muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9448, Karar No: 2016/660, Tarih: 20.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/9448 E.  ,  2016/660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ve davalı .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı ... adına kayıtlı diğer davalı ...'ın kullandığı ve ... ye zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi ile sigortalı aracın ... İl Emniyet Müdürlüğüne ait ... tarafından kullanılan resmi araca çarpması sonucu araçta 12.261,00 TL hasar meydana geldiğini, resmi araca sigorta işlemi yapan ... ile kazaya karışan diğer araca sigorta işlemi yapan ... şirketinin sorumlu olduklarını, belirterek araçta meydana gelen 12.261,00 TL maddi hasarın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ...; zarar miktarı olarak gösterilen ve tek taraflı yapılmış bir tespit sonrası düzenlenen rapora göre belirlenen 12.261,00-TL'lik zararı da kabul etmediğini, bu hususta yeniden inceleme yapılması gerektiğini, meydana gelen olayda kendisinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, kendisinin yeşil ışıkta geçmiş olması nedeni ile söz konusu kazanın meydana geldiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... vekili; davacı tarafın talebinin trafik sigortası genel şartları uyarınca teminat harici olduğunu, belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı ... vekili; kazada tarafların kusur durumunun incelenmesini, bu inceleme sonucuna göre araç hasarının yine konusunda uzman bir bilirkişi tarafından değerlendirilmesini, ve davacı yan tarafından iddia edilen hasar tutarına da itiraz ettiklerini belirterek; haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre, konusu kalmayan dava hakkında mahkememizce karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinden ve vekalet ücretinden davalıların müştereken sorumlu tutulmasına karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dava trafik kazsından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK madde hükümlerinden, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası; motorlu bir aracın karayolunda işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına neden olması halinde, o aracı işletenin zarara uğrayan 3. kişilere karşı olan sorumluluğunu belli limitler dahilinde karşılamayı amaçlayan ve yasaca yapılması zorunlu kılınan bir zarar sigortası türü olup görüldüğü üzere işletenin ve kusurundan sorumlu olduğu sürücünün 3. kişilere karşı sorumluluğunu üstlenmekte olan bir sigorta türüdür.

Somut olayda davacıya ait araçta meydana gelen zarar talep edilmiştir. Davalı ... dava konusu aracın Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortacısı olup 3. Kişilere karşı sorumluluğu üstlenmiştir. Dava konusu araçta meydana gelen zarar teminat dışındadır. Bu nedenle davalı ...'nin herhangi bir sorumluluğu bulunmamakta olup sigorta şirketi yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

2-)1086 Sayılı HUMK.’nun 275. (6100 Sayılı HMK.’nun 266. md) ve takip eden maddeleri uyarınca, mahkemece, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşü alınarak karar verilmelidir. Sonucu açık ve belli durumlar ayrık olmak üzere, trafik kazalarında kusur oranının hesaplanması uzmanlığı gerektiren konulardandır. Eksik inceleme ile tek taraflı olarak alınan hasar tespit raporuna dayanılarak hüküm kurulması doğru değildir.

Somut olayda dava konusu araçta meydana gelen hasarın %50 si davalı sürücü ..., %50'si de diğer davalı kazaya karışan aracın zorunlu trafik sigorta şirketi tarafından karşılanmıştır ve mahkemece davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek davalılar yargılama giderlerinden ve vekalet ücretinden müştereken sorumlu tutulmuştur. Mahkemece dava konusu kazada tarafların kusur oranı tespit edilmeden hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece, kusur yönünden konusunda uzman bilirkişi yada bilirkişi kurulundan kusur oranının tespiti hususunda gerekçeli, denetime elverişli, dosya kapsamına uygun bir rapor alınarak sonucuna göre davalıların sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıdaki (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... ve davalı ...'ye geri verilmesine 20.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14761, Karar No: 2017/2590, Tarih: 03.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14761 E.  ,  2017/2590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/07/2015 tarih ve 2012/36-2015/120 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... teknik maddesinin üretimi aşamasında oksidasyon ve reaksiyon sırasında güvenliği sağlayan toksilojik riskleri azaltan bir yöntemi kapsayan, ... adlı buluşun sahibi olduğunu, 29590 sayılı bu patentin koruma süresinin 21/02/2015 tarihinde sona erecek olduğunu, davalı tarafın ise ... markalı ilaç satışı yaptığını, bu ürünün etken maddesinin ... olduğunu, davalının ... adlı üründe kullandığı ... maddesinin 29590 sayılı patentte yazılı üretim usullerinin birisini kullanarak elde edip etmediği yönünde yaptırılan analiz sonucunda bu ürünün patentteki yöntemlerden birisi kullanılarak üretildiğinin belirlendiğini, davalının bu eyleminin patent hakkına tecavüz teşkil ettiğini, davalının eyleminin 551 sayılı KHK. 136. madde kapsamında patentte tecavüz ve TTK kapsamında haksız rekabet oluşturduğunu, davalının eylemlerinden dolayı müvekkilinin zarara uğradığını, iddia ile davalının fiillerinin, müvekkiline ait patent hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitini, bu tecavüz ve haksız rekabetin durdurulmasını, önlenmesini, davalının patente konu usul ile elde edilen ... maddesinin ihraç etmesinin, üretmesinin, pazarlamasının, satmasının ve her türlü ticaretinin durdurulmasını, önlenmesini, ... markası veya başka marka adı altında bu ürünleri üretmesinin, ithal ya da ihraç etmesini, pazarlamasının, her türlü ticaretinin önlenmesini, bu ürünlere ve tanıtım vasıtalarına el konularak imhasını, şimdilik 3.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili mahkemenin ... Mahkemesi olduğunu, davada zamanaşımının söz konusu olduğunu, müvekkiline ait ... adlı ürün ile davacı tarafın ... adlı ürünlerin her ikisinin de etken maddesinin ... olduğunu, ancak her ne kadar davacı ... etken maddesinin yeni bir buluşmuş gibi koruma talep ediyor ise de, bunun doğru olmadığını, bu maddenin zirai mücadele sırasında yaygın olarak kullanıldığını, 29590 tescil numaralı patente konu buluştaki ...'in yeni olmadığını, davacı tarafın ... maddesinin üretimi ile ilgili yeni bir usul ve metod bulduğunu beyan ederek patent aldığını, davalının bu patentinden önce de ... maddesinin çeşitli metod ve usullerle başka firmalar tarafından üretildiğini, başka firmaların bu usul ve metodlarının da patentli olduğunu, bu hususun ... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2011/57 D.iş sayılı dosyasındaki bilirkişi raporunda belirtildiğini, müvekkiline ait ... ürününün içinde binde beş oranında ... maddesi bulunduğunu, davacının bu ... maddesini kendi patentindeki üretim yöntemine göre üretildiğini iddia ettiğini, müvekkilinin ... maddesini ...' da bulunan ... adlı şirketten ithal ettiğini ve ... ürününü de sınırlı sayıda üretip piyasaya sunduğunu, şu anda ellerinde ... ürünü kalmadığını, davacının kendi laboratuvarında yaptırdığı analizi kesinlikle kabul etmediğini, bugünkü teknolojik imkanlara rağmen dahi davacının bahsettiği bir şekilde analiz yapılmasının mümkün olmadığını, davacının patentindeki usul ile üretildiğini iddia etmesinin iyiniyetli görülemeyeceğini" savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafın dayandığı patent 551 sayılı KHK' nun yürürlüğe girmesinden önce ve Cumhuriyet Öncesi Dönemden kalan 1879 tarihli İhtira Berati Kanunu' na göre düzenlenmiş bir "ihtira berati" olduğu, nitekim berat sahibinin TPE nezdinde yaptığı 21 Şubat 1995 tarihli başvuruda da 22/02/1994 tarihinden itibaren "15 sene müddet rüçhan hakkı tanınan bir berat verilmesi" talep edildiği, bu durumda öncelikli olarak 29590 sayılı patent (ihtira beratı) için 15 yıl süreli koruma talep edilmesine rağmen, TPE'nin, talep de aşmak suretiyle 20 yıllık bir koruma sağlamasının mümkün olmadığı, öte yandan mahkememizce verilmiş olan 15/10/2008 tarih ve 2007/84 Esas, 2008/248 Karar sayılı karar ile ilgili Yargıtay 11. Hukuk Dairesi' nin 22/12/2010 tarih ve 2009/4371 Esas, 2010/13123 Karar sayılı onama kararıyla ortaya çıkan duruma göre de, esasen zirai ilaçlar için patent korumasının 551 sayılı KHK öncesi dönemde mümkün olmadığı, üstelik 15 yıllık süre için koruma talep edilen başvurunun İhtira Beratı Kanunu hükümlerine tabi olduğu anlaşılmakla davacının dayanabileceği geçerli bir patent belgesi bulunmadığından, patente tecavüz iddiası yerinde görülmemiş, davacı taraf her ne kadar haksız rekabet hükümlerine dahi dayanmış ise de, ... maddesinin yeni olmadığı, bu maddenin başka firma ve işletmeler tarafından da benzer kimyasal maddelerde ve benzer amaçlarla kullanıldığı, bu nedenle davacı tarafın ... etken maddesi ya da bu maddeyi içeren zirai ilaçlar üzerinde herhangi bir hak iddia etmesinin söz konusu olmadığı gözetilerek haksız rekabet iddiası da yerinde görülmemiş, ayrıca yapılan tüm araştırmalara rağmen davacının kendi yaptırdığı analiz sonuçlarının doğrulanmasını sağlayabilecek teknik imkanın mevcut olmadığı anlaşılmış olmakla davacı tarafın dayandığı usul patentinin koruma süresinin 20 yıl olduğu ve patentte konu etken maddenin de yeni olduğu bir an için kabul edilseydi dahi, ihlal iddiasının ispat edilemediği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Mahkemece, öncelikle davacı tarafın dayandığı 29590 sayılı patentin başvuru tarihi olan 21.02.1995 itibariyle yürürlükteki (mülga) 1879 sayılı İhtara Bareta Kanunu uyarınca patent koruma süresinin başvurudan itibaren 15 yıl olduğu ve aynı Kanun'un 3. maddesine göre de tıbbi ve veteriner ilaç üretim usulleri ve ürünlerine patent verilemeyeceğinden geçerli patent bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Ancak, Dünya Ticaret Örgütü'nü kuran anlaşma (GATT) ve onun eki olan TRİPS Sözleşmesi 1 Ocak 1995'te yürürlüğe girmiş ve Türkiye bu tarihten itibaren TRİPS Sözleşmesi'ne taraf ülke olmayı kabul etmiştir. TRİPS 27. maddesi teknolojinin her alanında ürünler ve usüllerle ilgili her türlü buluş için patent verilmesini düzenlemektedir. Aynı Sözleşme'nin 33. maddesi uyarınca da patentin koruma süresi başvuru tarihinden itibaren 20 yıldır.

Ancak, Dünya Ticaret Örgütü'nü kuran anlaşma (GATT) ve onun eki olan TRİPS Sözleşmesi 1 Ocak 1995'te yürürlüğe girmiş ve Türkiye bu tarihten itibaren TRİPS Sözleşmesi'ne taraf ülke olmayı kabul etmiştir. TRİPS 27. maddesi teknolojinin her alanında ürünler ve usüllerle ilgili her türlü buluş için patent verilmesini düzenlemektedir. Aynı Sözleşme'nin 33. maddesi uyarınca da patentin koruma süresi başvuru tarihinden itibaren 20 yıldır.

Ayrıca, TRİPS 70/8 maddesine göre üye ülkeler DTÖ Anlaşması'nın yürürlüğe girdiği tarihte farmasotik ve tarımsal kimyasal ürünler için patent korunması sağlayamadığı takdirde; (a) bu tür buluşlar için patent başvurusunun yapılabileceği bir yöntemi temin edecek, (b) başvurulara, bu Anlaşma'da yer alan patent verme kriterlerini uygulayacaklardır. TRİPS 65. maddesi ve 1/95 sayılı Türkiye-AB Ortaklar Konseyi kararı uyarınca da, Türkiye Tıbbi ve Veterinerliğe ilişkin ürün ve usüllere dair patent başvurularını 1 Ocak 1995 tarihinde itibaren kabul etmekle birlikte; patent belgesi verilmesi işlemini 1 Ocak 1999 tarihine kadar ertelemiştir.

Davacıya ait 29590 sayılı patentin başvuru tarihi de 21.02.1995 olduğundan somut uyuşmazlıkta öncelikle TRİPS hükümlerinin dikkate alınması gerekir. TRİPS 27. maddesine göre teknolojinin her alanındaki ürünler ve usüllere patent verilebilmesi için yenilik, buluş basamağı ve sanayide uygulanabilirlik koşullarını taşıması zorunludur.

Dosyada mevcut patent dosyasına göre davacıya ait 29590 sayılı patentin başvuru tarihi 21.02.1995 olup, patent belgesi ise 08.03.2002 tarihinde verilmiştir. (Koruma başlangıç tarihi 21/02/1995 olarak). Bu durumda, mahkemenin 1879 sayılı İhtira Beratı Kanunu Hükümlerine göre 29590 sayılı patentin geçersiz olduğu ve geçerli olması halinde de 15 yıllık koruma süresinin dava tarihinde sona erdiğine dair gerekçesi yerinde değildir. Mahkemece, bu hususta Dairemizin 22.12.2010 tarih 4197/13122 sayılı 22.12.10 tarih 4371/13123 sayılı ve 17.04.2012 tarih 6528/6193 sayılı kararlarına atıf yapılmakta ise de, bahsi geçen kararlara konu patent başvuruları 1988 ve 1990 tarihli olduklarından başvuru tarihleri itibariyle TRİPS Sözleşmesi hükümlerinin tartışma yeri bulunmayıp somut uyuşmazlık bakımından emsal karar olarak değerlendirilmesi de mümkün bulunmadığından kararın öncelikle mahkemenin açıklanan gerekçesi bakımından bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelemesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/352, Karar No: 2024/1831, Tarih: 19.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/352 E.  ,  2024/1831 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/712 Değişik İş

SUÇ : Sahte fatura kullanma

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın reddi kararı

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hükümlünün yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.09.2021 tarihli ve 2019/415 Esas, 2021/143 Karar sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.09.2021 tarihli ve 2021/712 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 10.09.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 07.11.2022 tarihli ve 2021/24915 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.01.2023 tarihli ve KYB-2022/141935 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.01.2023 tarihli ve KYB-2022/141935 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine esas alınan 29/06/2018 tarihli vergi suçu raporuna istinaden tesis olunan vergi cezalarının iptali istemi ile açılan idarî davanın İstanbul 6. Vergi Mahkemesinin 26/04/2019 tarihli ve 2018/1506 esas, 2019/609 sayılı kararı ile kabulüne, üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarının iptaline karar verildiği, yine anılan Mahkemenin 26/04/2019 tarihli ve 2018/1508 esas, 2019/611 sayılı kararı ile açılan davanın kabulüne, üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarının iptaline karar verildiği, söz konusu kararlara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, sırasıyla İstanbul Bölge İdare Mahkemesi 1. Vergi Dairesinin 27/12/2019 tarihli ve 2019/3082 esas, 2019/3509 sayılı kararı ve İstanbul Bölge İdare Mahkemesi 1. Vergi Dairesinin 27/12/2019 tarihli ve 2019/3080 esas, 2019/3510 sayılı kararı ile istinaf başvurularının reddine karar verildiği, anılan kararların kovuşturma aşaması devam ederken dosyaya sunulmadığı, ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/03/2021 tarihli kararı kesinleştikten sonra dosyaya ibraz edildiği, böylece hüküm tarihinde bilinmeyen ve sonradan ortaya çıkan bu durumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 311 ve devamı maddeleri uyarınca yargılamanın yenilenmesi nedeni olarak kabul edilmesi gerektiği cihetle, sanık müdafii tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.03.2021 tarihli ve 2019/415 Esas, 2021/143 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 2014 ve 2015 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca neticeten 2 kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiş; bu karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin 16.06.2021 tarihli ve 2021/1213 Esas, 2021/1785 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkındaki mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi suretiyle kesinleşmiştir.

2. Hükümlü müdafinin 04.08.2021 tarihli dilekçesi ile hükümlü hakkında iş bu davanın da dayanağını teşkil eden vergi inceleme raporlarına istinaden tarh edilen vergi cezalarının iptali istemiyle açılan davaların kabulüne karar verilmesi nedeniyle, hükme esas alınan/hükmü etkileyen vergi tekniği ve vergi suçu raporlarındaki kabul ve yaklaşımların gerçeği yansıtmadığı, ayrıca bu mahkeme kararlarının yeni delil niteliğinde olduğu gerekçesiyle, 5271 sayılı Kanun'un 311 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri uyarınca yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulmuş; ... 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.09.2021 tarihli ve 2019/415 Esas, 2021/143 Karar sayılı ek kararı ile hükümlü müdafi tarafından dile getirilen hususların Kanun'da belirtilen yargılamanın yenilenmesi nedenleri arasında bulunmadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiş; hükümlü müdafinin itirazı üzerine merci ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.09.2021 tarihli ve 2021/712 Değişik İş sayılı kararı ile ek karara yönelik itiraz reddedilmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun'un "hükümlü lehine yargılamanın yenilenmesi nedenleri" başlıklı 311 inci maddesi;

"(1) Kesinleşen bir hükümle sonuçlanmış bir dava, aşağıda yazılı hâllerde hükümlü lehine olarak yargılamanın yenilenmesi yoluyla tekrar görülür:

a) Duruşmada kullanılan ve hükmü etkileyen bir belgenin sahteliği anlaşılırsa.

b) Yemin verilerek dinlenmiş olan bir tanık veya bilirkişinin hükmü etkileyecek biçimde hükümlü aleyhine kasıt veya ihmal ile gerçek dışı tanıklıkta bulunduğu veya oy verdiği anlaşılırsa.

c) Hükme katılmış olan hâkimlerden biri, hükümlünün neden olduğu kusur dışında, aleyhine ceza kovuşturmasını veya bir ceza ile mahkûmiyetini gerektirecek biçimde görevlerini yapmada kusur etmiş ise.

d) Ceza hükmü hukuk mahkemesinin bir hükmüne dayandırılmış olup da bu hüküm kesinleşmiş diğer bir hüküm ile ortadan kaldırılmış ise.

e) Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa.

d) Ceza hükmü hukuk mahkemesinin bir hükmüne dayandırılmış olup da bu hüküm kesinleşmiş diğer bir hüküm ile ortadan kaldırılmış ise.

e) Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa.

f) Ceza hükmünün, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlâli suretiyle verildiğinin ve hükmün bu aykırılığa dayandığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya ceza hükmü aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi. Bu hâlde yargılamanın yenilenmesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararının kesinleştiği tarihten itibaren bir yıl içinde istenebilir.

(2) Birinci fıkranın (f) bendi hükümleri, 4.2.2003 tarihinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararları ile, 4.2.2003 tarihinden sonra Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvurular üzerine verilecek kararlar hakkında uygulanır."

Şeklindedir.

4. Karar tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un 367 nci maddesinin son fıkrasında yer alan, "Ceza mahkemesi kararları, bu Kanunun dördüncü kitabının ikinci kısmında yazılı vergi cezalarını uygulayacak makam ve mercilerin işlem ve kararlarına etkili olmadığı gibi, bu makam ve mercilerce verilecek kararlar da ceza hâkimini bağlamaz." şeklindeki hükmün, Anayasa Mahkemesinin 09.03.2022 tarih ve 31773 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 04.11.2021 tarihli ve 2019/4 Esas, 2021/78 Karar sayılı kararı ile iptaline karar verilmiştir. Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesinde; "...Usul güvencelerine ilişkin yeterli bağlantının sağlanmasından sonra bağlantılı olarak işlenebilen kaçakçılık suçu ve vergi kabahatlerine konu fiilleri farklı boyutlarıyla ele alan, kendi usul ve kurallarına göre nitelendirip değerlendiren farklı organ, makam ve mercilerin kararlarının her hâl ve şartta birbirini bağlaması gerektiği ileri sürülemeyeceği gibi bunların hiçbir koşulda birbirini bağlamaması gerektiği şeklinde bir sonuca varılması da mümkün değildir. Dolayısıyla bağlantılı fiillerle işlenen vergi kaçakçılığı suçu ile vergi kabahatlerine ilişkin yargılama/cezalandırma süreçleri arasında bağlantı kurulmasına engel olan kuralın adil yargılanma hakkı kapsamındaki güvencelere aykırılık oluşturabileceği anlaşılmaktadır." denilmek suretiyle anılan hükmün iptalinin, her durumda 213 sayılı Kanun'da düzenlenen vergi suçları ve kabahatlerine ilişkin yargılamaları yapmakla görevli ceza mahkemeleri ile vergi mahkemelerinin kararlarının birbirlerini bağlayacağı anlamına gelmeyeceği hususu açıkça belirtilmiştir.