muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10788, Karar No: 2022/11379, Tarih: 28.09.2022

İş kazası nedeniyle sosyal sigorta yardımlarının yapılabilmesi öncelikle Kurumun zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası olduğunu kabul etmesine bağlıdır. İş kazası olgusu Kurumca kabul edilmezse somut olayda olduğu gibi sigortalının ya da hak sahiplerinin olayın iş kazası olduğunu dava yolu ile tespit ettirmesi gerekmektedir.

İş kazasını meslek hastalığından ayıran en önemli husus iş kazasının ani meydana gelen bir olay olmasıdır. Ani olayın gerçekleşmesinden sonraki bir vakitte sigortalıda bedenen veya ruhen zararlar meydana gelebilmektedir. Burada önemli olan husus meydana gelen zarar ile ani olay arasında illiyet bağının olup olmadığı meselesidir. Kanunda iş kazası tanımlanırken dıştan gelen bir etkinin varlığından bahsedilmemiştir. Bu nedenle sigortalının kalp krizi veya beyin kanaması geçirmesi ile intihar etmesi de iş kazası kapsamında değerlendirilmektedir. Burada önemli olan bir husus, olayın iş kazası sayılması ile işverenin kazanın meydana gelmesinde kusuru olup olmadığı halinin karıştırılmaması gerektiğidir. Zira bir olayın iş kazası sayılması ile işverenin kusurunun bulunması durumu aynı değildir. Önemine binaen belirtmek gerekir ki illiyet bağının varlığı için sigortalının yaptığı iş ile gerçekleşen kaza arasında bir bağ olması gerekmektedir. (Özdemir, Halil, Türk Mevzuatında İş Kazasının Tespiti Davaları, Yargıtay Dergisi, Temmuz 2018, cilt 44, sayı 3)

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgularla birlikte eldeki dosya değerlendirildiğinde; dinlenen tanık beyanlarının çalışma olgusunun tespiti bakımından yeterli olmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece; komşu iş yeri tanık araştırması yapılarak tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı, çalışma olgusunun varlığı saptanmalı; gerekirse bodro tanığı ... yeniden dinlenmeli, böylece tüm deliller bir arada değerlendirilmek suretiyle çalışma olgusu hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, 28/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12810, Karar No: 2021/1708, Tarih: 08.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/12810 E.  ,  2021/1708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç uydurma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) 5271 sayılı CMK.nın 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı CMK.nın 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, mahkemece öncelikle duruşma açılması, sanığa ''geçerli bir mazeret olmadan duruşmaya gelinmemesi halinde yoklukta karar verilebileceği" ihtarını içeren duruşma gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilerek, sanığın duruşmadan usulüne uygun olarak haberdar olması sağlanıp böylece sanığa kendisini savunma imkanı tanınması gerekmektedir. İncelenen dosyada; sanığa duruşma gününü bildirir davetiyenin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın sağlık mazereti nedeniyle 09.06.2015 tarihli duruşmaya katılamayacağına, gelecek celseye katılacağına dair mazaret dilekçesini ve dilekçesi ekinde mazeretini belgelendirerek 09.06.2015 tarihini de kapsayan beş günlük istirahat raporunu sunduğu görülmekle sanığın geçerli bir nedene dayanan mazeret dilekçesinin kabulü gerekirken reddi ile sanık hakkında aynı oturumda hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2) Suç tarihinden önce hapis cezasına mahkum edilmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan 25 gün hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki adli para cezasına veya seçenek tedbirlerden birisine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.02.20201gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24992, Karar No: 2010/20324, Tarih: 20.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/24992 E.  ,  2010/20324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23217, Karar No: 2014/11717, Tarih: 02.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/23217 E.  ,  2014/11717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/176628

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2012

NUMARASI : 2011/190 (E) ve 2012/202 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Nüfus kaydına göre, 15.08.1993 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını tamamlamış olduğu gözetilmeden, 08.12.2011 ve 15.03.2012 tarihli oturumların 5271 sayılı CMK.nun 185. maddesine aykırı olarak açık yerine kapalı yapılması suretiyle aleniyet ilkesine aykırı davranılması,

2- 13.02.2011 tarihli olay tutanağı ve dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuk Gökhan ile yaşı büyük olduğu için hakkında ayrı dava açılan G.. Ö..’ün mağdurun işyerinin önünden 4 adet 5’er kg.lık zeytinyağını alıp ayrıldıktan sonra yolda polis ekibini görünce ellerindeki yağları bırakıp kaçmaya başladıkları ve kovalamaca sonucu yakalandıklarında, yağları nereden aldıkları sorulduğunda aldıkları yeri söyleyip henüz başvurusu ve şikayeti bulunmayan mağdura geri verilmesini sağladıklarının anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK’ nun 168/1. maddesi uyarınca hükmolunan cezasından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5271 sayılı CMK.nun 150/2. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı şekilde yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18737, Karar No: 2017/1833, Tarih: 07.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/18737 E.  ,  2017/1833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava; 12.11.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin değerli gelirler ile cenaze masraflarından oluşan kurum zararının, davalı Kooperatiften tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 13. ve 21.maddeleridir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan ... Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Eldeki davada, kusur raporu alınmaksızın hüküm tesisi isabetsizdir. Meydana gelen olayda işverenin objektif özen yükümlülüğü çerçevesinde yapılacak irdeleme ile olayın meydana geldiği iş kolunda uygun bir kusur raporu aldırılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

Eldeki davada, kusur raporu alınmaksızın hüküm tesisi isabetsizdir. Meydana gelen olayda işverenin objektif özen yükümlülüğü çerçevesinde yapılacak irdeleme ile olayın meydana geldiği iş kolunda uygun bir kusur raporu aldırılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

2-6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. (818 sayılı Borçlar Kanunu 53.) maddesi hükmü gereğince, hukuk hâkimi kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu ile bağlıdır. Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hâkiminin, ceza hâkiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkûmiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61 ) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.02.2012 gün 2011/19–639 Esas, 2012/30 Kararı; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2009/4–13 Esas, 2009/12 Karar; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.04.2010 gün ve 2010/2–76 Esas, 2010/77 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere düşme, takipsizlik, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar kesinleşmiş mahkûmiyet kararları olarak kabul edilemeyecektir.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Eldeki davada, mahkemece, öncelikle meydana gelen olay nedeniyle açılmış bir ceza davasının varlığı ile kesinleşmiş ceza mahkemesi kararındaki maddi olguların hukuk Mahkemesini de bağlayacağı ve orada kusurlu bulunan şahısların da kararın kesinleşmesi halinde iş kazasının meydana gelmesinde kusurlarının bulunacağı hususu ile, davacı kurumun teselsül talebi de dikkate alınarak, kusur durumunu irdeleyen oluşa ve hukuka uygun bir kusur raporu alınmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11652, Karar No: 2020/1724, Tarih: 25.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/11652 E.  ,  2020/1724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

İncelenen dosya içeriğine göre, hükme dayanak yapılan vergi suçu raporu, vergi suçu raporuna ilişkin defter ve belgelerin tevdi yazısı ve mütalaanın dosya içerisinde bulunmadığı; mevcut evraklara dayanılarak bu aşamada temyiz incelemesi yapılmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla, adı geçen eksiklikler giderildikten sonra iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2915, Karar No: 2024/3726, Tarih: 22.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2915 E.  ,  2024/3726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1926 E., 2023/1538 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/269 E., 2021/1085 K.

Taraflar arasındaki kadının nafakanın arttırımı ve iştirak nafakası; erkeğin ise nafakanın kaldırılması ve boşanma protokolünün uyarlanması

davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda kadının davasının kabulüne, erkeğin davalarının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Asıl davanın kabulü yönünden erkeğin temyiz itirazlarının incelenmesinde dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen nafakaların bir yıllık miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı-davacı erkeğin asıl davaya yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı-davacı erkeğin birleşen nafakanın kaldırılması talepli açılan dava yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 60.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı-davacı erkeğin birleşen davanın reddine yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı-davacı erkeğin birleşen protokolün uyarlanması davasında ise; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek tarafından duruşma istemli temyiz edilmiş, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararın niteliğinin duruşma istenebilecek davalardan olmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tarafın duruşma isteğinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tarafın duruşma isteğinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili 11.04.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; tarafların 2010 yılında evlendikleri ve iki çocuklarının olduğu ve Beykoz Aile Mahkemesinin 26.03.2012 tarih 2013/322 esas 2012/277 karar sayılı kararı ile boşandıkları, boşanma protokolünde hükümden dört ay sonra 12.07.2012 tarihinde doğan küçük çocuk ... ile ilgili olarak velâyet ve nafakaya ilişkin her hangi bir düzenleme olmadığı, davalının boşanma protokolünü bildiği ve imzaladığı halde ortak çocuk ... için aylık 5.000,00 TL iştirak nafakası olmak üzere sağlık ve sigorta giderlerini özel kurs ücretlerini ödemediği, alacaklarını takip etmek üzere beş adet icra işlemi başlattığı, tüm bu açıklamalar neticesinde protokol hükümlerinde yer verilen babanın tüm yükümlülükleri annenin yaptığı masraflar davalının ödemede güçlük çıkarması ve hiç ödemede bulunmaması ve diğer sebeplerde göz önüne bulundurularak ortak çocuk ... için aylık 20.000,00 TL iştirak nafakasına, bu nafakanın TÜİK'ce belirlenen ÜFE oranında arttırılmasına, ayrıca davalının nafaka yükümlülüklerini sürekli olarak ve ısrarla yerine getirmemesi sebebiyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 334 üncü maddesi hükmü olarak davalının gelecekteki nafaka yükümlülüklerine ilişkin uygun bir güvencenin sağlanmasına, ortak çocuk ... için aylık 20.000,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmesine, bu nafakanın da TÜİK ce belirlenen ÜFE artış oranında arttırılmasına, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin karşı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı-davacı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; boşanma kararının kesinleşmesinden ve tarafların fiilen ayrılmalarından sonra davacı-davalı kadının tarafın boşanma protokol hükümlerine harfiyen uyacağını taahhüt etmesine rağmen yükümlülükleri yerine getirmeden kaçındığını, müvekkilinin çocuklarla görüşmesini engellediğini, müvekkilinn protokol hükümleri gereğince ortak çocukların her türlü giderlerini karşıladığını, nafakayı ödediğini, davacı tarafından ortak çocukların nafakasına ilişkin kötü niyetle boşanma kararının kesinleşmesine kadar geçen süreye ilişkin tedbir nafakası ve boşanma kararının kesinleşmesinden sonra talep edilen iştirak nafakasına ilişkin kısımların icraya konulduğunu, yine aynı olaya ilişkin başka bir icra dairesinde takip yapıldığını, akabinde icra emrine ilişkin borcun müvkekili tarafından büyük bir kısmının ödendiğini, ancak aynı ilama ilişkin olarak İstanbul 27 icra müdürlüğünde tekrar bir takip başlatıldığını, aynı ilamla hükmedilen nafakanın dört ayrı icra takibi başlatıldığını, bu nedenlerle haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin karşı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı vekili 27.05.2019 tarihinde İstanbul 6. Aile Mahkemesinin 2019-375 Esasla birleşen davada vermiş olduğu dava dilekçesinde özetle; tarafların Beykoz Aile Mahkemesi'nin 2012/322 Esas sayılı, 2013/277 Karar sayılı kararı ile anlaşmalı olarak boşandıklarını, boşanma kararının 02.12.2013 tarihinde kesinleştiğini, tarafların iki ortak çocukları olup büyük çocukları ...'ın velâyeti, çocuğun masrafları ve eğitim çocukla tesis edilecek kişisel ilişki boşanma protokolü çerçevesinde belirlendiğini, protokolün 4. maddesinde ortak çocuk ...'ın her türlü giderleri, eğitim, sağlık, sağlık sigortası, okul özel ders ücretleri, özel kurs , yemek ve okul servis ücretleri, yurt içinde kalacağı eğitime ilişkin kurslar ortak çocuğun yüksek tahsil giderleri üniversite eğitimi sona erene kadar yurt içi ve yurt dışı her türlü eğitim masraflarının baba tarafından karşılanacağına karar verildiğini, ancak davalının boşanma protokolü hükümlerine harfiyen uyacağına taahhüt etmesine rağmen yükümlülüklerini yerine getirmediğini, ortak çocuğun eğitimi hususunda tarafların ortak karar almasına protokolde yer verilmesine rağmen davalının ortak çocuğun eğitimi hakkında müvekkiline bilgi vermediğini, müvekkilinin ortak çocuklar ile görüşmesini kötü niyetle engellemeye çalıştığını belirterek taraflar arasında imzalanan boşanma protokolüne davalı yanın sadık kalmaması, boşanma kararının kesileşmesini takiben ihlal etmeye başlaması ve aralıksız yedi yıl boyunca bu konuda ihlal etme tutumunu sürdürmesi ve bir süre sonra bu durumun müvekkilinin ve ortak çocuğun telafisi imkansız mağduriyetine sebebiyet vermesi sebebiyle ve yapılacak yargılama neticesinde Beykoz Aile Mahkemesi'nin 2012/322 Esas ve 2013/277 Karar sayılı kararı ile onaylanan boşanma protokolünün 4. ve mahkeme kararının 2. maddesinde yer alan ilgili hükümlerinin iptaline, (4-ortak çocuk ... Ekinci'nin her türlü giderleri eğitim, sağlık, sağlık sigortası, okul, özel ders ücretleri, özel kurs, yemek ve okul servis ücretleri, yurt içinde katılacağı eğitime ilişkin kurslar, ortak çocuğun yüksek tahsil giderleri Üniversite eğitimi sona erene kadar yurt içi ve yurt dışı her türlü eğitim masrafları baba ... tarafından karşılanacaktır.) yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalı yana tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.