muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/439, Karar No: 2017/305, Tarih: 30.05.2017

Daf-Tırsan Otomotiv Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketinin servis teknisyenleri tarafından yapılan incelemeye göre; kazaya karışan aracın mekanik gaz kumanda sistemine sahip DAF marka motorla tahrik edildiği, mekanik kumandanın doğası gereği sürücü kumandası dışında motorda gaz verme ve araçta kontrolsüz hızlanmanın olmayacağı, aracın motor kumanda ve mekanik tertibatında herhangi bir arıza ya da eksiklik görülmediği,

Fren Teknik Otomotiv ve Sanayi Ticaret Limited Şirketinin muayene mühendisi tarafından yapılan incelemeye göre; vitesin "N" konumundan "D" konumuna alındığında gaz pedalına basmaya gerek kalmadan aracın kuvvetli bir şekilde harekete geçtiği, bu durumda aracı kontrol etmek için fren pedalını kuvvetlice kullanmak gerektiği, ölçülen fren kuvvetlerinin ulusal taşıt ve muayene yönetmeliğindeki ölçütleri sağladığı,

İETT Genel Müdürlüğünün Araç Bakım Onarım Daire Başkanlığınca düzenlenen komisyon raporuna göre; "anvale"nin, kalkış ve sürüş esnasında şoförün müdahalesi olmaksızın aracın aniden ve kontrol dışı süratinin artması veya gaz pedalının basılı konumda kalması durumu olduğu, kaza olayında ise bu durumun mevcut olmadığı, sanığın güçlü ivmelenme gösteren aracı az kullanmasından kaynaklanan acemilik ile hatalı şekilde kaldırdığı, olay sırasında araçlar arasında yayalar olması nedeniyle sanığın panikleyip ani karar veremediği için de aracı ilk hareketinden sonra kendi seyrine bıraktığı,

İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim üyeleri tarafından düzenlenen rapora göre; otobüsün kullanımı konusunda tecrübesi bulunmayan ve otobüsü yeterince tanımayan sanığın, otobüsü çalıştırdıktan sonra "D" vitesine taktığı, aracın kuvvetli bir şekilde harekete geçtiği, önünde park halinde bulunan otobüsle arasındaki mesafenin kısa olmasından dolayı sadece bir fren yapma hakkı bulunduğu halde paniğe kapılarak frene basamadığı, araçta gaz telinin takılı kalarak "anvale" tabir edilen kendiliğinden hızlanma arızasının gerçekleşmediği, bu nedenle hatalı kalkış yaparak zamanında etkin fren tedbirine başvurmayıp önündeki yayalara çarpan sanığın olayda birinci derecede ve asli kusurlu olduğu, ayrıca sanığa yeterli eğitim verilmeden farklı çalışma sistemini haiz aracın kullanılmasında görevlendirilmesinin sanığın kusur oranını azaltıcı faktör olarak değerlendirilmesi gerektiği,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen rapora göre; yönetimindeki otobüsü ilk hareket durağında, önünden yayalar geçtiği sırada, kontrolsüzce ileriye fırlayacak ve önde duran diğer otobüse çarpacak şekilde, hatalı vites, fren ve göz kumandası ile çalıştırarak olaya sebebiyet veren sanığın dikkatsiz, tedbirsiz ve acemi davranışları sebebi ile asli kusurlu olduğu, sanığın gereken şekilde eğitime tabi tutulmadan, otomatik transmisyonlu otobüste sürücü olarak görevlendirilmesinin olayın meydana gelmesinde tali derecede etkili olduğu, iki araç arasında geçmeye çalışan yayaların kusursuz oldukları,

Yerel mahkemece, sanık hakkında hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında gerekçe olarak; "1985 tarihinden itibaren E sınıfı sürücü belgesi olan sanığın daha önce herhangi bir trafik kazasına karışmamış olması, İETT şoförü olarak çalışırken o tarihte İETT envanterinde kayıtlı sefere konulan çift katlı DAF marka otobüste önceden yeterli eğitim verilmeden çalıştırılmış olması, söz konusu araçların sık sık kazaya neden olduklarına ilişkin tanık olarak dinlenen ... ve Hilmi Ezer isimli İETT şoförlerinin yeminli anlatımları, keza sanık müdafiinin bu yöndeki yazılı savunması ve savunmasına dayanak ibraz ettiği kanıtlar" ve “olayın oluş şekli, sanığın kusur durumu” hususlarının gösterildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ...; 20 metre mesafe ile duran iki otobüsün arasında yürüdükleri sırada kaçmalarına fırsat kalmadan park halindeki otobüsün üstlerine gelip çarptığını, çarpma esnasında 4 yaşındaki ölen oğlu Enes'in omzunda olduğunu, 6 yaşındaki kızı mağdur ...'nın elinden tuttuğunu, sanıktan şikâyetçi olduğunu; keşifte benzer anlatımlarından farklı olarak otobüsler arasındaki mesafenin 7-8 metre olduğunu,

Katılan ...; binecekleri otobüse doğru yürürken park halinde olup yolcu alan otobüsün bir anda ani ve hızlı bir şekilde hareket ederek üstlerine geldiğini, eşi ile çocuklarına çarptığını, şikâyetçi olduğunu,

Katılan ...; ölen ... ile yürürken otobüsün birden kalabalığa doğru hızlanmaya başladığını, kaçmaya çalışmalarına rağmen kendilerine çarptığını, şikâyetçi olduğunu,

Katılan ...; olayı görmediğini, kızı ...'nın ölümü nedeniyle şikâyetçi olduğunu,

Tanık ...; olayı görmediğini, ancak kazaya karışan tipte bir araç ile kendisinin de kusuru olmaksızın kaza yaptığını, iki katlı bu tip otobüslerde beyin kilitlenmesi nedeniyle aracın anvale olduğunu,

Tanık Hilmi Ezer; olay günü seferini tamamlayıp İETT otobüsünü park ettiğini, aracın yanından ayrılıp işletme müdürlüğüne gittikten kısa bir süre sonra gürültü duyduğunu, dışarı çıkıp baktığında park ettiği otobüse sanığın kullanımındaki otobüs ile çarpmış olduğunu gördüğünü, sanığın kullandığı tipteki iki katlı otobüslerin otomatik vites sistemine sahip olmaları nedeniyle teknik arızaları olduğunu,

Beyan etmişlerdir.

Sanık ...; İETT şoförü olarak çalıştığını, normalde körüklü otobüs kullandığını, bazen farklı hatlarda da görev yazıldığını, olay günü görev yazılan hattaki otobüslerin çoğunluğunun iki katlı olduğunu, kendisine verilen iki katlı otobüsü daha önce bir kez kullandığını, iskele önündeki duraktan yolcuları aldıktan sonra hareket etmeye çalışırken aracın anvale olduğunu, kendisinin bir şey yapamadığını, yaklaşık 3 metre önünde olan otobüse çok hızlı bir şekilde çarptığını, kusurunun bulunmadığını savunmuştur.

Taksirle öldürme suçu 5237 sayılı TCK’nun 85. maddesinin 1. fıkrasında; “Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”, 2. fıkrasında; “Fiil, birden fazla insanın ölümüne ya da bir veya birden fazla kişinin ölümü ile birlikte bir veya birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmuş ise, kişi iki yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır” şeklinde düzenlenmiş, aynı kanunun “taksiri” düzenleyen 22. maddesinin 4. fıkrasında; “Taksirle işlenen suçtan dolayı verilecek olan ceza failin kusuruna göre belirlenir” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “cezanın belirlenmesini” düzenleyen 61. maddesinin 1. fıkrası; “Hâkim, somut olayda; a) Suçun işleniş biçimini, b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları, c) Suçun işlendiği zaman ve yeri, d) Suçun konusunun önem ve değerini, e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, g) Failin güttüğü amaç ve saiki, göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler”, aynı maddenin 10. fıkrası ise, “Kanunda açıkça yazılı olmadıkça cezalar ne artırılabilir, ne eksiltilebilir, ne de değiştirilebilir” şeklindedir.

Buna göre; 01.06.2005 tarihinden sonra işlenmiş olan herhangi bir suç nedeniyle alt ve üst sınırlar arasında bir ceza belirlenmesi gerektiğinde, kural olarak göz önünde bulundurulması gereken ölçüt, 5237 sayılı TCK’nun 61. maddenin 1. fıkrasındaki düzenlemedir. Ancak taksirle işlenen suçlar açısından kanun koyucu, aynı kanunun 22. maddenin 4. fıkrası ile bir ölçüt daha eklemiştir. Bu durumda, taksirle işlenen suçlarda alt ve üst sınır arasında ceza belirlenirken, TCK’nun 61/1 ile 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerin birlikte göz önüne alınması gerekmektedir.

Ancak, TCK’nun 61/1. maddesindeki bu ölçütler genel nitelikli olup her suça uymayabileceğinden, her suç için tüm ölçütlerin değil sadece ilgili suça uyan kısımların nazara alınması gerekir. Bu açıdan taksirli suçlarda ancak kasıtlı suçlarda uygulanması mümkün olan 61/1. maddenin (b) bendinde yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar", (f) bendinde yer alan "failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı" ve (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saik” ölçütleri uygulanamayacaktır.

Tüm bu kanuni düzenlemeler karşısında taksirli suçlarda temel cezanın belirlenmesinde öncelikle failin kusurunun değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, ancak kusurluluğun yanında "suçun işleniş biçimi", "suçun işlendiği zaman ve yer", "suç konusunun önem ve değeri" ile "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" ölçütlerinin de dikkate alınacağı sonucuna varılmaktadır.

Tüm bu kanuni düzenlemeler karşısında taksirli suçlarda temel cezanın belirlenmesinde öncelikle failin kusurunun değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, ancak kusurluluğun yanında "suçun işleniş biçimi", "suçun işlendiği zaman ve yer", "suç konusunun önem ve değeri" ile "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" ölçütlerinin de dikkate alınacağı sonucuna varılmaktadır.

Öte yandan 5237 sayılı TCK’nun “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesi uyarınca işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması, böylelikle suç işlenmesiyle bozulan toplum düzeninde adaletin sağlanması için suç işleyen kimseye uygulanacak yaptırımın haklı ve ölçülü olması gerektiği de göz önünde bulundurulacaktır.

Bu nedenlerle taksire dayalı kusurun ağır olduğu durumlarda, alt sınırdan uzaklaşılarak, hafif olduğu durumlarda ise alt sınırdan veya alt sınıra yaklaşılarak temel ceza tayin edilmesi isabetli bir uygulama olacak ise de, bundan herhalde ağır kusurlu fail hakkında en üst hadden, hafif kusurlu fail hakkında ise alt hadden ceza tayin edilmesi gerektiği sonucu çıkarılmamalı, TCK'nun 61/1. maddesindeki olaya uyan diğer ölçütler ve "orantılılık" ilkesi bir bütün halinde değerlendirilerek haklı ve ölçülü bir ceza belirlenmelidir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İETT otobüs şoförü olan sanığın, saat 16.40 sıralarında otobüs peronlarının bulunduğu Üsküdar Meydanındaki düz ve asfalt kaplama mahalde, idaresindeki çift katlı DAF marka otobüse yolcu alıp otobüsü çalıştırdığı sırada, otobüsün aniden hareket ederek 6-7 metre ilerisindeki peronda park halinde bulunan otobüs ile o anda iki otobüs arasından geçmekte olan yayalara çarpması sonucu iki otobüs arasında sıkışan yayalardan ... ile ...’un öldüğü, mağdur ... ile katılan ...’un yaşamsal tehlike geçirip, vücutlarında hayati fonksiyonlarını 2. derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak, katılan ...’ın ise basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları olayda; sanığın kullanma tecrübesinin bulunmadığı otobüs ile hatalı kalkış yapıp etkin fren tedbirine başvurmamak suretiyle kazanın oluşumunda asli kusurlu olması ve kazanın iki kişinin ölümü, iki kişinin nitelikli, bir kişinin de basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralanması ile neticelenmesi hususları göz önüne alındığında, sanık hakkında iki yıldan on beş yıla kadar hapis cezasını gerektiren taksirle birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olma suçundan dolayı temel cezanın, TCK'nun 22/4 ve 61/1. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesinde yer alan "orantılılık" ilkesi bir bütün halinde değerlendirilip alt hadden daha fazla uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, dört yıl olarak belirlenmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, dosya muhtevası ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bulunmayan yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, dosya muhtevası ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bulunmayan yerel mahkeme direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu üyesi; yerel mahkeme direnme hükmünün onanması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2013 gün ve 339-406 sayılı direnme hükmünün, asli kusurlu olarak meydana getirdiği trafik kazası sonucunda birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına sebebiyet veren sanık hakkında, dosya muhtevası ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun şekilde asgari hadden daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE, 30.05.2017 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3659, Karar No: 2018/10048, Tarih: 09.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3659 E.  ,  2018/10048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafii ile sanık ...’ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/5648, Karar No: 2025/7964, Tarih: 12.05.2025

11-Mahkemece, her ne kadar rapor alınmak suretiyle karar verilmiş ise de alınan rapor içeriğine göre ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun ve kullanılmasının tıbben zorunlu bulunduğunun yöntemince belirlenmediği anlaşılmaktadır.

12-Mahkemece;

A-Bu yapılan açıklamalar ışığında ilacın bir çeşit antikor olup bağışıklık sisteminin kanserle mücadele etmesine yardımcı olduğu anlaşılmakta olup; bu bağlamda, davacıya ait tüm tedavi (özellikle durum bildirir raporları) evrakları eksiksiz celp edilmeli,

B- Dava konusu ilaca ilişkin Faz 3 çalışmalarına, hasta grubu ve hekim verilip verilmediğinin Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumundan sorularak, hasta grubu verilmişse buna ilişkin varsa çalışma raporlarının, ayrıca üretici firmanın yurt içi temsilcisinden ilaca ilişkin tüm faz çalışmalarının celp edilmesine,

C-Davacıda, bu ilacın kullanılması ve etkin olması için kanser hücresi üzerinde bulunan PD-L1 seviyesinin pozitif olması gerektiği anlaşılmakta olup hastaya genetik test uygulanıp akıllı kanser ilacına uyumlu olup olmadığı araştırması yapılıp yapılmadığı, genetik test yapılıp ilaç kullanılmış ise ruhsatında belirtilen şartlara uygun kullanılıp kullanılmadığı,

Ç-Bu yöntem (ilaç) tüm kanser türlerinde işe yarayıp yaramadığı, kanser hücrelerinin, bağışıklık sisteminden gizlenmek için bu kontrol noktasından başka hücresel mekanizmalarının bulunup bulunmadığı, bulunması durumunda bu ilacın ne kadar etkin olacağı,

D)Hastadaki kanserin evresi ve türü belirlenerek, hastaya teşhis konulduğunda kanserin hangi organları etkilediği, geleneksel tedavi yöntemleri uygulanıp uygulanmadığı (cerrahi bir müdahale, kemoterapi, radyo terapi vs. görüp görmediği) doğrudan bu tedavinin mi uygulandığı, tedbir kapsamında veya hasta tarafından temin edilen ilacın kullanılmasında sonra yapılan pet çekiminde ne kadarlık bir fayda sağladığı (mevcuttan daha iyi mi daha mı kötüye gittiği) ne kadarlık bir tümörde küçülme olduğu, bu faydanın hasta için sürekli ve daha etkin bir fayda sağlayıp sağlamadığı, geçici bir fayda sağlıyorsa ne kadar süre sağladığı, (hasta tarafından ilaç kullanılmamış ise emsal hastalardaki verilerin gözetilmesini), kısa süreli fayda sağlıyor ise hasta için hayati önemi haiz olup

olmadığı,

E)Mevcut ilacın onay süreci öncesi yapılan Faz-3 çalışmaları, onay sonrası varsa Faz-4 çalışmaları ve diğer araştırmalarda, etkinlik düzeyi yönünde yapılan bilimsel araştırmalar sonucu elde edilen verilerde gözetilmek suretiyle her kanser türünde etkin olup olmadığı, bu ilacın bağışıklık sisteminin güçlendirmesine yönelik olup tedavide tek ajan olarak yalnızca bu ilaç kullanılacaksa, tek başına bu tedavi de ne kadar başarı sağlayacağı, tek ajan olarak geleneksel yöntemlerden etkin olup olmadığı,

Ğ-Mevcut ilaca ilişkin emsal dosyalardan alınan bir kısım hasta bazlı bilirkişi (tıbbi otorite) raporlarında, "...bazı hastalarda yanıt alınırken, bazı hastalarda yanıt alınmadığını, bir kısım hastalarda hiç fayda sağlamadığından hayati önemi haiz olmadığını (Prof.Dr.... .... tarafından düzenlenen 1.3.2021 tarihli rapor),,... tam bir şifa beklenemeyeceğini, hayati öneme haiz kavramından kasıt hastanın sağlığına tamamen kavuşması ve hastalığın iyileşmesi ise hayati öneme haiz görülmediği(Gazi Üniversitesi Tıbbi onkoloji uzmanları tarafından düzenlenen 4.12.2023 tarihli rapor), ....başka seçenek kalmadığı için mevcut tedavinin önerildiğini, yerine kullanılabilecek diğer tedavilerden anlamlı bir fark beklenmediği, bu nedenle bu tedavinin uygulanması tıp kurallarına uygun olmakla beraber zorunlu olmadığı(Adli Tıp 7. İhtisas Kurulu 30.5.2022 tarih 3436 sayılı karar), ....PDL-1 düzeyi bilinmeyen veya negatif hastalarda bu tedavi kombinasyonun kullanımına dair bir öneri bulunmadığını(Doç.Dr... tarafından düzenlenen 19.12.2021 tarihli rapor),.... Metastatik hastalık hayati tehlike arzeden bir klinik olması nedeni ile tedaviyi alması hayati öneme haiz değildir ancak bu tedaviden fayda görmesi bekleneceği( Ankara Üniversitesi Tıbbi Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı'nın 23.5.2023 tarihli raporu), ... hastada etkisiz olduğu bilinen bir kemoterapi ilacına eklenmesi ile olumlu sonuç gösteren bilimsel bir veri bulunmadığını, 6 kür tedaviye rağmen sağ kalımın kısa olması (4 ay) nedeniyle ilacın etkisiz kaldığını, ilacın uygulanmasında tıbbi gereklilik bulunmadığı (Tıbbi Onkoloji Uzmanı Prof. Dr. ..., Prof. Dr. ... Çoşkun, Doç. Dr. ...tarafından düzenlenen 20.01.2023 tarihli rapor.), ...tamamen iyileşme şansı yok denecek kadar az olduğu ancak tedavideki amaç hastalığı kontrol altında tutup, hastanın yaşam süresini uzatmak olduğu,(Prof.Dr. ...., Prof.Dr.....ve Dr.Öğr.Ü.....tarafından düzenlenen 14.04.2023 tarihli rapor.), ...2017 yılında yayınlanan OAK çalışmasında 1. Yılın sonunda Atezolizumab alan hastaların %51 yaşarken kemoterapi alanların % 41'inin yaşadığını,(Prof.Dr. ...., Prof.Dr.....ve Dr.Öğr.....tarafından düzenlenen 7.4.2023 tarihli rapor.),... FAZ III OAK çalışmasında atezolizumab ile tedavi edilen hastalarda %13,8 ay kemoterapi alan hastalarda 9,6 ay ortalama yaşam süresi saptandığı,(Bursa Uludağ Üniversitesi Hastanesi Tıbbi Onkoloji Bilim Dalı Kurulu Heyet Raporu.), .... Metastatik Pankreas Kanserinde faz çalışması bulunmadığından kullanım endikasyonun bulunmadığını, ...iki basamak kemoterapi yetersiz kaldığında üçüncü basamak olarak tek ajan şeklinde uygulanmasının sağ kalıma katkısı bulunmadığı(Prof.Dr....,Prof.Dr.... ... ve Prof Dr. ... tarafından düzenlenen 8.2.2021 tarihli rapor.),... ...

.), .... Metastatik Pankreas Kanserinde faz çalışması bulunmadığından kullanım endikasyonun bulunmadığını, ...iki basamak kemoterapi yetersiz kaldığında üçüncü basamak olarak tek ajan şeklinde uygulanmasının sağ kalıma katkısı bulunmadığı(Prof.Dr....,Prof.Dr.... ... ve Prof Dr. ... tarafından düzenlenen 8.2.2021 tarihli rapor.),... ....yaşam süresini uzatması konusunda fayda görebileceği ancak bilinen mevcut tedavi yöntemlerine göre daha etkin olup olmayacağının önceden bilinemeyeceği, bu nedenle davaya konu ilacın kullanımı uygundur ancak zorunlu olmadığı,(Gazi Üniversitesi Onkoloji Bilim Dalı Başakanlığı 11.1.2023 tarihli hayat raporu), ...Yapılacak tedavinin bilinen mevcut tedavi yöntemi olan kemoterapiye eklenmesinin şifa ya da uzun süreli sağ kalım elde edildiğine dair bir bilgi bulunmadığı için daha etkin, daha güvenli ve daha yararlı olduğunu söylemek mümkün olmadığı.(Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Onkoloji Bilim Dalı Başkanlığı 19.10.2023 tarihli heyet raporu.)... Davacının tıbbi durumundaki hastalarda ortalama 2-3 aylık daha uzun yaşam süresi elde edildiği bilimsel olarak ispatlanmış olup tamamen iyileşmenin mümkün olmadığı, bu kanserde dava konusu ilaç ile elde edilebilecek ortalama 2-3 aylık daha uzun yaşam süresinin hayati öneme haiz olup olmadığı konusunun mahkemenin takdirine sunulduğu(Prof.Dr.....Prof.Dr.....ve Prof.Dr...... tarafından düzenlenen bila tarihli heyet raporu)" belirtilmiş olup Bu bağlamda, Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların, hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı, ilaca ilişkin bütün faz çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı, hastalığın tedavisinde hayati öneme haiz ve kullanılmasının zorunlu olup olmadığının, dolayısıyla kullanılmasının tıbben ve fennen hastanın iyileşmesine (tam iyileşme aranmaksızın mevcut durumdan sürekli olarak daha iyi hale gelmesi) katkıda bulunup bulunmayacağının en önemlisi dava konusu ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun tıbbi yöntemlerle belirlenerek karar verilmelidir. Bu bağlamda hastalığın uzmanlık alanı olan üniversitelerin tıbbi onkoloji anabilim dalı başkanlığından en az 3 kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.