muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/350, Karar No: 2007/30, Tarih: 13.02.2007

b- Sabit kabul edilen hakaret suçunun 5237 sayılı TCY'daki karşılığı olan 125/1. maddesi uyarınca, seçenek yaptırımlardan adli para cezasının tercihi ile adli para cezasına esas alınacak gün sayısının 5 gün olarak belirlenmesi, aynı maddenin 4. fıkrası uyarınca cezasının 1/6 oranında arttırılması, ancak artırım miktarı bir günün aşağısında kaldığından, 5237 sayılı TCY'nın 61/6. maddesi uyarınca, cezasından herhangi bir artırım yapılmaması, aynı Yasanın 52/2. maddesi uyarınca asgari hadden uygulama ile bir gün karşılığının 20 YTL. olarak taktiri ile sanığın hakaret suçundan 100 YTL. adli para cezasıyla cezalandırılması, şeklinde denetlenebilir nitelikte karar verilmesi gerekirken, Özel Dairece; 5271 sayılı CMY'nın 230, 232 ve 5237 sayılı TCY'nın 61. madde hükümleri dikkate alınmaksızın, sonuç cezanın belirlenmesi ile yetinilmesi cihetine gidilmesi ve bu sonuç cezada da hakaret yönünden adli para cezasının hatalı tarzda fazla tayini yasaya aykırı olup, isabetli bulunan itirazın kabulü ile gereğinin ifası için dosyanın Dairesine gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 06.11.2006 gün ve 10721-8596 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- 5237 sayılı TCY'nın 61, 5271 sayılı Yasanın 230 ve 232. maddelerine uygun ve denetlenebilir nitelikte hüküm tesisi için, dosyanın Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 13.02.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4262, Karar No: 2016/4767, Tarih: 09.05.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/4262 E.  ,  2016/4767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Gölpazarı Asliye Ceza Mahkemesiyle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Gölpazarı Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2015 gün ve 2015/180 E. 2015/226 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9303, Karar No: 2018/3911, Tarih: 09.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9303 E.  ,  2018/3911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davacılar vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın, davacı küçük ...'a çarpmasıyla oluşan kazada davacının ağır biçimde yaralandığını, % 92 oranında maluliyete uğrayan davacının sürekli bakıma muhtaç hale geldiğini, davacı çocuğun uğradığı ağır bedensel zarar nedeniyle tüm davacıların manevi zarara da uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak ve davalı ... sadece maddi tazminattan sorumlu olmak kaydıyla davacı ... için 10.000,00 TL. ile diğer davacılar için 10.000,00'er TL. maddi tazminatın ve davacı ... için 50.000,00 TL. ile diğer davacılar için 10.000,00'er TL. manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiş; 13.01.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle, maddi tazminat taleplerini davacı ... için 130.000,00 TL'ye ve diğer davacılar için 70.000,00'er TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, davaya konu kazada davalıların kusuru olmadığını, yaşı küçük davacı çocuğun bakım ve gözetiminden sorumlu olan davacı anne babanın kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, poliçe limitiyle sınırlı biçimde ve sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında davacı tarafın gerçek maddi zararından sorumlu olduklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delilere göre; davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 122.996,96 TL. maddi ve diğer davacılar için toplam 124.270,23 TL. bakım gideri olmak üzere toplam 247.267,19 TL. maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte tüm davalılardan müteselsilen tahsiline, sigorta şirketinin poliçe limiti ile sınırlı sorumlu tutulmasına; davacı ... için 10.000,00 TL. ve diğer davacılar için 4.000,00'er TL. olmak üzere toplam 18.000,00 TL. manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar Levent ve Danyal'dan müteselsilen tahsiline, maddi ve manevi tazminata ilişkin fazla isteğin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; oluşa ve dosya kapsamına uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporundaki kusur oranlarının benimsenmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına; 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 74.) maddesi gereği, hukuk hakiminin, ceza mahkemesinin belirlediği kusur ile bağlı olmadığı da dikkate alındığında, ceza davası sonucunun beklenmeyişinde bir usulsüzlük bulunmamasına; sürekli bakıma muhtaç hale gelen davacı çocuk için belirlenen bakıcı giderinden, hakkaniyet düşüncesiyle indirim yapılmayışının Dairemiz uygulamalarına uygun bulunmasına göre; davacılar vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ...'un, kaza sonucu çalışma gücünde oluşan azalma nedeniyle uğradığı zarar ile ömür boyu bakıma muhtaç olması nedeniyle ödenecek bakıcı giderinden oluşan zarar geleceğe ilişkin olduğundan, davacının muhtemel yaşam

süresinin usul ve uygulamaya uygun olarak belirlenmesi önem kazanmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan 24.12.2014 tarihli hesap bilirkişi raporunda, davacı çocuğun muhtemel bakiye yaşam süresinin alternatifli olarak TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre ve PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre ayrı ayrı belirlenip tazminat hesabının yapıldığı; mahkemenin bu rapordaki, TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre bakiye yaşam süresinin esas alındığı alternatifte saptanan tazminat miktarlarını kabul ettiği görülmektedir. Yargıtay ...'nun 1989/4-586 Esas- 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et– Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacı çocuğun muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi gerekirken, anılan biçimdeki tespite göre hesap yapan bilirkişi raporu, hükme esas almaya elverişli bir rapor değildir.

Yine, anılan bilirkişi raporunda, davacının zararı işleyecek evreye ilişkin kabul edilip işlemiş dönem hesabı yapılmadığı için, işleyecek döneme ilişkin tazminatının hesaplanmasında % 5 artırım ve % 5 iskonto yapılarak gelirin belirlendiği görülmektedir. Oysa, davacı çocuğun hesaba esas gelirin belirlenmesi bakımından gelirin her yıl %10 oranında artırılması ve %10 oranında iskonto edilmesi suretiyle hesaplama yapılması gerekirken, yerleşik uygulamalara aykırı şekilde, artırım ve iskonto oranının % 5 olarak kabulü de hatalı hesaplama niteliği taşımaktadır.

Davacı çocuğun kaza tarihindeki yaşı ile ileride yapacağı işin belirli olmaması nedeniyle, işgöremezlik tazminatı hesaplamasına esas alınacak gelirinin, aktif yaşam süresinde AGİ dahil edilmiş net asgari ücret ve pasif yaşam süresinde AGİ hariç net asgari ücret olarak esas alınması suretiyle hesaplama yapılması gerektiği halde; hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda, aktif dönem hesabına esas alınan yıllık 13.928,93 TL. gelirin nasıl belirlendiği ve neye ilişkin olduğu belli olmadığı gibi pasif dönem hesabına esas gelirinin de aktif dönemdeki gelirinin % 60'ı oranında olabileceği kabulüne dayanılması, Dairemizce benimsenen hesaplama ilkelerine uymamaktadır.

Bu durumda mahkemece; davacı ...'un muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi, tazminat hesabına esas gelirine ilişkin tespit ile işleyecek (bilinmeyen) aktif devre hesabının yukarıda ifade edilen biçimde yapılması, pasif devre hesabının ise AGİ

dahil edilmemiş net asgari ücret üzerinden yapılması suretiyle, davacının talep edebileceği işgöremezlik tazminatı miktarının hesaplanması için, konusunda uzman başka bir aktüerya uzmanı bilirkişiden rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece de benimsenen ve dosya kapsamına uygun bulunan 31.05.2010 tarihli kusur raporu ile, davalı sürücünün kazada % 20 ve davacı çocuğun % 80 oranında kusurlu olduğu saptanmış; hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda ise, davalı sürücünün % 25 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek tazminat hesaplanmıştır. Mahkeme tarafından, hesap raporunda saptanan miktarlar ile kusur raporu gereği, davalı sürücünün % 20 kusur oranına göre tazminatların re'sen belirlendiği gerekçesiyle hükümde belirtilen maddi tazminatın saptandığı görülmektedir.

Hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda davalı sürücünün % 25 oranındaki kusuru kabul edilip tazminat hesabının buna göre yapıldığı; benimsenen ve dosya kapsamına uygun bulunan rapor gereği davalının % 20 kusur oranına göre tazminatın belirlenmesi sırasında, tazminattan iki kusur oranı arasındaki % 5'lik fark kadar ilave indirimin yapılması gerektiği dikkate alınmadan; yanılgılı biçimde, hesaplanan tazminatın % 20 kusur oranına tekabül eden bölümünün hesaplanıp hüküm altına alınması suretiyle, maddi tazminattan fazla kusur indirimi yapılması da bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacılar vekili, dava konusu kaza sonucu davacı çocuğun yaralanmasından duyulan üzüntü nedeniyle, davacılar için toplam 70.000,00 TL. manevi tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece, talebin kısmen kabulüne karar verilerek hükümde belirtilen miktarda manevi tazminata karar verilmiştir.

4-Davacılar vekili, dava konusu kaza sonucu davacı çocuğun yaralanmasından duyulan üzüntü nedeniyle, davacılar için toplam 70.000,00 TL. manevi tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece, talebin kısmen kabulüne karar verilerek hükümde belirtilen miktarda manevi tazminata karar verilmiştir.

6098 sayılı TBK'nun 56. (BK'nun 47.) maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için

gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece; meydana gelen trafik kazası sonucu, davacı ...'un cismani zarara uğraması nedeniyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davacının kazadaki yaralanmasına ilişkin tedavisinin uzun sürmesi ve tedaviye rağmen % 100 oranında sürekli işgöremez hale gelmesi nedeniyle oluşan zararın ağırlığı hususları gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, tüm davacılar için hak ve nasafet kuralları çerçevesinde daha ... manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan, düşük miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

Kabule göre de; hüküm altına alınan işgöremezlik tazminatı ile bakıcı gideri zararına ilişkin maddi tazminattan, davalı ... şirketinin poliçe limiti ile sınırlı biçimde sorumlu olduğu hükümde belirtilmiş olmasına rağmen, sigorta şirketinin poliçesindeki teminat limitinin ne kadar olduğu ve sigortacının sorumlu olacağı miktarın açıkça hükümde yazılmadığı görülmektedir. İşgöremezlik tazminatı ile bakıcı gideri zararının, trafik sigorta poliçesindeki farklı teminat gruplarına dahil olduğu da gözetilmek suretiyle, davalı ... şirketinin herbir zarar yönünden sorumlu olacağı miktarın hükümde açıkça belirtilmesi gerekirken, infazda tereddüt yaratacak biçimde hüküm tesisi yerinde olmamıştır.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2), (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar vekili, davalı ... vekili, davalılar ... ve ...'e geri verilmesine 9.4.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17879, Karar No: 2014/2246, Tarih: 29.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17879 E.  ,  2014/2246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Torul Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2013

NUMARASI : 2012/115-2013/60

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, aynı ilçeden yakın bölgelerden benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın özel amacı olmayan satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; emsal alınan taşınmazın başka bir ilçeden alınması, emsalin satış tarihi ile dava tarihi arasında 9 yıl gibi uzun bir süre olması ve akit tablosu, tapu kaydı, vergi kayıtları getirtilip rapor denetlenmeden bu satışın emsal olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Bu durumda taraflara; yakın zaman içinde benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi; dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, emsallerle olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen emlak vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu araştırılarak, getirtilecek emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 23.12.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 23.12.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11818, Karar No: 2010/13032, Tarih: 29.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/11818 E.  ,  2010/13032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı-karşılık davalı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.03.2007 gününde verilen dilekçe ile bir kısım davalılar (karşılık davacılar) vekili tarafından 02.04.2007 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 11.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar (karşılık davacılar) vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çapa bağlı taşınmaza elatmanın önlenmesi istemiyle açılmıştır.

228 parsel sayılı taşınmazın bir kısım malikleri karşı davalarında, davacının bilirkişi krokisinde (A) ve (C) harfleri ile gösterilen taşınmaz bölümüne davacı ve karşı davalının haksız elattığını, elatmalarının önlenmesi istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın konusu kalmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmü, karşı davacılar temyiz etmiştir.

Belirtildiği üzere karşı davada, 228 parselin bazı malikleri taşınmaza davacı ve karşı davalının elattığını, haksız elatmalarının önlenmesini talep ve dava etmiştir. Kısaca karşı davanın konusu, bilirkişinin krokisinde (A) ve (C) harfli taşınmaz bölümleridir. HUMK’nun 72.maddesi uyarınca karşı dava hakkında da yöntemine uygun bir hüküm kurulması ve kurulacak hükmün gerekçelerinin karar yerinde açıklanması gerekirken, karşı dava yokmuş gibi bu konuda olumlu veya olumsuz karar kurulmaması doğru değildir.

Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 29.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9373, Karar No: 2014/22096, Tarih: 31.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9373 E.  ,  2014/22096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.