muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12043, Karar No: 2023/820, Tarih: 25.01.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespit edilen bedelin yüksek olduğunu, idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yöre koşullarına uygun münavebe ürünlerinin seçildiği, uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artışının taşınmazın nitelik ve konumuna uygun düştüğü ve taşınmazın tamamının yüzölçümü ile enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak belirlenen değer düşüklüğü oranının makul olduğu, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden doğru olduğu; ancak 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhâl ödenmesi ve faiz bitiş tarihi yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; verimler yüksek, masraflar düşük alınmak suretiyle yüksek bedel belirlendiğini, karar kesinleşmeden bedelin ödenmesine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasında kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alındığında davacı idare lehine vekâlet ücreti hükmedilmemesi doğrudur.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18862, Karar No: 2018/5673, Tarih: 23.05.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/18862 E.  ,  2018/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali olmassa tenkis davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, vasiyetnamenin iptali talebinin kabulüne tenkis talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... ili ... Mahallesi 316 ada 25 pafta 196 parsel sayılı taşınmazdaki bodrum katındaki 1 nolu mesken'in muris/annesi ... adına kayıtlı olduğunu, murisin bu taşınmazı ... Noterliğinin 05.03.2003 tarih ve 01670 yevmiye nolu düzenleme şeklindeki vasiyetnamesi ile davalılara bıraktığını ancak murisin vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte 90 yaşında olduğunu, tam teşekküllü devlet hastanesinden sağlık raporu alınmadığından vasiyetnamenin kanunen gerekli koşullara haiz olmadığını, davacı mirasçıları mirastan mahrum etmek amacı ile yapıldığını, vasiyetnamenin yasal geçerlilik koşullarını taşınmadığını ileri sürerek, ... Noterliğinin 05.03.2003 tarih ve 01670 yevmiye nolu düzenleme şeklindeki vasiyetnamenin iptalini, bu talep kabul edilmediği takdirde mahfuz hissesine tekabül eden kısım yönünden tenkisine karar verilmesini talep etmiştir.Davalılar tarafından davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.Mahkemece; davacı tanığı olarak dinlenen ve vasiyetnamenin düzenlendiği sırada tanık olan ...'in imza attığı işlemin maaş ödemesi olduğunu zannetmesine dair beyanı ve davacı diğer tanığı ...'nin muris ...'ün davalılar tarafından maaş çekilmesine yetki verilmesine yönelik yönlendirilmede bulunduğu yönündeki beyanları değerlendirilerek her ne kadar Adli Tıp Kurumu raporunda belirtilen görüş üzere muris ...'ün vasiyetnamede bulunan imzayı bilinci ile attığının kabulü gerekse de tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere murisin maaş çekme mi yoksa ölüme bağlı tasarrufta bulunmaya yönelik mi imza attığına dair olguları birbirinden ayırt edecek muhakeme ve yargılama yeteneğine sahip bulunmadığı, miras bırakan ...'ün iğfal edilerek başka bir deyişle aldatılarak düzenlemede bulunduğu kanaati hasıl olarak davacının 05.03.2003 ve 01670 yevmiye numaralı düzenleme şeklindeki vasiyetnamenin iptali talebinin kabulüne, davacının diğer talebi olan tenkis talebine yönelik ise; vasiyetnameye konu yapılan ... ili ... ilçe ... Mahallesi 316 ada 196 parsel üzerindeki 1 nolu bağımsız bölümün halihazırdaki tapu kayıtlarında halen Muris ... adına kayıtlı olduğu gerekçesi ile davacının tenkis talebine yönelik karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm; davalılarca temyiz edilmiştir.Dava konusu 05.03.2003 tarihli vasiyetnamenin ... Noterliği tarafından düzenlendiği, murisin vasiyetname ile ... ili ... Mahallesi 316 ada 25 pafta 196 parsel sayılı taşınmazdaki bodrum kat 1 nolu meskeni davalılara eşit olarak vasiyet ettiği, vasiyetnamede tanıkların; ''murisin kanuni ehliyete haiz olduğunu ve vasiyetnameye tanzime ehil bulunduğunu, son arzularına muhtevi vasiyetnamenin kendisine noter tarafından okunup mealinin anlatıldığını, son arzularını tamamen muhtevi olduğunu noter huzurunda kendilerine beyan ettiğini ve hiçbir tesir ve tazyik altında kalmadan kendi hür iradesi ile iş bu vasiyetnameyi yaptığını'' beyan edip imzaladıkları anlaşılmaktadır.

Vasiyetname tanıkları ... ve ...'nın mahkemede verdikleri ifadelerde, notere gittiklerinde vasiyetnamenin hazır olduğunu, sadece düzenlenen belgeye imza attıklarını beyan etmişlerdir.TMK'nun 557.maddesinde; vasiyetnamenin iptal sebepleri sınırlı olarak sayılmıştır. 4.fıkrada "Tasarruf kanunda öngörülen şekillere uyulmadan yapılmış ise iptal edilir." denilmektedir. Dava konusu 20.01.2009 tarihli vasiyetnamenin noterin ve tanıkların huzurunda kanunun aradığı şekil şartlarına uygun olarak yapıldığı vasiyetname içeriğinden anlaşılmaktadır. Noterde düzenlenen vasiyetnamenin (belgenin) resmi belge niteliğinde olması nedeniyle bunun aksi ancak aynı nitelikte başka belge veya deliller ile ispatlanabilir. Vasiyetname tanıklarının dava konusu vasiyetnamede yazılı beyanlarının doğru olmadığı iddiasının yine aynı kuvvette başka bir delil ile ispatlanması gerekir. HMK'nun 204/1.(HUMK.'nun 295.) maddesi gereğince "İlamlar ile düzenleme şeklindeki noter senetleri, sahteliği ispat olunmadıkça kesin delil sayılır." Noterlerin usulüne uygun olarak düzenledikleri ve onayladıkları belge(vasiyetnamenin) aksi ispat oluncaya kadar kesin delil teşkil eder. Vasiyetname tanıklarının vasiyetname içeriğine uygun olmayan beyanları hükme esas alınmamalıdır.

Buna göre mahkemece; beyanı hükme esas alınan tanıklardan ... aynı zamanda vasiyetname tanığı olup yukarıda açıklandığı üzere vasiyetname içeriğine uygun olmayan beyanları hükme esas alınmamalıdır. Kaldı ki; beyanı hükme esas alınan diğer tanık Hülya Keçeci de ...'ten duyduklarını mahkemeye beyan etmiştir.O halde mahkemece; vasiyetnamenin kanunun aradığı şekil şartlarına uygun olarak yapıldığı, Adli Tıp Kurumundan alınan rapor sonucu murisin vasiyet tarihinde fiil ehliyetini haiz olduğu ve tasarrufun yanılma, aldatma, korkutma veya zorlama sonucu yapıldığının davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesi ile davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve yukarıdaki gerekçe ile vasiyetnamenin iptaline karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5420, Karar No: 2016/10030, Tarih: 05.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/5420 E.  ,  2016/10030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, akdi ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, çocuk yardımı, öğrenim yardımı ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/509, Karar No: 2012/44771, Tarih: 01.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/509 E.  ,  2012/44771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat, ceza verilmesinden vazgeçilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmünün, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında hakaret suçundan ceza verilmesinden vazgeçilmesine dair hükümlerin, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

1- Hürriyet Gazetesinde köşe yazarı olan katılanın yazılarında, kuş gribi ve onunla bağlantılı olarak av yasağı ile ilgili görüşlerini dile getirmesi üzerine, yazılarda kendilerinin hedef alındığını düşünen sanıkların türkiyeavcilari.com adlı internet sitesinde AV YASAĞI-... başlığı altında açılan tartışma alanında görüşlerini bildirdikleri sırada, ayrıca katılana yönelik hakaret teşkil eden sözleri de sarf ettiklerinin anlaşılması karşısında; katılanın yazılarında sanıklara yönelen hangi sözlerinin, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK' nın 129. maddesinin uygulanmasını gerektirir nitelikte haksız bir fiil ya da karşılıklı hakaret niteliğinde olduğu karar yerinde denetime olanak verecek biçimde açıklanıp tartışılmadan, sanıkların katılanın ağır ve itham edici yazılarına karşılık olarak atılı suçu işledikleri gerekçesiyle, yazılı şekilde haklarında ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK’nun 129.maddesi uyarınca hakaret suçunun haksız bir fiile tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, doğrudan 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklar hakkında adli para cezası tayin edildikten sonra, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

b-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21519, Karar No: 2014/30615, Tarih: 06.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/21519 E.  ,  2014/30615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2011/971-2013/346

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı olmayan sebeple feshedildiğini, iş yerinde fazla çalışma yapmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini ve hak kazandığı yıllık izinlerin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri davanın reddini istemişlerdir

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, mahkemece, davacının haftanın altı günü günde en az oniki saat çalışma yaptığından bahisle haftalık onsekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, davacı ve davalı şahitleri, davalı işyerindeki çalışma düzenine ilişkin yaz ve kış ayrımı yaparak beyanda bulunmuşlardır. Mahkemece, yaz ve kış ayrımı yapılmadan çalışma saatlerinin yıl boyunca aynı olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması hatalı olmuştur. Dosya kapsamı ve şahit beyanları doğrultusunda, davacının yaz aylarında haftalık onsekiz saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmakta ise de kış ayları için her iki taraf şahitlerinin beyanları ve mevsim şartları değerlendirilerek yeni bir değerlendirme yapılması gerekmektedir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu da uyuşmazlık konusudur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hiç yıllık izin kullanmadığı görüşü ile hesaplama yapılmıştır. Halbuki davacı işçi, fesihten önce yıllık izne çıkarıldığını ve izindeyken fesih yapıldığını ileri sürmüştür. Mahkemece, davacıya bu beyanı açıklattırılarak feshin, izninin kaçıncı gününde yapıldığı tespit edilmeli ve yıllık izin alacağı hesabında dikkate alınmalıdır Eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3611, Karar No: 2023/10978, Tarih: 26.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/3611 E.  ,  2023/10978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 11.04.2023

EK KARAR SAYISI : 2023/394 E., 2023/423 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 11.04.2023 tarihli ve 2023/394 Esas, 2023/423 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2020/232 Esas, 2022/573 Karar sayılı kararı ile sanığın resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca, 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 08.03.2023 tarihli ve 2023/394 Esas, 2023/423 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddedilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2023/394 Esas, 2023/423 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık atılı suçu işlemediğini belirterek ek kararı temyiz etmiştir.

III.GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2023/394 Esas, 2023/423 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5471, Karar No: 2012/9291, Tarih: 21.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/5471 E.  ,  2012/9291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :133-104

Dava, 14.10.2009 tarihinde yapılan denetim sırasında ...'in çalışmadığından, sözkonusu yerel denetim tutanağına göre tahakkuk ettirilerek ödenmek zorunda kalınan idari para cezasının ödendiği tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 1.436,00 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece, reddine karar verilen alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacının temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 21.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi .