muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1409, Karar No: 2017/1362, Tarih: 15.11.2017

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda davacının hizmet döküm cetvelinde işten çıkış tarihinden kısa bir süre sonra başka bir işyerinde çalışma kaydı bulunması nedeniyle işyeri devri olup olmadığının mahkemece araştırılmasına gerek bulunup bulunmadığı, burada varılacak sonuca göre davacının feshe bağlı alacaklar olan kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmayacağı noktalarında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce mahkemece bozma kararına uyulmasından sonra direnme kararı verilip verilemeyeceği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Mahkemenin ilk kararının Özel Dairece bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 29.04.2014 tarihli celsesinde verilen ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak kısa kararın hüküm kısmı ile gerekçeli kararda “bozma ilamına uyulmayarak önceki kararda direnilmesine” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada davacı vekilinin beyanları alındıktan sonra mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usuli kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hale sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar. (09.05.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 gün ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 gün ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 gün ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nun 21.01.2004 gün ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 gün ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davalılar vekillerinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalılar yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

S O N U Ç: Davalı Sağlık Bakanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2366, Karar No: 2017/6355, Tarih: 05.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/2366 E.  ,  2017/6355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

E.A
Yargıtay — Esas No: 2013/26966, Karar No: 2015/45391, Tarih: 24.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/26966 E.  ,  2015/45391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/177882

MAHKEMESİ : Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2012

NUMARASI : 2011/288 (E) ve 2012/148 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mağdur T.. K..’nun, suç tarihinde polis merkezinde alınan ifadesinde özetle, “Madde bağımlısı olan oğlunun eve gelip kendisinden para istediğini, olmadığını söylediğinde mutfaktan aldığı bıçağı gösterip ‘Para vermezsen seni öldürürüm’ dediğini, saçından tutup çektiğini, küçük kızına polise haber vermesini söylediğini kızının dışarı çıktığını, oğlunun bıçak tehdidi ile kendisini evde tuttuğunu, bir süre sonra polislerin geldiğini” beyan ettiği; 04.06.2010 günlü “Olay, Yakalama ve Geçici Muhafaza Altına Alma” tutanağı içeriğine göre, “İhbar üzerine anne oğul olan mağdur ile sanığın birlikte yaşadıkları eve giden polis memurlarının elinde ekmek bıçağı bulunan sanığı yere yatırdığı mağdura, ‘Seni keserim, nasıl olsa daha önce çıktım yine çıkarım’ derken buldukları, bıçağı bırakıp teslim olması yönünde ikazda bulundukları, kabul etmeyen sanığı mağdura tekme atmak istediği esnada boşluğundan faydalanarak yakaladıklarının” tespit edilmesi karşısında, tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; koşulları bulunmadığı gözetilmeden 5237 sayılı TCK’nın 150. maddesi ile uygulama yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Ancak;

Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. K.. ve savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7660, Karar No: 2015/6056, Tarih: 18.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7660 E.  ,  2015/6056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ..... 2. Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin "....." olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... .. .. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önce “......” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, ..... ... .. Jandarma Komutanlığı'nca yapılan araştırmaya göre hükümlünün cezaevine girmeden önce “......” adresinde ikamet ettiğinin tespit edildiği ve hükümlünün de bu adreste ikamet ettiğini beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15964, Karar No: 2015/14216, Tarih: 07.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15964 E.  ,  2015/14216 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/05/2012 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 11/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; davacının, davalının dava dışı eczacı ..... diplomasını kiralayarak işlettiği eczanede sahte reçeteler ile kurumu zarara uğrattığını iddia ettiği, dava dışı bu kişinin sağlık karneleri kullanılarak kurumu zarara uğrattığından bahisle kurumca uygulanan cezai şart ve sözleşmesinin feshi işlemlerinin iptali istemine yönelik olarak açtığı davanın .... Hukuk Mahkemesi’nin 2011/244 esas dosyasında görüldüğü anlaşılmaktadır. Anılan davanın sonucu iş bu davayı etkileyeceğinden, beklenip sonucuna göre birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerekir. Açıklanan bu nedenle usul ve yasaya uygun olmayan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1430, Karar No: 2017/4528, Tarih: 19.06.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/1430 E.  ,  2017/4528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK’nın 62, 50/1-a, 52/2, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında hüküm kurulurken, 10 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında belirlenen tam gün sayısının kararda belirtilmemesi,

2-Sanık hakkında adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin “52/4” yerine “52” olarak gösterilmesi,

3-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün birinci bendinin beşinci paragrafında yer alan "TCK’nın 50/1-a" ibaresi ve sonraki kısmın karardan çıkartılarak yerine "TCK 50/1-a ve 52/2 maddeleri gereğince 300 tam gün adli para cezasına ve bu cezanın da günlüğü takdiren 25 TL üzerinden paraya çevrilerek 7.500 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA" ibaresinin eklenmesi, yedinci paragrafındaki “52.” ibaresi yerine “52/4.” ibaresi yazılması ve yine “(para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasının infaz edilmesine karar verilir)” ibaresinin karardan çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20312, Karar No: 2011/6716, Tarih: 18.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20312 E.  ,  2011/6716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ile davalı Başbakanlık Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı ile davalı Başbakanlık Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarnın Hazineye irad kaydedilmesine, 18.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10835, Karar No: 2022/3513, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/10835 E.  ,  2022/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Ret

Yerköy Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.04.2013 tarihli ve 2013/144 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2011 yılı ve öncesinde sahte fatura düzenlediği iddiasıyla dava açılmış olduğu, mahkemenin mükerrer kabul ettiği Sincan Cumhuriyet Başsavcılığının 21.09.2012 tarihli ve 2012/5464 sayılı iddianamesi ile ise sanık hakkında 01/07/2011 ve sonrasında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılmış olduğu anlaşılmakla her ne kadar sanığın aynı mükellefiyeti kapsamında düzenlediği faturalar hakkında ve aynı mütalaa ile onun dayanağı olan vergi raporlarına hasren iki ayrı dava açılmışsa da dava konusu dosyada 2011 yılı öncesi denilmek suretiyle mütalaanın kapsamında olan 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da dava açılmış olduğu; Sincan Cumhuriyet Başsavcığının iddianamesi kapsamında 2010 takvim yılında düzenlenen faturaların ve 2011 takvim yılına ait olan ancak 01.07.2011 öncesinde düzenlenen faturaların dava konusu edilmemiş olduğu anlaşılmakla, 2010 takvim yılı yönünden mükerrer açılmış bir dava bulunmadığı, 2011 takvim yılı yönünden de eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından, söz konusu dosya ile varsa aynı mükellefiyeti ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra 2011 takvim yılı yönünden sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20790, Karar No: 2017/1442, Tarih: 27.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/20790 E.  ,  2017/1442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı - Karşı dava davalısı; eşi 11/10/2011 tarihinde öldüğünü, murisin kardeşi olan ...'in mirasbırakana ait mermer atölyesinde sigortalı işçi olarak çalıştığını, murisin hastalığı döneminde işlerini idare ettiğini, 30/11/2011 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile atölyeyi boşaltmasının istenildiği halde davalının söz konusu işletmeden ayrılmadığını belirterek davalının elatmasının önlenmesi ile aylık 1.000,00TL ecrimisilin tahsiline karar verilmesini istemiş, karşı davanın ise reddini savunmuştur.

Davalı-Karşı dava davacısı; ile birlikte dükkan açarak bu işe giriştiklerini, diğer giderlerden kaçınmak için iş yerinin üzerine kayıt edildiğini, hastahane masraflarını karşıladığını, ölümünden sonra ...'e elden ve banka havalesi ile ödemelerde bulunduğunu belirterek asıl davanın reddini savunmuş, karşı davası ile de her şeyin yarı yarıya paylaşılması gerektiğini, kabul edilmemesi halinde 50.000TL’nin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabul, kısmen reddine, karşı davanın ise tefrikine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 6.886.23.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.