muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/549, Karar No: 2010/616, Tarih: 01.12.2010

Yapılacak iş, davacının 30.11.2002-01.03.2003 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunu,01.03.2003-31.08.2006 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa’ya tabi isteğe bağlı sigortalı olduğunu kabul etmek, 2829 sayılı Yasa’nın 8. maddesinde düzenlenen; “Birleştirilmiş hizmet süreleri toplamı üzerinden, ilgililere; son yedi yıllık fiili hizmet süresi içinde fiili hizmet süresi fazla olan kurumca, hizmet sürelerinin eşit olması halinde ise eşit hizmet sürelerinden sonuncusunun tabi olduğu kurumca, kendi mevzuatına göre aylık bağlanır ve ödenir.”hükmünce, son yedi yıl içinde yapılan fiili hizmetin tespitinde, isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin yaşlılık aylığı hesabında nazara alınsa da son yedi yıllık sürede fiili hizmet süresinin hesabında nazara alınmayacağı gözetilerek inceleme yapmak, aylık şartlarını araştırmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır...)

gerekçesiyle oyçokluğu ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Tarım Bağ-Kur sigortalılığının sona erdiğinin ve Sosyal Sigortalar Kurumu(SSK)’ndan yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Davacı Sigortalı; 2926 Sayılı Kanun'a tabi Tarım Bağ-Kur sigortalılığında geçen 01.05.1995 ila 30.11.2002 tarihleri arasındaki tüm hizmetlerinin geçerli olduğunu, 30.01.2002 tarihi itibariyle tarım Bağ-Kur sigortalılığının sona erdiğini belirterek, 01.03.2003 tarihinden itibaren isteğe bağlı SSK’lılığının geçerli sayılmasına ve Sosyal Sigortalar Kurumu’ndan 01.09.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, davacının 01.05.1995 tarihinde tarım sigortalılığına kabul edildiğini, bilgi işlem kayıtlarında sehven 31.11.2002 tarihinde terkinin işlendiğini, daha sonra Kuruma verilen sigortalılık belgesindeki bilgilere göre, terk işlemi tarihinin 17.04.2003 olarak değiştirildiğini, bu nedenle prim borcu doğduğundan, sigortalı hizmetlerin SSK.’na bildirilmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Davalı Kurum tarafından, davacının 2926 Sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur Sigortalılığı, 30.11.2002 tarihi itibariyle sona erdirmiştir. Kurum’un bu işleminden sonra davacı, 01.03.2003 tarihinden itibaren SSK.ya isteğe bağlı prim ödemeye başlamış, ancak davalı Kurum, 2006 yılında geriye doğru yaptığı bir işlem ile davacının ziraat odası kaydının devam ettiği gerekçesi ile tarım Bağ-Kur (zorunlu) sigortalılık sona erme tarihini, 17.04.2003 tarihine çekmiştir.

Davalı Kurum tarafından, davacının 2926 Sayılı Yasa’ya tabi Tarım Bağ-Kur Sigortalılığı, 30.11.2002 tarihi itibariyle sona erdirmiştir. Kurum’un bu işleminden sonra davacı, 01.03.2003 tarihinden itibaren SSK.ya isteğe bağlı prim ödemeye başlamış, ancak davalı Kurum, 2006 yılında geriye doğru yaptığı bir işlem ile davacının ziraat odası kaydının devam ettiği gerekçesi ile tarım Bağ-Kur (zorunlu) sigortalılık sona erme tarihini, 17.04.2003 tarihine çekmiştir.

Mahkemece; isteğe bağlı sigortalılık ile zorunlu sigortalılığın çakışması halinde, geçerli olanın zorunlu sigortalılık olduğu, davacı sigortalının uyuşmazlık konusu olan 30.11.2002-17.04.2003 tarihleri arasındaki dönemde tarım kredi kooperatifine kayıtlı olması nedeniyle 17.04.2003 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiği ve bu nedenle Kurum’un 01.03.2003 tarihinden başlayan isteğe bağlı sigortalılığı iptal edebileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece, yukarıda belirtilen nedenlerle karar bozulmuştur.

Yerel Mahkemece; isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin hizmet süreleri toplamına katılacağı ve dolayısıyla son yedi yılın hesabında da dikkate alınması gerektiği, isteğe bağlı sigortalılık süresinin hizmet birleştirilmesinde dikkate alınmasına karşın son yedi yılın hesabında dikkate alınmamasının mümkün olmadığı, sosyal güvenlik sistemine göre, hizmet süreleri ayrımında fiili hizmet süresinin karşılığı fiili olmayan süre olarak, ancak ”itibari” hizmet süresi olarak anlaşıldığı, fiili hizmet süresinin karşıtının asla isteğe bağlı sigortalılık süresi olmadığı, isteğe bağlı sigortalılık süresinin zorunlu sigortalılığın karşıtı olduğu, fiili hizmeti eylemli olarak bedensel güç kullanılarak yapılan bir çalışma olarak algılamanın sosyal güvenlik hukuku ilkelerini dışlayarak “fiili“ kelimesinin sadece sözlük karşılığını yoruma esas almak olacağı, bu değerlendirmenin de hukuki bir değerlendirme olmayacağı gerekçeleriyle direnme kararı verilmiştir.

Hükmü temyize, davacı vekili getirmiştir.

İşin esasına geçilmeden önce, yerel mahkeme kararının direnmeye ilişkin gerekçe içerip içermediği ön sorun olarak ele alınıp değerlendirilmiştir.

Yerel Mahkemece, ilk kararda direnildiği belirtilerek davacının talebinin reddine karar verilmiş  ise de, yerel mahkemenin öncelikle zorunlu sigortalılık ile isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin çakışması halinde, sorunlu sigortalılık süresine değer verilerek geçerlilik tanınması gerektiğinin ve ayrıca 2829 Sayılı Kanun uyarınca son yedi yıl içindeki fiili hizmet süresinin hesabında isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin de hesaba katılması gerektiğinin kabulü ile iki ayrı nedenle karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu haliyle kararda; fiili hizmet süresi belirlenirken, isteğe bağlı sigortalılık süresinin hesaba katılması gerektiğine ilişkin bölüm yönünden Özel Daire kararının karşı oyundaki açıklamalara atıf yapılmış ise de bu değerlendirmeler bozma nedenlerini tam karşılamamakta; yetersiz kalmaktadır.

Çakışan sigortalılık yönünden ise direnme kararında bozma ilamına karşı neden direnildiğini ortaya koyacak herhangi bir gerekçeye ve hiçbir açıklamaya yer verilmemiştir.

Böylece, mahkemenin gerekçeli kararında neden davanın reddedildiği ve bu kararda hangi sebeplerle direnildiğine dair hiçbir hukuki gerekçe gösterilmemiş; sadece bozma ilamındaki muhalefet şerhine atıfla yetinilerek, yetersiz açıklamalarla karar oluşturulmuştur.

Oysa ki, Anayasa’nın 141. ve HUMK.nun 388.maddeleri uyarınca mahkemelerin kararlarında, verilen hüküm sonucunu karşılayacak gerekçeleri ayrıntılı bir şekilde  göstermeleri zorunludur.

O halde, Mahkemece yapılacak iş; bozma ilamının içeriği ve ortaya konulan nedenler ayrıntısıyla ele alınıp değerlendirilerek, neden bozmaya uyulmayıp, önceki kararda direnildiğinin yasal dayanakları ile açıkça ortaya konulması ve bu yolla direnme kararının usulünce gerekçeye bağlanması olmalıdır.

Sonuç itibariyle; Mahkemece açıklanan bu hususlar ve anılan anayasal ve yasal düzenlemeler de göz ardı edilerek gerekçe gösterilmeden hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırılık  teşkil ettiğinden kararın öncelikle bu usulü nedenlerle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. maddesi gereğince usul yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin işin esasına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 01.12.2010 gününde oybirliği ile  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11746, Karar No: 2007/11781, Tarih: 11.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11746 E.  ,  2007/11781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 11.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2565, Karar No: 2011/13732, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2565 E.  ,  2011/13732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 8521172 sicil nolu hizmetlerin kendisine ait olduğunun tesbitiyle, kayıttaki ismin ... olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava Nitelikçe 8521172 sigorta sicil dosyasında hizmet bildirilen sürelerin, ... oğlu 01.01.1955 Sarıkamış doğumlu davacıya ait olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece sadece bu sicil dosyası içersinde bulunan 01.11.1972 tarihli bildirgenin davacıya ait olduğunun tespitine, karar verilmiş ise de davacının tüm çalışmaların aidiyetini istediği açık iken bir kısmına ve özellikle eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Kamu düzenini yakından ilgilendiren bu tür davalarda gösterilmesi gereken özen gereğince, sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için öncelikle aidiyeti ileri sürülen çalışmaların ve bu çalışmalara ait tüm işe giriş bildirgelerindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı belirlenmeli, gerek Sosyal Güvenlik Kurumunda gerekse işveren yanında bulunan ve sigortalının imzası ile fotoğrafını içeren işe giriş bildirgesi ücret tediye bordrosu gibi belgeler getirtilip imzanın ve fotoğrafın davacıya ait olup olmadığı konusunda benzerlik incelemesi yapılmalı, çalışmaların geçtiği tüm işyerlerinde sigortalıyı yakından tanıması gereken işveren, müdür, şef, ustabaşı, çalışma arkadaşları dinlenmeli, uyuşmazlık konusu işe giriş bildirgelerinde adı yazılı olan kişilerin kimlik bilgilerine göre anılan şahıslar adına nüfus kaydının bulunup bulunmadığı nüfus müdürlüğüne sorulmalı, ayrıca mahallen zabıta aracılığı ile böyle bir kişilerin bulunup bulunmadığı araştırılmalı ve bu çalışmaların davacıya ait olup olmadığı, hiçbir şüpheye yer bırakmayacak şekilde ve her türlü delille araştırılarak sonuca gidilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.09.2007 gün ve 2007/21-600E,2007/604K. Sayılı kararı da aynı yöndedir. Öte yandan uyuşmazlık konusu sigortalı şahsi sicil dosyasında kayıtlı kişinin kimlik bilgilerine göre, farklı kişilerin nüfusta kaydının bulunduğunun belirlenmesi durumunda, davanın kurum kayıtlarına göre çalışmaların mal edildiği sigortalıların hak alanını da ilgilendirdiği ve anılan kişilerin huzurunda davanın görülmesi gerektiği de ortadadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde,tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/495, Karar No: 2019/1016, Tarih: 08.10.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2018/495 E.  ,  2019/1016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul 4. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 20.04.2016 tarihli ve 2014/125 E., 2016/162 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 01.11.2016 tarihli ve 2016/23141 E., 2016/19030 K. sayılı kararı ile;

"...A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davalı Belediyenin Zabıta Müdürlüğü'nün görev alanında bulunan geri hizmetlerin yürütülmesi ve emek yoğun işlerin görülmesi maksadıyla hizmet alımı yoluna gittiğini, davadışı Kent Yol A.Ş.'nin teknik ve idari şartnameler gereğince ihaleye çıkılan hizmetleri üstlendiğini, Belediye Kanunu ve yönetmelikte zabıta hizmetlerinin belediyenin asli hizmetlerinden olduğunun belirtildiğini, davalı belediyenin hizmet aldığı işçiler üzerinde yönetim hakkını doğrudan kullandığını, çalışma saatleri ve hafta izinlerini bizzat belirlediğini, sözde alt işveren Kent Yol A.Ş.'nin zabıta işleriyle ilgili bir organizasyonunun olmadığını, yaptığı tüm işin bordrolama olduğunu, davacının ve arkadaşlarının fiilen zabıta memurluğu görevini yaptığını ancak Belediyenin muvazaalı işlemi nedeniyle maaşlarının düşük olduğunu ve sendikal haklardan yararlanmalarının mümkün olmadığını ileri sürerek; fazla mesai ücreti, maaş farkı, TİS'ten doğan sendikal haklar ve ayrımcılık tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının Belediye personeli olmadığını, aralarında hizmet akdi bulunmadığını, Zabıta destek personeli hizmet alımı ihalesi sebebiyle Kent Yol A.Ş.'de istihdam edildiğini, Devlet Memurları Kanununa göre değil Statü Hukuku olan İş Hukukuna tabi olduğunu, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, Belediye Kanunun 14. Maddesinde ''Zabıta hizmetlerini yapar ve yaptırır'', 51.maddesinde ''Zabıta hizmetlerinin kesintisiz olarak yürütülür'' ifadesinin bulunduğunu, bu yasal dayanaklar çerçevesinde ...'nda Zabıta Müdürlüğü'nün görev alanında bulunan geri hizmetlerinin yürütülmesi ve emek yoğun işlerinin hizmet alımı yoluyla gördürülmesi konusunda destek personele ihtiyaç duyulduğunu, bu kapsamda zabıta destek alım ihalesi yapıldığını, hizmet alımının muvazaalı olduğuna dair davacı iddiasının ve diğer iddiaların doğru olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının, davadışı Kent Yol A.Ş. ile yaptığı hizmet sözleşmesi gereğince, davalı ... Belediyesi'nde çalıştığı tartışmasızdır. Buna karşılık davalı ... ile dava dışı Kent Yol A.Ş. arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının kadrolu Zabıta Memurlarının yararlandığı sendikal haklar dahil tüm haklardan yararlanmasının mümkün olup, olmadığı ve ayrımcılık tazminatına hak kazanıp kazanmadığı ihtilaflıdır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nun 07.07.2014 tarih ve 4687 sayılı inceleme raporunda; asıl işveren davalı ... ile dava dışı alt işverenler (Kent Yol AŞ'de dahil olmak üzere) arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun belirtildiği ve davalı ... ile dava dışı alt işverenlerce söz konusu rapordaki muvazaa tespitine ilişkin saptamaların geçersizliğine hükmedilmesi için İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde dava açıldığı anlaşılmaktadır.

İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesi'nde açılan davanın bekletici mesele yapılarak verilen kararın kesinleşmesinden sonra dosyadaki diğer bilgi ve belgeler ile bir değerlendirmeye tabi tutulduktan sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla değişikliği öncesi hâliyle 438. maddesinin 2. fıkrası hükmü gereğince direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağından davalı vekilinin duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin zabıta memuru sıfatıyla asıl işveren olan davalı Belediyenin işçisi olmasına rağmen alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, asıl-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, muvazaanın ve müvekkilin asıl işveren işçisi olduğunun tespiti ile işe giriş tarihinden itibaren ödenmeyen fark alacaklarının, sendikal haklarının ve ayrımcılık tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkilinin personeli olmadığını, müvekkili Belediye ile davacı arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, zabıta destek personeli olarak hizmet alım ihalesi ile Kent Yol A.Ş.’de istihdam edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, davacının müvekkilinin personeli olmadığını, müvekkili Belediye ile davacı arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, zabıta destek personeli olarak hizmet alım ihalesi ile Kent Yol A.Ş.’de istihdam edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dinlenen tanıkların, davacı ve arkadaşlarının fiilen zabıta memuru olarak görev yaptıklarını, tüm emir ve talimatları Belediyenin kadrolu çalışanı olan amirlerinden aldıklarını ifade ettikleri, Belediye Kanunu’nun 14. maddesinde zabıta hizmetlerinin Belediyenin asli işi olduğunun belirtildiği, madde metninde yer alan ''yapar ve yaptırır'' ifadesinin 51. madde ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği, bu durumda “yaptırır” ifadesinden anlaşılması gerekenin, destek hizmetleri ve emek yoğun işler olduğu, bizzat zabıta görevinin yaptırılmasına imkân veren bir düzenleme olarak yorumlanmasının mümkün olmadığı, bu durumda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinin 6. ve 7. fıkraları kapsamında davalı ... ile dava dışı Kent Yol A.Ş. arasındaki hukuki ilişkinin geçerli bir asıl-alt işveren ilişkisi bulunmadığı, dolayısıyla davacı ve arkadaşlarının başlangıçtan beri davalı Belediyenin işçisi olduğu, sendika üyesi olan davacının muvazaa sebebiyle sendikal haklardan yararlanabileceği, ayrıca ayrımcılık tazminatına da hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece, önceki gerekçelerle ve İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde görülmekte olan davada verilecek kararın hiçbir şekilde eldeki davada verilecek kararı etkilemesinin mümkün olmadığı, davanın reddedilmesi durumunda Belediyenin hizmet alımının muvazaalı olduğunun kabul edilmiş olacağı, mahkemenin kanaatinin de bu yönde olduğu, davanın kabul edilecek olmasının hizmet alımının muvazaalı olmadığı anlamına geleceğinden mahkemece verilecek kararı etkileyeceği düşünülebilse de, bunun doğru olmadığı, müfettiş raporuna karşı açılan davada yapılacak olan inceleme ve değerlendirme ile verilecek olan kararın, hizmet alımı işlemine karşı genel bir bakış açısının sonucu olacağı, dosyada yapılan değerlendirmenin ise bireysel olduğu, genel bir bakış açısıyla işlemin muvazaalı olmadığı sonucuna varılmasının bireysel olarak davacının yaptığı görev açısından baştan beri asıl işverenin işçisi sayılmasını gerektirecek şekilde muvazaalı bir iş sözleşmesi ile çalıştırıldığının kabul edilmesine engel olmadığı, bu değerlendirmenin ancak bireysel anlamda dava açan işçinin taraf olduğu dosyada yapılması mümkün olan bir değerlendirme olduğu, işçinin taraf olmadığı bir davada muvazaanın varlığına ya da yokluğuna dair verilecek olan karar işçiyi bağlamayacağından açtığı davada bekletici mesele yapılmasının da mümkün olmadığı, aksi durumda davacı işçinin alacağına ulaşma süresinin uzayacağı, bu durumda adil yargılanma hakkının ihlâl edilmiş olacağı, İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde müfettiş raporuna karşı açılan davada farklı iş kolları bulunmakla birlikte, mahkemece yapılan işin yardımcı iş mi yoksa asıl iş veya asıl işin bir parçası mı olduğu hususlarında değerlendirme yapılması gerekeceğinden bazı iş kolları açısından hizmet alımının muvazaalı olduğu, bazıları yönünden ise muvazaalı olmadığı sonucunu doğurabileceği, davacı yönünden değerlendirme yapıldığında, dosyada toplanan delillerin zabıta destek hizmeti alım işleminde yapılan hizmet alımının muvazaalı olduğunu kabul etmeye yeterli olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nun 07.07.2014 tarihli ve 4687 sayılı inceleme raporu uyarınca asıl işveren davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun tespitine yönelik İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde açılan davanın eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu'nun 07.07.2014 tarihli ve 4687 sayılı inceleme raporu uyarınca asıl işveren davalı ... ile dava dışı alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun tespitine yönelik İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde açılan davanın eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriğindeki bir kısım belgeler ile UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) üzerinden yapılan araştırma sonucunda, Özel Dairece bekletici mesele yapılması gerektiği belirtilen ve İstanbul 24. İş Mahkemesinde görülen muvazaa tespitine itiraz davasında nihai olarak, davacılar Kent Yol A.Ş. ve ... arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu tespit edildiğinden davanın reddine, davacı ... ile Atlas İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığının tespiti nedeniyle davanın kabulüne dair verilen kararın, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 15.03.2018 tarihli ve 2018/2254 E., 2018/5324 K. sayılı kararı ile onandığı anlaşılmıştır.

Aynı dosya üzerinden, davacılar Kent Yol A.Ş. ve ... vekilleri tarafından yapılan maddi hata başvurusuna ilişkin olarak ise Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 05.07.2018 tarihli ve 2018/5924 E., 2018/14813 K. sayılı kararı ile temyiz incelemesi sonucunda verilen kararda maddi hata saptanamadığı, maddi hataya dayandığı ileri sürülen hususların hukuki takdire ilişkin olduğu, İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesi gereğince iş mahkemelerinin kararları ile ilgili Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme istenemeyeceği belirtilerek, davacılar ... ve Kent Yol A.Ş. vekillerinin dilekçelerinin reddine karar vermiş, İstanbul 24. İş Mahkemesince 14.01.2019 tarihinde, kararın 15.03.2018 tarihi itibariyle kesinleştiğine ilişkin kesinleşme şerhi verilmiştir.

Açıklanan bu durum itibariyle, İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinde görülen muvazaa tespitine itiraz dosyasının bekletici mesele yapılmasına ihtiyaç kalmamıştır.

O hâlde, muvazaa tespitine itiraz davasının bekletici mesele yapılmasına gerek kalmadığından, sonucu itibariyle direnme kararı yerinde olup, açıklanan bu değişik gerekçeye göre onanmalıdır.

Ne var ki, esasa yönelik temyiz incelemesi yapılmadığından dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan bu değişik gerekçeye göre direnme uygun bulunduğundan; davalı vekilinin esasa yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.10.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.