muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7601, Karar No: 2014/39472, Tarih: 22.12.2014

Somut olayda davalı karşı davacı işçi vekili dava dilekçesinde müvekkili davacı işçinin ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğunu, iki parça halinde ödendiğini, aşamalardaki beyanlarında ise ücretin banka aracı kılınarak ödendiğini iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davacının asgari ücret aldığını savunmuştur. İş akdinin incelenmesinden ücret seviyesinin asgari ücret olarak yazıldığı ve fakat bu sayfada işçinin imzasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dosyaya sunulan ücret bordrosu icmallerinin incelenmesinden büyük kısmının imzalı olduğu ve her işçi için asgari ücret üzerinden tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır. İTO’dan gelen emsal ücret araştırma cevabında ücret seviyesinin sözleşmede yazan miktar kadar olabileceği bildirilmiştir. Mahkeme tarafından başkaca emsal araştırması yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davalı karşı davacı işçiye G.. Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Emsal araştırması yetersiz olduğu gibi, banka hesap özetlerinin davacı işverenden sorulmaması hatalıdır. Davacı bunların ücret ödemesi olduğunu iddia etmektedir. Yetersiz emsal araştırması ile ve banka kayıtlarının değerlendirilmeksizinYetersiz emsal araştırması ile ve banka kayıtlarının değerlendirilmeksizin işçinin ücretlerinin işveren kuruluşu olan İTO’nun cevabi yazısına itibarla ve sadece bununla yetinilerek asgari ücret kabul edilmesi hatalıdır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 4.11.2009 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 29.4.2010-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 4.11.2009 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 29.4.2010-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı karşı davacı işçiye Garanti Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Bu açıdan davalı karşı davacı işçiye çalışmaya başladığı savunulan tarihten önce ödemeler yapıldığı anlaşılmakla hizmet ilişkisinin Kurum’a bildirilen tarihten önce kurulduğu, hizmet süresinin bu banka kayıtları ile birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10485, Karar No: 2019/1253, Tarih: 25.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/10485 E.  ,  2019/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacının tapu ile maliki olup aynı zamanda bu dairede ikamet ettiğini, davalılardan ... ve ...'nin de müvekkilinin ikamet ettiği dairenin bir üstünde ki dairede kiracı olduğunu, diğer davalı ...'in ise davalıların ikamet ettiği (6) kapı nolu dairenin maliki ve kiraya vereni olduğunu, davacının haricen tespit ettiği üzere bu dairede davalılar Nezir ve ... dışında ... yetişkin ve çok sayıda çocuk da ikamet ettiğini, davalılar ... ve ... ile çocukları ve diğer yetişkinlerin yaşadığı (6) nolu dairede iki seneden beri halen gece gündüz yaz ve kış sürekli bir şekilde gerek davacı ve gerekse diğer bina sakinlerini aşırı rahatsız edecek şekilde gürültü yapılmış ve yapılmakta olduğunu, çocukları sürekli olarak koşmakta ve müvekkilinin ... numaralı dairesinde adeta deprem etkisi yaşandığını, tüm bina sakinlerinin bu kişilerden rahatsız olduğunu, müvekkilinin ... Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunduğunu, son olarak davalılara Zeytinburnu .... Noterliği'nin 21517 yevmiye no ve 02 Temmuz 2014 tarihli ihtarnamesi keşide edildiğini ihtarnamenin bizzat muhataplara 03/07/2014 tarihinde tebliğ edildiğini, bu sebeplerden dolayı davalıların anılan yerden tahliyesi istenilmiştir.

Mahkemece sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesine göre; kat malikleri gerek bağımsız bölümlerini, gerek eklentileri ve ortak yerleri kullanırken doğruluk kurallarına uymak, özellikle birbirlerini rahatsız etmemek, birbirinin haklarını çiğnememek ve yönetim planı hükümlerine uymakla karşılıklı olarak yükümlüdürler. Bu yasada kat maliklerinin borç ve yükümlerine ilişkin olan hükümler bağımsız bölümlerdeki kiracılara ve oturma hakkı sahiplerine veya bu bölümlerden herhangi bir biçimde sürekli olarak yararlananlara da uygulanır. Aynı Kanunun 33. maddesine göre de; kat maliklerinden birinin veya başka bir nedene dayanarak bağımsız bölümden devamlı bir biçimde yararlanan kimsenin borç ve yükümlülüklerini yerine getirmemesi yüzünden zarar gören kat maliki veya kat malikleri anataşınmazın bulunduğu yerin sulh mahkemesine başvurarak hakimin müdahalesini isteyebilir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dosyadaki anataşınmaza ait tapu kayıtlarından davacının kat maliki olmayıp, aktif dava ehliyeti olmadığı anlaşılmakla mahkemece neticesi itibariyle doğru yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/02/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2073, Karar No: 2015/8004, Tarih: 09.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2073 E.  ,  2015/8004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALATYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2011/522-2013/132

Taraflar arasında görülen davada Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 10/04/2013 gün ve 2011/522 - 2013/132 sayılı kararı bozan Daire'nin 23/09/2014 gün ve 2013/12701 - 2014/14335 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı nezdinde sigortalı olan müvekkili kayısı bahçesinin 17, 18 ve 19 Mart 2010 tarihlerinde meydana gelen don rizikosu nedeniyle hasara uğradığını, başvuruya rağmen tazminatın ödenmediğini ileri sürerek, 139.740,00 TL'nin olayın meydana geldiği tarihten itibaren reeskont faiziyle tahsiline karar verilmesi istenmiştir.

Davalı vekili, rizikonun çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, teminat dışında olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

Mahkemece, rizikonun çiçeklenme dönemi sona erdiği dönemde meydana geldiği, hasarın teminat içinde olduğu, davacı zararının belirlendiği, ilk ve son hasat tarihi esas alınarak ortasında bir tarihin temerrüt tarihi olarak esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 67.075,20 TL'nin 30.07.2010 tarihinden itibaren reeskont faiziyle tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.09.2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 09/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16686, Karar No: 2020/5323, Tarih: 10.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16686 E.  ,  2020/5323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalıya ait işyerinde 26/08/2009 tarihinde elektrik teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, 5 yıl çalıştığını, işletmenin ... a devri gerekçe gösterilerek işten çıkarıldığını, davacının ikili vardiya sisteminde yirmi beş ay gece vardiyasında çalıştığını, İş Kanunu'nun ilgili hükümlerine göre gece mesaisinin günde 7,5 saati geçemeyeceğini, davacının geceleri 15 saat çalıştığını, gece vardiyasında çalışması sonucu hak ettiği ücretlerin ödenmediğini, en son 2.581,00 TL ücret aldığını, fazla çalışma ve gece mesaisi alacağının 60.000,00 TL olduğunu iddia ederek, fazla çalışma ve gece mesai ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin geçerli nedene dayanılarak feshedildiğini, tüm alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçi işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalışmış, açmış olduğu bu davada fazla çalışma ücret isteğinde bulunmuştur. Mahkemece davacının imzasını taşıyan aylık ücret bordrolarının bir kısmında fazla çalışma ücret tahakkuku bulunduğu gerekçesi ile isteğin reddine karar verilmiştir.

Dairemiz uygulamasına göre fazla çalışma ücreti tahakkukunu içeren bordro dönemlerinde daha fazla çalışma yapıldığının tanıkla ispatı mümkün olmayıp yazılı delil aranmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta puantaj kayıtları mevcut olup davacının bazı dönemlerde gündüz 08:00-17:00 saatleri arasında bazen de 17:00-08:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının günlük ve haftalık çalışma süreleri bakımından yazılı delil durumundaki puantaj kayıtlarına itibar edilmeli ve kayıtlara göre hesaplama yapılarak bordrolarda yapılan ödemelerin mahsubu cihetine gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta puantaj kayıtları mevcut olup davacının bazı dönemlerde gündüz 08:00-17:00 saatleri arasında bazen de 17:00-08:00 saatleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının günlük ve haftalık çalışma süreleri bakımından yazılı delil durumundaki puantaj kayıtlarına itibar edilmeli ve kayıtlara göre hesaplama yapılarak bordrolarda yapılan ödemelerin mahsubu cihetine gidilmelidir.

Bilirkişi raporunda gündüz çalışılan dönem için haftalık 45 saati aşan çalışmanın bulunmadığı açıklanmış ancak 17:00-08:00 saatleri arasında bir gün çalışılıp bir gün dinlenme esasına göre 15 saat süre ile çalışılan gün için sadece gece çalışma süresi için 20:00-06:00 saatleri arasındaki 10 saatlik dönem hesaplamada dikkate alınmış, 1,5 saatlik ara dinlenme süresi düşülerek fiili çalışma süresi 8,5 saat olarak belirlenmiş ve gece çalışmalarından kaynaklanan 1 saatin fazla çalışma olduğu belirtilmiştir. Ancak bazı aylar bordrolarda tahakkuk ve ödemeler yer aldığı için fazla çalışma ücretine hak kazanamayacağı belirtilmiştir.

Davacının puantaj kayıtlarında görülen gece çalışma süresi 17:00-08:00 olmakla çalışmanın çoğunluğu gece çalışma dönemine rastgeldiğinden fazla çalışma yönetmeliği hükmü gereği çalışmanın tamamı gece çalışması olarak değerlendirilmeli ve ara dinlenme süresi düşülmek sureti ile hesaplamaya gidilmelidir. 15 saat olan çalışma süresinden 2,5 saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde dahi günlük 11 saat olan çalışma süresi aşıldığı gibi gece çalışmaları için 7,5 saatlik sınırlamada aşılmış olmaktadır. Mahkemece gerekirse yeniden hesaplama raporu alınarak belirtilen esaslar dahilinde gece çalışma dönemine özgü fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, yazılı delillere göre tespit yapıldığından takdiri indirime gidilmeksizin istekle ilgili karar verilmelidir. Bilirkişi raporunda görüşe itibar edilerek fazla çalışma ücreti isteğinin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8106, Karar No: 2017/763, Tarih: 16.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/8106 E.  ,  2017/763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, resmî belgede sahtecilik, iftira

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2023/3949, Karar No: 2024/7841, Tarih: 27.11.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3949 E.  ,  2024/7841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/164 E., 2022/406 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Maktul ...'a yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan suça sürüklenen çocuklar ..., ..., sanıklar ..., ..., ... hakkında kamu davası açıldığı, devam eden yargılamada tefrik kararı verilerek kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2024/4895 ve 2024/4339 Esas sayılı dosyalarına kayden ikame olunduğu tespit edilmekle; mevcut fiili, hukuki ve şahsi irtibat nedeniyle temyiz incelemesinin birlikte yapılmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1.

maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstinaf bozması üzerine verilen Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/66 Esas, 2020/159 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-a, k, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 22.04.2022 tarihli ve 2021/164 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafileri ile katılan kurum vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 280/2. maddesince ayrı ayrı kaldırılarak yapılan duruşmalı yargılama neticesinde 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Özetle; suça sürüklenen çocukların inceleme dışı asli faillerin eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak ettiklerine, beraat kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B.Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri Özetle; suçun sübut bulduğuna, suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, beraat kararının hukuka aykırılık teşkil ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Özetle; suça sürüklenen çocukların inceleme dışı asli faillerin eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak ettiklerine, beraat kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B.Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebepleri Özetle; suçun sübut bulduğuna, suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, beraat kararının hukuka aykırılık teşkil ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Maktul ...'ın eşi Hacı'nın vefatından sonra eşinin kardeşi sanık ... ile evlendirildiği, bu evlilikten kısa süre sonra da eşinin diğer kardeşi ... tarafından kaçırılarak bir süre Midyat ilçesinde sanığın kiralamış olduğu evde kalmak zorunda kaldığı, maktul çocukları ve kayınvalidesinin yanına geri döndüğünde eşinin kardeşleri ve yeğenleri tarafından Bekir adında bir şahıs ile ilişkisi olduğu, aile adını lekelediği, aile içinde husumete sebep olduğundan bahisle öldürülmesi kararlaştırılarak suç tarihinde, çocuğunun okul durumunu görüşmek maksatlı gittiği dönüş yolunda yaşı küçük diğer çocuğu Serdar'ın da olduğu halde av tüfeği ile yakın mesafeden genital bölgesi hedef gözetilmek suretiyle birden çok kez ateş edilip öldürüldüğü olayda;

2.Tüm dosya kapsamına göre sanık ...'ın Siverek Cumhuriyet Başsavcılığı'nda verdiği 06.03.2015 ve 23.03.2015 tarihli ifadelerinde özetle; maktulü kastederek birkaç gündür yengesini takip ettiklerini ve olayı planladıklarını, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın kadının öldürüleceğini bildiklerini, suça sürüklenen çocuk ...'ın olay tarihinde maktulün çocuğunun okuluna gideceğini bilip bunu kendisine ve ...'e söylediğini açıkça belirttiği, suça sürüklenen çocukların, maktulun dönüş yolundaki yerini asli faile bildirdikleri ve yaşı küçük diğer çocuğunu kucağından zorla aldıkları, maktulün kendisini öldürmemesi için faile yalvardığı sırada olay yerinde bekledikleri, yakın mesafeden birden fazla ateş edilerek öldürme eyleminin gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'un diğer sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar ile beraber fikir ve irade birliği içerisinde, fiil üzerinde müşterek hakimiyet kurmak suretiyle gerçekleşen eylemleri dolayısıyla 5237 sayılı Kanun'un 37/1. maddesi kapsamında müşterek fail olarak cezalandırılmaları gerektiği halde yanılgılı değerlendirme ile beraatlerine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 22.04.2022 tarihli ve 2021/164 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararının, katılan kurum vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görülmekle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameden farklı düşünce ile oybirliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25767, Karar No: 2013/9184, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/25767 E.  ,  2013/9184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği,fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda ; sanığın katılan ...'dan aldığı tekstil ürünleri karşılığında keşidecisi .... Olan, 24/01/2006 gün ve 15.600 TL lik çeki verdiği, katılan tarafından bankaya sorulduğunda suça konu çekin tamamen sahte olarak düzenlendiğinin ortaya çıkması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Ancak, ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 gün ve 6/8-69 sayılı kararında açıklandığı üzere,önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde,zarar veya borç kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı dikkate alınarak sanığın söz konusu çeki katılan ...”a önceden doğmuş borç için verip vermediği kesin olarak belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve taktiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

1-) 5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK. nu sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.