muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/588, Karar No: 2020/5756, Tarih: 04.06.2020

Bu sorunun CMKnın 226. maddesinde düzenlenen ek savunma konusuyla birlikte değerlendirilmesi gerekir. Anılan madde "Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. (2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. (3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. (4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafiie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır." biçimdedir. Maddeden de anlaşılacağı üzere suçun hukuki niteliği değişir ya da cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirir durumun ortaya çıkması halinde hakim sanık ya da müdafiine ek savunma hakkı tanıyacaktır ancak, bu durum yasal düzenleme nazara alındığında hakim açısından ihsası rey olarak nitelendirilemeyecektir. Bu düzenlemeye kıyasen, uzlaştırmaya tabi olan bir suçla uzlaştırmaya tabi olmayan bir suçun yargılaması devam ederken, hakimin uzlaştırmaya tabi olacağını öngördüğü suçla ilgili olarak dosyayı soruşturma bürosuna göndermesi veya bu düşünceyle tefrik kararı vermesi durumunda uzlaştırma kapsamında olmayan suç açısından ihsası reyde bulunduğundan bahsedilemeyecektir. Yapılan yargılama neticesinde ise, sanığın kamu görevlisine hakaret suçundan beraatine hükmolunup, mercii kararından ve kanun yararına bozma talebinden önce kesinleşmesi nedeniyle bu suçun işlendiğinden bahsedilemeyeceği için, sair tehdit suçu yönünden de uzlaştırmaya engel olan CMK'nın 253/3. maddesinin uygulanma olanağı kalmayacak ve bu suç yönünden CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemlerinin yapılması gerekecektir." şeklinde açıklamalara yer verildiği, bu bağlamda hüküm kurulurken uzlaştırma kapsamında olmayan suçtan beraate hükmolunması halinde, uzlaştırma kapsamında bulunan suç yönünden dosyanın soruşturma bürosuna gönderilebileceği, bu durumun ise ihsası rey olarak nitelendirilmeyeceği,

Somut olayda, sanık hakkında cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından beraatine, diğer suçlar yönünden ise mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Somut olayda, sanık hakkında cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından beraatine, diğer suçlar yönünden ise mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun 02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/1-b maddesinin 3. alt bendi gereğince uzlaşma kapsamına alındığı ve sanığın uzlaşma kapsamı dışında olan cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmesi nedeniyle hakaret ve tehdit suçları yönünden uzlaştırmaya engel olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinde yer alan ".... Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenlemenin uygulama olanağının kalmayacağı, bu hali ile hakaret ve tehdit suçları yönünden 5271 sayılı Kanunu’nun 253. maddesindeki esas ve usullere göre uzlaştırma işlemlerinin yerine getirilmesi için yargılama dosyasının uzlaştırma bürosuna gönderilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

TCK'nın 106/1-1, 125/1. maddeleri kapsamındaki tehdit ve hakaret suçlarından hükümlülük kararı verilen, aynı Kanunun 109/2. maddesinde düzenlenen ve uzlaştırma kapsamında bulunmayan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise beraat eden sanık ... hakkında, uzlaştırma hükümlerinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay’ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilebilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu'nun 14.11.1977 gün ve 3-2 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağan üstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hâkimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir.(Ceza Genel Kurulu'nun 23/03/2010 tarih ve 2/29-56 sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Kesinleşen bu karar veya hükümlerdeki aykırılıklar başka suretle giderilmesi mümkün olmadığı takdirde, ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilebilecektir.

CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde, hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu, başvurunun yapılacağı merci, yöntemi ve başvuru süresinin hiçbir tereddüte yer vermeksizin açıkça belirtileceği hükümlerine yer verilmiş olup, bu hükümlere aykırılık aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni oluşturacaktır. Bu bildirimlerdeki temel amaç sujelerin başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması, bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya hatalı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır. CMK'nın 264. maddesinde ise, kabul edilebilir bir kanun yolu başvurusunda kanun yolunun veya mercide yanılgının, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağı, bu hâlde başvurunun yapıldığı merci tarafından, başvurunun derhâl görevli ve yetkili mercie gönderilmesi gerektiği hükmüne yer verilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların Açıklanması Ve Tebliği " başlıklı 35. maddesi;

"1) İlgili tarafın yüzüne karşı verilen karar kendisine açıklanır ve isterse kararın bir örneği de verilir.

2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları, (…) (1) hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur. (1)

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Kararların Açıklanması Ve Tebliği " başlıklı 35. maddesi;

"1) İlgili tarafın yüzüne karşı verilen karar kendisine açıklanır ve isterse kararın bir örneği de verilir.

2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları, (…) (1) hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur. (1)

3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır." biçimindedir.

İncelenen dosyada; sanık ... hakkında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarından yargılanıp cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, yargılama neticesinde Menderes 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/02/2017 tarihli ve 2016/22 esas, 2017/47 sayılı kararıyla sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından beraatine, hakaret ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/4, 106/1-1. cümle, 43/2 (iki kez) ve 62 (iki kez). maddeleri gereğince 3 ay 19 gün ve 6 ay 7 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın sanık ...'ın başka suçtan hükümlü bulunduğu İzmir Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'ndan SEGBİS sistemi ile yüzüne karşı ve katılanın yokluğunda açıklandığı, katılana tebligat yapıldığı, hükümlerin 25.09.2017 tarihinde kesinleştirildiği, sanığın 25.09.2019 tarihli dilekçesiyle, temyiz hakkının elinden alındığını belirterek, bu hakkını yeniden kullanabilmesi için kanun yararına bozma yoluna gidilmesini talep ettiği, yapılan inceleme sonucunda da, sanık hakkındaki mahkumiyet hükümlerinin kanun yararına bozma talebine konu edildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Hükümlerin tefhim edildiği tarihte başka suçtan farklı yer ceza infaz kurumunda bulunan ve SEGBİS aracılığıyla hazır edilen sanığa, cezaevi kanalıyla da temyiz dilekçesi verilebileceğinin yasa yolu bildiriminde ve açıklamada belirtilmediği gibi, sanığın yüzüne karşı verilen kararda, kanun yolu başvuru süresinin kararın "tefhiminden" itibaren başlayacağının belirtilmesi yerine, "...kararın öğrenildiği (tefhim/tebliğ) tarihinden itibaren..." denlmek suretiyle yanıltıcı ifade kullanıldığı, bu haliyle tefhimin Anayasa’nın 40/2, CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun olarak yapılmadığı, bu suretle kanun yolu başvuru hakkının kullanılmasında sanıkta yanılgı oluşturulduğu, söz konusu yanılgının başka suretle de giderilmediğinin anlaşılması, ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yasa yoluna da ancak, hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde başvurulabilmesi karşısında; anılan kararın adı geçen sanığa yöntemince tebliğ edilmesi ve sonraki işlemlerin mahallinde yerine getirilmesinin gerektiği anlaşılmıştır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1)Menderes 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/02/2017 tarihli ve 2016/22 esas, 2017/47 sayılı kararına yönelik, CMK'nın 309. maddesi koşullarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN BU AŞAMADA REDDİNE,

2)Dosyanın, sanığa kararın yöntemince tebliği için mahalline gönderilmesine, sonraki işlemlerin mahallinde Mahkemesince yerine getirilmesine, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7597, Karar No: 2019/18181, Tarih: 27.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7597 E.  ,  2019/18181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve.... karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın, müştekinin cami avlusunda bulunan şadırvana astığı ceketinin cebinden içerisinde para, banka ve kredi kartlarının bulunduğu cüzdanını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2) 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 27/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9558, Karar No: 2015/26878, Tarih: 16.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/9558 E.  ,  2015/26878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanların... Sanayi Sitesinde esnaf oldukları ve Tedaş'a elektrik borçlarının bulunduğu, 2012 yılı içerisinde sanığın arabasının boya ve kaporta işlerini yaptırmak için katılan ...'un işyerine geldiği bu şekilde tanıştıkları, konuşma esnasında Tedaş'a borcu olduğunu söylemesi üzerine sanığın bir miktar para vermesi halinde borcunu taksitlendireceğini söylediği, katılanların sanığa önce itibar etmedikleri, ancak sanığın Tedaş’ta çalıştığına dair kimlik belgesi ibraz etmesi üzerine kendisine inandıkları, bu amaç ile...,.... n işyeri bitişiğindeki çay ocağını çalıştıran katılan ...'ın toplam 5000 TL olan Tedaş borçlarını taksitlendirmek ve ödemek amacı ile, sanığa 1500'er TL den toplam 3000 TL para verdikleri, bir kaç gün sonra Tedaş’a geldiklerinde sanığın kendilerine paranın kendisinde olduğunu parayı yatırdığında makbuzu kendilerine vereceğini söyleyerek gönderdiği, aradan bir kaç gün geçmesine rağmen sanığın katılanları aramaması üzerine katılanların tekrar ... Tedaş Müdürlüğüne geldikleri, sanığın tayininin ... Tedaş Müdürlüğüne çıktığını ve aynı şekilde başka şahısların da paralarını alarak kaçtığını öğrendikleri olayda, sanığın eylemlerinin sübutu halinde (sanığın Tedaş kimlik kartını göstermesi karşısında) TCK'nın 158/1-d maddesinde tanımlanan "nitelikli dolandırıcılık" suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri tayin ve takdiri görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek "görevsizlik kararı" verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı biçimde hükümler tesis edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmolunan cezalar açısından sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4939, Karar No: 2006/6050, Tarih: 01.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/4939 E.  ,  2006/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davası sırasında davacı taraf vekili 14/02/2006 günlü dilekçesiyle reddi hakim yoluna başvurmuştur.

Bu konuda verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 14/02/2006 günlü dilekçesinde “duruşmada davalı taraf vekiline iyiki bozmaya uyulsun dediniz, ben ısrar edecektim" şeklinde beyanda bulunup ihsası reyde bulunduğu” gerekçeleri ile davaya bakan hakim hakkında Reddi Hakim talebinde bulunmuştur.

Red edilen Hakim ... ... (33393)’in red talebinin yerinde olmadığı görüşü üzerine dosyayı inceleyen merci hakimliğince reddi hakim talebinin reddine ve H.Y.U.Y.’nın 36. maddesi gereğince (100.00.-YTL.) para cezasının red talebinde bulunandan alınmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hakimin reddi için ileri sürülen hususlar H.Y.U.Y.’nın 29. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 01/05/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3239, Karar No: 2007/3212, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/3239 E.  ,  2007/3212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalı ...’un vadesi geçmiş ve kesinleşmiş borçlarını tecil ve taksitlendirmek için başvuruda bulunmuş olmasına rağmen borç taksitlerini zamanında ödememesi sonucu başlatılan haciz işlemleri sırasında kendisine ait Antalya, ... Mahallesi 269 ada 646 parselde kain meskeni dava dışı ...’e devrettiğinin onun da bu taşınmazı davalı ...’un boşandığı eşine sattığının belirlendiğini ve yapılan işlemlerin kamu alacağının tahsilini imkansız kılmaya yönelik olduğunu belirterek tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili vergi borcunun ödenmesi amacıyla yapılan başvuru sonucu tebliğ edilen ödeme planı çerçevesinde borcun ödendiğini, dava konusu edilen vergi borcunun tebliğ edilmediğini, tebliğ edilmiş olsaydı bu borcun da ödenmiş olacağını ileri sürerek davanın reddini talep etmişlerdir.

Diğer dava ... usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara gelmemiş ve cevap vermemiştir.

Mahkemece, 4811 sayılı yasadan yararlanmak için verilen dilekçe sonucu düzenlenen ödeme tablosunun davalı ...’a tebliğ edilmemiş olması nedeniyle vergi borcunun kesinleşmeyeceği ayrıca borcun belirlendiği tarihten önce tasarrufun gerçekleşmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6183 Sayılı Yasanın 24 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Bu tür davaların 6183 Sayılı Yasanın 25.maddesine göre davalı borçlu ve borçlu ile hukuki muamelede bulunan kişiler aleyhine açılması gerekir. Somut olayda taşınmazı borçludan doğrudan satın alan ... davada taraf gösterilmemiştir. Taraf teşkili davanın görülebilme koşullarından olup, re'sen nazara alınması gerekir. Bu durumda 3.kişi ...’in davaya katılması sağlanıp taraf teşkilinden sonra işin esasına girilip karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu yönün göz ardı edilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olup, kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2200, Karar No: 2024/707, Tarih: 20.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2200 E.  ,  2024/707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/235 E., 2022/341 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin Konya ili Selçuklu ilçesi Selcuk Üniversitesi 528 adet konut ve sosyal tesisi, konut çarşı, cami, şadırvan, kafeterya projesi adı altında yapılan toplu konut projesinden 05.02.2009 tarihli sözleşme ile işyeri satın aldığını, tarafına ait TOKİ Konutları Çarşı Bölümü 6-7 nolu dükkanın sadece TOKİ konutlarına hizmet verebilecek şekilde yapıldığını, sonrasında 528 konut etrafına duvar çekilerek konutların işyerleri ile bağlantısının koparıldığını, işyeri edinme gayesi olan konutlarla çalışamaz hale geldiğini, sözleşme içinde yer alan 382 parselin sözleşme tarihinden 2 yıl önce ifraza tabi tutulduğunu ve konut alanının 390 parsel, dini tesisin 392 parsel ve satın aldığı iş yerinin de 391 parsel içerisinde yer aldığını öğrendiğini, satılan malın ayıplı olduğunu, davalıya gönderilen ihtarname ile sözleşmenin feshedildiğini bildirdiğini ileri sürerek; sözleşmenin feshi ile ödemiş olduğu bedelin ve sözleşmeden kaynaklanan diğer zararların ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte iadesini, olmaması halinde değer kaybının sözleşme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, 6 ve 7 nolu işyerlerinin satış sözleşmelerinin davacı ile idare arasında 05.02.2009 tarihinde imzalandığını, söz konusu projenin geçici kabulünün 15.02.2007 tarihinde kesin kabulünün de 17.03.2009 tarihinde yapıldığını, kesin kabul yapılarak idare ile ilişiğinin kesildiğini, iş kapsamında tamamlanan konutların etrafının, parsel sınırları dahilinde tel örgü ile çevrilmesinin site yönetiminin kararı olduğunu, davalı ile davacı arasında sözleşmeden kaynaklanan hukuki ilişkinin son bulduğunu, davalının satıştan sonra söz konusu bölgedeki ticari gelişmelerle ilgili bir teminatı veya garantörlüğü bulunmadığını, davacının davalı tarafından hataya düşürülmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.12.2016 tarihli ve 2016/284 E., 2016/470 K. sayılı ilamı ile; davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesinin 16.03.2017 tarihli ve 2017/222 E., 2017/246 K. sayılı kararı ile davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.