muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2257, Karar No: 2012/20156, Tarih: 15.11.2012

Somut olayda, davacı mahkeme kararı ile boşanmıştır. Boşanma kararı 12.09.2008 tarihinde kesinleşmiştir.Davacıya babası nedeniyle yetim aylığı bağlanmıştır. 03.12.2009 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, "boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği" yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek, Kurumca, kanunun yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden sonraki ödemeler borç kaydedilmiştir. Mahkemece davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayıp yaşamadığı konusunda yeterli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26880, Karar No: 2016/2953, Tarih: 08.02.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/26880 E.  ,  2016/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Satış ilanında, ihale konusu aracın KDV oranının %18 olarak gösterildiği, aracın, ihalede şikayetçi tarafından satın alındığı, ihale sonrasında şikayetçinin, icra müdürlüğünden aracın tâbi olduğu KDV oranının %18 değil, %1 olduğunu ileri sürerek %1 oranında KDV alınmasını talep ettiği, icra müdürlüğünün talebi reddetmesi üzerine, ret kararının iptali için icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece icra müdürlüğü işleminin usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

KDV miktarına ilişkin şikayet başvuruları, İİK'nun 16/2. maddesi uyarınca bir hakkın yerine getirilmemesi mahiyetinde olup, süreye tâbi değildir.

3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinde; “Türkiye’de yapılan aşağıdaki işlemler katma değer vergisine tâbidir” düzenlemesi yer almaktadır. Aynı Kanun'un 1/3-(d) bendinde; müzayede mahallerinde ve gümrük depolarında yapılan satışların katma değer vergisine tâbi olduğu hükme bağlanmış olup, 15 ve 48 seri no'lu Katma Değer Vergisi Genel Tebliğleri'nin, müzayede mahallinde yapılan satışları düzenleyen bölümünde ise; cebri icra, izaleyi şuyu, ipoteğin paraya çevrilmesi ve tasfiye gibi nedenlerle müzayede mahallerinde yapılan açık artırma, pazarlık ve diğer şekillerdeki satışların, katma değer vergisine tâbi olduğu açıkça belirtilmiştir. Yasa maddesi ve uygulamaya ilişkin tebliğler birlikte değerlendirildiğinde;müzayede mahallerinde yapılan aleni ve özel satışlar ile cebri satışların, ticari olup olmadığına bakılmaksızın katma değer vergisine tâbi olması gerekmekte olup, Danıştay’ın kararları da bu yöndedir. Uygulamada cebri icra satışlarında katma değer vergisi alınmakta olup, Katma Değer Vergisi Kanunu'nda cebri icra ile ilgili özel bir düzenleme mevcut değildir. Cebri icradaki katma değer vergisi alımı, Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/3-d bendi uyarınca yapılmaktadır.

Mal ve hizmetlere uygulanacak katma değer vergisi oranları, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 28. maddesine dayanılarak hazırlanan Bakanlar Kurulunun Mal ve Hizmetlere Uygulanacak Katma Değer Vergisi Oranlarının Tespitine İlişkin Kararın birinci maddesinde belirlenmiştir. Söz konusu Bakanlar Kurulu Kararı'nın 1/1-a maddesi uyarınca; ekli (I) ve (II) sayılı listelerde yer alanlar hariç olmak üzere, vergiye tâbi teslim ve hizmetler için uygulanacak katma değer vergisi oranı %18 olarak tespit edilmiş olup, anılan Karara ekli (I) sayılı listenin 8. sırasında yer alan nitelikteki motorlu taşıtlar için ise %1 oranında katma değer vergisi alınacaktır.

Katma Değer Vergisi Kanunu’na göre, katma değer vergisine tâbi olan müzayede mahallerinde ve gümrük depolarındaki satışlar, memurlukça açık artırma usulü ile yapılmaktadır. Satışın yapıldığı yer, müzayede mahalli durumundadır. Verginin alınması için, nerede olursa olsun satışın açık artırma ile yapılması yeterlidir. Satışın yapılması ile vergiyi doğuran olay meydana gelmekle, kesin satış bedeli de verginin matrahını teşkil etmektedir. Satış kesinleşmeden, katma değer vergisi borcunu ödeme yükümlülüğü doğmaz.

O halde mahkemece, şikayetin mahiyetine göre usulüne uygun olarak duruşma açılıp, yukarıda değinilen yasal düzenleme ve açıklamalar gözetilerek, ihalesi yapılan aracın katma değer vergisine esas niteliğinin ve fiili durumunun belirlenmesi, ihale konusu araç hakkında uygulanacak katma değer vergisi oranının ilgili kurumlardan sorulması, gerektiğinde araç üzerinde uzman bilirkişi aracılığı ile keşif yapılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; evrak üzerinde eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32251, Karar No: 2016/29739, Tarih: 29.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/32251 E.  ,  2016/29739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

DAVA: Davacı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, ücret zammı ile bulaşıcı hastalıklar risk primi ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1944, Karar No: 2011/14388, Tarih: 01.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/1944 E.  ,  2011/14388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Oluşa, tüm dosya kapsamına göre, gece 24:00 sıralarında sanığın hareketlerinden şüphelenen kolluk görevlilerinin, sanığın yanına giderek kimlik sorması, sanığın zorluk çıkarması ve alkollü olduğunun da anlaşılması üzerine Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’ nin 27/5-a madde, fıkra ve bendi gereğince yaptıkları kaba üst aramasında suça konu ve 6136 sayılı Yasa kapsamındaki sustalı bıçağı ele geçirmesi şeklinde gerçekleşen olayda sanığın suçu sübut bulduğu halde arama kararı olmadan bıçağın ele geçirildiği ve suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle sanığın beraatine karar verilmesi,

2- Kabule göre de; 6136 sayılı Yasa kapsamında olduğu belirlenen suça konu bıçağın TCK.nun 54/4 madde ve fıkrası gereğince müsadere edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı (BOZULMASINA), 01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6842, Karar No: 2017/2126, Tarih: 25.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/6842 E.  ,  2017/2126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil/tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.04.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ..., davalı ... vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı ..., davalı ..., temyiz edilen asli müdahil ... gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil; olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı-birleştirilen dosya davacıları; murisleri ...arafından düzenlenen vekaletnamenin ölümünden sonra kullanılmak suretiyle murisin dava konusu taşınmazlardaki paylarının vekil vasıtasıyla satıldığını, ölümle vekaletin son bulduğunu, işlemin yolsuz olduğunu ileri sürerek tapu iptali-tescile; aksi takdirde taşınmaz bedellerinin tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, vekaletin ölümden sonra da geçerli olduğunun kabul edilmesi gerektiğini belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kısa kararda: "Davanın kabulü ile 6.000,00 TL’nin dava tarihinden itibaren, 17.990,12 TL’nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine," şeklinde hüküm kurulmuş; daha sonra davacılar vekilinin 09.11.2015 tarihli dilekçesi ile, birleşen 2013/203 esas sayılı dava için karar verilmediğini bildirip bu konuda ek karar verilmesini istemesi üzerine; mahkeme, tarafların yokluğunda duruşma açarak birleşen 2013/203 esas sayılı dava bakımından da ek kısa karar oluşturmuştur. .

Bilindiği üzere, yargılama sonucunda uyuşmazlığın esası ile ilgili nihai kararın verilmesinden, hakimin bu şekilde dosyadan el çekmesinden sonra, re'sen ya da tarafların talebi ile dosyanın tekrar ele alınması ve yeniden bir hüküm kurulması mümkün değildir. Hakim, verdiği (tefhim ettiği) hüküm ile bağlıdır. Sonradan hükmün yanlış veya eksik olduğu kanısına varsa bile, artık hükmü değiştiremez. Başka bir ifade ile mahkeme davayı tekrar ele alıp yeni ve başka bir hüküm veremez. Mahkemenin nihai kararla el çekmiş olduğu dosyanın, ancak kanuni yollardan geçmek suretiyle hakimin önüne yeniden gelmesi halinde tekrar ele alınabilmesi mümkün olabilir.

Yukarıda değinilen ilke karşısında, mahkemece oluşturulan "ek kısa karar"ın hukuki bir sonuç doğurmayacağı kuşkusuzdur.

Yukarıda değinilen ilke karşısında, mahkemece oluşturulan "ek kısa karar"ın hukuki bir sonuç doğurmayacağı kuşkusuzdur.

Diğer taraftan; tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun(HUMK) 376., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 186. maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin HUMK'nın 388., HMK'nın 297. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nın 389., HMK'nın 297. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'nın 381. maddesinin son fıkrasının, HMK'nın 294/4. maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK'nın 389., HMK'nın 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ve usül kanunlarının yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 günlü ve 1992/7 esas-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 1.480.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4677, Karar No: 2007/4294, Tarih: 08.03.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/4677 E.  ,  2007/4294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 08.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/929, Karar No: 2020/5182, Tarih: 18.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/929 E.  ,  2020/5182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.03.2018 tarih ve 2016/283 E. - 2018/71 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.12.2019 tarih ve 2018/1802 E. - 2019/1315 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İŞ-SA UNVANI ile faaliyete başladığını, Rize merkezli köklü bir şirket olduğunu ve Sabancı Holding’in isim gücünden faydalanmaya ihtiyacı olmadığını, müvekkilinin “iş-sa” unvanı için büyük yatırımlar yaptığını, müvekkilinin tescil başvurusunda bulunduğu “İŞ-SA OSGB” ibareli şirket unvanını yıllardır kullanılmakta olduğunu, bu markanın halk tarafından tanınmış olduğunu, karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını, müvekkili ile itiraz eden şirketin aynı ya da benzer alanda faaliyet göstermediklerini, YİDK kararını kabul etmediklerini, müvekkilinin logosunun da davalı şirketle müvekkili şirketi açıkça birbirinden ayırt ettiğini, müvekkili şirketin logosunda “sa” ibaresinin vurgulanmadığını, logodaki iş ve sa kelimesinin aynı büyüklükte ve aynı yazı tipiyle yazıldığını ileri sürerek, TPMK YİDK'nın 16.05.2016 tarihli ve 2016/M-5101 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, davacının “İŞSAMODİS İş-sa ortak sağlik güvenlik birimi” markası ile diğer davalının “sa şekil, sa, sa, sa” ibareli markalarının ortalama düzeydeki tüketiciler nezdinde karıştırılabilecek derecede benzer olduğunu, ayrıca diğer davalının 2006/25824 sayılı markasının kapsamında yer alan hizmetler ile davacının marka başvurusu kapsamında yer alan hizmetlerin de aynı tür olduğunu, her iki tarafa ait markalarda “SA” ibaresi farklı bir yazım stili ile ön planda tutulduğunu, bu nedenle tüketicilerin anılan markaları kullanan şirketin aynı olduğu yanılgısına düşebileceğini, markalar arasında iltibas tehlikesi bulunduğu, davacı markasının da “SA” ibaresine dikkat çeken biçimde “iş” ve “sa” ibarelerini ayırdığını, dolayısıyla bu başvurunun tescil edilmesi halinde itiraza mesnet “SA” ibareli markaların tanınmışlığından haksız yarar sağlama tehlikesinin ortaya çıkacağını, bu nedenlerle YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı şirket vekili, Sabancı topluluğuna bağlı iştiraklerin bir kısmının Kordsa, Çimsa, Akçansa, Bimsa, Brisa, Carrefoursa, Enerjisa, Exsa, Philsa, Sasa, Teknosa, olduğunu, müvekkilinin 1967 yılından bu yana SABANCI isminin ilk hecesi olan “sa” ekli şirket unvanları ve markalarıyla tanındığını, somut olayda markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, YİDK’nın karıştırılma ihtimaline dair değerlendirmesinin hukuka uygun olduğunu, 10 Ekim 2004 tarihinden itibaren "SA" markasının özel/00962 sayılı ile tanınmış marka olarak korunmakta olduğunu, müvekkilinin markalarının çoğunda ortak olan hususun “sa” son ekinin gıda, haber, port gibi kendi başına yüksek bir ayırt edicilik arz etmeyen tanımlayıcı ibarelerin genellikle sonuna eklendiğini ve bu sayede "SA" markasının tanınmışlığı ve ayırtediciliği ile özgün birer marka haline geldiklerini, müvekkilinin 2006/25824 sayılı markasının 14, 19 ve 35. sınıflarda yer alan bazı mal ve hizmetler dışında tüm mal ve hizmetler bakımından koruma altında olduğunu, davacının “SA” ibaresini kullanarak müvekkilinin tanınmışlığından ve itibarından yararlanma amacıyla dava konusu markayı seçtiğini, davacının “iş-sa” ibaresinin tanınmışlığına dair beyanlarının bu davada bir etkisinin bulunmadığını, davacı şirketin dava konusu marka ile Sabancı Holding’in tanınmış markalarının ününden haksız yarar sağlayacağının açık olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, iddia, savunmalar, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu 2015/24980 sayılı “İşsamodis İş-Sa Ortak Sağlık Güvenlik Birimi” ibareli markanın 45. sınıfta yer alan hukuk hizmetleri, güvenlik hizmetleri, refakat etme hizmetleri, iş güvenliği konularında danışmanlık hizmetleri, yönünden tescil başvurusunda bulunulduğu, davalı şirkete ait 2016/00397 sayılı "SA" şekil markasının 04, 06, 07, 09, 11, 12, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25, 34, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42, 43, 44. sınıflar yönünden tescilli olduğunu, davalıya ait 2006/25284 kod nolu "sa" ibareli markanın 01 / 02 / 03 / 04 / 05 / 06 / 07 / 08 / 09 / 10 / 11 / 12 / 13 / 15 / 16 / 17 / 18 / 19 / 20 / 21 / 22 / 23 / 24 / 25 / 26 / 27 / 28 / 29 / 30 / 31 / 32 / 33 / 34 / 35 / 36 / 37 / 38 / 39 / 40 / 41 / 43 / 44 / sınıflar ile 42. sınıfta yer alan bir kısım hizmetlerin yer aldığı, davacı başvurusunun davalı şirketin "SA" ibareli itiraza mesnet markaları ile benzer olduğu, ilgili tüketici kitlesinin bilinçli tüketicilerden oluşmasına karşın, "SA" ibareli davalı şirket markalarının tanınmışlığı karşısında, taraf markaları arasında bağlantı olduğu yönünde bir algının oluşmasının kuvvetli bir ihtimal olduğu, bu nedenle de taraf markaları arasında bağlantı kurma ve karıştırılma ihtimali bulunduğu, taraf markaları arasında hizmet açısından aynılık/benzerlik veya aynı tür olma durumunun da söz konusu olduğu, işaretler arasında da benzerlik, bağlantılı olma durumunun bulunduğu, benzerlik ilişkisinin markaların karıştırılmasına neden olacak düzeyde olduğu, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinde aranan çifte benzerlik ve markaların karıştırılması ihtimali koşulunun gerçekleşmiş olduğu, dava konusu TPMK YİDK'nın 16.05.2016 tarihli ve 2016/M-5101 sayılı kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara, karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.