muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14018, Karar No: 2013/7118, Tarih: 09.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/14018 E.  ,  2013/7118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... İnş. Mal. Ev Gereçleri Ltd. Şti. avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Hüküm, davalı... İnş. Mal. Ev Gereçleri Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz itirazlarının incelendiğinde;

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540-TL olarak değiştirmiştir.

Somut olayda, yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilen 1037,71-TL tutarda yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir. Hal böyle olunca, davalı... İnş. Mal. Ev Gereçleri Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinlik nedeniyle REDDİNE;

2-Davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... İnş. Mal. Ev Gereçleri Ltd. Şti.'den alınmasına, 09.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4947, Karar No: 2018/6589, Tarih: 12.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4947 E.  ,  2018/6589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, Ret

Katılan vekilinin temyizinin sadece mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında ‘‘2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek’’ suçunu işledikleri iddia edilerek açılan kamu davasında, dosya içerisinde atılı suça ilişkin vergi suçu raporu ve 213 sayılı VUK'nın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalanın bulunmadığı anlaşılmakla, "Vergi Suçu Raporu" düzenlenip düzenlenmediği vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi ve 213 sayılı VUK'nın 367.maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaanın alınması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulmuş olması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8167, Karar No: 2022/3168, Tarih: 28.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8167 E.  ,  2022/3168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nin 5. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki dava konusu... İkitelli-2 Mahallesi, 2821 parsel sayılı taşınmaza emsal incelemesi yapılarak değer biçilmesine ve bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19822, Karar No: 2013/4017, Tarih: 06.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19822 E.  ,  2013/4017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; müştekinin aracının evinin önünden çalındığı, harici araştırması sonucunda sanığa ulaştığı, sanığın aracı kendisinin çaldığını,bir başka şahsa verdiğini, 500 TL verdiği takdirde aracı teslim edebileceğini söylediği, müştekinin sanığın kardeşinin hesabına 500 TL'yi havale ettiği ancak sanığın aracı teslim etmediği, anlaşılmakla dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluştuğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Kabule göre,

5237 sayılı Kanun'un 52/1.maddesinde "Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın sanık tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir" şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 52/3.maddesine göre “kararda adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir" hükmü karşısında, mahkemece sanık hakkında anılan Kanun'un 157/1.maddesi uyarınca suçun işleniş şekli ve özellikleri gibi gerekçelerle hapis cezasının alt sınırdan takdir ve tayin edildiği halde, öncelikle adli para cezasının tam gün olarak tespit edilmesinden sonra bir gün karşılığı takdir edilen miktar belirlenerek netice ceza tayin edilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek 304 adli para cezası ile cezalandırılmasına şekilnde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 157/1, 62, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 304 gün adli para cezası cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 157/1.maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62.maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 4 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 80.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14128, Karar No: 2012/3937, Tarih: 03.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14128 E.  ,  2012/3937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/07/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı M. Y.nın taşınmazlarının bir kısmının tam bir kısmının yarı payını satış ve bağışlama şeklinde davalı kardeşine devrettiğini, diğer mirasçıların haklarının ihlal edildiğini ileri sürüp, . ada . parseldeki 1, 4, 6 ve 10 nolu bağımsız bölümler ile .ada 4 sayılı parselin tapularının iptali ile miras payı oranında adına tescilini istemiş, yargılama sırasında sadece . ada . parseldeki 4 nolu bağımsız bölümün 1/2 payı yönünden davaya devam ettiğini, diğer taşınmazlarla ilgili davadan feragat ettiğini bildirmiştir.

Davalı, miras bırakanın ölümü tarihinde yürürlükte bulunan T.M.K.'nun 505. maddesi uyarınca anne-baba-eş bırakmadan ölen miras bırakanın mirasının tamamında tasarruf edebileceğini, satışın gerçek olduğunu, son zamanlarında sağlığı bozuk olan miras bırakanın ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla taşınmazdaki payını sattığını bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, işlemin danışıklı olduğu gerekçesiyle . ada .parsel sayılı taşınmazlardaki 4 nolu bağımsız bölüm yönünden davanın kabulüne, diğer taşınmazlar yönünden vazgeçme nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 03.04.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat Ö. E. ile temyiz edilen vekili Avukat A..Y.. geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kabul kapsamına alınan 4 no'lu bağımsız bölümün 1/2 oranında maliki olan tarafların mirasbırakanı M. bu payını 2006 yılında diğer paydaş ve aynı zamanda kardeşi olduğu anlaşılan davalı A..'ye satış suretiyle temlik ettiği kayden sabittir.

Davacı, anılan bu temlikin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince, mirasbırakan M.21.3.2008 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak öldüğü, davalı A. murisin öz kardeşi, davacı A.ise mirasbırakanın baba bir, anne ayrı, üvey kardeşinin kızı olduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, satışa konu edilen payın akitte gösterilen değeri ile gerçek değeri arasında farkın varlığı tespit edilmişse de, yukarıda değinilen ilkeler gözetildiğinde anılan bu fark muvazaanın objektif unsurunu teşkil etmekte olup başlı başına muvazaa olgusunun varlığını oluşturmaz. Muvazaa olgusunun varlığının kabul edilebilmesi için objektif unsurun yanı sıra subjektif unsurun da bulunması gerekir. Bunun için de, mirasbırakanın temlikteki gerçek iradesinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayda, objektif unsurun varlığı sabit ise de subjektif unsurun gerçekleştiğinden söz edilemez. Zira, temlik 2006 tarihinde yapılmış, oysa mirasbırakan 2008 tarihinde ölmüştür. Hemen belirtilmelidir ki, TMK'nun uygulanmasına dair 4722 sayılı Yasanın 17.maddesi hükmüne göre mirasçılık ve miras, mirasbırakanın ölüm tarihinde yürürlükte bulunan yasal düzenlemelere göre belirlenir. TMK'nun 10.5.2007 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5650 sayılı Yasa ile değişik 506.maddesinde kardeşlerin saklı pay sahibi olmadıkları öngörülmüştür. Gerçekten de, savunmada olduğu gibi mirasbırakanın gerçek iradesi mal kaçırma olsa idi, temlik satış gibi gösterilmez, doğrudan bağış yapılırdı. Böylesi bir durumda da olayda muris muvazaasının yasal dayanağını teşkil eden 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uygulanamayacağı gibi, ayrıca davacının saklı pay sahibi olmaması sebebiyle TMK'nun 560 ila 571 maddeleri arasında öngörülen tenkis davası açmasına da olanak bulunmayacaktı.

Diğer taraftan, muris M.21.3.2008 olan ölüm tarihinden 3 yıl önce rahatsızlanıp bakıma muhtaç hale geldiği, öldüğünde 90 yaşında olan murisin gerek sağlık yönünden gerekse beşeri, her türlü ihtiyaçlarının davalı tarafından karşılandığı, ayrıca yine davalı tarafından bakıcı tutulmak suretiyle murisin bakımının da temin edildiği dosya kapsamı ile sabittir. Bilindiği gibi, satış bedelinin mutlaka para olması zorunlu olmayıp semenin belirli bir hizmet veya başka türlü bir yardım da olabilmesi mümkündür. Bu husus gerek yargısal uygulamalarla, gerekse öğretide benimsenen bir kuraldır.

O halde, değinilen bu somut olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde mirasbırakanın davalıya yapmış olduğu pay temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amacıyla yapıldığı kabul edilemez.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12572, Karar No: 2015/27809, Tarih: 27.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/12572 E.  ,  2015/27809 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/147482

MAHKEMESİ : İnegöl(Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2011

NUMARASI : 2010/41 (E) ve 2011/3 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Sanığın, sabıka kaydında yer alan mahkumiyet kararlarından sadece en ağır olanının tekerrüre esas alınması gerekirken, İnegöl 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 12/03/2008 tarih ve 167/106 sayılı ilamıyla TCK’nın 50/1-d maddesi gereğince seçenek tedbire dönüştürülen, dolayısıyla tekerrüre esas alınması mümkün olmayan eski mahkumiyet kararı yanında ayrıca İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2005 tarih ve 364/478 sayılı ilamındaki mahkumiyet kararı da tekerrüre esas alınmış ise de, infaz aşamasında 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/09/2005 tarih ve 364/478 sayılı ilamındaki mahkumiyet kararlarından en ağır olanın tekerrüre esas alınması mümkün olduğundan bu hususun bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından sanık .. ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 27/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12132, Karar No: 2023/19364, Tarih: 05.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12132 E.  ,  2023/19364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/252 E., 2016/458 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 18 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteğinin; hükümlü olan sanığın taleplerinin usul ve yasaya aykırı olarak reddedildiğine, sanığın cezaevinde yaşadığı baskı dolu günler sebebiyle psikolojisinin alt üst olduğuna ve sesini duyurmaya çalışırken olayın meydana geldiğine, sanığın suç kastının olmadığına, kamera kayıtlarına yönelik taleplerinin usul ve yasaya aykırı olarak talebin reddedildiğine, tecziye ilişkin kararın, suç tayininde yanılgıya ve eksik incelemeye konu olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmamasında haklılık bulunmadığına, kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İhtarlara rağmen kendini yaralamaya devam eden hükümlü olan sanığın, kendisine müdahale eden şikâyetçi infaz koruma memurlarına elindeki cam parçalarını savurup üzerlerine atlayarak tekme attığı ve “İçinizden en az on kişiyi öldüreceğim.” dediği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanık müdafinin temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR