muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/540, Karar No: 2025/50, Tarih: 05.02.2025

Ceza yargılamasında kanıt serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz temel prensiplere göre; a) Herşeyin kanıt olabileceği (hukuka uygun yöntemlerle elde edilmiş), b) İlgililerin kanıt ileri sürebilecekleri, c) Hâkimin kendiliğinden kanıt araştırabileceği, (hatta zorunlu olarak araştırması gerektiği), d) Kanıt ileri sürmede zaman kısıtlaması olamayacağı, e) Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği, f) Kanıt değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün kanıtın söz konusu olmayıp hâkimin tüm kanıtları serbestçe değerlendirebileceği, (vicdani kanaat) ceza yargılamasının temel ilkeleridir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel ilke ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır (YCGK, 08.04.1991 tarihli ve 81-111 sayılı).

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adeleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; suçsuzluk ya da masumiyet karinesi olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; in dubio pro reo olarak ifade edilen şüpheden sanık yararlanır ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılabilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Toplanan delillerin bir kısmına gözetilip diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaat üzerinden yüksek de olsa bir ihtimale sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir (YCGK, 11.6.2013 tarihli ve 36-294 sayılı).

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Şu hâlde, sanığa isnat edilen fiilin sanık tarafından icra edildiğinin kabulü için, gerekçeli ve muhtemel şüphenin tamamen yenilmesi gerekir. Zira kabili te'lif olmayan şüphe ile gerçeğin yan yana mevcudiyeti ile vicdani kanaate ulaşılmasının, mantık ve hukuk kuralları bakımından mümkün olduğu söylenemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Sanığın, sokakta oynadığı sırada yavru bir köpek verip "Bunu tandıra götür." diyerek tandıra yönlendirdiği katılan mağdurun ellerini ve ayaklarını bağladığı, pantolununu indirip katılan mağduru cinsel organına dokunmak suretiyle istismar ettiği, ardından da bu durumu kimseye anlatmaması konusunda tehditte bulunduğu, bir hafta sonra halasına bir şey göndereceğini söyleyerek katılan mağduru kendi evine götüren sanığın, burada da vestiyerin önüne yatırarak katılan mağduru cinsel yönden istismar ettiği, yine okulların açılmasını müteakip okul bahçesindeki çardakta oturan mağdur ve katılan mağdurun popolarını ellediği, benzer istismar eylemlerinin mağdurun beyanına göre okul bahçesindeki çardağın içerisinde, olayı gördüğünü söyleyen katılan mağdurun beyanına göre ise okulun spor salonunda da gerçekleştiği iddia edilen olayda;

Katılan mağdura tandırda, sanığın evinde ve okulun bahçesindeki çardakta, mağdura ise okulun bahçesindeki çardakta ve spor salonunda cinsel istismarda bulunduğu iddia edilen sanık hakkında çocukların basit cinsel istismarı suçundan kamu davası açıldığı dikkate alındığında; aşamalarda sanığın evinin mutfağında ve vestiyerin önünde, tandırda, okulun bahçesindeki çardağın içinde ve arka kısmında, kendi evinin önündeki demir kapıda, evinin deposunda ve cami tuvaletinde "poposuna parmak veya cinsel organını sokmak", "pandik atmak", "önden organ veya parmak sokmak", "cinsel organını sokmaya çalışmak", "terbiyesiz bir şey yapmak", "ellemek" gibi ifadelerle sanık tarafından istismar edildiğini anlatan katılan mağdur ile okulun çardağında, arka kısmında ve konferans salonunda "poposunu karıştırmak ve ellemek", "önünü ve şeyini ellemek", "öpmek", "göğüslerini ellemek", "arkadan cinsel organını sokmak", "sürtünmek", "şeyini açarak yapmak" gibi ifadelerle sanığın cinsel istismarına maruz kaldığını ifade eden mağdurun; her aşamada suç yerini, eylemlerin niteliğini ve niceliğini farklı anlatmaları, kollukta kendisine yönelik okuldaki eylemden bahsetmeyen katılan mağdurun, sanığın mağduru konferans salonunda istismar ettiğini gördüğünü belirtmesi, sanığın çardakta hem kendisini hem katılan mağduru, popolarını ellemek suretiyle istismar ettiğini ileri süren mağdurun da kolluktaki ifadesinde; konferans salonunda gerçekleşen bir eylemden bahsetmemesi, icra edilen keşif sırasında mağdurun çardakla ilgili net tarifleme yapamaması, katılan mağdurun da konferans salonunda yer gösterme yaparken farklı nitelikteki tüm sorulara "Evet" diyerek açık ve net anlatımda bulunamaması, mağdur ve katılan mağdurun konferans salonunda olayın gerçekleştiği yeri birbirinden farklı göstermeleri, keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda mağdurun beyanına göre konferans salonunda istismara uğradığı yerin katılan mağdurun baktığı camdan görülemeyeceğine yer verilmesi, Mahkemece ifadeleri arasındaki çelişkilerin giderilmesi için mağdura ve katılan mağdura yöneltilen soruların cevaplanamaması, hafif derecede zekâ geriliği saptanan katılan mağdur ve mağdurun tüm aşamalarda kendi içinde ve birbirleriyle çelişen farklı anlatımlarda bulunmaları, katılan mağdur ve mağdurun kolluktaki beyanlarına ait kamera görüntülerinin çözümlenerek metin hâline getirildiği bilirkişi raporu ve kamera görüntülerine göre; çocuk şube müdürlüğünde görevli polisler tarafından ifadeleri alınırken mağdura ve katılan mağdura açık uçlu sorular yerine yönlendirici sorular sorulması, ifadelerinde görevli psikolog ve pedagoglar tarafından da katılan mağdur ve mağdurun algılama ve kavramada güçlük çektiklerinin, zaman ve mekân kavramlarını tam olarak algılayamadıklarının ve yaşadıklarını belli bir bütünlük içinde anlatamadıkları için ifadelerinin soru cevap şeklinde alındığının belirtilmesi, şikâyetçi ...'in 01.03

...'in 01.03.2016 tarihli dilekçesinde; mağdurun sanık tarafından cinsel istismara uğramadığını ve katılan mağdurun kendisini yönlendirdiğini söylemesi sebebiyle sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçmesi, önceki aşamalarda olaya ilişkin bilgisi olmadığını beyan eden ve 25.04.2013 tarihinde de başka bir okulda görevli olan polis memuruna istismar olayını anlatarak ihbarda bulunan katılan ...'in mahkemede katılan mağdurun öğretmeni olan tanık ...'ın kendisini arayarak sanığın okula geldiğini söylemesi üzerine olayı adli makamlara intikal ettirdiğini söylediği hâlde tanık ...'ın katılan ...'i aradığına ilişkin söz konusu beyanı doğrulamaması, böylece intikal şekli, zamanı ve sebebinin de tutarlı bir şekilde açıklanamadığı için şüphede kalması, eğitim ve öğretim devam ederken teneffüslerde okula gelen sanığın bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere dışarıdan veya okulun pencerelerinden bakıldığında görülebilen çardakta ve okulun arka tarafında veya konferans salonunda kıyafetlerini dahi çıkararak cinsel istismarda bulunmasının genel hayat tecrübeleriyle bağdaşmaması, okul müdürü olan tanık ...'in; konferans salonunun kullanılmadığı dönemlerde kapısının kilitli olduğunu ve cuma günleri pazar sebebiyle okulun bahçesinden insanların gelip geçtiğini beyan etmesi, katılan mağdurun sanık tarafından istismara uğradığını intikalden önce ablası olan tanık ...'ya söylediğine ilişkin ifadesinin adı geçen tanık tarafından doğrulanmaması, dışarıda oyun oynarken "İmdat!" diye bağıran katılan mağdura balkondan ne olduğunu sorduğunda bir şey olmadığı şeklinde cevap aldığı için eve girdiğini beyan eden tanık ...'nın görgüye dair bilgisinin bulunmaması, katılan mağdur ve mağdurun beyanlarını destekler nitelikte sanığın müsnet suçları işlediğini gösteren doktor raporu, kamera kaydı, tanık beyanı gibi somut delillere rastlanmaması ile sanığın tüm aşamalarda katılan mağdura ve mağdura yönelik cinsel istismarda bulunmadığına dair aksi kanıtlanamayan savunmaları hep birlikte değerlendirildiğinde; mahallinde ikame olunan ve tartışılan delillerin, gerekçeli/muhtemel şüphenin tamamen ortadan kaldırılması ve sanığın müsnet çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği yönünde vicdani kanaat oluşması için yeterli olmadığı anlaşılmakla in dubio pro reo/şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince ispat edilemeyen suçlardan beraat kararı verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, İlk Derece Mahkemesinin direnme kararına konu hükümlerinin bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan ... Başkanı; "Maddi vakıânın kabulüne ilişkin vicdani kanaatini; doğrudan muhatap olduğu takdirî delillere ve dosya kapsamına uygun, ilgili, özgün ve yeterli gerekçelere dayandıran İlk Derece Mahkemesi'nin takdir ve değerlendirilmelerinde bir isabetsizlik bulunmadığından Sayın Çoğunluğun görüşüne muhalifim.",

Çoğunluk görüşüne katılmayan dokuz Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığa isnat edilen çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sabit olduğu,

Düşünceleriyle karşı oy kullanmışlardır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2019 tarihli ve 35-204 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükümlerinin gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA, söz konusu hükümlerin, sanığın mağdur ve katılan mağdura yönelik çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının sabit olmadığının gözetilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Ulaşılan sonuç karşısında, sanık hakkında CMK'nın 109. maddesi uyarınca verilen adli kontrol kararının KALDIRILMASINA, bu kapsamda YAZI YAZILMASINA,

3- Dosyanın, İlk Derece Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2025 tarihli müzakerede yasal ve yeterli çocuğunluk sağlanamadığından 05.02.2025 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7224, Karar No: 2024/7905, Tarih: 19.09.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/7224 E.  ,  2024/7905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2021/76 E., 2021/801 K.

DAVA TARİHİ : 23.09.2014

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıya sigortalı otelin bulunduğu yan sokağın davalı tarafından kazılmasından dolayı kanalizasyon hattında oluşan tıkanma ve kaçak neticesinde sigortalı otelde hasar meydana geldiğini, oluşan hasar nedeniyle sigortalıya hasar tazminatı ödendiğini, davalının meydana gelen zarardan sorumlu olduğunu açıklayıp sigortalıya ödenen tazminatın rücuen davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

III.BOZMA ÖNCESİ YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli kararıyla söz konusu hasara yer altına sızan yağmur ve kar sularının sebebiyet verdiği, davalı idarenin sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 16.10.2019 gün, 2016/17612 Esas, 2019/9468 Karar sayılı ilamıyla; davaya bakma görevinin ticaret mahkemelerine ait olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda söz konusu hasara yer altına sızan yağmur ve kar sularının sebebiyet verdiği, davalı idarenin sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; işyeri sigorta sözleşmesine dayalı rücuen tazminat talebine ilişkindir.

2. Değerlendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; işyeri sigorta sözleşmesine dayalı rücuen tazminat talebine ilişkindir.

2. Değerlendirme

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ilamı ile kesinleşen yönlere ilişkin yeniden temyiz incelemesinin yapılamayacak olmasına göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6565, Karar No: 2010/7336, Tarih: 29.12.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6565 E.  ,  2010/7336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinin davalı ...’nın itirazı üzerine durması nedeniyle itirazın iptâli, icra takibinin devamı ve icra inkâr tazminatı istemleriyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davaya konu teşkil eden işlerin yapılması konusunda yazılı sözleşme bulunmamaktadır. Dosyada bulunan 11.02.2002 tarihli sözleşme daha önce davacıya yaptırılan işlere ilişkin olup, dava ile ilgisi bulunmamaktadır. Davacı şirket bu davaya konu işler nedeniyle 30.01.2004 tarihli faturayı düzenlemiş, icra takibinde ve davada bu faturaya dayanmıştır. Davalı iş sahibi ise davacı şirket tarafından yapıldığı iddia edilen işlerin tam olarak yapılmadığını, yapılanların bedellerinin 1.500,00 TL olarak davacı şirkete ödendiğini savunmuştur.

Taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmadığına ve taraflar yapılan işler ile bedelleri konusunda anlaşamadıklarına göre, yapılan işlerin bedellerinin BK’nın 366. maddesi uyarınca yapıldığı yıl serbest mahalli piyasa rayiçlerine göre hesaplanması gerekir. Davacı şirket tarafından yapılan işlerle ilgili olarak düzenlenen fatura 30.01.2004 tarihli olduğuna göre, davacı tarafından işlerin 2003 yılında yapıldığı sonucuna varılmaktadır. Mahkemece keşifle bilirkişi raporu alınmışsa da, bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve ek rapor kapsamları dikkate alındığında gerekli araştırmaları içermediği, davacı tarafından davaya dayanak yapılan faturanın irdelenmediği, gerekli karşılaştırmaların yapılmadığı, işlerin yapıldığı 2003 yılına göre iş bedeli hesabı yapılmadığı, bu yönleriyle bilirkişi raporunun hüküm kurmaya ve Yargıtay denetimine elverişli olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Mahkemece yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesi ve likit bir alacak bulunmadığı, bilirkişi raporuyla sonuca varıldığı gözden kaçırılarak şartları oluşmayan icra inkâr tazminatının karar altına alınması doğru olmamıştır.

Mahkemece yeterli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesi ve likit bir alacak bulunmadığı, bilirkişi raporuyla sonuca varıldığı gözden kaçırılarak şartları oluşmayan icra inkâr tazminatının karar altına alınması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, konunun uzmanı bir bilirkişi aracılığıyla yeniden keşif yapılarak, davacı tarafından davada dayanılan faturadaki imalâtların yapılıp yapılmadığının belirlenmesinden, yapılmış olanların 2003 yılı serbest mahalli piyasa rayiçlerine göre bedellerinin belirlenmesinden, davacı şirket tarafından faturada kalem kalem gösterilen işlerin faturada gösterilen bedellerinin aşılmamasına özen gösterilmesinden, bu şekilde belirlenecek iş bedelinden, davalı ...’nın ödemesi olan 1.500,00 TL düşülerek hüküm kurulmasından, likit bir alacak sözkonusu olmayıp, bilirkişi raporu ile sonuca varıldığından davacı şirketin icra inkâr tazminatı isteminin reddedilmesinden ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı ... yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 29.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5555, Karar No: 2021/3707, Tarih: 18.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5555 E.  ,  2021/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin silinmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı Hazine vekili ile davalı ... vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı ... yönünden esastan reddine, davacı Hazine yönünden kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin silinmesi istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince davalı idare yönünden esastan reddine; davacı idare yönünden ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına ilişkin karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden kabulü ile davaya konu taşınmazın ada parsel numarası düzeltilmek suretiyle HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 18/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/276, Karar No: 2025/3651, Tarih: 30.06.2025

**3. Hukuk Dairesi         2025/276 E.  ,  2025/3651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/437 E., 2024/460 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesi kararının taraf vekillerince temyiz edildiği; bozma ilamından önce dosyanın "bir çuval" şeklinde kayıtlı olmasına rağmen temyiz incelemesine sadece bir adet dava dosyasının gönderildiği, dosyanın kapağında "ekleri var" şeklinde bilgi notu olmasına rağmen dosya eklerinin ve birleşen Diyarbakır 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/69 Esas sayılı dosyası ile eklerinin dava dosyası içerisinde bulunmadığı; asıl ve birleşen dava davalılarının temyiz kaydının yapılmasına rağmen davalıların ayrı ayrı 2.107,80 TL temyiz kanun yoluna başvurma harcı yerine ayrı ayrı 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı yatırdığı belirlenmiştir.

Dosyanın eklerinin ve birleşen Diyarbakır 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/69 Esas sayılı dosyası ile eklerinin getirtilerek dosya arasına alınması gereklidir.

Temyiz eden asıl ve birleşen dosya davalılarının yargı harçlarından istisna veya muafiyetinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca; yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.

Bu itibarla;

1.Dosyanın eklerinin ve birleşen Diyarbakır 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/69 Esas sayılı dosyası ile eklerinin getirtilerek dosya arasına alınması,

2. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344. maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun (sehven yatırılan 1.169,40 TL istinaf kanun yoluna başvurma harçlarının talep hâlinde iade edileceği de belirtilmek suretiyle) başvuranlara yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.