muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14363, Karar No: 2016/45, Tarih: 11.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14363 E.  ,  2016/45 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....

TARİHİ : 14/05/2014

NUMARASI : 2012/486-2014/208

Taraflar arasında görülen davada ...........verilen 14/05/2014 tarih ve 2012/486-2014/208 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince dava ait otelin makine kırılma sigorta poliçesi kapsamında sigortalandığını sigortalı otelde 5.8.2012 tarihinde voltaj dalgalanması nedeniyle hasar meydana geldiğini, yapılan ekspertiz çalışması sonrasında hasarın poliçe kapsamında kaldığı anlaşılarak sigortalıya 13.729,38 USD ödeme yapılarak haklarına halef olunduğunu, meydana gelen hasarın davalının kusurundan kaynaklanması nedeniyle davalı aleyhine icra takibine başlanıldığını, davalının itirazı nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek Antalya 14.2011/2437 esas sayılı dosyasında takibe yapılan itirazın iptaline davalı aleyhine alacağın % 20'sinden aşağı olmamak üzer icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sigortalısının özel trafolu abone olduğunu, meydana gelen hasarın davalıya ait trafo ve elektrik hatlarından kaynaklandığını müvekkiline atfedilecek bir sorumluluğun bulunmadığın savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; alınan bilirkişi raporları uyarınca meydana gelen hasarın davacını sigortalısına ait müstakil trafolu tesisin kendi alçak gerilim elektrik tesisatından kaynaklandığı, davacı tarafından davalının sorumluluğunu gerektirir bir hususun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9942, Karar No: 2007/12228, Tarih: 15.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/9942 E.  ,  2007/12228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının kambiyo senetlerine mahsus yolla başlattığı takipte, borçlunun imzaya itirazının kabulü halinde İİK.'nun 170/3. maddesi gereğince takibin durmasına karar verilmesi gerektiği halde takibin iptaline karar verilmesi hatalı ve hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de; yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İnegöl İcra Mahkemesi'nin 27.02.2006 tarih, 2006/135 Esas, 2007/57 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün 1 No'lu bendinde yer alan "takibin iptaline, sözcüklerinin karar metninden çıkarılması yerine "takibin durdurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekli ile İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yerolmadığına, 15/06/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4905, Karar No: 2016/853, Tarih: 04.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/4905 E.  ,  2016/853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık ...'in, ...'e yönelik eylemi yönünden; 5237 sayılı Kanun'un madde 157/1, 168/1, 52 ve 53'e göre 4 ay hapis, 660,00 TL adli para cezası

Sanık ...'in, ...'ya yönelik eylemi yönünden; 5237 sayılı Kanun'un madde 157/1, 168/1, 52 ve 53'e göre 4 ay hapis, 660,00 TL adli para cezası,

Sanık ...'ın, ...'e yönelik eylemi yönünden; 5237 sayılı Kanun'un madde 157/1, 39, 168/1, 52 ve 53'e göre 2 ay hapis, 320,00 TL adli para cezası,

Sanık ...'ın, ...'ya yönelik eylemi yönünden; 5237 sayılı Kanun'un madde 157/1, 39, 168/1, 52 ve 53'e göre 2 ay hapis, 320,00 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ... 'nin, mağdurların işletmekte oldukları bakkallardan sigara ve benzeri muhtelif bir takım şeyler aldıktan sonra ücretini öder gibi yaptığı, mağdurların ücreti aldıklarını düşünerek para üstünüde sanığa verdikleri akabinde sanık ...'nin, her seferinde aracı ile kapının önünde bekleyen sanık ... ile olay yerinden uzaklaştığı, sanıkların bu şekilde ve iştirak halinde hareket ederek haksız menfaat elde ettikleri anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından sanık ...'nin, Dilek ve Ahmet'e yönelik eylemi nedeniyle hakkında verilen adli para cezasına ilişkin sırasıyla "100 GÜN", "33 GÜN" ve "660 TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "1 GÜN" ve "20 TL" ibarelerinin eklenmesi ile sanık ...'in, Dilek ve Ahmet'e yönelik eylemi nedeniyle hakkında verilen adli para cezasına ilişkin sırasıyla "100 GÜN", "50 GÜN", "16 GÜN"ve "320 TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "2 GÜN", "1 GÜN" ve "20 TL" ibarelerinin eklenmesi isuretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11788, Karar No: 2015/14468, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/11788 E.  ,  2015/14468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskil Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2014

NUMARASI : 2011/114-2014/33

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6890, Karar No: 2018/9678, Tarih: 24.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6890 E.  ,  2018/9678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkumiyet, özel belgede sahtecilik suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından; temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince reddine, mercide yanılma nedeniyle CMK.nun 264. maddesi gözetilerek sanık müdafiinin isteminin itiraz olarak kabulüyle gereğinin mahallinde takdir ve ifasına,

II- Sahte üretilmiş kredi kartı kullanma suçundan kurulan hükme gelince;

Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçları işlemediğini savunması, Adli Tıp Kurumu'nun raporuna göre de kredi kartı sözleşmelerindeki imzaların sanığa ait olup olmadığının tespit edilemediğinin belirtilmesi karşısında; Finansbank'ın 12.6.2009 tarihli yazısında Finansbank'tan verilen kredi kartı başvurusunun internetten yapıldığının ve kartın kurye aracılığıyla teslim edildiğinin belirtilmesi karşısında başvuruya ilişkin IP adresinin kime ait olduğunun tespit edilmesi, kurye teslimat tutanağının getirtilerek üzerinde imza incelemesi yaptırılması; kredi kartları ile yapılan harcamaların şifre kullanılarak yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise şifrenin nasıl oluşturulduğu, telefon bankacılığı kullanılarak oluşturulmuş ise buna ilişkin ses kaydının bulunup bulunmadığı, varsa bu ses kaydının sanığa ait olup olmadığı, bu kartla yapılan harcamaların imza karşılığı yapıldığının tespiti halinde söz konusu alışverişlere ilişkin slip asıllarının temin edilmeye çalışılması, kartların nakit çekiminde kullanılması durumunda ATM'lere ait kamera kayıtlarının istenmesi; ayrıca resmi kurumlardan mağdur ...'nın da suç tarihi öncesine ait yazı ve imzalarını taşıyan belgeler getirtilerek sanığa ait imza ve yazı örneklerinin kredi kartı sözleşmeleri, slip asılları ve kurye teslimat belgesi ile birlikte Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek yazı ve imzaların sanığın veya mağdurun eli ürünü olup olmadığı hususunda rapor aldırılarak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik araştırmayla mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/323, Karar No: 2022/186, Tarih: 17.03.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/323 E.  ,  2022/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık ...’ün nitelikli yağma suçundan TCK’nın 149/1-c, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 09.02.2016 tarihli ve 167-57 sayılı hükmün, sanık, müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 17.03.2021 tarih ve 891-5392 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 03.06.2021 tarih ve 66827 sayı ile;

"...Sanık ...'ün sadece alacağının tahsili için yağma eylemine katıldığı, alacağını aşan miktarda senet düzenlenmesine katılmadığı, düzenlenen senedin sanık ...'ın alacaklarına yönelik olduğu, tahsil edilen senetten sanık ...'e ödeme yapılmadığı, sanık ...'in sadece 1.000 TL tahsil edebildiği anlaşılmakla, sanık lehine nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde TCK md. 150/1'in uygulanması gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 30.06.2021 tarih ve 18744-12766 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık ...’e atılı nitelikli yağma suçunun TCK’nın 150/1. maddesi kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle Yerel Mahkemece nitelikli yağma suçundan yargılanan sanık ...’ün müdafisi hazır bulundurulmaksızın hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kamu davası açıldığı,

... Barosunun 09.07.2013 tarihli yazıyla; sanık ... için CMK’nın 150. maddesi gereğince Av. ...’in zorunlu müdafi olarak tayin edildiği,

Sanık ...’in 09.07.2013 tarihli birinci oturumda müdafisi huzurunda savunmasını yaptığı, sanık müdafisinin daha sonraki oturumlara katılmadığı,

09.02.2016 tarihli on dördüncü oturumda da Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını bildirdiği ve aynı oturumda sanık ... ile müdafisinin yokluğunda Yerel Mahkemece sanık hakkında nitelikli yağma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Sanık ...’in 09.07.2013 tarihli birinci oturumda müdafisi huzurunda savunmasını yaptığı, sanık müdafisinin daha sonraki oturumlara katılmadığı,

09.02.2016 tarihli on dördüncü oturumda da Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını bildirdiği ve aynı oturumda sanık ... ile müdafisinin yokluğunda Yerel Mahkemece sanık hakkında nitelikli yağma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Oldukça geniş bir kavram olan savunma hakkı, şüpheliyi ve sanığı ilgilendirdiği kadar, bir gün şüpheli veya sanık konumuna düşebilecek toplumda yaşayan herhangi bir ferdi, dolayısıyla da toplumu ve yine adaleti sağlama yükümlülüğü bulunan Devleti ilgilendirmektedir. Çünkü ceza yargılamasında savunma, yargılamanın sonucunda verilen ve iddia ile savunmanın değerlendirilmesinden ibaret olan, hükmün doğru olmasını sağlar. Bu yönüyle, geniş bir bakış açısı ile değerlendirilmesi gereken savunma hakkı, susma, soru sorma, kendi aleyhine işlemlere katılmama, tercümandan yararlanma, kanıtların toplanmasını isteme, duruşmada hazır bulunma gibi hakların yanında müdafiden yararlanma hakkını da içerir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın "Temel haklar ve ödevler" bölümünde yer alan 36. maddesinde savunma hakkı; "Herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" şeklinde düzenlenmiş olup "temel hak" niteliğine uygun olarak savunma hakkı verilmemesi veya savunma hakkının sınırlandırılması durumunda verilen karar hukuka aykırı olacaktır. Buna göre, sanığın ceza muhakemesindeki en önemli haklarından birisi, yargı mercilerince her aşamada nazara alınması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın herhangi bir nedenle sınırlandırılması da mümkün değildir. Nitekim 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin birinci fıkrası uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 308. maddesinin 8. fıkrasına göre savunma hakkının sınırlandırılması mutlak bozma nedenlerindendir.

Savunma, Anayasa'nın 36. maddesiyle anayasal güvence altına alınan meşru bir yol, müdafi de savunmanın meşru bir aracıdır. Dolayısıyla söz konusu hüküm, müdafi aracılığı ile savunulmayı da anayasal güvence altına almaktadır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "adil yargılanma hakkını" düzenleyen 6. maddesinin 3. fıkrasının b ve c bentlerinde de; "her sanığın en azından...

b) Savunmasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara sahip olmak;

Savunma, Anayasa'nın 36. maddesiyle anayasal güvence altına alınan meşru bir yol, müdafi de savunmanın meşru bir aracıdır. Dolayısıyla söz konusu hüküm, müdafi aracılığı ile savunulmayı da anayasal güvence altına almaktadır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "adil yargılanma hakkını" düzenleyen 6. maddesinin 3. fıkrasının b ve c bentlerinde de; "her sanığın en azından...

b) Savunmasını hazırlamak için gerekli zamana ve kolaylıklara sahip olmak;

c) Kendi kendini savunmak veya kendi seçeceği bir avukatın yardımından yararlanmak…" hakkına sahip olduğu belirtilmiştir. Buradan çıkarılması gereken sonuç; savunma hakkının, temel insan hakları arasında yer alan hak arama özgürlüğünün bir gereği olduğu ve avukatın yardımından yararlanma hakkının da, savunma hakkından ayrı düşünülemeyeceği gerçeğidir. Anılan sözleşme hükümlerinde sanığın en azından kendi kendini savunma hakkı bulunduğu belirtilmekle, mahkeme huzurunda doğrudan savunmasını yapabilmesi için duruşmada hazır bulunma hakkının varlığı da zımnen kabul edilmiştir

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesinde, üst sınırı en az beş yıl hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada, şüpheli veya sanığın müdafisinin bulunmaması hâlinde talebi aranmaksızın kendisine müdafi atanacağı hüküm altına alınmış iken, 19.12.2006 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 150. maddesinde değişiklik yapılarak bu zorunluluk, alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlara şamil kılınmış, bu şekilde daha önce üst sınırı en az 5 yıl hapis cezası gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu müdafi atanması sistemi, alt sınırı 5 yıldan daha fazla hapis cezası gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın "Müdafi görevini yerine getirmediğinde yapılacak işlem ve müdafilik görevinden yasaklanma" başlıklı 151. maddesinin birinci fıkrasında;

"(1) 150 nci madde hükmüne göre görevlendirilen müdafi, duruşmada hazır bulunmaz veya vakitsiz olarak duruşmadan çekilir veya görevini yerine getirmekten kaçınırsa, hâkim veya mahkeme derhâl başka bir müdafi görevlendirilmesi için gerekli işlemi yapar. Bu durumda mahkeme oturuma ara verebileceği gibi oturumun ertelenmesine de karar verebilir" düzenlemesi yer almaktadır.

5271 sayılı CMK'da savunma hakkı konusunda oldukça hassas davranılmış, bunun bir sonucu olarak da isteğe bağlı müdafiliğin yanında, bazı hâllerde zorunlu müdafilik benimsenmiştir. Aynı Kanun'un 2. maddesindeki tanıma bakıldığında, Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında zorunlu (veya istek üzerine atanan) müdafi ile vekâletnameli müdafi arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır.

"Duruşmada hazır bulunacaklar" başlıklı 188. maddesinin birinci fıkrası;

5271 sayılı CMK'da savunma hakkı konusunda oldukça hassas davranılmış, bunun bir sonucu olarak da isteğe bağlı müdafiliğin yanında, bazı hâllerde zorunlu müdafilik benimsenmiştir. Aynı Kanun'un 2. maddesindeki tanıma bakıldığında, Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında zorunlu (veya istek üzerine atanan) müdafi ile vekâletnameli müdafi arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır.

"Duruşmada hazır bulunacaklar" başlıklı 188. maddesinin birinci fıkrası;

"Duruşmada, hükme katılacak hâkimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt kâtibinin ve Kanunun zorunlu müdafiliği kabul ettiği hâllerde müdafiin hazır bulunması şarttır" şeklinde düzenlenmiş olup, Kanun'un zorunlu müdafiliği kabul ettiği hâllerde müdafinin karar oturumu dâhil tüm oturumlarda hazır bulunması şart koşulmuş; 29.10.2016 tarihli ve 29872 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 676 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 5. maddesi ile bu fıkraya "Müdafiin mazeretsiz olarak duruşmayı terk etmesi hâlinde duruşmaya devam edilebilir" cümlesi eklenmiş, 08.03.2018 tarihli ve 30354 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7070 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanun'un 5. maddesi ile de anılan cümle "Müdafiin mazeretsiz olarak duruşmaya gelmemesi veya duruşmayı terk etmesi halinde duruşmaya devam edilebilir" şeklinde düzenlenerek kanunlaşmıştır.

5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesi ise;

"(1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

(2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

(3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" şeklinde düzenlenmiş iken, 25.08.2017 tarihli ve 30165 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmündeki Kararname'nin 148. maddesi ile üçüncü fıkraya "Bu aşamada zorunlu müdafiin hazır bulunmaması hükmün açıklanmasına engel teşkil etmez" cümlesi eklenmiş, 08.03.2018 tarihli ve 30354 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7078 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabul Edilmesine Dair Kanun'un 143. maddesiyle de anılan cümle kanunlaşmıştır.