muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25727, Karar No: 2023/26062, Tarih: 20.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/25727 E.  ,  2023/26062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/239 E., 2016/32 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, yalnızca kararı temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, çocuğunun eğitim gördüğü okulda merdivenlerden düşerek yaralanması üzerine okula giderek okul müdürü olarak görev yapan mağdura hitaben "siz ne biçim müdürsünüz, dua et çocuğa bir şey olmasın" diyerek hakaret ettiği, iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Yargılamaya konu somut olayda; sanığın söylediği iddia ve kabul olunan "Siz ne biçim müdürsünüz, dua et çocuğa bir şey olmasın." şeklindeki sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı, bu nedenle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) bendi uyarınca beraat hükmü kurulması gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle karar hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22906, Karar No: 2015/7159, Tarih: 30.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/22906 E.  ,  2015/7159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyete ilişkin temyiz talebinin reddine dair ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin reddine dair ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz talebinin 15.01.2014 tarihli ek karara ilişkin olması nedeni ile tebliğnamedeki ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince verilen 3000 TL adli para cezasından ibaret 28.11.2013 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin, hükmolunan cezanın türü ve miktarı itibariyle kesin olması nedeniyle reddine ilişkin 15.01.2014 tarihli ek kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen ret kararının isteme aykırı olarak ONANMASINA, 30.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5264, Karar No: 2019/10157, Tarih: 15.10.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/5264 E.  ,  2019/10157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.10.2019 günü temyiz eden davalı ... ve vekilleri gelmedi. Karşı taraf davacı ... ve vekilleri gelmedi. Davalı ... vekilinin mazereti olduğuna ilişkin dilekçe verdiği ancak mazeretini belgelendirmediğinden mazereti yerinde görülmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İncelenmesi gerekli görülen;

1-İstanbul Anadolu 13. Aile Mahkemesinin 2016/927 esas sayılı dosyası,

2- İstanbul Anadolu 23.İcra Müdürlüğünün 2013/17264 esas sayılı icra takip dosyası,

3-İstanbul 16. İcra Ceza Mahkemesinin 2014/20 esas sayılı dosyalarının eklenerek birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 15.10.2019 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/9422, Karar No: 2025/1859, Tarih: 10.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/9422 E.  ,  2025/1859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1200 E., 2023/1122 K.

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi ret, kısmi bozma

Katılan ... hakkında sanık sıfatıyla ...'i kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-e maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan davada, ... hakkında kurulan beraat hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2.g maddesi gereği temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı tespit edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüsten verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi uyarınca kanunen reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.06.2023 tarihli ve 2023/5 Esas, 2023/377 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 29/1 ve 53. maddeleri uyarınca 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.10.2023 tarihli ve 2023/1200 Esas, 2023/1122 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1.a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten yaralama olduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike, meşru savunmaya ve takdiri indirim nedenlerine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle: teşebbüsün derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten yaralama olduğundan bahisle suçun vasfına, haksız tahrike, meşru savunmaya ve takdiri indirim nedenlerine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle: teşebbüsün derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğuna dair takdir ve değerlendirmede isabetsizlik bulunmadığı, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı tespit edilemediğinden 5237 sayılı Kanun'un 29/1.maddesi gereği asgari oranda yapılan indirimin isabetli olduğu anlaşılmakla sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Dosya içeriğine göre; sanığın göğse ve batına nafiz olarak sol hemotoraksa, dalak ve diyafragma lezyonuna, dalağın alınmasına (spleroktomi), kas ve tendon lezyonlarına neden olacak, hayati tehlike oluşturacak ve organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde katılanı dört isabetle bıçakla yaraladığı olayda; meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek 5237 sayılı Kanun'un 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35/2. maddesi uyarınca ceza belirlenirken makul ile üst sınır arasında bir ceza tayini yerine makul olarak hükmolunan 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Katılan ...'e Yönelik Kasten Yaralama Suçundan Verilen Beraat Kararı Yönünden

5271 sayılı Kanun’un 286/2-g maddesinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan ... vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'e Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçu Yönünden

B. Sanık ... Hakkında Katılan ...'e Yönelik Kasten Öldürmeye Teşebbüs Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.10.2023 tarihli ve 2023/1200 Esas, 2023/1122 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2.a maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9565, Karar No: 2016/13321, Tarih: 03.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9565 E.  ,  2016/13321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 33’üncü maddesinde yer alan “Bir Danimarka veya Türk vatandaşı ya da geriye kalan hak sahiplerinin, özellikle Türk mevzuatına göre tamamlanan prim veya sigorta süreleri dikkate alındığında, bir aylığa hak kazanma koşullarını yerine getirmediği takdirde, ilgili kimsenin Danimarka mevzuatına göre tamamladığı ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi dikkate alınır, ancak söz konusu prim ve sigorta süreleri ile anılan ikamet süreleri çakışmamalıdır.” hükmü yer almaktadır.

Ne var ki; anılan hüküm sigortalı sürelerin aylığı yetmemesi durumunda ikamet sürelerinin de sigortalı sürelerle çakışmaması koşuluyla aylıkta nazara alınabileceğine ilişkin bir düzenleme olup, Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde, Danimarka ülkesinde çalışmaya başlanılan veya Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine tabi olunan ilk tarihin Türkiye'de sigorta sigorta başlangıcı sayılması gerektiğine dair herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; davacının sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihinden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle belirlenmesi gereği nazara alınmaksızın, eksik inceleme ve değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5013, Karar No: 2008/10715, Tarih: 09.10.2008

**9. Ceza Dairesi         2007/5013 E.  ,  2008/10715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Karar Tarihi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kadastro teknisyeni olan fen bilirkişisi, olay yerinde yapılan keşiften sonra alınan 20.12.2005 tarihli raporunda, davaya konu yerin tahminen katılanın arazisi içinde olmadığını, fakat bu tahmini bir varsayım olup tapuya ilişkin krokinin olay yerine uyup uymadığının net ve kesin olarak anlaşılabilmesi için elektronik alet kullanılması gerektiğini belirtmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından konusunda uzman teknik bilirkişiye elektronik aletle ölçüm yaptırılmak suretiyle inceleme yaptırılıp, suça konu arazinin kimin mülkiyetinde olduğu kesin olarak tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde varsayımlar içeren bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 9.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14138, Karar No: 2022/7707, Tarih: 27.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14138 E.  ,  2022/7707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK’nın 356. maddesi uyarınca duruşma yapılarak ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve aynı Kanun'un 11/son maddesi uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle mülkiyet kamulaştırmasına konu olan pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk

derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile değer düşüklüğü oranının yeniden belirlenmesi suretiyle hesaplanan fark bedelin depo ettirilmesi, vekalet ücreti ve üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın neması ile birlikte ödenmesi yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 356. maddesi uyarınca duruşma yapılmak suretiyle yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13331, Karar No: 2016/1423, Tarih: 15.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/13331 E.  ,  2016/1423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.07.2014 gün ve 2012/144-2014/619 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar elektronik ortamda okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HUMK.md.445) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (örn: cevap dilekçeleri ve bilirkişi raporlarının dosyada bulunmadığı bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3052, Karar No: 2010/8850, Tarih: 20.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3052 E.  ,  2010/8850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.12.2008 tarih ve 2008/24 - 2008/301 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “DOĞUŞ ÇOCUK SENFONİ ORKESTRASI +ŞEKİL” ibareli marka tescil başvurusunun en son YİDK.nca “DOĞUŞ OKULLAR GRUBU DOG 1974 ŞEKİL” ibareli marka mesnet gösterilerek kısmen reddedildiğini, oysa başvuru konusu işaretin redde mesnet marka ile karıştırılabilecek derecede benzer olmadığını ileri sürerek, YİDK. kararının iptaline ve başvurunun anılan sınıf yönünden marka olarak tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum tarafından yapılan işlemlerin usul ve yasaya aykırı olmadığını, davacının başvurusunun konusu olan işaret ile redde mesnet alınan markanın anlam, biçim, okunuş ve görselliği ile umumî intiba itibariyle bıraktığı etkinin aynı bulunduğunu, tescil kapsamına alınmak istenilen hizmetlerin de aynı tür olması nedeniyle hizmetlerden yararlanıcılar nazarında karışıklığa yol açmasının muhakkak bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davacının başvurusunun konusu olan “DOĞUŞ ÇOCUK SENFONİ ORKESTRASI ŞEKİL” ibareli işaretin, redde mesnet alınan “DOĞUŞ OKULLAR GRUBU DOG 1974 ŞEKİL” ibareli markalar ile anlamsal, esas unsurlar ve sescil manada benzer mahiyette bulunduğu, her birinde göze ve kulağa hitap eden asıl ve ayırt edici unsurun “DOĞUŞ” sözcüğü olduğu, DOĞUŞ sözcüğünün sunulan hizmetin vasıflarına uzak, soyut ve somut manada ayırt ediciliği yüksek, anlamlı bir ibare bulunduğu; başvuru konusu işaret ile redde mesnet markaların asıl ve ayırt edici unsurunun aynı olması sebebiyle her birini benzerlerinden ayırmaya yarayan esas unsurun “DOĞUŞ” ibaresi olduğu, “ÇOCUK SENFONİ ORKESTRASI” ve “OKULLAR GRUBU” biçimindeki sözcüklerin hiç kimseye bağlanması olanağı bulunmayan ve ayırt edicilikleri bulunmayan ibareler olması nedeniyle ayırt ediciliğe katkısının bulunmadığı, başvuru kapsamında bulunan ve reddedilen 41/12. sınıftaki hizmetler için 556 sayılı KHK’ nin 7/b maddesindeki hususun redde mesnet markanın sahibi dava dışı şirket yararına gerçekleştiği, davalı TPE’ nün davacı başvurusunu 41/12. sınıftaki hizmetler için anılan madde hükmünü nazara alarak reddetmesinin hukuk gereği olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.