muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1643, Karar No: 2012/11602, Tarih: 31.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/1643 E.  ,  2012/11602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yüze karşı 21.04.2009 günü verilen hükme karşı yasal süresinden sonra 29.04.2009 günü temyiz başvurusunda bulunan sanık ... savunmanının bu konudaki isteğinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 31.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/188, Karar No: 2014/6998, Tarih: 13.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/188 E.  ,  2014/6998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın ve emsal olarak incelenen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan metrekare değerlerinin getirtilmesi için dosyanın geri çevrilmesi üzerine; ... ilçesi ... Belediye'sinin yazısında, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki emlak vergisine esas metrekare değerinin bildirilmediği anlaşıldığından, taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedel Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare değerinin ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9961, Karar No: 2019/12503, Tarih: 09.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9961 E.  ,  2019/12503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 11.03.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 15.09.2010 (...) ve 21.02.2010 (...) günleri yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ...’ın ve suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk ... ’ın şikayetçinin ikametinin eklenti niteliğindeki balkon kısmında asılı bulunan halısını çalmaları şeklindeki eylemlerine uyan TCK’nın 142/1-b, 31/2 ve 31/3. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 5 yıl 4 aylık ve 4 yıllık dava zamanaşımının, suça sürüklenen çocukların sorgu tarihi olan 04.02.2009 tarihinden karar tarihine kadar dolduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4142, Karar No: 2015/1503, Tarih: 29.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/4142 E.  ,  2015/1503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca beraat

2- Sanıklar ..., ... hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ...'in beraatine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu, dosyada mevcut bilirkişi raporları ile sanığın suça konu ağaçları, sit kararından önce dikmiş olduğunun tespit edildiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

27/01/2015 günü Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneklerinden sanık ...'ın hükümden sonra 16/08/2014 tarihinde, sanık ...'ın hükümden sonra 15/11/2013 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bu sebeple ayrı ayrı BOZULMASINA, 29/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7611, Karar No: 2016/2173, Tarih: 29.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7611 E.  ,  2016/2173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/09/2014 tarih ve 2012/186-2014/202 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1881 yılından itibaren ağırlıklı olarak kimyasal ürünlerin üretimi alanında faaliyet gösteren müvekkilinin, 1965 yılından bu yana Türkiye'deki faaliyetlerini .... vasıtasıyla sürdürdüğünü, müvekkilinin "..." markalarının sahibi olduğunu, müvekkilinin "..."markasını yüz yılı aşkın bir süre önce yarattığını ve ilk olarak ...'da 1, 2 ve 5. sınıflar için kullandığını, müvekkilinin "..." ana markası altında "... + ek kelime" unsurlu 1.000'den fazla tescilli markasının bulunduğunu, "..." markalarının ... nezdinde de tescilli olduğunu ve söz konusu markaların tanınmış marka statüsünde olduğunu, ancak hal böyle iken davalının, ... sitesi içeriğinde müvekkilinin tescilli markası olan "..." ibaresini, kendine ait tescilli bir marka izlenimi verecek şekilde kullandığını, davalının "..." ...alan adının esaslı unsuru olarak tescil ettirdiğini ve alan adı içeriğinde ve diğer ticari evraklarında, tanıtım vasıtalarında kendi adına tescilli bir marka izlenimi verecek biçimde kullandığını, bu durumun delil tespit dosyasından yaptırılan bilirkişi incelemesi ile de tespit edildiğini, ayrıca davalının ticaret unvanının esaslı unsuru olarak da müvekkilinin adına tescilli "..." ibaresini kullandığını ve bu durumun müvekkilinin marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, müvekkiline ait "..." markasının davalının unvanından çıkartılmasını, ..adının hükümsüzlüğünü, davalının ...alan adında, bu alan adı altında kullanılan internet sitesi içerisinde, tabela, iş evrakı ve diğer her türlü tanıtım vasıtalarında, ürün ve hizmetler üzerinde "..." ibaresini kullanmasının, müvekkilinin sınai haklarına tecavüz ile haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitini, tecavüzün durdurulmasını ve önlenmesini, müvekkiline ait "..." markasının davalı tarafın üzerinde kullandığı ürün, tabela, fatura, katalog, fiyat listesi, fiyat teklifi, antetli kağıtlar da dahil her türlü tanıtma vasıtasının toplatılarak imhasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından kullanılan ticaret unvanının 24/12/2007 tarihinde tescil edildiğini, davacının bu zamana kadar müvekkilinin ticaret unvanını kullanması ile ilgili sessiz kaldığını ve marka hakkına da her hangi bir tecavüzünün olduğu yönünde girişimde bulunmadığını ve müvekkilinin bu isim altında herhangi bir ürün üretmediğini, müvekkilinin söz konusu ibareyi markasında değil, ticaret unvanında kullandığını ve müvekkili hizmet sektöründe de yer almadığından, hitap ettiği sektörde ticaret unvanı ile de ön planda olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ticaret unvanı tescili sebebiyle unvan kullanımı yasal belgeye dayalı ise de, davalının unvan kullanımının haricinde "..." ibaresini davacının marka tescilinden sonra www....kimya.com.tr alan adlı internet sitesinde asıl unsur oluşturacak şekilde ibare olarak kullandığı gibi, dosyaya sunulan deliller ve değişik iş dosyasında yapılan bilirkişi incelemesinde tespit edildiği üzere, sayfa içeriklerinde de ... ibaresini koyu renk ve ön plana çıkararak markasal olarak kullandığı, bu fiilin davacının tescilli markasına tecavüz ve TTK'da ifadesini bulan haksız rekabet oluşturduğu gerekçesiyle, davalı yanın markaya tecavüz ve haksız rekabet fiillerinin tespiti ile men ve ref'ine, ayrıca davalının "..." ibaresini markasal olarak kullandığı tabela, fatura, fiyat listesi, katalog gibi tanıtım materyalleri var ise imhasına, markaya tecavüz oluşturacak şekilde alan adında kullandığı www....kimya.com.tr isimli sitenin ise iptali ile kayıtlardan terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 29/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25000, Karar No: 2013/17042, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25000 E.  ,  2013/17042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, red

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ve müdafiinin 29/04/2011 ve 03/05/2011 havale tarili temyiz-süre tutum dilekçeleriyle, sanık müdafiinin 20/05/2011 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçesi içeriği ve 26/08/2011 havale tarihli "ek karara" ilişen temyiz dilekçesi içeriğinden, sanık hakkında "tehdit" suçundan verilen "beraat" ve "hukuki yarar bulamadığından red" kararlarına yönelik açık temyiz iradeleri sözkonusu olmadığından tebliğnamedeki "hukuki yarar yokluğundan red" ilişkin "ek kararın" onanması şeklindeki görüşe iştirak olunmamıştır.

"Mala zarar verme" ve "hakaret" suçlarından sanık hakkında verilen sırasıyla 2.400 ve 2.100 TL'den ibaret adli para cezalarına yönelik temyiz istemlerinin "miktar yönünden reddine" dair "ek karara" ilişen sanık müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Temyiz isteminin "cezaların türü ve miktarları yönünden" reddine dair mahkemenin 30/06/2011 gün ve 2011/128 E -304 sayılı ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik sanık müdafiinin 26/08/2011 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan "mala zarar verme" ve "hakaret" suçları yönünden kurulan "ek kararın" ONANMASINA, 07/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11645, Karar No: 2023/6341, Tarih: 20.09.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/11645 E.  ,  2023/6341 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/430 E., 2015/560 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2015/430 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; suça konu nüfus cüzdanını hiç kullanmaması nedeniyle suçun oluşmaması ve belge 2000 yıllarında hazırlandığından zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında başka bir suç nedeniyle yapılan soruşturma sırasında alınan arama kararı uyarınca ikametinde yapılan aramada ele geçen nüfus cüzdanının sanığın fotoğrafını ancak ... kimlik bilgilerini taşıdığı tespit edilmekle sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.

2. Sanık suçu ikrar etmiş, yurt dışına çıkabilmek için bu belgeyi düzenlettirdiğini ancak hiç kullanmadığını beyan etmiştir.

3. Adana Kriminal Polis Laboratuvarının 08.05.2014 tarihli uzmanlık raporunda; belgede fiziksel ve kimyasal yollarla silinti kazıntı yapıldığını gösterir bulguya rastlanılmadığı belirtilmiştir.

4. Mahkemesince yapılan gözlemde; belgenin aldatcılık niteliğini haiz olduğu kabul edilmiş, atılı suçun yasal unsurları gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

3. Adana Kriminal Polis Laboratuvarının 08.05.2014 tarihli uzmanlık raporunda; belgede fiziksel ve kimyasal yollarla silinti kazıntı yapıldığını gösterir bulguya rastlanılmadığı belirtilmiştir.

4. Mahkemesince yapılan gözlemde; belgenin aldatcılık niteliğini haiz olduğu kabul edilmiş, atılı suçun yasal unsurları gerçekleştiğinden bahisle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2003 tarihli ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 tarihli ve 2011/8-335 Esas, 2012/1804 Karar sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık yeteneğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatma yeteneğinin varlığını göstermeyeceği gözetilerek; dosyada aslı bulunan suça konu nüfus cüzdanı üzerinde Heyetimizce yapılan gözlemde, belge üzerindeki fotoğrafta ve belgenin arkasında soğuk mühür izinin bulunmadığı ve fotoğrafın, hanesine uyum sağlamadığının anlaşılması karşısında, suça konu belgenin mevcut haliyle aldatıcılık niteliğinin bulunmadığı, bu nedenle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Kabule göre de;5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Hukuka aykırı olarak görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2015 tarihli ve 2015/430 Esas, 2015/560 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13522, Karar No: 2008/16029, Tarih: 06.10.2008

**3. Hukuk Dairesi         2008/13522 E.  ,  2008/16029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; tarafların 2007 yılında evlendikleri, davacı kadının 5 aylık hamile olduğu, evlendiklerinde davalı kocanın ailesinin alt katında bir ev döşendiği, ancak davacı ve eşinin kendi evlerinde hiç kalmadıkları, aile baskısı nedeniyle kayınvalide evinde kaldıkları, hatta hep birlikte aynı odada yattıkları, bu durumdan rahatsız olan davacının baba evine döndüğü ileri sürülerek, geçimini sağlamak için geliri bulunmayan davacı lehine tedbir nafakasına hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; dava sırasında dünyaya gelen müşterek çocuk için 150 YTL nafakaya hükmedilmiş davacı yönünden ise yanlar arasında herhangi bir sorun bulunmadığı, davacı ile kayınvalidesi arasında sorun yaşandığı, davacının eşinin ailesi ile ayrı odada yattığına dair görgüye dayalı tanık beyanlarının bulunmadığı, dolayısıyla aynı yaşamda haklılık iddiasının ispat edilemediği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafına temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu gereğince, eşler evlilik birliğini beraberce yürütür ve yönetirler. Oturdukları konutu da birlikte seçerler. (TMK.md.186) Aile Konutu ise; eşlerin ve varsa çocuklarının bütün yaşam faaliyetlerini gerçekleştirdikleri alandır.

Somut olayda; tarafların, davalının ailesinin konutu dışında ayrı bir evlerinin bulunduğu sabit ise de, davacı kadının kendi evinde değil kayınvalideye ait evde oturmaya burada yiyip içmeye zorlandığı, hatta kendi evine ait anahtarların dahi ona verilmediği, birinin davalı eşte diğerinin ise kayınvalide de bulunduğu, davacının kendi evine istediği saatlerde girip çıkmadığı davacı tanıklarının beyanları ile anlaşılmaktadır. Bu sorunların daha ziyade kayınvalidenin olumsuz tutumundan kaynaklandığı mahkemece kabul edilmiş ise de, davalı koca da bu duruma sessiz kalmak suretiyle ortak yaşamın sürdürülmesi konusunda gerekli özeni ve sorumluluğu göstermemiştir.

O halde olayların akışı karşısında davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğu kabul edilerek, tarafların sosyal ve ekonomik durumları uyarınca davacı için uygun bir miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile istemin tümden reddi doğru olmayıp, davacı tarafın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

Davalı tarafın temyiz itirazı yönünden ise; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/2.maddesi uyarınca nafaka davalarında reddedilen kısım için davalı yararına vekalet ücreti hükmedilemeyeceğinden temyiz istemi yerinde olmayıp, reddi gerekmiştir.

Davalı tarafın temyiz itirazı yönünden ise; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/2.maddesi uyarınca nafaka davalarında reddedilen kısım için davalı yararına vekalet ücreti hükmedilemeyeceğinden temyiz istemi yerinde olmayıp, reddi gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6902, Karar No: 2019/4016, Tarih: 21.05.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6902 E.  ,  2019/4016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

Dava, zararlandırıcı olay sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi – manevi, eş ve çocuğunun ise manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı sigortalının maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulü, davacı eş ve çocuğun manevi tazminat isteminin ise reddi ile, davacı sigortalı için 41.869,72 TL maddi tazminatın 15.000 TL lik kısmına dava tarihinden itibaren, 26.869,72 TL lik kısmına ise ıslah tarihi olan 15.02.2013 tarihinden itibaren, 30.000 TL manevi tazminatın ise dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; kazalı sigortalının 11/11/2008 tarihinde gerçekleşen iş kazası neticesinde sürekli iş göremezlik oranının % 39 olarak tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından, Mahkemenin 19/03/2013 tarihli ilk kararının, Dairemizin 05/11/2013 tarih ve 2013/10317 esas, 2013/19732 karar sayılı ilamıyla; ... Maluliyet Daire Başkanlığı tarafından tespit edilen % 39 sürekli iş göremezlik oranını kabul edip etmedikleri ve sürekli iş göremezlik oranının tespiti davası açmak üzere süre isteyip istemedikleri yönünden bozulduğu, bozmaya uyularak yapılan yargılamada ... 14. İş Mahkemesi’nin 2014/230 Esas 2016/119 Karar sayılı dosyasında verilen 29/03/2016 tarihli kararda davacının maluliyet oranının %39 olduğunun tespitine karar verildiği, Mahkemece verilen kararın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin 2016/10453 Esas 2017/10868 Karar sayılı 21/12/2017 Tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği, mahkemece, davacının maluliyet oranının % 39 olarak esas alındığı bozma öncesi alınan 22/09/2012 tarihli hesap bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

Ancak; mahkemece, maddi zararın belirlenmesi sırasında, Kurumca bağlanan gelirlerin tüm peşin değeri düşülerek sonuca gidildiği görülmektedir.