muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10817, Karar No: 2013/13888, Tarih: 03.10.2013

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hüküm altına alınmıştır .

TMK.nun 330. maddesindeki düzenleme, nafaka miktarının çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçlerine göre belirlenir şeklindedir.

TMK'nun 331.maddesi uyarınca da; durumun değişmesi halinde hakim nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırabilir.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Ancak, mahkemece nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanısıra, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Bu doğrultuda yerleşen Dairemiz uygulamasına göre; nafaka alacaklısı davacının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir durumunda, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası ...’in yayınladığı ...E oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; somut davada, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile ...’in yayınladığı .. artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19543, Karar No: 2015/2106, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19543 E.  ,  2015/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9043, Karar No: 2007/11173, Tarih: 21.11.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/9043 E.  ,  2007/11173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SORGUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/07/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan babası C...D..'ın ilk eşinden olma kızı olduğunu, babasının 38, 214, 215 ve 420 sayılı parsellerini ikinci eşi ve ondan olma üç çocuğuna kaçırmak amacıyla yakın arkadaşı davalıya emaneten devrettiğini ileri sürerek, payı oranında iptal-tescil isteşitir.

Davalı her nekadar öğretmenlik yapsa da taşınmaz alım-satımıyla da uğraştığını, taşınmazların murisin ihtiyacı nedeniyle satıldığını, bedellerini ödediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, muvazaa olgusunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar  verilmiştir.

Karar, davacı  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteğe değer yönünden reddedildi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, m..muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Getirtilen akit tablosu ve sunulan veraset ilamından, çekişme konusu 38, 214 ve 215 sayılı parsellerin tamamı ile 420 sayılı parselin 1/3 payının miras bırakan C... adına kayıtlı iken 9.3.2004 tarihli akitle davalı K....satış yoluyla devredildiği, aynı akitte miras bırakana ait dava dışı 224 sayılı parselin de davalıya temlik ettiği, miras bırakanın 22.1.2005 tarihinde ölümüyle geriye mirasçısı olarak birlikte yaşamış olduğu kişiden olma kızı davacı M... ile resmi eşi A.. ve ondan olma üç çocuğunun kaldığı görülmektedir.

Davacı, çekişmeli taşınmazların temlikinin, diğer mirasçılar lehine kendisinden mal kaçırma amacıyla muvazaalı biçimde gerçekleştirildiğini, davalının, miras bırakanın yakın arkadaşı olup emanetçi konumda bulunduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır                                                          Dosyada toplanan delillere göre, davaya konu taşınmazların akitteki bedelleri ile gerçek değerleri arasında aşırı fark saptandığı, miras bırakanın sarraflıkla uğraştığı, oldukça varlıklı olduğu, taşınmaz satmasını gerektiren haklı ve geçerli bir nedenden söz edilemeyeceği, ayrıca, ortağı olduğu fabrikadaki iş kazası nedeniyle ödendiği söylenen tazminatın ve son zamanlarında yakalandığı hastalığının mal satılmasına yol açacak bir etki yaratmayacağı, miras bırakanın yakın arkadaşı olan davalının ise söz konusu taşınmazalı satın alabilecek ekonomik gücünün bulunmadığı, aşamada ibraz ettiği banka dekontlarından 22.3.2004 tarihlisindeki bedelin kim tarafından ödendiğinin belli olmadığı, 10.3.1004 tarihli olandaki bedelin davalı tarafından yatırıldığı gözükse de aynı gün çekildiği ve taşınmaz satışı karşılığında yatırıldıklarının da kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Bunun yanında, öğretmenlik yapan davalının bu kadar değerli taşınmazları edinmesinden eşinin haberdar olmaması da hayatın olağan akışına terstir.

Yukarıda değenilen olgular tüm dosya içeriği ile birlikte değerlendirildiğinden, çekişmeli taşınmazların davacıdan mal kaçırma amacıyla muvazaalı biçimde davalıya devredildiği kanaatine varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken,  yanılgılı değerlendirme sonucu reddedilmesi isabetsizdir. Davacının, temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.112007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2450, Karar No: 2012/31650, Tarih: 18.10.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/2450 E.  ,  2012/31650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı yasanın 5101 sayılı yasa ile değişik 81/9-1-b maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü, aynı yasanın 5728 sayılı yasa ile değişik 81/4.maddesinin ise hapis cezası ile adli para cezasını içerdiği gözetilerek;

Adli para cezası, hapis cezasına göre lehe olduğu halde, mahkemece 5846 sayılı yasanın 5101 sayılı yasa ile değişik 81/9-1-b maddesinin tatbik edilmesi halinde tercih edilecek para cezasının aleyhe olacağı şeklindeki gerekçeyle aynı yasanın 5728 sayılı yasa ile değişik 81/4 maddesine göre hapis cezası ve adli para cezasının tatbiki suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.10.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7149, Karar No: 2021/3265, Tarih: 11.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7149 E.  ,  2021/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, mahkemenin gerekçesine göre bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak bozma sonrası fark kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 3 numaralı bendinde geçen (karar kesinleştiğinde tapu kayıt maliki davalılara hisseleri oranında ödenmesine, kararın kesinleşmesine müteakip) ibarelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (işlemiş nemaları ile birlikte davalılara hisseleri oranında derhal ödenmesine) ibarelerinin yazılmasına,

b) 4 numaralı bendinde geçen (son karar tarihi olan 26.02.2020) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Dairemiz karar ) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13682, Karar No: 2011/20362, Tarih: 07.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13682 E.  ,  2011/20362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama zeytinlik niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4803, Karar No: 2016/9841, Tarih: 13.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/4803 E.  ,  2016/9841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının itibari hizmet süresi ile değerlendirilip, 4447 sayılı Yasa ile getirilen değişiklik uygulanmak suretiyle hesaplanarak yeniden tespitine, fark aylıklardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı, 3570 sayılı Kanunun 12. maddesi ile değişik 3160 sayılı Kanunun 15. maddesi olup, anılan Kanunun 15. maddesi, “ Emniyet Genel Müdürlüğünde veya diğer kamu kurum ve kuruluşlarında görev yapan Devlet memurları ile sözleşmeli personelden; pilot, uçuş ekibi ve kurbağa adam olarak görev yapmakta olanların, uçucu ve kurbağa adam olarak geçirdikleri fiili hizmet müddetlerinin her yılı için, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun 32 nci maddesinin (b) fıkrası ile 36 ncı maddesinin (A) fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde gösterilen hizmet müddetleri dışında, ayrıca altı ay itibarî hizmet müddeti eklenir.

Kamu kurum ve kuruluşlarında 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine tabi olarak çalışan sözleşmeli personele yukarıdaki fıkrada belirtilen itibari hizmet müddeti 90 gün olarak eklenir.” Şeklinde düzenlenmiş, olup, dosya kapsamından davalı işveren bünyesinde hat teknisyeni olarak çalıştığı anlaşılan davacının, arızi olarak uçuşlarda bulunduğu gözetildiğinde 3570 sayılı Kanunun 12. maddesi ile değişik 3160 sayılı Kanunun 15. maddesi kapsamında uçucu personel olarak nitelendirilmeyeceği gözetilerek, itibari hizmet süresinden faydalanamayacağından bahisle davanın reddi gerekirken, davacının görevini 3570 sayılı Kanunun 12. maddesi ile değişik 3160 sayılı Kanunun 15. maddesi kapsamında uçucu personel kapsamında değerlendirilip, uçuş süresi nedeniyle davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; gerekçenin son paragrafının tamamen silinerek yerine “Somut davada işveren tarafından sunulan kayıtlarda davacının davalı işverenin işyerinde hat teknisyeni olarak çalıştığı, 3570 sayılı Kanunun değişik 3160 sayılı Kanunun 15. maddesi kapsamında uçucu personel olarak nitelendirilmeyeceği gözetilerek, itibari hizmet süresinden faydalanamayacağı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.” paragrafının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9984, Karar No: 2020/3401, Tarih: 18.02.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/9984 E.  ,  2020/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümde "müştekinin, sanığa arsa sattığı, ancak sattığı arsanın tapularını vermediğinden bahisle sanıklara senet düzenleyip verdiği, müştekinin bu senet bedelini de ödememesi üzerine taraflar arasında anlaşmazlık çıktığı, bunun üzerine sanıklar ... ve ...'nun müştekinin ikametine giderek bu sırada ikamette bulunan müştekinin eşi tanık ...'dan borçlarını ödemelerini istedikleri, 29/08/2013 tarihinde sanık ... ve ...'ın müştekinin ikametine giderek bu sırada dışarda evinin önünde bulunan müştekinin eşi tanık ...'dan eşinin telefon numarasını istedikleri ''borcunuzu ödeyin yoksa kızlarını ve damatlarını dağa kaldırırız, kaçırırız, sizi evde rahat oturtmayız'' dedikleri, sanıklar Naim ve İsmet'in müştekiyi telefonla arayıp aynı tür sözlerle tehdit ettikleri" şeklinde kabul edilen eyleme, Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun kararına, sanık hakkında hukuki alacağın tahsili amacıyla tehdit suçundan hüküm kurulmasına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 27/12/2016 tarihli ve 2016/215, 19/04/2017 tarihli ve 2017/110 sayılı kararlarının içeriğine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/12/2018 tarihli ve 2017/402 esas, 2018/644 sayılı kararına ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yüksek 6. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 18/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9847, Karar No: 2021/257, Tarih: 14.01.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9847 E.  ,  2021/257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Dava, ödeme emri iptali, borçlu olmadığının tespiti ile haczin kaldırılması icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Özgür Kılıçoğlu tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 14/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8497, Karar No: 2021/1010, Tarih: 14.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/8497 E.  ,  2021/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, dava konusu seyyar görev tazminatı talebinin reddine dair verilen karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli ilamı ile bozulmuştur.Dairemizin belirtilen bozma ilamına Mahkemece, davacının ... İl Tarım Müdürlüğünde görev yapmakta oluşu, gidilen yerlerin tamamının davacının görev yaptığı ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde olması, davacının da bu yerlere Kurumunca sağlanan taşıt araçlarıyla gidip, yine Kurumunca sağlanan araçla geri gelmesi karşısında gidilen yerlerin tamamı; Harcırah Kanunun 3/g maddesi ile 27.11.2014 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Harcırah Kanunu Genel Tebliğinin 3.bendine göre "memuriyet mahalli" olduğu gerekçesi ile direnilmiştir. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanunun 40. maddesi ile eklenen, olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli bozma ilamı ORTADAN KALDIRILARAK, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5267, Karar No: 2013/2341, Tarih: 26.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/5267 E.  ,  2013/2341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kendilerine karşı direnmede bulunulduğu iddia olunan ve soruşturma evresinde beyanları alınmayıp kovuşturma evresinde tanık olarak dinlenen polis memurlarının suça sürüklenen çocuğun kendilerine yönelik hangi hareketleri yaptığını hatırlamadıklarını beyan etmeleri, 29/07/2006 tarihli olay tutanağında; "..suça sürüklenen çocuğun kavga olayına karıştığı, olay yerine intikal eden polis memurlarınca kavgaya karışan kişilere olay yerini boşaltmaları hususunda ihtarda bulunulduğu halde şahısların buradan ayrılmamak suretiyle delillerin toplanmasına ve olaya karışan kişilerin yakalanmasına engel oldukları, kavganın diğer tarafındaki kişilere ait ev ve işyerlerine zarar verdikleri, polis otosuna binmemek için direndikleri.." nin ifade edilmesi; "pasif direnme" fiilleri mülga 765 sayılı TCK'nın 260. maddesindeki suç kapsamında düzenlenmiş olmakla birlikte, "görevi yaptırmamak için direnme" başlıklı 5237 sayılı TCK'nın 265. maddesinde ise suçun bu amaçla sadece "cebir veya tehdit kullanmak" fiilleriyle işlenebileceğinin düzenlenmiş olması karşısında; somut olayda suça sürüklenen çocuğun görevlilere karşı görevin yapılmaması için gerçekleştirdiği cebir veya tehdit eylemlerinin nelerden ibaret olduğu gösterilmeden ve karar yerinde tartışılıp değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuğa sadece kendi sebebiyet verdiği yargılama giderinin yükletilmesi gerektiği gözetilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 326. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.