muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/44235, Karar No: 2013/31755, Tarih: 03.12.2013

beyanları ile açıklandığı, davacının özel güvenlik görevlilerinden izin almadan iş yerine bahçe duvarını aşarak girmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, tüm şahit beyanlarında mesai saatleri dışında binaya giriş çıkışların yasak olduğunun belirtildiği, davacının kuş yuvasını tamir etmek istediğini işyeri yetkilileri ya da görevlilere ilettiği takdirde bu konuda herhangi bir beyanlarını almadan izin verilmeyeceği yolunda kanaate de ulaşılamayacağı, davacının kapıdaki güvenlik görevlilerinden izin alma imkanı varken mesai saatleri dışında karanlıkta bahçe duvarını aşıp iş yerine girmesinin güveni kötüye kullanma olduğu, gerekçesi ile fazla mesai ücreti talebinin kabulüne, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı taleplerinin ise reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Dosya içeriğine göre davacının özel güvenlik görevlilerinden izin almadan iş yerine bahçe duvarını aşarak girme eylemi ile fesih arasında açık bir oransızlık vardır.

Davacının eyleminin hırsızlık yapmak yada benzer bir nedenle işlendiği iddia ve ispat edilmemiştir. Bu nedenle en fazla geçerli fesih nedeni oluşturabilecek eylem ile ilgili olarak davacıya uyarı, ücretten kesme ve benzeri bir ceza verilebilecekken doğrudan iş aktinin feshi haklı değildir. Davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15482, Karar No: 2015/38907, Tarih: 31.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/15482 E.  ,  2015/38907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı yasaya muhalefet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ... ile önceden aldıkları karar doğrultusunda birlikte hareket edip yağmaya teşebbüs eylemi sırasında yakınanın işyeri dışında araçta bekleyerek sanık ...'uda alıp kaçarak suça doğrudan katıldığı anlaşılan sanıklar .... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine aynı Yasanın 39. maddesiyle uygulama yapılması; sanık ....'ın adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza

Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklardan, yargılandıkları suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar... savunmanları ile sanık ...ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine” ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine “Yargılama sırasında yapılan 35,40.- TL posta gideri, 40,00 TL tebligat gideri ve 300,00.- TL bilirkişi gideri olmak üzere toplam 375,40.- TL masrafın 125,13 TL'sinin sanık ....'tan, 125,13.- TL'sinin sanık....'tan ve 125,13 TL'sinin sanık ....'tan tahsili ile hazineye gelir kaydına” tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4545, Karar No: 2006/6438, Tarih: 06.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4545 E.  ,  2006/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.3.2004 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada Medeni Kanunun 729. maddesine dayanılarak temliken tescil kademeli istek olarak tazminat talebinde bulunulmuştur.

Mahkemece, her iki istek kalemi de reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Dava, Medeni Kanunun 729 maddesi uyarınca temliken tescil, istemine ilişkindir.

Öncelikle dava konusu olan hususlara ilişkin yasal düzenlemelere değinmek gerekmektedir.

Medeni Kanunun 718. maddesi hükmüne göre arazi üzerindeki mülkiyet kapsamına kural olarak yapılan bitkiler ve kaynaklar da girer Ancak; Medeni Kanunun 729. maddesi ile bu kurala istisna getirilmiş, koşulları varsa zemin ile üzerindeki bitkiler arasındaki ilişkinin kesileceği ve bitki malikinin ağaç yetiştirilen yerin tescili için dava açabileceği ilkesi kabul edilmiştir. Bunun için ağaç yetiştirenin iyi niyetli olması, diğer bir anlatımla, zeminin kendisine ait olduğu inancıyla hareket ederek ağaçları dikip yetiştirmesi ve dikilen ağaç değerinin de açıkça zemin değerinden fazla olduğu anlaşılmalıdır.

Ayrıca, arazi sahibinin elatmanın önlenmesini isteme hakkı olduğu gibi, ağaçların sökülüp kaldırılmasını da isteme olanağı vardır (TMK.m.722/3). Arazi sahibinin sadece elatmanın önlenmesini istediği, kal isteminde bulunmadığı hallerde, ağaç sahibinin arazi malikinden tazminat isteme hakkı vardır(MK.m.723).Tazminatın hesaplanmasında, tarafların iyi niyetli olup olmamalarına göre hareket edilecektir. Ağaçları diken kişi iyi niyetli hareket etmiş, diğer bir anlatımla ağaç yetiştirirken arazi sahibinin rızasının bulunması veya ağaç diken kişinin bu rızanın varlığına arazi sahibinin davranışları nedeniyle inanmış olması gereklidir. Ya da arazi parçasının malikin mülkiyet hakkının kapsamını belirlemede gerekli özeni göstermesi koşuluyla kendisine ait olduğu inancıyla hareket etmesi halinde de iyi niyetinin varlığı kabul edilir. Bu durumda ağaçları yetiştiren kişiye uygun bir tazminat vermek gereklidir. Bu tazminat, kanunda malzemeye karşılık uygun bir tazminat şeklinde ise de malzeme dışındaki giderlerin özellikle emeğinde tazminat miktarına dahil edilmesi gerekir. Hakim, arazi malikinin meydana getirilen bahçe nedeniyle yararı çok fazla ise tazminat miktarını yüksek tutabileceği gibi, taşınmaz üzerine ağaç dikilip yetiştirilmesine kasten ses çıkarmıyor ise ağaçları diken kişinin tüm zararının tazminine de karar verebilir (TMK.m.4). Fakat arazi sahibi de iyi niyetli ise, vereceği tazminat ağaçlar ve emeğin taşınmaza sağladığı yararı aşamaz. Malzeme malikinin kötü niyetli olması halinde ise verilecek tazminat miktarı en az malzeme bedeli olup, diğer bir anlatımla arazi sahibini için arzettiği subjektif değerdir. Bu durumda, arazide meydana gelen objektif değer artışı nazara alınamaz. Hakimin bu tazminatı belirlemede geniş takdir yetkisi vardır.(Gürsoy/Eren/Cansel, Türk Eşya Hukuku, Ankara, 1978, s.610-611; Oğuzman-Seliçi, Eşya Hukuku, İstanbul, 2004, s.385 vd) Tazminat istemi konusunda sebepsiz zenginleşme hükümlerinin tamamlayıcı kural olarak uygulanması olanağı vardır.

Somut olaya döndüğümüzde, davacının çapa bağlı taşınmazda aşkın kullanımında, mülkiyet sınırlarını belirlemedeki özen yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle Medeni Kanunun 729. maddesi gereğince temliken tescil isteğinin kabulü için aranan iyi niyet koşulu gerçekleşmediği anlaşıldığından, tapu iptali ve tescil isteminin reddine karar verilmesinde bir yanılgı yoktur.

Somut olaya döndüğümüzde, davacının çapa bağlı taşınmazda aşkın kullanımında, mülkiyet sınırlarını belirlemedeki özen yükümlülüğünü yerine getirmemesi nedeniyle Medeni Kanunun 729. maddesi gereğince temliken tescil isteğinin kabulü için aranan iyi niyet koşulu gerçekleşmediği anlaşıldığından, tapu iptali ve tescil isteminin reddine karar verilmesinde bir yanılgı yoktur.

Ancak; belirli bir parseli A harfi ile gösterilen 3838.10 metrekare kısmında 5-45 yaşlarında muhtelif ağaçlar dikilmiş ve mülkiyet hakkı sahibi tarafından bu ağaçların kal’i istenmemiştir. Böyle olunca yetiştirilen ağaçlar kayıt malikinin mal varlığında sebepsiz zenginleşme neden olacağından bunların bedelinin yetiştiren temliken tescil davacısına iade edilmesi gerekir (MK.m.723). Az yukarıda da değinildiği gibi arazi malikinin iyi niyetli olup olmamasının tazminat miktarının belirlenmesinde önemi vardır . Davacının kendisine ait taşınmazı kullanırken özen yükümlülüğünü yerine getirerek taşınmazının sınırlarını belirlemeden davalılara ait taşınmazda ağaç yetiştirmesinde iyi niyetli kabul edilmemiştir. Bu durumda tazminat miktarının ağaçların arazi malikleri için arzettiği subjektif değer tazminat miktarı olmalıdır. Ancak, olayda kayıt malikleri de çapa bağlı taşınmazlarına mülkiyet hakkı sahibi olmayan kişinin muhtelif ağaçların bulunduğu bahçe haline getirmesine ses çıkartmamıştır. Bu şekilde dikilen ağaçlar 5-45 yaşlarına gelmiştir. Bu gibi durumlarda zararın artmasına arazi sahibi de tutum ve davranışı ile neden olmuş sayılacağından hakimin Medeni Kanunun 4. maddesinde kanunun kendisine tanıdığı takdir hakkına dayanarak müdahale etmesi ve tazminat miktarını topladığı diğer delillerle birlikte değerlendirerek belirlemesi gerekir.

Bütün bu açıklamalardan sonra, mahkemece yapılacak iş, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, taşınmazın ağaçlı değeri ile ağaçsız değerini bilirkişiye hesaplatmak, aradaki farkı(subjektif değeri) iadesi gereken sebepsiz zenginleşme değeri olarak kabul etmek olmalıdır. Ancak; kayıt maliklerinin çaplı taşınmaza narenciye ağaçları dikilip uzun süre kullanılmasına ses çıkartmadıkları, dolayısıyla kayıt maliklerinin zararın artmasına neden oldukları ve kötü niyetli bulundukları dikkate alınarak, hakkaniyete uygun tazminatı hakimin bulması suretiyle bu tazminata hükmedilmelidir.

Açıklanan ilkelere uymayan bazı gerekçelerle davacının tazminat isteminin reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 6.6.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7009, Karar No: 2023/1970, Tarih: 06.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/7009 E.  ,  2023/1970 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/777 E., 2021/998 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 24.07.2012 tarihli ve 2012/545 Esas, 2012/232 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 132 nci maddesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi

ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 24.07.2012 tarihli ve 2012/545 Esas, 2012/232 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 1. Dairesinin 22.01.2014 tarihli ve 2014/0084 Esas, 2014/0077 Karar sayılı kararı ile Anayasa Mahkemesinin, 17.01.2013 tarihli ve 2013/486 Esas ve 2013/479 Karar sayılı kararı ile, 1632 sayılı Kanun'un 47 nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin birinci ve ikinci cümleleri ile Ek 8 inci

maddesinin ikinci fıkrasının “Sırf askerî suçlar ile bu Kanunun Üçüncü Babının Dördüncü

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması gerekliliği nedeniyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Faslında yazılı suçlar hakkında, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” bölümünün

“...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile …” ibaresinin ve 1632 sayılı Kanun'un Ek 10 uncu

maddesinin ikinci fıkrasının, Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması

karşısında, uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması gerekliliği nedeniyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine (Kapatılan) Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 20.11.2014 tarihli ve 2014/128 Esas, 2014/608 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca üç ay yirmi iki gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 04.03.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

4.Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 04.03.2015 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 30.10.2018 tarihinde göçmen kaçakçılığı yapma suçunu işlediğinin İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.03.2019 tarihli ve 2018/770 Esas, 2019/134 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine Ankara Batı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2021/777 Esas, 2021/998 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında (Kapatılan) Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin açıklanması geri bırakılan 20.11.2014 tarihli ve 2014/128 Esas, 2014/608 Karar sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 35 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca üç ay yirmi iki gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğine ve basit yargılama usulü ile yeniden yargılama yapılması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, 20.02.2012 tarihinde şoförü olduğu aracın yakıt ikmalini yapmak üzere kışla benzinliğine gittiği, benzin ikmalini yaptıktan sonra benzinlik kayıt defterini imzalamak üzere benzinliğin ofisine girdiği, içeride bulunanların arkalarının dönük olduğunu gördüğü, defteri imzaladıktan sonra dosya dolabının üzerinde şarj edilen ve benzinlik sorumlusu Bkm.Uzm.Çvş. Hüseyin ...'e ait olan cep telefonunu alarak gizlice cebine koyup, aracıyla benzinlikten ayrıldığı, Bkm.Uzm.Çvş. Hüseyin

1.Sanığın, 20.02.2012 tarihinde şoförü olduğu aracın yakıt ikmalini yapmak üzere kışla benzinliğine gittiği, benzin ikmalini yaptıktan sonra benzinlik kayıt defterini imzalamak üzere benzinliğin ofisine girdiği, içeride bulunanların arkalarının dönük olduğunu gördüğü, defteri imzaladıktan sonra dosya dolabının üzerinde şarj edilen ve benzinlik sorumlusu Bkm.Uzm.Çvş. Hüseyin ...'e ait olan cep telefonunu alarak gizlice cebine koyup, aracıyla benzinlikten ayrıldığı, Bkm.Uzm.Çvş. Hüseyin

...'in cep telefonunun çalındığını anlayarak telefonla aradığı ulaştırma kısım komutanı Bkm.Bçvş. Yakup ...'a durumu bildirdiği, onun da sanığın aldığını düşünerek sanık ile görüşmeye gittiği, araçtan inen sanığın üzerinde bulunan cep telefonunu teslim ettiği maddi vakıa olarak anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmalarında; olay tarihinde benzin ikmali için Zırhlı Birlikler Okulu'na gittiklerini, benzinlik kayıt defterini imzalamak üzere benzinliğin ofisine girdiğinde Mustafa Uzman Çavuş, Sabahattin Uzman Çavuş ve Hüseyin ... Uzman Çavuşun olduklarını, kendi aralarında konuştuklarını, benzinlik kayıt defterini imzaladıktan sonra çıkarken gözünün masanın üzerindeki cep telefonuna iliştiğini, neden bilmediğini, cep telefonunu şarjdan çıkarıp cebine koyduğunu ve aracına binip birliğe döndüklerini, dönerken yolda Sabahattin Uzman Çavuşa telefon geldikten sonra huzursuz olduğunu hissettiğini, huzursuzluğunun sebebinin cep telefonunu neden aldığını bilememesi olduğunu, aslında kendine ait cep telefonu bulunduğunu, babasının maddi durumunun iyi olduğunu, aldığı cep telefonunun da 20-30 TL tutarında bir cep telefonu olduğunu, birliğe döndükten sonra garaja gittiklerini, garajdan Sabahattin Uzman Çavuş, Yakup Başçavuşu arayarak telefonla konuştuğunu, kendisinin araçta kalmasını istediğini, daha sonra Yakup Başçavuşun geldiğini, onun geldiğini görünce araçtan indiğini, bir şeyler söylemesine fırsat vermeden cep telefonunu cebinden çıkarıp kendisine teslim ettiğini beyan etmiştir.

3.Sanık aşamalardaki diğer savunmalarında; hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını, beraatini, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını, mümkün olmadığı takdirde ertelenmesini ve diğer seçenek yaptırımların uygulanmasını talep etmiştir.

4.Tanık Yakup ...'un mahkeme huzurunda usulüne uygun olarak alınmış yeminli beyanları da maddi vakıayı destekler mahiyettedir.

5.Sanığın psikolojik durumuyla ilgili olarak suça konu eylemi gerçekleştirmiş olma ihtimaline binaen, psikiyatri uzmanı bilirkişi tarafından; sanıkta geçirilmiş anksiyete bozukluğu olduğu, sanığın dürtüsel olarak bir kez yaptığı ve hayat süreci içinde tekrarlamadığı anlaşılan hırsızlık eyleminin psikiyatrik bir hastalıkla ilişkili bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci ve ikinci maddelerinden faydalanamayacağı ve adlî gözlem altına alınmasına gerek olmadığı şeklinde yazılı ve sözlü mütalaa sunulmuştur.

6.Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanması için ihbarda bulunan İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.03.2019 tarihli ve 2018/770 Esas, 2019/134 Karar sayılı kararı dava dosyasında mevcuttur.

7.Sanığa ait güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın aldığı cep telefonunu cebine koyması ile kendi hakimiyet alanına geçirip suç tamamlanmış olduğundan, dava konusu olayda teşebbüs hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1.Anayasanın 129 uncu maddesinin beşinci fıkrası ile suç tarihinde yürürlükte bulunan 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu’nun 8 inci ve 95 inci maddeleri uyarınca; asker kişilerin askeri suçları ile bunların asker kişiler aleyhine yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlar hakkında soruşturma yapılması, teşkilatında askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amirinin iznine bağlı kılındığı ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin yedinci fıkrası gereğince basit yargılanma usulünün uygulanamayacağı gerekçeleriyle sanığın basit yargılama usulü ile yeniden yargılama yapılması şeklindeki temyiz sebebine itibar edilmemiştir.

2.1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesinde “çalma” suçunun bir tanımının yapılmaması ve üstünün, astının veya

arkadaşının bir şeyini çalma suçunun unsurlarının gösterilmemesi nedeniyle suçun unsurlarının genel

hükümlere göre saptanması gerekmektedir.1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesinde düzenlenen suç tipinin 5237 sayılı Kanun'un 141 inci

maddesinde düzenlenen “hırsızlık” suçunun asker kişiler tarafından işlenen bir benzeri olduğu ve

"çalmak" teriminin "hırsızlık" terimi ile eş anlamlı olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, üstünün, astının veya arkadaşının

bir şeyini çalmak suçunun oluşabilmesi için;

(A) Failin, kendisinin üstü, astı veya arkadaşı statüsünde olan bir asker kişinin menkul malını

rıza olmaksızın alması,

(B) Failin üstünün, astının veya arkadaşının menkul malını alma eylemini bu malın başkasına ait

olduğunu bilerek kendisine veya başkasına bir yarar sağlama amacıyla gerçekleştirmesi, zorunludur.

Olay tarihinde sanığın, Uzman Çavuş statüsünde ve üstü konumunda olan mağdurun rızası dışında cep telefonunu bulunduğu yerden aldığı ve durumun farkedilmesi üzerine suçunu itiraf ettiği ve tanık beyanıyla da ortaya konarak mahkemece üstünün bir şeyini çalmak suçuna konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

3.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak; 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

3.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak; 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2021/777 Esas, 2021/998 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.