muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/609, Karar No: 2008/600, Tarih: 08.10.2008

Türk Telekom Yönetim Kurulu, anılan Yasa hükmü doğrultuşunda yaptığı düzenlemeyle iş mevzuatına göre istihdam edilenleri kapsam içi ve kapsam dışı olarak sınıflandırmıştır. Ancak, bu sınıflandırma sonucu kapsam dışı sayılan personel de yine bütünüyle iş mevzuatına tabi olarak istihdam edilmekte olup, söz konusu personelin Türk Telekom’un statüsü itibariyle kamu personeli sayılmaları mümkün görülmemektedir.

Öte yandan, Türk Telekom personelinin statüsünü belirleyen 406 sayılı Kanunun ek 22.maddesinin, 4502 sayılı Kanunla 29.01.2000 tarihinde yürürlüğe konulduğu gözetildiğinde, bu Kanun hükümlerinin yürürlükte olmadığı sırada verilen Uyuşmazlık Mahkemesi Genel Kurulu’nun 22.1.1996 günlü, E:1995/1, K:1996/1 sayılı ilke kararının dava konusu uyuşmazlıkta uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Davacının, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir. Davaya konu edilen alacaklar davacının iş mevzuatına geçtiği tarihten sonraki döneme ait alacakları içermektedir.

406 sayılı Yasada, 4502 sayılı Yasa ile getirilen ek madde 22 ve geçici madde 4 de iş yerinde uygulanacak personel rejimi düzenlenmiştir.

Davalı Türk Telekom AŞ.de uygulanmakta olan personel rejimi;

Kadrolu personel ve iş mevzuatına geçen ve bu mevzuata tabi olarak çalışan personel olmak üzere ikiye ayrılmaktadır.

Kadrolu personel, 657 sayılı Yasaya tabi çalışan devlet memurları ile 399 sayılı KHK hükümlerine göre çalışan sözleşmeli personeli kapsamaktadır.

İş Mevzuatına Geçen Ve Bu Mevzuata Tabi Olarak Çalışan Personel ise; toplu iş sözleşmesi kapsamına dahil edilen sendikalı olması zorunlu, kapsam içi denilen personel ile toplu iş sözleşmesi kapsamına dahil edilmeyen, kapsam dışı denilen personeli kapsamaktadır.

İş mevzuatına tabi olarak çalışan personelin neye göre TİS kapsamı içinde veya dışında olacağı da TİS hükümlerine göre belirlenmiştir.

Davacı sözleşmeli statüde iken tekniker unvanının teknik uzman unvanına denk olduğunu, teknik uzmanın kapsam dışı statüde ve yüksek ücretle iş mevzuatına geçirildiğini, kendisinin ise hiyerarşik yapıda iki alt unvan olan şef teknisyenlerin altında kapsam içi ve ücret kaybına uğratılarak geçişinin yaptırıldığını, bu nedenle; kapsam içi statüsünün, kapsam dışı olarak değiştirilmesini ve ücret, ikramiye ve fazla mesai farkının ödenmesini talep etmiştir.

Davacı, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir.

Davacı, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir.

İş akti genel olarak kabul edildiği üzere; iş görme, ücret ve bağımlılık unsurlarından oluşan bir sözleşmedir. İş akti diğer sözleşmelerde olduğu gibi işçi ve işverenin karşılıklı ve birbirine uygun irade beyanlarında bulunmaları ile kurulur. İş akitleri kural olarak bir şekle bağlı değillerdir.

Bir sözleşme olan hizmet akti tarafların anlaşması ile, belirli süreli ise bu sürenin dolması ile, işçinin ölümü ile sona erebilir. Ayrıca kanunda sayılan fesih sebepleriyle de haklı olarak feshedilebilir.

İş hukukunda sözleşme serbestisi bulunmaktadır. Bununla birlikte; hizmet sözleşmeleri kamu düzeni düşüncesi ile emredici ve yasaklayıcı hükümler yönünden, genel hukukun geleneksel sözleşmelerine oranla, daha geniş ölçüde sınırlandırılmıştır.

Hizmet sözleşmeleri tıpkı diğer özel hukuk sözleşmeleri gibi batıl addolunabilir. Başka bir ifade ile, özel hukuk sözleşmelerinin butlan sebepleri hizmet sözleşmeleri için de geçerlidir. Bunları dört grupta toplayabiliriz. Şöyle ki; hizmet sözleşmeleri tarafların ehliyeti ile ilgili eksiklikler, şekil noksanlıkları, hukuka ve ahlakâ aykırılık ve imkansızlık hallerinin bulunması durumunda hizmet sözleşmesinin iptali istenebilir. Bu gibi durumlarda, yani butlanla malül sözleşme başlangıçtan itibaren geçersiz olup, bir davada her zaman ileri sürülebilir ve hakim tarafından da re’sen göz önüne alınır.

Yine hizmet sözleşmesinin yapılması sırasında irade sakatlıklarının bulunması mümkündür. Bunlar ise; hata, hile ve ikrah olarak ortaya çıkabilir. Hizmet sözleşmesinin geçerli olarak doğmasına rağmen, devam edip etmemesi tarafların iradelerine bırakılmıştır.

Bu açıdan somut olay değerlendirildiğinde, işçi tarafında belirtilen şekilde bir iptal talebi vuku bulmamıştır.

Öte yandan; 10/6/2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren İş Kanununun, Çalışma koşullarında değişiklik ve iş sözleşmesinin feshi kenar başlıklı 22. maddesinde; “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir.

Taraflar aralarında anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz.” hükmü bulunmakla birlikte, olayın gerçekleştiği ve uygulanması gereken 1475 sayılı İş Kanununda bu yönde bir hüküm bulunmamaktadır.

İşçinin, işverenin talimatlarına uyma yükümlülüğünün sonucu işverenin yönetim hakkı bulunduğu kabul edilmektedir. Akit yapma serbestisini, bazı kanuni sınırlamalar bulunsa bile bir özel hukuk anlaşması olan hizmet akti içinde ilke olarak geçerlidir. İşveren çalıştıracağı kimseyi seçmekte serbest olduğu gibi, işçi de çalışacağı işvereni seçmekte serbesttir. Yine bu açıdan tarafların aktin yapılmasına yasal sınırlamalar dışında bazı koşullara bağlamaları da mümkündür. Nitekim somut olayda taraflar arasında imzalanan hizmet akti ve ekindeki belgeler ile davacı işçinin hangi pozisyonda çalışacağı kararlaştırılmıştır. Bu kurallar işverenin yönetim hakkı kapsamında bulunduğundan, iptal edilinceye kadar hukuki alanda hükümlerini ifa edecektir.

Danıştay 5.Dairesi 28.01.2004 tarih, 2001/861 E.-2004/215 sayılı kararı ile ;” …12.5.1992 günlü 21226 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Bazı Lise, Okul ve Mezunlarına unvan verilmesi hakkındaki 3795 sayılı Kanunun 3.maddesi ile Meslek Lisesi ve Teknik Lise mezunlarına teknisyen, lise üstü 2 yıl süreli yüksek teknik öğrenim görenlere tekniker lise üstü 3 yıl süreli yüksek teknik öğrenim görenlere yüksek tekniker unvanı verildiği, 657 sayılı Yasanın 36.maddesinde de yüksek tekniker, tekniker, teknisyen hiyerarşisinin benimsendiği ve tüm kamu kurumlarında çalışan teknik personel açısından da bu hiyerarşiye bağlı kalındığı, ....Türk Telekomünikasyon A.Ş. Unvan Yükselmelerinde Uygulanacak Esasların Geçici 1.maddesinde de bir yandan iş mevzuatına tabi personel için belirlenen pozisyonlara, Ek Tablo 3 de aynı ya da denk olarak belirlenen unvanlardan yapılacak atamalarda, Ek Tablo 1 de öngörülen şartlar aranmazken diğer yandan iş mevzuatına geçişte aynı veya denk pozisyona atayıp atamama konusunda idarenin serbest olduğunun belirtilmesini kendi içinde çelişkili ve idareye çok geniş bir takdir yetkisi tanıyan bir düzenleme olup idareye bu alanda tanınan takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gerekleri ile sınırlı bulunduğu, hizmet gerekleri ile bağdaşmayan ve sübjektif etkilere açık düzenleme yapılamayacağının açık olduğu, .... sözü edilen Esasların Geçici 1 mad. ve 5 mad. deki düzenlemelerin de teknisyen kökenlilerin teknik uzmanlığa kadar yükselebilmelerine ve teknikerlerle, şef teknikerlerin amiri konumuna gelmelerine olanak tanındığı ... " hususları belirtilerek, dava konusu Türk Telekomünikasyon A.Ş. Unvan Yükselmelerinde Uygulanacak Esasların geçici 1 mad. ve 5 mad. ile aynı esasların ekinde yer alan Teknik Gruba İlişkin Unvan Yükselme Şartları Tablosu ile Aynı ve Denk Pozisyon Unvanları Tablosunun teknik uzman-teknisyen yardımcısı arasında kalan bölümünün iptaline” karar verilmiştir.

Davalı Şirket Yönetim Kurulu'nun 05.08.2004 tarihli kararı ile; 5189 sayılı Yasa, Danıştay tarafından verilen iptal kararları ve Yargıtay kararları gereğince, iş mevzuatına tabi personele ilişkin, Yönetmelik ve Esaslarda değişiklik ve düzenlemeler yapılmış olup, bu düzenlemeler sonucunda tekniker unvanının hiyerarşik yapıdaki yeri yeniden belirlenerek, sıralamadaki yeri teknisyen ve şef teknisyen unvanlarının üzerinde tespit edilmiştir. Tekniker unvanı ile ilgili bu düzenleme 15.08.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yapılmıştır. Bu tarihten itibaren de davacı statüsüne uygun gelire kavuşmuştur.

Hal böyle olunca, davacının talep ettiği dönemin 1475 sayılı İş Kanununun uygulandığı zamana denk gelmesi ve bu dönemde 4857 sayılı İş Kanunun 22. maddesine benzer bir hükmün bulunmaması, dolayısıyla yapılan değişikliğin işverenin yönetim hakkı kapsamı içerisinde mütalaa edilmesi, yukarıda açıklandığı üzere işçinin hizmet aktinin iptali ile ilgili herhangi bir girişimde de bulunmaması ve kendi iradesi ile hizmet aktini imzalaması nedeniyle statüsünün değiştirilmesinden önceki döneme ilişkin hakları talep etmesi yasal olarak mümkün bulunmamaktadır. Öyleyse Hukuk Genel Kurulunca da uygun bulunan Özel Dairenin bozma kararına uyulması gerekirken direnme kararı verilmesi hatalı olmuştur. Direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkemenin direnme kararının

Özel Dairenin bozma kararında açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 08.10.2008 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9293, Karar No: 2010/10885, Tarih: 17.06.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/9293 E.  ,  2010/10885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 3.850 TL alacak ve fer'ileri için takibe itirazın iptali, inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; davacı nezdinde Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğünce görevlendirilen davalı ... ...'ın görevli olduğu sürede Federasyon Başkanı olan davalı ...'ın kararı ile Federasyon bütçesinden ödenmiş olan fazla mesai, ... ikramiyesi, iyileştirme ücreti adı altında yapılan ödemelerin usulüne uygun olmadığının tespit edildiği belirtilerek, 4.480,18 TL.nın tahsili için girişilen takie itirazın iptali ve inkar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; davalılara ödenen ve iadesi istenen ücretin hizmet bedeli karşılığı ödendiği ileri sürüldüğünden, taraflar arasındaki ilişkinin hizmet ilişkisi olması ve iadesi istenen bedelin hizmet ilişkisine dayalı ödenmiş olması nedeniyle davaya bakmanın İş Mahkemesinin görev alanına girdiği gerekçe gösterilerek, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz itmektedir.

5521 ... İş Mahkemeleri Kanununun 1.maddesine göre "İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya vekilleri arasında iş aktinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından ... hukuk uyuşmazlıklarının İş Mahkemelerinde çözümleneceği" hususu düzenlenmiştir. Buna göre; 5521 ... Kanun uyarınca bir uyuşmazlığın İş Mahkemesinde görülebilmesi için, ortada işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş aktinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından ... hukuki uyuşmazlığın bulunması gerekir.

Somut olayda taraflar iş akti bulunup bulunmadığı ve yukarıda belirtilen şartların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmadan eksik inceleme ile görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3660, Karar No: 2019/5664, Tarih: 15.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/3660 E.  ,  2019/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanıkların TCK’nın 155/2,62/1,52/2-4,53/1,63. maddeleri gereğince mahkumiyetlerine

Sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde, ... plaka sayılı kamyonun sürücüsü olan sanık ... , ... Ambalaj Sabayi Anonim Şirketi isimli firmaya mal indirmek amacı ile geldiği ve gerekli boşaltmayı yaptıktan sonra müştekiye ait firmanın taşeronu olan firmalardan birinde çalışan diğer sanıklar ... ve ...'nin organizasyon ve yardımı ile şirkete ait ve işyeri deposunda muhafaza altında bulunan 4 palet miktarında ve yaklaşık 5 ton ağırlığındaki plastik hammaddesini araca yükledikleri, daha sonra sanık ...’in araç ile ayrıldığının iddia edildiği olayda, sanıkların savunmaları, katılan ve tanıkların beyanları, bilirkişi raporları ve dosya kapsamından sanıkların atılı suçu işledikleri sabit olmakla mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin az ceza verildiğine ve sanıklar müdafiinin eksik inceleme ile hatalı hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle mahkumiyet hükümlerinin ONANMASINA, 15/05/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15067, Karar No: 2017/3864, Tarih: 27.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/15067 E.  ,  2017/3864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ortak çocuk için ödenen aylık 1.200.00.- TL iştirak nafakasının yetersiz olduğunu , çocuğun kolejde okuduğunu, hentbol oynadığını ileri sürerek; iştirak nafakasının aylık 3.000.00.- TL ye yükseltilmesine, her yıl artış için oran belirlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, burs nedeni ile çocuğun okul ücretinin az olduğunu , ödenen nafakanın yeterli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, aylık iştirak nafakasının 2.000.00.- TL ye yükseltilmesine, sonraki yıllarda TEFE-TÜFE ortalaması oranında artırılmasına karar verilmiş , hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1 - Türk Medeni Kanununun 327/1. maddesinde; Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin anne ve baba tarafından karşılanacağı , Aynı yasanın 328/1. maddesinde; Ana ve babanın bakım borcunun , çocuğun ergin olmasına kadar devam edeceği düzenlenmiştir . Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir.( TMK. nun 329/1. maddesi )

Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur. ( TMK. nun 330/1. maddesi )

TMK. nun 331. maddesine göre; Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler.

Tüm bu maddeler doğrultusunda, mahkemece, iştirak nafakası artırılırken ; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçları gözönünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; tarafların, 30/04/2012 tarihinde kesinleşen karar ile boşandıkları , bu karar ile ortak çocuk yararına 1.200.00.- TL iştirak nafakası takdir edildiği, eldeki davanın 10/09/2015 tarihinde açıldığı , ortak çocuk Mihajlo Bora'nın 08/10/2001 tarihinde doğduğu, kolejde % 90 burslu okuduğu , burs nedeni ile yıllık okul ücretinin 3.775.80.- TL olduğu , davacı annenin öğretmen olduğu ,4.600.00.- TL maaş aldığı , kendi evinde kaldığı , İzmir 'de yaşadığı; davalı babanın öğretmen olduğu , 3.400 USD maaş aldığı , 1.500.00.- TL kira ödediği , İstanbul'da yaşadığı anlaşılmaktadır .

Tarafların sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, günün ekonomik koşulları, ortak çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, iştirak nafakasına hükmedilen tarih ile bu davanın açıldığı tarih arasındaki süre nazara alındığında; mahkemece, takdir edilen ve arttırılan nafaka miktarı fazladır. O halde, davalı babanın tespit edilen geliri ile orantılı olacak , ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2 - Yargıtayın yerleşik uygulamasına göre, takdir edilen nafaka miktarının gelecek yıllarda artırılması konusunda oran olarak ÜFE oranı ,artış tarihi olarak da kararın kesinleştiği tarih benimsenmektedir. Mahkemece, takdir edilen nafaka miktarının her yıl TEFE-TÜFE ortalaması oranında artırılmasına karar verilmiş,diğer deyiş ile infazda tereddüt oluşturulmuştur.Anılan nedenlerle, mahkemenin bu konudaki uygulaması da isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda 1. ve 2. bentlerde yazılı nedenler ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4140, Karar No: 2014/14278, Tarih: 15.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/4140 E.  ,  2014/14278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (Özgür hakkında), 6136 sayılı Kanuna aykırı davranma (Özgür ve Onur hakkında)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ...'un yokluğunda verilen kararın 06.12.2011 tarihinde P. Uzm. Çavuş imzasına tebliğ edildiği ancak, tebliğ edilenin 7201 sayılı Tebligat Kanununun 14. maddesi gereğince sanık ...'un kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üstü olup olmadığının yazılı olmadığı gibi, kararın sanığa mahkeme kaleminde 13.12.2011 tarihinde ayrıca tebliğ edildiği ve 15.12.2011 tarihinde de sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, Sanık ...'un temyiz isteminin sanık lehine yorumlanarak süresinde olduğu kabul edildikten sonra gereği düşünüldü.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7482, Karar No: 2008/8371, Tarih: 26.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7482 E.  ,  2008/8371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.05.2007 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı komşusu tarafından ortak sınıra yakın dikilen söğüt ağaçlarının taşınmazına gölgeleme yapmak suretiyle zarar verdiğini ileri sürerek müdahalesinin önlenmesine ve söğüt ağaçlarının kesilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, karar davalı tarafça temyize edilmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna aykırı davranışın giderilmesi istemine ilişkindir. HUMK.nun 388 ve 389.maddesine göre, hükümde iki tarafa yüklenen hak ve borçlar şüphe ve tereddüt oluşturmayacak ve taraflar arasında yeni sorunlar yaratmayacak şekilde açıkça belirtilmesi gerekir. Somut olayda, taşınmazına diktiği 9 adet söğüt ağaçlarının 15.01.2008 tarihli ziraat bilirkişi raporuna göre gölgeleme yapmak suretiyle davacı arazisinde verim kaydına neden olduğu sabittir. Bu nedenle söğüt ağaçlarının kesilmesine karar verilmesinde bir yanılgı yok ise de, hüküm kısmında (X) işaretli 11 adet söğüt ağacının kesilmesine karar verildiği, oysa ziraat bilirkişi raporunda 9 adet söğüt, 1 adet kara kavak ve 1 adet erik ağacının varlından bahsedildiği ve davacının sadece söğüt ağaçlarının kal-ini talep ettiği dikkate alınmadan kara kavak ve erik ağaçlarını da kapsar şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır. Kal-i istenen ve zararı tespit edilen söğüt ağaçlarının sayısı ve yerleri belirtilmeden, kara kavak ve erik ağacının da kal-ini kapsar şekilde hüküm kurulması HUMK.nun 388 ve 389 maddesine uygun bulunmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1284, Karar No: 2015/8389, Tarih: 08.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1284 E.  ,  2015/8389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Japan ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait araca, davalıların maliki, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu iddia ederek müvekkiline ait araçta meydana gelen 9.000,00 TL hasar bedelinin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 21/03/2012 tarihli ıslah dilekçesi ile taleplerini 9.500,00 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, kusur ve zarar miktarına itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ... A.Ş. vekili, poliçenin kazadan sonra tanzim edildiğini, bu nedenle sorumluluklarının bulunmadığını bildirmiştir.

Yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm; davalı ... Japan ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmekle, Dairemizin 01/04/2013 gün 2012/15878-2013/4577 sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalı ... yönünden davanın pasif sıfat yokluğu nedeniyle reddine, 7.125,00 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ... Japan ... AŞ'den müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... Japan ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.