muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11753, Karar No: 2018/7862, Tarih: 27.03.2018

Davacı, davalıya ait HES işyerinde bakım-onarım bölümünde elektronik bakım teknisyeni olarak görev yaptığını, kayden değişen alt işverenlerin işçisi olarak gösterildiğini, esasen davalı İdare ile şirketler arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığını, asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerektiğini ileri sürerek fark ücret alacakları ile birlikte diğer bir kısım alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sırasında, davacının bir kısım talepleri yönünden davanın tefrikine karar verilerek, tefrik edilen dosya ayrı bir esasa kaydedilmiştir. Anılan dosyada davacının muvazaa iddiasına değer verilerek, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğunun tespiti ile bir kısım alacakların (ilave tediye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı gibi) tahsiline karar verildiği anlaşılmakta olup, eldeki davada ise aynı gerekçelerle davacının fark ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, tefrik edilen davada verilen kararın, ... 7. Hukuk Dairesi’nin 29.02.2016 T, 2015/5518 E., 2016/4843 K. sayılı kararı ile “davalı ile dava dışı şirket arasındaki ihale sözleşmesinin muvazaalı olduğunun ispatlanamadığı, bu sebeple davanın reddi gerektiği” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir. Hal böyle iken, ... 7. Hukuk Dairesi kararının, tefrik edilen eldeki dava yönünden bağlayıcı olduğu, aynı döneme ve aynı işyerine ilişkin muvazaa iddiasına değer verilemeyeceği açıktır. Davalı ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaaya dayanmadığına dair ... kararı dikkate alınarak, davacının fark ücret talebine yönelik davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/17426, Karar No: 2019/22992, Tarih: 16.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/17426 E.  ,  2019/22992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 10.12.2018 tarihli, 2018/4816 Esas ve 2018/19116 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen daha önce hapis cezasına mahkum olmamış sanık hakkında TCK'nin 86/2. maddesine gereğince verilen seçimlik cezalardan 30 günün altında kalan 27 gün hapis cezasının, TCK'nin 50/3. maddesi uyarınca TCK'nin 50/2. maddesi de dikkate alınarak TCK'nin 50/1-a maddesinde öngörülen adli para dışındaki diğer seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.12.2019 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 35, 29, 62, 50/3. maddeleri gereğince sonuç olarak 540 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin kararda;

Kanun koyucu cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hakime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hakim bu yetkisini TCK'nin 61/1. maddesine uygun olarak suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı failin güttüğü amaç ve saik ile ilgili dosyaya yansıyan bilgi ve belgelere göre kullanacaktır.

TCK'nin 50/3 fıkrasının gerekçesinde; maddenin üçüncü fıkrasında kısa süreli hapis cezasının adli para cezası veya diğer seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi açısından mahkemenin takdir yetkisinin olmadığı haller belirlenmiştir. Bu hallerde mahkeme kısa süreli hapis cezasını adli para cezasına veya diğer seçenek tedbirlerden birine çevirecektir. Bunun için kişinin daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olması ve hükmolunan hapis cezasının otuz günden fazla olmaması gerekir. Keza daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya 65 yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildiği bir yıl veya az süreli hapis cezası birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir şeklindedir.

TCK'nin 50/3. fıkrası seçenek yaptırımlara çevirmenin zorunlu olduğu halleri düzenlemiştir. Buna göre daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak kaydıyla mahkum olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış veya 65 bitirmiş bulunanların mahkum oldukları kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunludur.

Burada hakime takdir hakkı tanınmamış olup şartların oluşması halinde fıkrada belirtilen sürelerdeki hapis cezalarını maddenin birinci fıkrasında sayılan seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunlu kılınmıştır. Kanun koyucu seçenek yaptırımlara çevirme noktasında bir sınırlama getirmemiş hapis cezasının birinci fıkrada belirtilen seçenek yaptırımlardan herhangi birine çevrileceğini belirtmiş, madde gerekçesinde de "bu hallerde mahkeme kısa süreli hapis cezasını adli para cezasına veya diğer seçenek tedbirlerden birine çevirecektir" denilmek suretiyle kısa süreli hapis cezasının para cezası dahil seçenek yaptırımlardan birine çevrilebileceği açıkça hükme bağlanmıştır.

Doktrinde de bu konuya ilişkin olarak "suç tanımında adli para cezası ile hapis cezasının seçimlik olduğu bazı hallerde hapis cezası tercih edilip somut ceza belirlendiğinde TCK'nin 50/3. maddesinde yer alan ceza sınırının altında bir hapis cezasına ulaşılırsa kanaatimizce diğer şartları mevcutsa adli para cezasına çevirmek mümkündür. (M. Emin Artuk - Ahmet Gökcen - A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler 8. baskı s.706) şeklinde görüşe yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.02.2014 gün 2012/12-1528 Esas - 2014/62 Karar sayılı kararı ve istikrar kazanmış uygulamaları da bu yöndedir.

Sonuç olarak temel cezanın belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı ve TCK'nin 50/3. maddesinin gerekçesinde de açıkça belirtildiği gibi sanığın kısa süreli hapis cezasını adli para cezasına çevirmenin mahkemenin takdirinde olduğu düşüncesinde olduğumdan hükmün onanması gerekirken çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/18786, Karar No: 2015/42188, Tarih: 01.07.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/18786 E.  ,  2015/42188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2011

NUMARASI : 2011/23 (E) ve 2011/165 (K)

SUÇ : Yağma

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCE : Onama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık U.. K.. hakkında, sosyal inceleme raporu düzenlettirilmemesi ve bu hususun gerekçeli kararda tartışılmaması, sonuca etkili görülmediğinden ve sanık U.. K.. yakalandığında, yapılacak üst araması sırasında bulunup zapt edilmesi muhakkak olan suça konu cep telefonunu kolluk görevlilerine teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; somut olayda sanıkların etkin pişmanlık iradesi ile hareket etmediğinin kabulü gerekirken, “etkin pişmanlık” müessesesine yanlış anlam verilerek cezasından uygulama yeri olmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/3. maddesi ile indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı

bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar U.. K.. ve N.. E.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanıkların yargılama gideri olarak sarfına neden olduğu tebligat gideri 30,00 TL, sarf kararı 60,00 TL olmak üzere toplam 90,00 TL Mahkeme masrafının sanıkların neden oldukları payları oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.07.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/386, Karar No: 2025/4182, Tarih: 22.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/386 E.  ,  2025/4182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2014 E., 2020/4367 K.

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı nedeniyle 5.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının gözaltında olduğu süreçte maaş ödemesinin tam olarak yapılması nedeniyle maddi zararının bulunmadığından bahisle maddi tazminat yönünden reddine, manevi tazminat yönünden ise kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının duruşmalara gidiş-geliş masraflarının ve duruşmalara gitmek üzere yıllık izin kullanması nedeniyle oluşan zararların maddi tazminat kapsamında hüküm altına alınması gerektiğine, davacının üzerine atılı suçun niteliği ve toplum tarafından algılanma biçimi göz önünde bulundurulduğunda hükmedilen hükmedilen manevi tazminatın çok eksik olduğuna, davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddine karar verilmesi gerektiğine, faiz başlangıç tarihinin karar tarihi olarak belirlenmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğuna, reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/113 Esas ve 2019/240 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 27.10.2016-02.11.2016 tarihleri arasında 6 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama neticesinde beraatine karar verildiği, beraat kararının 24.05.2019 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın davacı asile 30.07.2019 tarihinde tebliğ edildiği, 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, gözaltı süresinin mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3105, Karar No: 2024/5197, Tarih: 02.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3105 E.  ,  2024/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1108 E., 2024/176 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 17. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/1284 E., 2023/291 K.

Taraflar arasındaki torunla kişisel ilişki davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile davacı ile torunu arasında kişisel ilişki kurulmasına, yatılı kişisel ilişki kurulması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıların oğlu ve gelini olduğunu, davalıların ortak çocuğu ... ile davacı babaanne arasında kuvvetli bir bağ olduğunu, davacının torununa doğduğu andan itibaren baktığını, davacının evini torununa göre düzenlediğini, 6 ay öncesine kadar torununun davacının yanına yatılı olarak da geldiğini ancak 6 aydır torunu ile görüşemediğini, torunun fotoğraflarının kendisine gönderilmediğini, telefonla konuşmasına izin verilmediğini, davalıların bir boşanma sürecinden geçip tekrar bir araya geldiğini, davacının torunu ile ilişkisinin davalılar tarafından kesildiğini, davacının bir kusurunun bulunmadığını, ...'ın tek torunu olduğunu belirterek davacı babaanne ile torunu ... arasında ayda 2 hafta sonu 2 gün yatılı, dini bayramlarda 2 gün yatılı, sömestr tatillerinde 1 hafta, yaz tatillerinde 1 ay olarak yatılı şekilde düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; ...'ın doğması ile davalı annenin ilk yedi ay çalışmayarak evde bebek ile ilgilendiğini, bu süreçte davacı ile davalılar arasında gerek gündelik yaşamla ilgili gerekse kişisel konularda anlaşmazlıklar yaşandığını, bu anlaşmazlıkların iletişimin tamamen kopmasına neden olduğunu, davacının davalıların evliliği üzerine olumsuz baskı kurduğunu, davalı annenin işe başlamasıyla altı ay davacı tarafından toruna bakıldığını, davacının davalılar ile iletişime geçmemesi nedeniyle davalıların ... için bakıcı tuttuklarını, davacının bakıcı konusunu kişiselleştirdiğini, davalıların evine bir daha gelmeyeceğini belirterek davalı anne ile olan tüm iletişimini kestiğini, bu süreçte ...'ın Cuma günleri babası tarafından davacıya bırakılarak akşam alındığını, çocuk 3 yaşına geldiğinde davalıların anlaşmalı olarak boşandığını, bir yıl sonra ise tekrar evlendiklerini, davacının kişisel ilişki talep edebilmesi için olması gereken olağanüstü halin somut olayda mevcut olmadığını, davacı babaannenin, torununu anne ve babasından kopararak onlardan ayrı bir şekilde günlerce yatılı alması çocukta tekrar parçalanma duyguları yaşatacağını, davalıların davacı ile sağlıklı bir iletişim kuramadığını, davacının oğlu ile de ilişkisini kopararak torunu ile ilişkisini de dolaylı olarak kesmiş olduğunu, davacının kişisel ilişki talebinin davalıların velayet hakkını engeller nitelikte olduğunu belirterek davanın reddine karar verilemsini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile alınan sosyal inceleme raporunda şahsi ilişki kurulması istenilen küçük ...'ın babaannesini sevdiği ve babaannesi ile iletişim halinde olmasından mutlu olduğunu beyan ettiği, küçük ile babaanne arasında kişisel ilişki kurulmasının küçüğün yaşı, bedensel ve zihinsel gelişimi ile huzur ve menfaatlerine aykırı düşmediği anlaşılmış olmakla davanın kısmen kabulüne, davalıların ortak çocuğu ... ile davacı babaannesi arasında, her yıl tek numaralı haftaların Pazar günü saat 10.00'da çocuğun davalı anne ve babadan alınıp aynı gün saat 17.00'de davalı anne ve babaya teslimi, dini bayramların üçüncü günü saat 10.00'da davalı anne ve babadan alınıp aynı gün saat 17.00'de davalı anne ve babaya teslimi suretiyle kişisel ilişki kurulmasına, davacının yatılı kişisel ilişki kurulması talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; anne ve baba dışındaki üçüncü kişi ile kişisel ilişki kurulması için gereken olağanüstü koşulların gerçekleşmediğini, tarafların evliliğinini davacıdan kaynaklanan sebeplerden sarsıldığını, boşanma geçirip tekrar bir araya geldiklerini, davacının tarafların tekrar bir araya gelmesini benimsemeyerek kötü niyetle bu davayı açtığını, hüküm kurulurken çekirdek ailenin ve çocuğun üstün yararın yerine babaannenin üstün yararının gözetildiğini, çocuğun hafta sonları etkinliklerinin ve kurslarının olduğunu, yazın 1-1,5 ay tatile yazlığa gitmeyi düşünürken bu sene ne yapacaklarını bilmediklerini, davanın tümden reddine, aksi halde ayda bir kez 10:00-16:00saatleri arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesi gerektiğini belirterek davanın kabulü ve kişisel ilişki süreleri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı değerlendirildiğinde e 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 325 inci maddesindeki koşulların oluştuğu, kurulan kişisel ilişki sürelerinin çok olduğu anlaşıldığından son uzman raporundaki belirlemeler de göz önüne alınarak çocuğun yaşı, büyükannelik duygularının tatmini ve çocuğun üstün yararı birlikte değerledirilerek daha uygun süreli kişisel ilişki kurulması gerektiği gerekçesi ile davalıların istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kararın kişisel ilişkiye yönelik olan kısmının kaldırılmasına, yerine yeniden hüküm kurulmasına, ortak çocuk ile davacı arasında her ayın ikinci haftası Pazar günü saat 10.00'da davalı anne ve babadan alınarak saat 17.00'de davalı anne ve babaya teslimi, dini bayramların son günü saat 10.00'da davalı anne ve babadan alınarak saat 17.00'da davalı anne ve babaya teslimi suretiyle kişisel ilişki kurulmasına, davalıların sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarına ek olarak Bölge Adliye Mahkemesince kısmen kabul kararı verilmesine rağmen lehe vekâlet ücretine hükmedilmediğini belirterek davanın kabulü ve vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 325 inci maddesindeki koşulların oluşup oluşmadığı, oluştuğunun kabul edilmesi halinde babaanne ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı, vekâlet ücretinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 325 inci maddesindeki koşulların oluşup oluşmadığı, oluştuğunun kabul edilmesi halinde babaanne ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin çocuğun yüksek yararına uygun olup olmadığı, vekâlet ücretinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 325 inci maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un(6100 sayılı Kanun) 323 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.