muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9219, Karar No: 2010/5944, Tarih: 11.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/9219 E.  ,  2010/5944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : ...: 5237 Sayılı TCK'nun 207/ 1, 62, 51/ 1, 3. md. 10 ay hapis cezası, tecil

...: Beraat

01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı yasanın 359/b-1 maddesine göre, vergi kanunları uyarınca belgelerin sahte olarak düzenlenmesi suçun oluşumu için yeterli olup bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğması suçun unsuru olmaktan çıkarıldığı cihetle; özel Gider indiriminde kullanılmak üzere suça konu faturaları düzenleyenle alan arasında gerçek bir alım-satım olmadığından bu faturaların sahte olarak kabulü gerektiği ve sanığın eyleminin 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b-1. maddesinde öngörülen suçu oluşturacağı, 213 Sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Aksaray Defterdarlığının 30.06.2005 gün ve 1271 sayılı mütalaasının da muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek” suçuna ilişkin olduğu “sahte fatura düzenlemek” suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla bu suçtan mütalaa alınıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6742, Karar No: 2020/699, Tarih: 20.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6742 E.  ,  2020/699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasıyla

TCK’nın 179/3-2, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, Türk Ceza Kanununun 179/2-3, 62, 53. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair Çatalca (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 19.09.2013 tarihli ve 2013/173 esas, 2013/301 sayılı kararının 27.09.2013 tarihinde kesinleşmesini müteakip sanığın denetim süresi içerisinde 18.01.2015 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, hükmün 04.07.2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2015/386 esas, 2015/681 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi:

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki araç ile 230 promil alkollü vaziyette seyir halinde iken kendisinin yaralandığı trafik kazasının meydana geldiği sanığın eyleminin alkollü olduğu için başkalarının sağlığı, hayatı ve mal varlığının tehlikeye sokabilecek nitelikte olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Suç tarihi itibarıyla daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hükmolunan 25 gün hapis cezasının TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunu gözetilmeksizin yazılı şekilde hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7301, Karar No: 2021/12524, Tarih: 03.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7301 E.  ,  2021/12524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu bedelinin tespiti ve davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve davalılardan ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu bedelinin tespiti ve davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ve davalılardan ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Dairemiz bozma ilamda dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünün de bedeline hükmedilmesi hususu bozma sebebi yapılmış olduğu halde, bozma dışına çıkılarak bu kısımla ilgili aza hükmedilmesi,

2-Bozma öncesinde %70 objektif artış uygulanarak belirlenen metrekare birim değeri Dairemizce uygun bulunduğu ve bozma konusu yapılmadığı halde, bozma sonrasında davalı tarafın usuli kazanılmış hakkı ihlal edilmek suretiyle az bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3- Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ve davalılardan ... vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalılardan ...'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9949, Karar No: 2012/268, Tarih: 17.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9949 E.  ,  2012/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Vekili : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.02.2010 tarih ve 2007/485 - 2010/48 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı banka şubesinde hesabının bulunduğunu, bu hesabından internet bankacılığı yoluyla müvekkilinin bilgisi ve izni dışında toplam 14.450 TL'nin başka hesaplara aktarıldığını, internet sisteminin güvenliğini sağlamayan davalı bankanın meydana gelen zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 14.450 TL'nin 28.06.2005 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankanın gerekli tüm özeni gösterdiğini, bilişim sistemi kullanılarak yapılan dolandırıcılıkta müvekkiline yüklenebilecek bir kusurun olmadığını, davacının basiretli bir tacir gibi davranmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının internet bankacılık işlemlerinde kullandığı ve bir tacir olarak imzaladığı sözleşme uyarınca korumakla yükümlü olduğu kişisel bilgilerini koruyamadığı, ayrıca davalı banka tarafından sunulan opsiyonel güvenlik önlemlerinin de davacı tarafından kullanılmadığı, davalının da kullanıcıların bilgisayarlarından kişisel bilgilerin çalındığını bilmesine rağmen gerekli önlemleri almadığı, opsiyonel güvenlik önlemlerin zorunlu tutulmadığı, söz konusu zararın doğmasına tarafların müterafik kusurlarıyla neden oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 5.780 TL'nin 28.06.2005 tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

.../...

2010/9949

2012/268

-2-

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

.../...

2010/9949

2012/268

-2-

Bankalar kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür (4491 Sayılı Yasa ile değişik 4389 Sayılı Bankalar Kanunu 10/4 ve 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61.maddesi). Bu tanımlamaya göre, mevduat ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir. BK. 306 ve 307. maddeler uyarınca ödünç alan, akdin sonunda ödünç verilen parayı eğer kararlaştırılmışsa faizi ile iadeye mecburdur. Aynı Yasa’nın 472/1. maddesi uyarınca usulsüz tevdide paranın nef’i ve hasarı mutlak şekilde saklayana geçtiği için ayrıca açıklamaya gerek kalmadan saklayan bu parayı kendi yararına kullanabilir. Bu açıdan değerlendirildiğinde, usulsüz işlemle çekilen paralar aslında doğrudan doğruya bankanın zararı niteliğinde olup, mevduat sahibinin bankaya karşı alacağı aynen devam etmektedir. Usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin kusurundan söz edilebilir ve banka bu kusur nedeniyle hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Somut olayda mahkeme, benimsediği bilirkişi raporu ile internet şifresini muhafaza konusunda gerekli özeni göstermemesi ve davalı banka tarafından sunulan opsiyonel güvenlik önlemlerini kullanmaması nedeniyle davacıyı meydana gelen zarardan dolayı müterafık kusurlu kabul etmiştir. Oysa davacıya ait para, davalı bankaya karşı gerçekleştirilen sahtecilik işlemi ile hesaptan bir başka hesaba havale edilmiş olup, bu durum davalı bankayı aldığı mevduatı iade etme yükümlülüğünden kurtarmayacağı gibi, ispat yükü kendisinde olan davalı banka davacıya vermiş olduğu şifrenin davacının kusuru ile ele geçirildiğini kanıtlayamamıştır. Davalı bankanın internet bankacılığında kendisinin ve müşterilerinin güvenliğini sağlayacak güvenlik enstrümanlarının kullanılmasını zorunlu kılmayıp, somut olayda davacının inisiyatifine bırakması zararın doğmasında başlıca etken olup, davalı bankanın zarardan sorumlu olduğu açıktır. O halde tüm bu anılan hususlar nazara alınmadan yazılı gerekçelerle hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Ayrıca, dava TTK' nun 4 ncü maddesinde öngörülen mutlak ticari davalardan olup, davacı vekili, dava dilekçesinde talep ettiği alacağa ticari faiz uygulanmasını talep etmiştir. Mahkemece avans faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize karar verilmesi de doğru olmamış, hükmün be nedenle de bozulması gerekmiştir.

3- Ayrıca, dava TTK' nun 4 ncü maddesinde öngörülen mutlak ticari davalardan olup, davacı vekili, dava dilekçesinde talep ettiği alacağa ticari faiz uygulanmasını talep etmiştir. Mahkemece avans faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize karar verilmesi de doğru olmamış, hükmün be nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 264,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 17.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Davalı

343,30 H

78,50 P

264,80 BK-06.02.2012 - SK
Yargıtay — Esas No: 2023/8538, Karar No: 2023/8935, Tarih: 25.09.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/8538 E.  ,  2023/8935 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında; Kayseri 2. Sulh Ceza Hakimliğiyle İnegöl Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve İnegöl Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kayseri 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 29.06.2022 tarih ve 2022/2294 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9573, Karar No: 2018/8172, Tarih: 13.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9573 E.  ,  2018/8172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmün 2 yıl 1 ay hapis cezasından ibaret olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1922 doğumlu olan hastanın prostat kanseri, koah, kalp ve böbrek yetersizliği hastalıklarının olduğu, olaydan 6 gün önce 23.03.2010 tarihinde .... Mayıs Hastanesi acil servisine nefes darlığı ve bel ağrısı şikayetleri ile geldiği, dahiliye konsültasyonu istenmesi üzerine dahiliye uzmanı olan sanık Dr. ... tarafından muayene edildiği, saat 12.56’da istenilen laboratuvar tetkikinde glukoz 110, bun 39.21, kreatinin 2.21 ve potasyum 6.4 olduğunun tespit edilmesi üzerine potasyumun düşürülmesi amacıyla hastanın yatırıldığı, 100 cc mai içine kalciyum glukonat amp, antipotasyum şaşe, lasix amp uygulandığı, saat 17:25’deki laboratuvar tetkikinde potasyumun 6.1 olduğu tespit edilerek, günde 1500 cc sıvı içmesi, potasyumdan fakir beslenmesi önerilerek hiperkalemi tanısı ile hastaya falbiol 5 mg tb 1x1, kalinor tb 1x1, lansor 30 mg kapsül 1x2,duphalac şurup 1x2 reçete edilerek hastanın sanık tarafından taburcu edildiği, ilaçlarını kullandıktan sonra takip eden günlerde hastada düzelme olmadığı, durumunun kötüye gittiği, idrara ve büyük abdeste çıkmada zorlandığı, nefes darlığının arttığı, genel durumunun bozulduğu, bunun üzerine 28.03.2010 günü saat 21.45’te aynı hastaneye getirildiğinde tansiyon ve nabzının alınamadığı, resüsitasyona yanıt verdiği yoğun bakıma transfer edildiği, laboratuvar tetkikinde potasyumun 7.3 olduğunun tespit edildiği, saat 23:15’te tekrar arreste girdiği cpr uygulandığı yanıt alınamadığı 29.03.2010 günü saat 00:15’te öldüğü;

Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun raporunda; kişinin ölümünün kanda potasyum artışı sonucu meydana gelen kalp durması sebebiyle meydana geldiğinin; kendinde mevcut olan DM+böbrek yetmezliği yüksek tansiyon nedeniyle atacand (kandesartan sileksil yani idrar söktürücü bir ilaç) kullanması nedeniyle hiperpotosemisi (serum potasyum konsantrasyonu yüksekliği) bulunan kişiye 23.03.2010 tarihinde reçete edilen kalinor (potasyum sitrat+potasyumbikarbonat) kullanmasının potasyum düzeyini arttırarak ölüme yol açtığının, kalinor kullanması ile ölümü arasında illiyet bağı olduğunun belirtildiği; Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu raporunda da benzer şekilde; kişinin ölümünün kanda potasyum artışı ve kendisinde mevcut KOAH, Kalp yetmezliği, böbrek yetersizliği hastalıklarının müşterek etkisi sonucu meydana geldiğinin, kendinde mevcut olan DM+böbrek yetmezliği yüksek tansiyon nedeniyle Atacand (kandesartan silcksil) kullanması nedeniyle hiperpotasemisi bulunan kişiye 23.03.2010 tarihinde Kalinor (potasyum sitrat+potasyumbikarbonat) reçete düzenlemesi nedeniyle Dr....'ın kusurlu olduğunun belirtildiği;

Sanığın da aşamalardaki beyanlarında; hastaya reçeteyi düzenlerken yanlış ilaç yazdığını, aslında anti potasyum şase içeren ilaç yazılması gerektiğini belirtmesi ve tüm bu tespitler karşısında; sanığın tıp kurallarına aykırı eylemi ile ölüm olayı arasında illiyet bağının bulunduğu anlaşılarak, sanığın olayın meydana gelmesinde kusurlu olduğuna ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş; olayın meydana geliş şekli, sanığın taksire dayalı kusurunun ağırlığı, suçun işleniş biçimi, suçtan doğan zarar göz önüne alındığında sanık hakkında takdir edilen temel ceza miktarı yeterli görülerek tebliğnamedeki temel ceza miktarına ilişkin bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

1-TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; tutanaklara olumsuz tavrı yansımayan, hakkında takdiri indirim nedenliri uygulanan sanık hakkında, ''suçun işlenmesindeki özellikler'' şeklindeki yetersiz gerekçe ile TCK'nın 50. maddesindeki paraya çevirme hükümlerinin uygulanmaması;

2-5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceğinin düzenlendiği; sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, aynı gerekçelerle ilgili maddedeki üst sınırın 3 yıl olduğu nazara alınarak, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca uygulama yapılması gerekirken, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca meslek ve sanatın icrasından 2 yıl 1 ay süre ile yasaklanmasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA; 13.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7208, Karar No: 2024/9664, Tarih: 12.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7208 E.  ,  2024/9664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/54 E., 2024/532 K

KARAR : İstinaf başvurularının kabulü ile davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 29. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/24 E., 2023/168 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... (Belediye) bünyesinde dava dışı ... Hizmetleri AŞ (... AŞ) sigortalısı olarak çalıştığını, davalı Belediye ile dava dışı Şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı işleme dayandığı hususunun Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı (ÇSGB) İş Müfettişlerince dava dışı Şirket bünyesinde yapılan teftiş sonucunda düzenlenen 07.07.2014 tarihli ve 4687 sayılı muvazaa raporunda tespit edildiğini, davalının raporun iptali için İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesinin 2014/468 Esas sayılı dosyasında açtığı davada Bakanlığın tespit raporunun yerinde olduğunun tespiti ile davanın reddedildiğini, kesinleşmiş muvazaa olgusu nedeniyle müvekkilinin başlangıçtan itibaren davalı Belediye işçisi sayılarak geçmişe dönük ücret ve alacaklarının belirlenmesi gerektiğini ileri sürerek fark ücret, ikramiye ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Belediye vekili cevap dilekçesinde; husumet itirazında bulunduklarını, dava dilekçesinde bahsi geçen muvazaa tespit raporunun iptaline ilişkin davanın kesinleşmediğini, bekletici mesele yapılması gerektiğini, davacının dava dışı Şirket çalışanı olduğunu, müvekkili Belediye ile dava dışı Şirket arasındaki ilişkinin geçerli asıl işveren alt işveren ilişkisi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, zira söz konusu dava dışı Şirket ile yapılan ihalelerin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'na (4734 sayılı Kanun) uygun şekilde yapıldığını ve ihale konusu işlerin 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun (5393 sayılı Kanun) 67 nci maddesinde sayılan işlerden olduğundan üçüncü kişilere gördürülmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.