muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17680, Karar No: 2014/11876, Tarih: 17.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17680 E.  ,  2014/11876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/348-2013/217

Davacı-karşı davalı S.. A.. vekili Avukat M.. K.. tarafından, davalı-karşı davacı H.. K.. aleyhine 25/06/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine ve davalı-karşı davacı H.. K.. vekili Avukat R.D.. tarafından, davacı-karşı davalı S.. A.. aleyhine 19/09/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, sabit olmayan karşı davanın reddine dair verilen 25/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı H.. K.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacının, karşı davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı-karşı davacının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava ve karşı dava, kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece asıl dava kısmen kabul edilmiş, karşı davanın ise reddine karar verilmiş; karar, davalı-karşı davacı H.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı S.. A.., milletvekili olan karşı davacının TBMM'nin 12/06/2012 tarihli 118. oturumunda eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyecek sözler ile kendisine hakaret ettiğini ve kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı-karşı davacı H.. K.. ise, tutuklu milletvekilleri ile ilgili konuşma yaparken davacının haksız sözlü saldırılarına maruz kaldığını, konuşma yaparken bir çok defa davacı tarafından sözünün kesildiğini, davacının sarf ettiği sözler ile kişilik haklarının saldırıya uğradığını belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, davacı S.. A..'a sarf edilen sözlerin eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği belirtilerek istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davacı S.. A..'a sarf edilen sözlerin eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği belirtilerek istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Somut olaya gelince; TBMM'nin 12/06/2012 tarihli birleşiminde davalı B... Şırnak Milletvekili H.. K.. tarafından konuşma yapılırken davacı A.. K.. M... S.. A.. arasında dava konusu diyologların yaşandığı, davalı kürsüde konuşma yaparken davacı tarafından ''Bağırma, Bağırma!'' diye seslenilmesi üzerine davalı H.. K.. tarafından ''Konuşma Lan!'' diye cevap verildiği, tekrar davacı tarafından ''Bağırma öyle!'' denilmesi üzerine davalının ''Terbiyesiz herif!'' şeklinde cevap verdiği, davacı tarafından kürsüye yönelik olarak birkaç defa daha ''Bağırma!'' diye seslenilmesi üzerine davalı tarafından ''...bağıracağım da kafana da kakıla kakıla vuracağım, biliyor musun. Terbiyesizlik etme oradan!'', ''Senin arkadaşların tutukluyken nasıl rahat edebilirsin, saygısız'' ve devamla ''Saygısız! Senin tutuklu milletvekillerin varken, 8 arkadaşın, sen nasıl böyle terbiyesizlik edip konuşabilirsin? Utanma?'' şeklinde cevap verdiği ve davacının da cevaben ''Bağırmadan Adam gibi konuş!'' şeklinde söz söylediği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, taraflar arasında yaşanan dava konusu konuşmalar bir bütün olarak ele alındığında, davalı tarafından sarf edilen sözlerin, konuşmasının sık sık kesilmesine tepki olarak söylendiği ve eleştiri sınırlarını aşan küçültücü ve hakaret niteliğinde olmadığı, kaba söz olarak değerlendirilebileceği sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan ve asıl davada verilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, karşı davaya yönelik temyiz itirazlarının ise ilk bentte açıklanan nedenler ile reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/1743, Karar No: 2018/2121, Tarih: 28.03.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/1743 E.  ,  2018/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükmü katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanık ...'nin, açık kimliği tam olarak tespit edilemeyen ...'yı ...'da emlakçılık yapan tanık ... ile tanıştırdığı; ...'nın ...ile görüşmeye başladığı; onun güvenini kazandığı; yine ...'nın katılan ...'ye bir hazine arazisinin satışı halledebileceğini söylediği; bu amaçla ... Kafe'de buluştukları; arsa bedeli olarak ...'nın katılandan 24.500 TL aldığı; aynı gün akşamı 25/11/2010 tarihli sahte bir tahsilat makbuzu düzenleyerek verdiği; bir süre sonra katılanın dolandırıldığını anlayarak şikayetçi olduğu; sanık ...’nin açık kimliği belirlenemeyen ve kendisini ... olarak tanıtan kişi birlikte hareket ettiğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanları ve dosya kapsamından; sanığın atılı dolandırıcılık suçuna iştirak ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın suçun sübut ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33936, Karar No: 2016/5674, Tarih: 10.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/33936 E.  ,  2016/5674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait firmada 11.12.2009 tarihinden 12.09.2012 tarihine kadar belirsiz süreli iş sözleşmesi ile genel müdür olarak çalıştığını, son maaşının 8.950.00.TL olduğunu ve her ay 3.500.00.TL’sinin elden ödendiğini, kalanının banka hesabına yatırıldığını, 06.07.2012 tarihinden itibaren şirketin iş hacminin daralmasının sebebinin şirketin sunulan raporlara önlem almaması iken bu etkinin davalı tarafından müvekkilinin sorumluluğu olarak değerlendirildiğini, üzerinde baskı kurulmaya başlandığını, bazı hakaret ve aşağılayıcı davranışlara maruz kaldığını, şirketin diğer yöneticilerince istifa etmesi yolunda mobbing uygulamasına maruz bırakıldığını, 12.09.2012 tarihinde iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 11.12.2009 tarihinde genel müdür görevi ile işe başladığını, işe başladığı tarih ile ayrıldığı Eylül 2012 tarihleri arasında şirketin beklenen gelişmeyi sağlayamadığı gibi zarar ettiğini, davacının ortaya çıkan sorunların giderilmesinde genel müdürün alması gereken sorumlulukları almadığını, şirketin büyümesi için gerekli planlamayı ve aktiviteyi sergilemediğini, alınması gereken önlemleri yönetim katma iletmediğini, başarısız olduğu gibi işini de savsamaya başladığını. iş görüşmelerini dahi ihmal ettiğini, tutum ve davranışlarında bir değişiklik olmayınca iş sözleşmesinin 12.09.2012 tarihinde İşk. 25/II-h maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davacı vekili tarafından 09.11.2012 tarihinde tamamlama harcı yatırılarak ücret alacağı dışında diğer talep konusu tazminat ve alacaklar yönünden ıslah edilmiş olmakla ikinci kez 03.06.2014 tarihinde ıslah harcı yatırılarak yapılan mükerrer ıslahın yok hükmünde sayıldığı belirtilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya içeriğine göre, Mahkemece tensip zaptıyla davacı tarafa davasının belirsiz alacak davası mı yoksa kısmî dava alacağı mı olduğu hususunda ön inceleme gününe kadar açıklayıcı beyanda bulunması ve netice-i talebini tam olarak belirlemesi, şayet buna göre harcı eksikse bakiye harcın ikmal etmesi için 2 hafta kesin süre verilmesi üzerine davacı tarafça 09.11.2012 tarihli dilekçe ile davanın türü açıklanıp, aynı gün tamamlama harcı yatırılmıştır.

Mahkemenin bu kararı, dava türü ve talebin açıklattırılması kapsamında kabul edilmelidir. Davacı da bu doğrultuda usul işlemi gerçekleştirmiştir. Bu bir ıslah veya artırım dilekçesi olarak kabul edilemez. Zira mahkeme açılan davanın türünü belirlemesi ve tahsil amaçlı belirsiz alacak davası ise belirleyebildiği miktarda açmasını ve harcının tamamlamasını istemiştir.

Bilahare, davacı tarafça yargılama safhasında alınan hesap raporuyla belirlenen alacak tutarları dikkate alınarak tensip zaptı uyarınca netleştirilen talebini 03.06.2014 tarihli dilekçe ile ıslah edip harcını yatırmıştır.

Ancak Mahkemece bu talep ikinci ıslah olarak değerlendirilip bir taraf yargılama sırasında ancak bir kez ıslah yapılabilir gerekçesi ile bu ıslah dilekçesini dikkate almadan tazminat ve alacakları hüküm altına alınmıştır.

Oysa yukarda açıklandığı üzere, Mahkemenin tensip zaptına konu ara kararı gereğince davacı, açıklama dilekçesi verip tamamlama harcını yatırdığından, ön inceleme aşamasında mahkemenin ara kararı üzerine verilen dilekçe ve harcın davanın ıslahına ilişkin bir irade olarak değerlendirilmesi yerinde değildir. Buna göre, dava konusu talebin ıslahına konu 03.06.2014 tarihli davacı dilekçesi dikkate alınmaksızın alacakların hüküm altına alınması hatalıdır.

3-İş hukukunda çalışma olgusunu, bu kapsamda genel tatillerde çalışma yaptığını iddia eden işçi, karşılığı ücretin ödendiğini de işveren kanıtlamalıdır.

Genel tatil günlerinde çalışma her türlü delille kanıtlanabilir. Genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır. Tanıklar belirli bir dönem çalışmışlarsa ve başkaca delil yok ise beyanlarının belirtikleri dönemle sınırlandırılması gerekir.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır. Tanıklar belirli bir dönem çalışmışlarsa ve başkaca delil yok ise beyanlarının belirtikleri dönemle sınırlandırılması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda genel tatil çalışma ücreti alacağının davacı tanık beyanları dikkate alınarak hesaplandığı görülmektedir. Davacı tanıklarından ... 2010 yılı Ocak ayı ile 2010 yılı Nisan ayı arasında, diğer tanık ... ise 2010 yılında başladığını ve 9 ay çalıştığını beyan etmişlerdir. Mahkemece tanıkların işyeri çalışma düzenini kendi çalışma süreleri ile sınırlı olarak bilebilecekleri, bu durumda davacının genel tatillerde çalışma yaptığını sadece bu tanıkların çalışma süresi kadar ispatlayabildiği değerlendirilmeden davacının tüm çalışma dönemi boyunca genel tatil günleri çalışma ücreti alacağının hesaplanması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22111, Karar No: 2015/8227, Tarih: 11.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/22111 E.  ,  2015/8227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2013/800-2014/708

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R

Davada, müşterek çocuk lehine daha önce hükmedilen 150 TL iştirak nafakasının 1.500 TL ye yükseltilmesi talep edilmiş,mahkemece, iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren 300 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2014 tarihinden itibaren 1.890 TL. ye çıkarılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2005 tarih ve 2005/3-169 E-235 K. sayılı kararı ile nafaka davalarında temyiz ve karar düzeltmede yıllık nafaka miktarının dikkate alınacağı açıklanmıştır.

Hüküm, yıllık nafaka (farkı) miktarı itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4712, Karar No: 2007/5386, Tarih: 10.05.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4712 E.  ,  2007/5386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.07.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, köy boşluğuna elatmanın önlenmesi ve kal istemleriyle açılmıştır.

Mahkemece krokide (A) ve (B) harfleri ile gösterilen davalı kullanımındaki yerlere elatmanın önlenmesine ve muhdesatın kal’ine karar verilmiş,

Hükmü davalı temyiz etmiştir.

Gerçekten dava konusu yeri de kapsayan taşınmaza ait paftanın incelenmesinden çekişmeli yer ve benzerlerinin boşluk olarak bırakıldığı anlaşılmaktadır. Ne var ki; Türk hukuk mevzuatında köy boşlukları ile ilgili herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Köy boşluğu kavramı uygulamada geliştirilmiştir. Yine kural olarak belirtilmelidir ki, hiç kimse tarafından kazanılmayan yerler 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18. maddesi hükmünce Hazineye aittir. Fakat mülkiyeti Hazineye ait boşluklar eğer 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesindeki hizmet alanları arasında değilse koşulların oluşması halinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinilebilir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/A maddesinde kamunun ortak kullanılmasına veya bir kamu hizmetinin görülmesine ayrılan

yerler ise hükümet, belediye, karakol, okul binaları, köy odası, hastane veya diğer sağlık tesisleri, kütüphane, kitaplık, namazgah, cami, genel mezarlık, çeşme, kuyular, yunak ve kapanmış olan yollar, meydanlar, pazar yerleri, parklar ve bahçeler ve boşlukları ve benzeri hizmet malları olarak sayılmıştır. Bu gibi yerler özel kanunlarına göre Hazine, kamu kurum ve kuruluşları, Belediye, Köy veya Mahalli İdare Birlikleri adına tespit olunur. Bunların dışında hizmet alanı olarak kullanılmayan boşluklar ise olağanüstü zamanaşımı zilyetliği ile kazanılabileceğinden bu gibi davalarda davacının Medeni Kanunun 6. maddesi hükmünce dava konusu yerin kamu hizmetinde kullanılan yerlerden olduğunu kanıtlaması gerekir. Aksi halde az yukarıda sözü edildiği üzere kamu hizmet alanı olarak kullanılmayan yerler zamanaşımı zilyetliği de kazanılabileceğinden o yerin salt köy boşluğu olması davanın kabulü için yeterli neden olmaz.

Somut olayda; dava konusu yapılan boşluğun herhangi bir kamu hizmetinde kullanıldığı iddia ve ispat edilmediğinden davanın reddi yerine istemin hüküm altına alınması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.05.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3128, Karar No: 2023/6072, Tarih: 10.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/3128 E.  ,  2023/6072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2007/445 E., 2008/114 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2008 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının

(d) bendi, son fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2008 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 04.04.2012 tarihli ve 2010/1746 Esas, 2012/13634 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

3. İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin memnu hakların iadesi talebinin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın memnu haklarının iade edilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2008 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı kararının infaz tarihi olan 19.07.2016 tarihinden sonra 30.09.2016 tarihinde İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/62 Esas, 2020/268 Karar sayılı ilâmına konu suçu işlediği, bu hali ile 5352 sayılı Adlî Sicil Kanunu'nun (5352 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin (a) bendine aykırı düştüğü anlaşıldığından sanık müdafiinin memnu hakların iadesine ilişkin talebin reddine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin memnu haklarının iadesi talebine ilişkin İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı ek kararının, 19.01.2023 tarihinde sanık müdafii yokluğunda verildiği ve 11.02.2023 tarihinde tebliğ edildiği sanık müdafiinin 15.02.2023 tarihinde süresinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşıldığından tebliğnamenin ret düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, sanığın ilama konu suçun infaz tarihinden sonra 5352 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin (a) bendine aykırı olacak şekilde suç işlediği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2023 tarihli ve 2007/445 Esas, 2008/114 Karar sayılı ek kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14008, Karar No: 2015/1627, Tarih: 17.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14008 E.  ,  2015/1627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.03.2014 gününde verilen dilekçe ile Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.04.2012 günlü ve 2012/126 Esas, 2012/182 Karar sayılı davasının yargılamasının yenilenmesi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 07.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.02.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 1100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı taraftan alınıp davalı tarafa verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.