muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/985, Karar No: 2023/2770, Tarih: 18.10.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davaya konu taşınmazın tamamen atıl durumda olduğunu, ana caddeye cephesi olan bir ... yeri ile iç tarafta kalan bir ... yerinin gayrimenkul ve ticari değerinin aynı olmadığını, m² artmış ise de değer farkının %50'den fazla olduğunu, bağımsız bölüm civarında/yakınında bulunan, ilk projedeki aynı ölçülere ve ticari hacme sahip bir taşınmazın dava tarihindeki satışı ile son Avm projesinde belirtilen bağımsız bölümün dava tarihindeki(mevcut/atıl durumu gözetilerek) değeri arasındaki farkın bulunması gerektiğini, TEFE oranlarının piyasa koşullarına uymadığını, ilk proje hayata geçirilmiş olsaydı davaya konu 23 nolu bağımsız bölümün dava tarihindeki değerinin ve Avm projesinde belirtilen 23 nolu bağımsız bölümün değerinin hesaplanıp, aralarındaki değer farkının bulunması gerektiğini, yeni Avm projesinin binayı atıl hale getirmesi ve 23 nolu bağımsız bölümün atıl olan binanın ortalarına alınmasıyla %60'dan fazla değer kaybına sebebiyet verildiğini, emlak piyasası araştırması sonucu davaya konu taşınmazın aylık kira gelirinin 1.200,00-1.300,00 TL olarak hesaplanmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira mülk sahiplerinin stopaj ödememek için kira kontratlarında kira miktarlarını çok az gösterdiğini, davaya konu taşınmazın civarında bulunan ... Bankası, ... Bankası, ... gibi banka şubelerinin kira kontratları dosya arasına alınıp, mukayese sonucu aylık kira geliri hesaplanıp buna göre ecrimisil hesabı yapılması gerektiğini, komşu 22 nolu bağımsız bölüm hakkında ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/320 E. sayılı dosyasında alınan bilirkişi kurulu raporu ile dava dosyasındaki rapor arasında büyük farklılıklar bulunduğunu, zararın tam olarak karşılanmadığını, ... yeri teslim edilmediğinden emsallerine göre ticari bir menfaatin elde edilememesi nedeniyle maddi tazminat talebinin de reddedildiğini, faizin başlangıç tarihi ve türünün hatalı değerlendirildiğini, sözleşme ticari işletmeye yönelik olduğu için ticari faiz uygulanması gerektiğini, temerrüt tarihinin tespit edildiğini, faiz başlangıç tarihinin 31.01.2018 olması gerektiğini beyanla İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dosya kapsamından, 04.10.2017 tarih ve 143 sayılı Encümen Kararı ile "674 sayılı KHK'nın 34 üncü maddesi ile değişik 5393 sayılı Yasanın 45 inci maddesi kapsamında 31 inci maddesi gereğince oluşturulan Encümence yapılan müzakere neticesinde" dava konusu ... yerinin davacıya ihale edildiğinin anlaşıldığı, İlk Derece Mahkemesince yürütülen tahkikat kapsamında alınan bilirkişi raporunda, dava konusu işyerinin ilk projede net 30,96 m², brüt 32,50 m² olduğu, binanın cephe aksında yer aldığı ancak arkadan girişinin bulunmadığı, dükkan girişinin bina içinde bulunan koridordan yapıldığı, tadilat sonrası projede ise dükkanın yerinde bina girişi tasarlandığı, önerilen 22 ve 25 numaralı dükkanların ise aynı alanla net 41 m², brüt 43 m² oldukları, dükkan girişine göre sağ ve soldaki ilk köşe konumlu oldukları, binanın cephe aksında yer almadıkları, son ödemenin 31.01.2018 tarihinde yapıldığı, dükkanların imalatlarının tamamlandığı, dava konusu taşınmazın önerilen dükkanlara göre cephe farkının bulunduğu ancak girişlerin bina içi koridordan yapılması nedeniyle dükkan girişi bakımından farklılık bulunmadığı, m²'sinde artış meydana geldiği, projedeki değişiklik nedeni ile cephenin değişmesi ile konum olarak kısmen şerefiyesi düşmesine rağmen alanın büyümesi nedeniyle değer kaybının karşılandığı, değer kaybına neden olmadığı, son ödeme tarihi ile dava tarihi arasında meydana gelen kira kaybının 35.009,20 TL olduğu yönünde görüş ve kanaat bildirildiği, davacı vekilinin anılan rapora karşı itirazlarını sunduğu, ek raporda aynı yönde görüş bildirildiği, encümen kararı ile davacıya satışı yapılan ... yerinde imar tadilatı ve proje değişikliği sebebiyle değer kaybı oluşmadığı, yine teslim tarihi ile dava tarihi arasındaki kira kaybının da bilirkişi tarafından tespit edildiği, taraflarca emsal kiraya ilişkin dosyaya delil sunulmadığı, davanın resen araştırma ilkesine tabi olmadığı, İlk Derece Mahkemesince, bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesisinde dosya kapsamına, usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, davalının davadan evvel temerrüde düşürüldüğüne ve tarafların tacir ve işin ticari ... olduğuna dair dosyaya yansıyan bilgi belge bulunmadığı anlaşıldığından istinaf edenin sıfatına göre İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğundan, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının b bendinin 1 numaralı alt bendi gereğince; davacı vekilinin istinaf yasa yolu başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrarlayarak, Yerel Mahkeme kararı ve ona dayanak teşkil eden, taraflarıncada itiraz edilen bilirkişi raporunun hatalı olduğunu, Mahkemece sadece metrekare hesaplamasına bakıldığını, konum ve ... potansiyelinde meydana gelen değişimin metrekare artışını karşıladığının belirtildiğini fakat bunun lafzi bir yorum olarak kaldığını, teknik ve bilimsel verilerle bu hususun ortaya konulamadığını, 31.01.2018 tarihinde taşınmazın bedelinin tamamı ödendiği halde davalının taşınmazı hukuken ve fiilen teslim etmediğini, davalı belediyenin sorumluluğunu yerine getirmesine engel teşkil edecek herhangi bir mücbir sebebin de bulunmadığını, davalı belediyenin kusuru nedeniyle dava konusu taşınmazın ve Avm içerisinde yer alan ... yerinin metruk bina haline geldiğini, yer yer dökülmeler ve arızaların meydana geldiğini, başka insanlar tarafından farklı ve kötü amaçlarla kullanılması nedeniyle dava konusu taşınmazların bulunduğu Avm hakkında ... nezdinde olumsuz intiba oluştuğunu, dava konusu taşınmazın müvekkile şu anki projedeki hali ile teslim edilse dahi ticari potansiyelini asla yakalayamayacağını, bu hususların Yerel Mahkemece değerlendirilmeden sanki aynı anda teslim edilen iki taşınmaz varmış gibi iki proje arasındaki farkların basit bir teknik ile karşılaştırıldığını taleplerinin hukuka aykırı olarak reddedildiğini, müvekkilinin 2018 yılından beri ödemesini yaptığı taşınmazı fiilen kullanamadığını, devredemediğini, müvekkilinin zararının 35.000,00 TL'lik kira bedelinden ibaret olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; encümen kararı ile satışı yapılan ... yerinin, imar planı tadilatı ve proje değişikliği nedeniyle değerinin azalması, süresinde teslim edilmemesi nedeni ile uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun "Seçimlik haklar" başlıklı 125 inci maddesinde şöyle denilmiştir; "Temerrüde düşen borçlu, verilen süre içinde, borcunu ifa etmemişse veya süre verilmesini gerektirmeyen bir durum söz konusu ise alacaklı, her zaman borcun ifasını ve gecikme sebebiyle tazminat isteme hakkına sahiptir.

Alacaklı, ayrıca borcun ifasından ve gecikme tazminatı isteme hakkından vazgeçtiğini hemen bildirerek, borcun ifa edilmemesinden doğan zararın giderilmesini isteyebilir veya sözleşmeden dönebilir.

Sözleşmeden dönme hâlinde taraflar, karşılıklı olarak ifa yükümlülüğünden kurtulurlar ve daha önce ifa ettikleri edimleri geri isteyebilirler. Bu durumda borçlu, temerrüde düşmekte kusuru olmadığını ispat edemezse alacaklı, sözleşmenin hükümsüz kalması sebebiyle uğradığı zararın giderilmesini de isteyebilir."

Sözleşmeden dönme hâlinde taraflar, karşılıklı olarak ifa yükümlülüğünden kurtulurlar ve daha önce ifa ettikleri edimleri geri isteyebilirler. Bu durumda borçlu, temerrüde düşmekte kusuru olmadığını ispat edemezse alacaklı, sözleşmenin hükümsüz kalması sebebiyle uğradığı zararın giderilmesini de isteyebilir."

2. TBK'nın "Gecikme tazminatı" başlıklı 118 inci maddesinde şöyle denilmiştir.; "Temerrüde düşen borçlu, temerrüde düşmekte kusuru olmadığını ispat etmedikçe, borcun geç ifasından dolayı alacaklının uğradığı zararı gidermekle yükümlüdür."

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile yukarıda yer verilen hukuk kurallarına, temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, dava konusu taşınmazın önerilen dükkanlara göre cephe farkının bulunduğu ancak dükkan girişleri bina içi koridordan yapıldığından dükkan girişi bakımından farklılık bulunmadığı, dükkanın m²'sinde artış meydana geldiği, dava konusu taşınmazın cephesinin değişmesi nedeniyle konum olarak kısmen şerefiyesinin düştüğü ancak alanın büyümesi nedeniyle ... farkından kaynaklanan değer kaybının karşılandığı, hükme esas almaya yeterli bilirkişi raporunda teslim tarihi ile dava tarihi arasındaki kira kaybının tespit edilmiş olduğunun anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1459, Karar No: 2019/2914, Tarih: 19.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/1459 E.  ,  2019/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfusta Ölüm Tarihinin Düzeltilmesi İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 14.01.2019 tarihli ve 2017/8249 Esas, 2019/286 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Davalılar Bekir ile ... vekilleri tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

..K. A R A R

Dava dilekçesinde, davacıların babası müteveffa ...'ın ölüm tarihinin düzeltilmesi istenmiş; Mahkemece davanın kabulüne dair karar bir kısım davalılar vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmiş, Dairece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir. Bir kısım davacılar vekili tarafından onama kararına karşı, temyizde duruşma istemlerinin değerlendirilmediği ve esasa yönelik sebeplerle karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Temyiz dilekçesi ile incelemenin duruşmalı yapılması istenilmiş ise de, davanın niteliği gereği duruşma isteminin reddine karar verilmesi hususunun sehven karara geçmemiş olduğu anlaşılmakla, duruşma isteminin reddine karar verilerek dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu;

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'un 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 Sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi gereğince 1086 Sayılı HUMK'un 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 370,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye irad kaydına ve 92,50 TL peşin harcın red harcına mahsubuna, 19.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6234, Karar No: 2019/15195, Tarih: 05.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6234 E.  ,  2019/15195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçiş hükümlerini düzenleyen Geçici 1. Maddesinin dördüncü bendine göre ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir. 25.10.2017 tarihinden sonra verilen kararlar ise 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu hükümlerine tabidir. İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7/3. maddesi uyarınca; 12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366/1. maddesi gereğince temyiz kanun yoluna başvuruda kıyasen uygulanacak hükümler olan HMK’nın 343 ila 349. maddelerine göre temyiz kanun yoluna kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde başvurulur. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HMK’nın 366/1 maddesi yollaması ile 344/1 Maddesi gereği temyiz harç ve masraflarının tamamlanması için muhtıra ile 1 haftalık kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargılama harçları (temyiz harçları da dâhil) 492 sayılı Harçlar Kanunu'nda ve çeşitli özel yasalarda düzenlenmiştir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut uyuşmazlık açısından yapılan tespit ve değerlendirmede; mahkemece verilen kararın davacı ve davalı tarafından temyiz edildiği, davalı T.C. ... tarafından maktu temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcının yatırıldığı ancak yatırılması gereken nispi temyiz harcının alındığını gösterir belgenin dosya arasında bulunmadığı görülmüştür. Buna göre nispi temyiz harcının davalı T.C. Çaykara Belediye Başkanlığın’dan alındığını gösteren harç makbuzunun dosyaya konulması, harç alınmamış ise HMK’nın 344. ve 346. maddeleri hükmüne göre temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması yönünde gerekli usulü işlemlerin ikmalinden sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2880, Karar No: 2015/4676, Tarih: 30.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/2880 E.  ,  2015/4676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Mahallesi 485 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... ve Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosya eksiklik nedeniyle mahalline geri çevrilmiş olup, bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddesinin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak bedelinin tespiti gerekir. Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için, emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde olması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cephe ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması aranır. Ayrıca 2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir.

Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine göre esas tutulan asgari m² değerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2012 yılında dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değeri 916,04 TL, emsal alınan 162 parselin değeri ise 229,01 TL'dir.

Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine göre esas tutulan asgari m² değerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2012 yılında dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değeri 916,04 TL, emsal alınan 162 parselin değeri ise 229,01 TL'dir.

Bu durumda dava konusu taşınmaz vergi değerleri bakımından emsal taşınmazın değerinden daha fazla olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda vergi değerlerine ters düşecek şekilde emsal taşınmazdan daha değersiz olduğunun kabulü, emsalin dava konusu taşınmaza uygun bir emsal olmadığı izlenimini uyandırmakta olup, ... gibi büyük şehirlerde yukarıda belirtilen özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve uygun emsaller bulunabileceği halde dava konusu taşınmaz ile benzer özellikler taşımayan yanıltıcı olma olasılığı yüksek bu taşınmazı somut emsal olarak değerlendiren bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı Yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ile tescil davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar yasal faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa, davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.