muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1720, Karar No: 2019/4469, Tarih: 25.09.2019

**6. Ceza Dairesi         2019/1720 E.  ,  2019/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç İşlemek Amacıyla Örgüt Kurma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İstanbul (Kapatılan) 12. Ağır Ceza Mahkemesince (CMK 250. madde ile görevli) yapılan yargılama sonucu; 06.04.2009 tarih ve 2009/83 sayılı karar ile tüm tarafların yokluğunda, sanıklardan M.. A.., S.. A.., F.. A.. ve H.. Ç.. hakkında örgüt kurmak ve yönetmek suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık H.. Ç..'e usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine karşın, Mahkeme hükmünün sanıklar M.. A.., S.. A.. ve F.. A.. tarafından süresi içerisinde temyiz edilmesi üzerine Dairemizce 14.03.2018 tarih ve 2018/2093 sayılı karar ile anılan suç yönünden sanıklar M.. A.., S.. A.. ve F.. A.. hakkında verilen bozma kararının sanık H.. Ç..'e sirayetine karar verilmemişse de, ilk derece mahkemesince her zaman bu hususun dikkate alınabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık H.. Ç..'in bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 04/05/2015 ve sonraki tarihli dilekçelerinin temyiz itirazı ile eski hale getirme talebini de kapsadığı, eski hale getirme şartlarının oluşup oluşmadığının değerlendirerek kabulüne ya da reddine dair karar verme yetkisi Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olduğundan, mahkemece verilen eski hale getirmenin reddine dair 17.06.2015 ile 07.06.2016 tarihli, 2003/269 Esas ve 2009/83 sayılı ek kararların yok hükmünde olduğu kabul edilmekle;

Sanık H.. Ç..'in, 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten çok sonra eski hale getirme ve temyiz talepli dilekçeleri incelendiğinde; eski hale getirme talebinin yerinde olmadığı ve süresinden çok sonra açılan temyiz davasının da aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 25.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35513, Karar No: 2017/5385, Tarih: 10.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/35513 E.  ,  2017/5385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 06.10.1996 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle hakkında, 22.11.2013 tarihli ve talimat yoluyla savunmasının alındığı 18.07.2013 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilerek 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması, telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Şikayetçinin 15.05.2013 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuktan maddi talebi olmadığına, kendisi hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası bulunduğuna dair beyanda bulunmasına ve suça sürüklenen çocuğun da 18.07.2013 tarihli talimat mahkemesinde savunma yaptığı sırada oto teyp başlığı ücretini şikayetçiye ödediğini söylemesine, suça konu malzemelerin kalan kısmının da soruşturma aşamasında kolluk görevlilerince ele geçip şikayetçiye teslim edilmesine göre; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 168/1-4. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1844, Karar No: 2025/2205, Tarih: 27.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1844 E.  ,  2025/2205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/786 Esas, 2023/2077 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bayburt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/756 E., 2023/80 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı- karşı davalı vekili ve davalı- karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 25.03.2025 günü hazır bulunan davacı-karşı davalı vekilleri Avukat ... ve Avukat ... ile davalı-karşı davacı vekilleri Avukat ... ve Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA ve KARŞI DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalı ...'in dava dışı ... Petrol Ürün. İnş. Taah. Gıda Oto. Ür. Tur. İth. İhr. Ltd. Şti.'nin ortakları olduklarını, anılan davalının sahte imza kullanarak şirket sermayesini artırdığını, şirkette hakim konuma geldiğini, tadil metninin davalı noter tarafından tasdik edildiğini, davalının şirketin akaryakıt istasyonunu atıl hale getirdiğini ileri sürerek şimdilik 1.000,00 TL'nin yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile müvekkiline verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile 5.036.757,20 TL'nin avans faizi davalılardan müştereken müteselsilen tahsil edilerek dava dışı şirkete verilmesini istemiştir.

2. Karşı davada davacı vekili karşı dava dilekçesinde; karşı davalı ...'in şirketi zarara uğrattığını ileri sürerek hükmolunacak tazminatın müvekkiline verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP ve KARŞI DAVAYA CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımına uğradığını, şirketin davacı yönetiminde olduğu dönemde borca batık hale geldiğini, davacının zimmete iştirak davasından mahkum olduğunu, şirketin ticari itibarını zedeleyerek şirketi zor durumda bıraktığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili tarafından örnek verme, kağıdın örneğinin çıkarılması işlemi yapıldığını, örnek verme işleminde noterin kağıt ve imzaların sıhhatini araştırmak gibi bir görev ve sorumluluğunun bulunmadığını, müvekkilinin olayda imza onaylaması yapmadığını, soruşturma dosyası kapsamında takipsizlik kararı verildiğini savunarak müvekkili yönünden davanın reddini istemiştir.

3. Karşı davada karşı davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3. Karşı davada karşı davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile karşı dava yönünden; şirketin zarara uğratıldığı iddiasıyla zararın tazmini taleplerinin dolaylı zarar niteliği taşıdığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 555. maddesi uyarınca, şirketin uğradığı zararın tazminini, şirket ve her bir pay sahibinin isteyebileceği, ancak pay sahipleri tazminatın ancak şirkete ödenmesini talep edebileceği, davada talep açık olmadığından 28 numaralı celsede davalı- karşı davacı vekilinin taleplerini tazminatın müvekkiline ödenmesi gerektiği şeklinde açıkladığı, bu durumda davalı- karşı davacının davasının aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği, asıl dava yönünden; tazminata dayanak teşkil eden ortaklar kurulu kararındaki imzanın davacı- karşı davalıya ait olmadığı, davalı- karşı davacının da aksi yönde bir iddia ileri sürmediği, davalı- karşı davacının şirketin faaliyet alanında olan akaryakıt istasyonunu oğlunun şirketine devrettiği, şirketin akaryakıt satış ruhsatının iptal ediliği, bu şekilde şirketin satış kârı elde etmesinin engellendiği, bilirkişi raporları doğrultusunda maddi ve gayri maddi varlıklarının devir tarihi itibari ile 5.036,757,20 TL olarak hesaplandığı, dosyaya celp edilen noter suretinden davalının “tasdik olunur” ibaresinin bulunduğu ve fakat bu ibareden önce “beyana göre” ibaresinin de yer aldığı, buna göre davalı noterce yapılan işlemin tasdik değil örnek verme işlemi olduğu, davacı- karşı davalının hissedarı olduğu şirketin zararından davalı noterin sorumluluğu tutulamayacağı, zamanaşımı def'inin yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, 5.036.757,20 TL şirket zararının dava tarihi olan 08.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalı ...'ten alınarak ... Petrol Ürünleri İnşaat Taahhüt Gıda Oto. Ürünleri Turizm İthalat İhracat Ltd. Şti.'ye ödenmesine, davalı ... hakkında açılan davanın reddine, karşı davanın aktif husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş, hüküm, davacı- karşı davalı vekili ile davalı- karşı davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davacı/ karşı davalı vekili ile davalı/ karşı davacı vekillerinin istinaf kanun yolu başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı/ karşı davalı vekili ile davalı/ karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve karşı dava tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi hükmü usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davacı/ karşı davalı vekili ile davalı/ karşı davacı vekillerinin istinaf kanun yolu başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı/ karşı davalı vekili ile davalı/ karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve karşı dava tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı/ karşı davalı vekili ile davalı/ karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin mümeyyiz taraflardan ayrı ayrı alınarak yekdiğerine verilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacı-karşı davalıya yükletilmesine, alınmadığı anlaşılan 344.676,28 TL temyiz ilam harcı ile 3.033,70 TL temyiz başvuru harcının HMK'nın 339. maddesi gereğince karar kesinleştiğinde adli yardımdan yararlanan temyiz eden davalı- karşı davacıdan alınmasına, 27.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38456, Karar No: 2015/12941, Tarih: 03.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/38456 E.  ,  2015/12941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Köy boşluğuna tecavüz suçundan açılan davada suçtan doğrudan zarar görmeyen Maliye Hazinesinin davaya katılma ve hükmü temyiz hakkı bulunmadığından; Maliye Hazinesi vekilinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oyçokluğuyla (REDDİNE),

2- Sanığın temyiz talebinin incelemesine gelince;

Oluşa, dosya kapsamına, mahkemece yapılan keşfe, alınan bilirkişi raporlarına ve sanığın savunmasına göre; mahkemenin delilleri takdir ve değerlendir- mesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığa yüklenen suçun kesintisiz suçlardan olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği 11.11.2010 iddianame tarihi olacağı gözetilmeden, gerek- çeli karar başlığında 27.08.2010 olarak yazılmasının mahalinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

KISMİ KARŞI DÜŞÜNCE:

Sanık ...hakkında,...Köyü köy boşluğuna tecavüz etmesi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/2-1. maddesinden cezalandı- rılması için dava açılmıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı TCK.nun 154/2-1, 62/1, 52/2, 51/1-3. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Mahkemenin mahkumiyete ilişkin kararı, süresi içerisinde sanık ile Ma- liye Hazinesi vekili tarafından katılan sıfatıyla temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 715. maddesinde yararı kamuya ait malların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, bu malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tâbi olduğu belir- tilmiştir.

Mahkemenin mahkumiyete ilişkin kararı, süresi içerisinde sanık ile Ma- liye Hazinesi vekili tarafından katılan sıfatıyla temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 715. maddesinde yararı kamuya ait malların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu, bu malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tâbi olduğu belir- tilmiştir.

Anılan kanuni düzenleme uyarınca köy boşluğu kamu malı olup en genel tanımıyla kamu malları, Devletin özel mülkiyetindeki malları, kamunun yararlanmasına tahsis edilen hizmet malları ile kamunun ortak kullanımına ve yararlanmasına açık olan orta malları ve sahipsiz malları ifade eder (Sadık Kırbaş, Devlet Malları, Birlik Yayınevi, Ankara,s.4). Yararlanma, tahsis şekli, mahiyet gibi ölçütler çerçevesinde kamu malları sahipsiz malları, hizmet malları, orta malı, vakıf malları, eski eserler gibi çeşitli sınıflandırmalara tâbi tutulmaktadır. Bu ayrım içerisinde köy boşluğu kamu orta malları kapsamında yer almaktadır. Orta mallarının bir kısmından yapılan tahsise göre toplumun belirli bir kesimi yararlanırken meralar buna örnektir bir kısmından ise yol ve meydanlar gibi mahiyetleri itibariyle herkes yararlanmaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 2. maddesinde; orta mallarının köyü oluşturan

unsurlardan biri olduğu, 8. maddesinde köy orta mallarının Devlet malı gibi korunacağı, bu türlü mallara el uzatanların Devlet malına el uzatanlar gibi cezalandırılacağı,

3091 sayılı Taşınmaz Mal Zilyedliğine Yapılan Tecavüzlerin Önlenmesi Hakkında Kanunun 3. maddesinde; köye ait taşınmaz mallara yapılan tecavüz veya müdahalelerde köy halkından herhangi birinin de yetkili makama başvuruda bulu- nabilineceği, anılan kanunun uygulama şekli ve esaslarına dair yönetmeliğin 46. madde sinde ise köy tüzel kişiliğine ait mer'a, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz mallara yapılan ilk tecavüz ve müdahaleler 3091 sayılı Kanuna göre önlenmekle birlikte, tecavüz veya müdahalede bulunanlar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154. maddesi uyarınca cezai işlem yapılmak üzere durumun valilik ve kaymakamlıkça Cumhuriyet Savcılığına bildirileceği,

Düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere köy boşluğu üzerinde Devletin ve köy tüzel kişiliğinin müşterek hak ve yükümlülükleri bulunmaktadır. Köyler köy boşluğunun kullanma hakkının sahibi, Devlet ise bu mülkün sahibidir. Köy boşluğunun sahibi olduğundan özel hukukta köy boşluğunun aynına ilişkin bir dava Hazine taraf olmadan görülemeyecektir. Hazinenin köy boşluğuyla ilgili aidiyet, tapu iptal, el atmanın önlenmesi, kâl, sökme, ecrimisil ve tazminat davası açma hakkı olduğu gibi, köy boşluğuna tevacüz eden veya amaç dışı kullanan köyün kendisi ise Hazine mülkiyet sahibi olarak köy tüzelkişiliğine karşı da dava açabilecektir.

Bu şekilde köy boşluğunun hukuki durumu, Hazine ve köy tüzel kişiliğinin köy boşluğu üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki niteliği ortaya konulduktan sonra, köy boşluğuna tecavüz suçu üzerinde de durulacak olursa;

Bu şekilde köy boşluğunun hukuki durumu, Hazine ve köy tüzel kişiliğinin köy boşluğu üzerinde sahip olduğu hakkın hukuki niteliği ortaya konulduktan sonra, köy boşluğuna tecavüz suçu üzerinde de durulacak olursa;

Köy boşluğuna tecavüz suçu, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun bir türü olarak 765 sayılı Kanunun 513. maddesi ile buna benzer biçimde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154. maddesinde düzenlenmiş olup maddenin 2. fıkrası; “Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır” hükmünü taşımaktadır.

Suçun maddi unsurunu oluşturan seçimlik hareketler; köy boşluğunu kısmen veya tamamen zapt etme veya üzerinde tasarrufta bulunma ya da sürüp ekmektir.

Zapt etme; taşınmazdan başkalarının kısmen veya tamamen yararlanmasını engellemek, taşınmazı fiilen el altında tutmaktır. Tasarruf etmek ise, taşınmazın devamlı bir biçimde kullanılması olup kısa süreli tasarruflar, kanunun aradığı anlamda tasarruf değildir. Öte yandan sürüp ekmek de, taşınmaz üzerinde tasarruf etme şekillerinden biridir.

Suçla korunan hukuki yarar köy boşluğunun mülkiyet ve ortak kullanım hakkının korunmasıdır. Bu suçla köy boşluğuna vâki tecavüz eylemlerinin herhangi bir şikayet ve başvuru şartına bağlı olmaksızın etkin bir biçimde yaptırım altına alınması ve bu suretle köy boşluğunun korunması amaçlanmıştır.

Suçun mağduru köy boşluğundan yararlanma hakkı olan herkestir. Köy boşluğunun kullanma hakkı sahibi köy tüzel kişiliği ve köy boşluğunun sahibi Hazine de suçtan zarar görendir.

Mağdur, suçtan zarar gören ve malen sorumlu kavramları ile kamu davasına katılma kurumu üzerinde durulacak olunursa;

5271 sayılı CMK’nun 237 maddesinin 1. fıkrasında; "Mağdur, suçtan zarar gören gerçek ve tüzel kişiler ile malen sorumlu olanlar.......şikayetçi olduklarını bildirerek kamu davasına katılabilirler” hükmü ile kamu davasına katılma hak ve yetkisi bulunanlar üç grup halinde belirtilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda, kamu davasına katılma konusunda suç bakımından bir sınırlama getirilmemiş, ilke olarak şartların varlığı halinde tüm suçlar yönünden kamu davasına katılma kabul edilmiştir. Öğreti ve uygulamada kamu davasına katılma yetkisi bulunan kişinin “suçtan zarar görmesi” şartı aranmış, ancak kanunda “suçtan zarar gören” ve “mağdur” kavramlarının tanımı yapılmadığı gibi, zararın maddi ya da manevi olduğu hususu bir ayrıma tâbi tutulmamış ve sınır- landırılmamıştır.

Malen sorumlu; işlenmiş olan suçun hükme bağlanması ve bunun kesinleşmesinden sonra, maddî ve malî sorumluluk taşıyarak hükmün sonuçlarından etkilenecek veya bunlara katlanacak kişidir.

Malen sorumlu; işlenmiş olan suçun hükme bağlanması ve bunun kesinleşmesinden sonra, maddî ve malî sorumluluk taşıyarak hükmün sonuçlarından etkilenecek veya bunlara katlanacak kişidir.

Mağdur; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, “haksızlığa uğramış kişi” olarak tanımlanmaktadır. Ceza hukukunda ise mağdur kavramı, suçun konusunun ait olduğu kişi ya da kişilerdir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde suçun maddi unsurları arasında yer alan mağdur, ancak gerçek bir kişi olabilecek, tüzel kişilerin suçtan zarar görmeleri mümkün ise de bunlar mağdur olamayacaklardır. Suçtan zarar gören ile mağdur kavramları da aynı şeyi ifade etmemektedir. Mağdur suçun işlenmesiyle her zaman zarar görmekte ise de, suçtan zarar gören kişi her zaman suçun mağduru olmayabilecektir. Bazı suçlarda mağdur belirli bir kişi olmayıp; toplumu oluşturan herkes (geniş anlamda mağdur) olabilecektir. (Mehmet Emin Artuk - Ahmet Gökcen - A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Bası, Ankara, 2007, s.444; İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 5. Bası, Ankara, 2010, s. 197 - 199; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 5. Bası, Ankara, 2012, s.105 - 107; Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan–Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, Ankara, 2010, 6. cilt, s.7702-7703)

Kamu davasına katılmak için aranan “suçtan zarar görme” kavramı kanunda açıkça tanımlanmamış, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında bu kavram “suçtan doğrudan zarar görmüş bulunma hali” olarak anlaşılıp uygulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında sayın çoğunluğun temyiz isteminin reddine ilişkin 1 nolu kararı yerinde olmayıp, köy boşluğuna tecavüz suçunda korunan hukuki yarar köy boşluğunun mülkiyet ve ortak kullanım hakkı olup, suçun mağduru köy boşluğundan yararlanma hakkı olan herkestir. Köy boşluğunun kullanma hakkı sahibi köy tüzel kişiliği ile köy boşluğunun sahibi Hazinenin ise suçtan zarar gören konumunda olduğu gözönüne alındığında, sahibi olup üzerinde sınırlı da olsa tasarruf, denetleme ve koruma yetkisi bulunan Hazinenin köy boşluğuna tecavüz suçlarında doğrudan zarar gördüğü ve buna bağlı olarak davaya katılma ve hükmü temyiz etme hak ve yetkisinin bulunduğu gözetilerek, dosyanın esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılması yerine, Maliye Hazinesinin davaya katılma hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine ilişkin sayın çoğunluğun 1 nolu kararına katılmıyorum. 03.03.2015
Yargıtay — Esas No: 2015/12058, Karar No: 2016/1386, Tarih: 09.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/12058 E.  ,  2016/1386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-....

2-...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün usulsüz tebligat iddiası ile (süresinden sonra) davalı ... ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı olan ....plakalı aracın 11.08.2007 tarihinde davalı ....'in maliki, davalı ...'nin sürücüsü olduğu .... plakalı aracın çarpmasına maruz kalarak hasara uğradığını, trafik kaza raporuna göre davalıya ait aracın % 100 kusurlu olduğunu, ekspertiz incelemesi sonucu 12.000.00 TL hasar bedelini sigortalısına ödeyen müvekkili şirketin rücu hakkının doğduğunu, davalı ... ...'in sigorta şirketi olan...'den poliçe limiti dahilinde talepte bulunulan meblağı aşan kısım olan 1.700.00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tazminini talep etmiştir.

Davalılara T.K. 35.maddeye göre tebligat yapılmış olup duruşmaya gelmemişler mazeret de bildirmemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1.677.42 TL rucuan alacağın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...Ş.'ye verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dava, kasko sigorta sözleşmesine ve halefiyete dayanılarak açılan rücuen tazminat istemine ilişkindir. Dosya içerisindeki nüfus kayıt örneğinden davalı ...'nin davadan önce 27.12.2007 tarihinde ölmüş olduğu anlaşılmaktadır. Ölü kişiye karşı dava açılamaz. Zira ölü

../...

...

kişinin taraf ehliyeti bulunmamaktadır. (HUMK m.38 ve TMK m. 28)Bu nedenle mahkemece ... hakkında, davalının dava tarihinden önce öldüğü ve ölü kişi hakkında davaya devam edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.