muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5155, Karar No: 2024/6730, Tarih: 24.09.2024

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalıya ait "BONUS" ibareli markanın tanınmış marka haline geldiği, bu ibarenin dava konusu başvuruda aynen yer aldığı, başvuru kapsamındaki hizmetler davalıya ait redde mesnet markanın kapsamında da aynen yer almakta olup emtia benzerliği şartının da gerçekleştiği, bu hale göre taraf markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası anamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, başvurunun tescili halinde davalının markasının tanınmışlığından haksız yarar sağlayabileceği, davaya konu iptali istenen YİDK kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin esas karara yönelik istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiş, keza 25.03.2021 tarihli ve bilirkişi heyetinin reddi talebinin reddine dair 1 numaralı ara karara yönelik istinaf başvurusunun da 6100 sayılı Kanun'un 272 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, hâkimler hakkındaki yasaklılık ve ret sebepleriyle ilgili kuralların, bilirkişiler bakımından da uygulanacağı, aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca bilirkişi heyetinin reddi talepleri reddedildiğinde bu kararlara karşı ancak esas hakkındaki kararla birlikte kanun yoluna başvurulabileceği, bilirkişiler bakımından da uygulanacak hâkimin reddi sebeplerinin ise 6100 sayılı Kanun'un 36 ıncı maddesinde düzenlendiği, buna göre hâkimin tarafsızlığından şüpheyi gerektiren önemli bir sebebin bulunması halinde hâkimin reddedilebileceği, maddenin devamında ise hâkimin reddi sebebinin varlığı kabul edilen hallerin sayıldığı, davacı vekilince, bilirkişi heyetinin takdiri mahkemeye ait olan YİDK kararının yerinde olup olmadığı hususundaki hukuki duruma dair görüş ve kanaatte bulunduğu ve gerekmediği halde esas hakkındaki görüşünü açıkladığı gerekçesiyle bilirkişi heyetinin reddi talep edilmiş ise de, bilirkişilerin mahkemece verilen görev kapsamında rapor düzenledikleri ve düzenlenen raporun da hâkim yönünden bir bağlayıcılığı bulunmayıp 6100 sayılı Kanun'un 282 inci maddesi uyarınca hâkimin bilirkişinin oy ve görüşünü diğer delillerle birlikte serbestçe değerlendireceği gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka başvurusuna yapılan itirazının reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile aynı Kanun'un 36 ıncı, 272 ve 282 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ıncı maddesinin birinci, dördüncü, beşinci ve dokuzuncu fıkraları.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka başvurusuna yapılan itirazının reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile aynı Kanun'un 36 ıncı, 272 ve 282 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ıncı maddesinin birinci, dördüncü, beşinci ve dokuzuncu fıkraları.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen asıl ve bilirkişinin reddi talebinin reddine dair 25.03.2021 tarihli ara kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

24.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/872, Karar No: 2021/2756, Tarih: 08.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/872 E.  ,  2021/2756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ayvalık 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.08.2017 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.02.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dair verilen kararın ve 11.12.2019 tarihli temyiz talebinin değerlendirilmesine ilişkin kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, önalım hakkına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin istinaf talebinde bulunması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 13.11.2019 tarihli karar ile istinaf başvurunun kabulüne ilk derece mahkemesi kararının HMK 353-1-a/6. maddesi uyarınca kaldırılmasına kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi 11.12.2019 tarihli ek kararıyla Dairelerince verilen 13.11.2019 tarihli karara yönelik temyiz başvurusunun, karar kesin olduğu gerekçesiyle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 13.11.2019 tarihli kararıyla, davacının yemin deliline de dayandığı belirtilerek, yerel mahkemece davacıya yemin delili hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmek üzere HMK 353/1-a.6 maddesi gereğince yerel mahkeme kararının kesin olarak kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 11.12.2019 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 08.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2585, Karar No: 2010/6195, Tarih: 14.07.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/2585 E.  ,  2010/6195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.07.2009 gün ve 2008/212 Esas, 2009/214 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından duruşmalı olarak talep edilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle 16.06.2010 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık ve müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcısı ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Tutuklu sanık ...'ın 22.03.2010 tarihli dilekçesi ile Av. Bilge Tosun Başlamışlı ve Av. ...'i vekillikten azlettiğine dair dilekçe göndermiş olmakla; sanık ...'a 04.05.2010 tarihli faks yazımızla duruşma günü ve kendisine müdafii tayini hususunda bildirilmesi için yazı yazıldığı, gelen cevapta tebliğ edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay C.Savcısının uygun görülen talep ve mütaalasına göre Ceza Kanununda öngörülen ceza miktarı nazara alındığında 5271 sayılı Yasanın 150. maddesinin 3. fıkrası gereği kendisine müdafii tayini zorunlu olduğundan, CMK.nun 156. maddesi uyarınca sanık ...'a zorunlu Avukat bildirilmesi için Ankara Barosuna yazı yazılmasına, bu nedenlerle duruşmanın 07.07.2010 saat 13.30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verilmişti.

Belli günde Hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

22.10.2010 tarihli müzekkeremiz ile Ankara Barosu tarafından görevlendirilen sanık ... adına gelen Av. Hülya Gevrek huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaa dairesinde sanık hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Yargıtay C.Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşma 21.07.2010 Çarşamba saat 13.30'a bırakılmıştı.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Toplanan delillerle iddia ve savunma incelenip tartışılarak suçun oluşumu kabul ve eylemin cezası da kanuna uygun olarak tayin edilmiş bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarıyla duruşmalı inceleme sırasındaki savunmalarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

14.07.2010 tarihinde verilen işbu karar 21.07.2010 tarihinde Yargıtay C.Savcılarından ... hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2012/17018, Karar No: 2013/19479, Tarih: 18.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/17018 E.  ,  2013/19479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Defter ve belge isteme yazısının 24.03.2006 tarihinde sanığın işyeri adresinde işçisi Ahmet Özkan imzasına tebliğ edildiği, vergi dairesi kayıtlarında bu isimde bir çalışanın bulunmadığı, sanığın tebligatı almadığını, bu isimde bir işçisi bulunmadığını, eşi ...'e vekaletname verdiğini, işleri onun takip ettiğini savunduğu, ...'in 26.07.2007 tarihinde vergi denetmenine verdiği ifadesinde istenilen defter ve belgeleri bulamadığını beyan ettiği ancak vergi raporları ve anılan tutanak içeriğinden ...'in işyerinde yetkili sıfatının bulunmadığının anlaşıldığı, bu durumda vergi denetmenine verdiği ifadesinin sanık açısından bağlayıcı olmadığı ve VUK'nun 139/2. maddesinde öngörülen istisnalardan birini oluşturmayacağı cihetle; mahkemenin suç unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25315, Karar No: 2014/19893, Tarih: 26.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25315 E.  ,  2014/19893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.- 2014/279737

4207 sayılı Tütün Ürünlerinin Zararlarının Önlenmesi ve Kontrolü Hakkında Kanun'un 5/2. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı muteriz B.. Y.. hakkında Nilüfer Kaymakamlığının 30/12/2013 tarihli ve 522 sayılı idari yaptırım kararı ile uygulanan 8,000,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulüne dair, Bursa 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/05/2014 tarihli ve 2014/31 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın süre yönünden reddine ilişkin Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/06/2014 tarihli ve 2014/206 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 17/07/2014 gün ve 49325 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2014 gün ve KYB. 2014-279737 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Bursa 7. Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararın 21/05/2014 tarihinde kararına itiraz edilen asile tebliğini müteakip, kararına itiraz edilen vekili tarafından 29/05/2014 havale tarihli dilekçe ile yapılan itirazın, 7 günlük itiraz süresi geçirildikten sonra yapıldığı gerekçesiyle mercii tarafından itirazın reddine karar verilmiş ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11/1. maddesinde yer alan "Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır." şeklindeki düzenleme karşısında, Bursa 7. Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararın itiraz edene cevap dilekçesi sunmuş olup vekilliği dosyadan anlaşılan, kararına itiraz edilen Nilüfer Kaymakamlığı vekiline tebliğ edilmesi gerektiği cihetle, asile yapılan tebligatın geçerli olmadığı, bu sebeple kararına itiraz edilen vekili tarafından verilen itiraz dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın süre yönünden reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 12.Asliye Ceza Mahkemesinin 03/06/2014 gün ve 2014/206 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 26/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18605, Karar No: 2014/19211, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/18605 E.  ,  2014/19211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava alacak istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 2420,70 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece bozma üzerine, davanın davalılardan ... yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, SGK Başkanlığı yönünden kısmen kabulüyle 743,70 TL’nin davalı SGK Başkanlığından tahsiline karar verilmiş; 11.07.2013 günlü karar davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2013 yılı için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. Maddesindeki atıf gözetilerek, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1820,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece hüküm altına alınan 743,70 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, temyiz edenin sıfatı da gözetilerek davalılardan SGK Başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç :Yukarıda açıklanan nedenle davalılardan SGK Başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 30.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10015, Karar No: 2016/16981, Tarih: 29.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10015 E.  ,  2016/16981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak ve diğer bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 3.000,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini 59.577,81 TL'ye yükseltmiştir.Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 59.577,51 TL alacağın, 3.000,00 TL'sinin dava tarihinden, geriye kalan 56.577,51 TL'sinin ise ıslah tarihi olan 07.01.2016 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.