muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/33475, Karar No: 2021/5517, Tarih: 20.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/33475 E.  ,  2021/5517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatlarına ilişkin hükümler, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ...’ün yetkilisi olduğu ... Makina Kalıp ve Kapak San. Tic. Ltd. Şti. tarafından keşide edilen 35162 seri nolu, 30/03/2013 tarihli, 40.000 TL bedelli çek için, ING Bank A.Ş Beşiktaş şubesine 01/04/2013 tarihinde fax ile iletilen ve aslının daha sonra ibraz edileceği belirtilen ...’nin 2013/185 E sayılı dosyasına ait ödeme yasağını içeren yazının gereği olarak muhatap banka tarafından men kararının uygulanarak bu hususta 09/04/2013 tarihli yazı ile İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesine bilgi verilmesi sonucu, mahkemenin yazının kendileri tarafından düzenlenmeyip sahte olduğunu belirterek ihbarda bulunduğu, şirket yetkilisi olan sanık ...'ün savunmasında, bir kısım işlerini takip etmesi için avukat olduğunu belirten diğer sanık ...'dan yardım istediğini, bu belgeyi de kendisinin düzenleyerek bankaya iletmiş olabileceğini belirttiği, bu şekilde İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesince düzenlenmediği sabit olan belgenin, düzenlendikten sonra bankaya fax ile iletilmek suretiyle çek ile ilgili ödeme yasağının uygulatılması suretiyle kullanılarak kamu kurumunun araç olarak kullanılmak suretiyle dolandırıcılık suçunun sanıklar tarafından ve bilgileri doğrultusunda işlenmiş olduğu iddia edilen olayda;

1- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Suça konu belgenin faks niteliğinde olduğu ve hukuki sonuç doğurucu vasıfta bulunmadığı, teyide muhtaç olduğu, subjektif olarak banka çalışanını aldatıcı nitelikte olmadığı, bu nedenle dolandırıcılık suçu için gerekli olan hilenin yeterli boyutta bulunmadığı ve sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla; mahkemece verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, O yer Cumhuriyet savcısının, eksik inceleme sonucu beraat kararı verildiğine, karar gerekçesinin yasal olmadığına ve beyanlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Sanığın hükümden sonra 17/02/2019 tarihinde öldüğünün UYAP sistemi aracılığıyla MERNİS'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık ... hakkında verilen hükmün incelenmesinde;

Sanığın hükümden sonra 17/02/2019 tarihinde öldüğünün UYAP sistemi aracılığıyla MERNİS'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 20/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11854, Karar No: 2013/26627, Tarih: 30.10.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/11854 E.  ,  2013/26627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/1-d. maddesinde yer ...; ''belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma" tedbirine çevrilebilmesi için, hükmedilen tedbirin, işlenen suçla bir şekilde bağlantılı olması, başka deyişle suç işlemeye yönelten sosyal, psikolojik veya çevresel etkenlerle sanık arasındaki bağı ortadan kaldırarak sanığın, yeniden suç işlemesini önlemeye yönelik kanuni amacın gerçekleşmiş olması gerekmektedir. Nitekim Resmi Gazetenin 18.4.2007 tarih ve 26497 sayısında yayımlanarak yürürlüğe giren Denetimli Serbestlik Ve Yardım Merkezleri İle Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/3. maddesi uyarınca belirli yerler ve etkinlikler ; "sanık veya hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da sanık veya hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir" biçiminde tanımlanmıştır. İncelenen dosyada işlenen suçla bağlantısı bulunmadığı halde, sanığın 10 aylık hapis cezasının, TCK'nın 50/1-d maddesinde düzenlenen başka bir tedbire çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, denetim ve uygulama olanağı bulunmayan ''5 ay süreyle misafirliklere gitme etkinliğinden yasaklanma'' tedbirine çevrilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7640, Karar No: 2021/5508, Tarih: 13.10.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/7640 E.  ,  2021/5508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, bedel davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde bedel isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...’nun maliki olduğu ..., ... ve ... parsel sayılı taşınmazları ara malikler kullanarak, mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak satış suretiyle, davalı eşine devrettiğini ileri sürerek, davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile miras bırakan adına tesciline, taşınmazların üçüncü kişilere devredilmesi halinde bedele karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ... parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan ile bir ilgisinin bulunmadığını, diğer taşınmazlar yönünden ise, temliklerin muvazaalı olmadığını, maliki olduğu taşınmazları satarak çekişme konusu taşınmazları satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairece; “Somut olayda, davanın terekeye döndürme istemli olarak muris muvazaası hukuksal nedenine dayanılarak açıldığı ve mirasçı olarak dava dışı ... ve ...’nin de bulunduğu gözetilmeksizin karar verildiği anlaşılmıştır. Hâl böyle olunca, mirasbırakan ...’nun ölüm tarihi itibariyle terekesinin elbirliği mülkiyetine tabi olduğu ve davaya katılmayan mirasçılarının bulunduğu gözetilerek, davaya katılmayan ortakların olurunun alınması yada miras şirketine TMK'nın 640. maddesi uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerekirken, davanın görülebilirlik koşulu gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir. Kabule göre de; TMK'nın 28. maddesi uyarınca şahsiyetin ölümle son bulduğu gözardı edilerek, tapusu iptal edilen taşınmazların davacıların mirasçılık belgesindeki payları oranında tescili gerekirken, ölü kişi adına tescil kararı verilmesi de doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1952 doğumlu mirasbırakan ...’nun 26.08.2006 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak davacı kızı ..., dava dışı kızları ... ve ... ile davalı eşi ...’i bıraktığı, mirasbırakanın maliki olduğu ... ve ... parsel sayılı taşınmazlarını 04.01.2000 tarihli satış işlemi ile kardeşi olan dava dışı ... ‘e temlik ettiği, ...’in ise dava konusu taşınmazları 24.08.2001 tarihinde satış yolu ile davalı ...’e devrettiği, ...‘in de ... parsel sayılı taşınmazı 10.09.2002 tarihinde dava dışı kızı ...’ye satış suretiyle devrettiği, ... tarafından ... parselin 16.03.2004 tarihinde ...’e iade edildiği, yine dava konusu ... parsel sayılı taşınmazın dava dışı ... adına kayıtlı iken 06.05.1994 tarihinde satış işlemi ile davalıya devredildiği, 2014 yılında 3402 sayılı Yasa’nın 22/a maddesi uyarınca yapılan yenileme çalışmaları ile ... parselin ... ada ..., ... parselin ... ada ... ve ... parselin ... ada ... parsel numarasını aldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olayda, dava konusu ... ( yeni ... ada ...) parsel sayılı taşınmazın mirasbırakan tarafından değil, dava dışı ... tarafından davalı ...’e devredildiği kayden sabit olduğuna göre, taşınmaz bedelinin mirasbırakan tarafından ödendiği, bir başka ifade ile gizli bağış iddiası ile ilgili olarak 01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın uygulanamayacağı, eldeki davada davacının tenkis isteğinin de bulunmadığı gözetildiğinde 658 (yeni 107 ada 28) parsel sayıl taşınmaz yönünden davanın kabul edilerek iptal -tescile karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan, muris muvazaası iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda HMK’nun 190. maddesi ve TMK’nun 6. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile mirasbırakan tarafından yapılan temlikin mal kaçırmak amacıyla yapıldığının ispat yükü davacıdadır.

Eldeki davada, dava konusu ...(yeni ... ada ...) ve ...(yeni ... ada ...) parsel sayılı taşınmaz, ... parselin ara malik ... vasıtası ile ) temliklerinin mal kaçırma amacı ile yapıldığı iddiası kanıtlanamadığı gibi, dinlenen tanık beyanlarından mirasbırakanın çocuklarıyla beşeri ilişkilerinin iyi olduğu, aralarında husumet bulunmadığı, mal kaçırmaya ilişkin somut bir olgunun ortaya konulmadığı anlaşılmaktadır.

Hâl böyle olunca; temlikin mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı yapıldığı iddiasının davacı tarafından HMK'nın.190. ve TMK'nın 6. maddeleri uyarınca usulünce kanıtlanamadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Kabule göre de, gerek dolu pafta sistemi ve gerekse doğru sicil oluşturma ilkesi uyarınca, yeni parsel numaraları üzerinden infaza elverişli şekilde hüküm kurulması gerekirken, dava konusu taşınmazların yenileme çalışması kapsamında ada ve parsel numaralarının değiştiği gözetilmeksizin kaydı kapatılan parseller esas alınmak suretiyle infazı mümkün olmayacak biçimde hüküm tesisi yoluna gidilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, gerek dolu pafta sistemi ve gerekse doğru sicil oluşturma ilkesi uyarınca, yeni parsel numaraları üzerinden infaza elverişli şekilde hüküm kurulması gerekirken, dava konusu taşınmazların yenileme çalışması kapsamında ada ve parsel numaralarının değiştiği gözetilmeksizin kaydı kapatılan parseller esas alınmak suretiyle infazı mümkün olmayacak biçimde hüküm tesisi yoluna gidilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile açıklanan nedenden ötürü hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3347, Karar No: 2010/7114, Tarih: 21.09.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/3347 E.  ,  2010/7114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10.00.YTL‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2008 yılında bu parasal sınır 3.600,00YTL.olarak uygulanmıştır. Öte yandan 20.11.2007 gün ve 27060 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 387 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2008 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 12 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2009 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin. 4.030,00-YTL.'yi geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 3.150 TL dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davalı 3.Kişi vekilinin temyiz dilekçesinin, İİK’nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı 3.kişiye geri verilmesine 21.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/694, Karar No: 2016/472, Tarih: 06.12.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/694 E.  ,  2016/472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sanık ...'nın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı TCK’nun 103/2, 43, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Karaman Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.10.2010 gün ve 237-175 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 17.02.2014 gün ve 4284-1736 sayı ile "onanmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.05.2014 gün ve 57304 sayı ile;

“Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde suç tarihi 2008 yılı Mayıs - Ekim ayları olarak kabul edilmiştir. Mağdure kayden 28.12.1993 doğumlu olduğundan suç tarihinde 15 yaşından küçük olması nedeniyle sanığın eylemi TCK'nun 103/2. maddesi kapsamında değerlendirilmiştir. Mağdure kolluk beyanında suç tarihini 09.05.2009 tarihinden 1-1,5 yıl önce olarak belirtmiş, Cumhuriyet savcılığındaki beyanında 2008 yılı Mart ayından 2-3 hafta sonra olarak belirtmiş, Mahkemedeki beyanında ise 2008 yılı Haziran-Ekim-Kasım ayları olarak belirtmiştir. Mağdurenin doğum yaptığı 17.07.2009 tarihi esas alındığında 2008 yılı Ekim ayı sonlarında cinsel ilişkiye girerek hamile kaldığı anlaşılmaktadır. Mağdurenin cinsel ilişkinin yaşandığı tarihler konusunda çelişkili ifadeler vermesi ve çocuk doğurduğu tarih dikkate alındığında suç tarihinde kesinlik bulunmaktadır.

Mağdurenin küçük kardeşi Ahmet'in 08.08.1994 doğumlu olması, sanıktan şikâyetçi olarak davaya katılan mağdurenin annesi Nimet'in, mağdurenin 17.04.1993 tarihinde evde doğduğuna ilişkin beyanları dikkate alındığında, mağdurenin 28.12.1993 olan doğum tarihinin gerçeği yansıtmadığı anlaşılmaktadır. Ahmet'in doğum tarihinden geriye 9 ay 10 gün gidildiğinde, mağdurenin en yakın 1993 yılının Ekim ayı sonlarında doğmuş olması gerekecektir. Mağdurenin doğum tutanağında sağlık personeli yardımıyla doğduğu yazılı olmasına karşın bu konuda bir araştırma yapılmamıştır. Her ne kadar mağdurenin yaşı konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınmış ise de, mağdurenin doğum tarihi konusunda ciddiye alınması gerekli bir belirsizlik bulunması nedeniyle, mağdurenin doğduğu yer dikkate alınarak ilgili sağlık kuruluşlarından doğuma ilişkin belge ve aşı kartı bulunup bulunmadığı sorularak bu konudaki şüphenin giderilmeye çalışılmasından sonra elde edilecek sonuca göre katılan ...'in doğum tarihi konusundaki beyanlarının tekrardan değerlendirilmesi ve suç tarihindeki şüphenin de sanık lehine değerlendirilerek suç niteliğinin yeniden tespiti ile sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği halde, yazılı şekilde eksik inceleme yapılarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 24.09.2014 gün ve 5344-10411 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suçun unsurlarına ve suç niteliğinin belirlenmesine etkisi bulunan mağdurenin yaşının tespiti konusunda eksik araştırmayla hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın kardeşi ile aynı okulda öğrenim gören mağdurenin, kardeşini okula bırakıp çıkışlarda almaya gelen sanık ile 2006 yılında tanışarak duygusal ilişki yaşamaya başladığı; ilerleyen süreçte mağdurenin, ailesinin uyuduğu ya da evde olmadığı zamanlarda eve aldığı sanık ile cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı hal olmaksızın birden çok kez cinsel ilişkiye girdiği ve sonrasında hamile kaldığı, 11.05.2009 tarihinde bu durumu anlattığı annesi Nimet ile kolluğa başvurarak şikâyetçi olması nedeniyle sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan soruşturma başlatıldığı, 17.07.2009 tarihinde doğum yapan mağdure ile sanığın 18.10.2010 günü evlenip 10.09.2013 tarihinde boşandıkları,

Nüfus kaydına göre 28.12.1993 doğumlu olan ve 27.01.1994 tarihinde nüfusa tescil edilen mağdurenin mernis doğum tutanağında; "sağlık personeli yardımıyla" doğduğunun belirtildiği,

Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından düzenlenen raporda; mağdurenin dünyaya getirdiği çocuk ile sanıktan alınan biyolojik örneklerin babalık ilişkisi bakımından genotip olarak uyumlu olduklarının bildirildiği,

Karaman Devlet Hastanesi Sağlık Kurulu tarafından düzenlenen raporda; grafi çekilme tarihi olan 09.11.2009 itibarıyla mağdurenin kemik yaşının 16 olduğu görüşüne yer verildiği,

Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen raporda; mağdurenin 28.12.1993 olarak belgelenen doğum kaydının tıbben reddedilemeyeceği cihetle grafi çekilme günü olan 09.11.2009 tarihinde 15 yaşını bitirmiş, 16 yaşının içinde olduğu ve 16 yaşını bitirmediği; sorulduğu üzere 09.05.2009 tarihinden 1 yıl öncesinde ise 14 yaşını bitirmiş olan mağdurenin 15 yaşını henüz bitirmemiş olduğu şeklinde kanaat bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdure 09.05.2009 günü kollukta; yaklaşık üç yıl önce sanığın kardeşinin de öğrenim gördüğü okulda ilköğretim 8. sınıfa giderken, kardeşini okula getirip götüren sanıkla tanıştıklarını ve aralarında duygusal ilişki başladığını, yaklaşık 1-1.5 yıl önce ailesinin olmadığı zamanlarda eve gelen sanık ile zorlama olmaksızın cinsel ilişkiye girmeye başladıklarını, yaklaşık iki ay önce yaptığı testlerde hamile olduğunu öğrendiğini, bunun üzerine durumu anlattığı annesi ile birlikte karakola giderek şikâyetçi olduklarını,