muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5590, Karar No: 2019/6958, Tarih: 18.11.2019

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,davacının , ambalaj sektöründe, plastik veya kağıt deterjan ya da gıda ambalajı üzerine baskı yapılan işyerinde çalıştığının dosya içeriğinden anlaşılmasına rağmen, davalı işyerinin 506 sayılı yasanın Ek 5 maddesi II bendi kapsamına giren işyeri kabul edilerek itibari hizmet koşullarının oluştuğuna hükmedilmesi isabetsizdir.

Davacı vekilince, aynı kimyasal maddelerin ve aynı baskı makinelerinin kullanıldığı bir işyerinin mevkute çıkarıldığı bölüm ile ambalaj üzerine baskı yapılan bölümünün itibari hizmet süresi açısından farklı değerlendirilmesinin hukuka ve eşitlik ilkesine aykırı olduğu ileri sürülmüşse de, yukarıda da değinildiği gibi 506 sayılı yasanın Ek 5 maddesinin II bendinin sadece belirli iş kolunda çalışan sigortalılara uygulanması yönündeki düzenlemenin Anayasa’ya aykırı olmadığı belirtilmiştir. Kanunun bahşetmediği hakkın içtihat yoluyla verilmesi mümkün olmadığı gibi itibari hizmet süresinin ,ağır ve yıpratıcı işlerde çalışanlar için kanun koyucu tarafından belirlenmiş bir düzenleme olduğu ve bu düzenlemeden sadece yasada açıkça sayılı işyerlerinde çalışan ve sadece yasada sınırlı şekilde belirtilen sigortalıların yararlanacağı düşünüldüğünde, sigortalıların veya işyerinin kapsamının sigortalılar lehine yorum yoluyla genişletilemeyeceği, deterjan , bebek bezi vs. poşeti, bisküvi,makarna vs. gibi gıda ambalajı üzerine baskı yapılan işyerinin ‘basım ve gazetecilik’ işyeri olarak kabul edilemeyeceği açıktır.

Davalı iş yerinde ambalaj üzerine baskı yapıldığı, söz konusu iş yerinde basım ve gazetecilik adına herhangi bir faaliyette bulunulmadığı, basım işyerinin mevkute çıkarmaya yönelik olarak faaliyet göstermesi gerektiği, bu nedenle davalı iş yerinin 506 sayılı Kanunun Ek 5’inci maddesinde belirtilen itibari hizmet süresinden yararlanılabilecek iş kollarına girmediği, itibari hizmet süresinde işçi yararına yorum ilkesi ile iş yeri alanlarının genişletilemeyeceği bu durumda davanın reddi gerektiği anlaşılmaktadır.

O halde, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Bölge Adliye Mahkemesince eksik inceleme ve araştırma sonucu istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılması, ilk derece mahkemesinin kararının bozulması gerekmiştir.

G)Sonuç :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2424, Karar No: 2008/5699, Tarih: 23.12.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/2424 E.  ,  2008/5699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesiyle, davalı şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 40.000.00.-YTL'sı tazminatın başvuru tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, talebini 49.885.00.-TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, hasarın belirtilen kaza nedeniyle oluşmadığını, aracın daha önceden yandığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalının aracın kasko sigorta poliçesinin düzenlenmesinden önce hasarlandığını ispat ettiği, davacının hasarın poliçenin düzenlenmesinden sonra meydana geldiğini ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen 16.06.2005 tarih 2004/519E-2005/360 K. Sayılı karar ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay 11 Hukuk Dairesinin 23.11.2006 tarih 2005/11291E.-2006/12151 K. sayılı ilamı ile araçta meydana gelen hasar ile kazanın oluşum şekli arasındaki illiyet konusunda ... bilirkişi heyetinden rapor alınması için hükmün bozulmasına karar verilmiş; mahkemece,

bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gereği yerine getirilmemiştir. Mahkemece öncelikle olaydan sonra düzenlenen 20.05.2004 tarihli görgü tespit tutanağını düzenleyen görevlilerin olayın meydana geliş şekli, olay yerine gittiklerinde araçtaki yangının durumu hususlarında beyanları alınmalı, davacı tarafından ibraz edilen belgeyi düzenleyen şirketin kayıtları üzerinde inceleme yapılarak tamirat yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise tarihi ve herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığı gibi hususlar tespit edilmeli, konusunda uzman Karayolları ... Heyeti veya İTÜ gibi kurumlardan seçilecek bilirkişi heyetinden, davalı tanıklarının beyanları ve davacı tarafından ibraz edilen belgeler ile ekspertiz raporu da birlikte değerlendirilerek araçta meydana gelen hasarın iddia edildiği şekilde gerçekleşen bir olayda meydana gelip gelmeyeceği hususunda ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınmalı sonucuna göre karar verilmelidir. Değinilen biçimde araştırma, soruşturma yapılmadan yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1890, Karar No: 2020/11012, Tarih: 09.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/1890 E.  ,  2020/11012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesinin kararının HMK’nun 353/1-b/2 maddesi gereğince objektif değer artış oranı %50 uygulanmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, bu karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile %50 objektif değer artış oranı uygulamak suretiyle hesaplanan bedel üzerinden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 09/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1695, Karar No: 2022/6187, Tarih: 22.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1695 E.  ,  2022/6187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14.03.2019 tarih ve 2018/282 E- 2019/107 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.12.2020 tarih ve 2019/747 E- 2020/1190 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "KRİSTAL TÜRKİYE" ibaresini marka olarak tescili için başvuruda bulunduğunu, 2018/09455 numarasını alan başvurunun, davalı Kurum YİDK'nun 2018-M-4365 sayılı kararı ile 2011/83190 numaralı "kristal" ibareli marka gerekçe gösterilerek, SMK’nın 5/1-ç bendi uyarınca nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkilinin markası ile redde gerekçe gösterilen markanın ayırt edilemeyecek derecede benzer olmadığını, "kristal" kelimesinin müvekkilinin unvanı ve marka olarak uzun zamandır kullanıldığı bir ibare olduğunu ileri sürerek, davalı Kurum YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamınına göre davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının başvuru markası ile redde mesnet markanın kapsamındaki 36. sınıf malların aynı olduğu, ibarelerin de ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunduğu, davacının önceki tescilli markalarından kaynaklanan kazanılmış hakkının bulunmadığı, SMK'nın 19/2. maddesi uyarınca sadece 6/1. maddesine göre yapılacak itirazlarda bir def'i olarak ileri sürülebilecek "başvuru tarihinden önceki 5 yıllık sürede itiraz gerekçesi markanın kullanıldığını ya da kullanmamaya dair haklı sebeplerin olduğuna ilişkin delillerin sunulmasını isteme hakkının", aynı Yasanın 5/1-ç maddesine dayalı davalarda uygulanamayacağı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, 6769 sayılı SMK’nın 5/1-ç maddesi uyarınca başvurunun reddine ilişkin TPMK YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, 6769 sayılı SMK’nın 5/1-ç maddesi uyarınca başvurunun reddine ilişkin TPMK YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

6769 sayılı SMK'nın 5/1-ç maddesi (556 s. Marka KHK'nın 7/1-b) uyarınca marka başvurusunun TPMK tarafından mutlak sebeple reddedilebilmesi için daha önceden başkası adına var olan marka ile aynı veya bu markaya ilk bakışta fark edilemeyecek kadar benzer bir ayırt edici işaret olması ve aynı zamanda tescil kapsamlarının da aynı olması gerekir. Bu şekilde bir karşılaştırmada, markalarda yer alan ayırt edicilik özelliği olmayan sıradan işaretler ile tanımlayıcı ibareler dikkate alınmaz.

Somut uyuşmalıkta Bölge Adliye Mahkemesince, yukarıda özetlendiği şekilde karar verilmiş ise de başvuru konusu “KRİSTAL TÜRKİYE” ibareli marka ile başvurunun reddine gerekçe gösterilen “KRİSTAL” markaları arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek derecede benzerlik olduğu kabul edilmişse de 6769 sayılı SMK'nın 5/1-ç maddesi uyarınca ret kararı verilebilmesi için markalar arasında herhangi bir araştırma yapılmasını gerektirmeyecek ve ilk bakışta aynı veya ayırt edilemeyecek ölçüde benzerlik bulunması ve tescil kapsamlarının aynı olması gerekmektedir. Oysa, somut olayda başvuru ile redde mesnet marka arasında ayniyet olmadığı gibi, ilk bakışta ayırt edilemeyecek düzeyde benzerlik de bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece, SMK’nın 6/1. maddesi uyarınca yapılabilecek olan benzerlik ve iltibas değerlendirmesinin SMK’nın 5/1-ç bendi anlamında mutlak red sebebi kapsamında yapılamayacak olması nedeniyle yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, (2) nolu bentte açıklanan sebeplerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 22/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2142, Karar No: 2024/3111, Tarih: 25.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2142 E.  ,  2024/3111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/362 E., 2023/340 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki maluliyet oranının ve maluliyet aylığına hak kazandığının tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacıda hiperkolesterolemi, hipotirodizm, paranoid psikoz sanrısal, retropatellar artoz, omuz sıkışma sendromu, artık şizofreni, somatoform ağrı bozukluğu, arteryel hipertansiyon, gonarthrose, miyokardiyal enfarktüs, koroner 3 damar hastalığı, mitral yetersizliği, priapizm, lomber ve sakral omurga osteochondrosis, hiperaktif mesane, perikard, obezite hastalıklar ile başka birtakım hastalıklar bulunduğu; davacının %80 oranında yürüme güçlüğü çektiği; davacının uzun süre Almanya'da yaşadığı ve orada da birçok tedavi gördüğü; davacıya Almanya'da yetkili Kurumlar tarafından davacının %100 oranında sakat olduğuna ilişkin raporlar verildiği; ayrıca yine davacıya Düzce Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi tarafından da davacının %81 oranında malul olduğuna ilişkin rapor verildiği; davacının çalışma gücünün %60'dan fazlasını kaybettiğinin sabit olduğu; bunun üzerine davacıya maluliyet aylığı bağlanması talebi ile davalı Kuruma başvuru yaptığı; SGKB Kocaeli Sosyal Güvenlik İl Müdüriüğü’nce davacının çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmediğinin hukuki dayanaktan yoksun ve fiili durumla çelişkili olarak karar verilerek davacı hakkında maluliyet sigortası gereği yapılamayacağı; SGKB Kocaeli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğümün kararına davacının itiraz etmesi üzerine davacının dosyası Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kuruluna gönderildiği; Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu nun 08.01.2018 tarih 02/409 sayılı karan ile hukuki ve fiili duruma aykırı olarak davacının çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmemiş olduğu gerekçesiyle davacının malul sayılmayacağına hukuka aykırı olarak karar verildiği; Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulucun 02/409 sayılı kararına itirazları doğrultusunda davacının çalışma gücünün en az %60 oranında kaybetmesi nedeniyle davacının malul sayılmasına ve maluliyet aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının daha önce de Kuruma malulen emeklilik için müracaatta bulunduğu, bunun üzerine Kocaeli Bölge Sağlık Kurulu'na sevk edildiği ve 07.03.2017 tarih ve 20178100116 sayılı kurul kararı ile çalışma gücünün % 60'ını kaybetmediğine karar verildiği, daha sonra davacının Düzce Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezinden 11.10.2017 tarih ve 29021/1138-1862 rapor numarası ile hastalığının ilerlediğine dair belge ile yeniden başvuru yaptığı, bunun üzerine davacının yeniden Kocaeli Bölge Sağlık Kurulu'na sevk edildiği ve 14.11.2017 tarih ve 20178100512 sayılı kurul kararı ile tekrardan çalışma gücünün %60'ını kaybetmediğine karar verildiği ve kararın davacıya tebliğ edildiği, davacının 04.12.2017 tarih 14680641 sayılı dilekçesi ile kararlara itiraz ettiği ve dosyanın incelenmek üzere Ankara Yüksek Sağlık Kurulu'na gönderildiği, Yüksek Sağlık Kurulu'nun incelemesi sonucunda 08.01.2018 tarih ve 02/409 sayılı karar ile davacının çalışma gücünün %60'ını kaybetmediğine ve malul sayılamayacağına karar verildiği, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacının malul sayılması ve kendisinin malullük aylığına hak kazanmasının mümkün olmadığı, davacının yasanın aradığı şartları taşımadığı, davacının çalışma gücünü %60'ını kaybetmediğine ve malul sayılamayacağına dair raporlar tüzük ve yönetmeliklere uygun olarak hazırlanmış olduğu, yapılan Kurum işlemlerinde herhangi bir hata bulunmadığı savunmasıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi tarafından 11.11.2019 tarihli ve 2018/44 Esas, 2019/533 Karar sayılı kararla; SGKB Kocaeli Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü’nün 14.11.2017 karar tarih ve 20178100512 karar sayılı raporunda adı geçenin çalışma gücünün en az %60’ını kaybetmediğine karar verildiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun 08.01.2018 karar tarih ve 02/409 karar sayılı raporunda dosyanın incelendiği, sigortalının mevcut hastalık ve arızalarına göre maluliyet tespiti işlemleri yönetmeliği çerçevesinde çalışma gücünün en az %60’ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağına karar verildiği, 3. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 17.07.2019 tarih ve 12293 sayılı kararı ile ... oğlu 04.04.1960 doğumlu ...’un mevcut hastalık ve arızaları nedeniyle 03.08.2013 tarih ve 28727 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında çalışma gücünün en az %60 (yüzdealtmış)'ını kaybetmemiş olduğu, malul sayılamayacağı dair görüş bildirdiği, davacı hakkında gerçekleştirilen Kurum işlemleri ve Kurum işlemi ile aynı doğrultuda ve çelişki bulunmayacak şekilde alınan Adli Tıp Raporu bir arada değerlendirildiğinde davacının maluliyetinin en az %60 (yüzdealtmış)'ını kaybetmemiş olduğu ve malülen emekli olmasının kanunen mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

IV.İSTİNAF

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2021/9 Esas, 2022/650 Karar sayılı kararla dosya kapsamından davacının 2015/1 ay 4 gün, 2016/8 ay 6 gün 4-a sigortalılığı bulunduğu, Kocaeli Kurum Sağlık Kurulunun 14.11.2017 tarihli raporu ile davacının çalışma gücünün en az %60 oranında kaybetmediğine, Yüksek Sağlık Kurulunun 08.01.2018 tarihli kararı ile çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağına karar verildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 17.07.2019 tarih ve 12293 karar sayılı raporu ile de davacının çalışma gücünün %60 oranında kaybetmemiş olduğu ve malul sayılamayacağına karar verildiği görülmekle Mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2021/9 Esas, 2022/650 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce 21.06.2022 tarihli ve 2022/5968 Esas, 2022/9467 Karar sayılı ilamla aşağıdaki gerekçeyle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur:

"...Dosya kapsamından, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 08.01.2018 tarihli kararında, sigortalının mevcut hastalık ve arızalarına göre, Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde çalışma gücünün en az %60’ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılmayacağının belirtildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin 17.07.2019 tarihli raporunda, davacının mevcut hastalık ve arızaları nedeniyle 03.08.2013 tarih ve 28727 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında çalışma gücünün en az %60 (yüzdealtmış)'ını kaybetmemiş olduğu, malul sayılamayacağının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Eldeki dosyada; gerek Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu ve gerekse de Adli Tıp Kurumu raporları nazarında yazılı şekilde karar verilmiş ise de, mahkeme kararı sonrası 28.09.2021 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp aynı tarihte yürürlüğe giren Maluliyet ve Çalışma Gücü Kaybı Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ile 03.08.2013 tarihli ve 28727 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğinin yürürlükten kaldırıldığı anlaşılmıştır.

Yargılama safhasında yürürlüğe giren söz konusu mevzuat kapsamında da değerlendirme yapılması gerektiğinden, Mahkemece 28.09.2021 tarihli Maluliyet ve Çalışma Gücü Kaybı Tespiti İşlemleri Yönetmeliği kapsamında, maluliyetin bulunup bulunmadığı konusunda, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan ve raporlar arasında çelişki bulunması halinde, Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu’ndan rapor alınıp (maluliyetin bulunduğuna karar verilmesi durumunda başlangıcının, yönetmeliğin yürürlük tarihi olduğu gözetilmek kaydıyla) sonucuna göre karar verilmelidir.