muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/103, Karar No: 2023/1434, Tarih: 15.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davanın, akıl hastalığı veya sadece hile nedeniyle yapılan işlemin iptali değil, muris muvazaası nedeniyle işlemin iptali ve müvekkili davacının hissesi oranında paranın ödenmesine ilişkin tazminat davası olduğunu, mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı işlem yapıldığını, davalının bankada muris ...'nın vadeli mevduat hesaplarındaki paranın kendisine ait olduğu iddiasının tamamen gerçek dışı olup, aynı banka ve şubede hesabı olan bir kişinin kendi parasını aynı banka ve şubede hesabı bulunan babaannesinin hesabına yatırmış olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davalının bağışa muhtaç olmadığını, bağışlanması gereken biri varsa oda müvekkili davacı olduğunu, miras bırakan ...’nın hasta olmasından, akli dengesinin yerinde olmamasından, kafasındaki beyin tümörünün büyümesi ve beyine baskı yapması nedeni ile sağlıklı düşünemediği bir dönemde "seni özel hastanede tedavi ettireceğiz, seni iyileştireceğiz" şeklindeki hileli beyanlarla kandırılması sureti ile bankadaki paralarının çektirilip davalının hesabına yatırıldığını, yoksa murisin akıl hastası olmadığını, gerçekten ihtiyacı olan kendi öz çocuğu dururken hiçbir ihtiyacı olmayan torununa bu kadar parayı vermiş olmasının düşünülemeyeceğini belirterek davanın kabulüne karar verilmesini talep ederek kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının, murisin hileli yollarla kandırılarak bankadaki mevcut parasının çektirilip davalıya verildiğini iddia ettiği, bu durumda muris muvazaasının söz konusu olmadığı, davacı davalının, murisi Halime'yi özel hastanede tedavi ettireceği vaadi ile bankadaki parasının çekilerek kendi hesabına yatırılmasını sağladığını iddia ettiğinden bu durumu kanıtlamasının gerektiğini, muris ...'ya ait sağlık raporları değerlendirildiğinde, 30.04.2016 tarihinden önce Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından beyin tümörü olduğuna ilişkin teşhis konulmadığı, murisin Halk Bankası Fatih Şubesinde bulunan hesabındaki paranın 04.04.2016 tarihinde çekildiği görülmekle, murisin ameliyata ilişkin kandırılmak suretiyle parasının alındığına dair delil teşkil etmediği, öte yandan davacı, bankadaki paranın muris muvazaası nedeniyle davalıya geçtiğini iddia etmiş ise de, murisin gerçek iradesinin ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasının gerektiği, somut olay değerlendirildiğinde davalının murisin torunu olduğu, uzun yıllardır birlikte yaşadıkları bakım ve gözetim ile her türlü sosyal ihtiyaçlarını karşıladığının tanık anlatımlarıyla anlaşıldığı, ayrıca muris adına kayıtlı gayrimenkullerin de mevcut olduğu, murisin gerçek iradesinin bankadaki parasını torunu davalıya bağış niteliğinde olduğu ve bağışın belli bir şekil şartına bağlı olmadığı, murisin mirasçılardan mal kaçırmak kastının bulunduğuna dair delil bulunmadığı göz önüne alınarak davanın reddine karar verilmesin usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek HMK m.353/1-b-1 gereğince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacının gerçekten yardıma muhtaç olduğunu, tek çocuğu ile kirada oturduğunu, başkaca bir gelirinin olmadığını, davalının durumunun iyi olduğunu ve çalıştığını, davalıya ait banka hesabında yüklü miktarda para ve bir tane de dairesinin olduğunu, yani davalının bağışa muhtaç olmadığını, eğer ki ortada bir bağış varsa, bu bağış ile davalının sebepsiz yere daha da zenginleştiğini, bağış yapılması gereken birisi varsa o da davacı olduğunu, dolayısıyla ortada gerçek bir bağışlama iradesinin olmadığını, davalının murisin torunu olduğunu ve uzun yıllardır birlikte yaşadıklarını ancak murisin bakım ve gözetim ile her türlü sosyal ihtiyaçlarını karşıladığının doğru olmadığını, gerek davalının gerekse murisin tüm ihtiyaçlarının davacı tarafından karşılandığını, davalı henüz 1 yaşında iken davacının kendi yanına alıp büyüttüğünü, üniversiteye başlayana kadar davacının ilgilendiğini, murisin bu esnada davacının davalı ile hemen hemen aynı yaşta olan oğluna baktığını, hafta sonları çocuklar değiştirilmek üzere birlikte bakıldığını, davalının üniversiteyi bitirdikten sonra işe başladığını, murisin yanında kaldığını ancak murisin bu dönemler bakıma ihtiyacı olmadığı için davalının murise değil, murisin davalıya baktığını, murisin hiçbir zaman bakıma ihtiyacı olmadığını, yine muris ile davacının ilgilendiğini, davacının gördüğü tüm tedaviler ilgili kurumdan istenilerek, adli tıp kurumundan rapor alınması taraflarınca mahkemeden talep edildiğini, mahkemenin adli tıptan rapor talep ettiğini, adli tıp kurumunun ön raporunda; dava dosyasında mevcut tıbbi belgeler dışında, murisin akit tarihi olan 04.04.2016 tarihine yakın tarihler başta olmak üzere herhangi bir psikiyatrik veya nörolojik hastalığı nedeniyle özel doktorlar da dahil olmak üzere tedavi görüp görmediğinin davacı ve davalı tarafa da sorulmak suretiyle bir kez daha araştırılarak varsa bu tedavilerine ilişkin tüm tıbbi kayıtların, kişinin kullanmış olduğu ilaçların sorgulanarak çıktılarının, ölüm mernis tutanağının teminen gönderilmesi şeklinde talepte bulunulduğunu ancak ilk derece mahkemesinin gereğini yapmadığını, hastalığa ilişkin gerekli belgeleri toplayıp dosyayı yeniden adli tıp kurumuna göndermediğini, BAM'ın buna rağmen ''...Muris ...‘ya ait sağlık raporları değerlendirildiğinde 30.04.2016 tarihinden önce Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından beyin tümörü olduğuna ilişkin teşhis konulmamıştır..

...Muris ...‘ya ait sağlık raporları değerlendirildiğinde 30.04.2016 tarihinden önce Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından beyin tümörü olduğuna ilişkin teşhis konulmamıştır...'' demek sureti ile yapılan eksik incelemeyi atladığını, davalının kendisi işlem yapılan bankada daha önce staj yaptığı için bu bankadaki işlemleri rapor dahi istenilmeden kolaylıkla yaptığını, yapılan tüm işlemlerin usulsüz olduğunu, murisin akıl hastası olmadığını, murisin hastalığın verdiği psikoloji ile hileli davranış ve kandırılmanın etkisi ile bankadaki parayı çektiğini, Yargıtay'ın vermiş olduğu birçok kararında temyiz kudretinin yokluğunun salt biyolojik nedenlerle değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, bu konudaki tespitin yalnız raporlara dayalı olarak değil aynı zamanda ölümcül bir hastalığa yakalanan kişinin almış olduğu kararlara etki eden psikolojik sebeplerin tespitinin de büyük önem arz ettiğini vurguladığını, bu yüzden yargılamanın çözümünde kullanılması hedeflenen adli tıp raporunun mutlaka başvurulması zorunlu bir çözüm yöntemi olmadığını, nitekim murisin gerçekten akıl sağlığı yönünden tıbbi bir rahatsızlığı olmadığı varsayımında bile hastalığının getirmiş olduğu psikolojik sıkıntıların alınan kararlar üzerindeki yapmış olduğu etkilerinin tıbbi olarak sabit olduğunu, bu yaştaki bir kişiden rapor talep edilmesi gerekirken talep edilmemesinin doğal bir durum olmadığını, murisin almış olduğu karar ve tasarrufların hastalığın getirmiş olduğu psikolojik yönlendirilmenin, hileli davranışların bir ürünü, doğrudan beyinle irtibatlı olan ölümcül bir hastalık ve bu yönde yapılan tedavi vaadlerinin bir sonucu olduğunu, gerçek bir bağışlama iradesi olmadığını, davalının murisin gayrimenkulünü kendi üzerine geçirmek istediğini ancak tapu müdürlüğü sağlık raporu istediği için bu işlemi gerçekleştiremediğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, hileli davranış nedeniyle para transfer işleminin iptali ile alacağın miras hissesi oranında tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.4721 sayılı Türk Medeni Kanununun "İspat yükü

" başlıklı 6'ncı maddesinde; "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." denilmiştir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun "İspat yükü" 190'ıncı maddesinin 1'inci fıkrasında; "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

" denilmiştir.

3. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun "Sözleşmelerin yorumu, muvazaalı işlemler" başlıklı 19'uncu maddesinin 1'inci fıkrasında; "Bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, gerçek ve ortak iradeleri esas alınır.

"

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun "Aldatma" başlıklı 36'ncı maddesinde; "Taraflardan biri, diğerinin aldatması sonucu bir sözleşme yapmışsa, yanılması esaslı olmasa bile, sözleşmeyle bağlı değildir.

Üçüncü bir kişinin aldatması sonucu bir sözleşme yapan taraf, sözleşmenin yapıldığı sırada karşı tarafın aldatmayı bilmesi veya bilecek durumda olması hâlinde, sözleşmeyle bağlı değildir." denilmiştir.

5. 6098 sayılı Kanunun 285'inci maddesinin 1'inci fıkrasında; "Bağışlama sözleşmesi, bağışlayanın sağlararası sonuç doğurmak üzere, malvarlığından bağışlanana karşılıksız olarak bir kazandırma yapmayı üstlendiği sözleşmedir." denilmiştir.

3.Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile bağıştan rücu şartlarının oluşmamasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçelere göre, davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/969, Karar No: 2020/5779, Tarih: 09.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/969 E.  ,  2020/5779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 11.05.2018 tarih ve 2016/310 E. - 2018/129 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 06.12.2019 tarih ve 2018/1718 E. - 2019/1251 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1973 yılında kurulduğunu ve gerek TPMK gerekse de WIPO nezdinde 01, 02, 17 ve 35.sınıflarda tescilli çok sayıda “KALE”, “KALE BOYA”, “KALE COLOR” gibi “KALE” esas unsurlu markalarının bulunduğunu, davalı şirketin “KALE” ibaresi üzerinde ve İngilizce karşılığı olan “CASTLE” ibaresi üzerinde herhangi bir hakkı bulunmadığını, dava konusu 2014/87709 sayılı “CASTLE PAINT AND BUILDING MATERIALS” ibareli marka Türkçe'ye çevrildiğinde “KALE BOYA VE YAPI MALZEMELERİ” anlamına geleceğini, bu durumun da iltibasa neden olacağını, müvekkilinin “KALE” markalarının tanınmış marka statüsünde bulunduğunu, davaya konu başvurunun kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın 06.06.2016 tarihli ve 2016/M-5902 sayılı kararının iptaline ve tescil halinde dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, “castle” ibaresinin Türkçe’de kale anlamına geliyor olması nedeniyle markaların benzer olarak kabul edilemeyeceğini, iki kelimenin farklı dillerde aynı anlama gelebileceğini, “castle” ibaresinin ülkemizde yaygın bilinen bir yabancı sözcük olmadığını, markaların bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunmalar, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu marka kapsamındaki emtia ile davacı yanın “KALE” esas unsurunu içeren ve temsili olarak yer verilen bir kısım markaları kapsamındaki emtianın aynı ya da benzerler olduğu, davacı markalarının esaslı unsurunun “KALE” ibaresi olduğu ve davacının asıl koruma altına aldığı ibarenin bu sözcük olduğu, dava konusu markanın ise tamamı yabancı sözcüklerden oluşan “CASTLE PAINT AND BUILDING MATERIALS” şeklinde olduğu, bunun

yanı sıra markanın sol bölümünde pembe, yeşil, sarı/turuncu ve mavi renklerden oluşan yuvarlak bir logoya yer verildiği, markadaki sözcüklerden “CASTLE” ibaresinin diğer sözcüklere göre daha ön planda olduğu, büyük ve kalın puntolu harflerle oluşturulduğu, bu bağlamda dava konusu markanın esaslı unsurunun “CASTLE” ibaresi olduğu, davacı yanın özellikle boyalar, kimyasal maddeler, yapı kimyasalları sektöründe çok uzun yıllardır “KALE” ve “KALEKİM” şeklindeki markaları ile faaliyet gösterdiği, çok sayıda marka tescilini gerçekleştirdiği, markasına yaptığı yatırımlar sonucu ilgili sektörde ciddi bilinirlik sağladığı, dava konusu markanın da karşılığının “KALE BOYA VE YAPI MALZEMELERİ” anlamına geldiği göz önüne alındığında, tüketicinin daha önceden bildiği ve tanıdığı davacı markalarının varlığı karşısında söz konusu markayı da birebir aynı emtialarda görmesi halinde aynı kaynağın yabancı müşteriler için hazırlanmış özel bir versiyonu olarak yorumlayabileceği, zira davacı yanın da “KALE” esas unsuru ile sahip olduğu markaları ile dava konusu marka arasında iktisadi bir bağ kurabileceği, davacı yanın “kale” ibaresini çeşitli figüratif unsurlar ile değişik kompozisyonlarda ve farklı ek sözcük unsurları ile farklı markalarda tescil ettirmiş olması sonucu gelişen seri marka algısınında bu durumu etkilemeyeceği, dava konusu markada algıyı castle ibaresinden uzaklaştıracak başkaca bir ek ayırt edici unsurun mevcut olmadığı, sonuç olarak markalar arasındaki farklılıkların benzerlik ve iltibas ihtimalini ortadan kaldırmaya yeterli olmayacağı, dava konusu 2014/87709 sayılı başvuru ile davacı yanın önceki tarihli seri ve sektörel tanınmışlığı bulunan markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca iltibas ihtimaline neden olabilecek düzeyde bir benzerliğin bulunduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinin somut uyuşmazlık yönünden uygulanabilir olmadığı, dava konusu markanın kötüniyetli bir başvuru olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, TPMK YİDK'nın 06.06.2016 tarihli ve 2016/M-5902 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescilli 2014/87709 sayılı CASTLE PAİNT AND BUİLDİNG MATERİALS ibareli markanın tescilli oludğu 01,02,17 sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı TPMK ve davalı şirket vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davalı TPMK ve davalı şirket vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalının başvurusuna konu marka kapsamı ile davacı yanın “KALE” esas unsurunu içeren markaları kapsamının aynı ya da benzerler olduğu, davacı markalarının esaslı unsurunun“KALE” ibaresi olduğu, davalının başvurusunun “CASTLE PAINT AND BUILDING MATERIALS” şeklinde bulunduğu, markanın esaslı unsurunun “CASTLE” ibaresi olduğu, dava konusu markanın karşılığının, “KALE BOYA VE YAPI MALZEMELERİ” anlamına geldiği, tüketicinin daha önceden bildiği ve tanıdığı davacı markalarının varlığı karşısında söz konusu markayı da birebir aynı emtialarda görmesi halinde aynı kaynağın yabancı müşteriler için hazırlanmış özel bir versiyonu olarak yorumlayabileceği, markalar arasındaki farklılıkların benzerlik ve iltibas ihtimalini ortadan kaldırmaya yeterli olmadığı, tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca iltibas ihtimaline neden olabilecek düzeyde bir benzerliğin mevcut olduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinin somut uyuşmazlık yönünden uygulanabilir olmadığı, dava konusu markanın kötüniyetli bir başvuru olduğu, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davalı TPMK ve davalı şirket vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı TPMK ve davalı şirket vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istekleri halinde aşağıda yazılı 54,40 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 09.12.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/128, Karar No: 2015/3375, Tarih: 05.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/128 E.  ,  2015/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın irtifak ve pilon yeri kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının tesisi ile pilon yerinin idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Yasayla değişik 18. maddesinin üçüncü fıkrasında; “Mahkemece, taşınmaz mal hakkındaki mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın tüm taraflarına, 10. madde uyarınca tebligatların ve ilanların yapılması, taşınmazın kamulaştırma bedelinin yine bu maddedeki usule göre tespit edilmesi ve bu bedelin mülkiyet ihtilafıyla ilgili davanın sonucunda belli olacak hak sahibine ödenmek üzere idarece mahkemenin belirttiği bankaya 10. madde uyarınca ve üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasından sonra, bu bedelin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine ve taşınmaz malın idare adına tesciline karar verilir ve bu karar tapu dairesine ve paranın yatırıldığı bankaya bildirilir.” düzenlemesi getirilmiştir. Buna göre taşınmazın mülkiyeti çekişmeli ise bu ihtilafta yer alan tüm taraflar kamulaştırma bedeli tespit ve tescil davasında davalı olarak yer almalıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; dava konusu taşınmazın tapu kaydında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1998/722 sayılı ihtiyati tedbir kararı şerhinin bulunduğu, Dairenin geri çevirme kararı sonrası dosyaya getirtilen tedbir kararına dayanak dosyanın incelenmesinden muris muvazaasına dayalı tapu iptal ve tescil davası olduğu, davalı ... aleyhine açılan davanın reddine karar verildiği ancak ilamda kesinleşme şerhinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece mülkiyet ihtilafına ilişkin bu davanın kesinleşip kesinleşmediği hususu araştırılarak, dava kesinleşmemiş ise, mülkiyet ihtilafına ilişkin dosyada yer alan tüm tarafların eldeki bu davaya davalı olarak dahil edilmeleri gerekirken bu şekilde bir araştırma yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5885, Karar No: 2012/28131, Tarih: 21.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/5885 E.  ,  2012/28131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2-a-b, 62, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan temel cezada, katılanın vücüdunda meydana gelen yaralanmaların niteliğinden dolayı TCK'nın 89/2-a-b maddeleri uyarınca artırım yapılırken, 1/2 yerine bir kat artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gözetilerek CMUK'un 321.maddesi uyarınca hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının 2. paragrafından “1 kat oranında artırılarak 480 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına", 4. parağrafından “400 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına”, 5. parağrafından “8.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla “1/2 oranında artırılarak 360 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına”, “300 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına”, 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.