muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4028, Karar No: 2023/1214, Tarih: 23.03.2023

B. Karar Düzeltme Kararı

1.Yargıtay ilamına karşı süresi içinde davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay 15. (Kapatılan) Hukuk Dairesi'nin 14.07.2016 tarihli 2015/5140 E., 2016/3865 K. sayılı ilamı ile; davacının davalının gerçekleştirdiği internet bağlantısı üzerine sözleşmelerinde kararlaştırılan yazılımın yeterli şekilde yüklenemeyeceği ya da kullanılamayacağı konusundaki ihbar mükellefiyetini süresinde yapıp yapmadığının anlaşılamadığı, bilirkişi raporlarında bu hususun irdelenmediği, mahkeme kararının gerekçesinde davacının, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 357/3. maddesinde ki ihbar mükellefiyetinin bulunduğu ve bunun süresinde yerine getirip getirmediğinin tartışılmadığı, taraflar arasındaki sözleşmenin 2. maddesi gereğince sözleşmenin ekleri arasında sayılan davalı ile dava dışı asıl iş sahibi arasındaki sözleşmenin eki olan idari ve teknik ihale şartnamesinin 15.11. maddesine göre her türlü iletişim ve veri aktarımlarına ait malzeme, abonelik ve işletilmesinin davalı yükleniciye ait olduğu ve davacının yazılım konusunda uzman, işin ehli ve basiretli bir tacir olarak yazılım işini yaparak davalının öncelikle yapması gereken internet bağlantı sistemini araştırıp, fiber optik kablo ile internet bağlantısı kurulmadığını tespit edip, bu konuda davalıya uyarmak zorunda olduğundan, gerekirse bu konuda 1. ve 3. bilirkişi kurulundan ek rapor da alınarak davacının, işin niteliği itibariyle zamanında genel ihbar yükümlülüğünü yerine getirip getirmediği değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği, 2. bilirkişi kurulu raporunun net görüş bildirmediği gerekçesiyle bozma ilamının kaldırılmasına ve yerel mahkeme kararının değiştirilen bu gerekçe ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

C. Karar Düzeltme İlamına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 21.05.2019 tarihli 2016/1430 E., 2019/477 K. Sayılı kararı ile; davacı tarafından yapılan imalat ve kurulan sistemde herhangi bir hata bulunmadığı, sistemdeki problemin, yeterli kapasitede internet aboneliğinin sağlanamamasından kaynaklandığı, internet aboneliği alma görevinin davalıya ait olduğu, davalının sistem için yetersiz olan ADSL aboneliği alması nedeniyle sistemdeki sıkıntıların yaşandığı, davacının 818 Sayılı BK’nın 357/3 ve 361. maddeleri gereğince, davalının gerçekleştirdiği internet bağlantısı üzerine sözleşmede kararlaştırılan yazılımın yeterli şekilde yüklenemeyeceği yönünde yapması gereken ihbarını 08.08.2007 tarihinde, henüz iş başlamadan önce davalıya süresinde ihbar ettiği, bu nedenle davacının sözleşmeyi feshetmekte haklı olup, sözleşmenin 10/2. madddesi gereğince kar kaybını talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 2.708.100,00 USD’nin 07.12.2008 tarihinden itibaren uygulanacak Devlet Bankalarının ABD doları ile açılmış bir yıllık vadeli mevduata uyguladığı en yüksek faizi ile birlikte fiili ödeme tarihindeki kur karşılığı Türk Lirasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

D. İkinci Bozma Kararı

D. İkinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay 15. (Kapatılan) Hukuk Dairesi'nin 12.03.2020 tarihli 2019/2817 E., 2020/1030 K. sayılı ilamı ile; bozmadan sonra alınan alınan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğundan mahkemece konusunda uzman yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak bozma ilamında belirtilen hususlarda inceleme yaptırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

E. İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı tarafından yapılan imalat ve kurulan sistemde herhangi bir hata bulunmadığı, sistemdeki problemin yeterli kapasitede internet aboneliğinin sağlanamamasından kaynaklandığı, internet aboneliği alma görevinin davalıya ait olduğu, davalının yetersiz olan ADSL aboneliği alması nedeniyle sistemin sözleşmedeki amacına uygun çalışmadığı, davacının bu konuda, 818 Sayılı BK.'nun 357/3 ve 361. maddeleri gereğince süresinde uyarıldığı, davalının doğru ve yeterli kapasiteye sahip internet aboneliği satın almadığı ve kurmadığı, davacı tarafın haklı nedenle sözleşmeyi feshettiği, sözleşmenin 10/2. maddesi gereğince kar kaybını talep edebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 2.708.100,00 USD' nin 07.12.2008 tarihinden itibaren devlet bankalarının USD ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına uyguladıkları en yüksek faiz ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; internet aboneliği alma görevinin her ne kadar müvekkiline ait ise de hangi internet bağlantısına ait aboneliğin alınması gerektiği konusunda bilgilendirme yapılması, internet tesisatının kurulumu, verilerin raporlanması işinin davacının yükümlülüğünde olduğunu, mail ve faksın asla bir ihbar mahiyeti taşımadığını, dava konusu sistemin 18.12.2007 tarihinde teslim edildiğinden uyarı yapılıp yapılmadığına dair yapılacak incelemenin 18.12.2007 tarihinden önceki belgeler üzerinde yapılması gerektiğini, davacı tarafından gönderilen yazışmaların hepsinin ayıp ortaya çıktıktan sonraki tarihlere ait olduğunu, anılan yazışmalara itibar edilmesinin hukuken mümkün olmadığını, davacı gerek teslimden önce gerekse teslimden sonra sistemin çalışıp çalışmayacağı konusunda herhangi bir ihbarda bulunmadığı, davacının yargılamanın her aşamasında hem müvekkile Adana ili boyunca her bir panodan merkeze kadar fiber kazı yapması gerektiğini ifade ettiğini, hem de müvekkilim telekom şirketinden fiber bağlantı satın almamakla suçladığını, davacının iddia ve beyanlarının ciddi çelişkiler barındırdığını belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

818 sayılı Borçlar Kanununun 357/3 ve 361 nci maddeleri ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3/2. maddesi atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427 ncı ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesinin atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428. maddesi ile 439/2. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Yargıtay duruşmasında vekili hazır bulunan davacı yararına takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

24.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2718, Karar No: 2015/12984, Tarih: 30.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/2718 E.  ,  2015/12984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ortaca Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2012/179-2013/176

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 30/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3349, Karar No: 2021/7576, Tarih: 30.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3349 E.  ,  2021/7576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı yanlış yorumlanarak, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinin uygulanmaması isabetsizliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiillerin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suçların vasıfların doğru biçimde belirlendiği, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamında anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30.09.2021 tarihinde Başkan ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Temyiz incelenmesine konu olan somut olayda; 25.12.2015 tarihinde ... tarafından yapılan inceleme üzerine gerçekleşen eylemde; sanık ... Dışkapı Vergi Dairesinin 5090511258 vergi kimlik numaralı vergi mükellefiyetliliğini tesis ederek, vergi mükellefiyetinin avantajları ile 2010, 2011, 2014, 2015 yıllarında gerçek bir mal teslimine dayanmaksızın komisyon karşılığı sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme suçlarından her takvim yılından ayrı ayrı üç kez mahkumiyet hükmünün onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

TCK'nin ilgili maddeleri birlikte değerlendirildiğinde 213 sayılı VUK 359. maddesinde düzenlenen kaçakçılık suç ve cezalarına ilişkin maddede veya Vergi Usul Kanunun bu konuda her takvim yılının ayrı bir suç olacağına dair yasal düzenlemenin bulunmaması, mali denetimlerin idarenin denetim esasına ve dönemlerine göre re'sen veya başka soruşturma gereği yapılmış olması, sanığın üzerine atılı sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme eylemlerinden başlatılan soruşturma geçmiş yıllara ilişkin yapılan denetim, tespit ile mütalaa verildiği, bu tarihten öncesinde sanığın suç işleme iradesinin ne zaman başladığı, devam ettiği veya hukuki kesinti olup olmadığına bakılmaksızın hazırlanan vergi değerlendirme raporu ve mütalaa ile Cumhuriyet savcılığına kamu davası açıldığı dikkate alındığında, dosya içeriğinde sanığın suç işleme iradesinin belirgin dönemlerde gerçekleştiğine dair sanık aleyhine herhangi bir delil bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde;

213 Sayılı Vergi Usul Kanununun, sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme suçlarında suçların oluşumu bakımından her takvim yılının ayrı suç oluştuğuna ilişkin yasal düzenlemenin bulunmaması işletmenin mahiyetine göre tebliğlerle birden çok beyanname dönemini idarenin her zaman tespit edebileceği, beyanname döneminin vergi düzeni ve sistematiği açısından belirlenmiş olması sanığın "suç işleme iradesinin" idarenin beyanname dönemini belirleyen tebliğlerle belirlenemeyeceği, Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarında ve Doktrinin kabulüne göre de "suç işleme kararını" tespit etmek için sanığın baştan itibaren yaptığı bir plan dahilinde hareket etmesi gerektiği, sanığın yukarıda belirlenen vergi mükellefiyeti ile belirtilen aleyhe fiili ve hukuki kesinti olduğunun belirlenmediği Türk Ceza Kanunu genel hükümlerine göre sanığın kastının ve suç işleme iradesinin değerlendirilmesi gerektiği, bu kapsamda sanığın birden fazla takvim yılı içerisinde gerçekleştiği iddia edilen eylemlerinin; dosya üzerinden hazırlanan vergi değerlendirme raporu, tarih ve mütalaa ile sanığın suç işleme iradesinin ne zaman yenilendiğinin veya kesildiğinin tespiti mümkün olmadığı geçmişe yönelik yapılan inceleme ile Türk Ceza Kanununun suçta ve cezada kanunilik ilkesine aykırı olarak her takvim yılı için ayrı suç kabul edilmesinin mümkün olamayacağından, Türk Ceza Kanununun 43. maddesinde belirlenen zincirleme suç hükmü uygulanması gerektiğinden, sanık hakkında 2010, 2011, 2014, 2015 yıllarına ilişkin iki kez mahkumiyet hükmü kurulmasına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 30.09.2021
Yargıtay — Esas No: 2010/19366, Karar No: 2010/19667, Tarih: 19.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19366 E.  ,  2010/19667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 19.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4581, Karar No: 2018/2420, Tarih: 22.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/4581 E.  ,  2018/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet, Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik yaralama suçundan kurulan düşme hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında verilen düşme kararının temyiz edilmesinin sanık yönünden hukuki menfaat içermediği anlaşıldığından, sanık ... savunmanının vaki temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içeriğine göre, sanıkların suç tarihinde mağdurdan içinde para bulunan cüzdanı yağmaladıkları, yakalandıktan sonra ise boş cüzdanı attıkları yeri gösterip, soruşturma aşamasında kısmi iadeyi gerçekleştirdikleri, kovuşturma aşamasında da sanık ... savunmanının 12.06.2012 havale tarihli

dilekçesinde, mağdurun zararını PTT aracılığıyla havale ettiğini bildirdiği ve dilekçe ekinde posta havale makbuzu sunduğu, mağdurun ise zararının giderilmediğini beyan ettiği anlaşılmakla; öncelikle kısmi iade nedeniyle ceza indirimine onayı olup olmadığı mağdurdan sorulup, paranın hangi tarihte,kimin hesabına yatırıldığı ve kim tarafından teslim alındığının da PTT'den sorularak, sonucuna göre, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulama koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücreti 578.TL’nin sanık ...’den alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26572, Karar No: 2024/3969, Tarih: 21.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/26572 E.  ,  2024/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/197 E., 2016/99

SUÇLAR : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2016 tarihli ve 2015/197 Esas, 2016/99 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında;

1. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 52, 54 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 170.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

2. Resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekillerinin Sanıklar Hakkında

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteği; suça konu çeklerin farklı tarihlerde verildiğine ve farklı tarihlerde mal alındığına, bu nedenle her bir çek nedeniyle sanıkların ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğine veya zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine, (...)’na, vesaire;

B. Sanıklar Müdafiinin Sanıklar Hakkında

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, suçların unsurları itibariyle oluşmadığına, sanık ... tarafından daha önce keşide edilmiş çeklerin ödendiğine, ticari temsil olarak kabul edildiğine,

C. Cumhuriyet Savcısının Sanık ... hakkında

B. Sanıklar Müdafiinin Sanıklar Hakkında

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, suçların unsurları itibariyle oluşmadığına, sanık ... tarafından daha önce keşide edilmiş çeklerin ödendiğine, ticari temsil olarak kabul edildiğine,

C. Cumhuriyet Savcısının Sanık ... hakkında

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteği; sanığın beraati yerine yüklenen suçlardan mahkumiyet kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık .....'ın...Nakliye isimli firmada çalıştığı ve aynı zamanda firmanın sahibi olan diğer sanık ...'ın oğlu olduğu, katılan şirket ile aralarındaki ticari ilişki kapsamında sanık ...'in imza yetkisi bulunmamasına rağmen sanık ... adına 27.04.2015 keşide tarihli 85.000,00 TL bedelli çeki imzalayarak almış olduğu mal karşılığında katılan şirkete verdiği, çek bankaya ibraz edildiğinde keşideci imzasının uyuşmaması nedeniyle ödeme yapılmadığı, bu şekilde fikir ve eylem birliği içerisinde sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu kamu davasının yargılaması neticesinde, Mahkemece sanıkların inkara yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek temyize konu mahkumiyet karalarının verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE