muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10815, Karar No: 2016/16330, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10815 E.  ,  2016/16330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmiştir.

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.'nun 438.maddesinde öngörülen duruşma sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 22.400 TL'ye çıkarılmıştır.

Temyize konu edilen kararda dava değeri, duruşma sınırının altındadır.

Bu nedenle duruşma isteğinin miktar yönünden reddiyle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz isteğinin incelemesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000.00.- TL bedelin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 28/11/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 7.882.42 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4320, Karar No: 2012/7843, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4320 E.  ,  2012/7843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 13/10/1988-14/02/1991 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı işveren ve Kurum vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı TRT’ye ait işyerinde resim seçiciliği elemanı olarak 13.10.1988-14.2.1991 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tespitini istemiş, 14.2.1991 tarihinde devamlı kadroya geçtiğini ve çalışmaya 14.2.2005 tarihine kadar devam ettiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece bozmaya uyularak istemin kabulüne karar verilmiştir.

Bozma ilamında açıkça, "...davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyerinin bir kamu kuruluşuna ait olduğu, kamu kuruluşlarında, çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması gerektiği, tespiti istenen çalışmaların hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmadığı, öte yandan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi gereği bu tür davaların 5 yıllık hak düşürücü süre içinde açılması gerektiği, ancak dinlenen tanıklar, davacının 1988 yılından 1991 yılı ilk aylarına kadar başka bir işverenin işyerinde çalışmaksızın sözleşmeli personel olarak davalı işverene ait işyerinde kesintisiz çalıştığını beyan ettikleri, davacının iddiasının da bu olduğuna göre, anılan çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşu kayıt ve ücret bordroları ile davacının görev yaptığı program kayıtlarından saptayarak ve giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür gibi kişilerini dinleyerek aynı işverene ait işyerindeki çalışmanın 1988 yılından itibaren kesintisiz olarak devam ettiği kanıtlanırsa, hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemeyeceğinden işin esasına girip tüm delilleri değerlendirerek ve bu arada hizmet akdinin unsurlarının varlığını da tartışarak bir sonuca ulaşmak gerektiği..." belirtilmesine rağmen, mahkemece bozmaya uyulduğu halde, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. 9.5.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde TRT Kurumu Genel Müdürlüğüne iadesine, 14/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2256, Karar No: 2024/2764, Tarih: 18.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/2256 E.  ,  2024/2764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/788 E., 2024/272 K.

TALEP EDENLER : 1-... 2-... 3-Lanova Ev Gereçleri Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili Avukat ...

MÜDAHİLLER : 1-Akcoat İleri Kimyasal Kaplama Malzemeleri Sanayi Ve Ticaret A.Ş. vekili Avukat ... 2-Akpen Metal Makine Plastik San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... 3-Türkiye Halk Bankası vekili Avukat ... ve diğer 41 müdahil.

TALEP TARİHİ : 23.07.2019

KARAR : Red

1- İlk Derece Mahkemesince, konkordatonun tasdiki talebinde, talep eden gerçek kişiler bakımından konkordato teklifinin İİK 302 maddede ön görülen nisap ile kabul edilmediği gerekçesiyle tasdiki isteminin reddine, talep eden Lanova Ev Gereçleri Sanayi Ve Ticaret A.Ş. yönünden; konkordatonun tasdiki şartlarının oluştuğu gerekçesiyle talep eden şirketin konkordato projesinin tasdiki talebinin kabulüne karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı talep edenler ... ve ... vekili ile bir kısım alacaklılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 45. Hukuk Dairesi tarafından Alacaklılar Miksan Makina Kalıp ve Yedek Parça İmalat Sanayi Dış Ticaret Ltd. Şti. ile Türkiye Vakıflar Bankası'nın istinaf başvurularının HMK 352/1-ç bendi uyarınca reddine, istinaf yoluna başvuran diğer alacaklılar ile talep edenler ... ve ... vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3- İstinaf Mahkemesinin bu kararına karşı alacaklı Türkiye Halk Bankası A.Ş. vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 20.09.2023 tarih, 2023/2104 E. ve 2023/2854 K. sayılı ilamıyla, talep eden şirketin ağırlıklı olarak ihracat yapan şirket olduğu, borca batık olmadığı, gelirinin döviz cinsinden olmasına rağmen konkordatoya tabi alacaklarının uzun vadede Türk Lirası cinsinden ödenecek olması, yine konkordatoya tabi borçlarının 6 ay ödemesiz dönemden sonra, az oranla başlayıp artan oranlarda ve uzun sayılabilecek sürede faizsiz ödeyecek olması hususları dikkate alındığında teklifin borçlunun kaynakları ile orantılı olması şartını sağlamadığı, tasdik koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

4- İlk derece mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda talep eden şirketin güncel rayiç değerlere göre borca batık olmadığı, İİK'nın 305/1-b maddesinde belirtilen konkordato projesindeki teklifin borçlunun kaynakları ile orantılı olması şartının sağlanmadığı gerekçesiyle, koşulları oluşmayan talebin reddine karar verilmiştir.

5-Bu karara karşı talep eden şirket vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

4- İlk derece mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda talep eden şirketin güncel rayiç değerlere göre borca batık olmadığı, İİK'nın 305/1-b maddesinde belirtilen konkordato projesindeki teklifin borçlunun kaynakları ile orantılı olması şartının sağlanmadığı gerekçesiyle, koşulları oluşmayan talebin reddine karar verilmiştir.

5-Bu karara karşı talep eden şirket vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile bozma doğrultusunda karar verildiği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yine; borca batık olmayan talep edenin teklifinin kaynakları ile orantılı olmadığı anlaşıldığından, talep eden şirket vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi kararına ilişkin talep eden şirket vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı talep eden şirket tarafından peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 18.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10632, Karar No: 2018/8690, Tarih: 01.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/10632 E.  ,  2018/8690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaası ve dayanağı olan 22.09.2010 tarihli Eskişehir VD. 2010/108 sayılı vergi suçu raporunun “2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçuna ilişkin olarak verildiği, iddianameye konu edilen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı, sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, birbirine dönüşemeyeceği, “2007 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçu yönünden temyiz inceleme tarihi itibarıyla zamanaşımı süresinin dolduğu dikkate alınarak; kovuşturma şartı gerçekleşmeyen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan davanın düşmesi yerine iddianame dışına çıkılarak, sanık hakkında "2007 takvim yılında sahte fatura kullanma" suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10360, Karar No: 2021/4502, Tarih: 01.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/10360 E.  ,  2021/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, ... Eski Eserler ve ... Yüksek Kurulunun 12/07/1974 tarih ve 7906 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli iki adet ıhlamur ağacının koruma altında olduğuna dair bir plakalama, levha, tabela olmadığı, fotoğraflara göre ağaçların ve çevresinin bakımsız ve korunmasız oldukları, sanık ...'nın evinin önündeki işaretlenmeyen ağacın belediye yazı cevabına göre devrilebileceği riski görülerek sanıklar ...'in sözlü talimatı ile kesildiği belirtilmişse de, sanık ...’in suçlamayı kabul etmeyip, belediye başkanlığınca da talimat verme yetkisi olmadığı belirtilen belediyede taşeron eleman olarak çalışan sanık ... tarafından talimat verildiğine ve ağacın kesildiğine dair belge sunulmadığı, ağaçların sanık ... tarafından kesilip kesilmediğinin şüpheden uzak, kesin delillerle kanıtlanamadığı, sanıklar ... ve ...'ın sadece sanık ...'nın evinin önündeki içi boşalmış ağaç ile ilgili budama ve temizlik yapılması taleplerini iletip ağacın kesimini istemedikleri, azmettirmek yoluyla ağacın kesilmesine iştirakleri olduğuna dair delil bulunmadığı, kesilen diğer ağacın kesim veya budanması ile ilgili talep olmadığı, bu ağacın neden ve kim tarafından kesildiğinin de tespit edilemediği açık olup şüphenin sanıklar lehine yorumlanması gerektiği, ceza hukukunda cezanın verilebilmesi için hiçbir tereddüt ve şüpheye yer bırakmadan sanığın müsnet suçu işlediğinin sabit olması gerektiği, sanıkların müsnet suçu işlediğine dair savunmalarının aksine, mahkumiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 01/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4257, Karar No: 2017/14630, Tarih: 27.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/4257 E.  ,  2017/14630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekinin kovuşturma aşamasında alınan beyanında, üç kişinin hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğini, bunlardan ikisinin yakalandığını, kuşlarının 10 tanesinin eksik olduğunu, yanlarındaki kişinin çalmış olabileceğini belirttiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuğun eyleminin tamamlanmış olmasına rağmen teşebbüs hükümlerinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sosyal inceleme raporu harcamasının zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 75,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine bilirkişi ücreti olan 75,00 TL'nin hazine üzerine bırakılmasına, geriye kalan 92,35 TL'nin ise suça sürüklenen çocuktan tahsiline cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5428, Karar No: 2019/207, Tarih: 24.01.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/5428 E.  ,  2019/207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Köyü çalışma alanında bulunan ve 1976 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında köy boşluğu olarak tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın ve Hazinenin tescil talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24.01.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9828, Karar No: 2014/10690, Tarih: 13.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/9828 E.  ,  2014/10690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2011/526-2013/379

Davacı, Bağ-Kur başlangıç tarihinin vergi dairesi kaydı olan 30/10/1986 tarihinden itibaren yapılmasına ve hizmet borçlanmasının da bu tarihten itibaren hesaplanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Bağ-Kur başlangıç tarihinin, vergi dairesi kaydı olan 30.10.1986 tarihinden itibaren yapılması ve hizmet borçlarının da bu tarihten itibaren hesaplanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 1136828156 Bağ-Kur nolu giriş bildirgesinde 1479 sayılı kanunun geçici 18. Maddesinde belirtilen 6 ay içinde (02/08/2003-02/04/2004 tarihleri arasında) davalı kurum kayıtlarına 22/08/2003 tarihinde intikal ettiğinden davacının 30/10/1986 - 04/10/2000 döneminde 4/b (Bağkur) sigortalısı olarak tescil edilmesi gerektiği anlaşıldığından, taraflar arasındaki muazaranın giderilerek davanın bu şekilde kabulüne karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.