlüğünün 17/08/2009 tarihli ve 45910 sayılı yazına göre, borçlu şirketin ticaret sicil adresinde faaliyetine devam ettiğinin bildirilmesine karşın, aynı adreste 07/04/2010 tarihinde zabıta marifetiyle yapılan araştırma sonunda da, “şirketin iflas ettiği, başka bir yerde faaliyetini sürdürmediği, söz konusu adreste herhangi bir faaliyetinin olmadığının…” tespit edilmesine göre, borçlu şirketin ticareti terk ettiğinin kabulünün gerekmesi karşısında, yetkilisi sanıkların mahkumiyeti yerine beraatlerine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14373, Karar No: 2012/18776, Tarih: 21.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14373 E.  ,  2012/18776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.05.2010 tarih ve 2008/210-2010/110 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 16.11.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1855 yılında Almanya'da kurulduğunu ve yazım araçları sektöründe faaliyet gösterdiğini, 1950 yılından bu yana da Türkiye pazarında faaliyet gösteren müvekkiline ait markaların kalite ve güvenilirlikleriyle dünya çapında tanınmışlık kazandıklarını, bu davanın konusu olan “Schwan Stabilo Point 88” şekil markalı ürünün 2005-2008 yılları arasında Türkiye'de 10 milyonun üzerinde satış başarısı gösterdiğini, ince uçlu keçe kalem olan “Schwan Stabilo Point 88” markasının biçimi ile özdeşleştiğini ve tüketici nezdinde bu şekilde benimsendiğini, söz konusu ürünün 1989 yılında TPE nezdinde tescil edildiğini, davalının işyerinde müvekkili adına tescilli olan “Schwan Stabilo Point 88” şekil markalı ürünün aynısı olan ürünleri bulundurduğunu ve satışa sunduğunu, taklit ürünleri işyerinde bulunduran, bunların satış ve pazarlamasını gerçekleştiren ve bunları katalog, afiş, ilan ve benzer araçlar vasıtasıyla teşhir eden davalının bu fiillerinin müvekkilinin marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini, ayrıca davalının müvekkilinin yukarıda anılan markasını taşıyan ürün ve ürün ambalajı ile iltibas oluşturan “NOKI” ibareli taklit kalemleri piyasada sattığını, böylece davalının müvekkilinin markasından bedelsiz ve haksız şekilde faydalandığını, davalının açıklanan eylemlerinin aynı zamanda haksız rekabete de yol açtığını ileri sürerek, davalının eylemlerinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, bu eylemlerin önlenmesine, söz konusu ürünlerin ve bu ürünleri tanıtmaya yarayan her türlü evrakın imalinin, satışının ve dağıtımının durdurulmasına ve bu ürünlerle evraka el konulmasına, 5.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait “NOKI” markasının 1994 yılından beri tescilli bulunduğunu, davacının iddialarının doğru olmadığını, müvekkilinin kendisine ait mülkiyet hakkını kullandığını, dava konusu ürünün uzun yıllardır piyasada bulunan harcıalem bir ürün olduğunu, müvekkiline ait ürünler ile davacı ürünleri arasında büyük farklılıklar bulunduğunu, üç boyutlu şekillerin marka olabileceğini ancak ürünün bilinen ve doğal yapısından kaynaklanan şeklinin marka olamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, işbu dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda davalının eyleminin davacının markasına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun açıklandığı, fakat aynı ürünlere ilişkin olarak Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı ve Kartal Fikri ve Sinaı Haklar Hukuk Mahkemesi tarafından alınan raporlarda markaya tecavüz ve haksız rekabetin bulunmadığının bildirildiği, aynı ürünlere ilişkin raporlar arasında çelişki bulunduğu, uyuşmazlığın davacının dayanak markasının korunma sınırı ve markada görülen şekil üzerinde davacının inhisarı hak sahibi olup olmadığı üzerinde toplandığı, malların ve ambalajların biçiminin ayırt edici olmak kaydıyla marka olarak tescil edilebileceği, dava konusu kalem ürünü yönünden davacının dayandığı markadaki kalem şeklinin ayırt ediciliğinin kuvvetli olmadığı, 556 sayılı KHK'nin ikinci fıkrasında, markanın mal ve ambalaj ile birlikte tescil edilmesi durumunda bu tescilin mal ve ambalaj üzerinde inhisarı bir hak vermeyeceğinin düzenlendiği, o halde kalem ürününde, kalem şeklinin tek başına marka olarak tescil edilmesinin ayırt edicilik sağlamayacağı, bir marka ve ambalajın biçiminin bir isim harf, logo gibi başka bir işaret ile birlikte marka olarak tescil edilmesi durumunda marka korumasının sadece söz konusu isim, harf yada logoya münhasır kıldığı, davacının dayandığı markanın 23/03/1989 tarihinde tescil başvurusunun yapıldığı, o tarihte yürürlükte olan 551 sayılı KHK uyarınca bir işaretin marka olarak tescil edilebilmesi için emtia veya ambalajı üzerinde basma, yapıştırma, dökme ..

... ve diğer şekillerde konulabilmesi gerektiğinden emtia veya ambalaj üzerine konulamayacak işaretlerin ve bizzat emtia şeklinin marka olarak tescil edilemeyeceği, bu durumda davacının markasının tescili döneminde yürürlükte olan mevzuat dikkate alındığında davacının markasında bulunan kalem şeklinin, kalem ürünleri yönünden inhisarı hak vermeyeceği, bu açıklama ışığında bilirkişinin davacının markasına üç boyutlu marka itibarı ve markadaki kalem şekli üzerinde de davacıya inhisarı hak vererek yapmış oldukları hukuki nitelendirmeye itibar edilmediği, davacının markasındaki korunan alanın "schwan stabılo point 88 " ibareleri olduğu, davalının uyuşmazlığa konu kalem ürünündeki kullanımında olan davalı adına tescilli “NOKI” markasının görünüş, yazılış, fonetik ve tasarım bakımından aynı olmadığı gibi benzer dahi olmadığı, davacıya ait kalem ürünü ile davalının uyuşmazlığa konu kalem ürünün, genel görünüş bakımından üzerinde yazan markalar hariç boyut doku, renk, kapak ve kalem tasarımlarındaki biçimler yönünden ayniyet derecesinde benzerlik bulunduğu açıklanmış ise de, davacının dayanağı olan modelin (kalem şekli) tescilli olduğuna dair bir belgenin mevcut olmadığı, ayrıca ürün ambalajları da karşılaştırıldığında iltibasa yol açabilecek hiçbir tasarım ögesinin bulunmadığı, ürünlerin ve ambalajların tek ortak noktasının içerdiği kalem cinsinden ibaret olup, ambalaj tekniği ve biçimi ile üzerindeki marka ve logolar dikkate alındığında her ikisininde ayırt edilebilir nitelikte olduğu, bu kapsamda iltibas ve haksız rekabetin bulunmadığı öte yandan davalının uyuşmazlığa konu ürün ve ambalajını 2001 yılından bu yana kullandığı, davacının da 1986 yılından bu yana Türkiye'de üretim yaptığı, her iki tarafından da aynı sektörde faaliyette bulunduğu dikkate alındığında davalı tarafın 2001 yılından bu yana uyuşmazlığa konu kullanıma karşı davacının uzunca yıllar sessiz kaldığı, davacının markasına tecavüz ve haksız rekabetin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabetin önlenmesi, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından 1989 tarihli davacı markasında ‘Schwan Stabilo Point 88’ ibaresi mevcut ise de kalem şeklinin de asıl unsur olarak tescil edildiği anlaşılmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü için özellikle davacı markasını oluşturan kalem şeklinin özgün olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Mahkemece, görüşüne başvurulan bilirkişi kurulu raporunda, taraf kalemlerinin üzerlerindeki yazı kısmı hariç, boyut, doku, renk, kapak ve kalem tasarımındaki biçimsel ve boyutsal benzerliğin ayniyet derecesinde bulunduğu açıklanmış, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabetin mevcut olduğu belirtilmiştir. Ancak, mahkemece, bu rapora itibar edilmeyerek taraf ürünleri arasında iltibasa yol açabilecek hiçbir tasarım öğesinin bulunmadığı, ürünlerin ve ambalajların tek ortak noktasının içerdiği kalem cinsinden ibaret olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Oysa, uyuşmazlığın çözümü, özel ve teknik bilgi gerektirmekte olup, davacı markasında yer alan kalem şeklinin özgün olup olmadığı hususunun salt yargıcın hukuki bilgisi ile çözümlenmesi mümkün değildir. Her ne kadar, mahkemece bilirkişi raporu alınmış ise de oluşturulan kurulda tasarım alanında bir uzman bulunmamaktadır. Öte yandan, bilirkişi raporu yeterli görülmemesine rağmen ek rapor alınmadan veya yeni bir bilirkişi görüşüne başvurulmadan özellikle de teknik hususlarda değerlendirme yapılarak karar verilmesi de doğru değildir. Bu durum karşısında, mahkemece aralarında tasarımcının da bulunduğu uzman bilirkişi kurulu oluşturulup, denetime uygun rapor alınması, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin varlığının tespiti halinde davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğrayıp uğramadığının değerlendirilmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 duruşma vekalet ücretin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5622, Karar No: 2020/2447, Tarih: 05.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/5622 E.  ,  2020/2447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/3, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.03.2019 gün, 2016/13-1281-2019/216 sayılı ve benzer nitelikteki birçok kararında vurgulandığı üzere; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. Bunlardan bir veya birkaçının eksik ya da hatalı gösterilmesi CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenini oluşturmaktadır. Bu bildirimlerdeki temel amaç, kanun yollarına başvuru hak ve yetkisi bulunanların, başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması ve bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

İncelenen dosyada; sanığın yüzüne karşı verilen hükmü, CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 18.07.2018 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakta ise de, hükmün yasa yolu kısmında temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren ''15 gün'' olarak belirtilmesi ve sanığın bu yanılgılı bildirimden kaynaklı olarak temyiz hakkını süresinde kullanmasının engellenmesi karşısında, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, seçenek tedbirlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 05.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19229, Karar No: 2014/15841, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19229 E.  ,  2014/15841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davalılar ...Kurumu ve ... Ltd. Şti. vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6140, Karar No: 2013/840, Tarih: 15.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6140 E.  ,  2013/840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434. maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren ....05.1985 gün 1984/... Esas, 1985/... Karar sayılı ... İçtihadı Birleştirme Kararı'nda harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçesi hakkında HUMK'nın 434/.... maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Hükmü asıl ve birleşen davalar yönünden temyiz eden asıl davada davalı-birleşen davalarda davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin temyiz kaydı yapılmış ise de, hem asıl hem de birleşen iki dava için ayrı ayrı temyiz harcı yatırılması gerekirken sadece tek dava için temyiz harcı yatırıldığı, 03.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği'nin 48. maddesi hükümleri uyarınca diğer iki dava için ayrı ayrı temyiz harcının yatırıldığına dair bilgi ve belge bulunmadığı anlaşıldığından, diğer iki dava için temyiz harcı yatırılmışsa buna ilişkin belgenin eklenmesi, yatırılmamışsa hangi davalar için temyiz harcı yatırılmadığına ilişkin taraf vekilinden yazılı açıklama alındıktan sonra temyiz harcı yatırılmayan dava ya da davalar yönünden temyiz harcı yatırılması için taraf vekiline HUMK`nın 434/.... maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde aynı madde hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi ve harcı yatan dava ya da davalar bakımından temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9398, Karar No: 2011/10669, Tarih: 20.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9398 E.  ,  2011/10669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖRELE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/03/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kök miras bırakanları S.nin maliki olduğu 122 ada 20 parsel sayılı taşınmazı miras bırakanları F.ye, onun da 7 parçaya ifrazla davalılara temlik ettiğini, daha önce miras bırakan Sami'nin temliki nedeniyle anneleri F.'nin sağlığında açmış oldukları muvazaa hukuksal nedenine dayalı davanın kabul edilerek kesinleştiğini ve payları oranında iptal ve tescile karar verildiğini ileri sürerek, anneleri F.ye intikali lazım gelen çekişme konusu 7 parça taşınmazdaki 1/4 pay yönünden miras payları oranında tapunun iptali ile adlarına tescile bu mümkün görülmediği takdirde tenkise karar  verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davaya karşı beyanda bulunmamışlardır.

Mahkemece, daha önce görülen ve kesinleşen dava ile işlemlerin yok hükmünde sayıldığı ve taşınmazların kök muris S.'ye geçtiği, davacıların dava açmakta hukuki yararlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü: Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, Görele Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/80 E. 2008/250 K. sayılı dava dosyasında, eldeki davanın davacıları tarafından aynı taşınmazlarla ilgili olarak tapu iptal ve pay oranında tescil istemiyle dava açıldığı, anılan davada, çekişme konusu taşınmazların temliklerinin muvazaalı ve mal kaçırma amaçlı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne ve davacıların annesi ve babaannesi olan murisleri F.’nin sağlığında alınan kök muris Sami’nin veraset ilamına göre payları oranında iptal ve tescile karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, bilahare muris F.’nin 15.05.2009 tarihinde öldüğü ve geriye mirasçı olarak davacı ve davalıları bıraktığı, davacıların kök muris S.’den F.’ye intikal eden ¼ miras payı yönünden aynı taşınmazlar için payları oranında iptal ve tescil isteği ile eldeki davayı açtıkları anlaşılmaktadır.

Kök muris S.’nin eşi olan muris F.’nin sağlığında açılan Görele Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/80 E., 2008/250 K. sayılı davada verilen karar ile, çekişme konusu taşınmazların muvazaalı ve mal kaçırma amaçlı olarak temlik edildiği olgusu benimsenmiş olup, karar kesinleşmekle bu olgu davalılar aleyhine kesin hüküm teşkil eder. Öte yandan,  anılan davada muris F.nin sağlığında alınan kök muris S.’ye ait veraset ilamına atıfta bulunularak davacıların payları oranında iptal ve tescil kararı verildiğine göre, taşınmazların kök muris S.’ye dönmeyeceği de kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, önceki davada verilen hükmün kesinleşmiş olduğu da gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir. Davacıların, temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1557, Karar No: 2011/6233, Tarih: 20.10.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1557 E.  ,  2011/6233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere ve davacılar ile miras bırakan arasındaki soybağının tespiti davasının reddedilip kesinleşmiş bulunmasına göre mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalılar ... ve arkadaşlarının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 20.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.