muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9828, Karar No: 2014/10690, Tarih: 13.05.2014

4956 sayılı Kanunun 47. maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18. maddesinde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 4.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 22.08.2003 tarihinde kayda alınan giriş bildirgesi ile 04.10.2000 tarihi itibarı ile 1479 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu sigortalı olarak kayıt ve tescilinin yapıldığı, 30.10.1986-15.09.1987, 09.05.1989-19.09.1989, 10.01.1990-15.08.1995, 29.04.1999-31.05.2000, 01.05.2005- devam eder şekilde vergi kaydının bulunduğu anlaşılmakta ise de davacının 24.07.2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47.maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18.maddesinde belirtilen sürelerde vergi kaydının bulunduğu süreleri borçlanma talebinde bulunup bulunmadığı ve bulunmuş ise bu sürelere ilişkin bedeli süresi içinde ödeyip ödemediği anlaşılamamaktadır.

Davacının dosya içinde Bağ-Kur şahsi sicil dosyasının bulunmaması nedeniyle 1479 sayılı Yasa’nın geçici 18. maddesindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği anlaşılamamaktadır. Yani davacının 22.08.2003 tarihinde kayda alınan giriş bildirgesi ile 04.10.2000 tarihinde 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalılığı tescil edildiği görülmüş fakat davacının vergi mükellefiyet sürelerine ilişkin borçlanma talebinde bulunup bulunmadığı anlaşılamamıştır.

Yapılacak iş; davacının Bağ-Kur şahsi sicil dosyası davalı Kurum'dan getirtilerek gerektiğinde Kurum'dan ayrıca davacının vergi mükellefiyet sürelerine ilişkin borçlanma talebinde bulunup bulunmadığı sorularak, sonuçta davacının yalnızca Bağ-Kur sigortalılık tescil talebinin olup da vergi borçlanmasına ilişkin talebinin olmadığının anlaşılması halinde davanın reddine karar vermek; aksi halde ise yani vergi borçlanma talebinin olması halinde bu durumun değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/4455, Karar No: 2013/14697, Tarih: 31.05.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/4455 E.  ,  2013/14697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında 1.2.2009 tarihli eczacı, ilaç verme sözleşmesi düzenlendiğini, davalının haksız yere sözleşmeyi fesih ettiğini ileri sürerek haksız feshin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın görev ve yetki yönünden reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşme tarafının ... şubesi olduğundan ...'e Asliye Hukuk Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 1.2.2009 tarihli sözleşmede yetki şartı konmuşsada, bu şart genel ve özel yetkileri kaldırmaz. Davacının ikametgahı ve sözleşmenin ifa yeri Bilecik'tir. Mahkemece davaya bakmaya yetkilidir. Mahkemece işin esası incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hüküm davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 31.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2208, Karar No: 2018/11693, Tarih: 26.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/2208 E.  ,  2018/11693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil Alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edenine ait 1483 parsel sayılı taşınmaza, davalı idare tarafından ağaç dikilmek suretiyle el atıldığını açıklayarak, 2011 ile 2014 yılları için ecrimisil alacağına karar verilmesini istemiştir.

Davalı Bakanlık, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; “Davanın kabulü ile, 2011 yılı için 7.453,35 TL, 2012 yılı için 7.392,04 TL, 2013 yılı için 9.920,03 TL, 2014 yılı için 10.278,64 TL olmak üzere toplam 35.043,64 TL ecrimisil bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine” karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Dava ecrimisil alacağı istemine ilişkindir.

1-Temyiz edenin sıfatına ve temyiz nedenlerine, dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı taraf, 2011 ila 2014 yılları için ecrimisil alacağı talebinde bulunmuştur. Dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporunun incelenmesinden, 2014 yılı için hesap edilen ecrimisil alacağının da yıl bazında hesaplandığı, davanın açılış tarihinin gözönünde bulundurulmadığı anlaşılmaktadır. Oysa ki, eldeki dava 25.7.2014 tarihinde açılmış olup, 2014 yılı ecrimisil alacağının dava tarihi baz alınarak hesap edilmesi gerekirken, toplam yıl bazında hesaplanması doğru olmamıştır.

3-5018 Sayılı Yasa uyarınca genel bütçeye dahil kuruluşlardan olması nedeniyle Bakanlıklar Harçtan muaftır. Harçtan muaf olan davalı bakanlığın, harçdan sorumlu tutulması da, doğru değildir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının 1 numaralı bentte açıklanan nedenle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 26.4.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10515, Karar No: 2016/16323, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10515 E.  ,  2016/16323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000.00.- TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 11/02/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 1.042.862.77 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15530, Karar No: 2016/10039, Tarih: 10.03.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/15530 E.  ,  2016/10039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçinin suça konu kitaplar yönünden 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde hak sahipliği belgelerini sunmadığı ve bu nedenle davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 10/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12635, Karar No: 2014/8404, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12635 E.  ,  2014/8404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık müdafiin, sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyizine ilişkin olarak; Anayasa Mahkemesinin, 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 Karar sayılı, iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nın 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasa'ya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı, 07.10.2010 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerektiği bu itibarla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK.nın 305/1. maddesi gereğince cezanın miktarına göre kesin olan hükmün temyizi kabil olmadığından, sanık müdafiin suç vasfına yönelik olmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık savunmaları, mağdur anlatımları, tanık beyanları ve tüm dosya içeriğine göre; mağdurun tanıklar ... ve ... ile birlikte daha önce genel müdür olarak görev yaptığı fabrikaya toplantı amacıyla gittiği, toplantı sırasında sanık ... ile tartışan mağdurun toplantı salonundan çıkmak için kapıya yöneldiği, bu sırada sanık ...'ın, mağdura bir yere gidemeyeceğini ve oturmasını söyleyerek içeride bulunanlara "susturun şunu" dediği, bunun üzerine de temyiz dışı ... mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, bunun üzerine mağdurun cep telefonu ile polisi aramak istediği, ancak mağdurun beyanında belirttiği şekilde toplantı salonundakilerden biri tarafından mağdurun cep telefonunun elinden alındığı, bunun üzerine de mağdurun herhangi bir engelleme olmaksızın dışarı çıktığı olayda; mağdurun iki saat süreyle toplantı salonunda alıkonulduğu iddiasının aksine temyiz dışı ... mağdura vurmasından sonra mağdurun hiçbir engelleme olmadan dışarı çıkması nedeniyle hürriyetinden yoksun bırakıldığından söz edilmesinin mümkün olmadığı, bu itibarla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yasal unsurları oluşmadığı anlaşıldığından atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18110, Karar No: 2014/6231, Tarih: 10.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18110 E.  ,  2014/6231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası şeklindeki yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanunun 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 20 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 100 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1007, Karar No: 2015/1832, Tarih: 30.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/1007 E.  ,  2015/1832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'ın mağdur .. yönelik eylemi ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunun niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

a-) 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b-) Sanık ..'ın mağdur .. yönelik eyleminden kurulan hükme yönelik temyize gelince:

Gece vakti, kuş alım-satımı meselesinden dolayı taraflar arasında gerçekleşen tartışma sırasında sanığın mağduru tabancayla batın sol üst kadrandan yaralaması sonucu hayati tehlike geçirdiği olayda;

Suçta kullanılan aletin cinsi, hedef alınan vücut bölgesi, yaranın yeri ve niteliği dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu suçun niteliğinde hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralamadan hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle CMUK'nun 326/son. maddesi uyarınca ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 30/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7649, Karar No: 2023/6193, Tarih: 11.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7649 E.  ,  2023/6193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/44 Esas, 2016/89 Karar

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İmranlı Cumhuriyet Başsavcılığının, 27.05.2015 tarihli ve 2015/61 Soruşturma, 2015/34 Esas, 2015/33 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunlukları uygulanması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İmranlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2015/44 Esas, 2016/89 sayılı Kararı ile sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 150 tam gün karşılığı 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, katılanın kendisine ait olmayan ve sahiplerinin de katılanın ekip biçmesine rızasının bulunmadığı tarlaları kendisi kullanıyormuş gibi göstererek haksız yere destekleme kredisi almaya çalıştığını, buna izin vermemek için katılanın belgelerini imzalamadığını, mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde İmranlı ilçesi Uzuntemur köyü muhtarlığı azası olan sanığın, köy halkından olan katılanın İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğüne sunulmak üzere hazırladığı Çiftçi Kayıt Sistemi Destekleme dosyasındaki ilgili yerlere imza atmayıp ''sahte işleri imzalamıyorum'' yazmak suretiyle katılanın mazot, gübre ve yem bitkisi desteği almasına mani olduğu, tanıkların bu durumu doğrulaması üzerine sanık hakkında icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı ve cezalandırılması yoluna gidildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Suç tarihinde İmranlı ilçesi Uzuntemur köyü muhtarlığı azası olan sanığın 4483 sayılı Kanun kapsamında soruşturma iznine tabi olduğu gözetilerek tebliğnamedeki basit yargılama usulü yönünden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.