muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14962, Karar No: 2011/3405, Tarih: 15.03.2011

**10. Hukuk Dairesi         2009/14962 E.  ,  2011/3405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, itirazın iptali istemine ilişkin olup; dava dilekçesinde 3036,96 TL’nin tahsili için yapılan icra takibine yönelik itirazların iptaline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, icra takibine yönelik davalılardan ...’nin itirazının tümünün iptaline; sigorta şirketi’nin itirazının ise 388,74 TL faiz dışındaki kısmının iptaline karar verilmiş; 21.05.2009 günlü karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1400,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece, hüküm altına alınan miktar gözetildiğinde, davalılardan ... yönünden reddedilen miktar bulunmaması, sigorta şirketi yönünden ise reddine karar verilmiş olan 388,74 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması reddedilen miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 15.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36650, Karar No: 2014/12056, Tarih: 16.04.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/36650 E.  ,  2014/12056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/274275

MAHKEMESİ : Sivas 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2010

NUMARASI : 2009/563 (E) ve 2010/428 (K)

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Hakaret suçuna ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık S.. K.. müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılan F.. Ş..'in ifadesinde, sanığa kapıyı açtığında, elindeki bıçakla kendisine saldırdığını ve kendisinin de sakınarak kapıyı kapattığını beyan etmesi, sanığın kovuşturmadaki savunmasında, “...bıçağı saplayacaktım...” şeklindeki beyanı ve her iki katılanın da, sanığın kendilerine, “sizi öldüreceğim” şeklinde bir söz söylediğini belirtmemeleri karşısında, tüm kanıtların birlikte değerlendirilmesi suretiyle, sanığın eyleminin, katılan F.. Ş..'e yönelik olarak, kasten yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

2-Kabule göre de;

a-Katılan F.. Ş..'in ifadesinde, sanığa kapıyı açtığında, elindeki bıçakla kendisine saldırdığını ve kendisinin de sakınarak kapıyı kapattığını beyan etmesi, katılan H.. Ş..'in de, kapıyı eşi Fatma'nın açtığını ve aniden kapattığını, kendisine sorduğunda, sanığın bıçak salladığını ancak değmediğini söylediğini, kendisinin ise bıçak görmediğini belirtmesi karşısında, eylemin, ne şekilde katılan H.. Ş..'e de yöneldiği açıklanıp tartışılmadan, her iki katılana yönelik olduğu kabul edilerek, TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

b-Sanığın, soruşturma aşamasında, katılanların kendisine hakaret ettiğini beyan etmesi, kovuşturmada da, sanık F.. Ş..'in kendisini dövdüğünü savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sanık hakkında, TCK'nın 29. maddesinin uygulanma imkanının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık S.. K.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4065, Karar No: 2025/332, Tarih: 05.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2023/4065 E.  ,  2025/332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1215 E., 2023/890 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/384 E., 2019/369 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili; davalı kurum tarafından 08.11.2017 tarihinde, 2017/496141 sayılı ihale ile ... İlçesi, ... Mahallesinde 40 derslikli ortaokul inşaatı yapım işi müvekkili şirkete verildiğini, 25.12.2017 tarihinde sözleşmesi imzalanarak 29.12.2017 tarihli yer teslim tutanağı ile de yer teslimi yapıldığını, daha sonra, ihale edilen ve yer teslimi yapılan işin yapı ruhsatı olmadığından davalı idarenin 05.01.2018 tarihli yazısıyla yapı ruhsatı alınana kadar iş durdurulduğunu, davalı idarenin 13.04.2018 tarihli yazısıyla yapı ruhsatının alındığı ve işin açıldığı bildirildiğini, davalı idare tarafından işin durdurulduğu ve açıldığı tarihler arasında geçen 100 günlük süre için süre uzatımı verildiği, davalı idarenin öncelikle yapı ruhsatı olmayan bir işi ihale ederek, daha sonra da ruhsat olmadığından inşaat yapılması mümkün olmayan bir yeri teslim ederek kusurlu davrandığını ve ihale ve iş sürecinin bu hale gelmesine neden olduğunu, bu ekonomik çalkantılar sonucu döviz kurlarındaki öngörülemez artışlar olduğunu, kurlardaki bu artışlar da inşaat maliyetlerine yansıdığını, inşaat maliyetlerinde meydana gelen artışlar nedeniyle söz konusu inşaat, teklif ve sözleşme şartlarında yapılamaz hale geldiğini, özellikle bu süreçte yaşanan olumsuz ekonomik gelişmeler, döviz kurlarındaki artışlar ve bunun genel olarak piyasa fiyatlarına yansıması inşaat maliyetlerinde yüksek oranlarda artışlar meydana getirmiş olması nedeniyle davalı idareden 31.08.2018 tarihli ve 13.11.2018 tarihli dilekçelerle fiyat farkı ödenmesi talep edilmiş ancak davalı idare, bu konudaki taleplerinin reddettiğini ileri sürerek yapılacak bilirkişi incelemesinden sonra gerekirse arttırmak üzere 10.000,00 TL fiyat farkının davalıdan ticari reeskont faiziyle birlikte tahsiline, yargılama masrafları ve vekalet ücretinin davalı idareye yüklenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı şirketin müvekkili kurumca 08.11.2017 tarihinde ihalesi yapılan ve 9.750.000,00 TL bedelli ... İlçesi, ... Mahallesi, 40 Derslikli Ortaokul İnşaatı Yapım işinin yüklenicisi olduğunu, söz konusu ihaleyle ilgili olarak 29.12.2017 tarihinde tarafından davacıya yer teslimi yapıldığını, ancak İl Milli Eğitim Müdürlüğünün 03.01.2018 tarihli yazısı ile, yer teslimi yapılan ihale konusu işte, plan değişikliği devam ettiğinden ruhsat alınamadığı ve bu nedenle de işin durdurularak yükleniciye süre uzatım verilmesinin uygun olduğunun belirtildiğini, söz konusu plan değişikliği ve ruhsat işlemlerinden dolayı süre probleminin olacağı düşüncesiyle yüklenicinin mağduriyetinin giderilmesi için idarece 03.01.2018 tarihinden yapı ruhsatının alındığı tarihe kadar iş durdurma oluru alındığını, davalı idarenin elinde olmayan ve öngörülemeyen sebeplerden dolayı uzayan yapı ruhsatı alımı; söz konusu arsanın plan değişikliği işlemlerinin tamamlanması ile sona erdiğini ve 12.04.2018 tarihli yapı ruhsatı alındığını, durdurulan işin 13.04.2018 tarihinden itibaren açıldığını, davacı ile imzalanan Yapım İşlerine Ait Tip Sözleşmesine göre bu sözleşmenin, anahtar teslimi götürü bedel sözleşme olduğu, yapılan işlerin bedellerinin ödenmesinde yüklenicinin teklif ettiği toplam bedelin esas alınacağı, yüklenicinin, gerek sözleşme süresi gerekse uzatılan süre içinde, sözleşmenin tamamen ifasına kadar, vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerde artışa gidilmesi veya veni mali yükümlülüklerin ihdası gibi nedenlerle fiyat farkı yerilmesi talebinde bulunamayacağının belirtildiğini savunarak davacının haksız ve mesnetsiz olarak fiyat farkı talep ettiği davanın reddine ve yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi'nin yukarıda belirtilen kararıyla; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 40 Derslikli Ortaokul İnşaat İşi için çıkılan ihale neticesinde davacı şirketin işin yapımını üstlendiği, 25/12/2017 tarihinde taraflar arasında sözleşme imzalandığı, 29/12/2017 tarihinde yer tesliminin yapıldığı, ruhsat işlemleri nedeniyle 12/04/2018 tarih ve 2018/384 sayılı yapı ruhsatının alındığı, ruhsat alımının plan değişikliği ve diğer ruhsat işlemlerinden kaynaklandığı, bu işlemlerden kaynaklanan gecikme nedeniyle davalı idare tarafından davacı şirkete 100 günlük süre uzatımı verildiği, işe 13/04/2018 tarihinde başlanıldığı, davacı tarafından ihale edilen işi bitirdiği ve idareye teslim ettiği, hükme esas alınan bilirkişi raporları ve dosya kapsamı ile anlaşıldığı üzere taraflar arasındaki sözleşme, ilgili ihale, eki kayıtlar gözetildiğinde, imzalanan sözleşmenin 6. ve İdari Şartname'nin 19. maddesinde işin anahtar teslim götürü bedel ile ifa edileceği, teklif edilen bedelin işin tamamını karşıladığının belirtildiği, ayrıca sözleşme süresinde veya uzatılan sürede, işin tamamen ifasına kadar vergi, harç, ve benzeri mali yükümlülüklerde artışa gidilmesi veya yeni mali yükümlülüklerin ihdası nedeniyle fiyat farkının talep edilemeyeceğinin belirtildiği gerekçesiyle süre uzatımı nedeniyle haklı görülmemekle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile osya kapsamına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenler ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre, mahkeme kararında usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; mahkeme kararının tek dayanağının yetersiz bir bilirkişi raporu olduğunu, rapor ve ek raporun içeriğinden bilirkişilerin dava konusu uyuşmazlık konusunda uzman olmadığının çok açık olduğunu, bilirkişi raporunda yapım işlerine ait TİP sözleşmesinin 14. maddesinin hatalı yorumlandığını, söz konusu maddenin normal şartlar içinde devam eden yapım işlerinde, sadece vergi, resim, harç gibi mali yükümlülüklerdeki artışlarla ilgili olduğunu, dava konusu olayla bir ilgisinin olmadığını, taleplerinin vergi, resim, harç gibi mali yükümlülüklerin artmasından dolayı bu artışın telafi edilmesi değil, idarenin kusurundan kaynaklanan nedenlerle işe geç başlanmasından kaynaklanan zararların telafi edilmesi için fiyat farkı ödenmesi olduğunu, mahkeme aynı hatanın sonucu olarak yine aynı mahiyette olan idari şartnamenin 19. ve 25. maddelerini de gerekçeli kararda zikrederek davanın reddine gerekçe yaptığını, ancak idari şartnamenin 19 ve 25. maddeleri de tip sözleşmedeki gibi sadece vergi, resim ve harç gibi mali sorumluluklardaki artışlarla ilgili olduğunu, 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu'nun "Mücbir Sebepler" başlıklı 10. maddesine göre esasen idarenin süre uzatımı vermesi için mücbir sebebin varlığını kabul etmesi gerektiğini, davalı idare tarafından davacı şirkete süre uzatımı verildiğine göre mücbir sebebin varlığının idare tarafından kabul edildiğini, dolayısıyla idarenin kusurundan kaynaklanan bir mücbir sebebin varlığının açık olduğunu, Bakanlar Kurulu'nun 31.08.2013 tarih ve 28751 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2013/5217 sayılı Kararnamesi'nin "İdari şartname ve sözleşmesinde fiyat farkı verilmesi öngörülmeyen işlerde, 4735 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinde belirtilen mücbir sebepler ya da idareden kaynaklanan nedenlerle işin bitim tarihinin süre uzatımı verilmek suretiyle uzatılması halinde, uzatılan süre içinde ve bu süreye göre revize edilen iş programına uygun olarak yapılan iş kalemleri ya da iş grupları için, bu madde hükmüne işin idari şartname ve sözleşmesinde yer verilmiş olması şartıyla bu esaslara göre fiyat farkı hesaplanır" şeklindeki 9/1 maddelerinin dikkate alınmadığını belirterek, yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacı ile davalı arasında yapılan sözleşmede verilen süre uzatımı nedeniyle davacı tarafın davalıdan fiyat farkı istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

C. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacı ile davalı arasında yapılan sözleşmede verilen süre uzatımı nedeniyle davacı tarafın davalıdan fiyat farkı istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4955, Karar No: 2011/5215, Tarih: 06.06.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/4955 E.  ,  2011/5215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen 12.10.2009 tarih ve 267483 nolu ödeme emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, prim borcunun tahsiline yönelik 12.10.2009 tarihli ödeme emrinin, tahsil zamanaşımı hukuksal nedenine dayalı olarak iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 12.10.2009 tarih ve 267483 sayılı ödeme emrinin zaman aşımı nedeni ile iptaline karar verilmiştir.

Kurumun süresi içerisinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsil zamanaşımı, alacağın doğduğu tarihte yürürlükte bulunan kurallara göre belirlenir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 80.maddesinde 3917 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik uyarınca, Kurumun süresi içerisinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması gereği öngörülmüş; 3917 sayılı Kanun'la yapılan bu değişiklik aynı Kanun'un 8.maddesi hükmüne göre 08/12/1993 tarihinde yürürlüğe girmiş; daha sonra, 24/06/2004 tarih ve 5198 sayılı Kanun'la aynı maddede yapılan değişiklik sonucunda Kurum alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun'un 102. maddesinin de uygulanma olanağı bulunmadığı düzenlemesi getirilmiş ve düzenleme 06/07/2004 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu durumda, zamanaşımı süresi bakımından 3917 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 08/12/1993 tarihinden önceki dönemle, 5198 sayılı Kanun'un yürürlüğü sonrasına ilişkin prim ve gecikme zamları yönünden Sosyal Güvenlik Kurumu’nun alacak hakkı, Borçlar Kanunu’nun 125. maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresine tabidir. Giderek, zamanaşımının başlangıç tarihi ise yine Borçlar Kanunu’nun 128. maddesi gereğince alacağın muaccel olduğu tarihtir ve zamanaşımının kesilmesi ve durdurulmasına ilişkin Borçlar Kanunu’nun 132. ve ardından gelen maddeleri de burada aynen geçerlidir. 08/12/1993 tarihinde yürürlüğe giren 3917 sayılı Kanun'un getirdiği düzenlemenin geçerli olduğu döneme ilişkin prim ve gecikme zammı alacakları yönünden ise, 6183 sayılı Kanun'un zamanaşımına ilişkin 102. ve ardından gelen maddeleri geçerlidir. Bu yönde 102. madde hükmüne göre zamanaşımı süresi 5 yıl olup, zamanaşımı süresinin başlangıcı ise alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden yılbaşıdır.

6183 sayılı Kanun'un 103.maddesinde zamanaşımını kesen haller sayılmış olup kesilmenin rasladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren zamanaşımı yeniden işlemeye başlar.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, İzmir 6.İş Mahkemesinin 09.05.2007 tarih ve 2005/481 Esas, 2007/239 Karar sayılı kararı ile ticari taksi işletmekte olan davacının, şoför olarak çalışan ... isimli işçisinin 01.12.2001-01.11.2002 ve 01.02.2003-30.06.2004 tarihleri arasında geçen sigortalı çalışmalarının Kuruma bildirilmediğinin tespitine karar verildiği, bu kararın Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 20.11.2008 tarihli kararı ile kesinleştiği, Kurumun kesinleşen mahkeme kararı üzerine 2002/7-2004/6 dönemine ait prim borcunun tahsiline yönelik takip başlattığı, 12.10.2009 tarih ve 267483 sayılı ödeme emrinin davacıya 20.10.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve davanın süresinde 26.10.2009 tarihinde açıldığı, 06/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5198 sayılı Kanun'la 506 sayılı Yasa'nın 80.maddesinde değişiklik yapılarak 5 yıl olan tahsil zamanaşımının 10 yıl olarak uygulanmaya başladığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, tahsil zamanaşımı süresi ve hangi tarihten itibaren işlemeye başlayacağı, 5510 sayılı Yasa'nın 93.maddesinde yer alan ve mahkeme kararı sonucunda doğan Kurumun prim ve diğer alacaklarında zamanaşımının kararın kesinleşme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağına yönelik kuralın somut olaya uygulanıp uygulanmayacağı noktalarında toplanmaktadır.

5754 sayılı Yasa'nın 56.maddesi ile değişik 5510 sayılı Yasa'nın 93/2.maddesine göre " Kurumun prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tâbidir. Kurumun prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise mahkeme kararının kesinleşme tarihinden, Kurumun denetim ve kontrolle görevli memurlarınca yapılan tespitlerden doğmuş ise rapor tarihinden, kamu idarelerinin denetim elemanlarınca kendi mevzuatı gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemelerden doğmuş ise bu soruşturma, denetim ve inceleme sonuçlarının Kuruma intikal ettiği tarihten veya bankalar, döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelerden doğmuş ise bilgi ve belgenin Kuruma intikal ettiği tarihten itibaren, zamanaşımı on yıl olarak uygulanır. Bu alacaklar için 89 uncu madde gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı, 88 inci maddede belirtilen ödeme süresinin son gününü takip eden günden itibaren uygulanır."

Somut olayda, Kurum alacağının doğduğu İzmir 6.İş Mahkemesinin 09.05.2007 tarih ve 2005/481 Esas, 2007/239 Karar sayılı hizmet tespitine dair kararın kesinleştiği 20.11.2008 tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Yasa'nın 93/2.maddesine göre zamanaşımı süresi, kararın kesinleşmesinden itibaren başlayacağından, 26.10.2009 dava tarihinde tahsil zamanaşımı dolmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Kabule göre de, 6183 sayılı Yasa'nın 102.maddesine göre zamanaşımı süresinin başlangıcının alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden yılbaşı olduğu, 506 sayılı Yasa'nın 80/1.maddesine göre 2003/12, 2004/1,2,3,4,5,6.aylarına ait prim borçlarının en geç 31.01.2004 – 31.7.2004 tarihleri arasında ödenmesi gerektiği, bu ayların prim alacaklarında zamanaşımı süresinin 01.01.2005 tarihinde işlemeye başladığı, 20.10.2009 tarihinde ödeme emrinin tebliğ edilmesiyle tahsil zamanaşımının 103.maddeye göre kesildiği ve böylece 26.10.2009 dava tarihinde 5 yıllık tahsil zamanaşımının dolmadığı anlaşılmakla bu aylara ait prim borçları yönünden ödeme emrinin iptali isteminin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi de doğru değildir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.06.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Uyuşmazlık, prim borcunun zamanaşımı süresinin hangi mevzuata göre belirleneceği noktasında toplanmaktadır.

Çoğunluk görüşü, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 93/2. maddesinde yer alan, " Kurumun prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tâbidir. Kurumun prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise, mahkeme kararının kesinleşme tarihinden... itibaren, zamanaşımı on yıl olarak uygulanır. " hükmünün, Yasanın yürürlük tarihinden önceki hizmetlere ilişkin olarak açılan tesbit davaları dolayısıyla verilen ve kesinleşen kararlar nedeniyle uygulanacağı yönündedir.

Karşı oy görüşüm; 5510 sayılı Yasanın 93/2 maddesinin zamanaşımına ilişkin hükmünün, Yasanın yürürlük tarihinden önceki hizmetlerin tesbitine ilişkin davalar nedeniyle, kesinleşen tesbit kararlarının primlerinin tahsili aşamasında uygulanamayacağı, 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonraki hizmetlerin tesbitine ilişkin açılan davalarla ilgili olarak kesinleşmiş kararlara uygulanabileceği, 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce gerçekleşen hizmetlerin tesbitine ilişkin kararlar nedeniyle, 5510 sayılı Yasadan önceki mevzuatın uygulanması gerekeceği yönündedir.

Uyuşmazlık konusu incelendiğinde;

1-506 sayılı Yasanın 3917 sayılı Yasa ile değiştirilmeden önceki halinde durum;