muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/428, Karar No: 2019/1909, Tarih: 04.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/428 E.  ,  2019/1909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, aylık kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptali ile kesilen aylıklarının ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece uyulan bozma ilamımızda, “…..Somut olayda; mahkemece, dosyadaki kayıt ve belgeler değerlendirilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yersiz aylık ödemesine ilişkin borç tahakkuku yapılan 18.04.2009-17.05.2015 tarihleri arasında, davacı ve boşanmış olduğu eşine ait tespit edilen tüm yerleşim yerleri adreslerinde, re’sen komşu, kapıcı, yönetici ve muhtar gibi kişiler tespit edilerek dinlenilmeli, adreslerde uyuşmazlık konusu dönemde kimlerin ikamet ettiği, davacı ve boşanmış olduğu eşin yerleşim yeri olarak gözüken adreslerde, ikamet etmeleri halinde sürekli ikamet edip etmedikleri, adreste başka ikamet eden kimselerin olup olmadığı, davacı ve boşanmış olduğu eşinin fiilen birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususları tanık beyanları ve kolluk vasıtasıyla araştırılarak tespit edilmeli, sonucuna göre karar verilmelidir..….” hususları belirtilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; davacının 26.01.2007-09.07.2015 tarihleri arasında yerleşim yeri adresinin ... mahallesi adresi olduğu,eski eşinin de 10.08.2011 tarihine kadar aynı adresin yerleşim yeri adresi olarak gözüktüğü,eski eşin 10.08.2011 - 10.07.2013 tarihleri arasındaki yerleşim yeri adresinin Yıldız Bağları mahallesi olduğu anlaşılmaktadır.

Bozma sonrası yapılan yargılamada; 24.08.2017 tarihinde ... mahallesinde yapılan kolluk araştırmasında; adreste eski eşin annesinin oturduğu, eski eşin adrese 15 yıldır gelmediğine dair annesi tarafından beyanda bulunulduğu anlaşılmıştır.

Davacı ve eski eşinin 10.08.2011 tarihine kadar yerleşim yeri adreslerinin müşterek olması, eski eşin nufus adres beyanında; 10.08.2011-10.07.2013 tarihleri arasında ... mahallesi adresini yerleşim yeri adresi olarak beyan etmesine rağmen, adreste yapılan kolluk araştırmasında; annesinin beyanı ile 15 yıldır eski eşin adrese gelmediği anlaşılmakla davanın reddi gerekirken kabule karar verilmesi hatalı olmuştur.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4596, Karar No: 2018/503, Tarih: 30.01.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/4596 E.  ,  2018/503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14/03/2013 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 14/05/2013 olarak hatalı yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüş, her ne kadar TİB kayıtlarına göre, söz konusu cep telefonun suça sürüklenen çocuğun kullandığı hat ile 15.03.2013 tarihinde kullanıldığı tespit edilmiş ise de; suça sürüklenen çocuğun baştan beri atılı suçu işlemediğini, sim kartının PİN kodunun olmadığını, başkasının kullandığını savunması, sim kartların PİN kodu özelliği devre dışı bırakılabileceği, böylelikle sim kart başka telefona takıldığında şifre istemeden de açılabilmesi, olayın çok sayıda kişinin bulunduğu öğrenci yurdunda gerçekleşmesi ve söz konusu telefonun ... Köyü’nden sinyal vermesi karşısında; öncelikle telefonun sinyal verdiği bölgede yaşayan ve olay tarihinde söz konusu okul yurdunda kalan kişiler tespit edilip, olayla ilgili beyanları alındıktan sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı’nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32270, Karar No: 2015/8017, Tarih: 31.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/32270 E.  ,  2015/8017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı icra mahkemesine başvurusunda, borçlunun taşınmazını alacağa mahsuben satın aldıklarını, KDV ve Damga vergisinden muaf olmalarına rağmen bu yöndeki taleplerinin 07.07.2014 tarihli memur kararı ile reddedildiğini ileri sürerek bu işlemi şikayet etmiş, mahkemece şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Damga vergisine yönelik itirazın değerlendirilmesinde;

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 sayılı Kanunun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun, damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8. maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. fıkrasına yapılan atfın, 5520 sayılı Kanunun 5.maddesine yapıldığının kabulü gerekir.

5520 Sayılı Kanunun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

KDV yönelik itirazın değerlendirilmesinde;

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinde; “Türkiye'de yapılan aşağıdaki işlemler Katma Değer Vergisine tâbidir” hükmü yer almaktadır. Aynı Kanun'un 1.

KDV yönelik itirazın değerlendirilmesinde;

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinde; “Türkiye'de yapılan aşağıdaki işlemler Katma Değer Vergisine tâbidir” hükmü yer almaktadır. Aynı Kanun'un 1.

maddesinin (d) bendinde, müzayede mahallerinde ve gümrük depolarında yapılan satışların Katma Değer Vergisine tâbi olduğu hükme bağlanmış olup; 19. maddenin birinci bendinde ise; “Diğer kanunlardaki vergi muafiyet ve istisna hükümleri bu vergi bakımından geçersizdir. Katma değer vergisine ilişkin istisna ve muafiyetler ancak bu Kanuna hüküm eklenmek veya bu Kanunda değişiklik yapılmak suretiyle düzenlenir” hükmü öngörülmüştür. Yasa koyucu Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 11. ve sonraki maddelerinde, Kanunun 1. maddesine göre KDV'den sorumlu olanlarla ilgili olarak bazı hallerde muafiyete ilişkin düzenlemeler getirmiştir.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun "Sosyal ve Askeri Amaçlı İstisnalarla Diğer İstisnalar" başlıklı 17. maddesinin (r) bendi ile; "... bankalara borçlu olanların ve kefillerinin borçlarına karşılık taşınmaz ve iştirak hisselerinin (müzayede mahallerinde yapılan satışlar dahil) bankalara devir ve teslimleri" istisna kapsamında tutulmuştur. Bu durumda ,alacaklı banka alacağına karşılık borçluya ait taşınmazı cebri icra yolu ile aldığı takdirde Katma Değer Vergisi'nden müstesnadır.

Somut olayda, alacaklı banka, borçlu hakkında başlattığı takip sırasında yapılan ihalede borçluya ait taşınmazı alacağına mahsuben aldığına göre; yukarıda açıklandığı üzere; alacaklı banka Katma Değer Vergisi uygulamasından müstesna olduğu için kendisinden bu konuda ödeme yapılması istenemez.

O halde mahkemece, alacaklının damga vergisi ve Katma Değer Vergisi alınmaması yönündeki şikayetinin kabulüne karar verilmesi gerekirken; istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7041, Karar No: 2009/10883, Tarih: 21.05.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/7041 E.  ,  2009/10883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 21.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19234, Karar No: 2016/4083, Tarih: 31.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/19234 E.  ,  2016/4083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :......Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; dava dışı sigortalı olan ......’ne ait bulunan ...... adresindeki işyerinin davacı nezdine işyeri poliçesi ile sigortalandığını ancak dahili su hasarının meydana gelip 08.09.2009 tarihinde işyerinin zarar görmesine neden olduğunu yoğun yağmurdan dolayı binanın yağmur oluklarının bağlı olduğu apartman pis su gider borusunun tıkanması sonucunda zararın meydana geldiğini ve sigortalısına ödeme yapılarak alacağın tahsili amacı ile davalı aleyhine.......İcra Müdürlüğünün 2010/6751sayılı dosyasına vaki itirazın iptali ile takibin devamını talep etmiştir.

Davalı; yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigortası poliçesinden kaynaklanan hasarın ortak yerlerden kaynaklandığı iddiasıyla apartman yönetiminden rücuen tazminatın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 34.maddesinin 1.fıkrasında “Kat malikleri, ana gayrimenkulün yönetimini kendi aralarından veya dışarıdan seçecekleri bir kimseye veya üç kişilik bir kurula verebilirler; bu kimseye (Yönetici), Kurula da (Yönetim Kurulu) denir.” Hükmü yer almakta, aynı Kanunun 35.maddesinde de yöneticinin görevleri sayılmaktadır.

Yine aynı Kanunun 38. maddesinde yöneticinin sorumluluğuna ilişkin genel kural “Yönetici, kat maliklerine karşı aynen bir vekil gibi sorumludur.” şeklinde ortaya konularak 39.maddesinde ise Yöneticinin Hesap verme yükümlülü-

ğü düzenlenmekte; 40.maddenin 1.fıkrasında ise Yöneticinin Hakları “Yönetici kaide olarak vekilin haklarına sahiptir.” şeklinde ifade edilmektedir.

Bu hükümler göstermektedir ki, ana gayrimenkulün yönetimi için atanan yönetici veya Yönetim Kurulu, vekil statüsündedir. Dolayısıyla, gerek iç ilişkide gerek dış ilişkide vekil gibi sorumlu ve vekilin haklarına sahiptir. (HGK 08.11.2006 gün 2006/12-682 E. 2006/682 K)

Davalı yönetim, hasarın gerçekleştiği tarihte sigortalı dairenin bulunduğu sitenin yöneticisidir. Davalı ile kat malikleri arasındaki sözleşme niteliğindeki yönetim planı ile bağımsız bölüm maliklerine burada belirtilen hizmetlerin en iyi bir şekilde götürülmesi, site ile ilgili iş ve işlemlerin bir elden yürütülmesi, hizmetlerin ifasının sağlanması, ortak yaşam amaçlarının gerçekleşmesi için birbirlerine karşı çeşitli edimler üstlenmişlerdir. Kat Mülkiyeti Yasası'nın 35. maddesi hükmünde, ana gayrimenkulün gayesine uygun olarak kullanılması, korunması, bakımı ve onarımı için kat maliklerinin yararına gereken tedbirlerin alınması yöneticinin görevleri arasındadır.

Dava konusu hasarın ortak yerlerden olan bina oluklarının bakım ve onarım eksikliğinden kaynaklandığı iddia edilmektedir. Davacının talep ettiği tazminat yönünden, davalı site yöneticisinin 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 38. maddesi ve sözleşmeden kaynaklanan temsil görevi kapsamında pasif husumet ehliyetinin bulunduğunun kabulü zorunlu bulunmaktadır. (Yargıtay uygulaması bu yöndedir)

Bu nedenle, mahkemece işin esasına girilip tarafların göstereceği deliller toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29856, Karar No: 2013/9128, Tarih: 17.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/29856 E.  ,  2013/9128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde değil ise de,

5237 sayılı TCK.nunda cezaların toplanmasına ilişkin düzenlemenin yer almaması, 5275 sayılı yasanın 99/1.maddesinde ise "Bir kişi hakkında hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar." şeklindeki hükmün bulunması karşısında, cezaların toplanmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında hükmolunan iki ayrı para cezasının toplanması suretiyle tek bir para cezasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükmolunan iki ayrı adli para cezasının toplanmasına ilişkin kısmın çıkartılması, bunun yerine "sanığın neticeten 4.000,00 TL adli para cezası ve 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin yazılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6352, Karar No: 2016/5010, Tarih: 08.06.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6352 E.  ,  2016/5010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık hakkında ... Vergi Dairesi Başkanlığının 30.01.2008 tarihli mütalaası ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sadece 2004 ve 2006 (... , .. .. Ltd. Şti. adına düzenlenen 24.02.2006 tarihli fatura) takvim yıllarında yedi ayrı mükellefe sahte olarak düzenlenen faturalar nedeniyle dava açıldığı, her ne kadar başlık kısmında suç tarihi olarak 2004 ve 2005 takvim yılları gösterilmiş ise de, iddianame anlatımından 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilerek, mahkemece bozmaya uyulmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 223/8. madde ve fıkrası gereğince durma kararı verilerek idareden, ''2004-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme' suçlarından 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorularak veya vergi inceleme raporları ve mütalaya uygun olarak 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan ek iddianame istenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17152, Karar No: 2015/23943, Tarih: 10.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17152 E.  ,  2015/23943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/528-2014/270

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; Dava konusu taşınmazın emsal alınan 96 ada, 5 parsel sayılı taşınmaz ile aynı değerde ve her iki taşınmazın da emlak vergisine esas birim değeri 30,84 TL./M2 olduğunun anlaşılmasına rağmen, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazın % 16 sı değerinde olduğu kabul edilerek değer biçildiği, ayrıca dava konusu taşınmaza yakın yerde bulunan ve aynı proje kapsamında kamulaştırılan 72 ada, 14 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak aynı mahkemenin 2013/254 esas sayılı dava dosyasında taşınmazın metrekaresine 217,00 TL. Metrekare bedeli üzerinden değer biçildiği ve raporda bu dosyadaki bedelden ayrılma gerekçeleri belirtilmediğinden, dava konusu taşınmazın metrekaresine dava tarihi itibari ile 7,49 TL. üzerinden değer biçen bilirkişi raporu inandırıcı değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan 74.222,93 M2. yüzölçümündeki bölümü yerine, tamamı hakkında tescil kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, traflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6773, Karar No: 2022/2178, Tarih: 23.02.2022

**12. Hukuk Dairesi         2021/6773 E.  ,  2022/2178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Davacı alacaklı, borçlu şirketin alacaklıdan satın almış olduğu klima ve soğutma sistemi ürünlerinin kullanıldığı mahalde haciz yapıldığını, üçüncü kişi ile borçlu arasında akdedilen taşeronluk sözleşmesi gereğince kesin kabul işlemi yapılmadığından dava konusu menkullerin mülkiyetinin üçüncü kişiye ait olmadığını açıklayarak davanın kabulü ile üçüncü kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı üçüncü kişi, haczedilen menkullerin Gençlik ve Spor Müdürlüğü’ne ait olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, haciz işleminin üçüncü kişinin adresinde yapıldığı, mülkiyet karinesinin aksinin davacı alacaklı tarafından ispat edilmesi gerektiği, davalı üçüncü kişi ile borçlu arasındaki sözleşme ile monte edilmek üzere inşaat sahasına getirilen ve Bakanlık tarafından geçici kabulü yapılan malzemelerin üçüncü kişiye ait olduğu, alacaklının karinenin aksini ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş,karara karşı davacı alacaklı istinaf yoluna başvurulmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince, alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nın 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.