muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14560, Karar No: 2024/3195, Tarih: 26.03.2024

2.Gerçek ücretin ise öncelikle toplu iş sözleşmesi ile imzalı bordrolara, bunların yokluğu halinde ise işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücrete göre tespit edileceği, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş olan miktarın ücret olarak değerlendirilemeyeceği, Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

3. Öte yandan taraflar arasında işçi alacağına ilişkin görülen davada tespit edilen ücretin tazminat davasında hesaba esas alınacak ücret açısından kesin delil mahiyetinde olmayıp, kuvvetli delil mahiyetinde olduğu, davacının yaptığı işe göre alacağı ücretin Dairenin kökleşmiş içtihatları çerçevesinde TÜİK, Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı rayiç ücretleri ile ilgili iş kolundaki meslek odalarından getirilecek emsal ücretler gözetilerek belirlenmesi gerektiği, sendikasız işçi için sendikalardan bildirilen ücretin de dikkate alınamayacağı gözden kaçırılmamalıdır.

4. Ayrıca 6100 sayılı HMK'nın 266 ncı maddesine göre Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde, taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. (Değişik cümle: 03.11.2016-6754/49 md.) Ancak genel bilgi veya tecrübeyle ya da hâkimlik mesleğinin gerektirdiği hukukî bilgiyle çözümlenmesi mümkün olan konularda bilirkişiye başvurulamaz. (Ek cümle: 03.11.2016-6754/49 md.) Hukuk öğrenimi görmüş kişiler, hukuk alanı dışında ayrı bir uzmanlığa sahip olduğunu belgelendirmedikçe, bilirkişi olarak görevlendirilemez. Aynı Kanunun 281/1 inci maddesine göre "Taraflar, bilirkişi raporunun, kendilerine tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde, raporda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilirler.(Ek cümle:22.07.2020-7251/24 md.) Bilirkişi raporuna karşı talebin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor veya imkânsız olması ya da özel yahut teknik bir çalışmayı gerektirmesi hâlinde yine bu süre içinde mahkemeye başvuran tarafa, sürenin bitiminden itibaren işlemeye başlamak, bir defaya mahsus olmak ve iki haftayı geçmemek üzere ek süre verilebilir düzenlemesi yer almaktadır.

5. Bilindiği üzere HMK'nın 30 uncu maddesi kapsamında düzenleme altına alınmış olan Usul Ekonomisi İlkesine göre de Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür. Aynı Kanunun 25 inci maddesinde; Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz, hükmü yer almaktadır.

6.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.02.2021 tarih ve 2018/10(21)-94 E.- 2021/111 K. sayılı ilamında da açıkça belirtildiği gibi " Bir tarafın bilirkişi raporuna itiraz etmemesi ile diğer (bilirkişi raporuna itiraz eden) taraf lehine usulî kazanılmış hak doğar. Yani, bir taraf bilirkişi raporuna itiraz etmez, diğerinin itirazı üzerine yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılır ve ikinci bilirkişi raporu birinci rapora itiraz edenin daha da aleyhine olursa, ilk rapora itiraz etmeyen taraf bakımından ilk bilirkişi raporu kesinleştiğinden ve bununla diğer taraf lehine usulî kazanılmış hak doğduğundan, Mahkemenin ilk bilirkişi raporuna göre karar vermesi gerekir (Kuru, B., Hukuk Muhakemeleri Usulü, İstanbul 2001, Cilt:3, s. 2753)"

7. Somut olayda, davacının oluklu mukavva üretimi işinde çalıştığı dikkate alınarak, yaptığı iş nedeniyle mesleki eğitimi bulunup bulunmadığı, yaşı ve kıdemine göre alabileceği ücretin Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı ile beraber TÜİK, ve meslek odalarından (sendikalı ise bağlı olduğu sendikadan getirtilecek Toplu İş Sözleşmesine göre) belirlenmesi gerekirken, iş kazası sonrasında banka kanalıyla davacıya ifa amacıyla yapılmadığı kabul edilen ve avans olduğu anlaşılan ödemelere dayanılarak davacının bu miktarda ücret elde ettiği kabul edilerek yapılan hesaba itibarla karar verilmesi hatalı olmuştur.

8. Aynı zamanda davacı tarafça sürekli iş göremezlik oranının %41,2 olarak tespitine dair kurum sağlı kurulu raporlarına davacı tarafın itirazı olmayıp, davalı tarafça sürekli iş göremezlik oranının tespiti için açılan davada Adli Tıp Kurumundan alınan raporlarda sürekli iş göremezlik oranın %45 olarak tespitinden davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak kapsamında yararlanması mümkün olmadığı halde iş bu oranın dikkate alındığı hesap raporuna itibar edilmesi de hatalı olmuştur.

9. Ayrıca davacı vekilinin gerek 10.02.2015 tarihli hesap bilirkişi kök raporu ile 11.04.2017 tarihli hesap raporlarında davacı vekilinin bakiye ömür süresinin tespitine itirazının olmadığı, bu raporlarda bakiye ömrün PMF 1931 isimli tabloya göre 37,5 yıl olarak belirlendiği halde hükme esas alınan 15.06.2020 tarihli hesap raporunda bakiye ömrün 39 yıl olarak tespiti aynı zamanda 11.04.2017 tarihli ek rapora davacı itirazı olmadığı halde işlemiş dönemin iş bu raporda esas alınan 30.06.2017 tarihinden 30.06.2020 tarihine çekildiği rapora itibar edilmiş olması da hatalı olmuştur.

10. O halde, Mahkemece yapılacak iş, maddi tazminatın hesabına ilişkin davacının sendikalı olup olmadığı belirlenerek sendikalı olması halinde, bağlı olduğu sendika ile işveren arasında bağıtlanan toplu iş sözleşmesine göre, aksi durumda yukarıda açıklanan ilkelere uygun şekilde davacının yaptığı işe göre ücretini belirlemek, (davalı taraf lehine oluşan usuli kazanılmış hak kapsamında asgari ücretin 2,5 katı düzeyindeki ücret katını geçmemeye riayet etmek) tespit edilecek bu ücreti, davacının açık itirazı olmadığı anlaşılan 11.04.2017 tarihli hesap raporuna uygulamak, davalı taraf lehine oluşan usuli kazanılmış haklara göre bakiye ömür süresi olarak 37,5 yıl, sürekli iş göremezlik oranı olarak %41,2 oranı ve işlemiş devre sonu olarak 30.06.2017 tarihini dikkate almak bu tarihten sonra yürürlüğe giren asgari ücret değişikliklerini rapora yansıtmadan alınacak hesap raporunu gözeterek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

11. Bölge Adliye Mahkemesince bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

12. O halde, davacı ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesince davalı istinaf başvurusunun kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında verilen karar bozulmalıdır

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1.Taraf vekillerince temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

2.Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

3.Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5426, Karar No: 2013/11093, Tarih: 28.05.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/5426 E.  ,  2013/11093 K.**

* BOŞANAN EŞLERİN BİRLİKTE YAŞAMAYA DEVAM ETMESİ

* YETİM AYLIĞININ KESİLMESİ

* BOŞANAN EŞLERİN EYLEMLİ OLARAK BİRLİKTE YAŞAMASI

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 56

* SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU (5510) Madde 96

**"İçtihat Metni"**

Davacı, murisi kesilen ölüm aylığının tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının aldığı ölüm aylığını iptal eden kurum işleminin iptali ve ödenmemiş aylıkların ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı,

özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Somut olayda, davacı ve eski eşinin her ne kadar yerleşim yeri adresleri farklı ise de, 10.11.2011 tarihli kolluk tutanağında tarafların birlikte yaşadıkları bildirilmiştir.

Yapılacak iş, davacının ve eski eşinin yerleşim yeri adreslerindeki komşuları ve mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1112, Karar No: 2019/600, Tarih: 04.02.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/1112 E.  ,  2019/600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bölge Adliye Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : a) Mahkûmiyet; Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin19.10.2017 tarihli, 2017/138 esas ve 2017/293 sayılı kararı

b) İstinaf başvurusunun esastan reddi; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 01/12/2017 tarihli, 2017/1707esas ve 2017/1409 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi, sanık müdafinin süresindeki isteği nedeniyle duruşmalı olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafinin; temyiz dilekçesinde beyan ettiği sebepler ve duruşmadaki sözlü savunmalarının CMK 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Gerekçeli kararda temel cezanın belirlenmesi sırasında TCK’nın 188. maddesinin 4. fıkrasının (a) ve (b) bentlerinin birlikte ihlal edilmesi nedeniyle cezanın teşdiden tayin edildiği anlaşılmakla; sanığın yakalandığı yerin... İlköğretim okuluna 170 metre mesafe içerisinde olduğunun belirtildiği 03.03.2017 tarihli basit kroki tutanağında yapılan kuş uçuşu ölçüme göre hüküm kurulması karşısında; mahallinde keşif yapılarak suçun işlendiği yerin, kroki tutanağında yer alan ... İlköğretim okuluna olan mesafesinin tespitinden sonra TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı ve buna bağlı olarak temel cezanın artırım yapılarak belirlenip belirlenemeyeceği tartışılmadan eksik araştırma ve yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı hukuka aykırı bulunduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 04.02.2019 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'nın katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'ın yokluğunda, 14.02.2019 tarihinde, açık olarak okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/12474, Karar No: 2016/16275, Tarih: 02.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/12474 E.  ,  2016/16275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, gece zammı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5717, Karar No: 2022/8415, Tarih: 29.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5717 E.  ,  2022/8415 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 5. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 06.08.2020 tarihli ve 2019/702 Esas, 2020/154 Karar sayılı karar ile davanın reddine karar verilmiş; kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 04.03.2021 tarihli ve 2020/1792 Esas, 2021/459 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak dosyanın yeniden yargılama yapılması için Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türkiye Elektrik İletim A.Ş. (TEİAŞ) 11. Bölge Müdürlüğüne bağlı elektronik bilgi sistemleri grup başmühendisliği emrinde 3. işdeğer dereceli elektronik ekip uzman teknisyeni olarak görev yapmakta iken hiçbir gerekçe gösterilmeden TEİAŞ 11. Bölge Müdürlüğüne bağlı 3. işdeğer dereceli ambar mesul teknisyeni unvanına resen tayin edildiğini, resen tayin işlemi sonucu müvekkilinin yevmiyesinde indirim yapıldığını, resen tayin işleminden önce ücretinin %14'ü oranında bakım tazminatı aldığını, tayin işleminden sonra tazminat alamaz hâle geldiğini, ücretinin %20'si oranında iş güçlüğü tazminatı almakta iken tayin işlemi sonucu bu tazminatın miktarının %15'e düştüğünü ileri sürerek resen tayin işleminin iptali ile müvekkilinin eski görevine iadesine, resen tayin işlemi soncunda müvekkilinin uğramış olduğu hak kayıpları olan ücretinin %14 oranında bakım tazminatı ve %5 oranında iş güçlüğü tazminatı haklarının 02.05.2019 tarihinden itibaren tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 16.04.2001 tarihinde Bölge Müdürlüğüne bağlı elektronik ve bilgi sistemleri grup başmühendisliği emrinde 3. işdeğer dereceli elektronik ekip uzman teknisyeni olarak görev yapmakta iken Genel Müdürlük Makamının 26.04.2019 tarihli ve 175830 sayılı Olur'u ile Bölge Müdürlüğüne bağlık stok kontrol ve ambar şefliği emrine 3. işdeğer dereceli ambar mesul teknisyeni olarak naklen tayin olduğunu, davacının elektronik başmühendisliği emrinde çalışırken iş güçlüğü tazminatını %20'den almakta iken 17. dönem toplu iş sözleşmesinin 99 uncu maddesinin ikinci fıkrasına göre ambar mesul teknisyeninin %15 iş güçlüğü tazminatı aldığını, yine elektronik başmühendisliği emrinde çalışırken bakım tazminatı ücretin %14 oranında ödenmekte iken 17. dönem toplu iş sözleşmesinin 99 uncu maddesinin dördüncü fıkrasına istinaden ambar mesul teknisyenine ve ambar teknisyenine bakım tazminatının ödenmediğini, davacının ekip hâlinde yapılacak çalışmalara katılmamak için Kurum yetkilisi tarafından yapılan aramalara cevap vermediğini, eğer çalışmaya gitti ise de çalışma yerini çalışma ekip arkadaşlarına söylemeden terk ettiğini ve yapılan tüm uyarılara rağmen bu tür davranışlarını alışkanlık hâline getirdiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan kanıtlara ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, işverence yapılan resen görev değişikliği sebebinin 4857 sayılı İş Kanunu (4857 sayılı Kanun) ve işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesi kapsamına uygun olmadığı sonuç ve kanaatine varıldığı, dosyaya sunulan iş sözleşmesinde, iş/işyeri değişikliğinde, “... işçinin haklarına halel getirmeyecek şekilde ..." ve toplu iş sözleşmesinin 71 inci maddesinde ise "... yevmiyeleri düşürülmez. ..." kaydının bulunduğu, buna göre davacının resen tayin işlemi sonrası görevinde değişiklik olması sebebiyle %5 oranında eksilen/ödenmeyen iş güçlüğü tazminatı alacağı ve ödenmeyen bakım tazminatı alacağına yönelik 01.05.2019-30.11.2019 dönemi için yapılan hesaplamaya göre alacaklarının kabulüne karar verildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, TEİAŞ Genel Müdürlüğü İnsan Kaynakları Dairesi Başkanlığı İşçi Personel İşlemleri Müdürlüğünün 30.04.2019 tarihli ve 52890041-903.02.01-Esas, 177272 sayılı kararı ile yapılan resen tayin işleminin iptaline, davacının eski görevine iadesi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, iş güçlüğü tazminatı ve bakım tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri