muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2336, Karar No: 2019/6820, Tarih: 05.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2336 E.  ,  2019/6820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 15/12/2015 gün ve 2014/168-2015/362 sayılı kararı bozan Daire'nin 07/02/2018 gün ve 2016/6600 - 2018/839 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalı firmanın dava konusu 2002/18957 sayılı markasının 42. sınıfta tescilli olduğunu, ancak bir kısım hizmetler bakımından tescil ettirdiği markayı kullanma yükümlülüğünü yerine getirmediğini ileri sürerek 556 sayılı KHK’nin 14. ve 42. maddeleri gereği kullanmama nedeni ile 42. sınıftaki bir kısım mallar/hizmetler için kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Davacı vekili, davalı firmanın dava konusu 2002/18957 sayılı markasının 42. sınıfta tescilli olduğunu, ancak bir kısım hizmetler bakımından tescil ettirdiği markayı kullanma yükümlülüğünü yerine getirmediğini ileri sürerek 556 sayılı KHK’nin 14. ve 42. maddeleri gereği kullanmama nedeni ile 42. sınıftaki bir kısım mallar/hizmetler için kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mevsimsel, dönemsel bir kullanıma tabi olmayan bir hizmet sınıfında birer ay ara ile düzenlenen iki adet faturadan dolayı kullanımın markasal kullanma yönünde ciddi kullanım olarak kabulünün mümkün olmadığı, iptali istenilen bir kısım hizmet grubu yönünde, iptal istenen aynı gruplarla ilgili Ankara 3 Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2011/109 E. ve 2012/184 K. sayılı ilamı ile hüküm kurulmuş olduğu ve verilen hükmün Yüksek Dairenin denetiminden geçerek onandığı ve kesinleşmiş olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalı şirket adına tescilli 2002/18957 sayılı DETAY PATENT OFİSİ VE DANIŞMANLIK LİMİTED ŞİRKETİ +şekil ibareli markanın tescilli olduğu, 42/01 grupta; ''mühendislik hizmetleri, bilimsel araştırma geliştirme hizmetleri (3. şahıslar adına), kimyasal araştırma hizmetleri, maden eksperliği, (uzmanlığı hizmetleri), jeolojik araştırma hizmetleri, petrol arama hizmetleri, malzeme ve ürün test hizmetleri, meteoroloji hizmetleri, haritacılık hizmetleri, arazi inceleme ve ölçme hizmetleri, şehir planlamacılığı hizmetleri, çevre koruması konusunda danışmanlık hizmetleri, su altı incelemeleri hizmetleri, kalite kontrol hizmetleri, araçların yol değerlerinin test edilmesi hizmetleri'', 42/02 grupta, ''bilgisayar hizmetleri: bilgisayar programcılığı hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının tasarımı hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının bakımı hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının güncelleştirilmesi hizmetleri, bilgisayar donanımları alanlarında danışmanlık hizmetleri, bilgisayar veri tabanı oluşturma hizmetleri, bilgisayar verilerinin kurtarılması hizmetleri, bilgisayar verilerinin düzeltilmesi hizmetleri, bilgisayar sistem analizi hizmetleri, bilgisayar danışmanlık hizmetleri, bilgisayar kiralanması hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının kiralanması hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının çoğaltılması hizmetleri, bilgisayar yazılımlarının tesisi hizmetleri'' yönünden kullanmama nedeniyle iptaline ve sicilden terkinine, 42/01 gruptaki, ''mühendislik danışmanlık hizmetleri, mimarlık hizmetleri, teknik proje çalışmaları hizmetleri, peyzaj hizmetleri'' yönünden kesinleşmiş hüküm bulunması nedeniyle iptal kararı verilmesine yer olmadığına dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 05/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10296, Karar No: 2021/8497, Tarih: 09.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10296 E.  ,  2021/8497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava ve birleşen davalar, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre arsa niteliğindeki ... İli, ...İlçesi, ...Mahallesi 222 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın vekalet ücretine ilişkin bentleri yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün HMK'nın 370.maddesi gereğince ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23959, Karar No: 2022/10514, Tarih: 19.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/23959 E.  ,  2022/10514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av. ... tarafından, davalı ... Seramik Sanayi İnşaat Madencilik İth. İhr. A.Ş aleyhine 01/08/2002 gününde verilen dilekçe ile 6183 sayılı Kanun’un 79. maddesine istinaden alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/04/2021 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Hükmüne uyulan Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 03/10/2018 tarihli ve 2016/2673 esas, 2018/8546 karar sayılı ilamıyla; “bozma öncesi ve sonrasında aldırılan bilirkişi raporlarına göre dava dışı vergi mükellefine ödenmesi gereken kira bedelinde ve esaslı tamir masrafları arasında farklılık olduğunun anlaşılmasına göre, kira sözleşmesine istinaden davalı tarafından yapılan bakım onarım masraflarının faturalarının incelenerek, hangi masrafların rapora yansıtıldığının kalem kalem belirtilerek denetime açık rapor alınarak ve davalı ile dava dışı vergi mükellefi arasında da organik bağ olduğunun anlaşılmasına göre bu hususunda değerlendirmede gözönüne alınarak tartışılıp hüküm kurulması” gereğine değinilerek, hükmün taraflar yararına bozulmasına, bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmediğine karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dava, 6183 sayılı AATUHK’nun 79. maddesine istinaden vergi alacağının davalı üçüncü kişiden tahsili istemine ilişkin alacak davasıdır.

Savunma hakkı, Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınmıştır. Söz konusu madde hükmüne göre, “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir”. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesi hükmünde de, davanın taraflarının, müdahillerin ve yargılamanın diğer ilgililerinin, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olduğu, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerdiği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 280. maddesinde, bilirkişi raporunun birer örneğinin taraflara tebliğ edileceği; aynı Kanun'un 281. maddesinde, tarafların bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebileceği hükme bağlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, bozma sonrası hükme esas alınan 09/06/2020 tarihli bilirkişi raporunun davalı vekili yerine dosyada vekil sıfatı bulunmayan Av. ...’a tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunun davalı vekiline usulüne uygun tebliğ edilmeksizin dava konusu alacak hakkında karar verilmesi, yukarıda açıklanan Anayasa ve Kanun maddelerine aykırıdır. Bu halde, mahkemenin davalı tarafın hukuki dinlenilme hakkını kullanmasına imkan tanıdığı ve adil bir yargılama yaparak sonuca ulaştığı söylenemez. Anılan sebeple, davalı vekiline bilirkişi raporu usulüne uygun tebliğ edilerek itirazlarını sunması için imkan tanınmalı; itirazlarını sunması halinde bu itirazlar doğrultusunda değerlendirme yapılmalı ve sonuca göre bir karar verilmelidir.

2) Bozma neden ve şekline göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelemesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 19/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8864, Karar No: 2020/7949, Tarih: 01.12.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/8864 E.  ,  2020/7949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; hükümden sonra davacı vekili Av. ... tarafından uyap üzerinden gönderilen 29.09.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince vaki feragat nedeniyle ek karar verilmesi için dosyanın mahaline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1370, Karar No: 2014/1646, Tarih: 18.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1370 E.  ,  2014/1646 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten öldürme suçundan ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/12/2007 tarihli ve 2007/48 Esas, 2007/257 sayılı kararı ile 12 yıl 6 ay hapis cezasına hükümlü ...'nın Foça Açık Ceza İnfaz Kurumunda cezasını infaz etmekte iken firar ettiğinden bahisle 5275 sayılı Ceza Ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/3-1 maddesi gereğince 11 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılımasına dair, Foça Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 25/08/2011 tarihli ve 2011/427 sayılı kararını müteakip söz konusu disiplin cezasının onanmasına ilişkin, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 16/09/2011 tarihli ve 2011/99 Esas, 2011/105 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair, Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/09/2011 tarihli ve 2011/2077 değişik iş sayılı kararını takiben hükümlünün firar suçundan beraat ettiğinden bahisle disiplin kararının kaldırılmasını ve açık ceza infaz kurumuna sevkinin sağlanmasına yönelik talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 05/06/2012 tarihli ve 2012/548 Esas, 2012/505 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair, Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/07/2012 tarihli ve 2012/1539 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; hükümlünün, hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan dolayı Foça Sulh Ceza Mahkemesinin 31/05/2012 tarihli ve 2011/286 Esas, 2012/262 sayılı kararı ile beraat ettiği ve sözkonusu kararın kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, infaz mahkemesince aleyhe kıyas yapılmak suretiyle firar eyleminin gerçekleştiğinin kabul edilemeyeceği düşünüldüğünden, hükümlünün itirazının kabulü yerine aleyhine sonuç doğuracak şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle; 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 04/02/2014 gün ve 94660652-105-35-9226-2013-2796/8563 sayılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-OLAY:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-OLAY:

Hükümlü ...'nın 31.12.2006 tarihinde işlediği kasten öldürme suçundan dolayı ... 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.07.2007 tarihli, 48-257 sayılı kararı ile 12 yıl 6 ay hapis cezasına mahkum olduğu, hükümlünün Foça Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda infaz etmekte iken 15.08.2011 günü saat 13.00'de gittiği özel izinden 19.08.2011 günü saat 13.00'de dönmesi gerekirken dönmeyerek izin tecavüzünde bulunduğu 48 saatlik yasal bekleme süresi sonunda da dönmediği ve firar ettiği gerekçesiyle Foça Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığı'mn 25.08.2011 gün ve 2011/427 sayılı kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 44/3-1 maddesi gereğince hükümlünün kendiliğinden teslim olması hafifletici sebep sayılarak asgari hadden ceza tayini ile 11 gün süre ile hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına, hükümlünün Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hakkında verilen disiplin cezasının yerine getirilmesine karar verildiği, bu kararın onay için infaz hakimliğine sunulduğu, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 16.09.2011 gün, Esas 2011/99 Karar 2011/105 sayılı kararı ile Disiplin Kurulu Başkanlığı'nın kararının onanmasına karar verildiği,

Hükümlü hakkında bu disiplin cezası yanında ayrıca firar suçundan Foça Sulh Ceza Mahkemesine dava açıldığı, yapılan yargılama sonunda Foça Sulh Ceza Mahkemesinin 31.05.2012 gün, Esas 2011/286 Karar 2012/262 sayılı kararı ile suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle bu suçtan beraatine karar verildiği ve verilen bu kararın 03.07.2012 tarihinde kesinleştiği,

Hükümlünün firar suçundan verilen beraat kararının kesinleşmesinden sonra disiplin cezasının kaldırılması ve açık ceza infaz kurumuna sevkinin yapılmasını talep ettiği, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 05.06.2012 gün, Esas 2012/548 Karar 2012/505 sayılı kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 48. maddesinde hangi koşullarda disiplin cezalarının kaldırılacağının düzenlendiğini buna göre hücreye koyma cezalarının süre içinde disiplin cezası almamış olmak ve ve iyi halli olduğunun idarece saptanması ve disiplin kurulu kararı ile bu cezaların kaldırılabileceğinin öngörüldüğü, hükümlünün tekrar açık cezaevine ayrılma talebi konusunda da cezaevi kurul kararlarının gerekli olduğu, bu nedenle hükümlünün talepleri konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, hükümlünün bu karara karşı 11.06.2012 tarihinde yapmış bulunduğu itirazın itiraz

mercii olan Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.07.2012 gün ve 2012/1539 değişik iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği, hükümlünün 09.04.2013 tarihinde tekrar İnfaz Hakimliği kararına karşı itiraz ettiği, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 06.05.2013 gün, 548-505 sayılı karar ile hükümlünün itirazı konusunda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

II-Hukuksal Değerlendirme:

mercii olan Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.07.2012 gün ve 2012/1539 değişik iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği, hükümlünün 09.04.2013 tarihinde tekrar İnfaz Hakimliği kararına karşı itiraz ettiği, Karşıyaka İnfaz Hakimliğinin 06.05.2013 gün, 548-505 sayılı karar ile hükümlünün itirazı konusunda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır.

II-Hukuksal Değerlendirme:

İzinden dönmeme, geç dönme başlığı altında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 97. maddesinde;

(1) İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında Türk Ceza Kanununun 292 nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır.

(2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez.

Hükümlü ve tutuklunun kaçması başlığı altında 5237 sayılı TCK nun 292/1 maddesinin 1. fıkrasında;

Tutukevinden, ceza infaz kurumundan veya gözetimi altında bulunduğu görevlilerin elinden kaçan tutuklu veya hükümlü hakkında altı aydan bir yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "hücreye koyma" başlıklı 44. maddesi (2). fıkrasında bir günden on güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler, (3). fıkrasında ise onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler sınırlı olarak sayılmıştır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 48. maddesinde disiplin cezalarının infazı ve kaldırılması düzenlenmiş olup "izin süresini özürsüz olarak en fazla iki gün geçirmek" fiili 5275 sayılı Kanun'un 44. maddesi 2. fıkrası (1) bendinde bir günden on güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler arasında, firar etmek fiili ise aynı kanunun 44. maddesi 3.fıkrası (i) bendinde onbir günden yirmi güne kadar hücreye koyma cezasını gerektiren eylemler arasında, gösterilmiştir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 48 maddesinin 4 fıkrası (f) bendine göre ise "hücreye koyma cezası 44. maddenin 2. fıkrasındaki hallerde altı ay, üçüncü fıkrasındaki hallerde bir yıl sonunda disiplin cezası almamak ve iyi halli olmak koşuluyla kurumun, en üst amirinin önerisi ve disiplin kurulu kararıyla kaldırılır."

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 48 maddesinin 4 fıkrası (f) bendine göre ise "hücreye koyma cezası 44. maddenin 2. fıkrasındaki hallerde altı ay, üçüncü fıkrasındaki hallerde bir yıl sonunda disiplin cezası almamak ve iyi halli olmak koşuluyla kurumun, en üst amirinin önerisi ve disiplin kurulu kararıyla kaldırılır."

Şeklindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, izin süresini geçiren hükümlü hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 97/2. maddesi uyarınca disiplin işlemi yapılmasında isabetsizlik yok ise de, bu eylemi nedeniyle hakkında firar suçundan beraat kararı verilmesi ve bu kararın kesinleşmesi nedeniyle, firar ettiği gerekçesiyle uygulanan disiplin cezasının yerinde olup olmadığı ve 5275 sayılı Kanun'un 48. maddesi uyarınca diğer koşullarında gerçekleşmesi şartıyla geçmesi gereken sürenin ne olması gerektiği, hükümlünün firar suçundan aldığı beraat kararına dayanarak yaptığı disiplin cezasının kaldırılması ve açık cezaevine sevk istemi ile ilgili olarak cezaevi idaresi tarafından alınan bir karar olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre hükümlünün itirazı ile ilgili İnfaz Hakimliği tarafından bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilerek, hükümlünün itirazının bu nedenle kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

III-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.07.2012 gün ve 2012/1539 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 18/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.