muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10478, Karar No: 2017/7118, Tarih: 24.04.2017

Somut uyuşmazlıkda davacının davalı işveren aleyhine tutum ve davranışlarda bulunduğu ve müdürüne haber vermeden çalışma saatleri içerisinde özel işlerini halletmek için bankada bulunduğu, bu hususu kendisinin de savunmasında doğruladığı, ayrıca bölge müdürüyle yaptığı görüşmeyi gizlice kayıt altına aldığını dosyaya sunulan mail çıktısında açıkça kabul ettiği, kendisine mobbing uygulandığını iddia ettiği anlaşılmaktadır.

Tüm bu deliller birlikte değerlendirildiğinde, davacının bu davranışlarının haklı feshe neden olacak nitelikte olmamakla birlikte iş ilişkisinin sürdürülmesinin davalı işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyecek hale gelmesine neden olduğu, feshin geçerli nedenlere dayandığı anlaşıldığından davanın reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalıların yaptığı 518.00 TL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalılara ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL. ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalı Diversey Kimya şirketine iadesine,

Kesin olarak 24.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9161, Karar No: 2020/13792, Tarih: 30.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/9161 E.  ,  2020/13792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili Ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının, dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olarak lehe temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın tüm aşamalarda alınan savunmalarında; suça konu ağaçların kendi arazileri içinde kaldığını bildiğini ve bu sebeple 10 yıldır bu ağaçların meyvelerini babası ile birlikte topladığını ve bu nedenle de kestiğini beyan ettiği, katılanların da son 10 yıldır kesilen ağaçların meyvesini sanık ve babası tarafından toplandığını, kendilerinin seslenmediğini ve bu ağaçların kendiliğinden yetişmiş ağaçlar olduğunu beyan ederek sanığın savunmasını doğruladıkları ve Ziraat Bilirkişi tarafından yapılan tespitte de 40-45 yıllık ağaçlar olduğu, kesilen ağaçların katılan Mihriban Yıldırım’ın müşterek malik olduğu parselin fiili olarak kullanım alanı dışında sulama kanalı ile sanığın parsel sınırı arasında kaldığının belirlendiği ve sanığın da fenni bilirkişi ile ölçüm yapılmadığı için fiilen iki arazi arasında bulunan kanalı sınır bildiği ve uzun süredir de bu ağaçların kendi kullanımlarında olması nedeniyle bu bölümün kendilerine ait olduğunu zannederek ağaçları kestiğini savunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının aksine dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme kast ve iradesi ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, yüklenen suçtan mahkumiyet hükmü kurmaya yeterli, kesin ve somut kanıt bulunmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında mahkemece dikili ağaç kesme suçundan hüküm kurulduğu halde uygulama maddesinin sehven TCK’nın 152/1-c maddesi yerine 151/2-c olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18641, Karar No: 2013/20057, Tarih: 05.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/18641 E.  ,  2013/20057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.2008 tarihine kadar geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesidir.

506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile Ek 1. madde olarak eklenen, 3395 sayılı Yasayla kapsamı genişletildikten sonra 3520 sayılı Yasa ile Ek. 5. madde olarak numaralandırılan düzenlemeyle tanınan itibari hizmet süresi olanağından yararlanmak için, maddede yazılı fiziksel koşulların gerçekleşmesi, sözü edilen haktan yararlanmak için tek başına yeterli olmayıp, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır. Yasa’nın açık hükmü ve Yargıtay'ın yerleşik içtihatları da bu doğrultuda olduğu gibi; 3395 sayılı Yasa’ya ilişkin tasarının Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde görüşülmesi sırasında, zehirli gaz

ve maddelerle çalışan başka iş kollarının da bulunduğuna işaret edilerek orada çalışanlara da aynı hakkın tanınması yönündeki öneri, konunun hazırlık çalışmasını gerektirdiği belirtilerek, bu yöndeki kapsamlı düzenleme istemi ileri tarihlere bırakılmış, bu hakkın ek olarak yalnızca gemi adamları ile azotlu gübre ve şeker sanayiinde çalışanlara tanınmasıyla yetinilmiştir (Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 20.06.1987 günlü, 121, Birleşim Tutanağı, Dergi s:206-209).

ve maddelerle çalışan başka iş kollarının da bulunduğuna işaret edilerek orada çalışanlara da aynı hakkın tanınması yönündeki öneri, konunun hazırlık çalışmasını gerektirdiği belirtilerek, bu yöndeki kapsamlı düzenleme istemi ileri tarihlere bırakılmış, bu hakkın ek olarak yalnızca gemi adamları ile azotlu gübre ve şeker sanayiinde çalışanlara tanınmasıyla yetinilmiştir (Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 20.06.1987 günlü, 121, Birleşim Tutanağı, Dergi s:206-209).

Bundan başka, ... 1. İş Mahkemesi'nce, sözü geçen ek maddenin alt bentlerinde yazılı koşullarla çalışan sigortalılar arasında eşitliğin sağlanması amacıyla, bu hakkın belirli işkollarına özgü biçimde ve sınırlıolarak verilmesine yol açan I, II, III ve IV. bentlerin işkolunu belirleyen ibarelerinin iptali istemiyle itiraz yoluna başvurulmuş ise de, Anayasa Mahkemesi, 02.05.1989 tarihli, 1988/51 E., 1989/18 K. sayılı kararında, “...anılan bent hükümlerinde, Milli Savunma Bakanlığı'na bağlı işyerlerinde çalışan sigortalıların yer almaması, belli sigortalılara hak tanıyan ve özü bakımından Anayasa'ya aykırı bulunmayan hükmün iptalini gerektirmez. Kaldı ki, diğer sigortalıların, bu haktan yararlanmaları doğrultusunda her zaman yeni düzenlemeler yapılabilir. Anayasa Mahkemesi'nden, ancak Anayasa'ya aykırı olan bir yasa hükmünün uygulama alanından kaldırılmasını sağlamak için iptal kararı istenebileceğine, özde Anayasa'ya aykırı düşmeyen bir kural, uygulama alanının genişletilmesi amacıyla iptal edilmeyeceğine göre; bir kısım sigortalılara hak tanıyan itiraz konusu hükmün, öteki kesimlere de aynı hakkı tanıyan tamamlayıcı yasama işlemleriyle düzeltilmesi, düzenleme eksikliklerinin bu yöntemle giderilmesi Anayasa'ya uygun ve tutarlı bir tasarruf olacaktır.” gerekçesinden hareketle, itiraz konusu hükmün Anayasa'ya aykırı bulunmadığı ve itirazın reddi gerektiği sonucuna varmıştır.

İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle söz konusu düzenlemede yer alan “azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarih 26475 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

Dava konusu olan, 28.03.2007 - 01.10.2008 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise, iş koluna ilişkin koşul dışındaki unsurlarda (işyeri koşullarında) bir değişiklik olmamıştır. İptal kararı ile 01.10.2008 tarihi arasındaki dönemde, anılan madde koşullarının davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi amacıyla düzenlenerek karara dayanak yapılan bilirkişi raporundan işyerinde, davacının, doğrudan ek 5. maddede sayılan çelik, demir ve tunç döküm, zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle ve patlayıcı maddeler yapılmasında ve kaynak işlerinde çalışmasının bulunmadığı, tütün işleme işi yapan fabrikada çalıştığı anlaşılmaktadır. Öte yandan işyerinde tütün tozlarından dolayı toz maskesi kullanıldığı tanık ifadelerinde belirtilmektedir. Davacının yaptığı işin gaz maskesiyle çalışmayı gerektiren iş olup olmadığının tespiti için işyerinde çalıştığı bölümde teknik aletlerle gaz ölçümü yapılmamıştır.

Kabule göre de; davacının, SGK'dan alınan hizmet cetvelinde davalı işverenin işyerindeki çalışma süresi ve bu süreye isabet eden itibari hizmet süresi belirlenmeden, infazı kabil olmayacak şekilde sadece davacının itibari hizmetten yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş, 28.03.2007 - 01.10.2008 tarihleri arasındaki dönem yönünden, davacının, işyerinde çalıştığı birim ve yaptığı iş tereddüde yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli; çalışan sayısı, işlenilen tütün miktarı, işleme esnasında kullanılan kimyasal maddeler ve kimyasal maddelerin kullanılma dönemleri göz önünde bulundurularak, işyerinde keşif yapılıp, gaz ölçümü yaptırarak, tütün eksperi ve işgüvenliği konularında uzman bilirkişiden rapor alınmalı; alınan rapor mevcut delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre davacının 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesinin IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtilen işleri yaparken fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenerek karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... A.Ş.’ye iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18617, Karar No: 2015/2119, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18617 E.  ,  2015/2119 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5302, Karar No: 2012/6259, Tarih: 03.05.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/5302 E.  ,  2012/6259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.11.2010 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.01.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalıya ait 125 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki ahırın çatı saçağının, maliki olduğu 125 ada 3 parsel sayılı taşınmazına dönük olarak yapıldığını, çatıdan akan kar ve yağmur sularının taşınmazındaki tahıl deposu ve tezek yığınına zarar verdiğini ileri sürerek, komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazındaki ahırın çatısına önce plastik oluk yaptırdığını sonra da saçtan oluk yaptırdığını, davacının taşınmazına zarar vermediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava, komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 683. maddesi; “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile malikin mülkiyet hakkını hukuksal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde “kullanım biçimi” başlığı altında yer alan 737. maddesi; “Herkes, taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkilerini kullanırken ve özellikle işletme faaliyetini sürdürürken, komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınmakla yükümlüdür. Özellikle; taşınmazın durumuna, niteliğine ve yerel âdete göre komşular arasında hoş görülebilecek

dereceyi aşan duman, buğu, kurum, toz, koku çıkartarak, gürültü ve sarsıntı yaparak rahatsızlık vermek yasaktır. Yerel âdete uygun ve kaçınılmaz taşkınlıklardan doğan denkleştirmeye ilişkin haklar saklıdır” hükmü ile de malike, mülkün kullanılmasında komşuya zarar verecek taşkınlıklardan sakınma ödevi yükleyerek, yasal kısıtlamalardan birisini düzenlemiştir.

Taşkınlıktan amaç ise, komşuluğun olağan hoşgörü sınırlarını aşan ve komşunun kendisi ve ailesi ile taşınmazı zararına aşırı derecede etkili olabilecek iş ve eylemlerdir. Bu eylemlerin saptanmasında, taşınmazın bulunduğu yerin kullanma amacının, niteliğinin, konuya ilişkin düzenlemelerin ve yasal boşluk bulunması halinde mahalli örf ve adetlerin göz önünde tutulması gereklidir. Bu tür uyuşmazlıkların çözümünde hâkim, gerek zararı saptama, gerekse zararı giderici önlemleri bulma yönünden her somut olayın özelliğini gözetmek, tarafların yarar zarar dengelerini değerlendirmek durumundadır.

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde ise, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece mahallinde yapılan keşif sonrası inşaat mühendisi teknik bilirkişiden alınan 14.03.2010 ve 25.01.2010 tarihli raporlarda, davalı tarafın taşınmazında bulunan ahırın çatısının akar kısmına saç oluk yaptırdığı, çatıdan akan kar ve yağmur sularının oluktan akarak diğer tarafa döküldüğü, kış mevsimi hafif geçerse bu oluğun yeterli olduğunu, kış mevsiminin ağır geçmesi durumunda karların şiddetli yağması, çatıda biriken karların birden dökülmesi durumunda oluğun yeterli olmayacağı, zarar doğabileceği, davalının taşınmazındaki ahırın çatısının sökülerek akar kısmın davalının taşınmazına verilmesi durumunda zarar olmayacağını belirtilmiştir.

Keşifte dinlenen mahalli bilirkişi de davalının ahırın çatısına usulüne uygun oluk yaptırdığını, bu oluk nedeni ile ahırın çatısından akan kar ve yağmur sularının davacı taşınmazına zarar vermediğini beyan etmiştir. Bu durumda komşuluk hukuku yönünden henüz gerçekleşmiş bir zarar mevcut olmadığından, davanın reddi gerekirken isteğin yazılı bazı gerekçelerle hüküm altına alınması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırına iadesine, 03.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14810, Karar No: 2023/2897, Tarih: 09.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/14810 E.  ,  2023/2897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/7889 Esas, 2022/8280 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.12.2022 tarihli ve KD-2022/73218 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiğinden bahisle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin temyiz isteminin düzeltilerek esastan reddi ilâmının kaldırılmasına ve kararın bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Evli olan sanık ile maktulün olay tarihinden önceki dönemlerde zaman zaman kavga ettikleri, olay akşamı maktulün eve gelmemesi nedeniyle sanığın yanına bıçak almak suretiyle maktulü aramaya çıktığı, maktul ile tanık ... araçta iken gelerek aracın camına vurduğu, akabinde tarafların tartışmaya başladığı, tartışmanın sokakta devam ettiği, tartışma esnasında maktulün sanığa tekme attığı, sanığın da araya girerek olayı sonlandırmaya çalışan tanığın yüzüne vurduğu, maktulün sanığın üzerine yöneldiği ve bıraktığı, sanığın evin kapısını açmaya çalışırken kendisini bırakan maktule doğru yönelerek bıçak ile saldırdığı ve maktulü sırt kısmından yaraladığı, maktulün almış olduğu bıçak darbesi neticesinde hayatını kaybettiği, sanığın olaydan önce yanına aldığı öldürmeye elverişli bıçakla maktulün hayatî öneme haiz sırt bölgesine hedef gözeterek akciğer yaralanmasına yol açacak şiddette vurması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın fiiliyle ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğu ile REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/719 Esas, 2022/903 Karar sayılı temyiz isteminin düzeltilerek esastan reddi kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin uyumlu içtihatlarına göre, gerçekleştirilen eylemi kasten öldürme veya kasten yaralama olarak vasıflandırılırken taraflar arasında

09.05.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin uyumlu içtihatlarına göre, gerçekleştirilen eylemi kasten öldürme veya kasten yaralama olarak vasıflandırılırken taraflar arasında

öldürmeyi gerektirir husumet bulunup bulunmadığı, faillerin olay öncesi ve sonrasındaki söz ve davranışları, suçta kullanılan aletler ve kullanılış şekilleri, mağdurun/maktulün vücudundaki isabet yerleri, sayısı ve harabiyetleri, eyleme son veriliş şekli birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır. Failler tarafından mağdurun öldürülmesi amaçlanmış ise eylem öldürme, yaralanması amaçlanmış ise eylem yaralama olarak vasıflandırılmalıdır, yaralama olarak vasıflandırılan eylem sonucu mağdurun ölmesi halinde ise failler TCK'nin 87. maddesinin 4. fıkrasına göre cezalandırılmalıdır.

Dosya içeriğine göre: Resmî nikahla evli olan sanık ... ile maktul ...'in aralarında geçimsizlik bulunduğu bu nedenle zaman zaman kavga ettikleri, maktul tarafından evin ihtiyaçlarının karşılanmadığı, olay günü de maktulün eve gelmemesi nedeniyle sanığın yanına bıçak almak suretiyle maktulü aramaya çıktığı, daha önceden gittiği içkili eğlence yerlerini dolaştığı ancak ayrıldığının söylendiği, dönüşte maktul ile tanık ...'ı araçta gördüğü, aracın camına vurduğu, akabinde tarafların tartışmaya başladığı, tartışmanın sokakta devam ettiği, tartışma esnasında maktulün sanığa tekme attığı, sanığın araya giren ...'ın yüzüne vurduğu, maktulün sanığın üzerine yürüdüğü, sanığın evin kapısını açmaya çalışırken kendisini bırakan maktule doğru yönelip ekmek bıçağı ile hamle yaptığı ve sakınma amacıyla sırtını dönen maktulü sırtından tek bıçak darbesiyle yaraladığı, maktulün hastanede tedavi görmekte iken öldüğü anlaşılmıştır.

İzlenen dosya içerisinde mevcut kamera kaydı görüntüsüne göre, olay günü gece saat 02.57 sıralarında sanığın ... Demircan caddesine hızlı adımlarla çıktığı ve caddenin karşı tarafına yöneldiği, bu sırada, maktulle tanığın da aynı caddeye çıktıkları, maktulün sanığın arkasından koşmaya başladığı, tanık ...'ın maktule engel olmaya çalıştığı ancak maktulün, sanığı yakalayarak ayağı ile tekme attığı, sonrasında tanığın maktulü uzaklaştırmaya çalıştığı sanığın ikâmetinin dış kapısına yöneldiği, maktulün üzerine gelmesi ile sanığın elinde bulunan bıçak ile maktule hamle yaptığı, maktulün hafifçe sırtını dönerek yan tarafa kaçmaya çalıştığı ancak bıçağın sırtına isabet etmesi neticesi yaranladığı ve tanık tarafından hastaneye götürüldüğü tesbit edilmiştir.

Anlatıldığı şekilde gerçekleşen olayda maktulün sırtına isabet eden bıçak darbesi neticesi tedavi gördüğü hastanede öldüğü, sanığın kocası olan maktulün hayatî organlarının bulunduğu bölgeyi hedef alarak darbe gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı, maktulün mobil halde olup kendisi korumak amacıyla sırtını dönmesi nedeniyle isabet ettiği, başka bir deyişle sanığın kendisine tekme atan maktule bıçağa rastgele savurduğu, sanık ile kocası maktul arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmadığı, kocası maktulü eve getirmek için aradığı ve engel bir durum olmamasına rağmen sanığın kendiliğinden eylemine son verdiği birlikte dikkate alındığından, öldürme kastını açığa çıkaran kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan hükmün bozulması yerine onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.