muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/17784, Karar No: 2009/15397, Tarih: 23.11.2009

Davacının şahsi sicil dosyasının incelenmesinden, 16.04.1992 tarihli giriş bildirgesine istinaden, 01.01.1974 tarihinde başlayan vergi kaydı esas alınarak 20.04.1982 tarihi itibariyle ... sigortalısı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davacının 01.01.1974-01.07.1986 tarihleri arasında Kurumca zırai olduğu için dikkate alınmayan vergi kaydı, 05.08.1992 tarihinden itibaren meslek odası ve esnaf ve sanatkar sicil kaydı bulunmaktadır. Davacının anılan vergi kaydı nedeniyle düzenlenen ...'a giriş bildirgesinde yapılan işin zırai ilaç bayiliği olduğu belirtilmiştir. Zırai ilaç bayiliği ticari faaliyet olduğu gibi, dosya içerisindeki 28.04.2006 tarihli prim ekstresinde de 20.04.1982-30.04.2006 tarihleri arasında aralıksız sigortalı sayıldığında 30.04.2006 tarihi itibariyle 15.191,87.-YTL prim borcunun bulunduğu, 1992 affından yararlanarak prim borçlarını 1992 yılında geriye doğru toplu olarak ödediği, 26.07.2006 tarihinde de kalan prim borçlarını yapılandırarak ödediği görülmektedir.

Davalı Kurum’un geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmesi ve uzun süre bu primleri kullanması ve daha sonra davacının sigortalılığını iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Sosyal güvenlik kurumlarının anayasal görevlerini yerine getirirken, sigortalılara karşı olabildiğince yasal haklarını hatırlatması ve bu durumlarını izlemesi zorunlu görev olarak ortaya çıkar. ...’un bu anayasal sosyal güvenlik ödevinin gereği olarak, sigortalısını uyarmaması sonucu, primleri tahsil edilen sürelerin 1479 sayılı yasaya tabi zorunlu sigortalı olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Yapılacak iş, 01.01.1974-01.07.1986 tarihleri arasındaki vergi kaydının ticari vergi kaydı olduğu ve davacının 1992 affından yararlanarak, 1982-1992 yılları arasındaki primlerini de ödemiş olduğu anlaşılmakla, 20.04.1982-05.08.1992 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalı olduğu dikkate alınarak yaşlılık aylığı koşullarının oluşup oluşmadığını buna göre değerlendirerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 23.11.2009 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/942, Karar No: 2009/1122, Tarih: 02.03.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/942 E.  ,  2009/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava; kadastro sırasında orman olarak tapulama dışı bırakılmış olan alanın tescili istemi ile açılmış olup, çap satın almış olan davacı kendi parseline revizyon görmüş olan tapu kaydına dayanmıştır. Yargılama sırasında davacı civar parsel maliki ...’u ıslah suretiyle davaya dahil etmek istemiş ise de; mahkemece ıslah yolu ile taraf değiştirilemeyeceğinden anılan kişi davada taraf sıfatını kazanmamış ve hükmün karar başlığında da taraf olarak yer almamıştır. Mahkemece verilen red kararı davacı taraftan Hazine ve Belediye hasım gösterilmek suretiyle tapu kaydı miktar fazlasına yönelik olarak temyiz edilmiştir. Davanın açıklanan bu niteliğine göre temyizin kadastro dışı bırakılan ormana yönelik olduğunun kabulü zorunlu olmakla, tapu kaydına dayalı tescil istemi yönünden hükmün temyizen incelenmesi görevi 20. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenlerle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26472, Karar No: 2014/3601, Tarih: 24.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26472 E.  ,  2014/3601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası temyiz incelemesi için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HUMK.md.445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Temyize konu, Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir.Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 24.02.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/28079, Karar No: 2016/10084, Tarih: 26.05.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/28079 E.  ,  2016/10084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Mağdurun ikametinden çalınan eşyalardan LCD TV ve mikrodalga fırının kolluk görevlilerinin yaptığı araştırma sonucu hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan hükmün açıklanmasın geri bırakılmasına dair karar verilen temyiz dışı sanık ...'un işyerinde ve ikametinde ele geçirilmesi, diğer eşyaların alınan mahkeme kararı sonrası sanığın ikametinde yapılan arama sonrası ele geçirilip mağdura kolluk görevlileri tarafından teslim edilmesi karşısında, sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde, 5237 sayılı TCK'nın 168/1 maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması,

2-Sanığın aşamalarda saat 02.30 sıralarında mağdurun ikametinden hırsızlık yaptığını beyan ettiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde gece vaktinin saat 05.57'de sona erdiği, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında bu suretle hırsızlık suçu bakımından kabul edildiği halde, konut dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8352, Karar No: 2021/1941, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/8352 E.  ,  2021/1941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde 12-15 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuğun Fatih İlköretim Okulu’nun camlarını taş atarak kırması şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/2 maddelerinde tanımlanan kamu malına zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan( hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle 1 yıl 6 ay 9 günlük durma süresi de çıkartıldığında) 6 yıllık zamanaşımının, 29.04.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16067, Karar No: 2012/8691, Tarih: 05.04.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/16067 E.  ,  2012/8691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık hakkında hakaret suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün 1412 Sayılı CMUK’nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından suçun vasfına yönelik olmayan sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE;

II- Katılanlar vekilinin temyiz isteminin suçun vasfına yönelik olduğu anlaşılmakla; hükmün temyizi mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Oluşa, dosya kapsamına, sanık, katılanlar ve tanıkların beyanlarına göre; Koru Belediyesi meclis üyesi olan sanık ...'nın suç tarihinde Koru Belediye Başkanı olan ... hakkında suç tarihi öncesinde usülsüz harcama ve ödemeler yaptığı iddiasıyla ihbarda bulunduktan sonra olay gecesi saat 23:30 sıralarında belediye binasında katılanların halen çalıştığını görünce belediyede usülsüzlük yapıldığını düşünerek belediye binasına girerek belediye muhasebe müdürü olan katılan ...'ın üzerinde çalıştığı belgeleri incelemek istemesi üzerine çıkan tartışmada kamu görevlisi olan her iki katılana karşı hakaret içerir sözleri sarfettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eylemlerinin 5237 Sayılı TCK'nun 125/3- (a) .madde ve fıkrasında düzenlenen “ kamu görevlilerine karşı görevlerinden dolayı hakaret ” suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun kararda tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 05.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12806, Karar No: 2009/1732, Tarih: 12.02.2009

**1. Hukuk Dairesi         2008/12806 E.  ,  2009/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TORBALI 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki bulunduğu 214 parsel sayılı taşınmaza komşu parselden davalının sınır ihlali yapmak suretiyle müdahale ettiğini, zeytin mahsulünü toplayarak zarar verdiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesine ve 1.312.00.-YTL tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı yılladır malik sıfatıyla kullandığını, zeytin ağaçlarını kendisinin yetiştirdiğini belirtip davanın reddini savunmuştur. Karşı davasında; yıllardır 231 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte dava konusu yeri malik sıfatıyla kullandığını, üzerinde 52 adet zeytin ağacı yetiştirdiğini ileri sürüp taşınmazdaki zeytin ağacı bedelinin ve zeytin ağaçlarının tarlaya kattığı değer olarak 6.408.91.-YTL.nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaza davalının sınır ihlali yapmak suretiyle müdahale ettiği, davalının anılan yeri malik sıfatıyla kullandığı,iyi niyetli olan davalının zorunlu ve faydalı giderleri isteme hakkı bulunduğu,zeytin ağaçlarının taşınmaza ekonomik değer kattığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi . .. raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve tazminat, karşı dava ise tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; kayden davacıya ait çekişme konusu 214 parsel sayılı taşınmaza davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın elattığı belirlenmek ve davacının mülkiyet hakkına üstünlük tanınmak suretiyle elatmanın önlenmesine karar verilmiş olması doğrudur. Davalının öteki temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Tarafların diğer temyiz itirazlarına gelince; dava konusu 214 parsel sayılı taşınmazın 26.03.1970 tarihinde kesinleşen kadastro tutanağında taşınmazda 4 adet zeytin ağacının varlığından söz edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılan uygulama sonucunda ise 48 adet zeytin ağacı tespit edilmiştir. Dosya kapsamı ve kendi kabulü ile yıllardır yeri kullandığı sabit olan davalının taşınmazdaki ağaçlardan dört adedi dışındakileri yetiştirdiği sonucuna varılmaktadır. Bu durumda, kadastro tespitinde belirlenen 4 adet zeytin ağaç mevcut ise elde edilecek geliri hesap edilerek davacı lehine bu miktarın hüküm altına alınması, davacıya ait hiç zeytin ağacı yoksa sadece zemine göre ecrimisilin hesaplanacağı kuşkusuzdur.

Öte yandan; karşı dava bakımından davalı hiçbir akdi ilişki olmaksızın kadastro tespitinden sonra davacının maliki bulunduğu taşınmazda zeytin ağaçları yetiştirmiş olup kötü niyetli zilyet olduğu açıktır. Kötü niyetli zilyedin sadece taşınmaza yaptığı zorunlu giderleri isteyebileceği gözetilerek bunun hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir. Tarafların bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   12.2.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10994, Karar No: 2019/6839, Tarih: 01.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/10994 E.  ,  2019/6839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1- Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu hakkında; beraat

2- Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu hakkında; mahkumiyet

Sanığın mütalaa, vergi raporları ve iddianameye uygun olarak 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediğinin kararın gerekçesinde kabul edilmesine karşın hüküm fıkrasında sanığın sahte fatura kullandığının belirtilmesi mahallinde düzeltilmesi gereken maddi hata olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunda, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı; 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunda ise, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümlerde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA, 01.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3956, Karar No: 2014/5743, Tarih: 24.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/3956 E.  ,  2014/5743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/560-2012/485

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığı sürelerin 506 sayılı Yasanın Ek 5./II. bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi, davalılardan K..A.. San. Ve Tic. A.Ş. ve R..T..Hizmet Ltd.Şti. Vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirkete ait iş yerinde 17.06.2002 tarihinden bu yana “Klişe Bağlama Operatörü” olarak çalıştığı sürenin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/II bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ...... ss nolu davacı İ.. B..'ın davalı Korozo Ambalaj A.ş.'ye ait işyerinde alt işveren R...Teknik Ltd. Şirket işçisi olarak ......- ......sicil no lu işyerinde yaptığı işin 506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile eklenen Ek 1 madde kapsamında bulunduğu 17.06.2002 - 01.10.2008 tarihleri arasında geçen ve Kurum'a 2259 gün olarak bildirilen sürenin %25 nin itibari hizmet süresi olarak hizmetlerine eklenmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 17/06/2002- 5510 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 01/10/2008 tarihleri arasında A..L..K.. (Yeni ünvanı K.. A... S.. ve Ticareti Anonim Şirketi) .. sicil no lu işyerinde 2259 gün çalıştığı ve görevlendirme belgesinde işinin “K.. Bağlama Operatörü” olduğunun belirtildiği, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının basım işinde çalıştığını, cilt yolu ile vücuda geçen kimyasal etkilere maruz kaldıklarını, çalışma ortamında zehirleyici maddeleri soluduklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle söz konusu düzenlemede yer alan “azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarih 26475 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 40. maddesinin II. fıkrasının 5. bendi ise “kok fabrikalarıyla;

1)Ateşçilik, ocak temizliği, jeneratör, doldurma, termik santraller boşaltma ve temizleme işlerinde çalışanlar,

2) Kimyasal arıtma işlerinde çalışanlar,

3) Gazın geçtiği cihaz ve boruların onarılması ve temizlenmesi işlerinde çalışanlar,

4) Kok fabrikalarında kömür ve ocak işlerinde çalışanlar

5) Elektrik enerji üretim santrallerinin kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde çalışanlar,

6) Termik santrallerle her çeşit buhar kazanlarının kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde ve işyerlerinde 4. maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamında çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu işyerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için karşılarında gösterilen gün sayıları, fiilî hizmet süresi zammı olarak eklenir” hükmünü amirdir.

Somut olayda, davalı işyerinde değişik firmaların plastik torba, çanta, poşet,çuval, kutu , damacana, şişe, makara vb. paketleme malzemelerinin imalatı konusunda faaliyette bulunulduğu, işyeri tesislerinin ana iştigallerinin ambalaj malzemesi imalatı olduğu ve davacının "basım" işyeri özelliği bulunmayan bu işyerinde “K.. Bağlama Operatörü” olarak çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesinin yürürlükte bulunduğu süre içerisinde itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir. Yine davacının 5510 sayılı Yasa'nın 40. maddesinin II. fıkrasının 5. bendinde yer alan işlerde çalışmadığından, anılan maddeden yararlanamayacağı da ortadadır.