muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/521, Karar No: 2019/635, Tarih: 05.11.2019

Cezanın belirlenmesini düzenleyen bu maddenin ilk hâlinde, 765 sayılı TCK’nın 29. maddesine benzer şekilde, cezanın tayin ve tespitinde dikkate alınacak ölçütlere yer verilmesine rağmen, 765 sayılı TCK’nın 29. maddenin altıncı fıkrasında yer alan, “Cezalar artırılır veya eksiltilirken kanunun sureti mahsusada tâyin ettiği ahval müstesna olmak üzere her nevi ceza için muayyen olan hudud tecavüz edilemez” hükmüne yer verilmemiş, 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanun ile maddeye eklenen “Süreli hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı bu madde hükümlerine göre belirlenen sonuç ceza, otuz yıldan fazla olamaz.” şeklindeki yedinci fıkrayla, her suç için hükmolunacak sonuç ceza otuz yıl olarak sınırlandırılmış, bu husus Kanun'un değişiklik gerekçesinde; “Kanunun 49 uncu maddesine göre, aksine hüküm bulunmayan hallerde, süreli hapis cezasının alt sınırı bir ay, üst sınırı ise yirmi yıldır. Bu alt ve üst sınır, ilgili suç tanımındaki temel ceza açısından belirlenmiştir. Bu itibarla, 49 uncu madde hükmü, sonuç ceza bakımından bir sınır oluşturmamaktadır. Başka bir deyişle, somut olayla ilgili olarak belirlenen sonuç ceza yirmi yıldan fazla olabilecektir. Ancak, bu durumda belirlenen sonuç cezaya yine de bir sınırlama gereği bulunmaktadır. Böyle bir sınırlama, müebbet hapis cezasında koşullu salıverilme için infaz kurumunda geçirilmesi gereken asgari süre bakımından önem taşımaktadır. Bu ihtiyaç nedeniyle, 61 inci maddeye eklenen yedinci fıkra ile, hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı belirlenen sonuç cezanın otuz yıldan fazla olamayacağı kabul edilmiştir.” şeklinde belirtilmiştir.

Öte yandan TCK’nın “Takdiri indirim nedenleri” başlıklı 62. maddesindeki;

“(1) Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir.

(2) Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurulabilir. Takdiri indirim nedenleri kararda gösterilir” şeklindeki düzenleme, 765 sayılı TCK'nın 59. maddesindeki; "Kanuni tahfif sebeplerinden ayrı olarak mahkemece her ne zaman fail lehine cezayı hafifletecek takdiri sebepler kabul edilirse ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine müebbet ağır hapis ve müebbet ağır hapis yerine otuz sene ağır hapis cezası hükmolunur. Diğer cezalar altıda birden fazla olmamak üzere indirilir" biçimindeki düzenleme ile temelde benzer olmakla birlikte, ikinci fıkra yönünden kısmen farklıdır.

5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin ikinci fıkrasında takdiri indirim nedenleri sayıldıktan sonra "gibi" denilmek suretiyle takdiri indirim nedenlerinin kanunda sayılanlarla sınırlı bulunmadığı, aksine bunların örnek olarak belirtildiği açıkça vurgulanmıştır. Kanunda sayılan; "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonra ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri" gibi nedenler, uygulamada hâkimi sınırlayıcı değil, yol gösterici nitelikteki gerekçelerdir. Bunun sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın, tıpkı 765 sayılı Kanun'da olduğu gibi takdiri indirim nedenleri yönünden sınırlayıcı sistemi değil, serbest değerlendirme sistemini benimsediği kabul edilmektedir.

Serbest takdir sisteminin sonucu olarak, sanık yararına takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasını gerektiren nedenlerin varlığını veya yokluğunu belirleme yetkisi yargılamayı yapan hâkime ait olacaktır. Zira yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan hâkim, sanığı birebir gözlemleyen ve bu bağlamda takdiri indirim nedenlerinin varlığı ya da yokluğunu en iyi tespit edebilecek konumda olan kişidir. Hâkim; "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonra ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri"nin yanında, somut olaya göre değişebilecek ve önceden öngörülemeyecek nedenleri de birlikte değerlendirerek bu hususta hak, adalet ve nasafet kurallarına uygun biçimde uygulama yapacaktır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan mağdurenin aşamalarda olayın özüne ilişkin değişmeyen istikrarlı anlatımlarda bulunması, bu beyanları doğrulayacak şekilde muayenesinde kronik fiili livata bulgularının varlığının tespit edilmesi, tanık ...'nun sanığın katılan mağdureyi kendisine doğru çekip kucağına oturttuğunu gördüğüne, sanığın katılan mağdureyi kendi evlerine hep olması gerekenden daha geç vakitte getirdiğine ve geç kaldıkları dönemde sanığı aradığında telefonlarına cevap vermediğine ilişkin beyanları, tanık...'nin katılan mağdurenin sanıkla görüştükten sonra eve döndüğünde lavaboya kendisini kilitleyip ağladığına ve kalçasının üzerine oturamadığına ilişkin ifadesi karşısında; suç tarihlerinde komşusunun kızı olan katılan mağdureyi değişik zamanlarda gezdirme ve ablasının yanına götürme bahanesi ile alıp tenha yerlere götürerek cebir ve tehditle anal yoldan organ soktuğu anlaşılan sanığın Yerel Mahkemece TCK'nın 6545 sayılı Kanun ile değişik 103/2, 103/4, 43 ve 62. maddeleri uyarınca 26 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen olayda;

TCK’nın 61. maddesinin beşinci fıkrasında, anılan maddenin diğer fıkralarına göre belirlenecek ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulandıktan sonra sonuç cezanın belirleneceğinin hüküm altına alınması, anılan maddenin yedinci fıkrasında sonuç cezanın 30 yıldan fazla olamayacağının belirtilmesi ve söz konusu maddenin onuncu fıkrasında da kanunda açıkça yazılmış olmadıkça cezaların ne artırılabileceğinin, ne eksiltilebileceğinin ne de değiştirilebileceğinin düzenlenmesi karşısında; sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin anılan Kanunun 61. maddesinin yedinci fıkrasından sonra uygulanma imkânının bulunmadığı kabul edilmelidir. Aksi hâlin kabulü TCK’nın 2. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kanunilik ilkesine aykırılık teşkil edecektir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 05.11.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5895, Karar No: 2024/4456, Tarih: 18.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5895 E.  ,  2024/4456 K.**

**"İçtihat Metni"**

EK KARAR SAYISI : 2021/1803 E., 2021/2136 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.10.2021 tarihli ve 2021/1803 Esas, 2021/2136 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 13.10.2021 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,18.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2369, Karar No: 2011/13315, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2369 E.  ,  2011/13315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin kuyumculuk yaptığını, dükkanın tadilatı için kalebodur ve fayans satın alınıp, bunların yapıştırılması için de davalıdan yapıştırıcı satın alındığı, davalının çabuk kurumayan ve kuruması için zaman gerektiren yapıştırıcı vermesi nedeni ile döşenen seramiklerin üzerine kasalar konulduğunda seramiklerin kırıldığını, davalının bu eylemi sebebiyle dükkanın 15 gün çalışmadığını 3.000.00.TL. gelir kaybına uğradıklarını, ayrıca 1.000.00.TL. masraf yaptıklarını belirterek, toplam 4.000.00.TL. tazminatın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacının çabuk kuruyan yapıştırıcı talebinde bulunmadığını, bizzat davacı şirket sahibi ve işi yapan ustanın yapıştırıcıları aldığını, yapıştırıcıların üzerinde kullanım şeklinin yazılı olduğunu, müvekkilinden 5 torba ürün alıp iş bitiminde 2 torbasının iade edildiğini, bu durumun davacının başka yerden de yapıştırıcı aldığını gösterdiği, eğer yanlış bir seçim yapılmış ise bunda satıcının bir sorumluluğu olmayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davalının son kullanma tarihi geçen ürünü sattığından %75, davacının ise kısa sürede kullanıma açılması gereken mekanda kullanılması gereken malzemeyi değil de, daha geç kuruyan malzemeyi satın aldığından %25 oranında kusurlu olduğu, kusur durumuna göre taleple bağlı kalınarak 1.000.00.TL. masrafın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, gelir kaybına ilişkin talebinin davacının 2007-2008 ve 2009 yıllarında hep zarar ettiğinden bu istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve dinlenen tanık beyanlarından davalının davacıyı yanıltmadığı, yapıştırıcıyı bizzat işi yapan davacının ustasının rafdan aldığı, ürünün raf ömrünün geçtiğinin kanıtlanamadığı, çabuk kuruyan yapıştırıcı yerine geç kuruyan yapıştırıcı alınmasında davalının bir kusuru bulunmadığı anlaşıldığından davanın tamamen reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1897, Karar No: 2006/2500, Tarih: 15.02.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/1897 E.  ,  2006/2500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tunceli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Anayasa'nın 4709 Sayılı Yasa ile değişik 46/son fıkrası hükmüne göre kesin kesin hükme bağlanan (kesinleşmiş) kamulaştırma bedellerinin ödenmemesi halinde 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin uygulanması talep edilebilir. Bir başka anlatımla henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedeli için 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanmaz. Anayasa'nın 46/son maddesindeki değişikliğin ilamın kesinleşmesinden itibaren uygulanabileceği hesaplamada nazara alınmalıdır. İcra Mahkemesince takip dayanağı ilamın kesinleşme tarihine kadar 3095 Sayılı Yasa hükümleri doğrultusunda (Bütçe Kanunlarında yer alan yıllar ve oranlar gözetilerek) faiz oranı talep edilebileceği, kesinleşme tarihinden sonra ise Anayasa'nın 46/son maddesindeki değişikliğe göre kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faiz oranı üzerinden faiz istenebileceği gözetilerek anlaşmazlığın çözümü gerekir.

Alacaklı vekili takibinde, BK.nun 84.maddesinde dayanarak bakiye kalan alacak ile bunun Anayasa 46/son madde hükmüne göre ödeme tarihine kadar işleyecek faizini talep etmiştir. BK.nun 84.maddesi gereğince ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için borçlunun faizi ve masrafları ödememede gecikmemiş olması zorunludur. İcra Mahkemesince yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen rapor yukarıda açıklanan ilkelere uygun değildir. Mahkemece alacaklı tarafın aynı ilam ile ilgili olarak yapmış olduğu tüm ödemeler ödeme tarihleri itibari ile incelenerek ilamda belirtilen asıl alacak dikkate alınmak suretiyle yapılan ödemelerin öncelikle faiz ve masraflardan düşülmesi, böylece BK.nun 84.maddesinin uygulanması suretiyle toplam alacak başlangıçtaki ilk ödemeden itibaren hesaplanıp alacaklının bakiye bir alacağının kalıp kalmadığının tesbiti gerekir. Bakiye alacağın mevcudiyeti halinde bu alacağın 46/son maddesine göre faiz hesabı yapılması için bilirkişiden yeniden Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporu dikkate alınarak hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8346, Karar No: 2019/4680, Tarih: 09.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/8346 E.  ,  2019/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sahip olduğu çiftlikte kullanmak üzere davalıdan yem hazırlama ve dağıtma makinası satın aldığını, ancak makinenin geç teslim edildiği gibi arızalı da olduğunu, makineyi teslim alıp kullanmaya başladıktan bir ay sonra mil kırılması, şanzıman arızası ve tekrar mil kırılması gibi problemler yaşadığını, daha sonra makinenin kullanılamaz hale gelmesi üzerine makineyi revize etmeye karar verdiğini, bu nedenle 800,00 TL. helezon, 2.500,00 TL. planet rediktörlü bir şanzıman, 1.770,00 TL işçilik, 870,00 TL helezon, 875,00 TL rulman, keçe cıvata vb. malzeme, 200,00 TL şanzıman yağı ve 190,00 TL de torna malzemesi olmak üzere toplam 6.405,00 TL harcayarak makineyi faal ve olması gereken yem hazırlama ve dağıtma makinesi haline getirebildiğini ileri sürerek maddi zararı ile makinadan kaynaklı verim kaybından dolayı oluşan zararın tahsili istemiştir.

Davalı, söz konusu makinenin deney raporuna uygun olarak şirket tarafından davacıya teslim edildiğini, davacının boşaltma kapağı talep etmesi üzerine söz konusu işlemin şirketçe yapıldığını, aynı makine için bu sefer elektrikli sisteme çevirmek için talepte bulunulduğunda, söz konusu işlemin dava konusu makineyi garanti kapsamından çıkaracağı bilgisi verildiğini, daha sonra davacı yetkili bulunmayan kişilere değişik revizyonlar yaptırarak, iddia ettiği problemlerle karşılaştığını, iddia edilen eksikliklerin varsa davalı şirket ile herhangi bir illiyet bağı bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı eldeki dava ile, davalı şirketten satın aldığı yem hazırlama ve dağıtma makinesinin arızalı olması nedeniyle yaptığı masraflar ile verim kaybından dolayı oluşan zararın tahsilini istemiştir. Mahkemece, gizli ayıp iddiasıyla ilgili olarak yasal 8 günlük süre içerisinde inceleme ve usulüne uygun şekilde bir ayıp ihbarı yapıldığına dair deli sunulmadığı, makinanın kurulduğu günden itibaren sorunlu olduğunun bilindiği, ancak davacının sözleşmeden dönmeye ilişkin yasal şartlara uygun ihbarda bulunmayarak onarım için davalının servisine başvurduğu, uzunca süre bu yöndeki faaliyeti nedeniyle davacının makinayı bu haliyle kabul etmiş sayılacağı,bu nedende revizyon için yapmış olduğu masrafları davalıdan talep edemeyeceği anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiş ise de; davalı tarafça ayıp ihbarının süresinde yapılmadığına ilişkin ilk itiraz olmadığı gibi, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda da, makinanın imalat hatalasından dolayı ayıplı olarak üretilerek davacıya satıldığı, gizli ayıplı olduğu, malın teslim tarihinden itibaren iki yıl garantili ve her türlü bakım ve tamirleri yetkili tamir servisine yapılması şartı ile makinesini teslim almasına rağmen, davalıya herhangi bilgi vermeden, makinanın helezyonunu, şanzımanını, redüktörünü, elektrikli güç kaynağı olan motor ilavesi ve şanzıman milinin ve bu ana parçalarının yedek parçalarının değiştirilmiş olduğu şeklinde görüş bildirilmiştir. Davacı, davalıdan 03.10.2012 tarihinde satın alınan yem hazırlama ve dağıtma makinesinin bazı parçalarının arıza nedeniyle yetkili servis tarafından değiştirilip tamir edildiğini, 2013 yılı Eylül ayında helezyon yapraklarının eğilmesi nedeniyle makinenin karıştırma işlemini yapmadığını, helezyonun değişmesi gerektiğinin söylendiğini, sorunun kullanılan malzemeden kaynaklı olması nedeniyle ücret karşılığı tamir yapılacağının, makinenin üretimine son verilmiş olması nedeniyle yenisi ile değiştirilme imkanının bulunmadığının beyan edildiğini, makinenin kullanılmaz halde olması nedeniyle hayvanlarda rahatsızlık ve süt verim kaybının yaşandığını, makinenin kullanıma hazır hale getirilebilmesi için harcamalar yaptığını iddia etmiştir. Davalı, davacının yetkili bulunmayan kişilere değişik revizyonlar yaptırması nedeniyle iddia ettiği problemlerle karşılaşıldığını, illiyet bağının kesilmiş olması nedeniyle de sorumlu olmadıkları savunmuş ise de; bilirkişi raporunda makinenin imalat hatasından kaynaklı gizli ayıplı olduğu tespit edilmiş olup davalı vekili de bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde; makine için, 2012 yılının Kasım ayında mil kırılması, 2 ay kadar sonra şanzıman arızası,ondan 3 ay kadar sonra da tekrar mil kırılması arızalarının ve yine davacının ikinci boşaltma kapağı talep etmesi üzerine söz konusu işlemlerin şirketçe yapıldığı,aynı makine için bu sefer davacı tarafça elektrikli sisteme çevrilmesi için talepte bulunulduğunda şeklindeki beyanıyla davacının iddialarını doğrulamaktadır

. Bu durumda makinede var olan üretim hatalarının onarıma rağmen devam ettiği, makinenin amacına uygun olarak çalışmadığı, davacının makineden istediği verimi alamaması nedeniyle masraflar yaptığı anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunun 227. maddesi gereğince davacının iddia ve taleplerini karşılayacak şekilde Yargıtay ve taraf denetime elverişli rapor alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13400, Karar No: 2012/19255, Tarih: 27.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13400 E.  ,  2012/19255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/07/2010 tarih ve 2009/149-2010/170 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27/11/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... Kaymaz dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Henkel firmasının Türkiye distribütörü olduğunu, münhasır lisans sözleşmesiyle faaliyet gösterdiğini, distribütörlüğünü yaptığı firmanın ‘LOCTİTE’ ibareli markalarının tescilli bulunduğunu, bu markaları içeren ürünlerin 1980 yılından beri Türkiye pazarında satıldığını, davalının ‘TONSAN’ ibareli ürünlerinde, ‘LOCTİTE’ markasıyla özdeşleşmiş kompozisyon ve kutuları kullandığını, iltibasa neden olduğunu, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabette bulunduğunu ileri sürerek, marka hakkına tecavüz ile haksız rekabetin men’ine, hukuka aykırı eylemlerinin durdurulmasına, giderilmesine, maddi durumun ortadan kaldırılması ile hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili mahkemenin müvekkilinin ikametgahı yer mahkemesi olduğunu, davacının marka üzerinde hak sahibi bulunmadığını, aktif dava ehliyetinin olmadığını, esas itibariyle gerek markalar gerekse ürünlerin kompozisyonları bakımından benzerliğin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.