muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6421, Karar No: 2016/9741, Tarih: 22.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6421 E.  ,  2016/9741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; tarafların halen evli olduklarını, davalının müvekkiline ekonomik şiddet uyguladığını, hakaret ettiği, başka bir kadınla birlikte olduğunu söyleyerek müşterek konutu terk ettiğini ileri sürerek; müşterek çocuk Şükriye Deva için aylık 300 TL, müvekkili için aylık 1.500 TL olmak üzere toplam 1.800 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde; başka bir kadınla ilişkisi olmadığını, davacının kardeşinin borcuna kefil olması nedeniyle maddi olarak zor durumda kaldığını, ödeme gücü olmadığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ayrı yaşamda haklı olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile, davacı için aylık 300TL, müşterek çocuk... için aylık 200 TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dava, tedbir nafakası istemine ilişkindir.

4721 sayılı TMK.nun 197.maddesine göre; "Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetime ilişkin önlemleri alır.

Eşlerden biri, haklı bir sebep olmaksızın diğerinin birlikte yaşamaktan kaçınması veya ortak hayatın başka bir sebeple olanaksız hale gelmesi üzerine de yukarıdaki istemlerde bulunabilir.

Eşlerin ergin olmayan çocukları varsa hakim, ana ve baba ile çocuklar arasındaki ilişkileri düzenleyen hükümlere göre gereken önlemleri alır."

./..

-2-

Türk Medeni Kanunu'nun 186/3.maddesinde de; Eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda, tedbir nafakası miktarı tayin edilirken; birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi birlikte dikkate alınmalıdır.

Mahkemece yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması ve taraf beyanlarından; davacının ev hanımı olup gelirinin bulunmadığı, babası ve müşterek çocukla birlikte kendisine ait evde yaşadığı; davalının ise, .... daimi işçi statüsünde çalıştığı aylık maaşının 2.470 TL olup, yılda 4 adet ilave tediye ile 2 adet ikramiye aldığı, ilave tediyenin dava tarihi itibariyle 844TL olduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması ve taraf beyanlarından; davacının ev hanımı olup gelirinin bulunmadığı, babası ve müşterek çocukla birlikte kendisine ait evde yaşadığı; davalının ise, .... daimi işçi statüsünde çalıştığı aylık maaşının 2.470 TL olup, yılda 4 adet ilave tediye ile 2 adet ikramiye aldığı, ilave tediyenin dava tarihi itibariyle 844TL olduğu anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, davalının gelir düzeyi ile, birlikte yaşarken davalının eşine sağlamış olduğu yaşama standardı nazara alınarak; davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile de orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, daha uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken; davacı kadın ve müşterek çocuğun ihtiyaçları ve davalının geliri ile uygun olmayacak şekilde davacı kadın ve müşterek çocuk lehine az nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/17446, Karar No: 2015/7263, Tarih: 04.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/17446 E.  ,  2015/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazlara komşu 448 ada 1, 3 ve 109 ada 2 parsel sayılı taşınmazların kesinleşme durumunu gösterir şekilde kadastro tespit tutanaklarının onaylı örneklerinin, varsa tespit dayanağı belgelerinin (tesisinden itibaren tedavülleri ile birlikte), tutanaklar kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin,

2- Çekişmeli taşınmazların ... Bölge Kurullarınca birinci grup olarak tescil ve ilan edilen kültür varlıklarından veya birinci ve ikinci derece arkeolojik sit alanında kalan taşınmazlardan olup olmadığına ilişkin cevabi yazının,

3- Davacı adına aynı çalışma alanı içerisinde kadastro sırasında belgesiz zilyetlik nedeniyle tespit edilen taşınmaz bulunup bulunmadığının Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğü ile ... ve ... Müdürlüklerinden sorularak varsa bu taşınmazlara ait kadastro tutanak örneklerinin (kesinleşip kesinleşmediklerini gösterir şekilde), getirtilerek dosya içine konulması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10468, Karar No: 2017/12845, Tarih: 12.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/10468 E.  ,  2017/12845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...2. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ...2.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 25.07.2016 tarih 2016/652 E., 2016/742 K. Sayılı kararıyla şikayetin kabulüne karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı alacaklı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun kabulü ile ilamın ortadan kaldırılmasına ve yeniden inceleme yapılmak üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiş, bu kez borçlu vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Borçlunun ilamda taraf olmadığından hakkında takip yapılamayacağı gerekçesiyle takibin iptalini talep ettiği, Mahkemece şikayetin reddine karar verildiği, borçlu vekilin istinaf yoluna başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nin ''Davacının istinaf talebinin kabulü ile... 2 İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2016/652- 2016/742 Esas ve Karar sayılı ilamının ortadan kaldırılmasına,dosyanın HMK 353/1-a-6 maddesi gereğince yeniden yargılama yapılarak hüküm inşa edilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine'' kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK' nun 353/1-a maddesinde '' Aşağıdaki durumlarda bölge adliye Mahkemesi, esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren Mahkemeye veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili Mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir.'' hükmü düzenlenmiştir.

Bu nedenle yukarıda açıklanan yasal düzenleme gereğince Bölge Adliye Mahkemesi'nin verdiği karar kesin olup temyiz kabiliyeti yoktur. Yargıtay'ca incelenmesi istenen karar kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14301, Karar No: 2016/4875, Tarih: 07.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14301 E.  ,  2016/4875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sadece suça sürüklenen çocuk müdafiinin hazır olduğu 22.10.2012 tarihli oturumda suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı açıklanan kısa kararda yasa yolu bildiriminin aynen “suça sürüklenen çocuk müdafii yönünden tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde mahkememize verilecek dilekçe veya zabıt katibine beyanda bulunmak suretiyle Yargıtay ilgili ceza dairesinde temyiz yolu açık” şeklinde olduğu, bu hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından gerekçeli kararın kendisine tebliğ tarihi olan 16.11.2012 tarihinde temyiz edildiği, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 40/2. maddesi, 5271 sayılı CMK’nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nun 310. maddesine göre kararlarda başvurulacak kanun yolu süresi, mercii ve şekillerinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde; suça sürüklenen çocuk müdafiinin yüzüne karşı verilen hükümde temyiz süresinin "tefhimden" itibaren başlayacağının belirtilmesi yerine "tebliğden" itibaren başlayacağı belirtilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin yanıltıldığı; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02/04/2013 gün ve 2012/14-1533 Esas ve 2013/113 Karar sayılı ve 13.12.2011 gün ve 247/261 sayılı kararlarında durumun farklı olduğu, belirtilen kararlara konu yerel mahkeme kararında temyiz süresinin ''tefhim veya tebliğden'' itibaren başlayacağının belirtildiği; dolayısıyla 16.11.2012 tarihli suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğunun belirlenmesiyle yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/37553, Karar No: 2013/21926, Tarih: 26.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/37553 E.  ,  2013/21926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

a-) Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek ... ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer ... görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında ... cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında ... cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

b-) Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza(hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez(... TCY.m.50/2). Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında, hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Yasanın 50/2.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CYY.nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/650, Karar No: 2015/11307, Tarih: 03.12.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/650 E.  ,  2015/11307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/201882

MAHKEMESİ : Kapatılan Ordu 1. Sulh Ceza Mahkemesi

: (Ordu 4. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 11.06.2012

NUMARASI : 2011/604 Esas, 2012/361 Karar

SUÇ : Cinsel taciz, hakaret (iki kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında eylemlerine uyan TCK'nın 105/1 ve 125/1. maddeleri gereğince hükümler kurulurken, anılan maddelerde hapis cezası ile adli para cezasının seçimlik cezalar olarak yer alıp mahkemece hapis cezasının sanığın tekerrüre esas adli sicil kaydı nedeniyle temel ceza olarak belirlenmesinin ardından, TCK'nın 105/1 ve 125/1 maddelerine göre hükmedilen üçer aylık hapis cezalarının aynı Kanunun 50/2. maddesinin amir hükmüne aykırı olacak şekilde 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20035, Karar No: 2012/24318, Tarih: 26.11.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20035 E.  ,  2012/24318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili, davalının ...’da yaşadığını, ancak eşi olan müvekkilini bu ülkeye götürmeye yanaşmadığı gibi izne geldiğinde de baskı ve şiddet uyguladığını, bu nedenle müvekkilinin ayrı yaşamda haklı olduğunu ileri sürerek, müvekkili lehine aylık 750 TL tedbir nafakası takdir edilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, davacı eşin üzerine düşen görevleri yerine getirmekten kaçındığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; dinlenilen tanıkların beyanları ile davacı eşin sadakatsizlik derecesine varmayan ancak eşler arasındaki bağlılık duygusunu zedeleyecek tarzda ortaya çıkan davranışlarda bulunduğunun, davalı eşin ise davacıya şiddet uyguladığının ispatlandığı, buna göre her iki tarafında eşit kusurlu olduğu gerekçe gösterilerek, tarafların kusur ve ekonomik durumları ile hakkaniyet ilkesine göre istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.TMK’ nun 195. maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hâkimin müdahalesini isteyebilirler. Hâkim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine Kanunda öngörülen önlemleri alır. Aynı yasanın 197. maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır.Davada, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak tedbir nafakası talebinde bulunulmuştur. Dinlenilen bir kısım davacı tanıkları ile davalı tanığı ...; davacının, Hollanda’da çalışan davalının yanına gidebilmek amacıyla dil dersi almak istediğini, ancak bu amaçla görüştüğü tanık Hülya’nın davalının istememesi nedeniyle davacıya ders vermekten vazgeçtiğini, diğer taraftan davalının davacıyı geçici de olsa yanına almak için bir girişimde bulunmadığını, bu nedenle davalı izne geldiğinde tarafların tartıştığını ve davalının davacıya karşı şiddet uyguladığını beyan etmişlerdir. Şu durumda, davalının evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmekten kaçındığı ve davacıya karşı güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, dolayısı ile davacı eşin ayrı yaşamakta haklı olduğu ortadadır.Diğer taraftan, tanıklardan ... ve ...’nin beyanlarında belirttikleri olaylar ise davalının yukarıda açıklanan davranışlarına davacının gösterdiği tepkinin yansıması olarak kabul edilmelidir

. Şu durumda, davalının evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmekten kaçındığı ve davacıya karşı güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, dolayısı ile davacı eşin ayrı yaşamakta haklı olduğu ortadadır.Diğer taraftan, tanıklardan ... ve ...’nin beyanlarında belirttikleri olaylar ise davalının yukarıda açıklanan davranışlarına davacının gösterdiği tepkinin yansıması olarak kabul edilmelidir.Şu durumda; ayrı yaşamda haklı olduğunu kanıtlayan davacının istemin tedbir nafakası olması ve eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesinin ayrı yaşama halinde de korunması gerektiği düşünüldüğünde, mahkemece davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile de orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafaka takdir edilmesi gerekirken, tanık beyanlarının yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda kusur durumu gözetilerek düşük nafaka takdir edilmesi doğru görülmemiştir.Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12302, Karar No: 2008/14718, Tarih: 09.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/12302 E.  ,  2008/14718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölcük İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kamulaştırmasız el atma nedeniyle verilen tazminat ilamlarında Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre TC. Anayasası'nın 46/son maddesindeki faiz oranlarının uygulanamayacağına, hükme esas alınan bilirkişi raporunda da yasal faiz oranları üzerinden hesaplama yapıldığına alacaklının borçlu aleyhine Gölcük İcra Müdürlüğü'nde başlattığı 2004/3307 sayılı takip dosyası derdest bulunduğu sırada 2003 yılı Bütçe Kanunu'nun 51/t maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 22.01.2004 tarih ve 2003/41 E. 2004/4 K. sayılı kararı ile iptal edildiğinin anlaşılmasına, bu nedenlerle faiz farkı isteyebileceğine, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA),  harç alınmasına yer olmadığına, 09.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2857, Karar No: 2019/583, Tarih: 21.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2857 E.  ,  2019/583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Yahyalı Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.02.2014 tarihli ve 2013/244 E., 2014/45 K. sayılı karar davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 11.06.2014 tarihli ve 2014/11412 E., 2014/14551 K. sayılı kararı ile:

"…Dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 5.2.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsülen tahsili istemine ilişkindir.

Dairemiz bozma ilamı ile işverenin sorumlu olduğu miktarın belirlenmesi bakımından gerçek zarar hesabı yapılması gerektiği belirlenmiştir.

Mahkemece bozma ilamı sonrasında, ölüm nedeniyle oluşan zararın tespitinin teknik bilgiyi gerektirmediğinden bahisle, gerçek zarar hesabı incelemesi yapılmamış, Kurum tarafından bildirilen gelirin peşin değerinin yarısının tahsiline hükmedilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 266. maddesine göre, genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkes gibi hakimin de bildiği ve hakimlik mesleğinin gereği olarak hakimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konularda bilirkişi dinlenmesine karar verilemezse de, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur.Bilirkişinin mesleği itibarıyla konunun uzmanı olması gerektiği kuşkusuzdur.

İş kazalarında, sigortalının ölümü nedeniyle hak sahiplerinin bakiye destek sürelerine göre mahrum kaldıkları destek tutarlarının belirlenmesi, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden, uzman bilirkişiden hesap raporu alınmalıdır.

Öte yandan bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, davalılar ... ve ... yönünden, ocak çavuşu olan davalıların işverenin işçisi olduğu ve bu nedenle 3. kişi konumunda bulunmadıklarından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, iş kazalarında işverenin 1. Kişi, sigortalı ve hak sahiplerinin 2. kişi, bunun dışında kalanların ise 3. kişi olarak kabul edilmeleri ve kesinleşen kusur raporunda ocak çavuşlarına da bir miktar kusur verilmesi nedeniyle, bu davalıların 5510 sayılı Kanun'un 21/4. maddesi kapsamında sorumlu olduklarının gözetilmemesi isabetsizdir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda

mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI