muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5613, Karar No: 2017/15401, Tarih: 25.12.2017

a) 4/(b) bendindeki düzenleme ile 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) 4/(n) bendindeki düzenleme ile kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) 4/(z/ğğ) bendindeki düzenleme ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) 4/(z/hh) bendindeki düzenleme ile Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiştir.

2005 tarihli Yönetmeliğin 4. maddesinde stabilize arıtma çamurunun; “Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurları” olduğu ifade edilmiş, 10 ilâ 13. maddelerinde bunların toprakta kullanım koşulları belirlenmiştir. Yine 4. maddedeki tanımlamaya göre “ham çamur”; “evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden ve evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atıksuları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları, fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurları ve bunların dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurları” olup, bunların toprakta kullanımı da 12. maddedeki düzenleme ile yasaklanmıştır.

Doğrudan toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

05.07.2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4/a ve 6. maddelerine göre, Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıkların, toprağa, denizlere, göllere, akarsulara ve benzeri alıcı ortamlara dökülmesi, dolgu yapılması yasaktır. Anılan Yönetmeliğin EK-I listesinde yer alan sınıflandırılmış atıklar, 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 4/b maddesinde de toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atık olarak benimsenmiştir. Dolayısıyla 05.07.2008 tarihinden itibaren Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-I listesinde yer verilen atıklar, toprağı kirleten/kirletme ihtimali bulunan atıklar olarak kabul edilmelidir.

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Olay tarihinde ...köyü muhtarı olan sanığın, köy camiisinin yanındaki grup yolunda istinaf duvarı için açılan temelden çıkan hafriyatı, kamyoncular ... ve ...'ya talimat vererek, ... köyü ile ... köyünü birbirine bağlayan yolun geçtiği ... deresi kenarına boşalttırdığı, sanığın bilerek isteyerek teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek biçimde hafriyat şeklindeki artığı belirtilen mevkiye döktürdüğü, bu suretle çevrenin kasten kirletilmesi suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.

Yerel Mahkemece mahallinde keşif işlemi icra edilmiş, bilirkişi raporu temin edilmiştir.

Yerel Mahkemece mahallinde keşif işlemi icra edilmiş, bilirkişi raporu temin edilmiştir.

Çevre mühendisi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda alıcı ortam olan toprağa bırakılan bahse konu atığın, tehlikeli atık niteliğinde olmadığı, kimyasal bileşen bulunmadığı, hafriyatın yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olarak berteraf edilmemiş olmasına rağmen çevreye zarar verecek şekilde toprağa, suya ve havaya verilmediği, doğada kalıcı özellikte bulunmadığı, canlılar için hastalık yapıcı özellikte olmadığı, bitkisel ve canlı hayatın sürekliliğine olumsuz bir etkide bulunmadığı, hem canlı hayatına hem de çevreye kalıcı etkisinin olmadığı belirtilmiştir.

Atığın, hafriyat toprağından oluştuğu, anılan mevzuat ve düzenleyici işlemlere göre toprağı kirletmediği ya da kirletme ihtimalinin bulunmadığı, atığın mahiyetinin dosya kapsamındaki bilirkişi raporunda da belirtildiği, eylemin, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 24. maddesi de dikkate alınarak, inşaat atık ve artıklarını bunların toplanmasına veya depolanmasına özgü yerler dışına atmayı yaptırıma bağlayan 41/4.fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerekir.

Ancak, suç tarihine göre 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 20.maddesi uyarınca idari yaptırıma ilişkin zamanaşımı süresi dolduğundan yerel Mahkemece idari para cezasına hükmedilemeyeceği anlaşılmıştır.

Açıklanan gerekçelerle sanığın beraatine karar verilmesi hukuka uygun bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 25.12.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3496, Karar No: 2020/2098, Tarih: 22.06.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3496 E.  ,  2020/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından ''Müdafii ücreti'' ile ilgili kısmın çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/06/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15099, Karar No: 2023/3158, Tarih: 30.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15099 E.  ,  2023/3158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/921 E., 2016/314 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme, iftira

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma, temyiz isteminin reddi

A. Sanıklar Hakkında Mala Zarar Verme Suçu Yönünden;

... 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2014/921 Esas, 2016/314 Karar sayılı kararının sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemlerinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Hırsızlık, İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli ve İftira Suçları; Sanık ... Hakkında Hırsızlık ve İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçları Yönünden;

Sanık ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve iftira; sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyizin kapsamına göre,

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyizin kapsamına göre,

1.... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 08.12.2014 tarihli ve 2014/41877 Esas numaralı iddianame ile özetle; "sanıkların şikâyetçi ...'un işyerine gelerek kapısını zorlayarak açmak suretiyle işyerinde bulunan sigaralardan yaklaşık 5.000,00 - 6.000,00 TL değerindeki sigarayı çaldıkları, sanıkları fark eden tanıkların kolluk görevlilerine haber vermeleri üzerine sanıkların yakalandıkları ve ...'ın kendisini şikâyetçi ... olarak tanıttığı ve bu isimle adliyeye çıkarılarak tutuklandığı, daha sonra gerçek durumun anlaşıldığı" iddiasıyla sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 268/1 maddesi delâletiyle aynı Kanun'un 267/1, 142/2-h, 143/1, 116/4, 119/1-c, 53/1 ve 63. maddeleri gereğince hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve iftira suçlarından; sanık ... hakkında ise aynı Kanun'un 142/2-h, 143/1, 116/4, 119/1-c, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2014/921 Esas, 2016/314 Karar sayılı kararıyla, sanıklar hakkında; hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 168/2, 62; 116/2, 119/1-c, 62 ve 52/2-4 maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 1 ay hapis cezası ve 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; iftira suçundan, aynı Kanun'un 268/1 maddesi delâletiyle aynı Kanun'un 267/1, 62 ve 52/2-4 maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümler yönünden aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun’un 51. maddesi gereği mahkûm olunan hapis cezalarının ertelenmesine ve 2 yıl denetim süresinin belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; "eksik inceleme sonucu, usul ve yasaya aykırı bir karar verildiğine, sanığın zihinsel problemler yaşadığı için yaptığı eylemlerin sonucunu gözetemediğine" ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Şikâyetçi ...'na ait tekel büfesine ait kamera görüntüsü ve tanık anlatımlarına göre, 05.36-06.15 saatleri arasında zarar verilip sanıkların 5.000,00-6.000,00 TL değerindeki sigara ve 300,00 TL parayı çaldıkları, ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk görevlilerince sanıklar ..., ..., ... (... ismi ile yakalanmış olup, sanık ... hakkında bu dosyada beraat kararı verilmiş ve ... hakkında suç duyurusunda bulunulmuştur) ve haklarındaki mahkûmiyet hükümleri Dairemizce onanan yaşları küçük ... ve ...'nin birlikte yakalandıkları, kaçtıkları yönde atılmış halde sigaraların bir kısmının bulunduğu, paranın ele geçirilemediği, ... isimli kişinin bu isim ile tutuklandıktan sonra ... olduğunun anlaşıldığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanıklar üzerine atılı suçlamayı tevil yollu ikrar etmiş, şikâyetçilerin de aşamalarda ifadelerinin alındığı tespit edilmiştir. Tanık B.E.'nin iddiayı doğrulayan beyanları ve kolluk güçleri tarafından tanzim olunan, 02.12.2014 tarihli CD İzleme Tutanağı, Tutanak başlıklı yakalamaya ilişkin tutanak, 23.12.2014 tarihli bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'nın ikrar içeren savunması, tanık B.E.'nin beyanları, CD İzleme Tutanağının içeriği, kolluk tutanakları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'nın üzerine atılı suçların sübut bulduğu anlaşılmakla, sanık ... müdafiinin eksik inceleme sonucu, usul ve yasaya aykırı bir karar verildiğine ilişkin itirazları reddedilmiş; dosya kapsamında alınan ve ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 25.11.2015 tarihli ve 8017 sayılı sağlık kurulu raporunda; sanık ...'nın olay tarihi itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 32.maddesi kapsamında ceza sorumluluğunun tam olduğunun bildirildiği anlaşılmakla hükümde bu yönüyle de hukuk aykırılık bulunmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. Ancak;

1. Sanık ...'ın hüküm tarihinde farklı yargı çevresi içerisinde bulunan ... Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanığa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükümlerin açıklandığı 08.06.2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. CD inceleme tutanağı içeriğine göre, hırsızlık eyleminin saat 05.55’te sona erdiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde gece vaktinin 06.08’de sona erdiği, gerekçeli kararda bahsi geçen saat 06.15'te hırsızlık olayına ilişkin ihbarın yapıldığının anlaşıldığı, bu suretle hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı Kanun'un 143/1, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından ise aynı Kanun'un 116/4. maddelerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Hükmün gerekçesinde oluşa uygun şekilde, sanıkların işyerinden hırsızlık yaptıkları kabul edildiği ve suç ismi doğru olarak iş yeri dokunulmazlığının ihlâli olarak belirtildiği halde, uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun’un 116/2. maddesi yerine, hatalı bir biçimde aynı Kanun'un 116/1. maddesi olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Her ne kadar sanık ..., 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca cezalandırılmış ise de; aynı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, 08.12.2014 tarihli iddianame ile sanık ...'a yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığa hırsızlık suçundan zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (1), (2), (3) ve (4) No.lu bentlerinde açıklanan nedenlerle ... 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2014/921 Esas, 2016/314 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden sanık ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında bozma sonrası kurulacak hükümlerde aynı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1459, Karar No: 2018/5899, Tarih: 24.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/1459 E.  ,  2018/5899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 21.10.2016

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50, 52. maddeleri ile CMK'nın 231/11. maddesi gereğince mahkumiyet hükmünün açıklanması

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Mahkemece 27.05.2014 tarihinde sanık hakkında TCK'nın 179/3-2,62. Maddeleri gereğince 10 ay hapis cezasından ibaret mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın 15.07.2014 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle Edirne 5. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından sanık hakkında TCK'nın 86/2-3,62,51. maddeleri gereğince 5 ay hapis, TCK'nın 106/1,62,51. maddeleri gereğince 5 ay hapis, TCK'nın 109/1,62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezalarına hükmolunduğu, bu ikinci suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün suç tarihinin 12.07.2015 olduğunun anlaşıldığı, bunun üzerine mahkemece ilk hükme yönelik dosya yeniden ele alınarak, hükmün açıklanmasına dair kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası uyarınca ancak, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanık hakkında durumunun değerlendirilerek, kısmi infaz veya koşulların varlığı halinde TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin uygulanması suretiyle yeni bir mahkumiyet hükmü kurulabileceği ve yeniden suç işleyen sanık hakkında, daha önce verilen hükmün aynen açıklanmasına karar verilmesi gerekirken hükmolunan hapis cezasının yasal zorunluluk bulunmadığı halde adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.