muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10275, Karar No: 2022/915, Tarih: 23.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/10275 E.  ,  2022/915 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin16.04.2018 tarih ve 2018/37-2018/256 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 3/1, TCK'nın 314/3 ve 220/7

delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1,

TCK'nın 62/1, 53/1, 63 maddeleri uyarınca verilen

mahkumiyet kararına yönelik istanaf başvurusunun

esastan reddine dair karar ile bu kararın Bölge Adliye

Mahkemesi Cumhuriyet savcısınca temyizi üzerine,

kesin nitelikte olan kararın temyizi kabil olmadığı

gerekçesi ile temyiz talebinin 5271 sayılı CMK'nın

286/2-a maddesi gereğince reddine ilişkin ek karar

Bölge Adliye Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 24.05.2018 tarih ve 2018/1683-2018/1368 sayılı temyiz isteminin reddine dair ek karara karşı yapılan Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesi tarafından 16.04.2018 tarihli kararla sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan mahkumiyet hükmü tesis edildiği, söz konusu kararın Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından istinafa konu edildiği, Antalya Bölge Adliye Mahkemesince 24.05.2018 tarihinde esastan ret kararı verildiği, kararın verildiği tarih itibarıyla söz konusu kararın CMK’nın 286/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte ve temyize kabil olmayan kararlardan olduğu, dolayısıyla istinaf Cumhuriyet savcısının söz konusu kararı temyize hakkı bulunmadığı, ayrıca istinaf Cumhuriyet savcısının 24.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına dair Kanun kapsamında yapılan değişiklikle temyize kabil hale gelen hüküm hakkında, yasal süresi içinde yapmış olduğu bir temyiz başvurusu da bulunmadığından, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 22.06.2018 tarih tarihli ve aynı sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin CMK'nın 302/1. maddesi gereğince reddi ile ek kararın ONANMASINA,

II-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne 7188 sayılı Kanun kapsamında yapılan temyiz incelenmesinde;

Sanığın dosya kapsamındaki eylemlerinin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmak suretiyle örgüte üye olma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddelerindeki atfın niteliği ve aleyhe temyiz bulunmaması karşısında, yine silahlı terör örgütüne üye olma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda ek savunma verilmeden silahlı terör örgütüne yardım suçundan hüküm kurulması, sanığa isnat edilen eylemin değişmeyip suç vasfının lehe değişmesi ve isnat edilen eyleme ilişkin savunmasının alınması nedeniyle savunma hakkı kısıtlanmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükümlere esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

1-Sanık hakkında ceza hükmü tesis edilirken tayin olunan 1 yıl 8 ay hapis cezasından 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi uygulanarak 1/2 oranında artırım yapılması suretiyle 1 yıl 18 ay hapis cezasına hükmedildiği, TCK’nın 62. maddesinin uygulanmasında ise 1 yıl 13 ay hapis cezası yerine 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçu mütemadi olmayıp yakalanma ile temadi kesilmeyeceğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi yerine yakalanma tarihinin yazılması,

2-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçu mütemadi olmayıp yakalanma ile temadi kesilmeyeceğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi yerine yakalanma tarihinin yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın 5271 sayılı CMK'nın 303. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 5. maddesinde yer alan "2 yıl 1 ay" ibaresinin çıkartılarak yerine "1 yıl 13 ay" ibaresinin yazılması, Bölge Adliye Mahkemesi ve İlk Derece Mahkemesi karar başlıklarındaki suç tarihi olarak gösterilen "21.09.2016 tarihi ve öncesi" çıkarılıp yerine "22.09.2014" yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9151, Karar No: 2020/1098, Tarih: 22.01.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/9151 E.  ,  2020/1098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Sulu tarım arazisi niteliğindeki ... Köyü 103 ada 94 parsel sayılı taşınmaza net gelirine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Taşınmazın sulu tarım arazisi niteliği, konumu ve yüzölçümü dikkate alındığında değeri belirlenirken kapitalizasyon faiz oranının %4 uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 kabulü ile az bedel tespiti,

2)Dava konusu taşınmazın gerçek tapu maliki ... kızı ... TC kimlik nosu .... olduğu halde; TC kimlik nosu ... olan ... hakkında karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 maddesi gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün, yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10613, Karar No: 2023/9488, Tarih: 11.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10613 E.  ,  2023/9488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/327 E., 2023/194 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekilleri vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının, ... Bankası A.Ş.'de 21.08.2002 tarihinden bu güne kadar çalıştığının tespiti ile tüm çalışanların üye olduğu ... Vakfı'na 21.08.2002 tarihinden itibaren üyeliğinin yapılmasına, davalı ... Bankası A.Ş. nezdinde çalışmaya başladığı 21.08.2002 tarihinden itibaren diğer davalı ... Bankası A.Ş. ve ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfına üyeliğinin yapılarak 21.08.2002 - Mayıs 2015 tarihleri arasındaki hizmet süresinin ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı ile ilişkilendirilerek tüm haklardan yararlandırılması gerektiğinin tespitine, 21.08.2002 - Mayıs 2015 tarihleri arasında SGK'ya yatırılan primlerinin, SGK tarafından davalı ... Bankası A.Ş. ve ... Bankası A.Ş. mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'na aktarılması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.... Bankası A.Ş. vekili; 2002 yılı sonrasında çalışanların bildirimlerinin Sosyal Sigortalar Kurumu'na yapıldığını bu durumun hak kaybına yol açmayacağını; müvekkili tarafından gerçekleştirilen işlemin mevzuata uyun olduğunu beyanla, davanın reddi gereğini savunmuştur.

2.... Bankası A.Ş. ve ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Vakfı vekili; ... mahkemelerinin yetkili olduğunu, davanın SGK Başkanlığına ihbarı gerektiğini; 4603 sayılı Kanun'un yürürlüğü sonrasında Vakfa yeni üye girişi yapılmasının mümkün olmadığını; primleri eksiksiz ödenen ve halen aylığa hak kazanmamış olan davacının, eldeki dava nedeniyle hukuki yararının bulunmadığını beyanla, davanın reddi gereğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.03.2019 tarihli ve 2017/347 - 2019/84 sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Vakıf vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2020 tarihli ve 2019/1041-2020/1844 sayılı kararıyla davalı Vakıf vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 19.03.2019 tarihli ve 2017/347 - 2019/84 sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Vakıf vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2020 tarihli ve 2019/1041-2020/1844 sayılı kararıyla davalı Vakıf vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Vakıf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında; SGK Başkanlığının davaya dahil edilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Davacının davasının kabulüne;

Davacının davalı ... Bankası Genel Müdürlüğü Aş nezdinde çalışmaya başladığı 21/08/2002 tarihinden itibaren diğer davalı ... Bankası Aş ve ... Bankası Aş Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfına üyeliğinin yapılarak 21.08.2002 - 31.05.2015 tarihleri arasında davalı ... Bankası Aş tarafından SGK'na bildirilen ve primleri ödenen hizmet süresinin ... Bankası A.Ş. ve ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı ile ilişkilendirilerek tüm haklardan yararlandırılması gerektiğinin tespitine,

Davacının 21.08.2002 - 31.05.2015 tarihleri arasında SGK'na yatırılan primlerinin, ... Bankası A.Ş. ve ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfına aktarılması gerektiğinin tespitine, ..." dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı Banka vekili temyiz dilekçesinde özetle; hak düşürücü sürenin geçtiğini, husumet itirazlarının bulunduğunu, işlemlerin yerinde olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı Vakıf vekili temyiz dilekçesinde özetle; husumet ve yetkisizlik itirazlarının bulunduğunu, Kurum işlemi iptal edilmeden vakıftan aylık bağlanamayacağını, hukuki yararın bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

3.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; husumet itirazlarının bulunduğunu, davacının hukuki yararının bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 21.08.2022 tarihinden itibaren davalı Vakıf mensubu olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un Geçici 20 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi ile Geçici 20 nci maddesi, davalı Vakıf Senedi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 21.08.2022 tarihinden itibaren davalı Vakıf mensubu olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un Geçici 20 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi ile Geçici 20 nci maddesi, davalı Vakıf Senedi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10902, Karar No: 2011/11813, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10902 E.  ,  2011/11813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin Aralık 1994 olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının teslim etmiş olduğu ürün bedelinden yapılan prim kesintisi nedeniyle 1994 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece kısa kararda, davacının zorunlu tarım ... sigortalılık başlangıç tarihinin 1.1.1995 olduğunun tespitine, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise; davacının 1.7.1995 tarihinden itibaren sigortalılığının başladığının tespitine karar verildiği, böylelikle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysaki, 30.6.2010 günlü oturumda tefhim edilen kısa karar ile, gerekçeli kararın çelişkili olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Bu durumda, konuyla ilgili 10.4.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5599, Karar No: 2016/3950, Tarih: 11.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/5599 E.  ,  2016/3950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... çalışma alanında bulunan 104 ada 1, 111 ada 17 ve 114 ada 5 parsel sayılı sırası ile 5.794.98, 20.413,50 ve 3.807,67 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile çekişmeli 104 ada 1, 111 ada 17 ve 114 ada 5 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 25.02.2013 tarihli ve 2013/109-97 Esas, Karar sayılı muris ...'ın veraset ilamındaki ...'ın miras payı oranında iptali ile davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların tarafların ortak miras bırakanı ...'tan intikal ettiği, murisin sağlığında diğer mirasçılarından mal kaçırma gayesi ile çekişmeli taşınmazları davalı adına tespit ettirdiği ve davalı tarafın, diğer mirasçıların miras hakkını aldıklarını ispatlayamadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacı ..., çekişmeli taşınmazların muris Ahmet Atak'tan kaldığını ve mirasçıları arasında taksim yapılmadığını öne sürerek eldeki davayı açmış, davalı taraf ise dava konusu taşınmazların tespitinin murisin sağlığında yapıldığını ve tüm mirasçıların haklarını aldıklarını öne sürerek davanın reddini savunmuştur. Taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen davacı tanıkları çekişmeli taşınmazların murisin sağlığında davalı adına tespit edildiğini, muris Ahmet Atak'ın davacı dışındaki tüm mirasçıları da yargılama sırasında dilekçe vererek murislerinin sağlığında miras paylarını aldıklarını ve davacının da payını aldığını beyan ettikleri halde mahkemece bu beyanlar göz ardı edilerek hüküm kurulmuştur. Öte yandan davalı taraf delil olarak tanık beyanlarına dayanmış olup, davalı tanıkları yöntemine uygun şekilde keşifte dinlenilmeksizin ve dinlenmeme nedenleri de gösterilmeksizin hüküm kurulmuştur. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmek için mahalli bilirkişi ve taraf tanıkları ile taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, mahalli bilirkişi ve taraf tanıklarının yöntemine uygun şekilde dinlenilerek çekişmeli taşınmazların sağlar arası tasarrufla davalıya mı intikal ettiği, yoksa terekeye mi dahil olduğu hususu net olarak açıklığa kavuşturulmalı, beyanlar arasında çelişki oluştuğu takdirde, gerektiğinde yüzleştirme yapılarak çelişkinin giderilmesine çalışılmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle bir hüküm tesis edilmesi gerekir. Belirtilen yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm tesis edilmesi isabetsiz olup, davalı ...'ın temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 11.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1152, Karar No: 2017/5479, Tarih: 08.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/1152 E.  ,  2017/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık soruşturma aşamasında uzlaşma hükümlerinin uygulanmasını kabul etmediğini belirtmişse de, o tarihte yüklenen suç nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanmasına yasal olanak bulunmadığından, uzlaşma teklifinin usule uygun olarak yapılmadığı anlaşılmakla, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254 maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.