muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/539, Karar No: 2021/694, Tarih: 29.12.2021

Mahkemede; bulunduğu yer ile kazanın meydana geldiği yer arasında yaklaşık 50-60 metre mesafe olduğunu, ölene ait bilgisayarın 20-25 metre yakınına düştüğünü, ölenin karşıdan karşıya geçme hazırlığı içerisinde bulunduğunu, ancak yola adım atıp atmadığını hatırlamadığını, muhtemelen sanığın kullandığı kamyonun kasasının ölene çarptığını, olayın bir anda geliştiğini, kazaya karışan aracın sanığın kullandığı kamyon olduğuna emin olduğunu, bu konuda hiçbir şüphesinin bulunmadığını, çünkü olay yerine çok yakın olduğunu ve bir anda gerçekleşen kazayı gördüğünü, kamyonun kasasının öleni çarptığından sanığın kazayı fark etmemesinin doğal olduğunu, gördüğüm kadarıyla sanığın olay yerinden kaçma gibi bir davranışta bulunmadığını,

Tanık ...; olay günü saat 15.35 sıralarında idaresindeki araçla Toki konutlarından anayola çıkış yaptıktan sonra kavşağa geldiği sırada dikiz aynasından plakasını marka ve modelini hatırlamadığı Muğla merkez istikametine doğru seyir hâlinde olan kamyonun çok hızlı bir şekilde seyrettiğini gördüğünü, Uğur Mumcu Bulvarındaki kavşağa geldiğinde ışıklarda durduğunu, kamyonun da arkasında durduğunu, bu sırada motosikletli bir şahsın kamyon sürücüsünün kaza yaptığını söylediğini, motosiklet sürücüsünün panik hâlde olduğunu, bunun üzerine polisi arayıp bu kamyon sürücüsünün çok hızlı olduğunu söylediğini,

Tanık Sezgin Dereli; marketten çıktığı sırada anayol üzerinde genç bir erkek çocuğun yerde kıvrandığını, başında da birkaç kişinin olduğunu gördüğünü, bu erkek şahsın 15 metre ilerisinde de bir bilgisayarın yerde olduğunu, oradakilere ne olduğunu soduğunda, çocuğa bir kamyonun çarpıp kaçtıklarını söylediklerini,

Tanık Turan Kılıç; yolda bulunduğu sırada bir ses duyduğunu, olay yerine 50 metre uzaklıkta olduğunu, olay yerinde bulunan bir bayanın şok geçirdiğini gördüğünü, hatta bu bayanın yaya ...’nin hastaneye kaldırılmasından sonra bile olay yerinden ayrılamadığını, bu bayana karşı tarafta olması nedeniyle kazayı yapan aracı görüp görmediğini sorduğunda kazayı yapan kamyonu gördüğünü söylediğini, bir süre sonra polislerin olay yerine geldiğini, polislerden çocuğa çarpan kişinin bulunduğunu öğrendikten sonra durumu bu bayana söylediğini, onun da “Eğer bulunmasaydı eşgal verecektim.” dediğini,

Tanık ...; olay yeri yakındalarında bulunan bir mobilya mağazasında oturduğu sırada kaza mahalline doğdu bir koşuşturma olduğunu gördüğünü, olay yerine gittiğinde genç bir erkek şahsın kaldırımda yattığını gördüğünü, oradaki kişilerin bir kamyonun çocuğa çartığını konuştuklarını, olay yerinden ayrılıp bir eczaneye girdiğini, burada da çocuğa çarpanın kamyon değil otomobil olduğunun ifade edildiğini,

Tanık ...; olay yeri yakındalarında bulunan bir mobilya mağazasında oturduğu sırada kaza mahalline doğdu bir koşuşturma olduğunu gördüğünü, olay yerine gittiğinde genç bir erkek şahsın kaldırımda yattığını gördüğünü, oradaki kişilerin bir kamyonun çocuğa çartığını konuştuklarını, olay yerinden ayrılıp bir eczaneye girdiğini, burada da çocuğa çarpanın kamyon değil otomobil olduğunun ifade edildiğini,

Tanık ...; kazaya karışan sanığın tutuklandığını duyduktan sonra kendi iradesiyle savcılığa gelerek tanıklık yapmak istediğini, kendisini buraya gönderen herhangi bir kişinin olmadığını, tüp servisinde çalıştığını, olay günü TOKİ konutlarındaki bir adrese tüp götürmeye motosikletiyle gittiğini, yolun karşısına geçtiği esnada karşı taraftan da Kötekli tarafına yayaların geçtiğini, karşıya geçmeden önce beyaz bir kamyonun Muğla istikametine doğru ilerlediğini, bu kamyonun yoldan geçtiği sırada herhangi bir kaza olayının olmadığını, yolun karşısına geçtiği anda bir çarpma sesi duyduğunu, geriye dönüp baktığında genç bir çocuğun yolda asvaltın üzerinde yerde yatar vaziyette olduğunu gördüğünü, olay yerinden kaçan aracı görmediğini, bu nedenle kimin çarptığını bilmediğini, hatırladığı kadarıyla kamyonun çarpma olayından daha önce kaza yerinden geçtiğini, gri renkli bir aracın ölene çarptığını zannettiğini; tanığa ifadesindeki anlatıma göre yaya ...'ye çarpan aracın bir otomobil olması hâlinde yayayı altına almak yerine üzerinden fırlatacağı ve çarpmanın etkisi ile araçta ciddi hasar meydana geleceği, bu hasar sonucunda da kaza mahallinde otomobile ait çarpma etkisi ile kırılan cam, ayna, far ya da bunun gibi parçaların bulunması gerektiği ancak bu şekilde araç parçasına rastlanılmadığı hususu hatırlatılarak sorulduğunda; tespitin doğru olduğunu, bir aracın 20 yaşında bir gence çarpması hâlinde araçtan kopan bir kısım parçaların olay yerinde kalması gerekeceğini ancak hatırladığı kadarıyla kazadan önce beyaz kamyonun olay yerinden geçtiğini,

Tanık ...; kazanın olduğu yerin karşı tarafındaki marketi işlettiğini, kaza anında evde olduğunu, iş yerine geldiğinde olayı öğrendiğini, ilk kez gördüğü ve bir daha görse tanıyamayacağı bir şahsın kendisine kaza anında olay yerinde olduğunu, ölene çarpan aracın bir kamyon değil başka bir araç olduğunu ifade ettiğini,

Tanık Fahri Küçük; görgüye dayalı bir bilgisinin olmadığını, kazanın hemen sonrasında olay yerine gittiğini, bu sırada olay öncesinde de tanıdığı sanığın yanına gelip yaralının durumunu sorarak kazanın kendisinin yaptığını ifade ettiğini, bunun üzerine sanığa zarar verebileceği düşüncesiyle sanığa sesini çıkartmadan bir kenarda beklemesini söylediğini, sanığa niçin durmadan yoluna devam ettiğini sorduğunda arkasından bir motosikletlinin geldiğini, bunun üzerine bulunduğu yerden dönerek olay yerine geldiğini söylediğini,

Beyan etmişlerdir.

Beyan etmişlerdir.

Sanık ...; olay günü adına kayıtlı olan kamyonuyla Ortaca ilçesinden Muğla merkezi doğru seyir hâlinde olduğu sırada Yücelen Hastanesi önüne geldiğinde orta refüj üzerinde üç dört kişi gördüğünü, 50 km hızla seyrettiğini, trafiğin yoğun olması ve diğer şeritler kapalı olması nedeniyle aracını kontrollü kullandığını, Uğur Mumcu Bulvarındaki ışıklı kavşağa gelip burada beklediği sırada motosikletli bir şahsın yanına gelerek kaza yaptığını söylediğini, bunun üzerine kavşaktan dönerek kaza yerine gittiğini, trafik ekiplerinin de burada olduğunu, görevlilere kazaya karışmadığını, gerekirse aracında inceleme yapılabileceğini ifade ettiğini, kimseye çarpmadığını savunmuştur.

TCK'nın "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasına göre; "Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına,

b) Mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle, tamamen giderilmesine,

c) En az iki yıl süreyle, bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla, gerektiğinde barınma imkânı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmeye,

d) Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya,

e) Sağladığı hak ve yetkiler kötüye kullanılmak suretiyle veya gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranılarak suç işlenmiş olması durumunda; mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, ilgili ehliyet ve ruhsat belgelerinin geri alınmasına, belli bir meslek ve sanatı yapmaktan yasaklanmaya,

f) Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya,

Çevrilebilir."

Aynı maddenin 4. fıkrasındaki; "Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı halinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilir. Ancak, bu hüküm, bilinçli taksir halinde uygulanmaz." şeklindeki düzenleme uyarınca taksirli suçlarda diğer şartların da varlığı hâlinde hapis cezasının uzun süreli de olsa adli para cezasına çevrilmesi mümkündür.

Çevrilebilir."

Aynı maddenin 4. fıkrasındaki; "Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı halinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilir. Ancak, bu hüküm, bilinçli taksir halinde uygulanmaz." şeklindeki düzenleme uyarınca taksirli suçlarda diğer şartların da varlığı hâlinde hapis cezasının uzun süreli de olsa adli para cezasına çevrilmesi mümkündür.

TCK'nın 50. maddesinin gerekçesinde, “...Kişi gördüğü eğitim, yaşadığı sosyal çevre, psişik ve ahlaki eğilimleri itibarıyla tesadüfi suçlu özelliği taşıyabilir. Bu kişilerin mahkûm oldukları cezanın infaz kurumunda çektirilmesi toplum barışı açısından bir zorunluluk göstermeyebilir...” denilmek suretiyle şartların oluşması hâlinde hapis cezasına mahkûm olan kişinin infaz kurumuna girmesini önleyecek adli para cezası seçenek yaptırımına ya da seçenek tedbirlerden birine hükmedilebileceği açıklanmıştır. Kanun koyucu taksirli suçlarda hürriyeti bağlayıcı cezanın para cezasına çevrilmesi hususunda bir sınırlama da getirmemiş, sanık lehine hareketle şartların oluşması hâlinde hapis cezasının uzun süreli de olsa adli para cezasına çevrilebileceğini kabul etmiştir.

Ayrıntıları 07.06.1976 tarihli ve 4-3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş kararlarında açıklandığı üzere, hürriyeti bağlayıcı cezanın para cezasına çevrilmesi, cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören kişiselleştirme kurumudur.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesi kapsamında hâkime TCK'nın 50. maddesinde yer alan şartlar çerçevesinde hükmolunan hapis cezasının adli para cezası seçenek yaptırımına ya da diğer seçenek tedbirlere çevrilip çevrilmeyeceğini belirleme yetki ve görevini yüklemiştir. Hâkimin, hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nın 50/1. maddesindeki adli para cezası seçenek yaptırımına ya da seçenek tedbirlerden birisine çevrilmesi ya da çevrilmemesi konusundaki dayandığı gerekçenin dosya içeriğine uygun, kanuni ve yeterli olması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’nun 05.12.2011 tarihinde saat 15.35 sıralarında, yerleşim yeri içerisinde, 7 metre genişliğindeki, asfalt kaplama, iki yönlü yolda seyir hâlinde iken olay yerinde bulunan yaya geçitine geldiğinde, yolun sağından soluna geçmek isteyen yaya ...’ı fark etmeyerek mevcut hızıyla adı geçen yayaya idaresindeki kamyonun kasası ile çarpıp durmadan yoluna devam ettiği, olayı gören tanık Sezgin’in motosikletiyle takip etmesi sonucunda sanığın kaza olayından haberdar olarak kaza mahalline geri döndüğü, kaza nedeniyle yaralanan yaya ...’nin ise kaldırıldığı hastanede hayatını kaybettiği olayda;

Bir kişinin ölümü nedeniyle yargılanan ve meydana gelen kazada asli kusurlu olan sanığın, ölenin yakınlarının uğradığı maddi ve manevi zararlarını giderdiğine dair dosya kapsamında bir bilgi ve belgenin mevcut olmaması, yargılama sürecinde pişmanlığını gösteren söz ve davranışının bulunmaması, suçun işlenmesindeki özelliklerin gerek temel cezanın belirlenmesinde, gerekse hapis cezasının adli para cezasına veya diğer tedbire çevrilmesinde nazara alınabilecek ortak bir ölçüt olarak belirlenmesi ve bu bağlamda somut olayda suçun işlenmesindeki özelliklere göre alt sınırdan uzaklaşılarak tayin olunan 3 yıl hapis cezasının aynı gerekçelerle sanığın sosyal ve ekonomik durumuna da uygun olacak biçimde adli para cezasına çevrilmediği hususları göz önüne alındığında, sanığı yargılama sürecinde bizzat gözlemleyen ve olumlu kanaate ulaşmayan Yerel Mahkemenin hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi hususunda gösterdiği gerekçenin TCK'nın 50. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kıstasları kapsayacak biçimde kanuni, yeterli ve dosya kapsamıyla da uyumlu olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 28.11.2017 tarihli ve 1307-9551 sayılı bozma kararından "1- 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği, dosya içeriğine göre; sabıkası olmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı bulunmayan, yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek cezasında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılan, müdafii tarafından hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunulan sanık hakkında, 'kusur durumu itibariyle' şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi," şeklindeki bozma nedeninin ÇIKARILMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11434, Karar No: 2015/5677, Tarih: 15.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/11434 E.  ,  2015/5677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/33415

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2012

NUMARASI : 2011/547 (E) ve 2012/426 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de, sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2025/897, Karar No: 2025/1769, Tarih: 07.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/897 E.  ,  2025/1769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/370 E., 2024/162 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkillerinin ... ilçesi, ...Köyü sınırları içerisinde kalan 160 ada 4 parsel sayılı taşınmaza 1/2'şer hisse oranında malik olduklarını ve üzerinde iki katlı kargir binalarının bulunduğunu, taşınmazın köy yolu ile bağlantısının bulunmadığını, kadastro çalışmaları öncesinde davalılara ait 160 ada 3-6 parsel sayılı taşınmazların ortak sınırından ve her iki taşınmazı içine alacak şekilde geçen yol bulunduğu, ancak bu alanın kadastro sırasında yol olarak tespit edilmediğini, müvekkillerinin parsellerine geçmek üzere kullandıkları yolun Mahkemece uygun görülecek bedel karşılığında davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı tanınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalılar cevap dilekçelerinde özetle; parsellerinin küçük olduğunu, geçit irtifakı tesisine uygun olmadığını, bu nedenle davanın reddini savunmuşlardır.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 04.07.2013 tarihli kararında özetle; davacılara ait 160 ada 4 parsel sayılı taşınmazın yolla bağlantısının bulunmadığı, en uygun geçit yolunun 160 ada 3 parsel sayılı taşınmaz olduğu, geçit bedelinin davacılar tarafından depo edildiği, bu nedenle davanın kısmen kabulü ile 160 ada 4 parsel sayılı taşınmaz lehine, 160 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit irtifakı kurulmasına karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemenin 04.07.2013 tarihli kararının süresi içinde bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 24.03.2014 tarihli kararı ile; bilirkişi raporunda 1 numaralı güzergahtan geçit kurulması hâlinde, 106 ada 3 parsel sayılı taşınmazın eni daralacağından bu taşınmaza inşaat yapımının zorlaşacağının belirtildiği, bu durumda davacılara ait taşınmazın güneyindeki 17 parsel sayılı taşınmaz üzerinden bilirkişi raporundaki C işaretli kısımdan geçit kurulup kurulamayacağının değerlendirilmesi gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bozma sonrasında Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 160 ada 4 parsel sayılı taşınmaz lehine, 160 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde geçit irtifakı tesis edilmesi yönünde verilen 14.06.2016 tarihli kararın bir kısım davalılar vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 20.01.2020 tarihli kararı ile; davacıların maliki olduğu 160 ada 4 parsel sayılı taşınmaz lehine, 160 ada 6 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı tesis edildiği, ancak geçit kurulan 160 ada 6 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün 149,91 m² olduğu, buradan 51,72 m² geçit hakkı tesisi durumunda malikinin 160 ada 6 parsel sayılı taşınmazdan istifade etmesi mümkün olamayacağından Mahkemece fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince davacıya ait taşınmazın ana yola ulaşabileceği tüm alternatifler incelenerek, olumlu ve olumsuz yönleri araştırılmak suretiyle saptanacak en uygun güzergahtan geçit hakkı kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma kararı sonrasında yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; bozma ilâmından sonra yeniden keşif yapılarak rapor alındığı, raporda geçit tesis edilecek en iyi seçeneğin 160 ada 6 parsel olduğunun belirtildiği, alternatif güzergahların raporda değerlendirildiği, keşif sonucu alınan fen, ziraat ve inşaat raporlarında belirtilen alternatif yollardan B ile gösterilen yolun gerek kısa olması, gerekse maliyetler göz önüne alındığında en elverişli güzergah olduğunun anlaşıldığı, bu nedenle, fen bilirkişisinin 12.09.2022 tarihli raporuna ekli krokide 160 ada 6 parselde gösterilen B = 51,72 m²'lik kısımda 3 metre genişliğinde olacak şekilde, 160 ada 4 parsel lehine geçit hakkı kurulması yönünde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar ortak sundukları temyiz dilekçesinde;

1. Mahkemece bozma ilâmına uyulmasına rağmen bozmaya uygun karar verilmediğini,

2. Aleyhine geçit kurulan 160 ada 6 parsel sayılı taşınmazın toplamda 149,91 metrekare olduğunu ve aleyhine 51,72 metrekare geçit hakkı tesis edildiğini, bu durumda parsel kullanılamaz hâle geldiğinden mülkiyet ve tasarruf haklarının kısıtlandığını,

3. Bozma ilâmında belirtilen 160 ada 17 parsel üzerinde geçit tesis edilip edilmeyeceği konusunda bilirkişiler tarafından yeterli inceleme yapılmadan rapor verildiğini, bu taşınmazda bulunan ve alternatif geçit güzergahı üzerindeki kalorifer dairesinin yargılama devam ederken yapıldığını, yine 160 ada 3 parsel üzerinde inşaat yapılmasının söz konusu olmadığını, bu taşınmazdan geçit kurulabileceğini, eksik incelemeye dayalı raporun hükme esas alınmaması gerektiğini,