muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/255, Karar No: 2021/216, Tarih: 25.05.2021

Tutuklanması talebiyle sevk edildiği Sulh Ceza Mahkemesinde; saat 23.00 sıralarında kendisi, kardeşi tanık Gökhan ve amcasının oğlu tanık Yılmaz ile birlikte Yılmaz'ın tekel büfesinden hırsızlık yaptıklarını düşündükleri inceleme dışı mağdur ...'ın evine konuşmaya gittiklerini, maksatlarının hırsızlık olayına ilişkin olarak mağdurlar ... ve Mehmet'in babası Hüseyin ile konuşmak olduğunu, kapıyı babasının açtığını, hırsızlık olayı sebebiyle mağdur olduklarını ve zararlarını gidermelerini istediklerini, inceleme dışı mağdur ...'in de dışarıda olduğunu, muhtemelen çarşıdan geldiğini, asker kaçağı olduğu için evde bulunmadığını, babası inceleme dışı mağdur ... ile konuşurken inceleme dışı mağdur ...'in olaya müdahale ederek tartışma çıkardığını, bu sırada mağdur ...'ın da dışarı çıkar çıkmaz kardeşi tanık Gökhan'ın gözüne yumruk vurduğunu, mağdur ...'in olay yerine ilk geldiğinde elinde bıçak olmadığını, sonrasında bıçağı nereden çıkardığını bilmediğini, karanlık olduğu için bıçağı tam olarak göremediğini, mağdur ...'in elindeki bıçağı kardeşi tanık Gökhan'a salladığını, kardeşinin bıçağı fark edip çekilmesi ile birlikte bıçağın mağdur ...'a değdiğini, bıçağın mağdurun neresine denk geldiğini bilmediğini, daha sonra inceleme dışı mağdur ...'in olay yerinden kaçtığını, mağdur ...'ın eve girdiğini, tanıklar Abdullah ve İlhami'nin olay yerine ne zaman geldiklerini bilmediğini, ancak inceleme dışı mağdur ... kaçarken elinde bıçak olduğunu gördüklerini, inceleme dışı mağdur ...'ın babası inceleme dışı mağdur ...'in kendilerine büyük bir kürek sapı ile saldırdığını, kendilerini tanıklar İlhami ve Abdullah'ın ayırdığını, daha sonra hep birlikte amcasının oğlu tanık Yılmaz'ın tekel büfesine gittiklerini, olayın öncesinde alkol almadığını, olay sabahı aldığını, polise gitme gereği duymadıklarını, elinde kesinlikle bıçak olmadığını ve mağdur ...'ı kesinlikle bıçaklamadığını,

Mahkemede; tekel büfelerinden hırsızlık yapıldığını, hırsızlığı mağdurların yaptığı yönünde duyum aldıklarını bunun üzerine kendileri ile konuşmak için evlerine gittiklerini, kendileriyle konuştuklarını, kesinlikle onları bıçaklamadıklarını, yanlarında bıçak olmadığını, onlarda da bıçak olup olmadığını hatırlamadığını, olayı tam olarak hatırlayamadığını, kendisinin de göğüs ameliyatı geçirdiğini, olayın teferruatını bilmediğini, daha önce ne anlattı ise doğru olduğunu,

Bozmadan sonra Mahkemede; üzerine atılı suçu işlemediğini, mağdur olduğunu, beraatine karar verilmesini, önceki savunmalarını aynen tekrar ettiğini,

Savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

“Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Bozmadan sonra Mahkemede; üzerine atılı suçu işlemediğini, mağdur olduğunu, beraatine karar verilmesini, önceki savunmalarını aynen tekrar ettiğini,

Savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde;

“Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nın yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nın teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 tarihli ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

5237 sayılı TCK’nın 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ... Gedik ile tanık Gökhan Gedik'in kardeş oldukları, tanık Yılmaz Gedik'in sanığın ve tanığın amcasının oğlu olduğu, mağdur ..., inceleme dışı mağdurlar ... ve ...'ın kardeş oldukları, inceleme dışı mağdur ...'ın mağdur ve inceleme dışı mağdurların babaları olduğu, sanık, tanık Gökhan ve tekel büfesinden hırsızlık yapılan amcasının oğlu tanık Yılmaz'ın hep birlikte büfeden hırsızlık yaptığını düşündükleri inceleme dışı mağdur ...'ın evine 09.12.2008 tarihinde gece saat 22.30 sıralarında konuşmak için gittikleri, mağdur ... ve inceleme dışı mağdurların evlerinin önünde tartışmanın hangi tarafın başlattığı tespit edilemeyen kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında sanık ...'ın olaydan sonra ele geçirilemeyen bıçakla mağdur ...'ı batın bölgesinden yaşamsal tehlike geçirecek şekilde bir isabetle yaraladığı, inceleme dışı mağdur ...'i de basit bir tibbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı olayda;

Sanık ve mağdur ... arasında öldürmeyi gerektirir husumetin bulunmaması, sanığın gece 22.30 sıralarında yapılan kavganın hareketli ortamında hedef seçme imkânı olmaksızın mağduru bir defa isabetle yaralaması, hayati bölgelerin hedef alındığını gösterir yeterli delil bulunmaması, ciddi bir engel durum olmamasına rağmen sanığın eylemine kendiliğinden son vererek olay yerinden tanıklarla birlikte ayrıldığının anlaşılması karşısında; sanığın olay öncesi, olay esnası ve sonrasındaki davranışları bir bütün olarak değerlendirildiğinde eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında da zorunluluk bulunmaktadır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 79-65 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün;

A- Sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi,

B- Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması, nedenlerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2828, Karar No: 2024/8459, Tarih: 04.07.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/2828 E.  ,  2024/8459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/788 E., 2024/537 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 15.03.2024 tarihli ve 2024/788 Esas, 2024/537 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, sanığın 12.06.2024 tarihli dilekçe ile cezasının onaylanması ve müddetname düzenlenmesi isteminde bulunduğu ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

04.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22080, Karar No: 2010/4095, Tarih: 23.02.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/22080 E.  ,  2010/4095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlattığı takibe dayanak çekteki imza borçlu tarafça inkar edilmiştir. Senetteki imzanın borçluya ait olduğunun ispat külfeti senet elinde olup, takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir. (HGK'nun 26/04/2006 tarih ve 2006/12-259 Esas)

İcra mahkemesince yapılması gereken iş, İİK'nun 170/b maddesinin göndermesiyle somut olayda uygulanması gereken aynı kanunun 68/a-3. maddesinde de açıkça belirtildiği üzere, tatbike medar imza mevcutsa bununla, yoksa yazdıracağı yazı ve attıracağı imza ile yapılacak mukayese ve incelemelerden veya diğer delil ve karinelerden (İİK'nun 170/3. maddesi göndermesi ile aynı yasanını 68a/4. maddesi uyarınca HUMK'nun 309. maddesi hükümleri de uygulanmak suretiyle ) reddedilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirilmesi halinde İİK'nun 170/3. maddesi gereğince itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına, aksi halde itirazın reddine karar vermekten ibarettir.

Bu kurallar ışığında somut olayın incelenmesinde; borçluya resmi mercilerdeki örnek imzaları getirmesi için verilen kesin süre içerisinde, borçlunun imza örneklerinin 2007/318 Esas sayılı dosyada bulunduğu bildirildiğinden, mahkemece bildirilen dosya getirtilerek ayrıca huzurda atılan imzalar ve icra dosyasındaki belgelerle yukarıda açıklanan maddeler uyarınca dosyanın bilirkişiye tevdii ile oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken, istemin reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2323, Karar No: 2021/2357, Tarih: 26.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2019/2323 E.  ,  2021/2357 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 32. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 10/02/2002 tarihinden itibaren davalı iş yerinde bakım teknisyeni olarak çalıştığını, ihbar öneli sonu olan 10/03/2014 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, işe iade kararı sonrasında davacının işe alınmadığını ileri sürerek, fark kıdem tazminatı, ikramiye, fazla mesai ücreti, geçici görev ve seyahat harcırahı, yıllık izin ücreti, kademe zammı alacağı ve yemek ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının, davalı bankada 10/06/2002 tarihinde teknisyen olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 10/03/2014 tarihinde feshedildiğini, davacıya her türlü işçilik alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince delillerin değerlendirilmesi ve takdirinde bir isabetsizliğin bulunmadığı, verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf kanun yoluna başvuru talebinin Hukuk Muhakemeleri Kanunu 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, taraflar arasında davacı işçinin yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi kapsamında bulunup bulunmadığı hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki asıl uyuşmazlık, yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine göre saha donanım bakım teknisyeni olarak çalışan davacının geçici görevlendirilmesi halinde geçici görev ve seyahat harcırahından faydalanıp faydalanamayacağı hususunda toplanmaktadır.Toplu İş Sözleşmesi’nin “Geçici Görev ve Seyahatlerde Harcırah ve İkamet Yevmiyesi” başlıklı 37.maddesinde, "Herhangi bir sendika üyesine vazifeli bulunduğu şehir sınırları dışındaki diğer bir şehir veya ilçede bulunan bir ünitede geçici görev verildiği takdirde;

a)Yapacakları seyahate karşılık 36.maddede belirtilen esaslara görev nakil vasıtası ücreti,

a)Yapacakları seyahate karşılık 36.maddede belirtilen esaslara görev nakil vasıtası ücreti,

b)Seyahat müddetine münhasır kalmak üzere yolculuk yevmiyesi.

c)Gidilen mahalde ikamet yevmiyesi verilir.Geçici veya vekalet görevi ile gidilen (inilenin bulunduğu şehir veya ilçede gece kalınmadığı takdirde, ikamet yevmiyesinin 2/3 ü ödenir. Geçici veya vekalet görevi bir ayı geçerse yevmiye ödenmesine son verilerek vekalet ücreti ödenir. ..., ... ve ... ilçeleri ... şehir sınırları haricinde sayılır " düzenlemesine yer verilmiştir.Buna göre sendika üyesinin harcırah ve ikamet yevmiyesinden faydalanması için kural olarak görevli bulunduğu şehir sınırları dışındaki başka şehir veya başka bir şehrin ilçelerine geçici olarak görevlendirilmesi gereklidir. Bu kuralın istisnası ise aynı düzenleme de ... İl’i için ..., ... ve ... ilçeleri olarak belirtilmiştir.Geçici görev yolluğu talebinin dayanağını oluşturan 37. maddedeki şartlara göre davacı işçinin görevli olduğu il sınırları dışındaki yerler için bu yolluğun belirlendiği, somut dava dosyası açısından Mahkemece davacının görevli olduğu İlin açıkça tespit edilmediği, öncelikle bu durumun açıklığa kavuşturularak davacının görevli olduğu İlin merkezi ve İlçeleri dışındaki geçici görevlendirilmesi halinde anılan maddedeki parasal haktan faydalanması gerektiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının görevli bulunduğu İl sınırları dışındaki yerlere hasren yapılan geçici görevlendirmeler için bu alacağın kabulü gerekirken bu ayrıma gidilmeksizin tüm görevlendirmeler için kabulü hatalıdır.Mahkemece yapılacak iş, davacının görevli bulunduğu İli tespit etmek ve söz konusu İl sınırları dışında geçici görevlendirmesinin olup olmadığını saptayarak sonucuna göre geçici görev ve seyahat harcırahı alacağı hakkında karar vermektir.

3-Ödeme belgelerinin hakkı ortadan kaldıran niteliliği ile yargılamanın her aşamasında dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işverenin temyiz dilekçesinin ekinde 2013/Mart ayı öncesine ilişkin imzasız ücret bordrosu dökümleri sunduğu, bordrolarda fazla mesai ücreti tahakkukları bulunduğu görülmüştür.

Mahkemece söz konusu ücret bordrolarındaki tutarların bankadan ödenip ödenmediği araştırılarak ödendiğinin tespiti halinde fazla mesai hesabında bu tutarların mahsup edilmesi gerekmektedir.

4-Dosya içeriğine göre davacının ıslah dilekçesinin tarihi 26/12/2016 olmasına rağmen, Mahkemece hüküm fıkrasında ıslah tarihinin 05/09/2016 olarak yazılması hatalıdır.SONUÇ: Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1127, Karar No: 2014/2612, Tarih: 25.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/1127 E.  ,  2014/2612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğubayazıt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2013

NUMARASI : 2011/347-2013/37

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı tarafından sel ve su baskını rizikolarına karşı sigortalanan müvekkiline ait petrol istasyonunda meydana gelen sel nedeniyle oluşan hasara ilişkin tazminatın talep edilmesine rağmen davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek, 72.935,76 TL’nin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak; davacı tarafın üçüncü kez davayı takipsiz bırakması ve davalı tarafında usulune uygun olmayan mazeretinin reddine karar verilmiş olması nedeniyle HMK 150/6 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, sel ve su baskını rizikolarına karşı teminat altına alınan davacıya ait akaryakıt istasyonunda meydana gelen hasarın tazmini istemine ilişkindir. Dava dosyasının incelenmesine dosyanın 23.11.2011 ve 14.03.2012 tarihli celselerinde işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davanın yenilenmesinden sonra 14.11.2012 tarihli celsede davalı vekili tarafından davanın takip edilmek istenildiğinin bildirilmesi üzerine yargılamaya devam olunduğu, 09.01.2013 tarihli celsede davacı vekilinin bulunmadığı, mahkemece davalı vekilinin faks yoluyla göndermiş olduğu mazeret talebinin belgelendirilmemiş olması nedeniyle mazeretin reddiyle birlikte dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, 17.01.2013 davalının delil ve belgelerini ibraz edip duruşmaya hava muhalefeti nedeniyle katılamadığını belirterek eski hale getirme talebinde bulunduğu ve mahkemece yeniden mazeretin reddine karar verilip HMK 150/6 maddesi gereğinde davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği görülmüştür.

6100 sayılı HMK 95/1.maddesinde "Elde olmayan sebeplerle, kanunda belirtilen veya hakimin kesin olarak belirlediği süre içinde bir işlemi yapamayan kimse, eski hale getirme talebinde bulunabilir." hükmünün, 96/1.maddesinde de "eski hale getirme, işlemin süresinde yapılmamasına sebep olan engelin ortadan kalkmasından itibaren iki hafta içinde talep edilmelidir." hükmünün yer aldığı görülmelidir. Davalı vekili tarafından yasal süre içinde uçak biletleri eklenerek ve uçağın neden kalkamadığı ve davalı vekilinin en erken hangi tarihte mahkemenin bulunduğu ile uçakla hareket edebildiğine dair yazı yani deliller eklenmek suretiyle usulüne uygun şekilde eski hale getirme talebinde bulunulmuş olmasına rağmen mahkemece, eski hale getirme talebi yeterince incelenmeyerek mazeretin usulüne uygun olmadığından reddine karar verilmesi ve HMK150/6 maddesinin uygulanması yerinde görülmemiş bozmayı gerekitrmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 25.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.