muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1829, Karar No: 2020/2106, Tarih: 03.03.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/1829 E.  ,  2020/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçinin icra mahkemesine başvurusunda; borçlu şirket ortağı olarak 3.kişi sayılamayacağı dolayısıyla kendisine şirket borcu nedeniyle haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceği şikayeti ile birlikte kendisine gönderilen haciz ihbarnamelerinin usulsüz tebliğ edildiğini ileri sürerek İİK 89. maddesi gereği yapılan borçlandırma işleminin iptalini talep ettiği; mahkemece,şikayetin kabulü ile haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verilmesi üzerine Dairemizin 09/10/2018 tarih 2018/4131 E-9480 K sayılı kararı ile tebligatların usulsüzlüğü kabul edildiğine göre, TK'nun 32. maddesi uyarınca öğrenme tarihinin tespitiyle, 89/1 haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinin bu tarihe göre düzeltilmesine, usulüne uygun olarak 89/1 haciz ihbarnamesi çıkarılmadan 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnameleri çıkarılamayacağından veya çıkarılmış olsa bile hükümsüz sayılacaklarından 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile mahkeme kararının bozulduğu ,bozma kararı üzerine mahkemece 89/1 haciz ihbarnamesi tebliğ işlemi usul ve yasaya uygun olmadığından 89/1 haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinin 25/12/2015 tarihi olarak düzeltilmesine, 89/1 haciz ihbarnamesi tebliğ işlemi usulüne uygun olmadığından 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnamelerinin çıkarılamayacağı gerekçesi ile şikayetçiye gönderilen 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Tebliğ işleminin usulsüzlüğü iddiasının yasal dayanağı İİK'nun 16. maddesi olup, bu yöndeki şikayetin, aynı maddenin 1. fıkrası uyarınca usulsüz tebliğ işleminin öğrenildiği tarihten itibaren 7 gün içerisinde icra mahkemesine yapılması zorunludur.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesine göre; “Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur” denilmektedir.

Somut olayda, şikayetçi 14/11/2019 tarihli duruşmada kendisine gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesinden şikayet tarihi olan 25/12/2015 tarihinde haberdar olduğunu bildirmiş ve mahkemece bu tarihin öğrenme tarihi olarak kabulüne karar verilmiş ise de, şikayete konu ... 7. İcra Müdürlüğünün 2012/ 6047 E. Sayılı icra takip dosyasından haciz

Somut olayda, şikayetçi 14/11/2019 tarihli duruşmada kendisine gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesinden şikayet tarihi olan 25/12/2015 tarihinde haberdar olduğunu bildirmiş ve mahkemece bu tarihin öğrenme tarihi olarak kabulüne karar verilmiş ise de, şikayete konu ... 7. İcra Müdürlüğünün 2012/ 6047 E. Sayılı icra takip dosyasından haciz

ihbarnamelerine itiraz edilmemesi nedeniyle borçlu hale gelen şikayetçi....’nun çalıştığ... Yapı Endüstri ve Ticaret Anonim Şirketinden aldığı maaşından ¼ oranında kesinti yapılarak 18/03/2013 tarihinde icra dosyasına gönderildiği, şikayete konu ... 7. İcra Müdürlüğünün 2012/ 6047 E. sayılı icra takibi nedeniyle borçlu .... Kimyasalları İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin adresine hacze gidildiği, şirketin belirtilen adreste tanınmadığı ancak şirketin merkez adresinin hacze gidilen adres olduğu,ticareti terk hükümlerine aykırı davranan borçlu şirket yetkilisi Servet Şirvanoğlu’nun İİK 337/a maddesi gereği cezalandırılması talebi ile başlatılan ... Anadolu 6.İcra Ceza Mahkemesinin 22/12/2015 tarih, 2014/301 E. 2015/382 K.sayılı yargılamasında, şikayetçi Servet Şirvanoğlu vekilinin savunmasında söz konusu icra takip dosyasından şikayetçinin maaşına haciz konulduğunu beyan ettiği dolayısıyla şikayetçinin İİK 89/1 haciz ihbarnamesinden en geç maaş kesintisinin icra dosyasına gönderildiği 18/03/2013 tarihinde haberdar olduğu ve bu öğrenme tarihine göre de İİK'nun 16/1. maddesinde öngörülen yasal 7 günlük süreyi geçirdikten sonra 25.12.2015 tarihinde haciz ihbarnamelerine yönelik olarak usulsüz tebliğ şikayeti ile icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

O halde; mahkemece, haciz ihbarnamelerinin usulsüz tebliğ edildiğine yönelik şikayetin süre aşımından reddine karar verilmesi gerekirken öğrenme tarihinin şikayetçinin beyan ettiği tarih dikkate alınarak tespiti sonucu eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/03/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16323, Karar No: 2013/14949, Tarih: 25.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/16323 E.  ,  2013/14949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/05/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... temsilcisi .... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, talebin bir kısmı kabul edilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, sakini olduğu..... sitesi yönetiminin, kendilerine ait internet sitesindeki yazıda adının verilerek; işletmeciliğini oğlunun yaptığı cafenin elektrik borcundan dolayı kendisine takip yapıldığı ve takibe itirazın iptali davasının davalı lehine sonuçlandığı, icra takibinin devam ettiği belirtilerek; gerçek dışı bilgilerle kişilik haklarının ihlal edildiğini iddia ederek manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı, siteye ait cafenin davacının ısrarları ile davacının oğluna kiraya verildiğini, daha sonra davacı ile oğlunun arasının açıldığını, siteyi terkettiğini ve cafeyi davacının işlettiğini, kira ve elektrik ücretinin ödenmediğini, genel kurulda kira parasının bağışlanıp, elektrik ücretinin tahsili kararı alındığını, davacı ve oğluna karşı takip yapıldığını, itiraz üzerine itirazın iptali için dava açıldığını ve lehlerine sonuçlandığını, şeffaf yönetim gereği tüm icraatları gibi bu olayıda site sakinlerine internetten duyurdukarını belirtip, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının oğluna karşı açılan davada karar verildikten sonra yazının yayınlandığı, henüz davacıya karşı açılan itirazın iptaline yönelik davada karar verilmeden önce lehe karar çıkmış gibi internet sitesinden yanıltıcı şekilde bilgi yazıldığı ve davacının kişilik haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından, Cafenin davacının oğlu adına kiralandığı, davacının kefil olduğu, oğluyla birlikte ve oğlu gittikten sonra bir süre cafeyi işlettiği, elektrik borcundan dolayı davacı ve oğluna karşı takip yapıldığı, her ikisinin takibe itiraz ettiği, önce davacının oğlunun itirazının iptali için dava açıldığı ve site yönetimi lehine sonuçlandığı, bu davadan sonra sitede yazının yayınlandığı, sonra ise davacının itirazının iptali için dava açıldığı ve o davanın da site yönetimi lehine sonuçlandığı anlaşılmaktadır.

Yönetimin internet sitesinde yayınladığı yazı site sakinlerini bilgilendirme amacıyla yazılmıştır. Görünür gerçeğe uygundur. İçeriğinde kişilik hakkını ihlal eden ifade yoktur. Şu halde davanın reddine karar verilmesi gerekir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Yönetimin internet sitesinde yayınladığı yazı site sakinlerini bilgilendirme amacıyla yazılmıştır. Görünür gerçeğe uygundur. İçeriğinde kişilik hakkını ihlal eden ifade yoktur. Şu halde davanın reddine karar verilmesi gerekir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10628, Karar No: 2013/8495, Tarih: 29.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10628 E.  ,  2013/8495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ....FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ....Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen .../05/2012 tarih ve 2010/113-2012/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava HUMK'nın 3494 sayılı kanunla değişik 348/... maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkilinin uzun yıllardan beri kozmetik sektöründe faaliyet gösterdiğini, ... nezdinde 2009/03840 tescil numaralı kozmetik kalem tescilinin bulunduğunu bu tasarıma konu kalem tasarımlarının davalı tarafından izinsiz olarak taklit edildiğini, böylece müvekkilinin tasarım tescilinden kaynaklanan haklara tecavüz ve haksız rekabetin söz konusu olduğunu iddia ederek davalı tarafın müvekkiline ait tasarıma tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitini, durdurulmasını, men'ini, tecavüzün önlenmesini, ....000 TL maddi, ....000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini, davalının bu ürünleri satışının ithalinin durdurulmasını, bu ürünlere el konulmasını, reklama konu edilmesinin önlenmesini ve verilecek kararın gazetede ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının iddiasının aksine, davacının tescilli tasarımı ile davalının ürünlerinin birbirine benzemediğini, ancak piyasadaki bütün göz kalemlerinin birbirinin tıpatıp aynısı olduğunu, davacının tasarımının koruma şartlarını taşımadığını, yeni ve ayırd edici olmadığını savunarak asıl davanın reddini, karşı davada 2009/03840 sayılı endüstriyel tasarım tescilinin hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait ürünlerin davacının tasarım tescil belgesindeki kalem modelleri ile önemli ölçüde benzer olduğu ancak bu kalem modellerinin tasarım tescilinden daha eski tarihlerde piyasada bulunduğu bu modellerin harcı alem nitelikte olduğu, aynı ya da belirgin biçimde benzer göz kalemlerinin tasarım tescil başvurusundan önce piyasada başka firmalar tarafından satıldığı, dolayısıyla davacıya ait 2009/03840 nolu çoklu tasarım tescil belgesinde yer alan kozmetik kalemlerin 554 sayılı KHK'nın .... maddesinde yazılı koruma şartlarını taşımadığı, bu tasarımların tescil başvuru tarihinden önce piyasada başka firmalarca üretilip satılması

nedeniyle KHK'nın .... maddesinde yazılı yenilik şartının gerçekleşmediği, bu kalem tasarımları ile piyasada bulunan diğer firmaların göz kalemlerinin bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenim arasında belirgin bir farklılığın bulunmadığı, dolayısıyla KHK'nın .... maddesinde anlamında ayırd edicilik şartının da gerçekleşmediği, çoklu tasarım tescil belgesinde yer alan fırçalı ve kapaklı kalem modelleri dahil tüm tasarımların hükümsüzlük şartlarını taşıdığı gerekçesiyle davacı adına tescilli çoklu tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, gerek verilen hükümsüzlük kararı, gerekse bu tasarımların harcıalem nitelikte olması nedeniyle haksız rekabetin de söz konusu olmayacağı gerekçesiyle asıl davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.-
Yargıtay — Esas No: 2020/10479, Karar No: 2022/10150, Tarih: 11.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/10479 E.  ,  2022/10150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile TCK’nın 191. maddesinde yapılan değişikliklerin yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden önce işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından dolayı verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı amacıyla gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesinin tebliğine rağmen başvuruda bulunmayan sanığa, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce bu hususta ikinci bir tebligat yapılmasına gerek bulunmadığına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02/05/2019 tarihli ve 2018/172 esas, 2019/373 karar sayılı ilamı dikkate alınarak tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

A) Yargılama sırasında Tekirdağ 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan ve duruşmadan bağışık tutulma talebi olmayan sanığın, hükmün tefhim olunduğu duruşmada hazır edilmeden veya SEGBİS yolu ile katılımı sağlanmadan, yokluğunda mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

B) Kabule göre de;

1) Suç tarihi sanıktan idrar numunesi alınan 05/09/2012 tarihi olmasına karşın gerekçeli karar başlığında 31/08/2012 olarak yazılması,

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü

uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4) 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, Tekirdağ Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 25/12/2014 tarihli çağrı yazısının sanığın MERNİS adresinde Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

5) Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği halde, TCK'nın 58/6-7. maddeleri gereğince cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmemesi,

6) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.