muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8748, Karar No: 2014/16951, Tarih: 13.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/8748 E.  ,  2014/16951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ... hakkında yağma ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından, sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanları ile sanık ...'nin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

2-) Sanığın yapılmasına sebebiyet verdiği 21,70 TL olan yargılama giderinin ayrı ayrı 2 kez tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin bölümünden “ayrıca sanıklardan ...'in sarfına sebebiyet verdiği 21,70 TL ve müdafii ücreti 561,00 TL olmak üzere toplam 582,70 TL olarak tahsili ile Hazineye irad kaydına” kelimelerinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8259, Karar No: 2020/5810, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/8259 E.  ,  2020/5810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kısmen kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında kurulan hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10422, Karar No: 2010/8534, Tarih: 13.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10422 E.  ,  2010/8534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı E....Ş. Genel Müdürlüğü aleyhine 26/09/2007 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tazminine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, kararı davacılar temyiz etmiştir.

Davacı yan, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan kül ile kül döküm sahalarına dökülen kömür külleri nedeniyle, taşınmazının üzerine yanmış kömür küllerinin çöktüğünü, bu küllerin yağan yağmur ve kar sularının etkisi ile toprağa karışarak topraktaki verimi düşüren ağır metallerden olan nikel metali oranını artırdığını ve bunun sonucunda tarım arazisi vasfının yitirilerek verim kaybına neden olunduğundan uğranılan maddi zararın tazminini istemiştir.

Davalı ise, zarar verilmemesi için her türlü önlemin alındığını, çevreye kimyasal atık yaymadığını ileri sürerek yersiz ve dayanaksız açılan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece,iki kez keşif yapılmış, ilk keşifteki bilirkişi raporu ile davacı yan taşınmazında toprak kirliliği olduğu ve verim kaybının bulunduğu saptanmış ise de yapılan ikinci keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda topraktaki ağır metallerin toprağın kendi oluşumundan kaynaklandığı,üstelik verim kaybına toprağın kirliliğinin değil, bitkinin topraktan aldığı madde miktarının etkili olduğu, dava konusu taşınmazda yetişen bitkilerin topraktan aldığı ağır metallerin düşük düzeyde bulunduğu bu nedenle de verim kaybına neden olmadığı yönünde rapor düzenlenmiştir.

Mahkemece alınan ikinci bilirkişi raporuna göre dava reddedilmiştir.

Mahkemece alınan ikinci bilirkişi raporuna göre dava reddedilmiştir.

Davalı tarafından işletilen termik santralden çevreye yayılan atıklar nedeniyle, dava konusu taşınmazın tarım toprağı özelliğini kaybettiği ve verim kaybına neden olunduğu ileri sürüldüğüne göre uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için; ziraat fakültelerinin toprak, bitki ve tarım ekonomisi bölümlerinden seçilen uzman akademisyenler ile çevre mühendisi ve ziraat odasının dava konusu yerle ilgili bilgi ve deneyimi bulunan temsilcisinden oluşacak bilirkişi kurulu aracılığı ile taşınmaz üzerinde keşif yapılmalı, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü Toprak Gübre ve Su Kaynakları Merkez Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü'nün örnek toprak inceleme raporunda da belirtildiği gibi, toprak kirliğinin belirlenebilmesi amacıyla dava konusu taşınmazı iyi temsil edebilecek çok sayıda ve farklı noktalardan alınacak toprak örnekleri ile kömür küllerinden hiç etkilenmeyen aynı nitelikteki taşınmazlardan aynı yöntemle alınacak toprak örnekleri yukarıda adı geçen Enstitü'de incelettirilmeli, dava konusu taşınmazın toprak yapısı araştırılarak, tarım toprağı özelliğini kaybedip kaybetmediği, kömür küllerinin kalıcı etki meydana getirip getirmediği, taşınmaz tarım toprağı özelliğini kaybetmişse veya kalıcı etki meydana gelmişse bunun davalıya ait işletmeden kaynaklanıp kaynaklanmadığı, bu kayıp ve kalıcı etkinin hangi oranda olduğu; yine toprağa karıştığı iddia edilen maddelerin taşınmazın bulunduğu yerde yetiştirilecek ürüne zarar verip vermediği, ürünün gelişmesini ve beslenmesini etkileyip etkilemediği, etkilemişse bunun hangi oranda gerçekleştiği de gerekirse ilgili birimlerde analiz yaptırılarak belirlenmelidir. Bu analizler sonrasında iki bilirkişi raporu arasındaki özellikle verim kaybının nedeni konusundaki çelişki giderilmeli, yeterli açıklama içeren ,denetime elverişle rapor ile dava konusu taşınmazda verim kaybı olup olmadığı, varsa oranı ve tazminat olarak miktarı saptanarak varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Yerel mahkemece, açıklanan yönler gözetilmeyerek birbirine çelişik raporlarla, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davacı taraf yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/14056, Karar No: 2017/2708, Tarih: 08.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14056 E.  ,  2017/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/05/2015 tarih ve 2014/157-2015/171 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, “...” ibare ve biçimli 11. sınıf ürünleri içeren 12.01.2005/59135; “...” ibare ve biçimli 8.sınıf ürünleri içeren 12.06.1998/195310 ve “...” ibare ve biçimli 4, 28, 29, 30 ve 32. sınıf ürünleri içeren 01.10.2010/62837 sayılı markaların sahibi olan, “BMS” ibareli tanıtım işaretinin gerçek ve öncelikli hak sahibi olan, bu işaret üzerinde müktesep hakkı bulunan, işarete kullanımla ayırt edicilik kazandıran, müşterileri nezdinde tanınan müvekkilinin, 15.12.2011 tarihinde gerçekleştirdiği 35/1.sınıftaki "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için sıhhi tesisat, vitrifiye, su yumuşatma cihazları, su arıtma cihazları, atık arıtma tesisatı ürünlerinin bir araya getirilerek sunulması hizmetlerini (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, kataloglar ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." içeren, "..." ibareli, 2011/111089 sayılı marka tescil başvurusunun Markalar Dairesi tarafından müvekkilinin eski bayisi olan kötüniyetli davalı şirkete ait "..." ibareli, 35.sınıftaki "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için su arıtma cihazları ve ekipmanlarının bir araya getirilerek sunulması hizmetlerini (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, kataloglar ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." içeren 09.12.2011/107781 sayılı marka tescil başvurusu mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca reddedildiğini, ret kararının kaldırılması amacıyla itirazda bulunduklarını, ancak itirazın YİDK'nın 2014/M-2992 sayılı kararıyla reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, redde mesnet başvurunun ilk etapta reddedildiğinden redde dayanak alınamayacağını ileri sürerek, YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE; kurul kararının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE; kurul kararının hukuka uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; başvuru konusu işaretle redde mesnet alınan markaların "..." esas ve ayırt edici unsurlu olduklarını, kullanılan şekillerin de benzer olduğunu, aynı hizmetleri içerdiklerini, markalar ve başvuru konusu işaretin görsel, sescil ve anlamsal olarak bütünü itibarı ile bıraktığı izlenim itibarı ile ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzer olduklarını, bunun ilk bakışta ve açık olarak görüldüğünü, çünkü başvuru ile redde mesnet markaların “BMS” ibaresi itibariyle de dikkat çekici seviyede benzer olduklarını, davacı başvurusunun konusu olan işaretin mutlak ret nedeninden etkilenmeksizin tescilinin mümkün olmadığını, ret kararının hukuka uygun olduğunu; kaldı ki davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; "..." ibareli başvuru ile "..." ibareli redde mesnet marka başvurusu arasında, ilk bakışta ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunduğu, başvurunun kapsamında bulunan 35. sınıf hizmetlerin tamamının redde mesnet markaların kapsamında aynen yer aldığı, ortalama tüketicinin hiç bir ayrıntılı araştırma ve inceleme yapmaksızın başvuru konusu işaret ile redde mesnet markayı karıştırılacak derecede benzer görmesinin kaçınılmaz olduğu, bu sebeple TPE'nin ret kararının hukuka uygun olduğu, başvuru konusu işaretin 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesinde yazılı mutlak ret nedenini aşmasının olanaksız olduğu, başvuru konusu işaretin reddedilen ürünler bakımından hâlen kullanılıyor; buna karşın redde mesnet markaların fiilen kullanılmıyor olmasının da başvurunun tesciline olanak sağlamayacağı, YİDK'nın başvuru tarihlerini nazara alarak, karar tarihindeki fiili ve hukukî durumu nazara alarak karar vermesi gerektiği, davacının “...” ibare ve biçimli markaların sahibi olduğu, ancak bu markaların kapsamında reddedilen ürün ve hizmetlerin bulunmadığı, bu nedenle davacının yargılama konusu son başvurusunun konusu olan işaretin, seri markaların tescil edilebileceğine ilişkin yargısal kararla ortaya konulan ilkeden yararlanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, YİDK kararının iptali için açılan davanın reddine; davacının marka tescil başvurusu daha ilana çıkmadan 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi hükmü uyarınca re’sen reddedildiği ve davalının başvuruya yönelik henüz bir itirazı ve bunun üzerine verilmiş bir karar bulunmadığından davalı şirkete karşı açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18438, Karar No: 2024/1556, Tarih: 26.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/18438 E.  ,  2024/1556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/135 E., 2016/237 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

1. Suça sürüklenen çocuklar hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işledikleri iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2015/135 Esas, 2016/237 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın, katılan mağduru metruk bir binaya götürerek kıyafetlerini indirerek sırayla cinsel organlarını katılan mağdurun popo kısmında sürtme şeklindeki eylemlerine uyan çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, suça sürüklenen çocuk ... hakkında atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği

Suça sürüklenen çocukların eylemlerinin vücuda organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçu kapsamında kaldığına, okulda yapılan disiplin soruşturması sırasında suça sürüklenen çocuk ...’in, katılan mağduru önce suça sürüklenen çocuk ...'ın sonra kendisinin taciz ettiğini ve kendisinden sonra da suça sürüklenen çocuk ... 'ın aynı eylemde bulunduğunu beyan etmesi karşısında suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen beraat kararı ile diğer suça sürüklenen çocuklar hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... Müdafiinin Temyiz İstekleri

B. Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... Müdafiinin Temyiz İstekleri

16.03.2015 tarihli adli görüşme değerlendirme raporunda belirtildiği üzere %50 zekâ özürü olan katılan mağdurun gerçek ve yalan ayrımını yapamadığına, katılan mağdurun aşamalarda çelişkili anlatımlarda bulunduğuna, suça sürüklenen çocukların eylemleri birlikte işlediklerine dair yeterli delil bulunmadığına, suça sürüklenen çocukların okul yönetimi tarafından alınan ifadelerinin hükme esas alınamayacağına, Adli Tıp Kurumundan alınan raporun içeriği itibariyle yeterli olmadığına, suça sürüklenen çocukların iddia konusu suçu işledikleri tarihteki yaşlarının tespitinin gerektiğine, üst sınırdan ceza tayininin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan ''Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir'' şeklindeki düzenleme nazara alınarak yapılan değerlendirmede hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğu gözetildiğinde, birebir mağdurun ifadesine yer verilerek suça sürüklenen çocukların atılı suçları işlediklerinden bahisle

cezalandırılmaları talepli Cumhuriyet Başsavcılığının 29.03.2015 tarihli iddianamesinde hangi eylemlerden dolayı dava açıldığı, müsnet suçların işlenme şekli ile eylemlerin delillerle ilişkilendirilmesine dair herhangi bir tespite dayalı anlatım ve buna göre usulüne uygun açılmış dava bulunmadığı gibi esasen bu eksikliğin de ancak yeni bir kamu davası açılması suretiyle giderilebileceği nazara alınmadan mevcut iddianameye göre hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma gerekçesine göre Tebliğname'de onama isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2015/135 Esas, 2016/237 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdur vekili ve suça sürüklenen çocuklar ... ve... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/5486, Karar No: 2015/3756, Tarih: 29.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/5486 E.  ,  2015/3756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Burdur 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :03.06.2014

Numarası :2012/223-2014/354

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ilave işler bedeli ile sözleşme ve projesinde gösterilenden farklı olarak yapılan işlerden doğan maliyet farkı ve gecikme nedeniyle kesilen ceza bedellerinin tahsili istemine ilişkin olup; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen davalı vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 119/1-ğ bendinde dava dilekçesinde açık bir şekilde talep sonucunun bulunması gerektiği ifade edilmiş, bu konuda bir eksiklik bulunması halinde, Hâkim'in davacıya eksikliği tamamlaması için bir haftalık kesin süre vereceği ve bu süre içinde eksikliğin tamamlanmaması hâlinde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanmıştır.

Somut olayda; dava dilekçesinde, taraflar arasında akdedilen 04.11.2009 tarihli sözleşme kapsamında yapımına başlanılan işin süresi içerisinde bitirilemediği, ancak, işi süresi içerisinde bitirilememesinin idarenin kusurundan kaynaklandığı, bu nedenle taraflarına süre uzatımı verilmesi gerekirken verilmediğinden bahsedilmiş, gecikme cezası kesilmesinin haksız olduğu ve idarenin talepleri doğrultusunda gerçekleştirilen ilave işlerle, sözleşme ve eklerine göre niteliği değiştirilen işlerin maliyetleri artırdığı izah edilerek meydana gelen 70.000,00 TL zararın tazminine karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece, yargılama sırasında, bu tazminatın ne kadarlık kısmının hangi kalemle ilgili olduğu konusunda davacıya açıklama yaptırılmadığı gibi hükme esas alınan bilirkişi raporunda da zararın hesabına ve hükmedilen 70.000,00 TL'nin hangi kalem alacağa ilişkin olduğuna ilişkin bir belirlemeye yer verilmemiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun bu şekliyle Yargıtay denetimine uygun bir rapor olduğundan söz edilemez.

Mahkemece öncelikli olarak yapılacak iş; davacı tarafa, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 119/2. maddesi uyarınca talebini açıklamak üzere kesin süre vermek, bu süre içerisinde gerekli açıklama yapılmadığı takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar vermek; gerekli açıklama yapılması halinde dosyanın esasına ilişkin inceleme ve araştırma yapmaktır.

Taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 6. maddesi gereği; sözleşme, somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 365. maddesi kapsamında anahtar teslimi götürü bedel esaslı eser sözleşmesi niteliğinde olup, işin bedeli 3.687.303,54 TL + KDV olarak tespit edilmiş ve sözleşmenin 8. maddesi uyarınca Yapım İşleri Genel Şartnamesi sözleşmenin eki olarak kabul edilmiştir.