muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3036, Karar No: 2022/9885, Tarih: 18.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/3036 E.  ,  2022/9885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun okul kantininden temyiz dışı sanık... ve suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte hırsızlığa teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında geceleyin birden çok kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dava açılması zamanaşımı süresi içerinde mümkün görülmüştür.

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosya kapsamından ve temyiz dışı sanık...’nun beyanından suça konu eylemin gece 00:10 ile 01:00 sıralarında gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında TCK 143 maddesi uyarınca arttırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5591, Karar No: 2019/9706, Tarih: 18.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/5591 E.  ,  2019/9706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

14.03.2014 günlü iddianameyle sanık hakkında mühür bozma suçundan açılan davada, kamu davasına katılma hakkı bulunan ve duruşmalara mesleki mazeretini belirterek kendisine yeni duruşma gününün bildirilmesini talep eden şikayetçi vekiline şikayetçi adına davaya katılmayı isteyip istemediği sorulmadan, mazeret dilekçesi hakkında bir karar vermeden hüküm kurulmuş ise de; şikayetçi vekilinin mazeret dilekçesi vererek duruşmayı takip iradesini ortaya koyduğu ve hükmü temyiz etttiği dikkate alındığında, davayı takip etme ve katılma arzusunda olduğu kabul edilerek, katılan sıfatını alabilecek olan şikayetçi vekilinin 5271 sayılı CMK'nun 260/1. maddesi gereğince yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip aynı Yasanın 237/2. maddesi uyarınca...Elektrik Dağıtım A.Ş.‘nin davaya katılan ve vekilinin de katılan vekili olarak davaya kabullerine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın yüklenen suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yetecek derecede delil elde edilemediğinden beraati gerektiği dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14833, Karar No: 2012/13859, Tarih: 27.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/14833 E.  ,  2012/13859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2011

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece, elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne, ecrimisil bakımından ise davanın reddine ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava fuzuli işgal nedenine dayalı el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece el atmanın önlenlemesi isteminin kabulüne, ecrimisil bakımındansa davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden davacıların kayıt maliki oldukları, davalının kayıtla bir ilgisinin bulunmadığı, öncesinde davacıların oğlu ile evli olması nedeniyle oturmaları için muvaffakata dayalı olarak taşınmazın tahsis edildiği, daha sonra davalının eşinden boşandığı, boşanma kararının kesinleştiği ve davalıya 17.06.2010 tarihinde ihtarname keşide edilerek  taşınmazı boşaltmasının istendiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece  muvafakatın ihtarla birlikte geri alındığının kabulü gerekir. Olay bu açıdan değerlendirildiğinde ihtar tarihinden sonra davalının fuzuli şağil durumunda bulunduğu gözetilerek el atmanın önlenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalının temyiz itirazlarının reddi ile el atmanın önlenmesi bakımından hükmün ONANMASINA,

Davacıların temyiz itirazlarına gelince yukarıda değinilen nedenlerle muvafakatın geri alındığı tarihten dava tarihine kadar ecrimsile de hükmedilmesi gerekirken aksi düşüncelerle ecrimisil isteğinin reddedilmesi yerinde değildir. Davacıların  bu yöne değinen temyiz  itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7922, Karar No: 2016/4223, Tarih: 09.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7922 E.  ,  2016/4223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüş; tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın cezalandırılmasına esas alınan nüfus cüzdanının, sahtecilik suçundan hüküm kurulabilmesi bakımından şart olarak aranan aldatıcılık özelliğine sahip olup olmadığına ilişkin mahkemenin bir tespiti ve gözlemi bulunmadığı gibi, dosyada bulunan bilirkişi raporunda belgenin özellikleri anlatılırken, aktarılan bir çok yönden belgenin aldatıcılık özelliği açısından yetersiz olduğuna ilişkin bulgular ortaya konulmuşken, sonuç kısmında belgenin aldatıcılık özelliğini taşıdığı açıklanarak çelişkiye düşülmüş olup bu husus gerekçeli kararda da tartışılmamıştır.

Mahkemece, bilirkişi raporundaki çelişkiler giderilmeden, çelişkili rapora atıf yapılarak mahkumiyet kararı verilmiştir. Bu çelişkilere rağmen kararın onanması değil, inceleme eksikliği ve gerekçedeki yetersizlik nedeniyle bozulmasına karar verilmesi gerekir. Esas mahkemesince yerine getirilmemiş olan maddi soruna ilişkin eksikliğin temyiz aşamasında doğrudan inceleme yapılmak suretiyle karşılanıp mahkumiyet kararının onanması yerinde değildir. Heyetçe inceleme yapılarak, aldatıcılık niteliği taşıdığından bahisle hükümlülük kararının onanması yönündeki görüşe katılmadığıma ilişkin ayrıntılı gerekçeler aşağıda açıklanmıştır.

I.Temyizin Kapsamı ve Yargıtay’ın Denetim Yetkisinin Sınırları Bakımından Uygun Olmadığı

I.Temyizin Kapsamı ve Yargıtay’ın Denetim Yetkisinin Sınırları Bakımından Uygun Olmadığı

Temyiz yolu, ilk derece mahkemeleri ile varsa istinaf mahkemelerinin verdikleri son kararlara ve bunlarla birlikte olmak şartı ile, bunlara esas teşkil etmiş olup başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan ara kararlarına karşı kabul edilmiştir. Temyiz yolu, sadece hukukî meseleye ilişkin uyuşmazlıkları çözmek için kabul edildiğinden “hukukî derece yolu” olarak da adlandırılmaktadır. Temyiz yargılamasında, uyuşmazlığın maddi ve hukukî meselelerinden sadece hukukî meselenin, yani mahkemece sabit kabul edilen olayın hukuk normları karşısındaki durumunun ele alınması, esas mahkemesi kararının bu açıdan incelenerek normun vasıta olarak kullanılmasında aykırılık olup olmadığının tespit edilmesi gerekir.(KUNTER, CMH, İstanbul, 9.B, 1989. No. 526)

Temyiz mahkemesi, önüne gelen temyiz davasında maddi olaya uygulanan hukuk kuralının isabetli, yerinde, eksiksiz ve doğru şekilde uygulanıp uygulanmadığını denetler. Temyiz mahkemesi olarak Yargıtay'ın görevi, esas mahkemesinin hukuk normlarını doğru uygulayıp uygulamadığını dosya üzerinden denetlemektir. Delillerin tekrar veya ilk kez ortaya konularak kovuşturma evresindeki gibi bir araştırma yapılması, temyiz aşamasında mümkün değildir. (CENTEL-ZAFER, CMH, 12.B. s. 805) Dolayısıyla, Yargıtay esas mahkemesinin kurduğu maddi sorun kavramı içinde yer alan olgu saptamalarıyla da bağlıdır. Kural bu olmakla birlikte, temyiz incelemesinde elverdiği ölçüde maddi soruna da girilebilmesi, uygulamada ve öğretide kabul edilmektedir. Temyiz mahkemesince yalnızca hukuki inceleme yapılacağına ilişkin ilke, içtihat yoluyla aşılmış ve uygulamada neredeyse tam bir "genişletilmiş temyiz" usulü uygulanmaya başlanmıştır.(ÇINAR, s. 180) “Genişletilmiş temyiz” uygulaması ile maddi soruna da girilebilmesinin sınırları üzerinde durmak gerekmektedir.

Bir olayı tespit ederken ilk derece mahkemesi hakimi delilleri serbestçe takdir eder. Ancak, bu tespitin eksiksiz olması ve hakimin kanaatinin objektif dayanaklarının hükümden anlaşılması gerekir. Bunun üzerine Yargıtay tarafından yapılması gereken maddi olaya ilişkin denetim, maddi vakıanın sübutuna ilişkin kanaatin yeterli delile dayanarak ve mantık kurallarına uygun bir şekilde oluşturulup oluşturulmadığına ilişkin(CENTEL-ZAFER, CMH, 12.B. s. 806) olması gerekir. Ancak uygulamada verdiği kararlar ile Yargıtay, duruşma yapan ve maddi sorunu saptama durumunda olan mahkemelerin elindeki bu yetkiyi (olay, olgu, fenomen, eylem sorunlarını belirleme yetkisini) almaktadır. Yargıtay yargıcı kanıt değerlendirmesi yapmamalıdır. Vicdani kanı sadece duruşmadan edinilen bilgiye göre oluşur. Maddi meseleyi dosya üzerinden inceleyerek olay yargısı kurmakta ve yetki sınırlarını aşmakta olan Yargıtay'ın verdiği bu tür kararların esasen yoklukla/hiçlikle sakat olduğu hususu da vurgulanmaktadır. (S.SELÇUK, Temyiz Denetiminin Sınırları ve Bu Sınırlara Uymamanın Kaçınılmaz Sancılı Sonuçları/Açmazları/Tehlikeleri", Nur Centel’e Armağan, s. 356 vd)

İlk derece mahkemesi tarafından verilen bir sonkararı/hükmü kontrol edebilecek olan temyiz mahkemesinin bu hükmün konusu olan maddi olayları, bunlar arasındaki bağlantıları, karar vermeye yol açan münasebetleri denetlemekten menetmek bu mercii, haksızlığı ve mantıksızlığı göz göre göre onaylamaya zorlamak olur.(T.T. YÜCE, Kanun yolları, s. 102) Yargıtay sadece hukuki denetim yapmakla birlikte, ayrıca buna ilave olarak maddi gerçeğin bulunmasına yönelik yapılan faaliyetin de denetimi görevini yerine getirmesi elbette kabul edilebilir. Gerekçenin de hükmü doğrulayan şekilde olması ve çelişki ve tutarsızlıklar içermemesi gerekir. Bu açıdan denetlemek kaçınılmazdır. Ancak bu doğrudan hükmü oluşturmak maksadıyla değil, daha önce kurulmuş hükmü ve gerekçesinin tam olarak oluşturulup oluşturulmadığını denetlemek içindir.

İlk derece mahkemesinin yerine geçerek olay hakkında hüküm kurmak, kanıya ulaşmak, olaylarla ilgili saptamalarda bulunmak gerekçe denetimi yapmak anlamına gelmediği de vurgulanmaktadır. (SELÇUK, Sami, "Temyiz Yolu Açısından Ceza Yargılama Yasasının uygulanması", CMUK Sempozyumu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararları Karşısında 70.Yıldönümünde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu, İstanbul 1999, s. 42) İlk derece yargılamasında maddi mesele ve hukuki mesele birlikte çözülür. Diğer bir deyişle, maddi meselenin saptanması yapıldıktan sonra buna uyan hukuki çerçeve belirlenip sanık da dahil olmak üzere üçüncü kişileri ve herkesi inandıracak, ikna edecek bir gerekçeli karar ortaya konması gerekmektedir. Temyiz aşamasında yapılacak incelemede ise hem maddi meselenin çözümünün hem de buna göre belirlenmiş olan hukuki nitelemenin ve buna götüren yolları açıklayan gerekçeli kararın içeriğe uygun olup olmadığının incelenmesi gerekir. Ancak temyiz davasında, doğrudan maddi mesele çözülerek sonuca ulaşılamaz. Doğrudan çözülebilecek olan ise sadece hukuki meselenin çözümü hususudur.

Yargıtay yargıcı, davanın (esasın) değil, kurulan hükmün yargıcıdır. Bu bakımdan Yargıtay’ın, yasanın yorumunu her zaman denetleyeceği; olayların kanıtlanması yargısını asla kuramayacağı; olayların nitelendirilmesini kimi zaman denetleyebileceği ifade edilmektedir. Yargıtay olay yargılamasına karışabilecek ancak bu yalnızca bir denetleme olacaktır, asla ilk mahkemenin yerine geçerek, eylemin varlığı/yokluğu, sözgelimi bir tanığın yalancılığı/içtenliği, kanıtların inandırıcılığı/kesinliği gibi yargılarda bulunamayacaktır. (BACHELLER/ BACHELIER, Technique de Casation, Paris, 1991, s. 38, Bkz. S.SELÇUK, Karşıoylarım, s. 251) Maddi olaya ilişkin tespitlerin doğru olup olmadığını irdelemek, kural olarak temyiz mahkemesinin görevi değildir. İlk derece mahkemesi hakimi, delillerin değerlendirilmesinde serbesttir. Olayı açıklığa kavuşturmak, onun sorumluluğu ve yetkisi kapsamındadır. Temyiz denetiminde bu özgürlüğe müdahale edilmemesi gerekir.(CENTEL-ZAFER, CMH, 12.B. s. 806) Çünkü Yargıtay, ilk önce maddi olayların usul yasalarına uygun biçimde saptanıp saptanmadığını inceleyecektir. Buna aykırılık varsa, karar elbette bozulacaktır. İkincisi, bu hükmün gerekçesini de inceleyecektir. Maddi olayların gerekçede yeterince yansıtılıp yansıtılmadığını ve yansıtılan maddi olaylara ilişkin kanıtların tartışılıp tartışılmadığını, bu tartışma yapılırken, doğa, mantık, deneyim ve hukuk kurallarına uyulup uyulmadığını inceleyecektir. Eğer, gerekçede eksiklik, çelişki, yetersizlik varsa, hükmün bozulması gerekir. Ancak, Yargıtay, gerekçe denetimi bahanesiyle hiçbir suretle, olay kanısı yargısı yaparak kesin sonuçlara ulaşamayacaktır. Bu tür durumlarda hükmü gerekçe kusuru nedeniyle bozduktan sonra, yeniden duruşma yaparak hüküm kurması için ilk mahkemeye geri yollamak durumundadır. (S.SELÇUK, Karşıoylarım, s. 251)

Ceza Genel Kurulunun 25.04.2000 gün ve 79-83 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında yer verildiği üzere, Yargıtay’ın davanın esasına karar vermesi ve davayı orada bitirmesi, maddi meselenin daha ziyade aydınlanması için bir araştırma ve öğrenme muhakemesi gerektirmemesi ve maddi mesele bakımından yerel mahkemeye bırakılmış serbest değerlendirme yetkisinin söz konusu olmaması şartlarına bağlıdır. (CGK. 08.10.2013, 1349-410)

Temyiz ve istinafın ayrıldığı en önemli nokta, temyizde sadece hukuki mesele ele alınmakla yetinilip delillerle ilgili öğrenme muhakemesi yapılmazken, istinafta ise gerektiğinde deliller yeniden ele alınıp esas hakkında karar verilebilmektedir. (YENİSEY-NUHOĞLU, CMH, 3.B, Seçkin, Ankara 2015, s. 892) Diğer bir ifadeyle, hem maddi meselenin hem de hukuki meselenin doğrudan ele alınması istinafta mümkün ise de, temyiz davalarına bakmakla görevli olan Yargıtayda bu iki mesele sadece denetim amacıyla ele alınabilir. Yoksa doğrudan kendisi maddi meseleyi sonuçlandırmamalıdır. Dosyadaki işlemlerin ve mahkemenin gerekçesinin yerinde olup olmadığını tüm dosya içeriği ile karşılaştırarak inceleyebilmesini Yargıtaya yasayla verilen denetim yetkisi içinde saymak gerekir. Buna karşılık, “Yargıtay’ın, delillerle tekrar temasa geçerek maddi meseleyi denetleyebilmesi imkansızdır”. (YENİSEY-NUHOĞLU, CMH, 3.B, Seçkin, Ankara 2015, s. 892) Temyiz mahkemesi, hükmün gerekçesiyle tespitlerin uyuşup uyuşmadığını yani maddi hukukun doğru uygulanıp uygulanmadığını denetler. Olay mahkemesi hakimi iyi çalışmış olabilir. Ancak, hükmün gerekçesinden tespitlerin hatalı olduğu görülüyorsa, maddi hukukun doğru uygulanmadığı açıktır. (CENTEL-ZAFER, CMH, 12.B. s. 807) Sonuç olarak, esas mahkemesinin tespitleri temyizde incelenip denetlenecektir. Esas mahkemesinin yaptığı inceleme ve değerlendirmenin yerinde olup olmadığını temyiz mahkemesi denetlerken, bir delilin veya belgenin isabetli şekilde ele alınıp gerekçeye yansıtılmış olduğunu denetlemek için aynı belgeyi inceleyip gözden geçirebilir.

Delil olarak kabul edilecek ve hükme esas alınacak olan her bir belgenin niteliği, özellikleri mahkemece incelenip gerekçeye yansıtılması gerekir. Mahkemenin bu incelemeyi doğru şekilde yapıp denetime olanak verecek şekilde de gerekçeye yansıtması gerekmektedir. Temyiz incelemesinde, mahkemenin yaptığı incelemenin ve bu inceleme sonucuna dayanarak gerekçeye yansıtma şeklinin denetlenmesi bakımından tüm dosya içeriği ve gerekçeyle birlikte belgenin de incelenmesi gerekir. Temyiz mahkemesinin dosyada bulunan bir belgeyi incelemesi, sadece yerel mahkemenin bu incelemeyi yapıp yapmadığını ve yerinde değerlendirip gerekçeye yansıtıp yansıtmadığını denetleme bakımından olmalıdır. Temyizdeki denetim biçiminin bu şekilde anlaşılması ve uygulanması gerekir. Sadece gerekçeli kararı inceleyip belgeyi hiç zarftan çıkarmadan temyiz denetimi yapmakla yetinilmesi elbette düşünülemez. Denetim görevinin gereği olarak, delil takdirini yerinde yapıp yapmadığını anlamak bakımından delilleri doğrudan inceleyip mahkemenin takdirinin isabetli olup olmadığını ve bunu gerekçesinde yasaya uygun biçimde işleyip işlemediğinin denetlenmesi gerekir. Temyiz mahkemesi bir yandan gerekçeyi okuyup denetlerken bir yandan da belgeyi inceleyip belgenin gerekçede ele alınış şeklinin yerinde olup olmadığını değerlendirmek bakımından belgeyi doğrudan incelemelidir. Ancak mahkemenin bizzat inceleme yapmadığı, bilirkişiye başvurup görüş almadığı, almış olsa da bilirkişinin raporunun çelişkili olması durumunda bunları gerekçesinde tutarlı bir biçimde irdeleyip açıklaması gerekir. Bu hususlarda eksiklik varken, bu eksikliği aşabilmek için doğrudan belge inceleyip kararın yerinde olduğu sonucuna varmak, ilk derece mahkemesi yerine geçerek hüküm ve gerekçe oluşturmak anlamına gelmektedir.

İlk derece mahkemesi tarafından delil incelemesi yapılmadan bir hüküm kurulmuş olması durumunda, temyiz incelemesinde esas mahkeme yerine geçerek, doğrudan belge incelenip değerlendirme yapılması suretiyle bu eksikliğin karşılanmaya çalışılması yasada verilen yetki ile bağdaşmamaktadır. Özellikle olay mahkemesince bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı gibi, kendisi tarafından da bir inceleme yapılmamış olduğu durumlarda, temyiz aşamasında denetlenecek bir husus olmadığından, Yargıtayın suça konu belge incelemesini kendisi yaparak delil değerlendirmesinde bulunması mümkün değildir. Mahkemece delilin özelliği hiç ele alınmaksızın mahkumiyet kararı verilmiş ise, denetime imkan verecek bir inceleme, değerlendirme, buna dayalı bir hüküm ve gerekçe olmadığından, bu eksikliğin aşılarak ilk kez temyiz denetimi aşamasında yapılacak değerlendirme sonucu mahkumiyet kararı yerinde sayılarak onanması hukuken yanlıştır.

Esas mahkemesinde bir hususun incelenebilmesi, bir delilin değerlendirilmesi, bir belgenin incelenebilmesi mümkün ise esas mahkemesinin yapabildiği aynı faaliyeti temyiz mahkemesinin de yapabilmesi gerektiği kabul edilmekte (KUNTER, CMH, 1989, s. 1057) ise de, burada yapılan inceleme ve gözlem daha önce mahkemece yapılmamış olan bir inceleme eksikliğini telafi etmek için ilk kez yapılabilecek bir değerlendirme değildir. Bunun, yerel mahkemenin kendisinin incelemeyi doğrudan yapmış olduğu veya inceleme yaptırdığı bilirkişi raporundaki hususları uygun şekilde gerekçesine yansıtarak hangi dayanakları üstün tuttuğunu açıklamak suretiyle bu konuda vardığı sonucun isabetli olup olmadığını denetleme açısından mümkün olduğunun kabul edilmesi, temyiz davasının esasına daha uygun düşmektedir. Zira, temyiz mahkemesi bozma(cassation) yapmakla görevli olup işin esasına kendisi hükmedemez. Asıl fonksiyonu sadece hukuki derece mahkemesi olan temyiz aşamasında maddi olay yargılaması yapılamaz.(SELÇUK, “Temyiz”, Centele Armağan, s. 359) Esas mahkemesinin tespiti hukuki denetim yapmaya imkan vermeyecek kadar eksik ise kararın bu yönde bozulması, eksiklikler esas mahkemesinde giderildikten sonra temyiz incelemesine tabi tutulması gerekmektedir. (ÖZTÜRK- TEZCAN- ERDEM- SIRMA- KIRIT- ÖZAYDIN-AKCAN-ERDEN, CMH, Seçkin, 8.B, Ankara, 2014,s. 737)

Yargıtayın yapacağı temyiz incelemesinde, ilk derece mahkemesinin dosyadaki belge ve deliller üzerinde yapacağı değerlendirme ve aranan ölçütleri takdir yetkisini sınırlandırabilecek uygulamalardan titizlikle kaçınılması, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek onun delilleri takdir yetkisini sınırlayıcı kararlar verilmemesi; yalnızca bu delillerin neler olabileceğini işaretle yetinilmesi gerektiği belirtilmektedir (DÖNMEZER, Kişilere ve Mala Karşı Cürümler, 12.B. İstanbul, Tarihsiz, s. 19-20; ÖNDER, Şahıslara ve Mala Karşı Cürümler ve Bilişim Alanında Suçlar, İstanbul, 1994, s.10) Özetle esas mahkemesinin tespiti hukuki denetim yapmaya imkan vermeyecek kadar eksik olmasına rağmen, temyiz incelemesinde bu eksiklik aşılarak doğrudan incelenip delilin mahkumiyet için yeterli olduğu görüşü ile onama kararı verilmemelidir. Yerel mahkemede incelenmemiş ve gerekçeye yansıtılmamış bir belgenin Yargıtayca doğrudan incelenerek gerekçesiz olan mahkumiyet hükmünün onanması usulünü kabul etmenin hem kararların gerekçeli olmasını emreden Anayasa hükmü (m.141) yönünden hem de temyiz hakkının kullanılması bakımından da sakıncaları vardır.

Eğer bu yol kabul edilir ise iki açıdan hukuka aykırılık söz konusu olacaktır

1) İlk kez yapılmış olan delil değerlendirmesinin gerekçeye yansıtılmasında eksiklik olacağından hakkında eksik gerekçe ile oluşturulan mahkumiyet hükmü onanmış olan kişinin ve üçüncü kişilerin bu kararın onanmasına yol açan delilleri, bu delillere dayanarak yapılan değerlendirmeler ile bunların gerekçelerini görebilmesi ve anlayabilmesini garanti eden Anayasa hükmü ile bağdaşmamaktadır.