muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8324, Karar No: 2014/77, Tarih: 13.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8324 E.  ,  2014/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : Beraat

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi, TCK'nın 136/1. maddesinde “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmış olup, eylemin; kamu görevlisi tarafından ve görevinin verdiği yetki kötüye kullanılmak ya da belli bir meslek ve sanatın sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle gerçekleşmesi hali, aynı Kanunun 137. maddesinde cezada artırım nedeni olarak öngörülmüştür.

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir; ancak, herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler, yasal anlamda “kişisel veri” olarak değerlendirilemez, aksinin kabulü; anılan maddenin uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçlar doğurur, bu nedenle, bir kişisel bilginin, açıklanan anlamda “kişisel veri” kabul edilip edilmeyeceğine karar verilirken, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ayrıca tespit edilmesi gerekir.

TCK'nın 136/1. maddesinin, “Bu madde hükmü ile hukuka uygun olarak kaydedilmiş olsun veya olmasın, kişisel verileri hukuka aykırı olarak başkalarına vermek, yaymak veya ele geçirmek, bağımsız bir suç olarak tanımlanmıştır.” şeklindeki gerekçesinden de anlaşılacağı üzere, kişisel verilerin, “verildiği” veya “ele geçirildiği”nin kabul edilebilmesi için, kişisel verilerin kaydedilmiş halde bulunması gerekir. Kişisel verilerin, kaydedilmeden önce öğrenilmesi veya hafızada tutulan kişisel verilerin başkalarına açıklanması, ancak TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir.

TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesindeki özel hayat kavramından ise, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamı anlaşılmalıdır. Bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; erkek arkadaşı ...'in, kendisini, Çorlu Devlet Hastanesinde görevli bir bayanla aldattığı şüphesine kapılan Tekirdağ İI Sağlık Müdürlüğü çalışanı sanık ...'ın, bu kişinin kimlik bilgilerini öğrenebilmek için, anılan hastanede kalite yönetim sorumlusu olarak çalışan sanık ...'yi telefonla arayıp, ona, “hastanede hemşire olarak çalışan, bekar, bir çocuklu, ... ya da ... isimli” bir bayan olup olmadığını sorduğu ve sanık ...'nin de bu tarife uyan hastane çalışanının katılan ... olduğunu söylediği olayda,

Sanık ... tarafından, katılana ait, önceden kaydedilmiş bir kişisel veri ele geçirilmediği gibi, sanık ...'nin, katılanın kişisel verilerini diğer sanığa vermediği ve katılanın özel yaşam alanına giren bir bilgiyi de diğer sanığa açıklamadığı anlaşıldığından,

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bir nedene dayamayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 13.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15235, Karar No: 2025/38, Tarih: 13.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/15235 E.  ,  2025/38 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2024/667 E., 2024/2127 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.09.2024 tarihli ve 2024/667 Esas, 2024/2127 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-g maddesi uyarınca, on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 13.09.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden katılan vekilinin temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2366, Karar No: 2025/7319, Tarih: 23.06.2025

**5. Ceza Dairesi         2025/2366 E.  ,  2025/7319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2024 tarihli ve 2024/582 Esas, 2024/610 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/999, Karar No: 2011/5963, Tarih: 14.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/999 E.  ,  2011/5963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... vekili avukat... ve diğer davalı vekili avukat ... ...nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılar tarafından ... ilçesinde inşa edilen ...konutlarından daire satın aldığını, dairede ve ortak alanlarda ayıp ve eksikler bulunduğunu, konutların 1 yıl gecikmeli olarak iskan izni alınmadan teslim edildiğini, davalıların taahhütlerini yerine getirmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere taahhüt edilen inşaat kalitesi ile mevcut inşaat kalitesi arasındaki farkın, doğalgaz bedeli ile LPG gazı arasındaki farkın ve geç teslim nedeniyle kira bedellerinin tespiti ile şimdilik 20.000-TL’nin ticari faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2011/999-5963

2-Davacı, davalılardan satın aldığı konutun geç teslim edildiğini, konutta ve ortak alanlarda ayıplar ve eksik işler bulunduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, görevsiz mahkemede yapılan keşif sonrasında düzenlenen bilirkişi raporlarında her bir bağımsız bölüm yönünden ayrı ayrı inceleme yapılmadığı, ortak kullanım alanlarına ilişkin ayıplar yönünden ise arsa paylarının dikkate alınmadığı, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu, bilirkişi raporlarının açık ya da gizli ayıp, eksik ifa ayırımı yapılmaksızın düzenlenmiş olduğu, 4822 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki yasa hükümlerinin göz ardı edildiği, bu nedenlerle hükme dayanak yapacak yeterlilikte olmadıkları gerekçesiyle dava konusu taşınmaz başında keşif yapılmasına karar verilmiştir. 06.11.2009, 25.12.2009, 12.03.2010, tarihli celselerde davacı vekiline bilirkişi ücreti, araç ücreti ile Mahkemenin yasal yolluğunu yatırmak üzere kesin süre verilmesine ve gerekli uyarının yapılmasına rağmen davacı vekili tarafından masraf yatırılmadığı için keşif yapılamamıştır. Mahkemece, dosyadaki delillerin davcının iddiasını kanıtlamaya yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı ve arkadaşları tarafından ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nde dava açıldığı, aşamalardan geçtikten sonra görevsizlik kararı verilerek dosyanın ... 4. Tüketici Mahkemesi’ne geldiği, Tüketici mahkemesince HUMK. 46. maddesi gereğince davaların tefrik edilerek her bir davacı yönünden ayrı esas numarası ile yargılamaya devam edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacının talepleri yönünden görevsiz Asliye Ticaret Mahkemesi’nde keşifler yapılarak bilirkişi raporları ve ek raporlar alındığı, dava açılmadan önce site yönetimi tarafından ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2001/71 D.... sayılı dosyası ile tespit yaptırıldığı, yine davası tefrik edilen bir başka davacının ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2001/70 D.... dosyası ile tespit yaptırdığı, davaların tefrikinden sonra bir kısım davacılar yönünden tüketici mahkemesince keşifler yapılarak bilirkişi raporları alındığı anlaşılmaktadır. Dosya içinde bulunan bilirkişi raporlarının incelenmesinde; her bir bağımsız bölüm yönünden ayrı ayrı inceleme yapılmamış ise de, dava konusu edilen ortak alanlara ilişkin ayıp ve eksiklerin belirlendiği, ancak hesaplamalar yönünden raporlar arasında farklılıklar bulunduğu görülmektedir. Öyle olunca, ortak alanlarda bulunan ayıplı ve eksik işlerin tespiti için mutlaka keşif yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, ortak alanlara ilişkin ayıp ve eksikler yönünden dosya üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılması, mümkün olmadığı takdirde aynı iddialarla açılmış ve tefrik edilmiş emsal dosyalarda hükme esas alınan bilirkişi raporuna bu dosyada da itibar edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile ortak alanlar yönünden de mutlaka keşif yapılması gerektiğinden bahisle davacı tarafa kesin süre verilerek, bu süre içinde masraf yatırılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 825,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, 14.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23727, Karar No: 2015/14574, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/23727 E.  ,  2015/14574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Iğdır 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2014

NUMARASI : 2013/633-2014/470

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/826, Karar No: 2018/7584, Tarih: 03.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/826 E.  ,  2018/7584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/09/2018 tarih ve 2015/286 E. 2016/305 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 13/12/2016 tarih ve 2016/16-2016/19 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı karşı davalı vekili asıl davada, müvekkili firmanın, 1982 yılında ABD’de kurulduğunu ve "..." markası ile yapılar için kimyasal maddeler üretmeye başladığını, davacının Türkiye’de kendi adına tescilli "..." ibareli 2 adet markası bulunduğunu, anılan markanın ülkemizdeki kullanım hakları konusunda tek yetkili distribütörün dava dışı ...Madencilik San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. olduğunu, hiç bir hakkı olmamasına rağmen uzunca bir süre "..." markasını ticari faaliyetlerinde kullanan davalının bununla da yetinmeyerek kendi adına "..." ibareli markayı tescil ettirdiğini, müvekkili markasının dünya genelinde belirli bir tanınmışlığa ulaştığını, davalının davaya konu kötü niyetli başvurusuyla müvekkilinin bu ününden ve ticari itibarından haksız olarak yararlanma amacı güttüğünü, davalı başvurusunun müvekkilinin markasının itibarına zarar verdiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli 2012/09234 nolu "..." markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş, karşı davanın ise reddini istemiştir.

Davalı karşı davacı vekili karşı davada, müvekkilince dava konusu “...” markasının karşı davalının tescilinden önce kullanıldığının ispat edildiğini, tarafların markalarının benzer ürünler için kullanıldığı dikkate alındığında karşı davalının müvekkilinin “...” markasını kullandığından haberdar olmadığını söylemenin mümkün olamayacağını ileri sürerek, karşı davalı adına tescilli 2011/52137 ve, 2015/01752 numaralı "..." ibareli markaların hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiş, asıl davanın ise reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davalı karşı davacının dava konusu markayı kullanımının kendi sahipliğine dayalı olmadığı, ...'da bulunan ithalatçı firmanın marka sahibi olduğu, dava dışı firmanın tescilsiz marka kullanımından doğan haklarını davalı karşı davacıya devrettiğine ilişkin bir iddia ve kanıtın bulunmadığı, 556 sayılı KHK’nın gerçek hak sahipliği ilkesini benimsediği, buna göre, bir işareti ilk defa düşünen ve bir mal veya hizmetle bağlantılı olarak ilk defa kendi adına kullanan kişinin markanın sahibi olduğu, bu nedenle davalı karşı davacının Türkiye'de, dava dışı ...'da yerleşik firma adına gerçekleştirdiği ticari faaliyette kullandığı işaretten doğan hakka dayalı olarak davacı karşı davalının markalarının hükümsüzlüğünü isteyebilme olanağının bulunmadığı, taraf markalarının ibaresel olarak benzer olduğu, davacı markalarının 2. ve 17.sınıftaki tüm ürünleri içerdiği, davalı markasının da bu ürünlerin mağazacılık faaliyetinde sunulmasına ilişkin bulunduğu, bu nedenle davalı markasında yer alan 35/6 sınıfta yer alan ürünlerle davacı markaları arasında iltibas tehlikesi bulunduğu, ancak, 35/1-5.sınıf hizmetler bakımından davacının markalarının kapsamındaki ürün ve hizmetler ile davalı markasının kapsamındaki hizmetlerin aynı türden olmadığı, bu nedenle zikredilen mal ve hizmetler bakımından iltibas tehlikesi bulunmadığı, davacı markasının tanınmışlığını ispatlanmadığından davacının, davalı markasının farklı sınıflarda tescilini engelleyemeyeceği gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulüne, davalıya ait 2012/09234 nolu "..." markasının 35/6.sınıftaki emtialar bakımından hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine İstinaf Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 03/12/2018 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9235, Karar No: 2015/20420, Tarih: 15.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9235 E.  ,  2015/20420 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/310731

MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2013/62 (E) ve 2013/409 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken, sanığın adli sicil kaydında bulunan Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.09.2012 tarihinde kesinleşmiş, 29.12.2010 tarih ve 2010/377 esas-2010/398 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerekirken, sanığın adli sicil kaydında bulunan ve 18 yaşından önce işlediği bir suça ilişkin olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacak olan Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2006 tarih ve 2006/125 esas-2006/287 karar sayılı ilamı ile yağma suçundan hükmolunan 3 yıl 8 ay 13 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkralarının sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısımlarının karar metninden çıkarılarak yerlerine "Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.09.2012 tarihinde kesinleşmiş, 29.12.2010 tarih ve 2010/377 esas-2010/398 karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünden dolayı sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nin 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra sanık hakkında denetimlik serbestlik tedbiri uygulanmasına, kazanılmış hak nedeniyle, infaz aşamasında 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi yönünden değerlendirme yapılırken "tekerrüre esas alınan cezanın en ağırı" olarak, Bursa

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2006 tarih ve 2006/125 esas-2006/287 karar sayılı ilamı ile yağma suçundan hükmolunan 3 yıl 8 ay 13 gün hapis cezasının dikkate alınmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.