muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/750, Karar No: 2015/537, Tarih: 21.01.2015

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK‘nun 141-144.maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-İddia ve dayanılan maddi olgular itibariyle dava, CMK 141.maddede de sayılan koruma tedbirinin uygulanmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin bulunması nedeniyle CMK’nun 141-144.maddesi gereğince Ağır Ceza Mahkemesi görevli olup Dairemiz görevli olmadığından dava dilekçesinin REDDİNE,

2-Alınması gereken 18,40 TL harcın peşin harç 22,30 TL’den mahsubu ile geri kalan 3,90 TL’nin istek halinde davacıya geri verilmesine,

3-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

4-Davalı kendisini duruşmada avukatla temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,”

Dair oyçokluğu ile verilen 10.05.2011 gün ve 2010/79, 2011/65 sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı vekili tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46.maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; işin esasına girilmeden önce, dava dilekçesinden taleb edilen manevi tazminat miktarı dikkate alındığında kararı tarihi itibariyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesi gereğince, temyize konu tazminat miktarı (1500,00 TL) gözetildiğinde, karar tarihi itibariyle daire kararına karşı temyiz yolunun açık olup olmadığı ön sorun olarak incelenmiştir.

Dava, manevi tazminatı istemine ilişkin olup, uyuşmazlığa konu miktar 1500,00 TL’dir.

Bilindiği üzere, 21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL olarak değiştirmiştir. Sonraki yıllarda 5219 ve 5236 sayılı Kanunlarda öngörülen katsayılar çerçevesinde miktarlar giderek artmıştır. Buna göre, 01.01.2011 tarihinden 31.12.2011 tarihine kadar katsayı artışı sonucu uygulanması gereken kesinlik (temyiz edilebilirlik sınırı) "1.540,00 TL"dir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu kararın verildiği 10.05.2011 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanunlar gereği temyiz(kesinlik) sınırını 1.540,00 TL olarak değiştiren hükmü yürürlükte bulunduğuna göre 1.500,00 TL olan uyuşmazlığa konu miktar bu sınırın altında kaldığından, karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/2.maddesi gereğince, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 21.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13836, Karar No: 2014/5494, Tarih: 25.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/13836 E.  ,  2014/5494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağmaya kalkışma suçunun, tanık Hatun Yıldız'ın evinde işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1. maddesinin (a) ve (c) bendlerinin yanı sıra (d) bendinin de uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yapılan yargılama gideri olan ve ayrılan dosya yönünden meydana gelen keşif ve tebligat giderinden oluşan 130,26 TL ile bu dosya yönünden meydana gelen 6,35 TL posta ve tebligat gideri ile 452 TL zorunlu müdafiilik ücreti olmak üzere toplam 588,61 TL nin sanıktan tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “ Ayrılan dosya yönünden meydana gelen keşif ve tebligat giderinden oluşan 130,26 TL ile bu dosya yönünden meydana gelen 6,35 TL posta ve tebligat gideri olmak üzere toplam 136,61 TL'nin sanıktan alınarak hazineye gelir kaydına” tümcelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2538, Karar No: 2020/11767, Tarih: 24.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/2538 E.  ,  2020/11767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki,

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından

başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli Kararın hüküm fıkrasının 4-b numaralı bendinde geçen (karar kesinleştiğinde) kelimelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde geçen (karar tarihi olan 26.11.2019) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin Onama tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacılardan peşin alınan temyiz harcının ve taraflardan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7520, Karar No: 2020/8053, Tarih: 09.12.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/7520 E.  ,  2020/8053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, tarafların ortak murisi ...’ın 12.10.2010 tarihinde öldüğünü, muristen intikal eden taşınmazları ve aracı davalıların kullandığını ve müvekkilinin kullanımına izin vermediklerini, davalılara Eyüp 2. Noterliğinin 19.08.2011 tarihli ve 24753 yevmiye numaralı ihtarname gönderildiğini ancak sonuç alınamadığını, dava konusu taşınmazlar için açılan ortaklığın giderilmesi davasının halen derdest olduğunu belirterek, 25.08.2011-25.03.2013 tarihleri arasında toplam 12.586 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına ve temyiz edenin sıfatına göre, bir kısım davalıların aşağıda belirtilen hususlar dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bir kısım davalıların kullanım durumu ve intifadan men koşuluna yönelik temyiz itirazlarına gelince, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına karşılık ecrimisil isteyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı ya da kullanabileceği bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur.

Kural olarak paydaşlar intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi için, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak istediğini davalı paydaşa bildirmesi gerekir. İntifadan men, dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir ve yemin dahil her türlü delil ile ispatlanır.

Kural olarak paydaşlar intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi için, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak istediğini davalı paydaşa bildirmesi gerekir. İntifadan men, dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir ve yemin dahil her türlü delil ile ispatlanır.

Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarının ifadelerine göre, dava konusu 11336 parsel sayılı taşınmazda bulunan dairenin davalılarca bizzat kullanıldığı, 2184 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan daireyi davalıların kullanmadığı, bu dairede davacının babaannesinin oturduğu, 20136 parsel sayılı taşınmazda bulunan dükkanların ve... plaka numaralı aracın ise davalılardan ... tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır. O halde, davalılarca kullanılmadığı anlaşılan 2184 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın reddi, dava konusu edilen diğer taşınmazlar ve aracı kullanan davalılar yönünden ise intifadan men koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde delilleri değerlendirilmek ve davacı tarafça gönderilen Eyüp 2. Noterliğinin 19.08.2011 tarihli ve 24753 yevmiye numaralı ihtarnamenin tebliğ şerhini içerir bir örneği getirtilmek suretiyle araştırılması, gerçekleştiğinin tespiti halinde intifadan men tarihinden itibaren usulüne uygun şekilde belirlenecek bir ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, Mahkemece yazılı şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulması yanlıştır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekilinin yukarıda (2) numaralı bentte belirtilen temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte belirtilen sebeplerle reddine, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 09.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8029, Karar No: 2015/21505, Tarih: 15.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/8029 E.  ,  2015/21505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, ücret farkı şua izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ile davalılardan T.C. ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve röntgen teknisyeni olarak çalışırken rızası alınmadan ücretinin düşürüldüğünü ve haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret farkı ve şua izni ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı T.C. ... vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, sorumluluğun Bakanlıkta olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, iş sözleşmesinin, ihale süresi bitiminde haksız olarak feshedildiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı davacı ve davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davacının ve davalı T.C. ...’nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda davacı, Mayıs 2009 ücreti net 800,00 TL iken Haziran 2009’da rızası alınmadan net 600,00 TL’ye düşürüldüğünü iddia ederek, 01.06.2009-31.08.2009 arasındaki ücret farkının ödetilmesini istemiştir.

Bilirkişi, ücret miktarını ve dava konusu alacakları net 600,00 TL ve net 800,00 TL üzerinden seçenekli olarak hesaplamıştır.

Dosyada, ücretin düşürülmesine dair 4857 sayılı Yasanın 62 nci ve 22 nci maddeleri anlamında yazılı bir belge bulunmamaktadır.

Mahkemece, davacının ücretin düşürülmesine uzun süre itiraz etmediğinden esaslı değişikliği kabul ettiği sonucuna varılarak, ücret farkı talebinin reddine, net 600,00 TL üzerinden hesaplanan dava konusu taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı ücret düşürülmesine muvafakat etmediğinden ücret farkı talebinin kabulü yerine reddi ve kabul edilen diğer taleplerin net 800,00 TL yerine net 600,00 TL ücret seviyesinden hüküm altına alınması isabetsizdir.

3- Somut olayda davacı, röntgen teknisyeni olarak çalıştığını ve radyoaktif ışınlara ve radyasyona maruz kaldığını, buna rağmen şua izinlerinin kullandırılmadığını iddia ederek, şua izni ücretinin ödetilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının haftada 45 saat çalıştığı, oysa haftalık mesaisinin 30 saat olması gerektiği, 30 saati geçen 15 saatlik çalışmanın fazla çalışma olacağı sonucuna varılarak şua izni ücreti talebini fazla çalışma olarak hesaplayıp hüküm altına alınmıştır.

3- Somut olayda davacı, röntgen teknisyeni olarak çalıştığını ve radyoaktif ışınlara ve radyasyona maruz kaldığını, buna rağmen şua izinlerinin kullandırılmadığını iddia ederek, şua izni ücretinin ödetilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının haftada 45 saat çalıştığı, oysa haftalık mesaisinin 30 saat olması gerektiği, 30 saati geçen 15 saatlik çalışmanın fazla çalışma olacağı sonucuna varılarak şua izni ücreti talebini fazla çalışma olarak hesaplayıp hüküm altına alınmıştır.

Davacının fazla çalışma ücreti talebi bulunmamaktadır.

Mahkemece, davacının şua izni ücreti talebi yönünden gerekirse ek bilirkişi raporu alınarak talep hakkında karar verilmelidir.

Mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

4- 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesine göre harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 15.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12124, Karar No: 2010/3479, Tarih: 29.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12124 E.  ,  2010/3479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.03.2008 tarih ve 2006/17-2008/68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "..." markasını 22.11.1996 tarihinde 03, 05, 16 ve 24. sınıflar için 178208 sayı ile "..." markasını 26.04.2002 tarihinde 03, 05, 16 ve 35. sınıflar için 2002/9706 sayısı ile "POPED" markasını 22.11.1996 tarihinde 03,05,16 ve 24. sınıflar için 178401 sayı ile tescil ettirdiğini, davalının 01,03, ve 05. sınıflar için 2001/20955 numaralı "..." başvurusuna karşı TPE nezdinde yaptığı itirazın reddedildiğini, ... ve ... ibarelerinin benzer olduklarını, karıştırılma ihtimali bulunduğunu, “...” markasının tanınmış olduğunu ileri sürerek, YİDK'nun 09.12.2003 tarihli ve M-1995 sayılı ret kararının iptaline, “...” markasının tanınmış olduğunun tespitine, marka başvurusu tescile bağlanmış ise sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Ulkar Kimya San. ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkili şirketin ilaç üretim ve satışı ile iştigal ettiğini, “...” ibaresi ile davacıya ait “...” ve “POPED” markaları arasında benzerlik olmadığını, markaların farklı ürünler üzerinde kullanılarak farklı tüketicilere hitap edecek olmaları sebebiyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Ulkar Kimya San. ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkili şirketin ilaç üretim ve satışı ile iştigal ettiğini, “...” ibaresi ile davacıya ait “...” ve “POPED” markaları arasında benzerlik olmadığını, markaların farklı ürünler üzerinde kullanılarak farklı tüketicilere hitap edecek olmaları sebebiyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait POPED markası ile davalının ... markaları arasında KHK’nin 7/1-b ve 8/1-b maddesi anlamında ayniyet veya ayırt edilemeyecek kadar benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunmadığı, ... ve ... markaları arasında 7/1-b ve 8/1-b maddesi anlamında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğu, her iki markada da yer alan 03.04 ve 05.05 alt grupların “aynı tür” emtialar olduğu, davacının ... markası kapsamındaki ürünlerin tamamının genel ve kişisel bakım, temizlik ve kozmetik ürünleri olduğu, bu ürünlerin, davalının emtia listesinde yer alan 03.01, 03.02, 03.03, 03.05 ve 03.06 alt gruplarında yer alan mallar ile benzer olduğu, aynı tüketici grubuna hitap eden, aynı yerlerde satışa sunulan, benzer ihtiyaçları gideren ürünler olup, benzer bulunduğu, “...” ibareli davacı markasının, 556 sayılı KHK’nın 7/1-i ve 8/4 maddeleri anlamında “tanınmış marka” olduğu, 03.09 sınıf ve alt grupta yer alan “kozmetik ve parfümeri ürünleri ile sabunların üretiminde kullanılan doğal ürünler” ile 05.01 deki “insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler” alt grubundaki, reçetesiz satılan “doğum kontrol hapları” ve “vitaminler” dışında kalan ürünler yönünden, bu malların alıcıları da dikkate alındığında KHK'nin 8/4 hükmünde yer alan üç olasılığın söz konusu olmadığı, ancak 05.01 alt grupta yer alan “doğum kontrol hapları” ve “vitaminler” ile 05.02, 05.06, 05.08 sınıf ve alt gruplardaki malların ise tümü bakımından, tanınmış “...” markasının ününden haksız yarar elde edebileceği, imajına zarar verebileceği, gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacı adına 178208 sayı ile tescilli “...” markasının, 556 sayılı KHK'nin 8/4 maddesi çerçevesinde ve bu dava ile sınırlı olarak tanınmış olduğunun tespitine, TPE YİDK'nun 2003-M-1995 sayılı kararının 03/01, 03/02, 03/03, 03/04, 03/05, 03/06, 05/02, 05/05, 05/06, 05/08, sınıf ve alt gruplar yönünden tamamının, 05/01 sınıf alt ve gruptaki ürünler yönünden ise "doğum kontrol hapları ve vitaminler" bakımından verilen kararın kısmen iptaline, 2001/20955 kod sayılı markanın, 03/01, 03/02, 03/03, 03/04, 03/05, 03/06, 05/02, 05/05, 05/06, 05/08, sınıf ve alt grupları yönünden tamamının 05/01 sınıf alt ve gruptaki ürünler yönünden ise "doğum kontrol hapları ve vitaminler" bakımından kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.