muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3075, Karar No: 2024/4754, Tarih: 06.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3075 E.  ,  2024/4754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/642 Esas, 2023/2090 Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2017/24 E., 2017/198 K.

Taraflar arasındaki şirket ihyası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kurum sigortalısı ...'un 19.07.2011 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu malül kaldığını, olayda kusuru görülen işveren Planet Orman Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine İnegöl İş Mahkemesinin 2016/392 E. sayılı dosyası ile rücuen tazminat davası açıldığını, yargılama esnasında İnegöl Ticaret Sicil Müdürlüğünden gelen cevabi yazıda davalı şirketin terkin edildiğinin anlaşıldığını, İnegöl İş Mahkemesinin 2016/392 E. sayılı dosyasının 09.03.2017 tarihli celsesinde ihya davası açmak için taraflarına süre verildiğini iddia ederek Planet Orman Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin ihyasına karar verilmesini ve yeniden ticaret siciline tescilinin sağlanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum, cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ihyası talep olunan Planet Orman Ürünleri San. Tic. Ltd. Şti. ile Kurum arasında derdest dava olduğu, derdest davanın görülmesi açısından terkin olan şirketin ihyasının zorunlu bulunduğu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) geçici 7 nci maddesi nedeniyle terkin edilen şirketin ihya olunmasını talep etmekte davacının hukuki yararının olduğu ve re'sen sicilden terkin edilen şirket bakımından ihya kararı verilmesi hâlinde şirketin tasfiye haline gireceğine ilişkin yasal düzenleme bulunmadığından şirkete tasfiye memuru atanmasına gerek olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile Planet Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin ihyasına şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kabulüne karar verilmiş ise de davanın mahiyeti gerekçe gösterilerek davalı aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek Mahkeme kararının vekâlet ücreti ve yargılama giderleri yönündeki kısmının "kaldırılması" ve yeniden yargılama yapılarak davanın kabulü ile müvekkili lehine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu şirketin, İnegöl İş Mahkemesinin 2016/392 E. sayılı dosyası ve bu dosyadan doğacak hak ve alacakların tasfiyesiyle sınırlı olmak kaydıyla ihyasına ve sicile tesciline, ihya kararının ek tasfiye niteliği dikkate alınarak şirketin en son müdürü ....'in tasfiye memuru olarak atanmasına karar verilmesi gerektiği, vergi dairesinin terkinin geçici 7 nci madde kapsamında olmadığı, davalı Sicil Müdürlüğü tarafından 6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi kapsamında yapılan terkin işleminin aynı maddede düzenlenen usule uygun olmadığının tespit olunduğu, usulsüz işlem nedeniyle dava açılmasına sebebiyet veren davalının yargılama giderleri ile vekâlet ücretinden sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına, davanın kabulüne, İnegöl Ticaret Sicil Müdürlüğünün 7452 sicil numarasına kayıtlı Planet Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi tüzel kişiliğinin, İnegöl İş Mahkemesinin 2016/392 E. sayılı dosyası ve bu dosyadan doğacak hak ve alacakların tasfiyesiyle sınırlı olmak kaydıyla ihyasına ve sicile tesciline, ihya kararının ek tasfiye niteliği nedeniyle şirketin en son müdürü Fatih İlker'in tasfiye memuru olarak atanmasına, karar kesinleştiğinde bir suretinin gereğinin ifası için İnegöl Ticaret Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiştir.

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; Sicil Müdürlüğü tarafından gerçekleştirilen terkin işleminin şirketin ana sözleşmesi yerine getirilmediğinden usule uygun olduğunu, usulsüz işlem nedeniyle dava açılmasına sebebiyet verildiği yönündeki kararın kaldırılması gerektiğini, davalının zorunlu hasım olduğunu, bu nedenle yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirketin ihyası istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirketin ihyası istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı temsilcisince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11421, Karar No: 2023/2852, Tarih: 04.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/11421 E.  ,  2023/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eşme Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 2014/93 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 297 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Eşme Asliye Ceza Mahkemesinin, 18/11/2015 terihli, 2014/58 E. 2015/463 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 297 inci maddesinin birinci fıkrası, birinci fıkrasının son cümlesi, 62 inci maddenin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri

Atılı suçu işlememesine rağmen hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, hükümlü olan sanığa posta yolu ile gelen eşyalar üzerinde yapılan aramada montun cebinde 4 adet poşete sarılı esrar ele geçirildiği, sanığın bu şekilde ceza evinde yasak eşya bulundurduğu iddiasına ilişkindir.

2. Sanığa posta yoluyla gelen giyim eşyalarından montun cebinde, 4 adet poşet içerisinde esrar maddesinin bulunduğuna dair olay tutanağı dosyada mevcuttur

3. Jandarma Genel Komutanlığı Kriminal Laboratuvarı Kimyasal İnceleme Şubesinin 09.12.2013 tarih ve 2013/4018 uzmanlık numaralı raporu ile olayda ele geçirilen inceleme konusu maddenin "kenevir bitkisi" olduğu tespit edilmiştir.

4. Sanık savunmasında "Daha önce esrar kullandığı için maddenin montunda kalmış olabileceğini, eşinin bundan haberi olmadığını, kendisinin de bilmediğini" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiş daha sonraki duruşmalarda alınan ifadesinde ise "Eşinin kendisine komplo kurduğunu" beyan etmiştir

5. Sanığın eşi olup aynı olay nedeni ile atılı suçtan ceza alan temyiz dışı sanık ... da savunmasında "Eşinin zaten içici olduğunu, montu gönderirken kontrol etmediğini" belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanğın temyiz sebepleri yönünden

5. Sanığın eşi olup aynı olay nedeni ile atılı suçtan ceza alan temyiz dışı sanık ... da savunmasında "Eşinin zaten içici olduğunu, montu gönderirken kontrol etmediğini" belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanğın temyiz sebepleri yönünden

Sanık her ne kadar suçlamayı kabul etmemiş ise de; dosyadaki olgular itibari ile, olay tarihinde Eşme K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olan sanığa eşi temyiz dışı sanık ... tarafından posta yolu ile giyim eşyaları gönderildiği ve gelen eşyalar arasındaki montun cebinden 4 adet poşete sarılı vaziyette kriminal rapor ile esrar maddesi olduğu belirlenen maddenin ele geçirildiği, sanığın bu şekilde infaz kurumunda uyuşturucu madde bulundurmak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşılmakla, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

B. Diğer yönlerden

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/945 E-2009/628 Karar sayılı nitelikli hırsızlık suçundan almış olduğu 25.02.2013 kesinleşme tarihli, o tarihte henüz infaz edilmemiş olan hapis cezası tekerrüre esas olmasına rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği ve hükümde eleştirilen neden dışında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Eşme Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2015 terihli, 2014/58 E. 2015/463 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5922, Karar No: 2013/7545, Tarih: 28.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5922 E.  ,  2013/7545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı kooperatifin ortakları olduğunu, haklarında yöneticilik yaptıkları dönemde kooperatifi zarara soktuklarından bahisle sorumluluk davası açıldığını, 25.03.2007 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında davalı kooperatife ait olup genel kurul toplantısından önce satılan taşınmazın satışından elde edilen gelirin dağıtım şeklinin, miktarının ve zamanının 8. maddede görüşüldüğünü, toplantının 8. maddesinde alınan kararların kanuna ve anasözleşmeye aykırı olduğunu ileri sürerek, anılan genel kurul toplantısının 8. maddesinin a, b ve c bentlerinde alınan kararların, olmadığı takdirde sorumluluk davasında istenilen miktarı aşan kısmın dağıtılmamasına ilişkin kararın ve ortakların tüm paylarının dağıtılmaması sonucunu doğuran kararın ortakların birer payı dışında kalan diğer paylarının da ödenmemesini kapsayan kısmının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, oybirliğiyle verilen karara karşı iptal davası açılamayacağını, Borçlar Kanunu'nun 118. maddesi dikkate alındığında anılan karara vaki itirazların yersiz ve temelsiz olduğunu, davacılara ödenmeyen paraların halen vadeli hesapta nemalandırıldığını, bu nedenle zarara uğramayacaklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalı kooperatifin 25.03.2007 tarihli genel kurulunun 8/c. maddesinin mutlak butlan ile batıl olması nedeniyle hükümsüzlüğünün tespitine, davacıların diğer istemlerinin reddine ilişkin verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 07.02.2008 günlü, 2007/8011 Esas, 2008/1232 Karar sayılı ilamı ile “anılan genel kurul kararı emredici yasa hükümlerine aykırı bulunmadığından, mutlak butlan ile malul olduğunun kabulünün mümkün olmadığı, ancak bu kararın 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. maddesinde düzenlenen iptali gerektiren koşulları taşıyıp taşımadığı, eşitlik ilkesine aykırı olup olmadığı, özellikle de açılan sorumluluk davasında istenen miktarı aşan alacak kısmının ödenmemesinin iyiniyet kurallarına aykırı bulunup bulunmadığı, hususlarının da değerlendirilerek 8/c. maddesi altında alınan kararın, iptali kabil bir karar olup olmadığının belirlenmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, “kararın yöneticilerin haklarını ortadan kaldırmadığı, açılan dava sonucu geciktirici bir nitelik taşıdığı, tüm yöneticileri kapsadığından eşitlik ilkesine uygun olduğu, alınan kararın yasa, anasözleşme ve iyiniyet kurallarına aykırı bulunmadığı” gerekçesiyle davanın reddine” dair verilen karar, davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 09.11.2009 günlü, 2009/6836 Esas, 2009/11590 Karar sayılı ilamı ile “Mahkemece bozma ilamına uyulduğu, dava konusu edilen genel kurul kararının da salt açılan sorumluluk davası esas alınarak tesis edildiği, bu sorumluluk davasında yöneticilerden talep edilen tazminatı aşan alacak kısmının ödenmemesinin, iyiniyet kurallarına aykırı bulunup bulunmadığı değerlendirilmeden, yazılı gerekçe ile hüküm kurulmasının doğru olmadığı” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, ikinci bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, 25.03.2007 günlü genel kurulun 8/c. maddesinin haklarında sorumluluk davası açılan kişilerin hisselerine düşen bedellerin bu kişiler hakkında açılan davanın sonuna kadar bloke edilmesi ile ilgili olduğu, sorumluluk davasında davaya konu yapılan bedelin 346.542,81 TL olup, davacıların hissesine düşen bedelin ise bu rakamın çok üzerinde olduğu, ikinci bozma ilamından sonra davacıların hisselerine düşen bedelin % 70'nin ödenmesine rağmen, kalan % 30'u dahi sorumluluk davasındaki değerin üzerinde kaldığı, davacıların hisselerine düşen bedelin ödenmemesinin hakkaniyet kurallarına aykırı olduğu, bu nedenle iptali gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, dava konusu 25.03.2007 tarihli davalı kooperatifin genel kurul kararının 8/c. maddesi ile alınan kararın iptaline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/39439, Karar No: 2015/31941, Tarih: 23.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/39439 E.  ,  2015/31941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/93062

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

NUMARASI : 2009/39 (E) ve 2011/535 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan M.. B.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 23/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2477, Karar No: 2019/4399, Tarih: 16.04.2019

**5. Ceza Dairesi         2017/2477 E.  ,  2019/4399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında Yükseköğretim Kurulu Başkanlığınca oluşturulan Kurulun 03/02/2012 tarihli ve 2012/7 sayılı men-i muhakeme kararının Danıştay 1. Dairesinin 02/05/2012 tarihli ve 2012/577 Esas, 2012/721 sayılı Kararı ile kaldırılarak lüzum-u muhakemelerine karar verilmesi neticesinde açılan kamu davasında; 2007 yılında Hitit Üniversitesine bağlı fakülte ve yüksekokullardan elde edilen kayıt, kimlik ve başvuru, öğrenci mezuniyet, yaz okulu ücretleri ve fotokopi bedelleri ile çeşitli hizmetler için alınan ücret ve bağışların Kamu Haznedarlığı Genel Tebliği uyarınca Üniversitenin Halk Bankasında açılan resmi hesabına yatırılması gerekirken, Türkiye İş Bankası ... Şubesinde açılan 10 ayrı hesaba aktarılmak suretiyle Üniversitenin bütçesi dışında ayrı bir bütçe oluşturularak, hesaptaki bu paraların kamu kaynaklarının kullanılması usulünü düzenleyen mevzuatta öngörülen şartlara uyulmadan harcandığı, harcamaların önemli bir kısmının kamu kaynağınca karşılanmasına olanak bulunmayan nitelikte olduğu, bu haliyle hukuksal düzenlemelere aykırı olarak kayıt altına alınamayan büyük miktarda kaynak oluşturulup, bu kaynaktan usulüne aykırı olarak ödeme yapıldığı isnatlarına ilişkin olarak; 3628 sayılı Kanunun 17. maddesinde sayılan zimmet suçu yönünden sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında iddianame ile kamu davası açılmasının sağlanması sonrası, maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, dosyanın kül halinde Sayıştay emekli uzman denetçilerinden oluşan bir bilirkişi kuruluna tevdi edilerek, sanıkların uhdesinde kalan kurum parası bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınıp, hukuki durumlarının belirlenmesi ile delillerin ve suç niteliğinin takdir ve tayini görevinin 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5692, Karar No: 2007/4291, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/5692 E.  ,  2007/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... ile davalı... Md. aralarındaki istihkak davası hakkında Nevşehir İcra Mahkemesinden verilen 03.11.2006 gün ve 170/209 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.850.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 2.900.-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 15.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.