muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21482, Karar No: 2015/14542, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21482 E.  ,  2015/14542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2014

NUMARASI : 2013/1143-2014/884

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19475, Karar No: 2016/6514, Tarih: 12.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/19475 E.  ,  2016/6514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 138.289,58TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılardan ....Turizm Seyahat İnş.A.Ş. vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12/04/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan ...Turizm Seyahat İnş.A.Ş. vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf ile diğer davalı adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal gerektirici nedenlere, temyiz edenin sıfatı ve temyizinin kapsamına göre davalı ...Tur.İnş.A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş sonucu vefat eden sigortalının anne, baba ve kardeşlerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; davacı anne için 37.446,25-TL maddi-25.000,00-TL manevi, davacı baba için 19.843,33-TL maddi-25.000,00-TL manevi, davacı kardeşlerden ... için ayrı ayrı 5.000,00'erTL, Mehmet Şefik ve Zemzem için ise ayrı ayrı 7.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki öncelikli uyuşmazlık, maddi tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Maddi tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF 1931 yaşama tablosundan tespit olunan bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarının, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez.

Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, eğer davacının emekli olduğu tarih belli ise bu tarihe kadar aksi halde ise 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif)

Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, eğer davacının emekli olduğu tarih belli ise bu tarihe kadar aksi halde ise 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif)

dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesap raporunun Yargıtay denetimine elverişli olması gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Hal böyle iken somut olayda, kazalının muhtemel yaşama süresinin PMF 1931 yaşama tablosu yerine Dairemizce kabul görmeyen TRH-2010 yaşama tablosuna göre tespit edildiği ve yine sigortalının bilinmeyen dönem kazancının yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskonto yapılmak suretiyle belirlenmesi yerine %5 arttırılıp %5 iskonto yapılarak belirlendiği hesap bilirkişisi raporuna itimat ile neticeye varılması doğru olmamıştır.

Bunun yanında iş kazalarından kaynaklanan maddi tazminat davalarında zararın belirlenmesi sırasında ilke olarak öncelikle tazminat hesabını doğrudan etkileyecek olan kazalı sigortalının gerçek ücretinin açıkça ortaya konulması gerekmektedir. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı iş yeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olaya geldiğimizde ise davacıların(anne-baba) maddi zararlarının belirlenmesi sırasında davacı yan ve tanık anlatımları gözetilerek kazalı işçinin asgari ücretin yaklaşık 3.15 katı civarında ücret altığı varsayımı ile neticeye varıldığı anlaşılmaktadır. Oysa gerçek ücretin eldeki davadaki gibi tartışmalı olduğu durumlarda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak emsal işi yapan işçilerin aldığı ücretin araştırılması ile neticeye varılması gerekmektedir. İşbu davada ise böyle bir araştırma içerisine girilmeden maddi tazminat davaları neticelendirilmiş olup bu husus da ayrıca doğru görülmemiştir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; davacıların maddi tazminat talepleri bakımından kazalı işçinin yaptığı işe göre (tünel kalıp işçisi) bu nitelikteki birinin asgari ücret ile çalışmayacağı da kabul edilerek,... Bakanlığı, TUİK ve ilgili meslek kuruluşlarından bilinen devrede kazalının alabileceği ücretleri sormak, yine benzer iş yerlerinde çalışan ve emsal işi yapanların ücretlerini araştırmak ve böylelikle kazalı işçinin gerçek ücretini tereddütsüz olarak belirlemek. Belirlenen bu gerçek ücrete göre ise davacıların maddi zararını PMF 1931 yaşama tablosundan yararlanılarak ayrıca davacıların bilinmeyen dönem zararını yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskonto yapılmak suretiyle yeniden hesaplatarak tüm delilleri ve özellikle 17.09.2015 tarihli ikinci kararın davacılarca temyiz edilmeyip bu noktada kararı temyiz eden davalı ...Tur.İnş.A.Ş. yararına oluşan usuli kazanılmış hak durumunu bir arada gözeterek sonucuna varmaktan ibarettir.

O halde, davalı ...Tur.İnş.A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılardan ...Turizm Seyahat İnş.A.Ş. yararına takdir edilen 1.350.00TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalı ...Tur.İnş.A.Ş. iadesine,

12.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17722, Karar No: 2006/15382, Tarih: 14.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/17722 E.  ,  2006/15382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... vs. aralarındaki istihkak davası hakkın...11.İcra Mahkemesinden verilen 12.07.2006 gün ve 185-753 sayılı hükmün davalı(Alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.-YTL. aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.857.84 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1.350.00 YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davalı(Alacaklı) vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 14/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

G.D.
Yargıtay — Esas No: 2010/7286, Karar No: 2011/5594, Tarih: 29.09.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/7286 E.  ,  2011/5594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 116 ada 10, 11, 16, 17, 18, 19, 21 ve 24 parsel sayılı taşınmazlar bağışlamaya, satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak ayrı ayrı davalılar Kasım Akgün, ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında davacı vergi kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm kurulmuş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilmiş ise de, davacı tarafa verilen kesin önel gerekli koşulları içermemektedir. Davacının katılmadığı 24.06.2010 tarihli oturumda verilen ara kararında mahkeme heyetine verilecek ücretler kalem kalem ve ayrıntılı olarak gösterildiği halde davacıya tebliğ edilen davetiyede bu masraflar kalem kalem gösterilmediği gibi davacıya tebliğ edilen davetiyeye 24.06.2010 tarihli oturumun bir örneği de eklenmemiştir. Öte yandan dava konusu taşınmazların komşu parsellerine ait tutanak örnekleri ve varsa dayanak kayıtları getirtilmediği gibi davacının yargılama sırasında tutunduğu vergi kayıtları da ilçe ../..

Özel İdare Müdürlüğünden getirtilerek dosya içine konulmamış, revizyon durumu araştırılmamıştır. Hal böyle olunca dosyanın bu haliyle keşfe hazır olduğundan da söz edilemez.

Hal böyle olunca mahkemece oluşturulan ara kararının kesin önel sonuçlarının uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığı kuşkusuzdur. Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 29.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/794, Karar No: 2016/1172, Tarih: 08.02.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/794 E.  ,  2016/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 245/2, 245/3, 43/1 ve 52/2. (iki kez) maddeleri gereğince 3 yıl hapis, 2.000.00 Türk lirası adli para, 5 yıl hapis ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezalan ile cezalandırılmasına dair (....) 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2011 tarihli ve 2007/143 esas, 2011/193 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 09.12.2005 tarihli ekspertiz raporunda belirtildiği üzere, .... isimli yabancı bankaya ait kart bilgileri kullanılmak suretiyle .... ve .... bankalarına ait görünen ve sahte olarak .... ismine düzenlenmiş iki adet kartın sanıkta bulunduğu, sanığın yalnızca ....’a ait görünen kart ile alışveriş yaptığı ve ikinci kez alışveriş yapmaya kalkıştığı sırada yakalandığı eylemde, sanığın .....’e ait görünen kart nedeni ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 245/2. maddesi uyarınca, ...’a ait görünen kart nedeni ile de aynı Kanun’un 245/3 ve 43/1. maddelerine istinaden ceza- landırılmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, anılan kanun maddelerinde para cezasının alt sınırı 5 gün adli para cezası olduğu cihetle, her iki sevk maddesine ilişkin olarak hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edildiği halde, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezasının farklı gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üstünde tayin edilmesi suretiyle çelişkiye neden olunmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 02.12.2015 gün ve 79304 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2015 gün ve KYB/2015-399573 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK.nun 245/2, 245/3 madde ve fıkraları uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezalarının farklı gerekçe göstermeksizin alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK.nun 245/2, 245/3 madde ve fıkraları uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezalarının farklı gerekçe göstermeksizin alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden .. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 18.07.2011 gün, 2007/143 esas, 2011/193 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), hükümlü hakkında TCK.nun 245/2 madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen adli para cezasına esas alınan 100 günün 5 güne, TCK.nun 52/2 maddesi uyarınca, belirlenen gün sayısının adli para cezasına çevrilmesi sonucu hükmedilen 2000 TL'nin 100 TL'ye indirilmesine, TCK.nun 245/3 madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen adli para cezasına esas alınan 80 günün 5 güne, TCK.nun 43/1 maddesinin uygulanması sonucu belirlenen 100 günün 6 güne, TCK.nun 52/2 maddesi uyarınca, belirlenen gün sayısının adli para cezasına çevrilmesi sonucu hükmedilen 2000 TL'nin 120 TL'ye indirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18168, Karar No: 2015/958, Tarih: 19.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18168 E.  ,  2015/958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YILDIZELİ ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/06/2014

NUMARASI : 2014/424-2014/339

Taraflar arasında görülen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi olan davalının kullandığı elektrik faturasına yansıtılan kayıp-kaçak ve diğer bir kısım bedellerin (sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi hizmeti ve dağıtım bedellerinin) alınmaması gerektiğini iddia ederek, Yıldızeli Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu, Hakem Heyetince tüketicinin elektrik enerjisi kullandığı süre içerisinde sayılan bedellerin tüketiciye yansıtılmamasına karar verildiğini, alınan bedellerin verilen hizmet karşılığında mevzuata uygun tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek, Yıldızeli Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı elektrik abonesinden kayıp-kaçak ve diğer bedelleri tahsil edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafın temyizi üzerine Dairemizin 08/07/2013 gün ve 2013/8491 Esas, 2013/11733 Karar sayılı ilâmı ile "Davacı elektrik dağıtım şirketinin davalıdan kayıp-kaçak ve diğer bedelleri tahsil etmekte yasal hakkının olduğu" gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilâmına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uzun yıllardan beri Yargıtay'ın kökleşmiş sapma göstermeyen uygulamaları ve öğretide benimsenen usulü kazanılmış hak müessesesi, usul hukukunun dayandığı vazgeçilmez ana temellerinden biridir. Bu hukukî kuralın ancak iki istisnası bulunmaktadır. Bunlardan biri, mahkemece Yargıtay bozma kararına uyulduktan sonra görülmekte olan davaya uygulama imkânı olan yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararının çıkması, diğeri de 04/02/1989 gün ve 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirlendiği üzere hükmüne uyulan bozma kararından sonra görevle ilgili yeni bir yasal düzenlemenin getirilmiş olmasıdır.

Her ne kadar; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas- 2014/679 Karar sayılı ilâmı ile; abonelerden kayıp-kaçak bedeli tahsili uygulamasının yasaya ve temel tüketici haklarına aykırı olduğu gerekçesiyle kayıp-kaçak bedelinin abonelerden tahsil edilemeyeceğine karar verilmiş ise de; az yukarıda belirtildiği üzere, bu durum, Dairemizin bozma kararına uyulmakla oluşan, usulü kazanılmış hakkı ortadan kaldıran nedenlerden değildir.

Her ne kadar; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih, 2013/7-2454 Esas- 2014/679 Karar sayılı ilâmı ile; abonelerden kayıp-kaçak bedeli tahsili uygulamasının yasaya ve temel tüketici haklarına aykırı olduğu gerekçesiyle kayıp-kaçak bedelinin abonelerden tahsil edilemeyeceğine karar verilmiş ise de; az yukarıda belirtildiği üzere, bu durum, Dairemizin bozma kararına uyulmakla oluşan, usulü kazanılmış hakkı ortadan kaldıran nedenlerden değildir.

SONUÇ: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17542, Karar No: 2013/21439, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/17542 E.  ,  2013/21439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen ölüm aylığının tekrar bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyle tahsiline, Kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.