muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13695, Karar No: 2024/3707, Tarih: 28.05.2024

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, zilyetlikle kazanılamayacağını, davacı tarafın dayandığı tapu kayıtlarının hüküm ifade etmediğini, taşınmazların tamamının Hazine adına tapuya tescil edilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne dair verilen karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, bozma ilamında özetle; "yapılan inceleme, araştırma ve uygulamanın hüküm için yeterli bulunmadığı belirtilerek; uyuşmazlığın meraya ilişkin olması nedeniyle komşu köylerden seçilecek yaşlı, tarafsız ve yöreyi iyi bilen bilirkişilerin katılımıyla mahallinde yeniden yapılacak keşifte, tarafların dayandıkları tapu kayıtlarının mahalline uygulanması, tapu kayıtlarında miktarın yazılı olmadığının anlaşılması halinde kaydın kapsadığı dış alan belirlenerek ve kullanım durumu göz önünde bulundurularak kapsamının belirlenmesi, taraflar ile kayıt malikleri arasındaki hukuki bağlantının saptanması, taraflar arasında mirasçılık ilişkisinin bulunup bulunmadığı belirlenerek, mirasçılar arasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğinin işlemeyeceğinin düşünülmesi, taraflar arasında mirasçılık ilişkisinin bulunmaması halinde kayıt maliklerinin ölüm tarihleri saptanarak tapu kayıtlarının tedavül görmemesi nedeniyle hukuki değerlerini yitirip yitirmediğinin üzerinde durulması, taşınmazların kullanım durumu, zilyetliğin başlangıç tarihi ve sürdürülüş biçiminin olaylara dayalı olarak bilirkişi ve tanıklara sorulması, taşınmazlara ait vergi kayıtlarının araştırılması, çekişmeli taşınmazları çevreleyen komşu parsellere ait tutanak örnekleri ve dayanakları getirtilerek bilirkişi ve tanık sözleriyle denetlenmesi, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; "asli müdahiller ..., ..., ... ve ...'in, davacıların dayandıkları tapu kayıtlarında hissedar olmadıkları, taraflar ile bağlantılarının bulunmadığı, kayıt malikleri ile hukuki veya miras yolu ile herhangi bir ilgilerinin olmadığı, miras ilişkisinin veraset ilamları ile tespit edilemediği, dava konusu taşınmazlar üzerinde de asli müdahillerin zilyetliklerinin bulunmadığı; asli müdahil ...'un dava konusu tüm taşınmazlarda davalı olarak yer aldığı, ayrıca eldeki dava dosyasında dava konusu olmayan bir kısım taşınmazlara yönelik müdahale talebinde bulunmuş ise de dava konusu olmayan taşınmazlara yönelik müdahale talebinde bulunulamayacağı; dava konusu taşınmazların kadim mera olmadıkları, taşınmazların bir kısmının tarla niteliğinde, bir kısmının ise ev-samanlık bulunan yerler olduğu, zilyetlik durumlarına göre de köy tüzel kişiliği ile herhangi bir ilgilerinin bulunmadığı, köy tüzel kişiliği tarafından dosyaya sunulan Edirne kadılığının 3 ... 1122 tarihli ..., Edirne kadılığının 26 Ekim 1710 tarihli ... ve ... kadılığından verilen Hayrabolu naipliğinin 16 cemaziyel evvel 1119/15 Ağustos 1707 tarihli hüccetin ... ve ... köylerini kapsamakta olduğu, dosyaya sunulan hüccetlerin tapu kayıtlarının hudutları ile benzerlik göstermekte olduğu, ne var ki bu hüccetlerin tapu kaydı niteliklerinin bulunmadığı, önceki bozma kararları ve gerekçelerde bu hususun yer almadığı, bozma ilamı ile sınırlı inceleme yapıldığı, köy tüzel kişiliğinin kullandığı herhangi bir taşınmaz da olmadığı; dava konusu taşınmazların Hazine ile ... ve 26 hissedar adına kadastro sırasında tespit gördüğü, dava konusu taşınmazlara davalıların dayandığı 1283 tarihli ve 103 sıra numaralı tapu kaydı ile gittileri olan tapu kayıtlarının revizyon gördüğü, anılan bu tapu kayıtlarında davalıların veya kök murislerinin adlarının geçtiği, davacıların dayandıkları 1304 tarihli ve 247 sıra numaralı tapu kaydı ile davalıların dayandıkları tapu kayıtlarının aynı hudutları ihtiva ettiği, bir tapunun 12/304 tarihli ve 246 sıra numaralı olduğu, diğer tapunun ise 12/304 tarihli ve 247 sıra numaralı olduğu, her iki tapu kaydının da hisse tapusu olduğu ve kök kaydının aynı tapu kaydı olduğu, kadastro komisyon kararının da bu yönde olduğu, Kadastro mahkemesinin 29.11.1984 tarihli ve 1984/48 sayılı kararının da bu yönde olduğu, davacıların tapusunun 1/4 hisse olduğu, aynı kökten gelen ve aynı sınırları gösteren tapu kayıtları oldukları ve aynı yerleri kapsadıkları, diğer dosyalarda da anılan tapu kayıtlarının aynı kökten geldiklerinin kabul edildiği ve tapu kayıtlarının ayrı olmadığının belirlenmiş olduğu, tapu kayıtlarının sınırlarından Tatarlı karyesi mera sınırı olarak geçen kısmın doğuda Tatarlı köyü sınırı olduğu, Müsellem mera sınırı ise Susuzmüsellim sınırı olup güneydoğuda kalmakta olduğu, Alakacı karyesi mera sınırının tam bilinmediği, Hasköy mera sınırının ise Hasköy köyü olup batıda yer almakta olduğu ve ..

... köyüne hudut olduğu, Kestirice karyesi mera sınırı ise şu anki ... köyü olduğu, ... karyesi sınırı ise yine Aydınlar köyü sınırları olup kuzey ve kuzeybatı sınırlarında olduğu, Karan karyesi mera sınırı ise kuzey ve kuzeydoğuda yer alan Faraş, şu anki ismi ile Ataköy köyü sınırları olduğu, Kaş mahalli sınırının ise tam olarak bilinmediği, davacılar ..., ..., ... ve ...'ün kök tapu maliki ...'in çocukları oldukları ve 12/304 tarih ve 247 sıra numaralı tapu kaydında ismi geçen kişiler oldukları, tapu kayıtlarındaki kişiler ile hukuki ve miras bağlarının belirlendiği, tapu kayıtlarında belirtilen sınırların ... köyünü ve ... köyünü tamamen kapsadığı, dava konusu taşınmazların komşu kayıtlarının bir çoğunun aynı tapu kayıtlarını okuduğu, diğer komşu taşınmazların tapu ve vergi kayıtlarının da dava konusu taşınmazların kök maliklerini okuduğu, komşu kayıtlar itibari ile de dava konusu taşınmazların tapu kaydı sınırları içerisinde kaldıkları, ... ailesi ve diğerleri arasında yapılmış bir taksim sözleşmesinin olmadığı, rızai bir taksimin söz konusu olmadığı, tarafların tapu kaydı içerisinde kullanımlarının olduğu, kök murislerin ölüm tarihlerine göre de tapunun hukuki değerini yitirmediği, tapu kaydının sınırlarının üç hududunun mera okuduğu, mera sınırlarının değişebilir ve genişlemeye müsait sınırlar olduğu, tapu kayıtlarında tapunun miktarının da belli olmadığı, yargıtay ilamına göre böyle bir durumda tapu kayıt kapsamlarına değer verilmesi gerektiği, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20/B maddesinde harita, plan ve krokiye dayanmayan kayıt ve belgelerde belirtilen sınırlar mahalline uygulanabiliyor ve bu sınırlar içinde kalan yer hak sahibi tarafından kullanılıyor ise, kayıt ve belgelerde gösterilen sınırlar esas alınarak tespit yapılması gerektiğinin belirtildiği, dava konusu taşınmazların tamamının tapu kaydının sınırları içerisinde kaldığı ve tapu kayıt malikleri veya mirasçıları tarafından tamamının tarım arazisi olarak veya ev-samanlık şeklinde kullanıldıkları, dava konusu taşınmazların ekonomik olarak iktisadi değere sahip oldukları ve bu hususun ziraat raporu ile de belirlendiği, maliklerin tamamının ölü oldukları ve mirasçılarının miras hisselerinin hesaplandığı, sadece Feskulat Kostanti veletyani'nin kayıp yabancı kişi olduğu ve hissesinin Hazine adına olması gerektiği, diğer kısımların ise tapu kayıtlarında ve raporda belirlenen kök murislerin hisse durumlarına göre hesaplama yapıldığı, bu konuda teknik rapor alındığı, dava konusu 90 parsel sayılı taşınmazda davalılara ait bir kısım payların ... oğlu ... tarafından satın alındığı anlaşıldığından bu durumun dikkate alınması gerektiği" gerekçesiyle, asli müdahiller ... ve arkadaşlarının davalarının reddine, davacı ... ve arkadaşlarının davasının kabulüne, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile hüküm yerinde gösterilen payları oranında ... ve müşterek adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hüküm, davalılar Hazine vekili, ... vekili ve ..

... oğlu ... tarafından satın alındığı anlaşıldığından bu durumun dikkate alınması gerektiği" gerekçesiyle, asli müdahiller ... ve arkadaşlarının davalarının reddine, davacı ... ve arkadaşlarının davasının kabulüne, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile hüküm yerinde gösterilen payları oranında ... ve müşterek adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hüküm, davalılar Hazine vekili, ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalılar Hazine vekili, ... vekili ve ... vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 383,20 TL'nin temyiz eden Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığından alınmasına,

44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 383,20 TL'nin temyiz eden Hayrabolu Belediye Başkanlığından alınmasına,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/835, Karar No: 2020/18940, Tarih: 17.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/835 E.  ,  2020/18940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini, kişilik haklarının zarara uğradığını iddia ederek, manevi tazminat, kötü niyet tazminatı ve işsizlik ödeneğinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının özel nedenlerini ileri sürerek kendi isteği ile işten ayrıldığını, işçilik alacaklarının tarafına ödendiğini, alacak taleplerinin haksız bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin manevi tazminat alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık söz konusudur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin manevi tazminat alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı vekili, davacının Ağustos 2007 tarihinden beri davalı ... Sağlık Hizmetleri Ticaret AŞ' de anestezi teknisyeni olarak görev yaptığını, amiri konumunda olan anestezi doktoru Dr. ...’ in çalışanlara karşı kaba ve aşağılayıcı konuşmayı alışkanlık haline getiren biri olduğunu, 26.02.2012 tarihinde aynı birimde yine anestezi teknisyeni olarak çalışan ...isimli işçiye de hakarette bulunması üzerine söz konusu işçinin şikayetçi olacağını belirterek davacıdan şahit olmasını istediğini, davacının iş arkadaşının talebine olumlu cevap verdiğini, bu durumu öğrenen anestezi doktoru Dr. ...’ in bu defa davacıya yönelik ağır hakaretler sarf ettiğini, olay üzerine yönetimin davacıdan tazminatlarına karşılık istifa dilekçesi aldıklarını bir miktar kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle iş akdini feshettiklerini, davacının kendisine hakarette bulunan doktor hakkında şikayetçi olduğunu, açılan dava sonucunda ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/915 E-2012/2469 K. sayılı ilamı ile doktor hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilip söz konusu kararın da kesinleştiğini,doktorun davalı nezdinde çalışan sıradan bir işçi konumunda olmadığını davacı işçinin amiri konumunda olup amirinin bu tavrı nedeniyle davalı işverenin de sorumlu olduğunu beyanla manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Davalı işveren ise iki çalışan arasında geçen olay nedeniyle hastanenin sorumlu tutulamayacağını bildirmiştir. Mahkeme tarafından manevi tazminat talebi yönünden; olayın davalı şirketle herhangi bir ilgisinin olmadığı,iki çalışan personel arasında gerçekleştiği, diğer bir işçinin eylemi nedeniyle davalı işverenin sorumlu tutulamayacağı gerekçe gösterilerek talebin reddine karar verilmiştir.

Ne var ki, 4857 sayılı Kanunun 2. maddesi 4. fıkrasında ; işveren adına hareket eden ve işin, işyerinin ve işletmenin yönetiminde görev alan kimselere işveren vekili denildiği, işveren vekilinin bu sıfatla işçilere karşı işlem ve yükümlülüklerinden dolayı doğrudan işverenin sorumlu olduğu hükme bağlanmıştır.

Ne var ki, 4857 sayılı Kanunun 2. maddesi 4. fıkrasında ; işveren adına hareket eden ve işin, işyerinin ve işletmenin yönetiminde görev alan kimselere işveren vekili denildiği, işveren vekilinin bu sıfatla işçilere karşı işlem ve yükümlülüklerinden dolayı doğrudan işverenin sorumlu olduğu hükme bağlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; davacıya amiri konumunda ve işveren vekili sıfatıyla hareket eden doktor tarafından hakaret edilmiş olduğu ceza yargılaması neticesinde verilen mahkumiyet kararı ile sabittir. Davacının hakaret nedeniyle kişilik hakları saldırıya uğradığından ve işveren de yukarıda belirtilen hüküm nedeniyle işveren vekili konumundaki doktorun davacıya karşı yükümlülüklerinden sorumlu olacağından, davacı işçinin manevi tazminat talebinin kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Nitekim, Dairemizin daha önce temyiz incelemesi yapılan 2015/2295 esas 2016/11588 karar sayılı emsal mahiyetteki dosyasından verilen kararı da bu doğrultuda bulunmaktadır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1477, Karar No: 2011/2648, Tarih: 23.03.2011

**17. Hukuk Dairesi         2011/1477 E.  ,  2011/2648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dairenin 11.11.2010 gün ve 2010/5058-9733 sayılı geri çevirme ilamının (1) numaralı bendinde İnegöl 2.İcra Müdürlüğünün 2009/5537 Esas sayılı takip dosyası aslının dosya içine konulması, (2) numaralı bendinde ise Adapazarı 4.İcra Müdürlüğünün 2009/816 Talimat sayılı dosyasında yapılan haciz nedeniyle açılmış bir dava olup olmadığının araştırılması ve varsa karar örneğinin dosya içine konulması istenilmiş ise de mahkemece bu hususlara ilişkin bir işlem yapılmadan dosya geri gönderilmiştir.

Bu defa, ilk geri çevirme ilamında belirtilen hususların araştırılarak;

1-İnegöl 2.İcra Müdürlüğünün 2009/5537 Esas sayılı takip dosyası aslının dosya içine konulması,

2-Adapazarı 4.İcra Müdürlüğünün 2009/816 Talimat sayılı takip dosyası aslının dosya içine konulması,

3-Adapazarı 4.İcra Müdürlüğünün 2009/816 Talimat sayılı dosyasında yapılan takip nedeniyle açılmış bir dava olup olmadığının ilgisi olan 3.kişi ... 'tan da sorulmak suretiyle araştırılması, açılan ve karara çıkan bir dava varsa kararın onaylı örneğinin dosya içine konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 23.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7, Karar No: 2009/24, Tarih: 17.02.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/9-7 E.  ,  2009/24 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname :264125

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Sanık Ü.Y..’un dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucu birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olmak suçundan,  765 sayılı TCY’nın 455/2-son, 59, 647 sayılı Yasa¬nın 4, 765 sayılı TCY’nın 72 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 2.888.00 YTL adli para cezasıyla cezalan¬dırılmasına, cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine, hakkında TCY’nın 40. maddesinin uygulanmasına ilişkin Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.10.2007 gün ve 22-314 sayılı hüküm, Sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 07.04.2008 gün ve 1538-3308 sayı ile;

“Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231. maddesindeki ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılması’na ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezanın tür ve miktarı gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,” isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin bozulmuştur.

Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesince 01.07.2008 gün ve 224-267 sayı ile;

“Mahkememizin 2007/314 sayılı kararında sanığa temel ceza olarak neticeten 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası verildiği, belirlenen bu temel cezanın 2 yılın üzerinde olduğu, CMK’nun 231/6. fıkrasının sanık hakkında uygulanabilmesi için 5. fıkraya göre temel cezanın azami 2 yıl olmasının gerekmesi, aynı maddenin 7. fıkrasına göre de hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının seçenek yaptırım uygulanmadan önce değerlendirilmesinin gerekmesi karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar vermenin mümkün olmadığı” gerekçeleriyle önceki hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de Sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının “bozma” istemli, 07.01.2009 gün ve 264125 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca incelenmiş, aşağıda belirtilen gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık hakkında taksirli suçtan hükmedilen 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezasının,  647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki taksirli suçlardan hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın uzun süreli de olsa paraya çevrilebileceğine ilişkin hükmü uyarınca, adli para cezasına çevrilmesine karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuş¬mazlık, taksirli suçlarda, adli para cezasına çevrilen iki yıldan fazla hapis cezaları yönün¬den hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilemeyeceği, noktasında toplanmaktadır.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nda, cezanın kişisel¬leştirilmesine ilişkin üç kuruma yer verilmiş olup, bunlar sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının kural olarak kısa süreli olması halinde 50. madde uyarınca seçenek yaptırım olarak adli para cezasına veya tedbire dönüştürme, taksirli suçlara özgü olarak da, uzun süreli de olsa seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevirme, çocuklar ile altmışbeş yaşını doldurmuş kişiler hakkındaki hükümler saklı kalmak koşuluyla, hükmolunan iki yıla kadar hapis cezalarının 51. madde uyarınca ertelenmesidir. Görüldüğü gibi 5237 sayılı Yasada, paraya çevirme, tedbire dönüştürme ve erteleme şeklinde üç atıfet müessesi kabul edilmiş ve ancak sanık hakkında bu atıfet müesseselerinden yalnızca birinin uygulanabileceği hüküm altına alınmış, bu kapsamda erteleme yalnızca hapis cezaları için kabul edilmiş, hükmolunan cezanın adli para cezasına veya tedbire çevrilmesi halinde erteleme olanağı ortadan kaldırılmış, bu şekilde bir taraftan cezanın sanığın ileriki yaşamı üzerindeki olası etkileri azaltılmaya çalışılırken, diğer taraftan da cezaların caydırıcılığı ilkesi hayata geçirilmiştir.

Ancak yeni sistemde, ertelemeyi bir infaz kurumu olarak düzenleyen Yasa koyucu, bu düzenlemenin doğurabileceği olumsuz sonuçları ortadan kaldırmak için, yeni müesselere ihtiyaç duymuş,  kamu davasının mecburiliği ilkesini, 5271 sayılı CYY’nın 171. maddesi ile yumuşatmak suretiyle, etkin pişmanlık veya şahsi cezasızlık nedenlerinin bulunması halinde, soruşturma aşamasında, C.Savcısına kovuşturmaya yer olmadığı kararı verebilme, kovuşturma aşamasında ise yargılama yapan mahkemeye koşulların bulunması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verebilme olanağı tanınmıştır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumuna ilk kez, “Hükmün geri bırakıl¬ması, denetimli serbestlik” başlığıyla Ceza Muhakemeleri Usulü Tasarısının 233. maddesinde yer verilmiş, Adalet Komisyonunca, 233. maddenin Tasarı metninden çıkarılması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kuruma pozitif bir hukuk normu olarak ilk kez çocuklar hakkında 03.07.2005 tarihinde kabul edilerek, 15.07.2005 gün ve 25876 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasında yer almıştır.