muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1045, Karar No: 2020/316, Tarih: 02.06.2020

Direnme Kararı

10. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 13.02.2018 tarihli ve 2017/218 E., 2018/51 K. sayılı kararı ile; Yargıtay kararında belirtilen talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin incelendiği, söz konusu belgelerin delil vasfını taşımadığı kanaatine varıldığı, zira söz konusu belgelerin davalı ... personelinin, DSİ 16. Bölge Müdürlüğü yerleşkesi dışına çıkarken talep ettiği araç ve şoförünü gösteren belgeler olduğu, doğal olarak personel tarafından her gün yerleşke dışına çıkılmadığı, ancak davacı gibi şoför olarak görev yapan işçilerin mesai saatleri içerisinde göreve hazır olarak bulunduğu, dolayısıyla şoför olarak görev yapan davacının yerleşke dışına araç ile personel taşıması yapmasa dâhi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 66. maddesi kapsamında çalışmış gibi sayıldığı, tanık beyanlarına göre davacının haftanın 7 günü 07:30-19:30 saatleri arasında çalıştığı, ayda 2 gün hafta tatili yapıldığı ve dini bayramların ilk günü hariç tüm resmî tatil ve dini bayramlarda çalıştığının sabit olduğu, söz konusu belgelerin tanıkların bu beyanlarının aksini kanıtlayamadığı, bu belgelerin görev saatlerini içermediği, içerse dâhi davacının göreve hazır olarak DSİ 16. Bölge Müdürlüğü yerleşkesinde bulunması sebebiyle çalışmış gibi sayılacağından herhangi bir şey ifade etmediği, ayrıca söz konusu belgelerin her gün düzenlenmemiş olup sadece bazı ayların birkaç günü için düzenlendiği, bozma kararında bu belgelerin bulunduğu günler için belgeler doğrultusunda, belgelerin bulunmadığı günler için tanık beyanları doğrultusunda karar verilmesi istendiği, davacı tanıklarının dini bayramların ilk günü hariç olmak üzere haftanın 7 günü çalıştıklarını beyan ettikleri, söz konusu belgeler her gün için düzenlenmediğinden yalnızca düzenlenmiş oldukları günlerde çalışmanın varlığını ispatladığı, bunun da davacının lehine bir durum oluşturduğu, bozma kararı da gözetildiğinde haftanın her günü ile dini ve resmî bayramlarda çalışmanın bulunmadığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

13. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle; Özel Dairece davalı ... vekilinin katılma yolu ile temyiz talebinin ve davalı şirketin sair temyiz itirazlarının reddi ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacaklarının dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bu belgelerin bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verildiği, direnme kararında talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin delil vasfını taşımadığı, bu belgelerin davalı ... personelinin Bölge Müdürlüğü yerleşkesi dışına çıkarken talep ettiği araç ve şoförünü gösteren belgeler olduğu, saat içermediği, bazı ayların birkaç günü için düzenlendiği şeklindeki değerlendirmelere yer verildiği gözetildiğinde kurulan hükmün gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, şu hâlde temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmış, yapılan görüşmelerde, direnme gerekçesinin bozmayı karşılamak suretiyle oluşturulduğu, mahkemenin delil toplamayıp bozma öncesinde de dosyada mevcut olan belgeleri değerlendirdiği, bu husus yeni hüküm teşkil etmediğinden ön sorunun bulunmadığı oy birliğiyle kabul edilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

IV. GEREKÇE

14. Gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu, gerekse hâlen yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nda (4857 sayılı Kanun/İş Kanunu) fazla çalışmanın ispatı ile ilgili olarak özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle fazla çalışmanın ispatı genel hükümlere tabidir.

15. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”

16. Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

17. Fiili bir olgu söz konusu olduğundan kural olarak işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

18. İşçinin imzasını taşıyan bordro, sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

16. Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

17. Fiili bir olgu söz konusu olduğundan kural olarak işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

18. İşçinin imzasını taşıyan bordro, sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

19. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 29.06.2016 tarihli ve 2015/22-1444 E., 2016/869 K.; 06.12.2017 tarihli ve 2015/22-1315 E., 2017/1542 K.; 14.02.2018 tarihli ve 2015/22-1597 E., 2018/227 K.; 11.02.2020 tarihli ve 2016/(7)22-1108 E., 2020/114 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

20. Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda çalışma saatlerinin tanık beyanları doğrultusunda 07:30-19:30 arası olduğu ve ayrıca ayda iki hafta sonu çalışıldığı kabul edilerek haftada 19,5 saat üzerinden fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmıştır.

21. Davalı şirket vekili tarafından dosyaya sunulan muhtelif tarihlere ait “taşıt talep ve personel görev emirleri” başlıklı belgelerde, şoför olarak çalışan davacının araç ile gitmekle görevlendirildiği yer, görev türü ile çıkış ve dönüş tarihi yer almakta olup, az sayıdaki belgede ise gidiş ve dönüş saatleri bulunmaktadır.

22. Öncelikle ifade etmek gerekir ki, belgelerin alt kısmında her görevlendirmede iki nüshanın doldurulacağı, birinci nüshanın araçta kalacağı, ikinci nüshanın görevi veren birimde bulundurulacağı, taşıt görev emrinin yetkililerin istemesi hâlinde gösterileceği belirtilmiştir.

23. Diğer taraftan gidiş-dönüş saatlerinin yer aldığı az sayıdaki belgede gidiş ve dönüş saatinin belge düzenlendiği sırada peşinen yazıldığı; bu anlamda olmak üzere belge üzerinde belirtilen saatlerin fiili durumu kanıtlar nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır.

24. Bu durumda, anılan belgelerin davacı işçinin çalışma saatlerini ortaya koymadığı açıktır.

25. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre, belgelerin çalışma saatlerini kanıtlar nitelikte olmadığı gözetildiğinde, fazla çalışma sürelerinin tanık beyanlarına dayalı olarak belirlenmesi isabetlidir.

26. Öte yandan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi 25.06.2014 yerine 16.10.2017 olarak gösterilmiş ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir bir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

27. Hâl böyle olunca direnme kararı yerindedir.

25. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre, belgelerin çalışma saatlerini kanıtlar nitelikte olmadığı gözetildiğinde, fazla çalışma sürelerinin tanık beyanlarına dayalı olarak belirlenmesi isabetlidir.

26. Öte yandan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi 25.06.2014 yerine 16.10.2017 olarak gösterilmiş ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir bir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

27. Hâl böyle olunca direnme kararı yerindedir.

28. Ne var ki, hüküm altına alınan alacak miktarlarına ilişkin temyiz incelemesi yapılmadığından, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun bulunduğundan davalı şirket vekilinin hüküm altına alınan alacak miktarlarına temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.06.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16046, Karar No: 2015/20072, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16046 E.  ,  2015/20072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gebze 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 06.11.2013

No : 2011/938-2013/562

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... Reklamcılık Dek. San. Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Davacı kurum; 16.01.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu hak sahibine ödenen peşin değerli gelirin onay, masraf ve ödemelerin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini istemiş olmakla davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu olup, kusurun belirlenmesinde, mahkemece, öncelikle iş kazasının ne şekilde olduğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Bilindiği üzere, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların beden ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler.

Dosyanın incelenmesinde, Hak sahibinin açmış olduğu tazminat dava dosyasında alınan kusur raporunda, .... Reklamcılık Dek. San. Tic. AŞ ye %20, .... İnş. Rek. Har.Nak.Teks.San.Tic.Ltd.Şti’ye %70 ve sigortalıya %10 kusur verilmesi hususu mahkemece yerinde bulunarak hüküm kurulmuş ise de, ceza davasında eldeki davaya konu iş kazası nedeni ile Y. M., A. Y., B. İ. kusurlu bulunarak mahkum olduğu ve kararın kesinleştiği anlaşılmakla, mahkemece, ceza davasında kusurun varlığına ilişkin maddi olgu hukuk hakimini bağlayacağından, kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile mahkum olanlara da herhalde bir miktar kusur verilmesi gereği gözetilerek, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

2- Gerçek zarar miktarının; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşması, sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, .... Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmesi, gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiği bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerektiği ile,

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanmasının gerektiği gözetilmeden tavan hesabı yapılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı ... Reklamcılık Dek. San. Tic. AŞ. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı .... Reklamcılık Dek.San.Tic.A.Ş.'ye iadesine, 19.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi

B
Yargıtay — Esas No: 2009/9369, Karar No: 2011/2456, Tarih: 08.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9369 E.  ,  2011/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.02.2009 tarih ve 2005/340-2009/157 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı emtianın davalı tarafından taşındığı sırada hasar gördüğünü, müvekkilinin tespit edilen hasar miktarını sigorta ettirene ödendiğini ileri sürerek, 1.852,30 EURO'nun fiili ödeme günündeki kur üzerinden TL karşılığının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı emtiadaki hasarın müvekkilinin kusurundan kaynaklanmadığını, hasarın CMR Konvansiyonu hükümlerine uygun olarak tespit edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki ihtilafa CMR Konvansiyonu hükümlerinin uygulanmasının gerektiği, sigortalı emtianın alıcıya, alıcının antreposunda teslim edildiği ve emtianın hasarlı olması nedeniyle tutanak düzenlendiği, hasarın, emtianın davalı taşıyıcının fiili hakimiyeti altında iken ambalajların ezilmeleri ve kırılmaları nedeni ile meydana geldiği, CMR Konvansiyonu'nun 17/IV-b maddesinde, yetersiz ambalaj sebebi ile meydana gelen zararlardan taşıyıcının sorumlu olmadığının düzenlendiği, somut olayda da sigorta konusu emtianın ambalaj eksikliği nedeni ile zarara uğradığı, bu durumda davalı taşıyıcının zarardan sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, nakliyat sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece de kabul edildiği üzere, uyuşmazlığa uygulanması gereken CMR Konvansiyonu’nun 17/1. maddesi uyarınca kural olarak taşıyıcı malları teslim aldığı andan teslim edilinceye kadar, bunların tamamen veya kısmen kaybından ve doğacak hasardan sorumlu ise de, aynı konvansiyonun 17/4-b bendinde malların hatalı ambalajlanmış olması, c bendinde ise malların gönderici, alıcı veya bunlar adına hareket eden şahıslar tarafından taşınması, yüklenmesi, istif edilmesi veya boşaltılması hallerinde oluşan hasarlardan taşıyıcının sorumlu olmayacağı düzenlenmiştir. Ancak Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre, taşınacak emtianın araca yüklenmesi ve istiflenmesi gönderene ait olsa dahi, yükün sağlıklı taşınabilmesi ve hasara uğramaması için taşıyıcının yükleme ve istiflemeyi basiretli bir taşıyıcı gibi gözetmesi, hatalı bir yükleme varsa buna karşı çıkması ve yükün güvenli taşınabilmesi için gereken tedbirleri alması gerektiği kabul edilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta davalı tarafça emtianın Monaco’dan İstanbul’a, oradan da Çerkezköy’e taşındığı ve bu taşımaların farklı araçlarla yapıldığı, yüklemenin göndericiye, boşaltmanın ise alıcıya ait olduğu savunulmuştur. Mahkemece bu hususlar yeterince araştırılmamış olup, emtianın ambalaj eksikliği nedeniyle zarar gördüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. O halde mahkemece, taraflardan bu husustaki delilleri de sorulmak suretiyle özellikle ikinci yüklemenin ve boşaltmanın kime ait olduğu belirlenmeli, taşıyıcıya ait olmadığının tespiti halinde, taşıyıcının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı değerlendirilmeli ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4622, Karar No: 2016/8904, Tarih: 13.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4622 E.  ,  2016/8904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı 04.06.2014 tarihli dilekçe ile; davalı ...'nın maliki ve sürücüsü olduğu araçla, kendisinin sevk ve idaresindeki ticari aracın çarpışması sonucu yaralandığını ve maddi hasarının oluştuğunu ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemiyle ... Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açmışlardır.

... Asliye Hukuk Mahkemesi; "...kazanın ...'de meydana geldiği, davalıların süresinde yetki itirazında bulundukları, her iki davalı yönünden ortak yetkili mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi ise "...davacının ...'da ikamet ettiği, kazanın ...'de meydana geldiği, HMK'nın 16.maddesine göre haksız fiilden kaynaklanan davalarda zararın meydana geldiği yer ile zarar görenin yerleşim yeri mahkemelerinin yetkili olduğu, davacının seçimlik haklarını kullanarak davayı ...'da açtığından ... Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili bulunduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Dava; trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nın 16. maddesinde; "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda; davacının HMK'nın 16. maddesi uyarınca seçimlik hakkını kullanarak davayı yerleşim yeri olan ... Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığından yetkili mahkeme ... Asliye Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9348, Karar No: 2016/964, Tarih: 01.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9348 E.  ,  2016/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-) Suça sürüklenen çocuk ...'nun Cumhuriyet Savcısı huzurunda verdiği ifadede, eylemi saat 03.30 sıralarında gerçekleştirdiklerini belirtmesi ve suç tarihi itibariyle güneşin 04.55'te doğduğu da belirlendiğine göre suçun gece vakti işlendiği gözardı edilmek suretiyleTCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması,

b-) Suça sürüklenen çocukların camiinin şadırvanındaki muslukları çalmalarından sonra başka bir soruşturmaya konu olarak bir ilköğretim okulundan da benzer şekilde hırsızlık yapmalarının ardından suça sürüklenen çocuk ...'nun polis tarafından yolda yürürken yakalandığı, böylece hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden, TCK'nın 35. maddesinin uygulanması,

c-)Suça sürüklenen çocuk ...'nun elinde çaldıkları muslukların bulunduğu poşet ile polisler tarafından yakalandığı sırada muslukları çaldığı yeri söyleyerek teslimini sağlaması karşısında suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gözetilerek BOZULMASINA, 01/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.