muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7873, Karar No: 2015/21380, Tarih: 03.12.2015

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (...Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6. Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14. maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Bu bağlamda, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmekte olup; Mahkemece, yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu 28.06.2013 tarihi ve sonrası süre yönünden davacı için kesin dönüş şartının belirlenmesiyle ilgili olarak yurtdışından aylık alıp-almadığı veya yurtdışında çalışıp-çalışmadığı veyahut da çalışmaya dayalı olarak yardım alıp-almadığı resmi belgeler ve özellikle güncel yurtdışı çalışma belgesi getirtilerek

kesin dönüş şartı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-) Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (2). fıkrasında “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmü öngörülmüş olup, anılan hükme aykırı olarak, taraflar arasında ihtilaf konusu olan davacının 01.03.2009-17.11.2013 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamındaki ... sigortalılığının iptaline yönelik hüküm kurulması gerekirken, Kurum tarafından geçerli sayıldığı ve taraflar arasında ihtilaf konusu olmadığı halde davacının 11.01.1994 tarihinden sonraki isteğe bağlı ... sigortalılığının geçerli olduğuna yönelik hüküm kurulmak suretiyle infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi, isabetsizdir.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya iadesine, 03.12.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/42851, Karar No: 2015/26894, Tarih: 28.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/42851 E.  ,  2015/26894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Müessese Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... Müessese Müdürlüğü vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı ... Müessese Müdürlüğünden temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 28/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3700, Karar No: 2010/7101, Tarih: 08.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3700 E.  ,  2010/7101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih :08.06.2007

No :500-252

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, aboneliği olan müvekkiline ait işyerinde elektrik akım trafosunun bilinemeyen bir nedenle patlaması sonucu davalıya müracaatta bulunduğunu, 03.05.2005 tarihinde yeni bir trafo takılarak mühürlendiğini, 23.06.2005 tarihli genel kaçak tutanağı düzenlediklerini, kaçak kullanımın mümkün olmadığını ileri sürerek müvekkilinin davalı kuruma düzenlenen kaçak elektrik faturasından dolayı borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan test sonucu sol mührün olmadığını, kalibrasyon değerinin hatalı olup, sayacın açılarak üst kapat swichinin yapıştırıldığını, R ve ... fazlarının akım trafosu uçlarının kesildiğinin tespit edildiği ve kaçak tutanağı tanzim edildiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporlarına göre, davacının kaçak elektrik kullanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalı kuruma 27.07.2005 tarihli 16521 nolu kaçak faturadan dolayı 18.484.30 YTL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20200, Karar No: 2014/561, Tarih: 20.01.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/20200 E.  ,  2014/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2011/140-2011/1563

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, İstanbul 14.İcra Müdürlüğünün 2010/29045 sayılı takip dosyasından, davacı şirkete ait olan işyerindeki malların 17.12.2010 tarihinde haczedildiğini, borçluya ait belgelerin eskiden kaldığını belirterek İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, işyerinin borcun doğumundan sonra danışıklı olarak devredildiği ve İİK'nun 44.madde koşullarına uygun bir devir olmadığından haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, borçlu şirketin haciz adresinden 25.02.2009 tarihinde ayrıldığı davacı 3.kişinin bu tarihten 5 ay sonra 20.07.2009 tarihinde kurularak işyerini mal sahibinden kiraladığı, borçlu ve davacı şirket ortakları arasında organik bağ bulunmadığı, mahalde borçlu şirkete ait belgelerin bulunmasının danışıklığın göstergesi olmayacağı, davacının hacizli malların kendisine ait olduğunu kesin ve güçlü delillerle ispatladığından bahisle davanın kabulüne karar vermiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava dayanağı takip konusu borç 2003-2007 dönemi işçilik alacaklarına ilişkin olup işçilik alacağı davası 04.04.2007 tarihinde açılmıştır. Haciz 17.12.2010 tarihinde yapılmış ve haciz sırasında borçlu şirkete ait 14.12.2010 ve 25.11.2010 tarihli belgeler bulunmuştur. Haczi adresinin önceden borçluya ait olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.Davacının iddiası, borçlunun bu adresten 25.02.2009 tarihinde ayrıldıktan sonra 09.07.2009 tarihinde aynı adreste kurulduğu ve borçlu ile bir ilgilerinin olmadığıdır.

Davacı tarafından delil olarak sunulan 25.02.2009 tarihli fatura borçlu tarafından davacı adına düzenlenmiş ve işyerindeki demirbaşların davacıya satışını göstermektedir.

Davacı tanıkları borçlu şirket ortağı Faruk Tuncer 'in aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini belirtmişlerdir.

Tüm bu maddi ve hukuki olgular birlikte değerlendirildiğinde, yapılan bu işlemler danışıklı işyeri devri niteliğinde olduğundan alacaklı yönünden bir hüküm ifade etmeyeği açıktır. İşyeri devrinin bir an için danışıklı olmadığı düşünülse dahi, devir İİK'nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı gibi BK'nun 179.maddesi (YBK'nun 202)maddesine göre işyerini devir alan 3.kişinin devir aldığı işletmenin borçlarından sorumludur.

Tüm bu maddi ve hukuki olgular birlikte değerlendirildiğinde, yapılan bu işlemler danışıklı işyeri devri niteliğinde olduğundan alacaklı yönünden bir hüküm ifade etmeyeği açıktır. İşyeri devrinin bir an için danışıklı olmadığı düşünülse dahi, devir İİK'nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı gibi BK'nun 179.maddesi (YBK'nun 202)maddesine göre işyerini devir alan 3.kişinin devir aldığı işletmenin borçlarından sorumludur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak davanın reddi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2986, Karar No: 2025/1252, Tarih: 25.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2986 E.  ,  2025/1252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/788 Esas, 2024/482 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

SAYISI : 2021/210 E., 2022/27 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 567.540,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 369/2 hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin İstanbul ili, Zeytinburnu ilçesi, 2951 ada, 15 parselde kayıtlı taşınmazda 1997 yılından bu yana akaryakıt ve LPG ikmal istasyonu olarak faaliyet gösterdiğini, davalı TSE tarafından 07.11.2019 tarihinde müvekkilinin işyerinde yapılan inceleme sonucunda aynı tarihli "İnceleme Sonucu Değerlendirme Formu" düzenlendiğini, bu formda istasyonun LPG tankının yakınında Üniversitesine bağlı eğitim birimi bulunduğu ve aradaki mesafenin olması gereken 40 metrenin altında olduğu hususun tespit edildiğini, bu işlemden tam 3 ay sonra müvekkiline bir tebligat yapılarak 3 aylık sürenin dolması nedeniyle sözleşmenin fesih ve hizmet yeterlilik belgelerinin iptal edildiğinin tebliğ edildiğini, TSE tarafından prosedürün hiç yerine getirilmediğini, ancak 07.11.2019 tarihli yazıda, askıya alma prosedürü olarak yalnızca "inceleme sonucu değerlendirme formu" düzenlenmesine karşın, askıya alma prosedürü yerine getirilmişcesine sözleşme fesih ve hizmet yeterlilik belgesi iptal işlemleri yapıldığını, davalı idarenin, müvekkili şirketin bulunduğu parsele komşu parselde bulunan ve önemli bina olarak tabir edilen binalardan olan bir okulun yönetmeliklerle ve TSE standartları ile belirlenmiş olan kurallara aykırı olarak açılmasının sonuçlarından müvekkili şirketi haksız ve hukuka aykırı olarak sorumlu tutmaya çalıştığını ileri sürerek davalı TSE'nin marka hakkını kullanma konulu sözleşmeyi usule aykırı şekilde geçersiz feshettiğinin tespitine, aksi halde esasa girilerek sözleşmenin haksız olarak feshedildiğinin tespitine, bununla birlikte sözleşmenin geçerli olduğunun tespiti ile satış yapılamayan döneme ait şimdilik 10.000,00 TL zararın giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilince yapılan işlemde bir usulsüzlük bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilince yapılan işlemde bir usulsüzlük bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı markasının bir kalite ve standart markası oluşu, bu kalite ve standardın sözleşme boyunca davacı yanca korunmasının işin doğası gereği bulunması, bu standardın korunamamasının davacının kusuruna bağlı olması ya da olmamasının neticeye etkili kabul edilemeyeceği, zira davalının, kusurun davacıda olup olmadığından bağımsız bir şekilde standardın korunmasını beklemekte haklı hukuki menfaatin bulunduğu, aksi halin kabulünün belli standarda sahip olmayan ürün yahut hizmetin o standarda uygunluğunun gerçeğe aykırı bir şekilde davalı yanca taahhüt edilmesi gibi bir zorunluluğu doğuracağı, bu nedenle feshin haklı ve hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalının davacıya ait Hizmet Yeterlilik Belgesini iptal etmesinin ve marka kullanma sözleşmesini feshetmesinin haksız olduğunun tespiti ve maddi tazminat davasıdır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

25.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29559, Karar No: 2015/37079, Tarih: 17.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/29559 E.  ,  2015/37079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalı şirkete ait özel hastahanede davacı...'ın 8.4.2010 tarihinde doğum yaptığını, davalı kadın doğum uzmanının suni sancı ve vakum yöntemi uyguladığını, diğer davalı çocuk hastalıkları uzmanı gözetiminde küveze alındığını, doğum sırasında kafa tasında ezilme olduğunu, beyin ameliyatı yapıldığını, bebeğin görme yeteneğini kaybettiğini, yaşamsal fonksiyonları bulunmadığını, 16 ay boyunca hastanede kaldığını, ömür boyu özürlü kalacağının anlaşıldığını, yanlış teşhis ve tedavi sonucu oluşan durumdan davalıların kusurlu olduğunu, vekalet görevine aykırı davranıldığını ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı tutularak şimdilik 1.000 TL maddi, 200,000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar kusurları bulunmadığını, bebeğin spastik doğduğunu savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında ...Kurulunundan rapor alınmıştır. Raporda doğumda görev alan davalı doktor ile hastanenin herhangi bir kusuru olmadığı belirlenmiştir. Davacı tarafça rapora itiraz edilmiş ve yeniden rapor aldırılması talep edilmiştir. Mahkemece ...Kurulunun raporuna itibar edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş olup davacı rapora itiraz etmiştir. Hal böyle olunca; mahkemece üniversitelerden seçilecek içinde kadın doğum uzmanınında bulunduğu bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme nedeniyle davanın reddine dair hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 17/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15403, Karar No: 2016/4094, Tarih: 02.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15403 E.  ,  2016/4094 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 25/02/2015

NUMARASI : 2012/653-2015/202

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı T.. T.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14326, Karar No: 2008/16039, Tarih: 06.10.2008

**3. Hukuk Dairesi         2008/14326 E.  ,  2008/16039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; yanların 2003 yılında evlendikleri,zamanla davalının tutum ve davranışlarının değiştiği, davacıya karşı şiddete başvurup hakaret ettiği son olarak da başka bir kadınla birlikte yaşamaya başladığı, hatta ortak haneye getirmek istediği , bu duruma dayanamayan davacının da baba evine döndüğü ileri sürülerek davacı ile ortak ... lehine tedbir nafakasına hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; ortak ... yönünden istemin kısmen kabulüne davacı yönünden ise ayrı yaşamda haklılık unsuru ispat edilemediğinden talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK nun 197. maddesine göre; "Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir".

Somut olayda davacı "ayrı yaşamda haklılık" olgusuna dayalı olarak tedbir nafakası isteminde bulunmuş olup, bu hususu ispat için de tanık deliline dayanmıştır. Dinlenen davacı tanıkları da davalının babasının mağazasında çalışan bir bayanla ilişkisi olduğunu duyduklarını, davacının baba evine döndüğünde yüzünde ve kollarında morluklar gördüklerini, davacının kocası tarafından dövüldüğünü söylediğini beyan ettikleri dikkate alındığında davacının ayrı yaşamda haklı olduğu kabul edilmelidir. TMK. nun 186. maddesi gereğince de; eşlerin birliğin giderlerine emek ve malvarlıkları ile katkıda bulunmaları gerekmektedir. Bu durumda gözetilmek hiç bir işi ve geliri bulunmayan davacı lehine uygun bir miktar nafakaya hükmedilmesi gerekirken, istemin tümden reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.