muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4865, Karar No: 2021/9933, Tarih: 12.10.2021

Bakanlığınca daha düşük karlılık oranları belirlenmediğinin tespiti halinde bakanlar kurulu kararında belirtilen oranlar gözetilerek yapılacak hesaplama sonucuna göre karar verilmesi gerekir iken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır...” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; 16/03/2020 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davalı şirket tarafından 2003 yılında davacı kuruma yapılan ilaç satışları nedeniyle kurumun zararının 52.275 TL olduğu, bu sebeple davaya konu takibin 52.275 TL asıl alacak üzerinden devamının gerektiği, takip tarihine kadar işleyecek faiz tutarının ise 1.040 TL olduğu gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz, davalı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

1) Bilindiği üzere, mahkemece verilen kısa karar (hüküm sonucu), bir davayı esastan çözümleyen ve uyuşmazlığı sona erdiren nihai kararlardandır. Bu kararla, mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Bu aşamada yapılması zorunlu iş; gerekçeli kararı (hükmü), kısa karar doğrultusunda ve yasal gerekçeleriyle birlikte hakimin yazmasından ibarettir. Eş söyleyişle, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. Esasen, hükmün tefhim edilen kısa karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması, kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu HMK’nın 297. maddesiyle varlık kazandırmıştır.

Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin üçüncü fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Buna göre, gerekçe, hükümle çelişik olamaz. Aksinin kabulü, mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.

Somut olayda; hükmün gerekçesinde, davalı şirket tarafından 2003 yılında davacı kuruma yapılan ilaç satışları nedeniyle kurumun zararının 52.275 TL olduğu, bu sebeple davaya konu takibin 52.275 TL asıl alacak üzerinden devamının gerektiği, takip tarihine kadar işleyecek faiz tutarının ise 1.040 TL olduğu belirtilmesine rağmen; kısa kararda “davanın reddine” denilmek suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratılmıştır.

Bu itibarla, gerekçe ile hükmün çelişkili olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu itibarla, gerekçe ile hükmün çelişkili olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK’nın 440. maddesi gereğince hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23274, Karar No: 2012/21726, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/23274 E.  ,  2012/21726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kira sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptali isteğine ilişkindir. 9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile ( tarafların sıfatına bakılmaksızın ) hasılat kirası dahil bu tür davalara ilişkin hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 6.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ:Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 6.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1770, Karar No: 2025/5225, Tarih: 27.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/1770 E.  ,  2025/5225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2023/3772 değişik iş

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tefecilik yapmak suçundan Küçükçekmece 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2021 tarihli ve 2019/55 Esas, 2021/768 Karar sayılı kararı ile 2 yıl 3 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın, bu cezasının açık ceza infaz kurumunda infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un Geçici 9/5. maddesi gereğince Covid-19 iznine ayrılmasını takiben, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 11.07.2023 tarihli ve 2023/5147 Esas, 2023/5473 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine ilişkin ... 3. İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli ve 2023/9193 Esas, 2023/9585 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.01.2024 tarihli ve 2023/3772 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.01.2025 tarihli ve 94660652-105-34-26158-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.03.2025 tarihli ve 2025/18194 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.03.2025 tarihli ve 2025/18194 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, ... 2. İnfaz Hâkimliğinin 11.07.2023 tarihli kararı ile Covid-19 izninde olan hükümlü hakkında, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair gıyabında karar verildiği, anılan kararda hükümlüye Covid-19 izninin bitim tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren beş iş günü içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiğinin ihtar edildiği, anılan kararın hükümlüye tebliğ yapıldığına dair dosyada herhangi bir evrak bulunmadığı, ... 3. İnfaz Hâkimliğinin 25.09.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine karar verildiği cihetle,

5275 sayılı Kanun'un Geçici 9/5. maddesi gereğince, Covid-19 izninde bulunan, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, anılan Kanun'un 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve anılan Kanun'un 106. madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlülerin anılan Kanun'un Geçici 10/1. maddesinde bulunan düzenleme uyarınca 01.08.2023-15.08.2023 tarihleri arasında infaz işlemlerinin yürütüldüğü ceza infaz kurumuna dönmek zorunda olduğu,

Ancak, 5275 sayılı Kanun'un Geçici 10/1. maddesine istisna getiren anılan Kanun'un Geçici 10/2. maddesi gereğince 31.07.2023 tarihi itibarıyla anılan Kanun'un Geçici 9/5. maddesi uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, infaz hakimi tarafından karar verilen hükümlülerin, infaz kurumuna dönüp dönmeyeceği, infaz hâkimliği tarafından verilen kararın tebliğ edilip edilmeyeceğinin inceleme konusunu oluşturduğu,

5275 sayılı Kanun'un 105/A-6. maddesinde bulunan, ''..Hükümlünün; a) Ceza infaz kurumundan ayrıldıktan sonra, talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne beş gün içinde müracaat etmemesi..,hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine, koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine, denetimli serbestlik müdürlüğünün bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilir..'' şeklindeki düzenleme değerlendirildiğinde,

... 2. İnfaz Hâkimliğinin 11.07.2023 tarihli kararı ile hükümlünün açık ceza infaz kurumunda infazı devam ediyorken denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle statü değişikliğine uğradığı, hükümlünün kendisine sorumluluk yükleyecek kararları hukuki olarak bilme hakkı olduğu, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi hükümleri uygulanarak verilen kararların hükümlülere 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca tebliğ edilmesini takiben ilgili denetimli serbestlik müdürlüğüne başvuru yapmasının beklenilmesi gerektiği, anılan kararın hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinin

anlaşılması ve denetimli serbestliğe ilişkin kararın hükümlüye tebliğ edildiğine dair sms kaydı, tebliğ evrakının bulunmadığının anlaşılması karşısında, itirazın anılan sebepler yönünden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

anlaşılması ve denetimli serbestliğe ilişkin kararın hükümlüye tebliğ edildiğine dair sms kaydı, tebliğ evrakının bulunmadığının anlaşılması karşısında, itirazın anılan sebepler yönünden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün 2 yıl 3 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15.06.2023 tarihli ve 2023/7-40977 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 14.06.2023 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 28.07.2024 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 11.07.2023 tarihli ve 2023/5147 Esas, 2023/5473 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı

4. Hükümlünün 2 yıl 3 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15.06.2023 tarihli ve 2023/7-40977 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 14.06.2023 tarihinde ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartıldığı, şartla tahliye tarihi 28.07.2024 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 11.07.2023 tarihli ve 2023/5147 Esas, 2023/5473 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı

Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 11.07.2023 tarihinde karar verildiği anlaşılmakla, denetimli serbestlik kararının ve Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ-Tebellüğ Belgesinin hükümlüye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği, hükümlünün izne gönderildiği sırada Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen 2023/10004 sayılı izin belgesinde, izne ayrıldığı tarihin 14.06.2023 saat 14.00, izinden döneceği tarihin ise 31.07.2023 saat 14.00 olarak gösterilmesi ve izin bitim tarihi kendisine tebliğ edilen hükümlünün izin bitim tarihinde hakkında verilen denetimli serbestlik kararından haberdar olmama ihtimaline binaen izne ayrıldığı Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediği, etti ise hakkında ne gibi işlem yapıldığı araştırılmaksızın eksik inceleme sonucu verilen karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan farklı gerekçeyle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.01.2024 tarihli ve 2023/3772 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4643, Karar No: 2024/1915, Tarih: 28.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4643 E.  ,  2024/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/923 E., 2021/357 K.

... 25. İş Mahkemesinin 18.10.2021 tarih ve 2020/923 E.-2021/357 K. sayılı kararının taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 08.12.2022 tarih 2022/9112 E., 2022/16300 K. sayılı kararıyla davalıların adli yardım talebinin reddine karar verildiği, kararın itirazen incelenmesinin adı geçen davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine dosyanın HMK’nun 337 nci maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği anlaşılmış olup Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sosyal Hukuk Devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere, yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Taş Korkmaz H.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, ... 2017, s. 2410-2411).

Adli yardım 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan maddelere göre adli yardımın şartları “ödeme gücünden yoksun olma” ve “talebin açıkça dayanaktan yoksun olmaması”dır. Adli yardım isteğinde bulunan kimsenin, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olması gerekir (m. 334/1).

Adli yardım talebinde bulunan kimsenin yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri de mahkemeye ibraz etmesi gerekir (m. 336/2). Adli yardım talebinde bulunanın ödeme gücünden yoksun olup olmadığı bu belgeler incelenerek belirlenecektir.

Somut olayda adli yardım talebine ilişkin temyiz dilekçesi ekinde sunulan belgeler dikkate alındığında; adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmamıştır.

Açıklanan nedenle Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararı yasaya uygun olduğundan, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen itirazlarının HMK’nun 337/2 nci maddesi gereğince REDDİNE,

28.02.2024 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2898, Karar No: 2019/4603, Tarih: 19.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2898 E.  ,  2019/4603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 11/07/2017 tarih ve 2016/170-2017/140 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı tarafından yazılan “Türk Telekomda Psikolojik İşkence (mobbing) 2003-201?” adlı kitabın basım ve dağıtımı konusunda davalı şirket ile 03/03/2012 tarihli sözleşme imzalandığını, sözleşmede 1100 adet kitap basılacağı, 100 adedinin reklam ve resmi yerlere kullanılacağı ve 1000 adedinin de bandrollü şekilde satışa sunulacağı ve ilk baskı gelirinin %40'ının davacıya %60'ının davalıya ait olacağının kararlaştırıldığını, kitabın basımında “gofre” denilen özel bir kabartma yapılması için davalı yana 500.- TL ödeme yapıldığını, ancak gofre tekniğinin kullanılmadığını, kitabın 390 ve 391. sayfalarının bulunmadığını, bir kitapta 448. sayfadan sonra başka kitaba ait sayfalar olduğunun tespit edildiğini, davalı tarafından kitabın ilgi görmediği iddia edilerek 400 adet kitabın iade edilmek istendiğini, oysaki kitabın yılın kitabı ödülü aldığını, alacağın tahsili için davalı aleyhine Bakırköy 4. İcra Müdürlüğünün 2013/3216 sayılı dosyasından başlatılan takibe itiraz edilmesi nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, satışa sunulan kitaplardan 540 adedinin satılmadığını ve halen yayınevinde bulunduğunu, satılan kitaplara ilişkin davacı payının ödendiğini, kitabın davacının göndermiş olduğu metinlere uygun bastırıldığını ve tüm baskılarının bandrollü olduğunu, davacının kitap kapağında kendi resminin kullanılmasını istediğini, alınan 500.- TL’nin kapak tasarımı ve kapağın selefon kaplaması için olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, satışa sunulan kitaplardan 540 adedinin satılmadığını ve halen yayınevinde bulunduğunu, satılan kitaplara ilişkin davacı payının ödendiğini, kitabın davacının göndermiş olduğu metinlere uygun bastırıldığını ve tüm baskılarının bandrollü olduğunu, davacının kitap kapağında kendi resminin kullanılmasını istediğini, alınan 500.- TL’nin kapak tasarımı ve kapağın selefon kaplaması için olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmede 1000 adet kitap basımının yapılacağı ve iadeler düşüldükten sonra %40 satış bedelinin davacı tarafa ait olacağının belirlendiğini, defter ve kayıtların incelenmesi sonucunda davalı tarafın toplam iadeler çıktıktan sonra 240 adet kitap satışında bulunduğu, herbir kitap bedelinin 10,00 TL üzerinden hesaplandığında toplam satış bedelinin 2.460,00 TL olup, %40’ına isabet eden kısmının 984,00 TL olduğu, davalı tarafından bu paranın ödendiğine ilişkin herhangi bir belge ibraz edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, Bakırköy 4. İcra Müdürlüğü’nün 2013/3216 esas sayılı takibe itirazın kısmen kabulü ile icra takibindeki 984,00 TL asıl alacak için takip tarihinden itibaren değişen oranlarda ticari faiz ile bu kısım için takibin devamına, 984 TL hükmedilen asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentler dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, taraflar arasında imzalanan 03.03.2012 tarihli telif sözleşmesi ve aynı tarihli diğer sözleşmeden kaynaklı alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının yazarı olduğu kitabının basım ve dağıtımı konusunda taraflar arasında 03.03.2012 tarihli sözleşme imzalandığını, sözleşmeyle kararlaştırılan telif alacağının ödenmediğini, kitabın basımında “gofre” ismi verilen özel bir kabartma yapılması için davalıya 500.- TL ödeme yaptığını ve ancak gofre tekniğinin kullanılmadığını ileri sürmüştür.