muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/65, Karar No: 2009/179, Tarih: -

Diğer taraftan, dosyadaki tüm kanıtlarından, suçun birden fazla kişinin katılımıyla gerçekleştirildiği hususu da kesinlik derecesinde anlaşılamamaktadır.

Ceza yargılamasının evrensel ilkelerinden biri olan “

“in dubio pro reo”

” yani “

“kuşkudan sanık yararlanır”

” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına gelir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilmesinin tek yolu da budur.

Bu itibarla, birbiriyle çelişkili ve kesin bir kanaat vermekten uzak kanıtlara dayanılarak, sanık A...’nin öz annesini kasten öldürmeye azmettirme ve sanık N....’un kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesinde ve buna bağlı olarak ta azmettireni ortaya çıkarma söz konusu olmadığından sanık A.... hakkında 5237 sayılı TCY’nın 38/3.maddesinin uygulanarak noksan ceza tayin edilmesinde isabet bulunmamakta olup direnme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Kurul Üyesi, yerel mahkemenin direnme kararının isabetli olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- O....... Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2008 gün ve 7-62 sayılı direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2009 günü yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5641, Karar No: 2019/16413, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/5641 E.  ,  2019/16413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6126, Karar No: 2007/8311, Tarih: 26.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6126 E.  ,  2007/8311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Anayasa’nın 4709 Sayılı Yasa ile değişik 46/son fıkrası hükmüne göre kesin hükme bağlanan (kesinleşmiş) kamulaştırma bedellerinin ödenmemesi halinde 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin uygulanması talep edilebilir. Bir başka anlatımla henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedeli için 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanmaz. Anayasa’nın 46/son maddesindeki değişikliğin ilamın kesinleşmesinden itibaren uygulanabileceği hesaplamada nazara alınmalıdır. İcra Mahkemesince takip dayanağı ilamın kesinleşme tarihine kadar 3095 Sayılı Yasa hükümleri doğrultusunda (Bütçe Kanunlarında yer alan yıllar ve oranlar gözetilerek) faiz oranı talep edilebileceği, kesinleşme tarihinden sonra ise Anayasa’nın 46/son maddesindeki değişikliğe göre kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faiz oranı üzerinden faiz istenebileceği gözetilerek anlaşmazlığın çözümü gerekir.

Alacaklı vekili takibinde, BK.nun 84.maddesine dayanarak bakiye kalan alacak ile bunun Anayasa 46/son madde hükmüne göre ödeme tarihine kadar işleyecek faizini talep etmiştir. BK.nun 84.maddesi gereğince ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için borçlunun faizi ve masrafları ödememede gecikmemiş olması zorunludur. İcra Mahkemesince yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen rapor yukarıda açıklanan ilkelere uygun değildir. Mahkemece takip dosyaları ve yapılan tüm ödemeler ödeme tarihleri itibari ile incelenerek) ilamda belirtilen asıl alacak dikkate alınmak suretiyle yapılan ödemelerin öncelikle faiz ve masraflardan düşülmesi, böylece BK.nun 84.maddesinin uygulanması suretiyle takip dosyaları ve toplam alacak başlangıçtaki ilk ödemeden itibaren hesaplanıp alacaklının bakiye bir alacağının kalıp kalmadığının tespiti gerekir. Bakiye alacağın mevcudiyeti halinde bu alacağın Anayasa 46/son maddesine göre faiz hesabı yapılması için bilirkişiden yeniden Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1656, Karar No: 2015/1089, Tarih: 04.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1656 E.  ,  2015/1089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Kararın sanığa 25.09.2012 tarihinde tebliğ edildiği,bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 30.10.2012 tarihinde temyiz etmesi nedeni ile temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Katılan vekilinin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Dava dosyası içerisinde bulunan orman bilirkişi raporunun yetersiz olduğu, kesilen ağaçların fidan niteliğinde olup olmadığı konusunda herhangi bir bilginin bulunmadığı, suç tutanağında yapılan inceleme, kesilen ağaçlarının orta kuturlarının hesaplandığı, tespit tutanağındaki tespite göre ağaçların kuturuna göre fidan niteliğinde olabilecek ağaçlar arasında fidan ağaçlarının bulunduğu nazara alınarak, bu konuda bilirkişiden ek rapor alınarak hüküm tesisi gerektiğinin nazara alınmaması,

b- Toplam 54 adet ağacın motorlu testere ile kesildiği özetilerek TCK'nın 61. maddesi kapsamında ağaç miktarı dikkate alındığında alt sınırdan uzaklaşarak ceza tayini gerekirken yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayini,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31348, Karar No: 2013/20007, Tarih: 04.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/31348 E.  ,  2013/20007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Hükümlü müdafiinin mazeret dilekçesi verdiği, mahkemece mazeret hakkında herhangi bir karar verilmeden yargılamaya devam edilip yokluğunda karar veril- mek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10069, Karar No: 2015/2331, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10069 E.  ,  2015/2331 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4143, Karar No: 2024/7986, Tarih: 23.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/4143 E.  ,  2024/7986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3037 E,2023/658 K.

SUÇ : Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 02.11.2018 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında bilişim sistemine veri yerleştirme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli kararıyla; sanık hakkında sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 244 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5 yıl denetim süresinin belirlenmesine karar verilmiştir.

3. Sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2022 tarihli kararıyla; sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 244 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmiştir.

4. Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.10.2022 tarihli kararının katılan kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 03.05.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak, sanığın üzerine atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz isteği;

Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz isteği;

Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay; sanığın sahibi olduğu işyerinde Ş.N. ve M.G. isimli şahısları gerçekte fiilen çalışması olmadığı halde çalışıyormuş gibi göstererek ve Sosyal Güvenlik Kurumuna ait elektronik ortamda işe giriş bildirgesi düzenleyerek bilişim sistemine veri yerleştirme suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Adana Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 16.05.2017 tarihli sahte sigortalılık araştırma raporunda; sanığın sahibi olduğu işyerinde sigorta bildirimi yapılan Ş.N.'nin 05.04.2013-07.02.2014 tarihleri arasındaki, M.G.'nin ise 02.09.2013-04.12.2013 tarihleri arasındaki sigorta bildiriminin sahte olduğunun tanık Şenel'in sosyal güvenlik denetmenine verdiği beyandan, tanık M.G.'nin ise başka bir işyerine ilişkin araştırma dosyasında vermiş olduğu 16.11.2015 tarihli beyanıyla tespit edildiği belirtilmiştir.

3. Adana Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 16.05.2018 tarihli yazısında; Ş.N. ve M.G.'ye ait internet ortamında verilen işe giriş-çıkış bildirgelerinin sunulduğu görülmüştür.

4. Tanık Ş.N. Beyanında; sanığa ait işyerinde 2013 yılında 7-8 ay kadar sigortalı olarak çalıştığını, işyeri dışındaki işlere baktığını, maaşlarını da asgari ücret üzerinden elden aldığını belirtmiştir.

5. Tanık M.G. Beyanında; sanığa ait işyerinde 2013 yılında 3 ay süreyle makineci ve meydancı olarak çalıştığını,çalıştığı süre içerisinde sigortasının da işyeri tarafından yapıldığını belirtmiştir.

6. Tanık N.B. Beyanında; 20 Haziran 2013 tarihine kadar muhasebeci olarak sanığın defter ve belgelerini tuttuğunu, tanık Şenel'i sanığa ait işyerine gittiğinde gördüğünü ancak tanık M.G.'yi hatırlamadığını belirtmiştir.

7. Tanık M.K. Beyanında; Sosyal Güvenlik Kurumunda sosyal güvenlik denetmeni olarak çalıştığını, sanığa ait işyerine ilişkin 16.05.2017 tarihli raporu da kendisinin hazırladığını, tanık E.N.'nin kendisine sanığın işyerinde çalıştığını beyan etmesine rağmen başka denetmene verdiği ifadesinde bu işyerinde çalışmadığını beyan ettiğini, tanık ... ve Erman'ın fiiliyatta çalışmamalarına rağmen çalışıyormuş gibi sigorta bildiriminde bulunulduğunu tespit ettiğini belirtmiştir.

8. Sanık savunmasında; E.N. ünvanlı işyerinin kendisine ait olduğunu, bu işyerini 2008 yılında açtığını, 2017 yılında faaliyetini terkettiğini, tanık Ş.N.'nin 2013 yılında işyerinde çalıştığını ve dışarıdaki işlerle ilgilendiğini, 2014 yılında ise işten ayrıldığını, tanık M.G.'nin işyerinde 2013 yılında kısa bir dönem çalıştığını, meydancılık yerine göre makineci olarak da çalıştığını, bu nedenle atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

8. Sanık savunmasında; E.N. ünvanlı işyerinin kendisine ait olduğunu, bu işyerini 2008 yılında açtığını, 2017 yılında faaliyetini terkettiğini, tanık Ş.N.'nin 2013 yılında işyerinde çalıştığını ve dışarıdaki işlerle ilgilendiğini, 2014 yılında ise işten ayrıldığını, tanık M.G.'nin işyerinde 2013 yılında kısa bir dönem çalıştığını, meydancılık yerine göre makineci olarak da çalıştığını, bu nedenle atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın işyerine ilişkin düzenlenen sahte sigortalılık araştırma raporu, bu rapor içerisinde tanık Şenel'in beyanı, tanık ...'in başka denetmene verdiği beyan birlikte değerlendirildiğinde sanığın işyerinde çalışmadığı halde çalışıyormuş gibi Sosyal Güvenlik Kurumuna elektronik ortamda e-bildirge yolu ile işe giriş bildirgeleri düzenlediği ve bu yöntemle gerçekleştirilen eylemin 5237 sayılı Kanun'un 244 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sisteme veri yerleştirme suçunun oluşturduğu kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

Sanığın eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle, beraatine karar verilmesi gerekirken, isabetsiz gerekçe ile sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı görülmüş, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Somut olayın isabetli bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi bakımından; öncelikle bilişim sistemine veri yerleştirme, değiştirme, verileri bozma ve yok etme suçlarını düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 244 üncü maddesi ve resmi belgede sahtecilik suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesi üzerinde durularak yapılan değerlendirmede;

A. Sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 244 üncü maddesinde;

"(1) Bir bilişim sisteminin işleyişini engelleyen veya bozan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile

cezalandırılır.

(2) Bir bilişim sistemindeki verileri bozan, yok eden, değiştiren veya erişilmez kılan, sisteme veri yerleştiren, var olan verileri başka bir yere gönderen kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Bu fiillerin bir banka veya kredi kurumuna ya da bir kamu kurum veya kuruluşuna ait bilişim sistemi üzerinde işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(4) Yukarıdaki fıkralarda tanımlanan fiillerin işlenmesi suretiyle kişinin kendisinin veya başkasının yararına haksız bir çıkar sağlamasının başka bir suç oluşturmaması hâlinde, iki yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenleme ile bilişim sistemlerinin doğru ve işlevine uygun şekilde faaliyetine devam etmesi sağlanmak istenmiştir. Sisteme doğru verilerin yerleştirilmesi maddeye uyan suçu oluşturmaktadır.

(4) Yukarıdaki fıkralarda tanımlanan fiillerin işlenmesi suretiyle kişinin kendisinin veya başkasının yararına haksız bir çıkar sağlamasının başka bir suç oluşturmaması hâlinde, iki yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur" şeklinde düzenlenmiştir.

Bu düzenleme ile bilişim sistemlerinin doğru ve işlevine uygun şekilde faaliyetine devam etmesi sağlanmak istenmiştir. Sisteme doğru verilerin yerleştirilmesi maddeye uyan suçu oluşturmaktadır.

Maddenin birinci fıkrasında, bir bilişim sisteminin işleyişini engelleme, bozma, ikinci fıkrasında, bilişim sistemindeki verileri bozma, yok etme, değiştirme veya erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme, var olan verileri başka yere gönderme fiilleri suç olarak düzenlenirken,

Üçüncü fıkrada, birinci ve ikinci fıkralarda belirtilen eylemlerin bir banka veya kredi kurumuna ya da bir kamu kurum veya kuruluşuna ait bilişim sistemi üzerinde gerçekleştirilmesi halinde, verilecek cezanın yarı oranında artırılacağı hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanunun 244 üncü maddesi ile bilişim alanında suçlar bölümünde yer alan 243 üncü maddede olduğu gibi bilişim sistemi ve sistemin işleyişine yönelik saldırıların önlenmesi amaçlanmıştır.

5237 sayılı Kanunun 244 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; verileri bozma, yok etme, değiştirme veya erişilmez kılma, sisteme veri yerleştirme, var olan verileri başka bir yere gönderme şeklinde birden seçimlik harekete yer verilmiş ancak sisteme hukuka uygun veya hukuka aykırı girilmesi şeklinde bir ayrıma gidilmemiştir.Maddenin üçüncü fıkrasında ise birinci ve ikinci fıkralarda yer alan seçimlik hareketlerden biri veya birkaçının kamu kurumuna ait sistem üzerinde işlenmesi halinde cezanın arttırılacağını düzenleyen nitelikli hale yer verilmiştir.

Seçimlik hareketlerden sisteme veri yerleştirme suçunun oluşması için; çeşitli veri sağlayıcısı tarafından sistemin maliki ya da ilgilisinin rızası alınmaksızın sisteme gerçeğe aykırı şekilde veri girişi yapmak ya da veri taşıma araçları ile yükleme yapmak gerekir.

B. Resmî belgede sahtecilik suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinde;

"(1) Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmi belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması halinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmi belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması halinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

Resmi belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için; resmî belgenin sahte olarak düzenlenmesi, gerçek bir resmî belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi veya sahte resmî belgenin kullanılması gerekir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda;sahtecilik suçunun maddi konusu olan "belge" yada "elektronik belge" kavramı tanımlanmamış,bu konuda bir sınırlama getirilmemiş, belgenin tanımlanması uygulamaya bırakılmıştır.

Uygulamada ve Yargıtay'ın yerleşik kararlarında ise; hukuki değer taşıyan içeriğe sahip,hukuki hüküm ifade eden,bir hakkın doğmasına ve bir olayın ispatına yarayan,taşınabilen bir şey üzerine yazılan ve düzenleyeni belli olan yazılar belge olarak tanımlanmıştır.

Belgenin düzenlenme şekli, imzalı olması gerekip gerekmediği, belli bir işaret, amblem, hologram, etiket, mühür vb taşımasının zorunlu olup olmadığı belgenin niteliğine ve düzenlendiği mevzuata göre tespit edilmelidir.

Yukarıda da belirtildiği üzere;her ne kadar belgeden söz edilen durumlarda yazılı bir kağıdın varlığı gerekli ise de; bazı durumlarda belgenin varlığını kabul için, yazının kağıt üzerinde bulunması gerekmez. Özellikle belge ile ilgili başkaca yasal düzenlemelerin gerçekleşmesi, gelişen toplumsal yaşam ile özel ve kamudaki yazışmaların elektronik ortamda yapılıyor olması nedeniyle “belge” kavramının tanımı yapılmamıştır.

Bu aşamada elektronik ortamda yapılan işlemlerin belge niteliği ve elektronik ortamda yapılan veri girişleri ve değişiklikleri ile ilgili eylemin nitelendirilebilmesi için ilgili mevzuattaki düzenlemelere bakmak gerekmektedir.

Konu ile ilgili olması nedeniyle aşağıda belirtilen mevzuat hükümlerine bakıldığında;

- 5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'nun 3/a maddesinde veri; “elektronik, optik veya benzeri

yollarla üretilen, taşınan veya saklanan kayıtlardır” denilmiştir.

-5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunun 2/1-k maddesinde ise veri, “bilgisayar tarafından üzerinde işlem yapılabilen her türlü değer” olarak tanımlanmıştır.