muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4955, Karar No: 2011/5215, Tarih: 06.06.2011

Uyuşmazlık konusu incelendiğinde;

1-506 sayılı Yasanın 3917 sayılı Yasa ile değiştirilmeden önceki halinde durum;

Öncelikle, zamanaşımı süresinin ne zaman başlayacağı konusu üzerinde durmak gerekir. SGK primleri her ay için izleyen ayın sonuna kadar ödenebilir. Prim borcunun muaccel olduğu tarih her ay için izleyen ayın sonudur. 506 sayılı Yasanın 80. maddesinin 3917 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haline göre, Sosyal Sigortalar Kurumunun prim alacakları ile ilgili olarak 818 sayılı Borçlar Yasası hükümlerinin uygulanması söz konusuydu.

Borçlar Yasasının 125 maddesine göre, prim alacaklarının tahsilinde zamanaşımı süresi, 10 yıl olarak uygulanmaktaydı. Prim zamanaşımı, Borçlar Yasasının 128. maddesine göre, borcun muaccel olduğu tarihte başlar. Borcun muaccel olduğu tarih ise, 506 sayılı Yasanın 80. maddesine göre ay be ay ödenmesi gereken prim alacakları yönünden, ertesi ayın sonuna kadar ödenmesi gerektiğinden, en son ödeme tarihi olan "izleyen ayın son günüdür. Bu dönemde zamanaşımının kesilmesi ve durdurulması, bu konuda bir özellik göstermez. Borçlar Yasasının 132. ve ardından gelen maddeleri burada da aynen geçerlidir.(Bakınız, Mustafa Çenberci-Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi Olgaç Matbaası 1977, shf;641) Bu dönemde, SSK prim alacakları İcra İflas Yasası hükümlerine göre tahsil edilmekteydi.

Bu dönem ile ilgili olarak Yargıtay uygulaması bu doğrultuda olmuştur.

2-506 Sayılı Yasanın 3917 sayılı Yasa ile değişik 80. maddesi uygulama zamanında durum;

506 sayılı Kanunun 80. maddesinde, 3917 sayılı Kanun ile yapılan ve 8.12.1993 tarihinde yürürlüğe giren; “Kurumun, süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Hakkında Kanun hükümleri uygulanır.” hükmü uyarınca, Kurum alacakları yönünden 6183 sayılı Kanunun zamanaşımına ilişkin 102. ve devamı maddeleri geçerli olmuştur.

Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanması öngörüldüğünden, anılan Yasanın 102.maddesi uyarınca, sözü edilen alacaklar 5 yıllık zamanaşımı süresine tabi olmuştur.Anılan hüküm, “tahsil zamanaşımı” başlığı altında “Amme alacağı, vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrar. Para cezalarına ait özel yasalarındaki zamanaşımı hükümleri mahfuzdur. Zamanaşımından sonra mükellefin rızaen yapacağı ödemeler kabul olunur” şeklinde düzenlenmiştir. Dolayısıyla 506 sayılı Yasanın 80. maddesinde, 5198 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önce, Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacakları, 6183 sayılı Yasanın 102.maddesi uyarınca, dönemin başladığı takvim yılını takip eden, takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde zamanaşımına uğramaktaydı.(Bakınız. Aşağıda HGK. 20.09.2006, 2006/546-565)

3-5198 sayılı Yasanın 11. maddesi ile 506 sayılı Yasanın 80.maddesinde 06.07.2004 tarihinde yapılan değişiklikle, Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Yasanın 102.maddesinin de uygulanmayacağı öngörülmüştür. Dolayısıyla Kurumun sigorta primlerinden doğan alacakları, eskiden olduğu gibi Borçlar Yasasının 125. maddesine göre 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olacaktır. Zamanaşımı başlangıcı da Borçlar Kanunun 128. maddesi uyarınca alacağın muaccel olduğu, yani ödeme tarihinin son günü olacaktır.Örnek olarak, 2004 yılı 8. ay primi 30.09.2004 tarihine kadar ödeneceğinden, zamanaşımı süresi 01.10.2004 tarihinden başlayacak ve 01.10.2014 tarihinde sona erecektir.

HGK.'nun 20.09.2006 gün ve 2006/546-565 sayılı Kararına göre;

"Burada önemli yön; yargılama sırasında meydana gelen bu yasa değişikliğinin söz konusu uyuşmazlıkta gözetilip gözetilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kanunlarda aksine bir düzenleme yer almaması halinde zamanaşımı başlangıcı yönünden “zamanaşımının alacağın muaccel olduğu tarihte başlayacağı...” na ilişkin Borçlar Kanununun 128. maddesi hükmü dikkate alınmalıdır.

Muacceliyet anının belirlenmesi, zamanaşımının başlangıcının ve buna bağlı olarak, somut uyuşmazlıkta uygulanacak yasa hükmünün saptanmasında önem taşımaktadır.

Bir tanım vermek gerekirse muacceliyet, bir borç ilişkisinde, alacaklının edimi isteyebileceği ve borçlunun da bu isteme uyarak, edimi ifa etmekle yükümlü olduğu anı belirler. Bir başka deyişle, söz konusu anda borç, ifa kabiliyeti kazanır ve alacaklı yine o anda edimi kabul etmekle yükümlü olur. Bir alacağın ya da borcun muaccel olması, ilke olarak edimin ifası için öngörülmüş bulunan vadenin dolmasıyla gerçekleşir. Borcun ifası için öngörülen vade kanundan, işin özelliklerinden yada dürüstlük kuralından çıkarılamıyorsa, bu durumda, BK m. 74 hükmü gereğince, borcun "hemen ifa ve derhal icrası talep edilebilir" hükmü uygulama bulacaktır.

506 sayılı Kanunun 80. maddesi, prim borcunun en geç ertesi ayın sonuna kadar Kuruma ödeneceğini, 6183 sayılı Kanunun 102. maddesi, “amme alacağı, vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrayacağı” hükme bağlanmıştır.

506 sayılı Kanunun 80.maddesi ile prim borcunun vadesinin belirlenmiş olması karşısında, kurum alacağının anılan tarihte muacceliyet kesbedeceği belirgindir.

Yargılamaya konu prim alacağının Kasım 1997 devresine tahakkuk ettirilmiş ve gecikme zammının bu tarih itibariyle başlatılmış olması karşısında, anılan devrede yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 80. maddesi uyarınca, kurum alacaklarının tahsilinde gözetilecek zamanaşımı süresi 6183 sayılı Kanunun 102. maddesi uyarınca belirlenmelidir.

5198 sayılı Kanunun 11. maddesi ile anılan Yasanın 80. maddesine getirilen düzenlemenin, yürürlük tarihi olan 06.07.2004 tarihinden sonra muaccel olan alacaklara uygulanması gerekmektedir.

5198 sayılı Kanunun 11. maddesi ile anılan Yasanın 80. maddesine getirilen düzenlemenin, yürürlük tarihi olan 06.07.2004 tarihinden sonra muaccel olan alacaklara uygulanması gerekmektedir.

Yerel mahkemece, bu yön gözetilerek verilen direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir."

Öteyandan, Yargıtay 10 Hukuk Dairesinin 14.02.2008 gün ve 2007/25251-208/1851 K. sayılı Kararına göre de; " İnceleme konusu davada ; takibe ve dolayısıyla davaya konu olan prim borçları , 2000 yılının 3.ayı ile 12.ayları(12.ay dahil) arası döneme ilişkin olup , söz konusu bu borcun 31.01.2001 tarihi itibarıyla tamamen muaccel hale geldiği ve zamanaşımının da borcun muacceliyet tarihi itibarıyla değerlendirilmesi gerekeceği dikkate alındığında , bu durumda yukarıdaki açıklamalar da gözetilerek söz konusu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı yasanın 80.maddesi ve 6183 sayılı yasanın 102.maddeleri uyarınca zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğu gözetilerek yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken , yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir,

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır."

4-Son olarak, 5510 sayılı Kanunun 93. maddesinde, yine 6183 sayılı Yasadaki zamanaşımı süresinden vazgeçilmiş ve zamanaşımı süresi ile ilgili olarak özel bir düzenleme getirilmiştir. Madde hükmüne göre, “Kurumun prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak 10 yıllık zamanaşımına tâbidir.” Madde metni muacceliyet tarihinin belirlenmesinde, dolayısıyla zamanaşımı süresinin başlangıcının tesbitinde, Borçlar Yasasının uygulanmasına son vermiştir. Yasanın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden sonraki primler için zamanaşımı başlangıcı ödeme dönemini takip eden yılbaşından itibaren başlayacaktır. Genel olan bu tanımlama dışında istisnai olarak "Kurumun prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise, mahkeme kararının kesinleşme tarihinden" itibaren, zamanaşımının on yıl olarak uygulanacağı hükmü getirilmiştir. Ayrıca, 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine tâbi sigortalıların zamanaşımı nedeniyle prim ödenmeyen süreleri, sigortalılık süresinden sayılmaz. Hükmü getirilerek primleri zamanaşımı nedeniyle sigortalılardan tahsil edilemeyen sigortalıların prim ödemeksizin yaşlılık aylığı bağlatması engellenmiştir.

SONUÇ; Hukuk devletinde, müktesep hakların korunması ile birlikte hukuk güvenliği de temel bir ilkedir. Öğretide de hukuk güvenliği temel bir ilke olarak kabul edilmiştir.Esasen, mevcut yasal düzenlemelere göre hareket eden kişilerin, bu yasal düzenlemeler nedeniyle tabi oldukları hukuki durumlarının yeni yasal düzenlemelerle değiştirilmemesi esastır. Anayasa Mahkemesinin, 30.11.2007, E.2006/61, K.2007/91, RG.23.02.2008, S.26796; ve 17.01.2008, E.2007/21,

SONUÇ; Hukuk devletinde, müktesep hakların korunması ile birlikte hukuk güvenliği de temel bir ilkedir. Öğretide de hukuk güvenliği temel bir ilke olarak kabul edilmiştir.Esasen, mevcut yasal düzenlemelere göre hareket eden kişilerin, bu yasal düzenlemeler nedeniyle tabi oldukları hukuki durumlarının yeni yasal düzenlemelerle değiştirilmemesi esastır. Anayasa Mahkemesinin, 30.11.2007, E.2006/61, K.2007/91, RG.23.02.2008, S.26796; ve 17.01.2008, E.2007/21,

K.2008/40. sayılı kararlarına göre de, "hukuk güvenliği" hukuk devletinin temel unsurlarından biridir.

Örnek vermek gerekirse, İşveren 01.01.1994-31.12.1994 tarihleri arasında 506 sayılı Yasaya tabi hizmeti bulunan sigortalısını SSK na bildirmemişse, o dönemde 6183 sayılı Yasa uygulanacaktır., 01.01.1995 tarihinden itibaren 5 yıl sonra, 01.01.2000 tarihinde zamanaşımı süresi dolmuş olacağından zamanaşımı savunmasından yararlanır. Primleri ödemek zorunda değildir. Sigortalının, 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonra açacağı bir hizmet tesbiti davasında da, işverenin işe giriş bildirgesi vermesi nedeniyle hakdüşürücü süre geçmemiş olur ve hizmet tesbitine karar verilirse, hüküm de örneğin 01.01.2012 tarihinde kesinleşirse, zamanaşımı süresi eski mevzuata göre dolmuş olan işveren, yeniden 10 yıllık bir zamanaşımı süresine tabi mi olacaktır.? Burada kazanılmış hak ilkesi uyarınca yeni bir zamanaımı süresi asla başlayamaz.

Prim borçlarının tahsilinde, zaman zaman 818 sayılı Borçlar Yasası veya 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Hakkındaki Yasa hükümleri uygulanmıştır. Her iki yasa hükümleri dikkate alındığında, sigortalının açacağı hizmet tesbiti davası, işverenin prim borcu nedeniyle işlemeye başlayan zamanaşımı süresini kesmez. Başka bir anlatımla, açılmış bir hizmet tesbiti davası da bu nedenle zamanaşımı süresinin işlemesine engel olmaz. Örneğimize dönersek, 01.01.1994-31.12.1994 tarihleri arasında bildirilmeyen hizmeti bulanan sigortalı 01.01.1995 tarihinde hizmet tesbiti davası açsa dahi bu sigortalının hizmetine ilişkin pirimlerin zamanaşımı süresi 01.01.2000 tarihinde dolmuş olacaktır. Hizmet tesbiti davasının 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonra kesinleştiği varsayılırsa, yine kazanılmış hak ilkesi ihlal edilecektir. Eski mevzuata göre başlayan ve işleyen zamanaşımı süresi hizmet tesbiti davası ile kesilmediğine göre, bu davanın sonuçlanması, işverenin yeni mevzuatla getirilen yeni bir zamanaşımı süresine yeniden tabi tutulması hak ve nesafet kurallarına göre izah edilemez.

Somut olayda da, prim borcunun bir kesimi 2003 yılı 12. ayına aittir. Borcun doğduğu tarih itibarıyla 5 yıllık zamanaşımı süresi geçerlidir ve süre 01.01.2004 tarihinde işlemeye başlamış, zamanaşımı süresi 31.12.2008 tarihinde dolmuştur. Her olay, meydana geldiği tarihteki mevzuat hükümlerine göre değerlendirilmelidir. Eski mevzuata göre başlayan zamanaşımı süresi devam ettiği sırada, yeni bir yasal düzenleme gerekçe gösterilerek, zamanaşımı süresinin"borcun muaccel olduğu tarih" yerine, hizmet tesbiti kararının kesinleştiği tarihten başlatılması, Yasa hükmünün, aksine bir düzenleme bulunmadığı halde geriye yürütülmesi, müktesep hakların ortadan kaldırılması, hakkaniyete ve hukuk güvenliğine aykırı olduğundan2003 yılı 12. aya ilişkin prim borcu yönünden Sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/7983, Karar No: 2025/4552, Tarih: 11.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/7983 E.  ,  2025/4552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1803 E., 2023/360 K.

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEMYİZ EDENLER : Katılan ... vekili, katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan ... vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.06.2021 tarihli ve 2019/16 Esas, 2021/291 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında katılan ...'yı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-a-c-d, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 14.04.2023 tarihli ve 2021/1803 Esas, 2023/360 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik lehe ve aleyhe istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1-h maddeleri uyarınca katılan ... Hizmetler Bakanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, aksi kanaatte olası kastla öldürme suçuna vücut verdiğine ilişkindir.

2. Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna, üst sınırdan ceza verilmesi ve takdiri indirim hükmünün uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

3. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

4. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi ve haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

3. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna ilişkindir.

4. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi ve haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Olay tarihinden önce sanık ile katılan ...'ün aynı iş yerinde masöz olarak görev yaptıkları, birlikte çalıştıkları tarihlerde iş konusunda aralarında anlaşmazlıkların yaşandığı, olay tarihinden yaklaşık 4 ay önce sözlü olarak tartışmaya başladıkları, daha sonra tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sonucunda birbirlerini karşılıklı olarak darp ettikleri ve birbirleri hakkında şikayette bulundukları, söz konusu olay

gerçekleştikten sonra sonra sanığın iş yerinden ayrıldığı, olay tarihinde sanığın katılan ...'nın işe gideceği saati beklediği, katılanın ikametinden çıkarak işe gittiği esnada katılan ...'yı takip ettiği ve sanığın katılan ... tarafından tanınmamak için pardesü giydiği ve eşarp taktığı, katılanın kuaföre yaklaştığı esnada sanığın, katılanın arkasından gelerek boyun bölgesinden aşağı doğru metal matara içerisindeki sülfirik asiti döktüğü, olay yerinden kaçarak ayrıldığı, katılanın yakında bulunan kuaföre giderek yardım istediği, olay nedeniyle 3. derece %45 yanıklara neden olacak, yaşamsal tehlike geçirecek, çehrede sabit iz kalacak ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak nitelikte yaralandığı olayda;

a) Sanığın eylemde kullandığı maddenin öldürmeye elverişli sülfirik asit olması, sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirecek husumet bulunması, sanığın katılanın işe gideceği saati beklemesi, katılanın ikametinden çıkarak işe gittiği esnada katılanı takip etmesi ve sanığın katılan tarafından tanınmamak için pardesü giymesi ve eşarp takması, katılanın kuaföre yaklaştığı esnada sanığın katılanın arkasından gelerek katılanın boyun bölgesinden aşağı doğru metal matara içerisindeki sülfirik asiti dökmesi ve olay yerinden kaçarak ayrılması nazara alındığında eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a-b ve 35/2, maddeleri uyarınca tasarlayarak ve eziyet çektirerek öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu halde suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

b) Katılan ... sanığın aynı iş yerinde masöz olarak çalıştıkları, birlikte çalıştıkları tarihlerde iş konusunda aralarında anlaşmazlıkların yaşandığı, olay tarihinden 4 ay kadar önce 18.04.2018 tarihinde sanık ile katılanın sözlü olarak tartışmaya başladıkları, daha sonra tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sonucunda tarafların birbirlerini karşılıklı olarak darp ettikleri ve birbirleri hakkında şikayette bulundukları, bu olay gerçekleştikten sonra sanığın iş yerinden ayrıldığı, olayın dava konusu olduğu, sanığın eylemini bu olaydan oluşan hiddet ve elemin etkisi nedeniyle gerçekleştirdiği, o olaya ilişkin davada tarafların şikayetlerinden vazgeçmesi suça konu olay tarihinden sonra 17.01.2019 tarihli duruşmada olduğu anlaşıldığından sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle asgari oranda ceza indirimi uygulanması gerektiği halde hatalı gerekçe ile uygulanmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de;

c) Sanığın eylemi neticesinde, katılanın 3. derece %45 yanıklara neden olacak, yaşamsal tehlike geçirecek, çehrede sabit iz kalacak ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak nitelikte yaralandığı olayda, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/1. maddesi uyarınca temel cezaya hükmedilirken aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütler ve 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gözetilerek en üst sınırdan belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında (2-a), (2-b) ve (2-c) numaralı paragraflarda açıklanan nedenlerle katılan ... vekilinin, katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz istemleri "suç vasfı, haksız tahrik ve temel ceza" yönlerinden yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 14.04.2023

tarihli ve 2021/1803 Esas, 2023/360 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

tarihli ve 2021/1803 Esas, 2023/360 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdiren ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dosya kapsamından; olay tarihinde sanığın katılan ...'nın işe gideceği saati beklediği, katılanın ikametinden çıkarak işe gittiği esnada katılan ...'yı takip ettiği ve sanığın katılan ... tarafından tanınmamak için pardesü giydiği ve eşarp taktığı, katılanın kuaföre yaklaştığı esnada sanığın, katılanın arkasından gelerek boyun bölgesinden aşağı doğru metal matara içerisindeki sülfirik asiti döktüğü, olay yerinden kaçarak ayrıldığı, katılanın yakında bulunan kuaföre giderek yardım istediği, olay nedeniyle 3. derece %45 yanıklara neden olacak, yaşamsal tehlike geçirecek, çehrede sabit iz kalacak ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak nitelikte yaralandığı olayda; Sanığın eylemde kullandığı maddenin öldürmeye elverişli sülfirik asit olması, sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirecek husumet bulunması, sanığın katılanın işe gideceği saati beklemesi, katılanın ikametinden çıkarak işe gittiği esnada katılanı takip etmesi ve sanığın katılan tarafından tanınmamak için pardesü giydiği ve eşarp takması, katılanın kuaföre yaklaştığı esnada sanığın katılanın arkasından gelerek katılanın boyun bölgesinden aşağı doğru metal matara içerisindeki sülfirik asiti dökmesi ve olay yerinden kaçarak ayrıılması nazara alındığında eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a-b ve 35/2. maddeleri uyarınca tasarlayarak ve eziyet çektirerek öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfında yanılgıya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun çeşitli içtihatlarında sonuçlarını bilerek ve isteyerek fiili işleme iradesi olan failin iç dünyasını ilgilendiren kastın failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak değerlendirilmesi gerektiği,

Öldürme kastının ise

-Fail ile mağdur arasında olay öncesine dayalı öldürmeyi gerektirir bir husumetin bulunup bulunmadığı,

-Olayda kullanılan vasıtanın öldürmeye elverişli olup olmadığı,

-Mağdurdaki darbe sayısı ve şiddeti ,

-Darbelerin vurulduğu bölgenin hayati önem taşıyıp taşımadığı,