muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1014, Karar No: 2018/3518, Tarih: 13.09.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/1014 E.  ,  2018/3518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5275 sayılı Yasanın 108/3. maddesinde, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanamayacağı hususu düzenlenmiş olup, mahkemece sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan ilamda 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulandığı ve bu nedenle sanığın ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığı halde, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilen dışında doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; ikametinde eroin sattığına ilişkin istihbari bilgi edinilen sanık hakkında yürütülen fiziki takip sırasında, sanığın, 08/11/2015 günü ikametine gelen ve hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan ayrıca soruşturma yürütülen tanık ...'ya 10 TL karşılığı 0,05 gram eroin sattığının tespit edilmesinin ardından, sanığın evinde 22/01/2016 tarihinde yapılan aramada, ekspertiz raporuna göre tek parça halinde 0,46 gram saf eroin içeren maddenin ele geçirildiği; sanığın aşamalardaki savunmalarında, "tanık Serkan'a uyuşturucu madde satmadığını; ikametinde ele geçen uyuşturucu maddeyi de aramanın yapıldığı günden bir gün önce 21/01/2016 tarihinde kullanmak için Gaziantep'ten satın aldığını," beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; iki olay arasındaki zaman aralığı ile sanığın savunmaları dikkate alındığında, ele geçen uyuşturucu maddelerin bir bütünün parçası olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilmekle birlikte, 22/01/2016 tarihinde sanığın ikametinde ele geçen 0,46 gramdan ibaret eroini, savunmasının aksine, kullanma dışında başka amaçla bulundurduğuna ilişkin, şüphe sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil olmadığı, eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu ve sanık hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan soruşturma aşamasında ayırma kararı verildiği gözetilmeden, koşulları bulunmadığı halde, TCK‘nın 43.maddesinin uygulanması suretiyle yazılı biçimde fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabİ olan hükmün BOZULMASINA, 13/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5706, Karar No: 2021/6613, Tarih: 12.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/5706 E.  ,  2021/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK 314. maddesi "(1)Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir." düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 12.07.2021 tarihli dilekçe ile davacı tarafla sulh olduklarını, davacı tarafa ödeme yaptıklarını ve davacı vekilinin ibraname doğrultusunda davadan feragat ettiğini beyan etmiştir. Dilekçesine ekli 24.06.2021 tarihli “İbraname, Feragat Beyanı ve Sulh Anlaşması” başlıklı belgeyi davacı vekilinin imzaladığı anlaşılmaktadır. Bunun yanında davacı vekili Av. ..., 30.06.2021 tarihli dilekçesinde davalı ile sulh olduklarını bildirmiştir.

Bu durumda sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek davacı vekili tarafından verilen ibranamenin içeriğinin değerlendirilmek ve bu konuda ek karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE 12/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1364, Karar No: 2021/475, Tarih: 20.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1364 E.  ,  2021/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında 2005,2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açılmış olmasına karşın, mahkemece her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da açıklanmadan tek bir beraat hükmü kurulmuş ise de; bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2005 ve 31.12.2006 olan suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar, sanığa yüklenen 2007 takvim yılı sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 01.06.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 20.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35993, Karar No: 2016/8064, Tarih: 10.03.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/35993 E.  ,  2016/8064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 237 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5393 sayılı Belediye Kanunu 14/1-a maddesi uyarınca belediyelerin mahalli müşterek nitelikte olmak şartıyla, sosyal hizmet ve yardım hizmetlerini yapacağı ve yaptıracağı hüküm altına alınmış olup, aynı maddenin 3. fıkrasında, belediye hizmetlerinin vatandaşlara en yakın yerlerde ve en uygun yöntemlerle sunulacağı, hizmet sunumunda ise özürlü, yaşlı, düşkün ve dar gelirlilerin durumuna uygun yöntemlerin kullanılacağı, 5. fıkrasında ise belediye meclis kararı ile mücavir alanlara da belediye hizmeti götürüleceği belirtilmiş olmakla, belediye başkanı olan sanığın, belediye hizmet aracı olan bir adet station vagon aracı ayrım gözetmeksizin yaşlı, fakir ve yardıma muhtaç kişilerin emeklilik, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı ve hastane işleri gibi işlerini görmek üzere ilgili kurumlara götürülüp getirilmesi hizmetlerinde kullanılmasına tahsis etmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerinde, sözkonusu aracın tahsis olunduğu amaç dışında yada sanığın özel işlerinde kullanılmadığı ve suç kastının bulunmadığı anlaşılmakla atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4237, Karar No: 2014/17081, Tarih: 12.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4237 E.  ,  2014/17081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARASI : 2013/101-2013/237

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaz üzerindeki yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Arsa niteliğindeki taşınmazın zemin bedeli yönünden rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Kilis ilinde dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve nitelikleri aynı satışların bulunması doğaldır. Hükmes esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, incelenen emsallerin tapuda gösterilen satış bedellerinin gerçek değeri yansıtmadığı ve dava konusu taşınmaza emsal olabilecek arsa niteliğinde taşınmaz bulunamadığı belirtilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Kilis ilinde dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve nitelikleri aynı satışların bulunması doğaldır. Hükmes esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, incelenen emsallerin tapuda gösterilen satış bedellerinin gerçek değeri yansıtmadığı ve dava konusu taşınmaza emsal olabilecek arsa niteliğinde taşınmaz bulunamadığı belirtilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava tarihinin gerekçeli karar başlığına yanlış yazılması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10677, Karar No: 2015/9054, Tarih: 15.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10677 E.  ,  2015/9054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Isparta 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2013/875-2014/537

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.10.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı M.. Ö.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Bir kısım davalılar, taşınmazların satılması suretiyle ortaklığın giderilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, 233 ada 9 sayılı parselin ve 4357 ada 15 sayılı parsel sınırlarına dahil olduğu gerekçesi ile 233 ada 9 sayılı parsele ilişkin dava ve talebin reddine, diğer parsellere ilişkin talebin kabulü ile ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı M.. Ö.. vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler; 4375 ada 9 sayılı parsel, 4357 ada 3 sayılı parsel, 1589 ada 5, 6, 11 ve 12 parsel sayılı taşınmazlar yönünden usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dere mahallesi, 233 ada 9 parsel sayılı taşınmaz yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içerisindeki 233 ada 9 parsel sayılı taşınmazı gösteren pafta suretinde, 4357 ada 15 sayılı imar parseli ile çakışan ve bu parselin kapsamında kalan bir kadastro parseli bulunduğu görülmektedir.

Isparta Kadastro Müdürlüğü'nün 04.06.2014 tarihli 1951 sayılı cevabi yazısından ise 233 ada 9 sayılı böyle bir parselin mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, sözkonusu parsele ilişkin ortaklığın giderilmesi talebinin reddine karar verilmiş ise de bu konuda yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Bu itibarla mahkemece kadastro müdürlüğünden ve tapu müdürlüğünden konu ile ilgili yeniden araştırma yapılıp bölgede yapılan imar uygulaması sonucu oluşturulan dağıtım cetvelleri getirtilerek gerekirse bilirkişi incelemesi yaptırılarak 233 ada 9 sayılı parselin bağımsız kadastro parseli olarak mevcut olup olmadığı ve 4357 ada 15 sayılı imar parseli kapsamında kalan mükerrer bir parsel olup olmadığı kesin olarak belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Isparta İli, M.. İlçesi, H.. M.. 4375 ada 9 sayılı parsel, G...M... 1589 ada 5, 6, 11 ve 12 sayılı parseller, D.. M..4357 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar yönünden hüküm sonucunun ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Isparta İli, M.. İlçesi, D... M.. 233 ada 9 parsel sayılı taşınmaz yönünden davalı M.. Ö.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11419, Karar No: 2014/34656, Tarih: 01.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2011/11419 E.  ,  2014/34656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/138703

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara)(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2009

NUMARASI : 2008/171 (E) ve 2009/145 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

1) Su Kirliliği

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.