muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12798, Karar No: 2023/20177, Tarih: 21.06.2023

Uyuşmazlığa konu görevi yaptırmamak için direnme suçunda suç çokluğunun söz konusu olmadığı gibi suçun başka bir şekilde parçalara ayrılarak işlenmesi de mümkün değildir. Uygulamada TCK'nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtima, ancak her mağdur ya da müştekiye karşı tek tek ayrı ayrı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda birden fazla mağdura karşı işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan sanık lehine getirilmiş bir müessesedir. Örneğin, topluluk içerisinde bulunan herkese hakaret ya da tehdit içerikli sözler söyleme olanağı bulunan sanığın, topluluğa karşı hakaret ve tehdit içerikli sözleri aynı anda söylemesi, birden fazla kişiyi tek tek bir yere kapatarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlemesi mümkün olan sanığın, birden fazla kişinin bulunduğu odanın kapısını kapatarak dışarıya çıkmalarına engel olması gibi. Örneklerde açıklandığı üzere, TCK’nın 43/2 nci maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtimanın, mağdur adedince ayrı ayrı her mağdura karşı işlenmesi mümkün olan suçların, tek hareketle aynı anda bütün mağdurlara karşı tek hareketle işlenmesi halinde uygulanma olanağı bulunan bir müessese olduğu, gittikçe istikrar kazanan ve yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlardan çok net bir şekilde anlaşılmaktadır. Suçunun konusunun tek olması nedeniyle Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin 2009 yılının sonlarına kadar TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarından yasada hiçbir değişiklik olmaksızın vazgeçilerek sanık aleyhine olacak şekilde görevli memurların birden fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki değişen kararları, YCGK.'nın 2010/47 Karar sayılı ilamı ile de (Somut olayda, sanığın suçun yasal tanımında yer alan ve hukuksal anlamda tek bir fiili oluşturan davranışları, görevini ifa eden altı kamu görevlisine karşı görevlerine yıptırmamak için gerçekleştirmiş olması nedeniyle aynı nev'iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCY.'nın 43/2 nci maddesinin uygulanması gerekmektedir.) desteklenerek bütün çağdaş Anayasalar'da temel bulan hukuki güvenlik ilkesi kanaatimizce ihlal edildiği gibi ayrıca 2010/47 Karar sayılı ilamda bir taraftan suçun hukuki konusunun tek olduğu kabul edilirken, diğer taraftan sırf mağdur sayısının fazla olduğundan bahisle direnilen görevin tek olması nedeniyle suç çokluğundan söz edilemeyeceği için TCK.'nın 43/2 nci maddesinin uygulama olanağının bulunmadığı gözetilmeyerek anılan maddenin uygulanmasına karar verilerek, benzer olaylardaki içtihatlar bir yana kararın kendi içerisindeki gerekçesi ile sonucu arasında dahi çelişkinin doğmasına sebebiyet verilmiştir. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir

. Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle; hukuk, ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün “bilim” olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde Mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Sonuç itibariyle;

Bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan görevin yaptırılmaması için direnme suçunda, gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmamasına karşın, Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesinin sayın çoğunluğunun, hukuki düzenlemelere ve yerleşik uygulamalara aykırı olduğu gibi kendi önceki tarihli içtihatlarına da aykırı olacak şekilde; birden fazla müştekinin zarar gördüğünden bahisle TCK’nın 265/1, 43/2 nci maddeleri ile uygulama yapan Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün, TCK’nın 43/2 nci maddesinin koşullarının oluşmadığından bahisle bozulması gerekirken onanmasına, dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/12914, Karar No: 2017/5746, Tarih: 18.05.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12914 E.  ,  2017/5746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanık ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 228, 62 ve 52. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 2.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Terme Sulh Ceza Mahkemesinin 12/07/2010 tarihli ve 2009/678 esas, 2010/316 sayılı kararını müteakip sanığın deneme süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasına ve sanığın anılan Kanun’un 228, 62, 50 ve 52. maddeleri gereğince 2.500,00 TL ve 3.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin TERME Sulh Ceza Mahkemesinin 27/06/2013 tarihli ve 2013/193 esas, 2013/438 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Kanun'un 228/1. maddesinde “Kumar oynanması için yer ve imkân sağlayan kişi, bir yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.” hükmü ve aynı Kanunun 52/1 ve 2. fıkrasında “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükümlerinin yer alması karşısında, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından çevrili adli para cezasının günlüğü 20 Türk lirası üzerinden hesaplanmasına rağmen, herhangi bir teşdit sebebi ve farklı uygulamanın gerekçesi gösterilmeden gün adli para cezasının miktarının günlüğü 25 Türk lirası olarak seçilip gün adlî para cezasının alt sınırın üzerinde belirlenerek fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.11.2016 gün ve 7980 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2016 gün ve KYB/2016-396429 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 228/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmedilen 5 ay hapis cezasının TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den hesap edilerek adli para cezasına çevrilmesine karşın, hapis cezası yanında hükmedilen 100 gün adli para cezasının farklı bir gerekçe gösterilmeksizin, günlüğünün 25 TL olarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması hatalı ise de; denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen hükümlü hakkında açıklanan hükümde, CMK.nun 231/11. madde ve fıkrasına aykırı olarak, hapis cezasının paraya çevrilip taksitlendirilmesine karar verilmiş olması ve hükümlünün gerçekte alması gereken ceza miktarından daha az bir ceza almasına yol açan mahkeme uygulamasının hükümlü lehine olması nedeniyle bu yanılgılı uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlayacak şekilde bozma yapılmasının adalet ve hakkaniyete uygun olmayacağı anlaşıldığından;

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca düzenlenen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 18.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8585, Karar No: 2017/5692, Tarih: 29.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8585 E.  ,  2017/5692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : CMK'nın 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanması ile; TCK'nın 179/2, 31/3, 62/1, 50/3-1.a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3, 31/3, 62/1. maddeleri gereğince 16 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5395 Sayılı Kanunun 23. maddesi uyarınca 3 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair İnegöl (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02.04.2013 tarihli ve 2012/587 esas, 2013/212 karar sayılı kararının 03.05.2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun deneme süresi içerisinde 22.01.2014 tarihinde “Hırsızlık” suçunu işlediği ve İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 11.11.2014 tarih ve 2014/99-2014/711 sayılı kararı ile bu suçtan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verdiği ve hükmün 05.12.2014 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/05/2015 tarihli ve 2015/21-2015/332 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin eksik incelemeye, sübuta, tayin edilen cezaya ve kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14585, Karar No: 2021/17645, Tarih: 26.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14585 E.  ,  2021/17645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 09.06.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 22.07.2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gündüz vakti yanında yaşının küçüklüğü sebebiyle cezai ehliyet olmayan Serkan Yılmaz ile birlikte müşteki ...'e ait olup diğer müşteki İbrahim'in mağaza müdürlüğünü yaptığı Özdemir gıda isimli iş yerine girdikleri, bu iş yerinde kasadan 130 TL para ile müşteki İbrahim'e ait samsung marka cep telefonunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin suç tarihi itibariyle TCK’nın 116/2 ,119/1-c, 31/2. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının, suçun işlendiği 23.08.2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8137, Karar No: 2014/16281, Tarih: 17.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/8137 E.  ,  2014/16281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... vek.Av....arasında görülen menfi tespit davası hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.11.2013 gün ve 2012/592 E. 2013/691 K. sayılı hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ve Av.... ile davalı vek.Av....'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili tarafından davalı aleyhine açılan menfi tespit davasının Dairemizin 22.03.2012 tarih ve 2011/10643 Esas, 2012/4818 Karar sayılı bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonucunda davanın kabulüne dair verilen hükmün davalı vekilince temyizi üzerine yerel mahkemece "temyiz harcının eksik yatırıldığı ve Yargıtay'a gidiş dönüş posta giderlerinin yatırılmadığı gerekçesiyle bu noksanlıkların 7 günlük kesin süre içinde mahkeme veznesine yatırılması aksi takdirde temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılacağı" ihtarını taşılan muhtıra davalı vekiline 12.02.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili sadece 100 TL posta masrafını yatırmış ancak muhtıraya rağmen diğer noksan harç ve giderleri 7 günlük süre içinde yatırmadığından mahkemece 21.02.2014 tarihli ek karar ile HUMK'nun 434/3.maddesi uyarınca "kararın temyiz edilmemiş sayılmasına" karar verilmiş, bu ek karar davalı vekiline 27.02.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup, 7 günlük temyiz süresi içinde ek kararın temyiz edilmemesi sebebiyle mahkemece hükmün kesinleştiğine dair şerh konulmuştur.

Bu kez davalı vekilince 12.03.2014 tarihli dilekçe ile dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay'a gönderilmesi konusunda talepte bulunulmuş, bu talep üzerine mahkemece 17.03.2014 tarihli ek karar ile "mahkemenin davalının kararı temyiz etmemiş sayılmasına "ilişkin kararının davalı vekiline tebliğ edildiği ancak 7 günlük temyiz süresi içinde ek kararın temyiz edilmediği, bu sürenin kanuni süre olup hak düşürücü nitelikte bulunduğu, hükmün kesinleştiği gerekçeleri ile davalı vekilinin talebinin reddine karar verilmiş, davalı vekili bu ek kararının tebliğinden itibaren 7 günlük süre içinde temyiz talebinde bulunmuştur.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 434/3.maddesi uyarınca verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432/son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır. Aynı yasanın 432/son maddesinde temyiz isteminin reddi kararının tebliğinden itibaren 7 gün içinde temyiz edilebileceği hükme bağlanmıştır. Görüldüğü gibi temyiz süresi kanun tarafından belirlenmiş olduğundan hakimin bu süreyi değiştirme yetkisi bulunmamaktadır. Yerel mahkemenin 21.02.2014 tarihli ek kararında temyiz süresinin 7 gün olduğunun belirtilmemiş olması da kanuni sürenin uygulanmamasını gerektirmez. O halde mahkemece 21.02.2014 tarihli ek karar usul ve yasaya uygun olup süresinde temyiz edilmediğinden yerel mahkeme hükmü kesinleşmiştir. Kesinleşen hükümlere karşı temyiz yoluna gidilemez. Yerel mahkemenin 17.03.2014 tarihli ikinci ek kararı da bu durumu tespit eder nitelikte bir karar olduğundan temyizi kabil değildir. Bu itibarla davalı vekilinin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2245, Karar No: 2018/9790, Tarih: 22.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/2245 E.  ,  2018/9790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yasal dayanak, 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesidir.

1-)Yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, davanın süratle sonuçlandırabilmesi, öncelikle, tarafların yargılama gününden haberdar edilmesi ile mümkündür. Kişinin hangi yargı merciinde duruşmasının bulunduğunu, hakkındaki iddia ve isnatların nelerden ibaret olduğunu bilebilmesi, usulüne uygun olarak tebligat yapılması ile sağlanabilir. Anayasanın 36. ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. (HUMK'nun 73.) maddelerinde çok açık bir şekilde vurgulanan temel kurala göre; mahkeme, tarafları dinlemeden, onları iddia ve savunmalarını bildirmeleri için usulüne uygun olarak davet etmeden hükmünü veremez. Bu bakımdan davetin ve bunun yazılı şeklinin (davetiyenin) davadaki önemi büyüktür. Asıl olan tarafların huzurunda yargılamanın yürütülmesi olmakla birlikte, hukuk mahkemelerinde, taraflar yargılamaya katılmasalar bile, mutlaka dava ve duruşmadan haberdar edilmelidirler. Duruşmaya gelinmese dahi, ilgilinin yokluğunda davaya devam edilip karar verilmesine usulün olanak tanıdığı hâllerde, açıklanan biçimdeki uyarıyı taşıyan davetiyenin tebliğ edilmesinden ve yasaya uygun biçimde taraf teşkilinin tamamlanarak işin esasına girildikten sonra, deliller toplanarak bir sonuca ulaşılması gereklidir. Değinilen işlemler nedeniyle tebligat, bilgilendirme yanında, belgelendirme özelliği de bulunan bir usul işlemidir. Bu nedenle, tebliğ ile ilgili 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri tamamen şeklidir. Kanunun amacı, tebliğin muhatabına ulaşması, konusu ile ilgili olarak kişilerin bilgilendirilmesi ve bu hususun belgeye bağlanmasıdır. Hâl böyle olunca, kanun hükümlerinin en ufak ayrıntılarına kadar uygulanması zorunludur.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir.”; Yönetmeliğin 16. maddesinde, “Tebligat, öncelikle tebliğ yapılacak şahsın bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tespitinde, tebliğ isteyenin beyanı, muhatabın veya diğer ilgililerin bildirimleri ya da mevcut belgeler esas alınır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.

Dava konusu olayda, davalı olarak gösterilen ve hüküm kurulan Faruk Şimşek adına çıkarılan, dava dilekçesinin tanınmaması nedeniyle bila tebliğ iade dönmesi üzerine, ilanen tebligatların yapıldığı görülmüştür. Bu durumda Tebliğat Kanunu gereğince dava dilekçesi ve usulu işlemlere ilişkin tebliğatların davalı gösterilen Faruk Şimşek'e tebliği usulsüz olup, Mahkemece, dava dilekçesinin davalıya yöntemince tebliği ve taraf teşkili sağlanmadan, davalının cevap ve savunma hakkı kısıtlanarak davanın esasına girilip hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- Davacı Kurum tarafından...'e karşı dava açılıp karar verilmekle birlikte temyizin ... tarafından yapılması sebebiyle gerçek hasma davanın yönetilmediği anlaşılmaktadır.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Tarafta iradi değişiklik” başlıklı 124'üncü maddesinde; bir davada taraf değişikliğinin, ancak karşı tarafın açık rızası ile olanaklı olduğu bildirildikten sonra, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği isteminin, karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından kabul edileceği, dava dilekçesinde yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakimin karşı tarafın rızası aranmaksızın taraf değişikliği isteminin kabul edebileceği açıklanmıştır. Nitekim madde gerekçesinde de, taraf değikliğini mutlak olarak davalının rızasına bağlamanın yargılama ilişkisini katı bir şekle bağlayarak yargılamaya hakim olan ilkelerden “usul ekonomisi ilkesi” ile bağdaşmayacağı belirtilmiştir.

Mahkemece; davacı Kuruma açıklama yapmak ve gerçek hasım ... ise HMK’nun 124. maddesi gereğince, dava dilekçesinin ...'e tebliğ ile husumet yöneltilerek, savunma ve delilleri toplandıktan sonra, varılacak sonuç uyarınca karar verilmelidir.

Ayrıca, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden Kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak gözetilerek karar verilmesi gerekir.

Mahkemece; davacı Kuruma açıklama yapmak ve gerçek hasım ... ise HMK’nun 124. maddesi gereğince, dava dilekçesinin ...'e tebliğ ile husumet yöneltilerek, savunma ve delilleri toplandıktan sonra, varılacak sonuç uyarınca karar verilmelidir.

Ayrıca, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden Kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak gözetilerek karar verilmesi gerekir.

O hâlde; davacı Kurum ve ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm sair yönler incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ...'e iadesine, 22.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.