muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11513, Karar No: 2017/1910, Tarih: 07.03.2017

... Kadastro Komisyonu üyeleri hakkında ... 37. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/434 sayılı dosyası ile kamu davası açılmış olmakla, komisyon üyelerinin yaptığı işlemlerin yok hükmünde sayılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; dosya kapsamından, yörede 1938 yılında ilk ... kadastrosunun yapıldığı, daha sonra 1979 yılında 5 numaralı ... Kadastro Komisyonu tarafından yapılan daha önce herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış ormanların kadastrosu, sınırlaması yapılan Devlet ormanlarının ve özel ormanların aplikasyonu çalışmasında 256, 259, 260 ve 261 sayılı parsellerin "... (3) Özel Ormanı" olarak sınırlandırıldığı, 2010 yılında yapılan 2/B çalışmasında ise bu özel ormanın bir bölümünün ... niteliğini kaybettiğinden bahisle P.XXX numarası verilerek 2/B madde sahası olarak ayrıldığı, yine 13.05.2010 günlü şekli ve hukukî noksanlıkları düzeltme tutanağı ile 2083, 2084, 2086 ve 2083 OS noktalarından oluşan poligon ile 200, 187, 2090, 2091, 2058, 3092, 3093 ve 200 OS noktalarından oluşan iki ayrı bölüm halinde ... Özel Ormanı (3/A) ve (3/B) olarak düzeltilmesi için bakanlıktan "olur" alınmış ise de; müfettiş incelemesi sonucunda aplikasyonun hatalı yapıldığının belirlenmesi üzerine 2011 yılında önceki "olur"un iptal edildiği, 2005 yılında bölgede yapılan imar uygulaması ile yeni imar parsellerinin oluştuğu ancak; karara dayanak alınan uzman bilirkişi rapor ve krokilerinde, çekişmeli taşınmazların tapulama tespiti sırasında oluşan ilk çapı üzerinde irtibatlı olarak ve yukarıda sözü edilen tüm uygulamaları yansıtacak şekilde duraksamaya yer vermeyecek biçimde bir uygulamanın yapılmadığı anlaşılmaktadır. Oysa; aplikasyon yeni bir tahdit olmayıp, aplikasyonun ilk tahdide uygun olması zorunludur. Kesinleşen ... kadastro sınırlarını hiçbir merci ve makamın aplikasyonla değiştirme yetkisi bulunmamaktadır. 1978 yılında yapılan özel ... sınırlaması da valilik onayı ve ilân sonucunda kesinleştiğine göre davalılar yönünden özel ... olgusu kesinleşmiş ise de; 1978 yılında yapılan aplikasyonun ilk ... sınırlandırmasına; 2010 yılında yapılan aplikasyonun da yine özel ... sınırlamasına uygun olma zorunluluğu gözönüne alındığında, denetime açık olmayan ve taşınmazların tapulama tespitindeki ilk çapı, ifraz, imar uygulamaları ve tüm ... kadastro çalışmaları ile irtibatlandırılmayan krokiye dayanılarak hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

Bu nedenlerle; öncelikle, çekişmeli taşınmazların ilk geldisini oluşturan kadastro parsellerine ait orjinal pafta fotokopisi, daha sonra 2005 yılında yapılan imar uygulamaları ve ifraz haritaları, yörede ilk kez yapılan ve 1938 yılında kesinleşen ilk ... kadastrosuna, daha sonra 14.09.1982 tarihinde ilân edilen aplikasyon ve özel ..., 07.06.2010 tarihinde ilân edilen aplikasyon ve 2/B madde çalışmalarına ilişkin aslına göre renklendirilmiş ve ... sınır noktalarının açıkça okunabildiği onaylı ... kadastro haritaları ile tutanakları bulundukları yerden getirtilmeli, daha sonra, mahkemece önceki bilirkişiler dışında serbest ... mühendisleri arasından seçilecek üç uzman ... mühendisi ile yeteri kadar harita mühendisi ya da fen ehlinden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile yapılacak keşifte, kesinleşen ilk ... kadastro haritası ve tutanakları yerel bilirkişilerin yardımı ve uzman bilirkişiler eliyle ilk ... kadastrosundaki ölçü teknikleri ile ve eski tarihli memleket haritasında bulunan sabit noktalardan hareketle, ... kadastro tutanağında yazılı açı ve mesafeler okunup ölçülerek vet tüm ... sınır noktaları birer birer arazide bulunarak çevre parselleri de gösterecek biçimde zeminde uygulanmalı, ilk ... kadastro haritası ve özel ... sınırlamasının itirazsız kesinleştiği, sonradan çalışan komisyonun önceki komisyonun çalışmasını ortadan kaldıracak şekilde işlemler yapamayacağı, ancak tutanak-harita uyumsuzlugu varsa, tutanakların haritaya göre düzeltilebileceği gözönünde bulundurulmalı, OS noktalarından zeminde bulunamayanlar var ise nedeni üzerinde durularak yerlerinden sökülüp, yok edilip edilmedikleri saptanmalı, zeminde bulunamayan noktaların yerleri, halen var olan ve en yakın sabit ... sınır noktaları esas alınarak ve yine ... kadastro tutanaklarındaki açı ve mesafeler okunup ölçülerek ... sınır noktalarının izledikleri tahdit hattına göre birer birer arazide bulunup röperlenmeli, aynı yöntemle aplikasyon ve 2/B madde uygulamasına ilişkin çalışma tutanak ve haritası uygulanmalı; kadastro paftası üzerinde gösterilmelidir.

Bilirkişi kuruluna çekişmeli taşınmazların tapulama sırasındaki ilk çapına ve ifraz ve imar uygulamalarından sonra oluşan çaplarına, ilk ... kadastrosuna ve daha sonra aplikasyon 2. madde ve 2/B madde uygulamasına ilişkin tutanak ve haritalarına göre konumunu gösteren, ayrı renklerle işaretlenmiş kroki çizdirilmeli, taşınmazların ... kadastrosuna göre konumu duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı, 19 numaralı ... Kadastro Komisyonu üyeleri hakkında ... 37. Sulh Ceza Mahkemesince kurum zararının oluşmadığı gerekçesiyle verilen 2012/434 - 2013/297 karar sayılı, beraat kararının ... Genel Müdürlüğünce temyiz edildiği ve halen kesinleşmediği anlaşıldığından kesinleşmesi beklenmeli, bu şekilde yapılacak araştırma inceleme sonucunda aplikasyon hatası olup olmadığı ve taşınmazların eylemli durumlarına göre özel ... niteliğini kaybedip kaybetmediği, 2/B madde koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek ... Yönetiminin davası hakkında bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetimi, davalılar... ve ...Turizm AŞ,... İnşaat AŞ, ... ve Hazine vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre takdir edilen 1480,00'er TL vekalet ücretinin davacı ... Yönetiminden alınarak, ayrı ayrı duruşmaya gelip kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar ...,...- ... ve Hazineye; davalılardan alınarak davacı ... Yönetimine verilmesine, temyiz harcının temyiz edenlere iadesine 07/03/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22963, Karar No: 2013/2199, Tarih: 07.02.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/22963 E.  ,  2013/2199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/184959

MAHKEMESİ : Akdağmadeni Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2009

NUMARASI : 2007/293 (E) ve 2009/38 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun 20.08.2007 tarihli müdafii huzurunda verdiği ifadesinde, katılanın kendisine küfür edip, tokat atması ve ardından da taşla burnuna vurmasının etkisiyle, kendisinin de katılana küfür ettiğini belirtmesi karşısında, atılı suçu işlediği sabit olup, hakkında 5237 sayılı TCK.nun 129. maddesi de tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4, Karar No: 2016/4, Tarih: 13.05.2016

**Büyük Genel Kurulu         2016/4 E.  ,  2016/4 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay Hukuk Genel Kurulu İlk Derece Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasında yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nca;

“Davacı yargısal faaliyet nedeniyle 6100 sayılı HMK’nun 46. maddesine dayanarak tazminat isteminde bulunmuştur.

Davacı 28/06/2013 tarihli dava dilekçesinde; Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesinde (Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi, 2007/410,117 sayılı dosya) açtığı dava da, davalı Selçuk İplik San. Ve Tic AŞ. tarafından üretilen malların Yunanistan'daki çeşitli firmalara satılmasına rağmen kendisine ödenmesi gereken komisyon bedelleri ödenmediğini iddia ederek alacak davası açtığını, mahkemece, yapılan işin mahiyetinin tellallık değil, sözlü acentelik olarak kabul edilerek hüküm kurulduğunu, ne var ki Yargıtay 11. Hukuk Dairesi tarafından kararın bozulduğunu, Dairece taraflar arasındaki hukuki ilişkinin tellallık ilişkisi olduğunun kabul edildiğini, bunun ise Kanun’un açık emrine aykırı olduğunu, ihbar edilen hakimlerin HMK’nın 46. Maddesinin (a),(c),(ç),(d) ve (e) bentlerine aykırı davrandıklarını iddia ederek 1.000.000 TL manevi ve 1400.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili ise HMK 46 maddesinin şartların oluşmadığını, asıl davanın derdest olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dava dilekçesinin esasa kayıt edilmesini takiben dosya 10.07.2013 tarihinde gündeme alınmış, yapılan görüşmeler sonunda naip üye tayin edilmiş ve dilekçeler aşaması tamamlandıktan sonra 6100 sayılı HMK 138. maddesi gereğince dosya üzerinden dava şartları incelenmiş ve dava şartları bakımından eksiklik bulunmadığı tespit edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 116. maddesindeki ilk itiraz ileri sürülmediği için herhangi bir inceleme yapılmamıştır.

6100 sayılı HMK’nun 48. maddesi gereğince dava, dava konusu yargısal faaliyette imzası bulunan Daire Başkanı ve üyelerine ihbar edilmiştir.

Taraflar 6100 sayılı HMK 139. ve 147. maddeleri gereğince meşruhatlı davetiye ile ön inceleme duruşmasına, aynı Kanun’un 140. maddesi gereğince de ön inceleme duruşması yapıldıktan sonra tahkikat duruşmasına davet edilmişlerdir.

Ön inceleme aşamasında, dava dilekçesinde belirtilen ancak henüz ibraz edilmeyen mahkeme dosyalarının asılları ilgili mahkemelerden istenilmiş ve dosya içine alınmıştır.

Davalı vekili, davanın esasını teşkil eden Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesine ait 2007/410,117 sayılı dosyanın kesinleşmediğini, bu nedenle dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddedilmesi gerektiği savunmuş ise de; 21.02.2014 gün ve 6526 sayılı Kanun ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu 93/A maddesinin kaldırılması karşısında yargısal faaliyete esas davanın kesinleşmesi artık dava şartı olmaktan çıkmıştır.

Davalı vekili, davanın esasını teşkil eden Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesine ait 2007/410,117 sayılı dosyanın kesinleşmediğini, bu nedenle dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddedilmesi gerektiği savunmuş ise de; 21.02.2014 gün ve 6526 sayılı Kanun ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu 93/A maddesinin kaldırılması karşısında yargısal faaliyete esas davanın kesinleşmesi artık dava şartı olmaktan çıkmıştır.

Hukuk Genel Kurulu’nda yapılan işin esası hakkındaki görüşmelere geçilmeden önce, dava konusu dosyanın aşamaları hakkında kısaca bilgi verilmesi gereklidir;

Davacı ..., davalı Selçuk İplik Sanayi Ve Tic AŞ. aleyhine 02.11.2007 tarihinde açtığı alacak davasında; davalının, ürettiği malların Yunanistan'daki çeşitli firmalara satılmasında aracılık yaptığını, acentelik faaliyetinden dolayı ödenmesi gereken komisyon bedelleri ödenmediğini iddia ederek alacak isteminde bulunmuştur.

Mahkemece alınan bilirkişi raporunda (06.08.2009), taraflar arasındaki ilişkinin sözlü acentelik ilişkisi olduğu, alacağın zaman aşımına uğramadığı, davacının 133.527 EURO alacağı bulunduğu, alacağa kanuni faiz uygulanması gerektiği görüşü belirtilmiştir. Bir bilirkişi rapora muhalif kalmış ise de, söz konusu muhalif bilirkişide taraflar arasındaki sözleşmenin acentelik ilişkisi olduğunu kabul etmiştir.

İtiraz üzerine alınan bilirkişi raporunda (22.11.2010) ise taraflar arasında 06.09.2002-31.12.2005 tarihleri arasında gerçekleşen ticari ilişkinin TTK 100. maddesi kapsamında tellallık faaliyeti olduğu,31.12.2005 tarihi itibariyle davacının tahsil edilmemiş 2.213,54 EURO tellaklık ücreti alacağı bulunduğu, ancak hesaplanan 2.213,54 EURO tellallık alacağının TTK’nun 106. maddesi gereğince dava tarihi (02.11.2007) itibariyle zamanaşımına uğradığı şeklinde görüş bildirilmiştir.

24.10.2011 tarihli bilirkişi raporunda ise, davacı tarafın aracılık faaliyetine ilişkin sözleşmenin imzalandığı 06.09.2002 tarihinde, acentelik faaliyetine ilişkin gerekli donanıma sahip olduğuna dair bilgi ve belgelerin dosyada bulunmaması ve ilgili sözleşmede Yunanistan'da yapılacak belirsiz sözleşmeler yerine 4 firma ile yapılacak sözleşmelerin aracılık faaliyetlerine konu yapılması nedeniyle, taraflar arasındaki ilişkinin tellallık ilişkisi olduğu, davacının 11.08.2005 tarihi itibariyle talep edebileceği alacak tutarının 12.213,54.- EURO olarak hesaplandığı, davacının yaptığı işin bilirkişi heyetimizce tellallık olarak değerlendirilmesi neticesinde TTK 106/11. Md. çerçevesinde huzurdaki davanın 1 yıllık sürede açılmadığı ve bu nedenle zamanaşımına uğradığı” şeklinde görüş bildirilmiştir.

Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi, 16.02.2012 günlü karar ile dosya kapsamından yapılan işin mahiyetinin tellallık değil, sözlü acentelik olduğu anlaşıldığından, zamanaşımına uğramayan ve tahsil edilemeyen alacağın ödemesi gerektiği kabul edilmiş ve 296.349,82 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, bu miktara asıl dava değeri olan 40.000 TL için dava tarihinden itibaren ticari avans faizi işletilmesine, ıslah miktarı olan 256.349,82 TL için de ıslah tarihi olan 09.12.2009 tarihinden itibaren ticari avans faizi işletilmesine karar verilmiştir.

Temyiz istemi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 10.06.2011 gün ve 2012/5206,129 sayılı bozma kararı ile mahkeme kararı bozulmuştur.

Yüksek Daire bozma gerekçesinde;

“…

1- Dava, bakiye komisyon bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, davalının ürettiği malların Yunanistan'a ihraç edilmesinde davacının aracılık ettiği, bu hizmetinin bedeli olarak % 3 oranında davalı şirketten, % 2 oranında ise ihracat yapılan firmadan komisyon aldığı, dava konusu döneme ilişkin olarak taraflar arasındaki ticari ilişkinin 06.09.2002 ile 31.12.2005 tarihleri arasında gerçekleştiği dosya kapsamı ile sabittir. Taraflar arasındaki asıl uyuşmazlık, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin mahiyetinin ne olduğu, başka bir deyişle hukuki ilişkinin acentelik ilişkisi mi yoksa ticari tellallık ilişkisi mi olduğu noktasında toplanmaktadır.

… fatura örneklerinden davacının kendi nam ve hesabına bir mal alım ve satım işlemi gerçekleştirmediği, Yunanistan'daki firmalara karşı hiçbir yükümlülük altına girmediği açık olup, acentelik muayyen bir yer veya bölge içinde daimi bir surette ticari bir işletmeyi ilgilendiren akitlerde aracılık etmeyi veya bunları o işletme adına yapmayı meslek edinen kimseye verilen unvan olması, 06.09.2002 tarihli belgeye göre davalıyı Yunanistan'da tüm işletmelere karşı değil, sadece 4 işletmeye karşı temsil etme yetkisi vermesi davacının hem davalıdan hem de , Yunanistan'daki firmalardan da komisyon alması, davacı vekilinin 19.12.2007 tarihli dilekçesi ile de kabul ettiği üzere, tellallık faaliyeti kapsamında kaldığının kabulü gerekir.

Öte yandan, acentelik faaliyetinin süreklilik arz etmesine karşın, tellallık geçici nitelikte olup tellal tek veya sınırlı sayıda sözleşmenin yapılmasına aracılık etmek üzere atanırken, acente belirli bir bölgede önceden belirlenmemiş sayıda sözleşme yapma konusunda görevlendirilmektedir. Acentelik faaliyetinin gerektirdiği süreklilik şartı, sadece aracılık işleminin belli bir devamlılıkta, birden fazla yapılması ile gerçekleşmediği, bu bağlamda davacı tarafından yürütülen faaliyetin süreklilik niteliğinin hukuki anlamda oluşmadığı da açıktır.

Bu durumda, mahkemece, yukarıdaki açıklamalar ve saptamalar doğrultusunda taraflar arasındaki hukuki ilişkinin tellallık ilişkisi olduğunun kabulü ile sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken yanılgılı hukuki nitelendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.” gerekçesi ile yerel mahkeme kararını bozmuş, karar düzeltme istemi ise 02.07.2013 tarihinde reddedilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 48. Maddesindeki tazminat davası dilekçesinde hangi sorumluluk sebebine dayanıldığının bildirilmesi zorunluluğu karşısında davacı ihbar edilen hakimlerin HMK 46/1-(a), (c), (ç), (d) ve (e) maddelerine aykırı davrandığını iddia ederek tazminat isteminde bulunmuştur.

6100 sayılı HMK 46 maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK 46. maddesine göre Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı ancak aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.

şeklindedir.

Davacının dayandığı hukuki sorumluluk nedenlerinden HMK 46. maddesinin (a) bendine göre hakimin sorumlu tutulabilmesi için;

Kanunumuz burada hâkimin taraflardan birini kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olmasını bir hukukî sorumluluk hali olarak düzenlemiş bulunmaktadır. Hâkimin bu bent hükmüne göre hukuken sorumlu tutulabilmesi için kararın hukuka aykırı olması yeterli değildir. Hakim hukuka aykırılığı taraflardan birini kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle yapmış olmalıdır. Bundan başka kanunda belirtilmemiş olmasına rağmen, hâkimin kasten hukuka aykırı karar vermesi gerekir ki davacı tarafın eldeki davada ihbar edilen hakimlerin kasten hukuka aykırı karar verdiklerine dair bir delil ileri sürmediği gibi eldeki deliller ile de ispat edilememiştir.

HMK 46. Maddenin (c) bendine göre hakimin sorumlu tutulabilmesi için ise (a) bendinde olduğu gibi sübjektif bir unsura yer verilmemiş, fakat açıkça kanuna aykırılık şartı aranmıştır. Bir kanun hükmü farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin değilse, bir başka deyişle hakim görüşünü hukuki dayanaklara ve bilimsel görüşlere dayandırarak farklı bir bakış açısı getirmiş veya delillerin takdirinden elde ettiği kanaat ile uyuşmazlığı sonuçlandırmış ise artık burada hakimin sorumluluğundan bahsetmek mümkün değildir. Eldeki davada ihbar edilen hakimler tarafların ileri sürdüğü delilleri ve bilirkişi raporlarını takdir ederek sonuca gitmiş ve hakimler ileri sürülen temyiz itirazlarını gerekçeli bir şekilde reddetmiş ve mahkeme kararını dosya içindeki deliller ve bilirkişi raporlarına göre bozmuştur.

Davacı, (ç) duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması haline de dayanmıştır.

Kanunumuzun bu hükmünü 154. maddenin ışığı altında yorumlamak gerekir. Bu maddeye göre yargılamanın işleyiş tarzı ancak tutanak ile ispat edilebileceğinden, hâkim zapta geçirilmeyen bir olaya dayanarak karar verirse, bu olayın aslında duruşma sırasında beyan edilmiş olduğunu isbat etse dahi sorumlu tutulur. Zira belirli bir olayın cereyan ettiğine ilişkin iddianın duruşma sırasında bildirildiği, ancak bunlara ilişkin beyanların zapta geçirilmesi ile ispat olunabilir. HMK 46/(ç) bendinde düzenlenmiş sorumluluk halinin doğması için de hâkimin kastına veya ağır kusuruna dayanan bir hareketinin varlığı şarttır. Bu nedenle tutanağa aykırı karar verilmesi hâkimin bir ihmalinden kaynaklanmış olsa bile, hakimin kastı veya ağır kusur bulunmadığından sorumluluğu söz konusu olmayacaktır.

Dayanılan bir diğer bent olan (d) duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması halinde ise; Hâkimin bu bent hükmüne dayanan fiili cezaî sorumluluğunu gerektiren suç teşkil eden bir fiildir. Tefhim veya tebliğ edilen tutanak, hüküm veya kararın değiştirilmesi veya tahrif edilmesi, dinlenmeyen bir şahidin dinlenmiş gibi ifadelerinin tutanağa geçirilmesi, mevcut olmayan bilirkişi beyanlarına yer verilmiş olması, taraf ifadelerinin sonradan tahrif edilerek değiştirilmesi, söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmesi ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması hep bu bent hükmüne giren sorumluluk halleridir. Bu bende göre hâkimin sorumlu tutulabilmesi için, hâkimin kasıt veya hilesinin ispat edilmesi gerekir. Bu ise, ancak tutanağın aksinin bir sahtelik davası ile ispat edilmesiyle mümkün olabilir. Eldeki davada böyle bir iddiaya yönelik delil ileri sürülmediği gibi, sahteliğe yönelik açılan herhangi bir dava da yoktur.

Davacının dayanağı olan (e) hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması sebebine gelince;

Davacının dayanağı olan (e) hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması sebebine gelince;

Mülga 1086 s. HUMK’nın 573/6 maddesinde de düzenlenmiş bu halin örnekleri aynı Kanun’un 574. maddesinde belirtilmiş ise de Mülga 1086 s. HUMK 574. maddesi 6100 sayılı Hukuk muhakemeleri Kanunu’na alınmamıştır. Kanunen kabul edilebilir bir dilekçeyi sebepsiz reddetmek, dilekçe hakkında kasten olumlu veya olumsuz bir karar vermemek, dilekçeyi sürünceme de bırakmak veya görülmeye hazır ve sırası gelmiş iken bir takım usul ve yasaya aykırı özürler beyanı ile kötü niyetle davaya devam etmemek örnek olarak sayılabilecektir. Bu bent hükmüne dayanan sorumluluktan bahsedebilmek için de hâkimin kastına dayanan bir hareketinin varlığı şarttır. Eldeki davada ise ihbar edilen hakimlerin hakkın yerine getirmediklerine yönelik bir delil ileri sürülmediği gibi, eldeki deliller ile de ispat edilememiştir.

Yukarıda da ifade edildiği üzere belirtilen sorumluluk sebeplerinin bulunduğunun davacı tarafından ispat edilmesi gereklidir. Ne var ki davacı bu yükümlülüğünü yerine getirememiştir. Bu nedenle hukuki sorumluk şartlarının gerçekleştiğinin kabul edilmesi mümkün değildir.

Disiplin para cezasına gelince; Davanın esastan reddine dikkate alındığında, 6100 sayılı HMK’nin 49 maddesi gereğince esastan reddedilen dava nedeniyle davacı yanın takdiren 500 TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

HÜKÜM: yukarıda açıklandığı üzere;

1.Davanın esastan reddine,

2.HMK 49 maddesi uyarınca takdiren 500,00 TL disiplin para cezasının davacıdan tahsiline,

3.Adli yardım talebinin kabul edilmesi nedeniyle davacından alınmayan;

-37,25 TL başvuru harcının davacıdan alınarak hazineye irat kaydına,

-25,20 TL karar ve ilam harcının davacıdan alınarak davalı hazineye verilmesine,

-Tebligat giderleri için kullanılan 59,00 TL'nin davacıdan alınarak hazineye irat kaydına,

4.Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12 maddesi gereğince reddedilen maddi tazminat için 64.900,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5.Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 10/3 maddesi gereğince reddedilen manevi tazminat için 3.000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,”

Dair taraf vekillerinin yüzünde oybirliği ile verilen, 18.12.2014 gün ve 2013/14-10 sayılı karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

BÜYÜK GENEL KURUL KARARI

Davacının temyiz istemi üzerine dosyadaki kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Hukuk Genel Kurulunca yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

İşin esasına girilmeden önce önsorun olarak 6100 sayılı HMK 47. maddesinde 01.04.2015 gün ve 6644 sayılı Yargıtay Kanunu İle Hukuk Muhakemeleri Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile yapılan değişikliğin eldeki davaya görev bakımında etkisi tartışılmıştır.

Öncelikle önsoruna etkili mevzuat değişikliğinden bahsedilmesi gereklidir;