muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2292, Karar No: 2017/7079, Tarih: 02.10.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/2292 E.  ,  2017/7079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı kooperatif üyesi olarak teslim etmiş olduğu fındık ürünleri gelirlerinden yapılan tevkifatlar nedeniyle Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının teslim etmiş olduğu fındık ürünleri gelirlerinden yapılan tevkifatlar nedeni ile Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının Bağ-Kur sigortalılık başlangıç tarihinin 01.10.1990 tarihi olduğunun ve 01.02.2004 tarihine kadar devam ettiğinin tespitine karar verilmiştir.

Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş kararları; Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi halinde, Bağ-Kur’un prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi, yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiğinden, prim tevkifatının yapıldığı tarihi izleyen aybaşından itibaren sigortalı olarak kabulü gerektiği yönündedir.

İlk prim kesintisini izleyen yıllarda prim kesintisi veya ürün tesliminin gerçekleştiğinin belirlendiği durumlarda, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının temel koşulu 2926 sayılı Yasanın 2/1 ve 3/b maddelerinde belirtildiği gibi, tarımsal faaliyette bulunmaktır. Prim tevkifatına dayalı tespit davalarında, salt ziraat odası ve kooperatif kaydı gibi belgelerin bulunması yada ürün tesliminin olması tek başına davanın kabulü için yeterli değildir. Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti için öncelikle bir prim kesintisinin (tevkifat) bulunması gerekir. Yine bu prim kesintisini (tevkifatı) takip eden yıllarda, tarımsal faaliyete ilişkin olarak, hangi tarımsal ürünlerin yetiştirildiği, nereye satıldığı veya teslim edildiği, bu ürünlerden prim kesintisinin yapılıp yapılmadığı gibi hususlar da somutlaştırılarak belirlenmelidir.

Öte yandan ilk prim kesintisini izleyen yıllarda, prim kesintisi (tevkifat) veya ürün tesliminin iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilip, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

.../..

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01.02.2004 tarihinde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak davalı Kurumca tescil edildiği, 1999 yılı Eylül ayında teslim ettiği ürünlerden prim kesintisinin yapıldığı başkaca tevkifata rastlanılmadığı anlaşılmaktadır.

.../..

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının 01.02.2004 tarihinde Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak davalı Kurumca tescil edildiği, 1999 yılı Eylül ayında teslim ettiği ürünlerden prim kesintisinin yapıldığı başkaca tevkifata rastlanılmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının 1999 yılı Eylül ayındaki tevkifatına istinaden 01.10.1999-31.12.1999 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken davalı Kurumca tescil edildiği tarihe kadar sigortalılığının devamına dair hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun 370/2 maddesi gereğince hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü hükmün 1.paragrafı silinerek, yerine; "1-)Davacının (davalı Kurumca kabul edilen sigortalılık sürelerinin yanı sıra) 01.10.1999-31.12.1999 tarihleri arasında Tarım Bağ-kur sigortalısı olduğunun TESPİTİNE" sözcük ve rakamlarının yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 02.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6121, Karar No: 2019/16389, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6121 E.  ,  2019/16389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18757, Karar No: 2016/14303, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18757 E.  ,  2016/14303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek; davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneye iadesine yönelik verilen ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması ) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25431, Karar No: 2022/2530, Tarih: 21.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/25431 E.  ,  2022/2530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine dair Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.05.2017 gün ve 2016/467 Esas, 2017/233 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun hükümden önce 06.07.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekili ile suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 19.07.2018 gün ve 2017/2752 Esas, 2018/1478 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1842, Karar No: 2017/5731, Tarih: 23.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/1842 E.  ,  2017/5731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama (yağmadan dönüşen), Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ... savunmanının temyiz isteminin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “müdafii ücreti 743,00 TL'nin sanıktan tahsili ile hazineye irat kaydına” yazılı kısmının çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4213, Karar No: 2015/27187, Tarih: 05.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/4213 E.  ,  2015/27187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/59312

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2011/758 (E) ve 2013/399 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, kendisini yaralayan şahsın tarifine yönelik mağdur beyanları arasında açıkça çelişki bulunması, mağdurun "yüzleştirilirsem beni bıçaklayan kişiyi teşhis edebilirim." demesi, aralarında sanık Ümit'in de bulunduğu bir kısım sanıkların katılımı ile 28.04.2009 tarihinde kollukta mağdura yaptırılan teşhiste mağdurun gösterilen şahısların kendisini yaralayan şahıslar olmadığını, olay yeri çok kalabalık olduğu için kendisini yaralayanları tam olarak göremediğini beyan etmesi, savcılıkça alınan beyanlarında mağdur Vedat'ı yaralayan şahsın sanık Ümit olduğunu beyan eden K.. K.. isimli şahsın mahkemece alınan beyanında ise mağdur Vedat'ı yaralayanı görmediğini bildirmesi suretiyle beyanları arasında açıkça çelişki bulunması, olayı gören başkaca tanık bulunmaması, temyize gelmeyen sanık Mehmet hakkında bıçakla tehdit suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi ve sanığın savunmasında "bıçağın karşı taraftan kendilerine doğru atıldığını" belirtmesi karşısında sanığın mahkumiyetini gerektirecek her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığından sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 05.10.2015 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

Oluşa, kabule ve dosya içeriğine göre A.. K..'ın parkta A.. Y..'i eli ile itmesi üzerine A.. Y.. yere düşüp yaralanmıştır.

A.. Y..'in yakınları olan sanıklar, Ü.. Y.. bıçak ile M.. Y.. tabanca ile A.. Y..'i de yanlarına alarak olay yerine gitmişlerdir. Sanık Mehmet tehdit amacı ile iki el havaya ateş etmiştir. Sanık Ü.. Y.. ise siyah saplı ekmek bıçağı ile V.. A..'ı yaralayıp yaşamsal tehlike geçirmesine neden olmuştur.

Olayın gerçekleştiği esnada olaya müdahale eden görevli polis memurları olaya karışan tüm sanıkları yakalayıp düzenledikleri 25.02.2009 tarihli tutanakta sanık Ü.. Y..'in olaya karışan kişilerden biri olduğunu ve siyah saplı ekmek bıçağının da sanık Ü.. Y..'in elinden alındığını belirtmişlerdir.

Olay yerinde bulunan tanık K.. K.. baştan itibaren tüm anlatımlarında mağdur Vedat'ı bıçakla yaralayan kişinin sanık Ü.. Y.. olduğunu ısrarla bildirmiştir.

Olayın gerçekleştiği esnada olaya müdahale eden görevli polis memurları olaya karışan tüm sanıkları yakalayıp düzenledikleri 25.02.2009 tarihli tutanakta sanık Ü.. Y..'in olaya karışan kişilerden biri olduğunu ve siyah saplı ekmek bıçağının da sanık Ü.. Y..'in elinden alındığını belirtmişlerdir.

Olay yerinde bulunan tanık K.. K.. baştan itibaren tüm anlatımlarında mağdur Vedat'ı bıçakla yaralayan kişinin sanık Ü.. Y.. olduğunu ısrarla bildirmiştir.

Tüm bu maddi deliller hep birlikte değerlendirildiğinde sanık Ü.. Y.. hakkında mahkemenin kurduğu hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Olay esnasında bilinci kapalı olan mağdur Vedat'ın sıcağı sıcağına ifadesi alınmadığı gibi ameliyat olup iyileştikten sonra da ifadesi alınmamış aradan iki ay gibi bir süre geçip sanıklarla barıştıktan sonra alınan ifadesine itibar edilerek beraatine karar veren çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2012/14997, Karar No: 2012/15953, Tarih: 24.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/14997 E.  ,  2012/15953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :795-382

Dava, ödeme emri nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, ödeme emrinin iptaline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1999 yılının Haziran ayına ilişkin olarak, hakkında davalı Kurum tarafından tahakkuk ettirilen idari para cezasını içeren 08.05.2009 günlü ödeme emrinin işveren konumundaki davacıya 25.05.2009 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, 01.06.2009 günü işbu davanın açıldığı anlaşılmakta olup; mahkemece, yapılan yargılama sonunda, davalı Kurumun idari para cezasına ilişkin bilgi ve belgeleri sunmadığından, davalı Kurumun davacıya ait tahakkuk etmiş ve vadesinde ödenmemiş, 506 sayılı Yasanın 80 ve 6183 sayılı Yasa gereğince, takibe konu olabilecek bir borcun varlığını kanıtlayamadığı, bu nedenle de, ödeme emrinin iptali gerektiği kanaati ile davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanaklarından olan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun, “Ödeme emri” başlığını taşıyan 55’inci maddesinde, kamu alacağını vadesinde ödemeyenlere, yedi gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları gereğinin bir ödeme emri ile tebliğ olunacağı, “Ödeme emrine itiraz” başlıklı 58’inci maddesinde, kendisine ödeme emri tebliğ olunan kişinin, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde itirazda bulunabileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere, “menfi tespit” niteliğindeki ödeme emrine itiraz/ödeme emrinin iptali davasının hak düşürücü nitelikte olan yedi günlük süre içerisinde açılması zorunlu olduğu gibi, kendisine ödeme emri gönderilen borçlunun itirazları da üç nedenle sınırlandırılmıştır. “Zamanaşımının kesilmesi” başlığını taşıyan 103’üncü maddede ise ödeme emri tebliği ile tahsil zamanaşımının kesileceği, kesilmenin rastladığı takvim yılını izleyen takvim yılı başından itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı bildirilmiştir.

Diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun, “Kurumca verilecek idari para cezaları” başlığını taşıyan 140’ncı maddesi, idari para cezaları, bunlara karşı ilgililerce başvurulacak yargı yolu ve zamanaşımı konusunda düzenleme içermekte olup, son fıkrada yer alan “İdari para cezalarının tahakkuk ve tahsilatında on yıllık zamanaşımı uygulanır.” hükmü, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 51’inci maddesiyle, “Fiilin işlendiği günden itibaren beş yıl içinde tebliğ edilemeyen idarî para cezaları zamanaşımına uğrar.” şeklinde değiştirilmiş, sonrasında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun aynı başlıklı 102’nci maddesinde, idari para cezalarının on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresinin, fiilin işlendiği tarihten itibaren başlayacağı öngörülmüştür.