muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/747, Karar No: 2015/534, Tarih: 21.01.2015

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK‘nun 141-144.maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-İddia ve dayanılan maddi olgular itibariyle dava, CMK 141.maddede de sayılan koruma tedbirinin uygulanmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin bulunması nedeniyle CMK’nun 141-144.maddesi gereğince Ağır Ceza Mahkemesi görevli olup Dairemiz görevli olmadığından dava dilekçesinin REDDİNE,

2-Alınması gereken 18,40 TL harcın peşin harç 22,30 TL’den mahsubu ile geri kalan 3,90 TL’nin istek halinde davacıya geri verilmesine,

3-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

4-Davalı kendisini duruşmada avukatla temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,”

Dair oyçokluğu ile verilen 10.05.2011 gün ve 2010/76, 2011/62 sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı vekili tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46.maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; işin esasına girilmeden önce, dava dilekçesinden taleb edilen manevi tazminat miktarı dikkate alındığından kararı tarihi itibariyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesi gereğince, temyize konu tazminat miktarı (1500,00 TL) gözetildiğinde, karar tarihi itibariyle daire kararına karşı temyiz yolunun açık olup olmadığı ön sorun olarak incelenmiştir.

Dava, manevi tazminatı istemine ilişkin olup, uyuşmazlığa konu miktar 1500,00 TL’dir.

Bilindiği üzere, 21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL olarak değiştirmiştir. Sonraki yıllarda 5219 ve 5236 sayılı Kanunlarda öngörülen katsayılar çerçevesinde miktarlar giderek artmıştır. Buna göre, 01.01.2011 tarihinden 31.12.2011 tarihine kadar katsayı artışı sonucu uygulanması gereken kesinlik (temyiz edilebilirlik sınırı) "1.540,00 TL"dir.

Eldeki davada, temyiz istemine konu kararın verildiği 10.05.2011 tarihinde, 5219 ve 5236 Sayılı Kanunlar gereği temyiz(kesinlik) sınırını 1.540,00 TL olarak değiştiren hükmü yürürlükte bulunduğuna göre 1.500,00 TL olan uyuşmazlığa konu miktar bu sınırın altında kaldığından, karara karşı temyiz yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/2.maddesi gereğince, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 21.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8759, Karar No: 2010/30393, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2010/8759 E.  ,  2010/30393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17.15. TL onama harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 16/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4020, Karar No: 2020/1174, Tarih: 23.09.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/4020 E.  ,  2020/1174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanma

Hüküm :TCK'nın 257/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasından yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.09.2020 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

"Görevi kötüye kullanma" suçundan Alanya 7. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonunda Sanık ...'ın mahkûmiyetine ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Dava konusu iddianamede "Mahmutlar Belediye Başkanlığının şikayetçinin talebi üzerine kendisine gönderilen 02/09/2008 tarih ve 13/1464-2121 sayılı yazısı ile, şikayete konu yerde yapılan incelemede müştekinin evine ve çevreye zararlı yeni bir yapılaşma tespit edilmediğinin bildirildiği, suç tarihi itibariyle Mahmutlar Belediye Başkanı olan şüphelinin suça konu yerde gerekli inceleme ve denetimleri yaptırmayarak şikayete konu imar mevzuatına aykırılıklara göz yumduğu, bu şekilde atılı suçu işlediği" iddia edilmiştir.

Müştekinin 19.08.2008 tarihli dilekçesi ile Mahmutlar Belediye Başkanlığına başvurarak "Cumhuriyet Mahallesinde bulunan Inn Bar isimli binada yasa ve usule aykırı yapılaşma olup kendi binasına çevreye zarar verildiğini" belirterek gereğinin yapılmasını istediği, Belediye Başkanı olan sanığın aynı gün dilekçeyi "gereği için" Fen İşleri Müdürlüğüne havale ettiği, Mahmutlar Belediyesinin 02.09.2008 tarihli yazı ile şikayetçiye "Yapılan incelemede evinize ve çevreye zararlı yeni bir yapılaşma olmadığı" bildirilmiş, yazıda teknisyen G.Çağlayan ve Fen İşl. Müd. S. Karaduman'ın paraflarının olduğu ve sanığın Belediye Başkanı sıfatıyla yazıyı imzaladığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılan keşifte müştekinin iddiasına konu yapıda imara aykırılıklar tespit edilmiş ise de Belediye Başkanı olan sanığın eylemi, müştekinin dilekçesini gereği için Fen İşleri Müdürlüğüne havale ettikten sonra ilgili birimin teknik personeli tarafından yapılan inceleme üzerine teknik personel ve birim müdürünün parafı ile hazırlanan yazıyı müştekiye tebliğ etmekten ibarettir. İddianamede ve mahkumiyet gerekçesinde belirtilen şekilde sanığın "Suça konu yerde gerekli inceleme ve denetimleri yaptırmayarak şikayete konu imar mevzuatına aykırılıklara göz yumduğu" iddiası sübuta ermemiştir. Şayet Fen İşleri Müdürlüğü personeli tarafından gerekli inceleme yapılmadığı halde müştekinin iddiasına konu binada imara aykırılık olmadığına dair yazı hazırlandığı iddia ediliyorsa bu ihtimalde Mahmutlar Belediyesinin 02.09.2008 tarihli yazısını hazırlayan ve paraflayan teknisyen ve Fen İşleri Müdürünün görevi ihmal suçundan yargılanmaları gerekmektedir.

Buna göre; müştekinin başvurusu üzerine dilekçeyi gereği için Fen İşleri Müdürlüğüne havale ettikten sonra ilgili birimin teknik personeli ve birim müdürünün parafı ile hazırlanan yazıyı müştekiye tebliğ etmekten ibaret eyleminde sanığın görevini ihmal etmediği ve atılı suçun unsurları oluşmadığı kanaatinde olduğumuzdan, mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiği düşüncesiyle onama yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/8211, Karar No: 2022/17327, Tarih: 01.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8211 E.  ,  2022/17327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2425 E., 2022/965 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/79 E., 2021/580 K.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1. Değerlendirme tarihi olan 2021 yılında, dava konusu Konya İli, Karatay İlçesi, Şemsi Tebrizi Mahallesi 974 ada 77 parsel sayılı taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak kabul edilen Küçükkumköprü Mahallesi 25144 ada 5 parsel sayılı taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan metrekare değerlerini gösteren ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden alınan resmî yazının,

2. Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibarıyla fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunu gösteren ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı alınan resmî yazıların,

3. Dava konusu Konya İli, Karatay İlçesi, Şemsi Tebrizi Mahallesi 974 ada 77 parsel sayılı taşınmazın oluşumu sırasında, geldisinden bedelsiz yola terk edilen bir yer olup olmadığını gösteren ilgili Kadastro Müdürlüğü, Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı alınan resmî yazıların,

dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

01.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18309, Karar No: 2013/18417, Tarih: 04.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/18309 E.  ,  2013/18417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, tedavide kullanılan ilaç salınımlı stent bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine, davanın kısmen kabulüne, ek karar ile de, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazının, kabulüne karar verilen miktarın kesinlik sınırında kalması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetildiğinde, Hukuk Usulu Muhakemeleri Kanununun 432. maddesine göre, temyiz itirazının süreden reddine ilişkin karar, tebliğinden itibaren 7 gün içinde temyiz edilebilir.

Mahkemenin, temyiz itirazına reddine ilişkin Ek Kararı, 01.07.2013 tarihinde anılan davalıya yöntemince tebliğ edilmiş, ek karara ilişkin temyiz ise 09.07.2013 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre anılan davalının temyizi yönünden 7 günlük temyiz süresi geçmiştir.

O halde, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da göz önünde tutularak anılan davalının ek kararın temyizine ilişkin dilekçesinin süre aşımı yönünden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Kurum vekilinin ek karara ilişkin temyiz isteminin, süre yönünden REDDİNE, 04.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17277, Karar No: 2015/12365, Tarih: 08.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/17277 E.  ,  2015/12365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av. ... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı, davalıya yapılan ödeme karşılığında teslim edilecek olan malların süresinde teslim edilmediğini, zarara uğradığını belirterek, 30.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının yemin teklifi üzerine davalının, davacının 8.700 TL ödeme yaptığını, malın tesliminde gecikme olacağının bildirildiğini, hazırlanan malın teslim alınmadığını, hatalı numuneden kaynaklı 3.000 TL'lik kısım için farklı mal gönderilmesini telefonda kabul ettiği halde bunları da teslim almadığını beyan ettiği, yemin ile bu hususların sabit olduğu, davalıya yüklenecek bir kusur bulunmadığı, davacının haksız olduğu, davalı tarafça kabul edilen miktar kadar malın mevcut olduğu gerekçesiyle davanın reddine, davalının kabul ettiği 8.700 TL değerindeki malın teslimi konusunda davacının muhtariyetine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı yan, davalıya bedeli ödenip sipariş edilen okul kıyafetlerinin süresinde teslim edilmediğini, zarara uğradığını belirterek 30.000 TL.nin davalıdan tahsiline karar verilmesi talebi ile iş bu davayı açmıştır.

Davalı yan ise, davacının sipariş aşamasında 8.700 TL. ödemesi bulunduğunu, davacının hazırlanan malları kabul etmediğini, kendilerinin de bu durumu kabul ederek yeniden kıyafet diktiklerini, davacıya, dava açıldıktan sonra, 5.700 TL. kısım için dikilen kıyafetlerin alınmasını bildirdiklerini, davacının kabul etmediğini, kalan 3.000 TL. kısım için ise davacıya atkı-bere verileceğinin söylendiğini, davacının bu durumu telefonda kabul ettiği halde sonradan atkı-berelerin de teslim alınmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalıya yüklenecek bir kusur bulunmadığı, davacının haksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, davalıya yüklenecek bir kusur bulunmadığı, davacının haksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle, davacı yan dava dilekçesinde davalıya 8.700 TL. ödediğini belirttikten sonra malın teslim edilmemesi nedeniyle uğradığı zararın 30.000 TL. olduğunu iddia ederek bu miktarın tahsili talebiyle dava açmıştır. Hal böyle olunca, avans olarak ödendiği hususunda ihtilaf bulunmayan 8.700 TL. dışında zarara uğradığı iddiasını ileri süren davacı, bu kısım yönünden ispat yükü altında bulunmakta olup mahkemece, davacıdan bu yöndeki delillerinin neler olduğu sorularak, bildirilen deliller toplanıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, kural olarak davacı yan iş bu davasında avans olarak ödediği 8.700 TL. Karşılığında davalının süresinde kıyafetleri teslim etmediğini ve teslim edilmek istenen kıyafetlerin ise ayıplı olduğunu ispat yükü altındadır.

Yargılamanın 29.05.2014 tarihli celsesinde, davacının incelemeye sunduğu davalının gönderdiğini beyan ettiği okul kıyafetinin 1 yaş için uygun olduğu duruşma tutanağına geçirilmiştir. Siparişe konu malın okul kıyafeti olması, incelenen kıyafetin ise 1 yaş için uygun olması karşısında malın ayıplı olduğu sabit olduğu gibi davalı yanın, davacının malı beğenmemesini kabul ettiklerini beyan etmesi karşısında artık ayıp ihbar sürelerinin tartışılmasına da gerek bulunmamaktadır.

Davalı yan, davacının malı beğenmemesi üzerine yeniden dikilecek kıyafetlerin geç teslim edileceğini beyan ettiklerini, davacının bu durumu kabul etmesine rağmen dava tarihinden sonra teslime hazır bulunan 5.700 TL. karşılığı olan kıyafetlerin davacı yanca kabul edilmediği gibi, bakiye kısım olan 3.000 TL. karşılığında ise farklı bir ürün olan atkı-bere teslimini davacının önce kabul etmesine rağmen sonradan davacının bu ürünleri de teslim almadığını savunması karşısında artık ispat yükü davalı yana geçmiştir. Bir başka deyişle davalı yan, davacının malın geç teslim edilecek olmasını kabul ettiğini ve avans olarak yapılan ödemenin 3.000 TL.'lik kısmına karşılık da farklı ürün olan atkı-bere tesliminin kararlaştırıldığını, davacının bu durumu kabul ettiğini ispat külfeti altındadır. Mahkemece davacının teklif ettiği yemini eda eden davalının kendi yemin beyanında yer alan ve ispat yükü üzerinde olan 8.700 TL. kısım ile ilgili davalının ispat külfetini yerine getirdiği yanılgısına düşülmüştür. Kişinin kendi yeminli beyanı iddiasında yer alan hususların ispatı yönünden kesin delil olarak kabul edilemez. Mahkemece bu hususlar gözetilmeden delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2896, Karar No: 2022/5571, Tarih: 28.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/2896 E.  ,  2022/5571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi’nin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2017/592 Esas – 2018/1171 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu Bursa İli, Karacabey İlçesi, Boğazköy Mahallesi, 149 ve 944 parsel sayılı sırasıyla 1.154 m² ve 4.798 m² yüzölçümlü, arazi vasıflı taşınmazların Hazine tarafından açılan davalar sonucunda Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2014/151 Esas - 2014/267 Karar ve 2014/343 Esas - 2015/199 Karar sayılı ilamları ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısımlarının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararların taraflarca temyiz edilmeyerek 16.12.2014 ve 18.02.2016 tarihlerinde kesinleştiği, eldeki davanın 17.05.2017 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve taşınmazların gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazineden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu 944 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydındaki ipotek şerhinin bu parsel yönünden hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Dava konusu 944 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydındaki ipotek şerhinin bu parsel yönünden hükmedilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 28/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/880, Karar No: 2020/6207, Tarih: 18.02.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/880 E.  ,  2020/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Tavas Asliye Ceza Mahkemesiyle Orhangazi 2. Asliye Ceza Mahkemesi ve İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Orhangazi 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/10/2019 gün ve 2019/400 E. 2019/535 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 18/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.