muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3055, Karar No: 2017/7056, Tarih: 28.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3055 E.  ,  2017/7056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin evin maliki olduğunu, site yönetim kurulu başkanı olan davalının tamamen keyfi olarak, malikler kurulunun bu konuda hukuken geçerli bir kararı olmaksızın müvekkilinin evinin arka kısmında bulunan ve proje ve yönetim planında yeşil alan olarak belirlenen alanı "yolcu ve paket indirme bindirme amaçlı kısa süreli durma ve otomobil manevra cebi" haline getirdiğini, bu ihtiyacı gidermek amacıyla aynı sokakta 49 nolu evin ön kısmının mimari proje ve vaziyet planında otopark olarak tespit edilmiş olmasına rağmen bu alanın yeşil alan olarak kullanıldığını, bu uygulamaların düzeltilmesi için yapılmış olan müracaatlardan olumlu bir netice alınamamış olduğunu, evinin arka alanının manevra alanı ve otopark olarak kullanılmasının müvekkilinin huzursuz ve rahatsız ettiğini belirterek mimari proje ve vaziyet planına aykırı olan durumun giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dava konusu eylemin site yönetimince yapılmış olduğu, davalı gösterilen ...'ın talep konusu yönünden şahsen eylemi gerçekleştiren kişi olmadığı gerekçesiyle davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamından, davacının dava konusu ettiği mimari projeye aykırılıkların alınan kat malikleri kurulu kararına istinaden site yönetisi olan davalı tarafından site adına yapıldığı anlaşılmakla, davacı vekilinin 15.07.2011 tarihli celsedeki yapılan uygulamanın keyfi bir uygulama olması nedeniyle davayı yönetime karşı değil davalının şahsına karşı açtıkları beyanı karşısında yapılan mimari projeye aykırılıklardan davalının şahsının sorumlu olmadığı belirlenerek hüküm kurulduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/09/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/62, Karar No: 2008/75, Tarih: 08.04.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/8-62 E., 2008/75 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/8-62 E., 2008/75 K.**

**- KESİNLİK SINIRI

- LEHE OLAN KANUN HÜKÜMLERİNİN UYGULANMASINDA USÜL

- PARA CEZASI

- SEÇENEK YAPTIRIMLAR**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 30 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 174 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 317 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın lehe yasa olan 5237 sayılı Yasanın 174/3, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca sonuç olarak 500 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21.10.2005 gün ve 515-503 sayılı hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 24.01.2008 gün ve 8929-516 sayı ile;

“ ….gerekçeli karar başlığına "suçun işlendiği yer ve zaman" kısmına Sındırgı ilçesi Gözören Köyü, saat: 21.00 yazılması suretiyle düzeltilerek onanmasına,”

”

Daire Üyesi H.Y.A...’ın, “

“hükmolunan adli para cezasının kesinlik sınırında kalması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği”

” yönündeki karşı oyuyla karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 14.03.2008 gün ve 27160 sayı ile;

“Sanığın asıl mahkumiyeti, 5237 sayılı Yasanın 50/5. madde ve fıkrası uyarınca kısa süreli hapis cezasından çevrilen adli para cezasıdır ve hükmolunan 500 Yeni Türk Lirası adli para cezası da CMUK.nun 305. maddesinde belirtilen ikimilyar liralık kesinlik sınırı içerisindedir.

Diğer yandan, sanık müdafiinin temyiz itirazları suçun yasal öğeleri itibarıyla oluşmadığına ilişkin olup, suç vasfına yönelik temyiz de bulunmamaktadır,”

” gerekçeleriyle itiraz yasa yoluna başvurularak Özel Dairenin 24.01.2008 tarih ve 8929/516 sayılı düzelterek onama kararının kaldırılarak, sanık müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 305 ve 317. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi isteminde bulunulmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlediği izinsiz patlayıcı madde imal etmek suçundan, sanık hakkında lehe olan 5237 sayılı TCY’nın 174/3, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca hükmedilen 500 YTL adli para cezasına ilişkin hükmün temyiz yeteneğinin bulunup, bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlediği izinsiz patlayıcı madde imal etmek suçundan, sanık hakkında lehe olan 5237 sayılı TCY’nın 174/3, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca hükmedilen 500 YTL adli para cezasına ilişkin hükmün temyiz yeteneğinin bulunup, bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

5320 sayılı Ceza Yargılamaları Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasanın 8. maddesi uyarınca halen uygulama yeteneğine sahip bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi uyarınca iki milyar liraya kadar (iki milyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler ile yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ve yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

Bir kısım hükümlerle ilgili olarak yasayollarına başvurulması olanağının sınırlandırılması, iç hukukta olduğu kadar uluslararası sözleşmelere de konu olmuş, konuyla ilgili olarak; İnsan Hakları ve Ana Hürriyetlerin Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesine Ek 7 Nolu Protokol’ün, “

“Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı”

” başlıklı,

2. Maddesinde;

“1.Bir mahkeme tarafından cezai bir suçtan mahkûm edilen her kişi, mahkûmiyet ya da ceza hükmünü daha yüksek bir mahkemeye yeniden inceletme hakkına haiz olacaktır. Bu hakkın kullanılması, kullanabilme gerekçeleri de dahil olmak üzere, yasayla düzenlenir.

2.Bu hakkın kullanılması, yasada düzenlenmiş haliyle önem derecesi düşük suçlar bakımından ya da ilgilinin birinci derece mahkemesi olarak en yüksek mahkemede yargılandığı veya beraatini müteakip bunun temyiz edilmesi üzerine verilen mahkûmiyet hallerinde istisnaya tabi tutulabilir.”

” hükmüne yer verilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti tarafından 14.03.1985 tarihinde imzalanan bu ek protokol, TBMM tarafından henüz onaylanmaması nedeniyle Anayasanın 90. maddesi uyarınca yasa hükmü niteliğini kazanmamış ise de, konu ile ilgili açıklamalarda bulunan, Kunter-Yenisey; “

“Sözleşmeye aykırı düşmemeğe çalışmak için 7 numaralı Protokolün yürürlüğe girmesini yani kanun hükmünde sayılmasını beklemeğe ihtiyaç yoktur. Kaldı ki bu protokol şimdiden Anayasamızın hukuk diye adlandırdığı “

“hukukun genel prensipleri”

” olarak “

“yazılı olmayan hukuk”

”u oluşturmakta ve mahkemelerimiz, kanuna olduğu kadar hukuka da uygun karar vermek mecburiyetindedirler.”

” görüşlerini serd ettikten sonra protokolün bu hükmü de nazara alınmak suretiyle, kesinlik için aranan ölçütleri;

“a) Suç hürriyeti bağlayıcı ceza gerektirmemeli veya gerektirmiyor sayılmalıdır.

b) Ödenmeyen para cezası hapse çevrilememelidir.

c)Öngörülmüş olan para cezası da belirlenmiş sınırı aşmamalıdır.”

” şeklinde açıklamışlardır.(Ceza Muhakemesi Hukuku, İkinci Kitap, 12. Bası, sh.1157 vd.)

” görüşlerini serd ettikten sonra protokolün bu hükmü de nazara alınmak suretiyle, kesinlik için aranan ölçütleri;

“a) Suç hürriyeti bağlayıcı ceza gerektirmemeli veya gerektirmiyor sayılmalıdır.

b) Ödenmeyen para cezası hapse çevrilememelidir.

c)Öngörülmüş olan para cezası da belirlenmiş sınırı aşmamalıdır.”

” şeklinde açıklamışlardır.(Ceza Muhakemesi Hukuku, İkinci Kitap, 12. Bası, sh.1157 vd.)

O halde CYUY’nın 305. maddesinin 1. fıkrasındaki kesinlik sınırını, maddede belirtilen kesinlik sınırları içinde kalmak koşuluyla, başkaca hiçbir hak kısıtlaması sonucunu doğurmayan, para cezasına ilişkin veya para cezası öngörülmüş hükümlerle sınırlı olarak yorumlamak yasanın ruhuna ve uluslararası sözleşmelerle getirilen ilkelere daha uygun bir çözüm olacaktır.

647 sayılı Yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde işlenen suçlar yönünden 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilen para cezalarının, anılan maddenin 4. fıkrasındaki; “

“Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez.”

” hükmü uyarınca, miktarına bakılmaksızın temyizi olanaklı ise de, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların paraya veya maddede yazılı tedbirlere çevrilmesi yönünde 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki ilkelere benzer şekilde yer veren 5237 sayılı TCY’nın 50. maddesinde, “

“Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir.”

” hükmüne yer verilmesine karşın, “

“Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez.”

” hükmüne yer verilmemesi nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak hükmedilen, gerekse 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2 milyar lira (2000 YTL.)’yı aşkın olmayan adli para cezalarına ilişkin hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

5739 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 1 Mart 2008 tarihinden önce, 5237 sayılı Yasanın 50. madde uyarınca seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezası ile 52. maddede öngörülen adli para cezalarının farklı infaz yöntemlerine tabi kılınması ve 50. madde uyarınca hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde karşılığı olarak belirlenecek hapis cezasının infazının zorunlu olması nedeniyle, temyiz edilebilme koşulları yönünden bir ayrım yapılarak doğabilecek adaletsizliklerin önlenmesi bakımından temyiz edilebilir sayılmasının gerektiği savunulabilir ise de, bu görüşün yasal dayanağı bulunmadığı gibi, yeni bir hüküm ihdas etme şeklindeki bu kabul yasa koyucuya ait bulunan yasama yetkisinin de gasbına yol açar. Kaldı ki, yasama erkince de bu sakıncalar 5739 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 6. fıkrası ve 5275 sayılı Yasanın 106. maddelerinde yapılan değişikliklerle giderilmiştir.

Bu itibarla;

Bu itibarla;

Suç niteliğine yönelik temyiz başvurusunun bulunmaması ve 5237 sayılı Yasanın 50. maddesi uyarınca hükmedilen 500 YTL adli para cezasının kesinlik sınırında bulunması nedeniyle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire düzelterek onama kararının kaldırılıp, 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı Yasanın 317. maddeleri uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Kurul Üyesi, “

“suç tarihinin 1 Haziran 2005 tarihinden önce olması nedeniyle, hükmün temyiz yeteneğine sahip olduğu”

” görüşüyle itirazın reddi yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.01.2008 gün ve 8929-516 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- 5320 sayılı Yasanın 8 ve 1412 sayılı Yasanın 317. maddeleri uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 08.04.2008 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2928, Karar No: 2016/5787, Tarih: 24.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/2928 E.  ,  2016/5787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı bankanın Şirinevler şubesinden 28/05/2007 konut kredisi kullandığını, proje komisyonu ve diğer masraflar adı altında toplam 2.002,72 TL ücret tahsil edildiğini, bu tutarın iadesi amacıyla icra takibi başlattığını ancak davalının itirazı nedeniyle takibin durdurulduğunu yapılan itirazın haksız ve hukuka aykırı olması nedeniyle itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesi ile %20’den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, inkar tazminatı talebi ise yargılamayı gerektirdiğinden bahisle reddedilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve hükmün tüketici mahkemesi sıfatı ile verildiğinin anlaşılmasına göre davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İİK’nın 67. maddesinin 2.fıkrası hükmünce, icra - inkar tazminatına hükmedilebilmesi için borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacağını mahkemede dava ederek haklı çıkması gerekir. Burada borçlunun kötüniyetli itiraz etmiş bulunması yasal koşullardan değildir. İnkar tazminatı, aleyhinde yapılan icra kovuşturmasına itiraz edip duran ve işin itirazla çabuk bitirilmesine engel olan borçluya karşı konulmuş bir yaptırımdır. Bunlardan ayrı, alacağın likit ve belli olması gerekir. Daha geniş bir açıklama ile borçlu tarafından alacağın gerçek miktarı belli, sabit ve belirlenmek için bütün unsurlar bilinmesi mümkün nitelikle olması yeterlidir. Borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda ise, alacağın likit ve muayyen olduğunun kabulü zorunludur. Öte yandan, alacağın muhakkak bir belgeye bağlı olması da şart değildir. Açıklanan yasal kuralların ışığında takip konusu alacak değerlendirildiğinde, borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek konumda bulunması nedeniyle alacağın likit ve muayyen nitelikte olduğunun kabulü ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekir. Mahkemece, davacının bu istemi hakkında kabul kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde icra inkar tazminatı talebinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının ikinci bendinde yer alan “inkar tazminatına yönelik talebin reddine” cümlesinin hükümden çıkartılarak yerine “Davacı lehine hüküm altına alınan asıl alacak üzerinden % 20 icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 106,25 TL. harcın davalıdan alınmasına, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24422, Karar No: 2011/5306, Tarih: 01.04.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/24422 E.  ,  2011/5306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı ..... San. A.Ş. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi üçüncü kişi vekilinin, diğer şikayet nedenlerinin yanında,  ... alacaklı olduğu takip dosyasında ihale yoluyla satılan menkuller üzerinde, kendi takip dosyalarından ihtiyati haciz konulduğu halde, satış ilanının tebliğ edilmediğinden bahisle ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, istem kabul edilerek ihalenin feshine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Menkul ihalelerinde de uygulanan İİK. nun 134/2. maddesinde, ihalenin feshini isteyecek kişiler sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlar, satış isteyen alacaklı, borçlu ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenlerdir.

Somut olayda,  ihalenin feshi talebinde bulunan şikayetçinin, Saray İcra Müdürlüğünün 2004/177 E. sayılı icra takip dosyasında alacaklı sıfatını taşıdığı ve aynı menkullere haciz uygulattığı görülmektedir. Şikayetçi, alacaklı durumda olduğu anılan takip dosyasından, ihale tarihinden önce hacizli menkullerin satışını istemediğinden, İİK. nun 134/2. maddesinde yazılı “satış isteyen alacaklı” sıfatını kazanmamıştır. Bu durumda şikayetçinin ihalenin feshi davası açmasına yasal imkan bulunmamaktadır.

O halde, mahkemece, şikayetin aktif husumet yokluğundan reddi gerekirken işin esasının incelenerek ihalenin feshine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  :  .. İçecek San. A.Ş.'nin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  01.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3834, Karar No: 2023/14698, Tarih: 28.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3834 E.  ,  2023/14698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/492 E., 2016/56 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı belirlenerek yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.10.2015 tarihli iddianamesi ile; sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. ... Anadolu 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.02.2016 tarihli ve 2015/492 Esas, 2016/56 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında tehdit suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de; yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan arasında alacak borç ilişkisi bulunduğu, her ne kadar sanığın mail adresinden katılana yönelik "bir çuval tuzu yeriz üzerine bir bardak su içmeyiz ama sen bu kadar haddini bilmeden konuşmalar yaparsan biz senden hakkımız olanı almak için gerekeni yapacağımızı bildiririz'' şeklinde yazı yazarak tehdit suçunu işlediği iddiasıyla cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında tehdit kastı ile hareket etmediği ve yasal yollara başvurmak için gerekeni yapacağını ifade etmekten ibaret olduğunu beyan etmesi, sanığın katılana yazdığı maillerdeki cümlenin gelişinden de sanığın katılanı ağır ve haksız bir zarara uğratacak nitelikte bir tehdit etmediği, yazılan yazının yasal yollara başvuracağına ilişkin bir uyarı niteliğinde olduğu kabul edilerek atılı eylemin yasal unsurlarının oluşmadığı kabul edilerek müsnet tehdit suçundan sanığın beraatine karar verilmiştir.

2. Katılan vekilinin şikayet dilekçesi ve beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

2. Katılan vekilinin şikayet dilekçesi ve beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Sanık aşamalardaki savunmalarında "hukuki ve yasal haklarımızı arayacağımızı ifade etmek için o şekilde yazı yazdım" demek suretiyle üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

4. Sanığın katılana gönderdiği mail dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE

Katılan vekilinin şikayet dilekçesi ve beyanları, sanığın aşamalardaki "hukuki ve yasal haklarımızı arayacağımızı ifade etmek için o şekilde yazı yazdım" şeklindeki savunması, sanığın katılana gönderdiği mail karşısında; mahalli mahkemenin beraat hükmünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Anadolu 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.02.2016 tarihli ve 2015/492 Esas, 2016/56 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/533, Karar No: 2017/6343, Tarih: 06.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/533 E.  ,  2017/6343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanununun geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro sırasında çekişmeli ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 230 ada 60 parsel, 242,41 m² yüzölçümüyle ve arsa vasfıyla davalı ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ...; taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden ve çalılık taşlık durumda olduğu iddasıyla, davalı adına yapılan tespitin iptali ile ... adına tespit ve tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine, çekişmeli 230 ada 60 sayılı parselin tespit gibi davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1956 yılında tapulama çalışması yapılmış ve davalı parsel tapulama dışı bırakılmıştır. 1988 yılında ise 6831 sayılı Kanun gereğince ... kadastrosu ve aynı kanunun 2/B maddesi uygulama çalışmaları yapılmış ve davalı parsel ... sınırları dışında bırakılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman ... bilirkişi tarafından ... kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın ... sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince ... harç alınmasına yer olmadığına 06/07/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.