muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13258, Karar No: 2023/1090, Tarih: 16.03.2023

2. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.06.2020 tarihli ve 2020/299 Esas, 2020/333 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.04.2021 tarihli ve 2021/3908 Esas, 2021/7595 Karar sayılı ilâmıyla sanığın yargılama konusu eylemi yönünden, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi kapsamında basit yargılama usûlünün uygulanabilir hâle geldiği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2021 tarihli ve 2021/611 Esas, 2021/666 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar verilmekle, kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2021 tarihli ve 2021/611 Esas, 2021/666 Karar sayılı kararına sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine Mahkemece 01.04.2022 tarihli ve 2021/783 Esas, 2022/282 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

1. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen yargılamada Mahkemece, sanık ve müdafiinin hazır bulunduğu hüküm duruşmasında;

Hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilerek hükmün kurulduğu,

Anlaşılmaktadır.

2. Ceza yargılamasının temel amacı olan maddî gerçeğin açığa çıkarılması için sanığın sorguya çekilmesinden sonra delillerin ortaya konulması ve tartışılması aşamasına geçilir. Ceza yargılamasında maddî gerçek iddia ve savunma makamlarının görüşlerinin tartışılması sonucu ortaya çıkar. Hâkim de kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir.

3. 5271 sayılı Kanun'un yargılama aşamasında ve hükümden önce duruşmada hazır bulunan taraflara hangi sırayla söz verileceğini, başka bir ifadeyle delillerin tartışılması sırasında kimin hangi sıra ile söz alacağını, süjelerin cevap haklarını nasıl kullanacaklarını ve duruşmanın en son kimin sözü ile bitirileceğini düzenleyen "Delillerin tartışılması" başlıklı 216 ncı maddesinde;

"1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

"2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

"3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir."

Hükmü yer almaktadır.

"1) Ortaya konulan delillerle ilgili tartışmada söz, sırasıyla katılana veya vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve müdafiine veya kanunî temsilcisine verilir.

"2) Cumhuriyet savcısı, katılan veya vekili, sanığın, müdafiinin veya kanunî temsilcisinin açıklamalarına; sanık ve müdafii ya da kanunî temsilcisi de Cumhuriyet savcısının ve katılanın veya vekilinin açıklamalarına cevap verebilir.

"3) Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir."

Hükmü yer almaktadır.

4. Buna göre ortaya konulan delillerle ilgili tartışmalarda söz, sırasıyla katılana ya da vekiline, Cumhuriyet savcısına, sanığa ve varsa müdafiine veya kanunî temsilcisine verilecek katılmış bulunduğu takdirde son söz hakkı da mutlaka sanığa tanınarak yargılama sonlandırılacaktır. Bu düzenlemelerden anlaşılacağı üzere, ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından birisi de savunma hakkı olup hazır bulunduğu duruşmada son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 01.03.2016 tarihli ve 2016/216 Esas, 2016/109 Karar; 03.03.2015 tarihli ve 2015/170 Esas, 2015/20 Karar; 03.06.2014 tarihli ve 2014/1207 Esas, 2014/309 Karar; 29.01.2013 tarihli ve 2013/1406 Esas, 2013/30 Karar; 28.04.2009 tarihli ve 2009/77 Esas, 2009/111 Karar; 29.01.2008 tarihli ve 2008/193 Esas, 2008/7 Karar; 04.12.2007 tarihli ve 2007/246 Esas, 2007/261 Karar; 25.04.2006 tarihli ve 2006/3 Esas, 2006/124 Karar; 06.07.2004 tarihli ve 2004/138 Esas, 2004/159 Karar sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere; savunma hakkı ile yakından ilgili bulunan "son sözün sanığa ait olduğuna" ilişkin usûl kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

6. Temyiz merciince verilen bozma kararından sonra Mahkemece yargılamaya devam olunduğunda kamu davası henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra tekrar başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve

sürekliliği" ilkesinin doğal sonucu olarak geçerli olacaktır. Kovuşturma sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce en son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken

"son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması durumu, "savunma hakkının kısıtlanamayacağı" kuralı ile 5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

"son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması durumu, "savunma hakkının kısıtlanamayacağı" kuralı ile 5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

7. Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, İstanbul 2014 s.1484); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (..., Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, ... 2013, Cilt: 2, s.146–149) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

8. 5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki delillerin tartışılmasında söz sırasına ilişkin kural ile üçüncü fıkrasındaki hükümden önce son sözün duruşmada hazır bulunan sanığa ait olduğu kuralı nitelikleri ve kurala aykırılığın hukuki sonuçları itibari ile birbirinden farklıdır. Delillerin tartışılmasındaki söz sırasına ilişkin kural gerek son oturumda, gerekse ara celselerde uygulanması gereken genel bir kural iken son sözün duruşmada hazır bulunan sanığa ait olduğu kuralı delillerin tartışılması aşamasının tamamlanmasından sonra son celse sanığa tanınan bir haktır. Sanığın son söz hakkını kullanmasından sonra tekrar duruşmaya geri dönülmez ve artık hüküm kurulur.

9. Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, iddia makamının esas hakkındaki görüşünün tespit edilmesi, esas hakkındaki görüşe ilişkin sanık ile müdafiinin aynı sıralamaya göre beyanlarının tespitine müteakip yargılamanın bitirildiği 01.04.2022 tarihli hüküm duruşmasında hazır bulunan sanığa son sözü sorulduktan sonra hükmün kurulması gerekirken sanıktan son sözü sorulmadan yargılamanın bitirilmesiyle hükmün tesis ve tefhimi, 5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesine açıkça aykırılık teşkil edeceğinden savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usûl kuralına aykırılık nedeniyle hükmün, esasa ilişkin yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2022 tarihli ve 2021/783 Esas, 2022/282 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2022 tarihli ve 2021/783 Esas, 2022/282 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5839, Karar No: 2014/7916, Tarih: 09.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5839 E.  ,  2014/7916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 132 ada 170 parsel sayılı 9.040,83 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kamu malı niteliğinde mera olduğuna dayanarak tapu iptal ve mera niteliği ile sınırlandırma istemiyle dava açmış, yargılama sırasında tapu kaydına da dayanmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18681, Karar No: 2015/7430, Tarih: 02.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18681 E.  ,  2015/7430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2012/217-2013/285

İ.. Y.. ile F.. B.. aralarındaki dava hakkında İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.04.2013 tarih ve 217/285 sayılı hükmün Daire'nin 09.05.2014 gün ve 17371/9099 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Davalılar vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve aşağıda dökümü yazılı 52,40 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 5,20 TL’nin karar düzeltme isteyen davalılardan alınmasına, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1162, Karar No: 2019/14920, Tarih: 21.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/1162 E.  ,  2019/14920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Katılanın aşamalardaki beyanlarında satın almış olduğu dükkanda kiracı olarak bulunan sanık ... ile aralarında dükkanın tahliyesi nedeniyle husumet oluştuğuna, bu nedenle kendisini sürekli takip ederek rahatsız ettiğine, olay tarihinde ikametinin kapısının çalması üzerine kapıya gelen ... ve yanındaki kimliği tespit edilemeyen şahıslardan birinin “...'a yanlış yaptınız, biz ...’ın adamlarıyız, kapıyı açın, sizi öldüreceğiz mahfedeceğiz, kökünüzü kazıyacağız” diyerek tehdit ettiğine ilişkin anlatımlarının, tanık ... ve ... tarafından doğrulandığının, tanık ...’nın ...’ın yeğeni olan ... ile yanında bulunan soyadını bilmediği ..., ... ve ... isimli şahısları kapı önünde beklerken gördüğünü, katılanın ziline bastıklarını fark ettiğini, sonrasında sanık ...'ın yanına gittiklerinde ise ...’ın tekrar yanına gelen sanık ... ve yanındaki şahıslara hitaben "bu işi pazartesi gününe kadar yapamazsanız cebinize paranızı verir gönderirim” şeklinde söylemlerinin olduğuna ilişkin beyanlarıyla doğrulandığının anlaşılması ve sanık ...’ın yanında kimliği belirsiz kişilerle birlikte katılanın ikamet ettiği binanın içine girdikten sonra tehdit eyleminde bulunduğunun kabulü karşısında; sanıklar hakkında TCK'nın 106/2-c maddesinde öngörülen birden fazla kişiyle birlikte tehdit suçundan hüküm kurulması gerekirken oluşa aykırı biçimde yerinde görülmeyen gerekçeyle sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise TCK’nın 106/1-1. cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

2) Katılanın, soruşturma aşamasında sanık ...’ın yanında kimliği tespit edilemeyen şahıslarla birlikte saat 20:00 sıralarında oturduğu apartmana girerek katılanın ikametinin kapısına gelerek kapıyı çaldıkları, kapının açılmaması üzerine tehditte bulunduklarını beyan ettiği, tanık ...’in sanık ...ın 18 sıralarında ikametlerinin kapısına geldiğini, tanık ...’in eylemin saat 19.00-20:30 sıralarında, tanık ...’ın da 19:00 sıralarında gerçekleştiğini, olay tarihinde İstanbul ilinde güneşin saat 19:09’da battığı ve yaz saati uygulaması da dikkate alınarak gece vaktinin 21:09’da başladığı, müştekiye karşı da konuta girmeyi kolaylaştırıcı bir cebir ve tehdit kullanılmadığı, konuta girildikten sonra yapılan tehdit eyleminin konut dokunulmazlığının ihlali için tehdit kullanılması niteliğinde olmadığından ayrı suç olarak değerlendirildiğinin anlaşılması karşısında, cebir veya tehdit olmaksızın gündüz vakti katılanın ikametinin kapısına gelen sanıkların TCK'nın 116/1. maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken aynı Kanunun 116/4. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi,

3) Sanık hakkında, katılanın konutunun eklentisi niteliğinde olan apartman boşluğu ve merdivenlere girilmesi suretiyle konut dokunulmazlığı suçunun tamamlanması karşısında teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

4) Sanıkların konut dokunulmazlığının ihlali suçunu birlikte işlediklerinin kabul edilmesi karşısında; TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekili, sanıklar ..., ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30120, Karar No: 2013/16933, Tarih: 20.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30120 E.  ,  2013/16933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2-b, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan sanığın ise işin sahibi olmadığı ve kazanın iş sırasında meydana gelmediğine, gözetim ve denetim yokluğundan bahsedilemeyeceği gibi kusurunun da bulunmadığına, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, mağdurda meydana gelen yaralanmaların olay nedeniyle oluşmadığına ilişkin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezinin 30.07.2010 tarihli raporuna göre kişide tespit edilen erektil difonksiyonun geçirdiği belirtilen iş kazasına bağlı olarak meydana gelip gelmediği hususunda kanaat oluşmaması nedeniyle istenilen hususta adli değerlendirmenin İstanbul Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesince yapılmasının uygun olacağının bildirilmesine rağmen bu husus araştırılmadan eksik incelemeyle karar verilmesi

Kabule göre de, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, mağdurun ağır şekilde yaralandığı da gözetilip alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11193, Karar No: 2014/4949, Tarih: 19.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11193 E.  ,  2014/4949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Eksik inceleme bulunmadığına üye ...'ün karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin katılan olarak kabulü ile lehine maktu vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nm 322.maddesi uyarınca katılan lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.03.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyalarının da bulunduğu belirtilmektedir.

Dava dosyalarının esas numaralarının birbirine yakın rakamları taşıdığı görülmektedir. Suç tarihlerinin de yakın zamanları kapsaması muhtemeldir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyaları getirilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, aralarında hukuki kesinti bulunup bulunmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2015/6117, Karar No: 2017/5111, Tarih: 04.07.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/6117 E.  ,  2017/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Suça konu vekaletnamelerdeki imzaların sahte olduğunun iddia edildiği olayda; tarafların ... Madencilik AŞ'nin ortakları olduğu, katılan tarafın, sanıkların genel kurulda alınacak kararların lehlerine olması durumunda imza itirazında bulunmayacakları, aleyhlerine karar çıkması durumunda ise vekaletnamelerdeki imzaların kendilerine ait olmadığını belirterek toplantıda alınacak kararların iptalini sağlamak suretiyle genel kurulun çalışmasını engellemek maksadıyla hareket ettiklerini iddia etmesi, sanıklar müdafii ile katılan vekilinin sundukları bilimsel mütalaarın birbirleriyle çelişmesi, mahkemece alınan bilirkişi raporunun ise imza karşılaştırmasının fotokopi belgeler üzerinden yapılması sebebiyle yetersiz olması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; sanıklar ve kendilerine vekaletname verilen kişilerin suç tarihi öncesine ait tatbike medar imza ve yazı örneklerini içerir belge asıllarının bulundukları yerlerden getirtilerek, huzurda alınacak el yazısı ve imza örnekleri ile birlikte suça konu belgeler üzerindeki tüm yazı, rakam ve imzaların aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması ve kendilerine vekaletname verilen kişilerin dinlenmesinden sonra sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.