muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/44, Karar No: 2010/124, Tarih: 25.05.2010

1- Yükümlü adına son yoklama çağrı pusulasının çıkarılmış olması,

2- Son yoklama çağrı pusulasının bizzat yükümlünün kendisine veya 1111 sayılı Askerlik Kanununun 25 ve 45. maddelerinde belirtilen yakınlarına son yoklama tarihinden en az 15 gün öncesinden usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olması,

3- Usulüne uygun olarak yapılmış tebligata rağmen, yükümlünün emsallerinin ilk kafilesinin sevk edildiği tarihe kadar, askerlik şubesine başvurmamış olması,

Biçiminde sayılmaktadır.

Bu bağlamda; suçun oluşabilmesi için öncelikle son yoklama çağrı pusulasının, ilgilinin bilinen adresine gönderilmesi gerekmektedir. İlgilinin askerlik şubesince bilinen adresinden ayrılması durumunda, Askerlik Kanununun 75. maddesi uyarınca yeni adresini askerlik şubesine bildirmesi zorunlu olduğundan, yeni adresin bildirilmemiş olması halinde tebligat bilinen adresteki anne, baba, kardeş veya diğer hısımlara yapılabilecektir.

Yükümlünün emsallerinden anlaşılması gereken ise, nüfusa kayıtlı olduğu yerde kendisi ile aynı yıl doğanlardır. Bu durumda; emsallerin ilk sevk tarihi, ülke genelinde 1. celp grubu olan Şubat celp grubuna (21-27 Şubat) göre değil, yükümlünün bağlı olduğu yerli askerlik şubesinin tabi olduğu celp grubuna göre belirlenir. Başka bir deyişle; suçun oluşabilmesi için ilgilinin son yoklamasını, kendi şubesinin emsallerini sevk etmesi gereken son tarihe kadar yaptırmamış olması gerekmektedir.

Yoklama kaçağı suçu askeri cürüm olmakla birlikte, sırf askeri suç olmadığından, bu suçla ilgili olarak erteleme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gibi müesseselerin uygulanmasına bir engel bulunmamaktadır.

Diğer taraftan, suçun oluşabilmesi için sayılan koşullar yanında ve aynı zamanda son yoklamaya katılmamanın bir mazerete dayanmaması ve failin suç işleme kastıyla hareket etmesi de zorunludur. Bizzat gelemeyecek şekilde hastalık veya sakatlığa düçar olmak, tutuklu veya hükümlü bulunmak, orta veya yüksek okulda olup da okullarını bitirmemiş olmak gibi mazeretler, kabul edilen mazeretlerdir.

Somut olayda, Isparta-Eğirdir İlçesi nüfusuna kayıtlı olan 1977 doğumlu sanığın emsalleri yerli şubesinden 21 – 28 Ağustos 1997 tarihleri arasında sevk edilmişlerdir. Son yoklama çağrı tebligatı ise 26.06.1996 tarihinde, sanığın askerlik şubesince bilinen son adresinde babası M.Y...’a yapılmıştır. Nihayet, geçerli bir mazeret göstermeyen ve 01.07.2005 tarihine kadar son yoklamasını yaptırmamış olan sanık, bu tarihte gelerek teslim olmuştur. Şu halde, sanığın 28.08.1997 ile 01.07.2005 tarihleri arasında yoklama kaçağı olduğu ve bu suretle yoklama kaçağı suçunu işlediğinde kuşku bulunmamaktadır.

1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 63. maddesinde düzenlenmiş bulunan bu suç, daha önce askeri mahkemede yargılanmayı gerektirme iken, 05.07.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5530 sayılı Yasanın 4. maddesiyle 353 sayılı Kanunun 13. maddesinde yapılan değişiklik gereğince bu tarihten sonra adli yargının görev alanına girmiştir. Aynı Yasanın 63. maddesinde yer alan Ek Geçici 6. maddede de; bu Kanunun yürürlüğe girdiği sırada kesinleşmemiş olan davaların görevsizlik kararı verilerek adli yargı mahkemelerine gönderileceği düzenlenmiştir.

Yoklama kaçağı suçu ile ilgili olarak zamanaşımının hesaplanmasına gelince;

Gerek Askeri Ceza Kanununun 63. maddesinden gerekse Askeri Yargıtay’ın duraksamasız kararlarından, mütemadi (kesintisiz) bir suç olduğu açıkça anlaşılan yoklama kaçağı suçunun, somut olayda, ilgilinin kendi şubesindeki emsallerinin son sevk tarihi olan 28.08.1997 de başladığında ve teslim olduğu 01.07.2005 tarihinde tamamlandığında, dolayısıyla da suç tarihinin 01.07.2005 tarihi olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

5237 sayılı TCY’nın 66. maddesinde kesintisiz (mütemadi) suçlarda zamanaşımının, kesintinin gerçekleştiği tarihte işlemeye başlayacağı düzenlenmişse de; Askeri Ceza Yasasının 49/A maddesinde “Yoklama kaçağı, bakaya, saklı ve firar fiilleri hakkında dava müruru zamanı, bütün askeri mükellefiyetlerin veya bizzat girmiş oldukları taahhüdün bitmesinden itibaren işlemeğe başlar” denilmek suretiyle bu suçlar için zamanaşımının başlangıcı yönünden özel bir düzenleme yapıldığı görülmektedir.

“Bütün askeri mükellefiyetlerin ne zaman biteceği” sorusunun yanıtı ise, 1111 sayılı Askerlik Yasasının 2. maddesinin 1. fıkrasında yer almaktadır. Buna göre, “Askerlik çağı her erkeğin esas nüfus kütüğünde yazılı olan yaşına göredir ve yirmi yaşına girdiği sene Ocak ayının birinci gününden başlayarak 41 yaşına girdiği sene Ocak ayının birinci gününde bitmek üzere en çok yirmibir sene sürer” dolayısıyla, yoklama kaçağı suçlarında zamanaşımı süresinin başlangıcı sanığın 41 yaşına girdiği Ocak ayının birinci günüdür. Bu husus, Askeri Yargıtay’ın duraksamasız uygulamaları arasına girdiği gibi (Örneğin, Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 14.04.2004 gün ve 460-451 sayılı kararı) öğretide de bu şekilde kabul edilegelmiştir. (Sahir Erman, Askeri Ceza Hukuku, Umumi Kısım ve Usul, 7. Bası, İstanbul-1983, s.286-287)

Bu durumda, Askeri Ceza Kanunun 49/A maddesindeki hükmün, 5237 sayılı TCY’nın 5. maddesi karşısında uygulanma yeteneğini yitirdiği iddia edilebilirse de;

5237 sayılı TCY’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle Askeri Ceza Yasası’nda yer alan bazı düzenlemelerin bu hükümlerden etkilenmemesi amacıyla 31.03.2005 tarihinde kabul edilip 06.04.2005 gün ve 25778 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5329 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 1632 sayılı Askeri Ceza Yasasına Ek 8 ve Ek 9. maddeler eklenmiştir.

5237 sayılı TCY’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle Askeri Ceza Yasası’nda yer alan bazı düzenlemelerin bu hükümlerden etkilenmemesi amacıyla 31.03.2005 tarihinde kabul edilip 06.04.2005 gün ve 25778 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5329 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 1632 sayılı Askeri Ceza Yasasına Ek 8 ve Ek 9. maddeler eklenmiştir.

Ek 8. maddenin 1. fıkrası ile; “26.09.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun genel hükümleri, bu Kanunda yer verilen suçlar hakkında da uygulanır. Ancak, bu Kanunun fer’i cezalara ve cezaların ertelenmesine ilişkin hükümleri ile zamanaşımına ilişkin 49. maddesinin 1. fıkrasının ( A ) bendi hükümleri saklıdır” şeklindeki hükme yer verilirken,

Anılan fıkra ile ilgili değişiklik gerekçesinde de, düzenlemenin amacı; “uygulamada doğabilecek aksaklıkların önüne geçebilmek amacıyla, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununa eklenen, ek 8. madde ile 5237 sayılı Kanunun 5. maddesine, hapis cezalarının ertelenmesinde, kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırıma çevrilmesinde, ön ödemede, fer’i askeri cezalarda ve zamanaşımına ilişkin hükümlerde istisna getirilmekte, bu konular ile ilgili olarak 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun ilgili hükümleri saklı tutulmaktadır” şeklinde açıklanmış ve böylece Askeri Ceza Yasasının 49/1-A maddesinde yer alan ve yoklama kaçağı suçu açısından “zamanaşımının başlangıcıyla ilgili olarak” özel bir düzenleme içeren hükmün 5237 sayılı TCY’nın 5. maddesine rağmen yürürlükte olduğu belirtilmiştir.

Kaldı ki, yasa koyucu bununla da yetinmemiş; 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 26.02.2008 gün ve 5739 sayılı Yasanın 1. maddesiyle Askeri Ceza Yasasına eklenen Ek 10. madde ile bu konudaki iradesini pekiştirmiş ve Ek 10. maddede açıkça; “Bu Kanunda ve diğer ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya kadar, 26.09.2004 gün ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Birinci Kitabında yer alan düzenlemeler bakımından, bu Kanunun ek 8 ve 9. maddeleri ile 16.06.1964 gün ve 477 sayılı Disiplin Mahkemeleri Kuruluşu, Yargılama Usulü ve Disiplin Suç ve Cezaları Hakkında Kanunun 63. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu Kanunda yazılı suçlarla ilgili olarak 04.11.2004 gün ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesinin beş ila ondördüncü fıkraları uygulanmaz” denilmek suretiyle bu konudaki duraksamaların önüne geçilmek istenmiştir.

Bu hükmün amacı da değişiklik gerekçesinde; “Askeri ceza ve disiplin yargılamasında, askerlik hizmetinin özelliklerinden kaynaklanan bir takım istisnaların kabulü zorunludur. Bu nedenle, 1632 sayılı Kanunu, Ek 10. madde eklenmek suretiyle, bu Kanunda ve diğer ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya kadar, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemeler bakımından, Askeri Ceza Kanunun Ek 8 ve 9. maddeleri ile 16.06.1964 tarihli ve 477 sayılı Disiplin Mahkemeleri Kuruluşu Yargılama Usulü ve Disiplin Suç ve Cezaları Hakkında Kanunun 63. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlanmıştır” biçiminde açıklanmıştır.

Tüm bu düzenlemeler somut olayla birlikte değerlendirildiğinde; özellikle 1632 sayılı Askeri Ceza Yasasının Ek 8, Ek 9 ve Ek 10. maddeleri karşısında; 5237 sayılı TCY’nın 5. maddesinin, Askeri Ceza Yasasının 49/1-A maddesinde yer alan düzenlemeyi bertaraf etmeyeceği sonucuna varıldığından, halen yürürlükte bulunan ve uygulanması gereken 49. maddenin 1. fıkrasının A bendi uyarınca, sanık hakkında yoklama kaçağı suçundan açılmış bulunan kamu davasına ilişkin dava zamanaşımı süresinin suç tarihinden itibaren değil, 1111 sayılı Askerlik Kanunu’nun 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın 41 yaşına gireceği 2017 yılının Ocak ayının 1. gününden itibaren başlayacağının ve bu nedenle de dolmak bir yana henüz işlemeye bile başlamadığının kabulü gerekir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve dosyanın bir karar verilmek üzere Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Daha önce ilgililere tebliğ edilmediği anlaşılan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.06.2008 gün ve 292946 sayılı tebliğnamesinin ise Özel Dairece tebliğ edilmesi olanaklı görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-  Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile KABULÜNE,

2-  Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 23.12.2009 gün ve 10480-15853 sayılı “zamanaşımı nedeniyle bozma ve kamu davasının ortadan kaldırılması” kararının KALDIRILMASINA,

3-  Dosyanın, temyiz incelemesi yapılarak bir karar verilmesi için Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.05.2010 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21631, Karar No: 2017/822, Tarih: 31.01.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/21631 E.  ,  2017/822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı vergi idaresinin dava dışı kamu borçlusu ... aleyhine vergi borcu nedeni ile 6183 sayılı Yasa uyarınca yaptığı takip sırasında, davacıya haciz ihbarnamesi gönderdiğini, ancak süresinde itiraz edilmediğini, müvekkili şirkete çıkarılan ödeme emri üzerine 18.11.2013 tarihinde 21.696,34 TL'sını ihtirazi kayıtla ödendiğini oysa bu miktar borcu olmadığını ve ödediği miktarı yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vergi idaresi vekili, davacının haciz ihbarnamesine 7 gün içerisinde itiraz etmediğinden borcun zimmetinde sayıldığını takip hukuku anlamında alacağın kesinleştiğinden menfi tesbit davasının açılmayacağını ve haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı şirkete haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği 10.06.2013 tarihi itibari ile 297,96 TL borcu olduğu anlaşıldığından fazladan ödenen 21.398,38 TL'nin 03.06.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı idareden tahsiline yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı vergi idaresi vekili ve yargılama gideri yönünden davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 sayılı Yasa’nın 79/4.maddesine dayalı olarak açılan menfi tesbit davasına ilişkindir.

Davalı vergi idaresi kamu borçlusu dava dışı ...'ın çalıştığı işyeri olan davacı şirkete 10.06.2013 tarihinde tebliğ edilen haciz ihbarnamesi ile kamu borçlusunun 21.696.34 TL vergi borcu olduğunu, maaşından yasal kesintinin yapılarak vergi idaresi hesabına aktarılmasını talep etmiştir. Davacı şirket tarafından bu

haciz ihbarnamesine cevap verilmemiş ve itiraz yapılmamış, bunun üzerine 03.09.2013 tarihinde gönderilen ödeme emri ile 21.696,34 TL ödenmesi istenilmiştir. Davacı şirket ihtirazi kayıtla 18.11.2013 tarihinde bu miktarı davalı kuruma ödemiştir.

Davacı şirkete çıkarılan haciz ihbarnamesi ile, çalışanı olan kamu borçlusu ...'ın maaşından yasal kesintinin vergi idaresine yatırılmasını istemiştir. Davacının sorumluluğu kamu borçlusunun işyerinde çalıştığı süre ve kamu borcunun bitimine kadar olan dönemdeki maaş kesintisi ile sorumludur.

Mahkemece yapılacak iş, davacıdan çalışanı ...'tan yasal kesinti yapıp yapmadığı sorularak yapılmış ise haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihi ile yasal kesintinin başladığı dönem arasında geçen sürede 6183 sayılı Yasanın 71.maddesi dikkate alınarak, yapılması gereken yasal kesinti toplamı tesbit ettirilerek fazla ödeme varsa iadesine kesinti yapılmamış ise bilirkişi raporunun alındığı döneme kadar ki miktar tespit edilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yapılacak iş, davacıdan çalışanı ...'tan yasal kesinti yapıp yapmadığı sorularak yapılmış ise haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihi ile yasal kesintinin başladığı dönem arasında geçen sürede 6183 sayılı Yasanın 71.maddesi dikkate alınarak, yapılması gereken yasal kesinti toplamı tesbit ettirilerek fazla ödeme varsa iadesine kesinti yapılmamış ise bilirkişi raporunun alındığı döneme kadar ki miktar tespit edilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı kurum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı şirket ile davalı İdare'ye geri verilmesine 31.1.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2670, Karar No: 2020/4882, Tarih: 03.09.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/2670 E.  ,  2020/4882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asıl-birleşen dava davacısı ... ile asıl dava davalısı ... Emaye Yazı Tahtaları ve Eğitim Gereçleri A.Ş., birleşen dava davalısı ... aralarındaki dava hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 09/03/2017 gün ve 2015/600-2017/121 sayılı kararın Dairemiz’in 04/12/2019 gün ve 2017/3826-2019/1152 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde asıl dava davalısı ve birleşen dava davalısı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 440/III-1 maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 01.01.2019 tarihinden itibaren 19.680,00 TL olarak belirlenmiştir.

Mahkemece asıl davada asıl dava davalısı aleyhine 7.161,28 TL maddi, birleşen davada birleşen dava davalısı aleyhine 10.741,92 TL maddi tazminata hükmedilmiştir. Dairemizin onama ilam tarihi dikkate alındığında, asıl dava davalısı ve birleşen dava davalısı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin asıl ve birleşen dava yönünden ayrı ayrı miktar itibariyle REDDİNE, tashihi karar peşin harcın karar düzeltme isteyen davalı ... Emaye Yazı Tahtaları ve Eğitim Gereçleri A.Ş. Ve ...'a geri verilmesine 03/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26817, Karar No: 2018/5528, Tarih: 27.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/26817 E.  ,  2018/5528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Davacı idare vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;1)Bozma ile hüküm ortadan kalktığından, dava konusu taşınmazın kamulaştırılan 584,17 m² kısımla ile hüküm kurulması,2)Mahkemece, bedeline hükmedilen 72,03 m² olduğu halde, gerekçeli kararda 71,03 m² kısımda davalı paylarının iptaline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent eklenmek üzere (Dava konusu ... ilçesi, ...mahallesi, 3 pafta 296 parsel sayılı taşınmazın 26/06/2014 tarihli fen bilirkişi tarafından düzenlenen krokide A harfi ile gösterilen 132,73 m² ve B harfi ile gösterilen 451,44 m² kısımda davalı paylarının iptali ile yola terkini, kamulaştırma bedelinin 9.179,82 TL olarak tespitine, tespit edilen bedele 14/09/2014 tarihinden ilk karar tarihi olan 23/09/2014 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1.bendinde yazılı (71,03) rakamının hükümden çıkartılmasına, yerine (72,03) rakamının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16028, Karar No: 2015/12406, Tarih: 19.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/16028 E.  ,  2015/12406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen ek kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıların mirasbırakanının çektiği ihtiyaç kredisi nedeni ile kendisine davalı tarafından Hayat sigortası yapıldığını ve rizikonun gerçekleşmesine rağmen davalının ödeme yapmadığını belirterek 27.300,00TL nin riziko tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, Tüketici Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş ve ek karar ile de HMK20. Maddesi gereği başvuru olmadığı gerekçesi ile 10.03.2015 tarihi itibari ile davanın açılmamış sayılmasına dair ek karar verilmiş; ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hmk'nın 20.maddesinde " (1) Görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi hâlinde, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilir. (2) Dosya kendisine gönderilen mahkeme, kendiliğinden taraflara davetiye gönderir." ibaresi yer almaktadır.

Eldeki davada, görevsizlik kararının 24.02.2015 tarihinde kesinleştiği davacı vekili tarafından ise 6100 sayılı HMK 20. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak süresi içinde verilen 09.03.2015 havale tarihli olan dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi talebini içeren dilekçesi dikkate alınarak dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Davacı vekilinin, dilekçenin süresi içerisinde verildiğini belirten ve ek kararın düzeltilmesi talebini içeren dilekçesi ise, gönderme talebinin süresi içinde yapıldığı ancak karar verilmekle dosyadan el çekildiği gerekçesi ile reddedilmiştir. Bu durumda, davacı vekilinin süresi içinde verdiği dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi istemi karşısında ek kararın kaldırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen EK KARARIN BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 19/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22691, Karar No: 2015/15456, Tarih: 01.04.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/22691 E.  ,  2015/15456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, namlusu içerisinde katı cisim atmasına engel olabilecek herhangi bir tahdit parçası bulunmayan yivsiz-setsiz kaval namluya sahip kalem tipi tabancanın mevcut durumu itibariyle bilinen çaptaki ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı ancak kaval bir namluya sahip olması nedeniyle çapına uygun özel nitelikteki fişekleri istimale uygun olduğunun belirtilmesi ve olayda özel nitelikte fişek ele geçmemiş olması karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit edilerek Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edile- memesi halinde ise suça konu silahın fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki Polis Kriminal Raporu eklenip üretici firmadan silahın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra namlu ve gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. madde gereğince (BOZULMASINA), 01.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.