muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/625, Karar No: 2006/658, Tarih: 18.10.2006

24.05.2006 tarihli karar celsesinde ; Davalı borçlular vekili duruşmaya katılmıştır. Davalı vekili. Vekaletnamesini davalı şirketlerin birleştiğine dair sözleşme fotokopilerini vekaletname ekinde sunmuş dosyaya eklenmiştir. Davalı borçlular vekili: “davacı vekilinin mazeretini mahkemenin taktirine bırakıyorum. Davacı banka tarafından yapılan icra takiplerine yaptığımız itiraz daha sonra banka ile yapılan protokol gereğince geri alınmış ve takipler kesinleşmiştir. Bu nedenle davacı tarafından itirazın iptali davaları açılmamıştır. İhtiyati hacizleri de kesin hacize dönüşmüştür. Haczedilen taşınmazlarda kıymet taktiri yapılmıştır. Bu nedenle davacı tarafından “Aciz vesikası” sunulması mümkün değildir. Yargıtay bozma ilamına karşı mahkemeniz önceki kararında dirensin” şeklinde beyanda bulunmuştur. Duruşma zaptına; “Davacı vekiline 12.4.2006 tarihli duruşma ara kararının 2 nolu bendi gereğince itirazın iptali davası ile ilgili mahkeme ve dosya esas numarası hakkında bilgi verilmesi için 10 günlük kesin sürenin verildiği ancak verilen kesin süre içersinde her hangi bir bilgi sunulmadığı anlaşıldı.” açıklaması yazılmış ve davalı vekili direnme kararı verilmesini istemiştir.

Mahkemece önceki kararda direnildiği ifade edilerek sonuçta; “Davacı Türk Ekonomi Bankası A.Ş vekili tarafından davalı ... Ticaret A.Ş aleyhine açılan tasarrufun iptali davasının reddine, asli müdahil ...Demirçelik Sanayi ve Ticaret A.Ş tarafından davalı ...Ticaret A.ş aleyhine açılan davanın reddine,” karar verilmiştir.

Direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için bozma ilamında işaret edilen hususlarla ilgili ve bozmaya eylemli uyulması anlamına gelebilecek nitelikte başkaca hiçbir inceleme ve araştırma yapılmadan dosyadaki mevcut belgelere göre ilk kararın aynen oluşturulması gerekmektedir.

Mahkemece direnme kararı verildiği ifade edilmiş ise de bozma ilamına uyulup uyulmama yönünde karar verilmeden önce yukarıda gelişimi ayrıntısıyla açıklandığı üzere bozmadan esinlenerek araştırma ve incelemeye girişmiş; bu incelemesinin sonucunda önceki kararda direnildiği yönünde karar oluşturmuş; gerekçeli kararında da açıkça bu hususlara da dayanmıştır.

Şu durumda, direnme kararının varlığından söz etmeye olanak bulunmamaktadır. Ortada bozma ilamından esinlenerek yapılmış inceleme ile araştırmaya ve bu yolla tespit edilen olgulara dayalı tamamen yeni bir hüküm bulunmaktadır. Bu yeni hükmün temyiz inceleme mercii Hukuk Genel Kurulu olmayıp; Özel Dairedir.

Bu nedenle; ön sorunun kabulü ile yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ: Davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın

15.HUKUK DAİRESİNE gönderilmesine, 18.10.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/953, Karar No: 2016/5872, Tarih: 18.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/953 E.  ,  2016/5872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 07.02.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının davalıdan rücuen tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-5510 sayılı Kanunun ... başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalıların Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve... vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan

yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Eldeki dava bakımından, Kurum denetim raporu ve alınan ifadelerden anlaşılabildiği kadarıyla 22.09.2010 tarihli sözleşme ile Dava dışı ... İle davalı ...arasında...’ın arazisindeki depo inşaatının kaba ve ince inşaat işlerinin yapılması hususunda anlaşma yapıldığı belirgin olmakla, meydana gelen olay bakımından davalı şirket ile dava dışı şirket aralarındaki tüm sözleşmelerin getirtilmesi suretiyle aralarında asıl işveren taşeron ilişkisinin veya anahtar teslimi iş ilişkisinin varlığının irdelenmesi ve üzerinde durulması gerekirken, yetersiz bilirkişi kusur raporuyla yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

2-Diğer taraftan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları

nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.02.2012 gün 2011/19–639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2009/4–13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 gün ve 2010/2–76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

Eldeki davada ise sigortalının ölümü ile ilgili olarak açılan ceza davalarının bulunduğu, ceza davasında şantiye şefi olarak çalışan Ozan Bayoğlu ile Turgut Altınsoy hakkında yargılamanın yapıldığı anlaşılmakla, bu kişiler hakkında verilen kararın kesinleşip kesinleşmediğinin veyahut cezalandırma kararlarının bulunup bulunmadığının mahkemece araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, ceza dosyası da celbedilerek, soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

3-07.02.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan rücuan tazminat davasının yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi olup, anılan maddede; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda...dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; ...ve...’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yükseköğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının, açıklanan ilkelere göre olayı tamamiyle ele alarak oluaş uygun ve denetlenebilir şekilde aldırılacak kusur raporu sonrasında gerçek zarar tavan hesabına dair açıklanan ilkeler çerçevesinde yeniden belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,18.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18402, Karar No: 2014/17067, Tarih: 22.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/18402 E.  ,  2014/17067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24/01/2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararının Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümünü düzenleyen II nolu bölümün, ortak hükümler başlığının 4. bendinde,"Ceza Daireleri yürürlük tarihinden önce kendisine gelip bozma veya başka nedenlerle Daire dışına gönderdiği işlerden kendisine geri gelenlere bakar" hükmüne yer verilmiştir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Aybastı Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/62 Esas, 2007/233 Karar sayılı 20/06/2007 tarihli kararı ile sanık hakkında verilen hüküm, Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 12/12/2011 tarih, 2011/6325 Esas ve 2011/29756 karar sayılı kararı ile bozularak mahalline gönderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24/01/2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararı gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (9.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daire'ye gönderilmesine, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5726, Karar No: 2015/2115, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5726 E.  ,  2015/2115 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12437, Karar No: 2024/2406, Tarih: 07.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12437 E.  ,  2024/2406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/478 E., 2023/225 K.

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti ile yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle müvekkilinin İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 249489.35 sicil numarasıyla işlem gören dava dışı ...'ye ait işyerinde 01.05.1989 tarihinde işe girdiğini ve çalıştığı dönemde geçerli bulunan asgari ücretle işçi statüsünde eylemli olarak çalıştığını, bu durumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarca yapılan fiili denetimler ile de tespit edilerek 01.05.1989 tarihinde 19514508 sigorta sicil numarası ile müvekkilinin işe girişinin yapıldığını, ancak müvekkilinin tescil ve hizmet dökümünde bu tarihte prim ödeme gününün görülmediğini, müvekkili tarafından 28.12.2017 tarihli yazı ile İzmir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünden “01.05.1989 tarihli işe giriş bildirgesi, denetim raporu ve arşivdeki belgelerin” istendiğini, buna karşılık Müdürlüğün 30.01.2018 tarihli yazısı ile dosya muhteviyatının Denizli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne devredildiğinin bildirildiğini, bunun üzerine müvekkilinin 30.01.2018 tarihli yazı ile aynı taleplerle bu kez Denizli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne başvuruda bulunduğunu, Müdürlüğün 01.03.2018 tarihli yazısı ile müvekkiline işe giriş bildirgesinin ve PTC fotokopisinin gönderildiğini, müvekkilinin 08.05.2018 tarihli yazı ile Denizli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne yeniden başvuru yaparak arşiv taraması yapılarak 1 günlük hizmet tespitinin yapılıp kayıtlara işlenmesini, bununla birlikte emekliliği hak etmiş olacağından hak ediş tarihinden itibaren emekli aylığı bağlanmasını ve birikmiş aylıklarının ödenmesini talep ettiğini, ancak Müdürlükten başvuru yazısına olumlu ya da olumsuz bir cevap verilmediğini beyanla müvekkilinin 01.05.1989 tarihinde SSK kapsamında zorunlu sigortalı olarak 1 gün süre ile asgari ücretle fiilen çalıştığının tespitine ve bu çalışmasının kayıtlara işlenmesine, müvekkiline hak ediş tarihinden itibaren emekli aylığı bağlanmasına ve birikmiş aylıklarının ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı SGK vekili, cevap dilekçesinde özetle davanın haksız ve yersiz açılmış bir dava olup reddi gerektiğini, zamanaşımı/hakdüşümü itirazında bulunduklarını, davacının bu davası ile talep ettiği dönemin üzerinden 30 yıla yakın bir zaman geçtiğini, öncelikle, bu sebeple davanın bu yönden incelenerek reddine karar verilmesini dilediklerini, dava dilekçesindeki talep, sigorta başlangıç tarihinin tespiti olarak belirtilmiş ise de davanın bir hizmet tespiti davası olduğunu, zira fiili çalışmanın ispatı gerektiğini, bu bakımdan işveren kayıtlarının da önem taşıdığını, bu kayıtların mümkün ise getirtilmesini talep ettiklerini, davacı tarafın dava dilekçesinde davacının bir gün çalıştığını iddia ettiğini, başkaca bir çalışması olduğundan bahsetmediğini, davacının işyerinde çalıştığının şüpheye yer bırakmayacak kesin delillerle ispatlanması gerektiğini, davacı tarafın delil olarak sunduğu ve Kuruma verildiği bildirilen 01.05.1989 tarihli ilk işe giriş bildirgesinin gerçek olup olmadığının belirlenmesi bakımından Kurum'dan kayıtların getirtilmesi gerektiğini, ancak işe giriş bildirgesi verilmiş olup imzası da işçiye ait olsa da yalnız başına işe giriş bildirgesinin verilmiş olmasının fiilen çalışıldığını göstermediğini, zira işe giriş bildirgesi verildiği halde davacının fiilen çalışmamış olabileceğini, bu sebeple fiili çalışmanın da ispatlanmasının mecburi olduğunu, davacının sigortalı hizmeti bakımından Kurumun kayıtları esas olup davacının bunun aksini ancak aynı değerdeki yazılı belgelerle ispatlayabileceğini (5510 sayılı Kanun'un 59/2 nci maddesi), bu tür davalar kamu düzenini ilgilendirdiğinden davanın hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ispatlanması gerektiğini, çalışma konusu işin niteliği, devamlılık gösterip göstermediği, başlangıç ve bitiş tarihleri konusunda dinlenecek tanıkların tespiti istenen sürede işyerinde çalışan kişilerden olması veya işyerini yakından bilen ve tanıyanlardan seçilmesi, davacının bildirdiği tanıkların yanında tarafsız kamu tanıklarının tespit edilerek ifadelerine başvurulması, tanık beyanları ile yazılı belgelerin birbirini teyit etmesi gerektiğini, diğer taraftan, işe giriş tarihi bu karar ile tespit edilse dahi hak ediş tarihi itibarı ile yaşlılık aylığı bağlanmasının mümkün olmadığını, asla kabul anlamına gelmemekle birlikte, şayet 1 gün sigortalılık tespitine karar verilse dahi mevzuata uygun olmayan aylık bağlanması talebinin reddi gerektiğini beyanla; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Kararda özetle "Davacının 01.05.1989 tarihindeki hizmet akdine tâbi bir günlük zorunlu sigortalılık hizmetinin tespiti ile bunun Kurum kayıtlarına işlenmesi taleplerinin reddine, yaşlılık aylığına kazanıldığı tarihten itibaren aylık bağlanması ve birikmiş aylıkların ödenmesi talepleri yönünden ise dava konusuz kaldığından uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına " karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar