muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13110, Karar No: 2013/11440, Tarih: 08.07.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13110 E.  ,  2013/11440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının bu davaya konu 13.01.2010 gün 2010/1251 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın işlettiği kahvehanenin ruhsatsız olması nedeniyle 10.03.2009 tarihinde mühürlendiğinin, 03.06.2009 günü yapılan kontrolde mührün bozularak işletmeye devam edildiğinin tespit edilmesi nedeniyle ikinci kez mühürleme yapıldığının, 23.11.2009 tarihinde yapılan ikinci kontrolde ise sanığın aynı şekilde mührü bozarak faaliyetine devam ettiğinin tespit edildiği iddiası ile TCK'nun 203/1, 43. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davasının açıldığı, mahkemece sanığın 03.06.2009 ve 23.11.2009 tarihlerinde mühürleri bozarak zincirleme şekilde üzerine atılı suçu işlediği kabul edilerek cezalandırılmasına karar verildiği; ancak yapılan UYAP sorgulamasında, Dairemizin 2012/8778 Esas sırasında temyiz incelemesinde olan Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2009 gün 2009/1029 Esas ve 2009/1438 karar sayılı dosyasına ait karar ve 26.06.2009 tarihli iddianame örneğinden, sanığın aynı işyerinde 03.06.2009 tarihinde işlediği mühür bozma suçundan dolayı TCK'nun 203/1, 62, 52/2. maddeleri uygulanmak suretiyle 3.000 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verildiği, temyize konu dosyada davanın konusunun 03.06.2009 ve 23.11.2009 tarihli tutanaklar olup, 03.06.2009 tarihli mühür bozmak eylemi ile ilgili daha önce Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.11.2009 gün 2009/1029 Esas ve 2009/1438 karar sayılı ilamı ile sanığın mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle açılan davanın mükerrer olduğu, sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini, yasaya aykırı,

2- Hükümden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasa ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1, 168. maddelerinde yapılan değişiklikler nedeniyle sanığın elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan dolayı adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2009 tarih ve 2008/696 Esas ve 2009/931 karar sayılı ilamı ile Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2008 tarih 2008/591 Esas ve 2008/968 karar sayılı ilamlarından hangisinin tekerrüre esas olduğunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/596, Karar No: 2022/17794, Tarih: 28.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/596 E.  ,  2022/17794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarına yönelik sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, işyerinde daha önce çırak olarak çalışan mağdur çocuğun hırsızlık yaptığını farketmesi üzerine işine son verdiği, mağdur çocuğun işten ayrıldıktan sonra da gelerek çırak olarak çalışan tanık ...'ı tehdit edip hırsızlık yaptığını duyması üzerine, mağdur çocuğu okulundan alarak işyerinin arka kısmına götürdüğü, darbederek basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı ve kimseye birşey söylememesi konusunda tehdit ederek serbest bıraktığı anlaşılan olayda; sanığın tevilli ikrarı, mağdur ve tanık beyanları, ... raporu ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir ve tehdit ile gerçekleştirmesi karşısında eylemine uyan TCK.nın 109/2, 109/3-f ve 29. maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9153, Karar No: 2014/11482, Tarih: 16.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9153 E.  ,  2014/11482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan, 163 ada 1 parsel sayılı 7.446,57 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kaçak ve yitik kişilerden kalan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmış, yargılama sırasında tapu ve vergi kayıtlarına da dayanmıştır. Mahkemece usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 163 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 16.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6590, Karar No: 2019/17078, Tarih: 24.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/6590 E.  ,  2019/17078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı Belediyede 27.09.2012-21.04.2014 tarihleri arasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, 21.04.2014 tarihinde ihbar süresi tanınmadan ve hiçbir gerekçe gösterilmeksizin iş sözleşmesine son verildiğini, müvekkilinin baştan itibaren davalı İdarenin alt işvereni olan şirketlerde çalıştığını ve asıl işveren-alt işveren ilşkisi nedeniyle işçilik alacaklarından sorumlu olduklarını, 12/24 nöbet sistemi ile çalışan müvekkiline 01.01.2012 tarihine kadar genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin tam olarak kullandırılmadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili kurumda herhangi bir birimde çalışmadığını, işçi veya memur olarak herhangi bir görevinin olmadığını, davanın müvekkili yönünden husumetten reddinin gerektiğini, hukuki sorumluluğunun kabul edilmesi halinde ise belediyenin resmi bir kurum olması nedeniyle fazla çalışma yapılması halinde fazla çalışılan saatlerle ilgili ücretlerin ödendiğini, yıllık izinlerin kullandırıldığını, dini ve milli bayram tatil ücretlerinin ödendiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamada, davanın kabulü yönünde verilen ilk karar Dairemizin 2017/7351 esas 2018/4954 karar sayılı 27.02.2018 tarihli kararı ile “ Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden birbuçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanması gerektiği ve davacının talebinin haftalık 52,5 saat çalışma yapıldığı yönünde olmasına rağmen hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık altmış saat çalışma yapıldığının kabul edilmesinin HMK 26. maddesinde yer alan taleple bağlılık ilkesine aykırı olduğu” gerekçeleri ile bozulmuş olup, Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde “davacı vekilince söz konusu alacakların ödendiği beyanı dikkate alınarak karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmiştir

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Öte yandan, kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların Mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

10.04.1992 gün ve 1991/7 esas 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve 6100 sayılı HMK'nın 298. maddesi uyarınca hüküm fıkrası ile gerekçe arasında veya tefhim edilen kısa karar ile gerekçe arasında çelişki olması bozma sebebidir.

Dosya içeriğine göre, 29.05.2018 tarihli duruşmada Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek “Net 2.101,59 TL kıdem tazminatı alacağının, net 1.596,99 TL ihbar tazminatı alacağının, net 165,41 TL yıllık izin ücreti alacağının, net 2.005,26 TL fazla mesai alacağının kabulü ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline” şeklindeki kısa karar duruşmada hazır olan taraflara tefhim olunmuştur. Ne var ki, bir kısım işçilik alacaklarının tefhim olunan kısa kararda bu şekilde hüküm altına alınmasına rağmen, gerekçeli kararda, “karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmiş olması, tefhim olunan kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olmasına sebebiyet verdiğinden hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4094, Karar No: 2013/9726, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4094 E.  ,  2013/9726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitiyle, biriken aylıklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, davacının boşanma davasına ilişkin dosya getirtilmeli, davacının ölüm aylığı aldığı tahsis dosyası Kurumdan

istenmeli, davacının aylığına hak kazandığı babasının ölüm tarihi araştrılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, davacının ve boşandığı eşinin ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davacının ve boşandığı eşinin ikmetgah adreslerindeki komşular araştırılarak tanık sıfatıyla ifadeleri alınmalı ve “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8867, Karar No: 2013/3404, Tarih: 26.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/8867 E.  ,  2013/3404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, aksine Kurum işleminin iptali ile murisin 26.09.1983-22.03.1985 arası dönemde Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, istek gibi davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 Sayılı Kanunun, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 Sayılı Kanunla değişik 24. maddesi hükmüne göre; bir kimsenin zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olabilmesi için, ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olması, gelir vergisinden muaf olanların ise meslek kuruluşuna kayıtlı bulunması gerekir.

Somut olayda, 26.09.1993 tarihinde intikal eden giriş bildirgesine ve hayvan tacirliğine dayalı 15.04.1983 tarihli vergi kaydına istinaden davacının vergi kayıt tarihi itibariyle Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği, tescile esas vergi kaydının 26.09.1983 tarihinde sona erip sicil kaydının bulunmadığı, oda kaydının ise 29.01.1980-23.12.1985 arası döneme ilişkin olduğu, ilk defa 26.09.1983 tarihinde geçmişe yönelik olarak prim ödeyen davacıya, 15.04.1983-26.09.1983 ve 22.03.1985-23.12.1985 arası dönemde 1 yıl 2 ay 12 gün hizmet verilip, 31.03.2011 tarihli ekstreye göre 792,10 TL borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Murisin, 20.04.1982 tarihi öncesi tescili bulunmadığından, sigortalılık koşullarının 2654 sayılı kanuna göre belirlenmesi gerekir. Mahkemece, vergi kaydının 26.09.1983 tarihinde sona erdiği gözetilerek murisin gelir vergisinden muaf olup olmadığı hususu ile kendi nam ve hesabına faaliyet durumu araştırılıp irdelenmeli, diğer taraftan 26.09.2003 tarihinde yapılan prim ödemesinin davalı dönemi kapsayıp kapsamadığı, kapsıyor ise karşılık geldiği süre Kurumdan sorulup, bu çerçevede zorunlu ya da isteğe bağlı sigortalılık durumu değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.