muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15081, Karar No: 2017/20215, Tarih: 07.12.2017

Ayrıca, gerekirse özellikle bu dönemlere ilişkin olarak SGK'ndan davalı ...'nin o dönemdeki ünvanı ve şimdiki ünvanı gerekirse taraflardan sorularak tespit edilip Mahkeme müzekkeresinde davalı ...'nin bu eski ve yeni ünvanları da belirtilerek, yukarda belirtilen tarih aralıklarında geçerli olan davalı ...'nin hizmet alımına / kimden /hangi alt işverenden/ şirketten hizmet alımı yaptığına ilişkin belgeler ve varsa sözleşmeler istenmelidir.

Tarafların bu iki işyerine ilişkin açıklamaları gerektirir ise sair belgeler de celbedilerek tüm bunlar mevcut dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilerek, bu iki işyerindeki çalışmaların hizmet süresine eklenip eklenmeyeceği tespit edilerek sonuca gidilmelidir.

3-Davalı ...'nin kabul ettiği hizmet süresi olan 19/03/2004-31/12/2009 tarihleri arasında hizmet döküm cetvelinde davacının çıkış ve girişleri arasında yaklaşık 4,5 ay, 4 ay, 3 ay gibi boşluklar (davacının hiç bir yerde çalışması görünmeyen süreler) bulunmaktadır.

Ayrıca, davalı Belediyenin kabul etmediği dönem içinde de hizmet döküm cetvelinde bazı boşluklar görünmektedir. Örnek olarak, 06/11/2001-12/6/2002 arası yaklaşık 7 ay 1 hafta, 03/01/2004-19/03/2004 arası yaklaşık 2,5 ay boşluktur.

Bu boşluklar da hizmet süresine dahil edilmiştir. Bu sürelerde davalı ...'de çalışıp çalışılmadığı davacı asil duruşmaya bizzat celbedilerek sorulmalı, çalıştığının ileri sürer ise taraflardan bu sürelerde çalışılp çalışılmadığına dair belgeler istenmeli, gerekirse iki numaralı şıkta belirtilen şekilde araştırmalar yapılmalı ve belgeler celbedilmeli, varsa eksik ihale/ hizmet alım belgeleri, puantaj ve sair çalışma olgusunu gösteren belgelerin neler olduğu taraflardan sorularak, bu boşlukların hizmet süresine dahil edilip edilmeyeceği konusunda sonuca gidilmelidir.

4-Davacının hesaba esas hizmet süresinde çalıştığı alt işverenliklerdeki özlük dosyaları celbedilerek münderecatlarındaki belgelerin talep edilen alacaklara etkisi irdelenmelidir.

Bu kapsamda, alt işverenliklere ulaşabilmek bakımından, alt işverenliklerin ünvanları hizmet alım sözleşmesi, SGK belgeleri gibi belgelerden tam olarak tespit edilmeli, gerekirse Ticaret Sicili Müdürlüklerinden eski ve yeni ünvanları tam ve doğru şekilde tespit edilerek, bu ünvanları üzerinden Ticaret Sicili Müdürlüklerinden belirlenecek son güncel merkez adreslerine yazı yazılmalıdır.

5-Davacının davalı ... Şirketi hakkındaki davayı atiye bırakması sonucunda, Bilici Şirketi bakımından yapılan yargılama giderinden davalı ...'nin sorumlu tutulmaması gerektiğinin, bu yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır. Bilici Şirketi bakımından yapılan yargılama giderinin hüküm fıkrasından açıkça ortaya konmaması ve hüküm fıkrasının bu bakımdan denetime elverişsiz olması da hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/12/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9808, Karar No: 2015/1153, Tarih: 05.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/9808 E.  ,  2015/1153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.03.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava ve birleştirilen dava Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, geçit kurulması halinde ikinci ve üçüncü seçenekten kurulmasının uygun olacağını belirtmiştir.

Mahkemece, 1918 parsel sayılı taşınmaz lehine, 1917 parsel sayılı taşınmaz aleyhine ekli krokide birinci ihtimal olarak düzenlenen ve (A) harfiyle gösterilen 140,00 m2 yüzölçümündeki güzergahtan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır.

Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, İkincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön İse, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut olayda; davacının maliki olduğu 1918 parsel sayılı taşınmazın genel yola çıkışının bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu sabittir. Davalı şirket 1916 parsel sayılı taşınmaz ile aleyhine geçit hakkı tesis edilen 1917 parsel sayılı taşınmazları bir bütün halinde petrol istasyonu olarak kullanmaktadır. Hükme esas alınan fen bilirkişi raporunda birinci seçenek olarak gösterilen güzergah iki taşınmazın ortasından geçmektedir. Bu durumda mahkemece, davalının petrol istasyonunun kullanım bütünlüğünün bozulmaması için ikinci seçenek olarak gösterilen ve davalı şirkete ait 1917 parsel sayılı taşınmazın doğusundan ve 4863 parsel sayılı taşınmazın kuzeyinden ve 1965 parsel sayılı taşınmazın batısından geçen seçenekten geçit hakkı kurulmasını kabul ettiği de gözetilerek 12.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda ikinci seçenek olarak gösterilen güzergahtan geçit kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

05.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9707, Karar No: 2014/1550, Tarih: 28.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/9707 E.  ,  2014/1550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalı tarafından yaralanan sigortalıya yapılan, toplam 2977,14 TL sosyal sigorta yardımlarının, 5510 sayılı Kanunun 21.ve 76. maddelerince tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulü ile 1.786,28 TL’nin tahsiline karar verilmiştir.

30.01.2013 tarihli hükmün,davacı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2013 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.820 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının tespitinde, alacağın tamamının gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, (6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi gereğince), HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece reddedilen 1.190,86 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçelerinin REDDİNE, 28.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14648, Karar No: 2022/13346, Tarih: 04.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14648 E.  ,  2022/13346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 04.10.2022 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı, usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1)Mahkemece tespit edilen bedelden acele el koyma dosyasında tespit edilen bedelin mahsubu ile fark bedele yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken, tespit edilen bedelin tamamına faiz işletilmesine karar verilmesi,

2)Dava konusu taşınmaz üzerinde sadece haciz şerhi olduğu ve haciz şerhinin bedele yansıtılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken tespit edilen bedelin 3'er aylık hesapta nemalandırılarak, karar kesinleştiğinde davalıya verilmesine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 üncü bendinin 2. fıkrasında yazılı (tespit edilen bedele) kelimesinin çıkarılmasına, yerine (mahkemece tespit edilen bedelden acele el koyma dosyasında tespit edilen bedelin mahsubuyla kalan 6.902,75 TL fark bedele) ibaresinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1 inci bendinde yazılı (depo edilen bedelin üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak, karar kesinleştiğinde) kelimelerinin çıkarılmasına, yerine (tapu kaydındaki haciz şerhinin bedele yansıtılarak) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 8.400,00 TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 04.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/643, Karar No: 2020/5973, Tarih: 18.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/643 E.  ,  2020/5973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 10.04.2019 tarih ve 2018/574-2019/308 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile TEDAŞ arasında akdedilen 24.07.2006 tarihli "İHDS" kapsamında sözleşme öncesi dönemdeki olaylardan kaynaklanan sorumluluğun sözleşmenin 7.4 ve 7.6 maddeleri gereğince davalı TEDAŞ'a ait olduğu, müvekkili şirket aleyhine açılmış olan Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 18.10.2012 tarih ve 2010/422 E 2012/305 K sayılı ilamı ile dağıtım sisteminin işletilmesi ile ilgili kamulaştırılmasız el atma için açılan davada müvekkil şirket tarafından hak sahiplerine ödenmek zorunda kalınan tazminattan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 33.838,82 TL'nin tazminat ile 9.002,73 TL bakiye karar harcı ile 1.384,00 TL temyiz harç ve masraflarının ödeme tarihlerinden itibaren uygulanacak avans faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu alacağın zamanaşımına uğramış olduğunu, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ve Hisse Satış Sözleşmeleri gereğince dağıtım faaliyetleri ile ilgili devre esas bilançoların düzenlenip kesinleştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak, alacağa konu kamulaştırmasız el atma olayının işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı tarihten önceki dönemi kapsadığı, ancak Çatalca Tapu Sicil Müdürlüğü'nden gelen kayıtlarda malik olarak görünen BEDAŞ’ın el attığı taşınmazla ilgili ödediği bedeli istemekte haklı olamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre,davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1945, Karar No: 2014/5821, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1945 E.  ,  2014/5821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/2375, Karar No: 2023/1327, Tarih: 27.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2375 E.  ,  2023/1327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.11.2021 tarihli ve 2021/295 Esas, 2021/710 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 09.11.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.12.2022 tarihli ve 2022/13126 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2022 tarihli ve KYB-2023/1850 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2022 tarihli ve KYB-2023/1850 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 09/11/2021 tarihli kararı ile sanık hakkında silahla kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun’un 86/2, 86/3-e, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca belirlenen 112 gün adli para cezasının, anılan Kanun'un 52. maddesi gereğince 1 gün karşılığı 20,00 Türk lirası üzerinden 2.240,00 Türk lirası adli para cezası olarak hükmedilmesi yerine, hesap hatası yapılarak 2.400,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde, hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrasına göre belirlenen 112 gün adlî para cezasının 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü takdîren 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilen adlî para cezası miktarının, “2.240,00 TL adlî para cezası” yerine “2.400,00 TL adlî para cezası” olarak tespiti Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında katılan ...'a karşı kasten yaralama suçundan verilen Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.11.2021 tarihli ve 2021/295 Esas, 2021/710 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın katılan ...'ı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle işlemesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 180 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 135 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 112 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4105, Karar No: 2014/9170, Tarih: 29.09.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/4105 E.  ,  2014/9170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

...M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda teknisyen kadrosunda bulunan ve ...Adliyesindeki İşyurtlarına ait Hediyelik Eşya reyonunda görev yapan sanığın, cezaevinde tutuklu/hükümlüleri ziyaret için gelen yakınlarının görüş taleplerine ilişkin dilekçeleri kuruma ait kâğıtlara yazarak karşılığında her birinden 1 TL para aldığı, bu şekilde görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle menfaat temin ettiği, ayrıca kamu zararı ile kişi mağduriyetine yol açtığı tüm dosya kapsamı, disiplin soruşturma evrakı ve beyanlar ile anlaşılmakla, zincirleme biçimde görevi kötüye kullanma suçundan TCK'nın 257/1, 43/1, 53/1, 5. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.