muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3589, Karar No: 2023/2659, Tarih: 06.09.2023

C. Ceza Miktarına İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2020 tarihli ve 2017/12-833 Esas, 2020/415 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; taksirle işlenen suçlarda, 5237 sayılı Kanun'un "Taksir" başlıklı 22 nci maddesinin dördüncü ve aynı Kanun'un "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkralarında yer alan düzenlemeler birlikte göz önüne alınarak, failin kusur durumu öncelikle değerlendirilip, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin taksire dayalı kusurunun ağırlığı ölçütleri dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi ve temel ceza belirlenirken kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendindeki "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendindeki "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendindeki "failin güttüğü amaç ve saik" ölçütlerine dayanılmaması gerekir.

2. Ayrıca, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." biçimindeki düzenleme uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında orantı bulunması, böylece suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulmalıdır.

3. Öte yandan, taksirli suçlarda, bilinçli taksir söz konusu olduğunda, 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hükmedilecek ceza üçte birden yarısına kadar artırılacak olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.01.2019 tarihli ve 2017/12-701 Esas, 2019/6 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; bu durumda, hâkim somut olayın özelliklerini de gözeterek, bilinçli taksir oluşturan hâlin, niteliği, gerçekleştirilme şekli ve sayısı gibi kriterlere göre bir değerlendirme yapıp, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen orantılılık ilkesine de aykırı düşmeyecek şekilde artırım oranını belirlemelidir.

4. Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; asli kusurlu olarak iki kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası tayin ve takdir etmek durumunda olan İlk Derece Mahkemesince, "Sanığın taksire dayalı kusurunun ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı" biçimindeki biçimindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçelerle temel cezanın 7 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinin, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı, hak, adalet ve nasafet kuralları ile dava dosyası içeriğine uygun olduğu; ayrıca "Sanığın aynı anda hem hızlı hem alkollü olarak ... kullanıp aynı zamanda cep telefonuyla da yazışmaya devam etmesi karşısında bilinçli taksir oluşturan eylemlerindeki yoğunluk" biçimindeki gerekçelerle temel cezada üçte birden yarıya kadar artırım öngören 5237 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca (1/2) oranında artırım yapılmasının isabetli ve orantılılık ilkesine de uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin ceza miktarına ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde bu nedenlere dayalı hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.03.2022 tarihli ve 2018/16-366 Esas, 2022/146 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un "Takdiri indirim nedenleri" başlıklı 62 nci maddesi takdîren uygulanmamasına karar verilirken gösterilen "verilecek cezanın geleceği üzerindeki olası etki" ifadesinin takdiri indirimin uygulanmamasına gerekçe olarak gösterilemeyeceğinin; zira suçlunun ıslahını ve bir daha suç işlememesini amaçlayan ceza adalet sisteminin ön yargılı bir yaklaşımı benimsemiş olamayacağının ve bu gerekçenin ancak cezada indirim yapılması hâlinde uygulanabileceğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de gösterilen diğer gerekçeye ve dosya kapsamına göre hükme etki edecek nitelikte olmadığı tespit edilen hukuka aykırılığa işaret edilmekle ve belirtilen husus eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.

3. Dairemizin istikrar kazanan kararlarında vurgulandığı üzere; sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken, sanığa ait sürücü belgesinin sınıfının belirtilmesi, kazaya karışan aracı sürme yetkisi veren sınıf ile sınırlı olarak sürücü belgesinin geri alınması gerekirken, sanığın, (B), (B1), (D1), (F), (M) sınıfı ehliyetinin bulunması ve yargılamaya konu trafik kazasını yönetimindeki otomobil ile yapması nedeniyle Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin "Sürücü Belgelerinin Sınıfları" başlıklı 75 inci maddesi uyarınca otomobil kullanacaklara verilen (B) sınıfı ile sınırlı olarak sanığın sürücü belgesinin geri alınması yerine 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasının amacına aykırı şekilde İlk Derece Mahkemesince sanığın sınıfı belirtmeden sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi biçiminde tespit edilen hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanığın (B) sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmek suretiyle İlk Derece Mahkemesinin kararındaki hukuka aykırılığın düzeltilmesi ile yetinilmesi yerine sanığın minibüs kullanacaklara verilen (D1) sınıfı sürücü belgesinin de geri alınmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş olup, bu durum, 5271 sayılı Kanun'un "Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller, hukuka aykırılığın düzeltilmesi" başlıklı 303 üncü maddesinde sayılan hâller arasında gösterilmemiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.02.2020 tarihli ve 2017/2-1047 Esas, 2020/117 Karar sayılı kararında yer alan; "... Diğer taraftan, karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinde dokuz bent hâlinde sayılan hâller arasında yer almayan bir hukuka aykırılığın giderilmesinin söz konusu olduğu durumlarda, istisnai ve sınırlayıcı hükümler içeren bu maddenin genişletilmesinin mümkün olmadığı ileri sürülebilir ise maddi ceza hukukunun aksine usul hukukunda kıyasın mümkün olduğu gözetilip; davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğunu düzenleyen Anayasanın 141. maddesinin dördüncü fıkrası ile usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmaların kanun hükmünde olduğunu hüküm altına alan 90. maddesinin 1 ve 5. fıkraları ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 'Adil yargılanma hakkı' başlıklı 6. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen makul sürede yargılanma ilkesi üst norm olarak dikkate alındığında bahsi geçen hukuka aykırılıklar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre Yerel Mahkeme hükmünün düzeltilmek suretiyle onanması mümkündür..." şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında sanığın minibüs kullanacaklara verilen (D1) sınıfı sürücü belgesinin geri alınması biçiminde tespit edilen hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (D) bendinin (3) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 08.03.2023 tarihli ve 2023/501 Esas, 2023/617 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği Bölge Adliye Mahkemesinin kararının hüküm fıkrasının sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin bölümünde yer alan "B ve D1 sınıfı," ibarelerinin "(B) sınıfı" ibareleri ile değiştirilmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5852, Karar No: 2013/8975, Tarih: 30.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/5852 E.  ,  2013/8975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan ....’nun baba adı .... olduğu halde maliki bulunduğu 430 ada 9 parsel sayılı taşınmazda sehven ....olarak yer aldığını ileri sürerek tapu kaydında baba adı ve doğum tarihinin nüfus kaydına göre düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmaz maliki....’nun baba adının

.... olduğu, Tapu Sicil tüzüğünün 25. maddesine göre doğum tarihinin tapu kaydına yazılması gerekmediği, dava yoluyla bu bakımdan düzeltme istenemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle nüfus kaydına uygun olarak tapu kaydının düzeltilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına,

30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14684, Karar No: 2015/1217, Tarih: 29.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/14684 E.  ,  2015/1217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı aracın sürücüsü iken meydana gelen kazada öldüğünü açıklayıp ıslah ile artırılan toplam 150.000,00 TL maddi tazminatın tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile toplam 150.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmişti.

Dava, trafik kazası nedeni ile destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı taraf, trafik kazası sonucu desteğin öldüğünü ileri sürerek destekten yoksun kalma tazminatı talep etmiş, buna göre de bilirkişi tarafından TRHA-20 yaşam tablosu dikkate alınarak davacının ve ölen desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş ve hesaplama yapılmış olup mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Ancak karara esas alınan hesaplama, ...'nun 1989/4-586 esas,1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Yargıtay kriterlerine uygun olarak .. Tablosu esas alınarak davacının ve ölen desteğin muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ile davacının destekten yoksun kalma zararının hesaplanması gerekirken tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı olduğu biçimde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7382, Karar No: 2008/7356, Tarih: 15.12.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/7382 E.  ,  2008/7356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalılar ile davalı-k.davacı vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca eksik iş bedeli, değer kaybı, tescil, katılım payı ve vergi alacağı ile bodrum kat hisse bedelinin tahsili, karşı dava tapu iptâli ve tescil, fazla imalât bedeli ile ödenecek olan tapu harçlarının tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında imzalanan düzenleme şeklindeki kat karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahibine 2,5 adet daire verileceği kararlaştırılmış, dairelerin hangi kat ve yönde olduğu belirlendiği halde alanı konusunda herhangi bir belirleme yapılmamıştır. Davacıya ait güney cephede bulunan bağımsız bölümler ile yükleniciye bırakılan kuzey cephedeki diğer daireler arasında miktar açısından fark bulunduğu alınan raporlar ve taraf beyanlarından anlaşılmaktadır. Birinci bilirkişi kurulu raporunda davacıya ait dairelerin olması gerekenden 2,60 m2, ikinci bilirkişi kurulu raporunda 3,60 m2 küçük yapıldığı belirtilmiştir. Raporlar arasında miktar açısından fark bulunduğundan mahkemece konusunda uzman yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle yerinde keşif yapılarak davalı ve karşı davacı yükleniciye ait bağımsız bölümlerin alanlarında da asansör yapılması ve bahçe mesafesinin geriye çekilmesi nedeniyle küçülme olup olmadığı, davacı arsa sahibine ait dairelerin ne miktarda küçük yapıldığı ve bunların dava tarihi itibariyle değeri konusunda rapor alınarak, ek sözleşmede takas işlemi dairelerin mevcut durumuna göre yapıldığından ek sözleşme gereğince davacı arsa sahibine devredilen 1/2 daire hariç 2,5 bağımsız bölümdeki değer kaybının hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu bu kalem isteğin tümden reddi doğru olmamıştır.

3-Asıl davada katılım payı ve emlak vergisinin 334,00 YTL olarak ödendiği ileri sürülerek sözleşmenin 7. maddesi uyarınca bu miktarın tahsili talep edildiği ve ıslahla artırılmadığı halde, bu kalem alacakla ilgili 930,48 YTL’ye hükmedilmiş olması HUMK’nın 74. maddesine aykırı bulunmuştur.

3-Asıl davada katılım payı ve emlak vergisinin 334,00 YTL olarak ödendiği ileri sürülerek sözleşmenin 7. maddesi uyarınca bu miktarın tahsili talep edildiği ve ıslahla artırılmadığı halde, bu kalem alacakla ilgili 930,48 YTL’ye hükmedilmiş olması HUMK’nın 74. maddesine aykırı bulunmuştur.

Sözleşmeden kaynaklanan alacaklara temerrüt faizi uygulanabilmesi için alacağın kesin vadede ödenmemesi ya da alacaklının miktar belirtmek ve ödenmesi talep edilmek suretiyle keşide edeceği ihtarname ile borçlunun temerrüde düşürülmesi zorunludur. Somut olayda 23.10.2002 tarihli ihtarnamede eksik işlerin tamamlanması talep edilmiş olup, miktar ve ödeme istemini içermeyen bu ihtarname eksik ve kusurlu işler bedeli yönünden temerrüde düşürücü nitelikte olmadığı halde kabul edilen eksik ve kusurlu işler bedeline dava tarihi yerine ihtarnamede verilen süreye göre saptanan tarihten itibaren faiz yürütülmesi de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Yanlar arasında imzalanan sözleşmenin 6. maddesi ve ek sözleşmeden zemin kat 3 nolu bağımsız bölümün yükleniciye bırakıldığı ve arsa sahibinin alacaklarının teminatı olarak tutulmasının kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. İnşaatla ilgili SSK prim borçları ödenip iskân ruhsatı da 30.12.2003 tarihinde alındığına göre BK’nın 81. maddesi hükmünce asıl davada arsa sahibi lehine hükmedilecek eksik ve kusurlu işler, katılım payı ve vergiler, değer kaybı alacaklarının arsa sahibine ödenmesi koşuluyla bu bağımsız bölümün yüklenici adına tesciline karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu karşı davanın tümden reddi de yerinde görülmemiştir.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca kabulüyle hükmün (2.) bent uyarınca davacı-karşı davalı arsa sahibi mirasçıları, (3.) bent gereğince davalı-karşı davacı yüklenici yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 15.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/878, Karar No: 2017/746, Tarih: 28.03.2017

**6. Ceza Dairesi         2017/878 E.  ,  2017/746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : TCK'nın 149/1-h, 53/1, 10 yıl hapis cezası. İstinaf yasa yolu başvurusunun esastan reddine

Katılan ... ile sanık ...’ın 05/01/2015 tarihinde gece saat 00:30-01:00 sularında metrodan Soğanlık’ta inerek birlikte yürümeye başladıkları, mağdurun “eve gelmedik mi” diye sormasına sinirlenen sanığın mağduru itekleyip yere düşürdüğü ve tekmelediği, mağdurun ayağa kalktığı, bu defa sanığın mağdurun kolunda asılı bulunan çantasını çekiştirmeye başladığı ve çantayı ver diye bağırdığı mağdurun çantasını vermemek için sıkı sıkı tutmasına rağmen hızla çekerek aldığı ve oradan uzaklaştığı; sanığın bu bağlamda nitelikli yağma suçunu işlediği iddiasıyla; yakınanların şikayetçi olduklarını,

Sanık ... ve savunmanı iddiaların yerinde olmadığını beyan etmiş, sanık üzerinde ele geçen ve mağdura ait olan telefonu olay tarihinde mağdurun kendisine verdiğini, atılı suçu işlemediğini savunmalarında ileri sürmüştür.

09.06.2015 gün 2015/1490 sayılı iddianameyi kabulle yürütülen yargılama sonunda İstanbul Anadolu 9.Ağır Ceza mahkemesi 2015/284 Esas - 2016/138 Karar sayılı kararında mağdurun anlatımı ve adli raporu karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair TCK.nın 149/1-h, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasıyla mahkumiyetine dair kararına karşı sanık savunmanının istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Dairesi 30.11.2016 gün ve 2016/106 Esas-2016/90 Karar sayılı kararı ile sanık savunmanının istinaf başvurusunu duruşma açmadan dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde esastan red kararı vermiştir.

Kararın sanık savunmanına 09.12.2016 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine 12.12.2016 tarihli dilekçesinde; sanığın atılı suçu işlemediğini, sanığın temyiz kudretine haiz olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulduğu gerekçeleri ile usulüne uygun olarak temyiz davası açtığı; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2017 gün ve 2016/401831 sayılı hükmün onanmasını talep eden esas hakkında görüş içeren tebliğname ekinde gönderilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Dairesinin 30.11.2016 gün ve 2016/106 Esas - 2016/90 Karar sayılı kararına karşı temyiz dilekçesinde ileri sürülen hukuka aykırılıklar CMK'nın 288.maddesi bağlamında; mutlak hukuka aykırılıklar ise CMK'nın 289.maddesi uyarınca re'sen incelendi;

Toplanan delillere karar yerinde incelenip sanık ...’ın 05.01.2015 tarihinde saat 00.30-01.00 sularında mağdur ... ile metrodan ...’ta inerek, yürümeye başladıkları, mağdurun “eve gelmedik mi” diye sormasına kızıp, itekleyip yere düşürdüğü ve tekmelediği, ayağa kalkan mağdurun kolunda asılı bulunan çantasını vermemek için direnmesine rağmen zorla alarak oradan uzaklaştığı olayda; geceleyin yağma suçunun sübut, kabul, oluş, soruşturma sonuçlarına uygun şekilde tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı nitelikte takdir kılınmış savunma, inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hukuken geçerli delillere göre verilen karar yerinde olup, istinaf isteminin esastan reddine dair kararda hiçbir hukuka aykırılık bulunmadığından usule, yasaya ve hukuka uygun bulunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14.Ceza Dairesinin 30.11.2016 gün, 2016/106 Esas -2016/90 Karar sayılı kararına yönelik, sanık ... savunmanının açtığı temyiz davasının CMK’nın 302/1.maddesi uyarınca esastan reddi ile hükmün ONANMASINA, 28.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2944, Karar No: 2019/5627, Tarih: 13.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/2944 E.  ,  2019/5627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Katılan temsilcisinin temyizi yönünden yapılan incelemede,

02/11/2011 tarihinde yürürlüğe giren 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin (KHK) 6/3. maddesi uyarınca, aynı KHK'nun 5. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında belirtilen usullere göre muhakemat hizmeti temin edilemeyen hallerde adli ve idari davalar ile icra takiplerini yürütmek üzere merkez ve taşra birim amirlerine, anılan KHK'nun 2/1-e maddesinde tanımlanan üst yönetici tarafından temsil yetkisi verilebileceğinin hüküm altına alınmasına göre, dava takip yetkisinin üst yönetici tarafından müdürlük teşkilatı bulunan yerlerde orman işletme müdürüne, şeflik teşkilatı bulunan yerlerde ise orman işletme şefine devredilebileceği, taşra birim amirlerinin bu yetkilerinin devredilmesinin ise anılan KHK tarafından öngörülmediği gözetildiğinde temyiz tarihi itibariyle dava takip yetkisi bulunmayan işletme müdür yardımcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE,

2-Sanığın temyiz talebine yönelik olarak yapılan incelemede ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.