muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/854, Karar No: 2020/1496, Tarih: 29.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/854 E.  ,  2020/1496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Eşe karşı kasten öldürme

HÜKÜM : Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen ve TCK'nin 82/1-d, 29, 62. ve 53. maddeleri uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşma yoluyla yapar'' ibaresi 24.12.2017 tarih 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile ''uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir'' şeklinde değiştirildiğinden, sanık müdafiinin duruşma isteminin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık ... katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 28.02.2019 tarih ve 2019/534 Esas, 2019/604 K. sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin haksız tahrik indiriminin yetersiz olduğuna, katılan kurum vekilinin suç vasfına, haksız tahrik ve takdiri indirim sebebleri bulunmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2873, Karar No: 2017/8054, Tarih: 25.05.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/2873 E.  ,  2017/8054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 20.12.2016 tarih, 2016/7459-25735 sayılı Daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibine karşı borçlunun (lehtar cirantanın) icra mahkemesine yaptığı başvuruda; takibe dayanak çekin keşide tarihinin yıl hanesinde tahrifat yapılarak üzerine paraf imza atıldığını, bu düzeltmenin ve paraf imzanın keşideci borçluya ait olmadığını, çekin bu haliyle kambiyo senedi vasfını kaybettiğini ileri sürerek takibin iptali isteminde bulunduğu, mahkemece, lehtarın, keşidecinin imzasına itiraz hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine ve borçlu aleyhine tazminata hükmedildiği görülmektedir.

HMK'nun 207. maddesi hükmü gereğince senetteki düzeltmelerin, düzenleyen tarafından paraf edilmesi gereklidir. Yani, senette mevcut olan çıkıntı veya senet metni altındaki hak ve silinti ayrıca tasdik edilmemiş ise, inkâr halinde yok hükmündedir. Bu nedenle, senet üzerinde yapılan değişikliklerin geçerli olabilmesi için, düzenleyen tarafından imza veya paraf edilmek suretiyle onaylanması gerekir. İmzaya veya parafa itiraz halinde ise, mahkemece, yöntemince imza incelemesi yapılmalıdır. Düzeltmenin onaylı olmaması veya imzanın düzenleyene ait olmadığının anlaşılması halinde, düzeltme yok hükmünde olup, senedin düzeltme öncesi durumuna göre değerlendirme yapılır. Borçlunun söz konusu itirazları sabit olduğu takdirde; mahkemece, çekin TTK.'nun 796. ve 808. maddelerinde öngörülen yasal süreden sonra ibraz edildiği sonucuna varılacak ve İİK.'nun 170/a-2. maddesi uyarınca takibin iptaline karar verilebilecektir.

Çekin keşide tarihinde düzeltme yapıldığı ve imzanın veya parafın da sahte olduğu yönündeki itirazlar, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden HMK'nun 266. maddesi uyarınca bilirkişi incelemesi ile sonuçlandırılmalıdır. Çek keşideci tarafından düzenlenmiş olduğundan, çek üzerindeki çıkıntı ve değişikliklerin, keşideci tarafından paraf edilmesi gerekir. Ayrıca bu durum, çekin vasfını etkileyen bir husus olduğundan keşideci dışındaki tarafların da itirazda bulunmakta hukuki yararları vardır.

Hal böyle olunca, mahkemece, HMK'nun 266. maddesi uyarınca yöntemince bilirkişi incelemesi yaptırılarak, takibe dayanak çekin keşide tarihinde değişiklik yapılıp yapılmadığının, yapılmış ise, düzeltilen keşide tarihi yanındaki imzanın veya parafın, keşide yerinde mevcut keşideci imzası ile aynı el ürünü olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, borçlunun şikayetinin, keşide tarihinde yapılan tahrifat ve burada bulunan imza veya parafın keşideciye ait olmadığına ilişkin olduğu hususunun, mahkemece yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda, başvurunun, doğrudan keşide yerindeki imzaya itiraz olduğu düşünülerek, lehtarın, keşidecinin imzasına itiraz hakkı olmadığı gerekçesi ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, Dairemizce, şikayetin reddine dair mahkeme kararının bozulması gerekirken, maddi hataya dayalı olarak onandığı anlaşılmakla, borçlunun karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.12.2016 tarih ve 2016/7459 E. - 2016/25735 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13885, Karar No: 2015/15923, Tarih: 09.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/13885 E.  ,  2015/15923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2015

NUMARASI : 2014/687-2015/200

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; müvekkili aleyhine başlatılan ilama dayalı takipte, Belediyenin .. A.Ş Doğu 2. Bölge Müdürlüğü nezdindeki hak ve alacaklarının haczedildiğini, haczedilen hak ve alacakların haberleşme vergisi, emlak vergisi, çevre temizlik vergisi niteliğinde olduğunu, bu durumda söz konusu haczin İİK'nun 82/1 madesi ve 5393 sayılı Belediye Kanunu 15/son maddesine aykırı olduğunu ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, eksik belge sunulması nedeniyle bilirkişinin tespitte bulunamadığı, şikayetçi borçlunun iddiasını ispatla yükümlü olduğu halde yerine getirmediği, ayrıca tüm işlemlerin tek hesapta toplanmasından dolayı bilirkişi raporu ile dahi ispatlanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu vekilince temyiz edilmiştir.

Temyize konu eldeki şikayet dosyasında Mahkemece, .. AŞ'ye 29.09.2014 tarihinde müzekkere yazılarak, "borçlu Bağlar Belediyesi'nin Diyarbakır 5. İcra Müdürlüğü'nün 2014/2173 Esas sayılı takip dosyasına ilişkin haczedilen alacağının niteliği, geçmiş 1 yıla ilişkin ödemeler dökümünü çıkartılarak" bildirilmesinin istendiği, .. A.Ş.'nin yazı cevabında ise, istenen bilginin ekte olduğunun bildirildiği, ekteki yazının incelenmesinde, İcra Müdürlüğü'nün haciz ihbarına herhangi bir ödeme yapılmadığının belirtildiği görülmektedir. Mahkemece müzekkere ile istenilmesine rağmen, hacze konu hesap hakkında bilgi verilmemiş, borçlunun .. A.Ş Doğu 2 Bölge Müdürlüğü nezdindeki hesabının şikayet dilekçesinde belirtildiği üzere, vergi vs. niteliği taşıyıp taşımadığı verilen yazı cevabı ile açıklığa kavuşmamıştır. Bu durumda, Mahkemece, haciz konulan hesabın niteliği, iddia doğrultusunda yeniden araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 09.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6271, Karar No: 2020/4149, Tarih: 30.06.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/6271 E.  ,  2020/4149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili;müvekkilinin işleteni olduğu kamyonun davalı ... tarafından kasko poliçesi ile sigortalandığını, söz konusu aracın 04/01/2015 tarihinde yolda bulunan setten geçtiği sırada pompa şasesinin kırıldığını ve aracın 3 bomunda çatlaklar meydana geldiğini, rizikonun davalı ... şirketine ihbar edildiğini, ekspertiz raporunda: araçta meydana gelen zararın setten geçilmesi sırasında ani olarak meydana geldiğinin belirlenmesine rağmen, sigorta şirketinin hasarın kaza neticesinde değil kullanılan malzemelerde oluşan metal yorgunluğu sonucunda oluştuğu gerekçe gösterilerek teminatın sigorta kapsamı dışında kaldığı iddiası ile hasar bedelinin giderilmesi talebini reddettiğini, Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2015/26 D.İş. esas 2015/27 D.İş. karar sayılı dosyası ile yapılan tespit neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda: araçtaki hasarın metal yorgunluğundan değil anlık kasisten geçilmesi ile oluştuğunun belirlendiğini, hasarın poliçe kapsamında kaldığını belirterek 26.500,00 TL. tazminatın ihbar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 24/06/2017 tarih 2016/10472Esas 2017/4603 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu araçta meydana gelen hasar şekli de sigorta poliçesinde teminat kapsamına alınmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 30/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14306, Karar No: 2011/8444, Tarih: 27.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/14306 E.  ,  2011/8444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2011

Davacı vekili müvekkilinin çalıştığı .....Belediye Başkanlığınca aylık ücretinden 3417 sayılı yasa gereği tasarruf teşvik kesintisi yapılmasına rağmen, davacı işçiye  nema ödenmediği, 4853 Sayılı yasaya 5568 Sayılı yasa ile eklenen hüküm doğrultusunda tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülüklerinin 31.12.2007 Tarihi itibariyle Hazineye devredilmiş olduğu belirtilerek şimdilik 100,00 TL tasarruf teşvik nema alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı Hazine Müsteşarlığı vekili, 4853 Sayılı yasanın ek l. maddesi gereğince 31.12.2007 tarihi itibariyle hazine Müsteşarlığının yükümlülüğünün hazineye devrolunan tutarla sınırlı olduğunu, çalışan adına tasarrufu teşvik hesap numarası açılmaması veya açılan hesaba para yatırılmaması halinde uğranılan zararın ilgili kuruma (Belediyeye) ait olduğunu, hazine Müsteşarlığının sorumluluğunun bulunmadığını, 4853 Sayılı kanunun ek 1. maddesi hükmünün 31.02.2007 tarihinden sonra tasarruf teşvik hesabına yatırılmış olan tutarların hazineye geçeceğinin düzenlendiğini belirterek davanın reddini istemiştir. Ayrıca dava konusu alacağın zaman aşımına uğradığını ve davanın işçinin çalıştığı belediyeye ihbarını talep etmiştir.

İhbar olunan .....Belediye Başkanlığı  vekili   müvekkili kurumun 5393 sayılı belediye kanunun geçici 5. Maddesi ve 2005/8928 sayılı bakanlar kurulu kararında belirtilen esaslar çerçevesinde uzlaşma kapsamına alınarak müvekkilinin genel bütçe gelirlerinden her ay ayrılacak paylardan kesilerek alacaklı kuruluşlara ödenmesine karar verildiğini müvekkili tarafında da bu uzlaşma tutanağının imzalandığını bu çerçevede müvekkilinin borç yapılandırmasına gittiğini payından her ay düzenli olarak kesinti yapıldığını bu nedenlerle müvekkilinin sorumluluğundan söz edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının, aylık ücretlerinden mülga 3417 Sayılı yasa hükümleri uyarınca kesilen tasarruf teşvik kesintilerinin işveren katkı payı ile birlikte nemalandırılmak üzere bankaya yatırılması gerekirken yatırılmadığı, SSK tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmadığı, davacı işçinin çalıştığı .... Belediyesi’nin 5393 sayılı kanunun 5. madde kapsamında davalı hazine ile uzlaşma yoluna gittiği husumetin hazineye yöneltilmesinde bir yanlışlık bulunmadığı, hesap bilirkişisi raporunda  belirlenen  tutar hüküm altına alınmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre kesintilerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre kesintilerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklanmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da, yasa gereği işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, anılan kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin yasalar uyarınca tahsil edilmiş olması halinde, işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde davalı belediyenin  aynı  borç  sebebiyle  mükerrer  şekilde  sorumluluğuna  gidilmiş  olur.  Tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden Sosyal Sigortalar Kurumunun, 4853 sayılı yasanın 7. maddesi gereği ilgilinin .... Bankası nezdindeki hesaplarına yatırması gerekir.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, .... Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve ....Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiş olmakla, tasarruf teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluk bu tarihten itibaren Hazine Müsteşarlığına geçmiştir.

Dosya içeriğine  göre SGK Başkanlığı’nın  12.08.2010 günlü cevabi yazısında  davacının işvereni olan ....  Belediyesi’nin  dava konusu tasarrufu teşvik kesintisi ve nama  borçları nedeni ile 5393 sayılı kanunun 5. madde kapsamında davalı hazine ile uzlaşma yapılmadığı belirtilmiştir. Tasarruf teşvik kesintileri ve nema  alacaklarından davalı hazine’nin  sorumlu olabilmesi için işveren belediyenin  hazine ile uzlaşmaya gidilmiş olması gerekir. SGK Başkanlığı’nın  12.08.2010 günlü cevabi yazısına göre  işveren ..... Belediyesi’nin  davalı hazine ile  uzlaşmaya  gidilmediği bildirildiğinden  dava konusu alacaklar bakımından  işverenin sorumluluğu devam etmektedir. Dava konusu tasarruf teşvik kesintileri ve katkı  payları uzlaşma kapsamında bulunmadığına  göre  davalı hazine  aleyhine açılan davanın  reddi  yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Yukarıda  açıklanan nedenlerle  mahkeme kararı usul ve yasaya aykırı bulunduğundan BOZULMASINA 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17118, Karar No: 2017/21977, Tarih: 17.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/17118 E.  ,  2017/21977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Eczanesinde 19/05/2007-27/03/2012 tarihleri arasında eczacı kalfası olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, yıllık izin ücreti, hafta tatili, genel tatil, fazla çalışma ücreti, aylık ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Dosya içeriğine göre, davacının davalıya ait işyerinde 19.05.2007-27.03.2012 tarihleri arasında eczacı kalfası olarak çalıştığı, davacı tanıklarından ... ve ...'in, işyerine komşu esnaf, ...'nun ise eczaneden ilaç alan müşteri olduğu, davalı tanıklarından ...'ın davalının arkadaşı, ...'ın işyerine komşu esnaf, ...'in ise davalı işyeri çalışanı olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece dinlenen taraf tanıklarından sadece ...'in davalı işyeri çalışanı olması sebebi ile çalışma koşullarını bilebilecek durumda olduğu, davacı tanıklarının davalı işyerinde çalışmadıklarından çalışma koşullarını bilmelerinin güç olduğu göz önüne alındığında, davalı tanığı ...'in çalışma süresi ile sınırlı olarak beyanlarına göre davacının haftanın altı günü 14:00-23:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile hesaplama yapılması dosya içeriğine daha uygun düşecektir.

3-Davacının hafta tatili ücret alacağı bakımından ise, davacı dava dilekçesinde, haftada bir gün izin hakkı olduğunu beyan etmiştir. Davacının bu beyanı kendisini bağlayıcı niteliktedir. Bu durumda davacının hafta tatili alacağının olmadığı kabul edilmelidir. Mahkemenin bu beyanı dikkate almadan hafta tatili alacağı hesaplaması hatalıdır.