muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7563, Karar No: 2021/16341, Tarih: 21.12.2021

KARŞI OY

İş kazası sonucu yaralanma nedeniyle açılan maddi ve manevi tazminat davasında, tazminata esas kusur raporunun karar vermeye ve oluşa uygun olduğuna yönelik sayın çoğunluk görüşüne aşağıdaki gerekçelerle katılınmamıştır.

Dava konusu somut olayda; iş kazası ... tarihinde 01-02 saatlerinde gerçekleşmiş,davacı işe kaza tarihinden yaklaşık 4 ay önce ... tarihinde saha operatörü olarak başlamıştır. Mahkeme kabulüne göre davacının iş yerine tankerle gelen kostik maddesinin fabrika tanklarına boşaltılması işleminde, boşaltma hortumunun tanker vanasından çıkarılması sırasında sıvı kostik maddesinin sigortalının gözüne fışkırması sonucu kazanın meydana geldiği, hortum bağlantılarının bu şekilde fışkırmaya meydan vermeyecek biçimde olması, kostik maddesinin tankın dışına fışkırmasını önleyecek çek valf sisteminin takılması ve düzenli periyotlarla kontrol edilmesi gerektiği, ayrıca göze kimyasal kaçması durumunda temizlenmesi için göz duşlarının bulundurulması, kaza durumunda nasıl kullanılması gerektiğinin öğretilmesi gerektiği, davacıya yeterli iş güvenliği işe başlama eğitimlerinin de verilmediği gerekçeleri ile işveren birinci derecede %80 oranın kusurlu bulunmuştur. Davacı sigortalının mesleki eğitimi olduğu, yaptığı işte deneyimli olduğu, kimyasal maddenin kendisine zarar vereceğini bildiği, boşaltım işinde önce pompayı durdurup , aktarma işi bittikten sonra hortumu çıkarması gerekirken kişisel güvenliğine dikkat etmeden işlem yapmasında %20 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Tazminat davasında kusur raporu davanın sonucunu doğrudan etkilediğinden, maddi olayın doğru belirlenmesi önemlidir. Bu tespite göre alınması gereken iş güvenliği önlemleri belirlenip hangilerinin alınmadığı ve alınmayan tedbirlerİn kazanın meydana gelmesindeki etkileri ile kusur belirlemek mümkün olacaktır. Bunun için de dosyadaki tüm beyanlar, belgeler, eksiksiz değerlendirilmelidir.

Alınan kusur raporu maddi olaya uygun değildir. Kaza sonrasında SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı tarafından yapılan soruşturma sırasında davacının beyanı alınmış, olayın nasıl meydana geldiğini ayrıntılı olarak anlatmıştır. Davacının anlatımları ile bilirkişinin maddi olaya ilişkin tespitleri farklıdır. Olayı davacıdan başka gören olmadığı halde davacının beyanında geçen maddi olgular hiç değerlendirmeksizin rapor hazırlamış, gerçek olay gözardı edilmiştir. iş güvenliği eğitimi ile ilgili olarak işveren tarafından alınan risk değerlendirme raporu, davacı ile ilgİli oryantasyon eğitim ve değerlendirme belgeleri, davacının masa başında iş güvenliği ve tankın boşaltılması ile ilgili eğitimleri aldığına ilişkin beyanı dikkate alınmamıştır. Bu yönüyle kusur raporunun hükme esas alınacak nitelikte değildir. Davalı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazları dikkate alınarak kararın kusur raporu alınması yönünden de bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan Sayın çoğunluğun raporu uygun bulan görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/2445, Karar No: 2011/8383, Tarih: 18.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/2445 E.  ,  2011/8383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 2.İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili ve temerrüt nedeni ile tahliye istemli icra takibine itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, davalının itirazının kaldırılmasına temerrüt nedeni ile tahliyesine karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı alacaklı, davalı borçlu hakkında kira bedellerini ödemediğinden bahisle 35.006,62 TL asıl alacak üzerinden yaptığı icra takibine yapılan itirazın kaldırılması için 16/04/2010 dava açtıktan sonra, 19/08/2010 tarihinde İcra dosyasındaki asıl alacak miktarının 29.420 TL'lik kısmına ilişkin icra takibinin sehven yapıldığından bahisle bu miktar ilgili olarak icra dosyasına ve mahkemeye dilekçe vererek feragat ettiğini bildirdiğinden, takip konusu 29.420.-TL'lik alacak için dava konusuz kaldığından, davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilerek, konusuz kalan kısım yönünden de davacı alacaklı dava açmakta haksız olduğundan davalı borçlu lehine kötü niyet tazminatına ve vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken, davada konusuz kalan kısım yönünden talep yokmuş gibi davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle kararın tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA, 2. bentte yazılan nedenlerle alacağa ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 18.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7881, Karar No: 2007/2471, Tarih: 16.04.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7881 E.  ,  2007/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacı vekili 09.06.2006 tarihli duruşmada 1997 yılında işin yapıldığını kabul etmiş olmasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 81-a maddesine göre yüklenici KDV’nin mükellefidir. Ancak, taraflarca aksi kararlaştırılmamışsa bu vergi hizmet alan (vergi sorumlusu) iş sahibine aynen yansıtılır (Madde 9). Katma Değer Vergisi’nin mükellefi yüklenici iş sonunda düzenleyeceği faturada ayrıca KDV’yi göstereceğinden, KDV iş bedeli içine girmektedir. Sonuçta iş bedelini ödeyecek iş sahibi KDV’yi de ödemekle sorumludur.

Somut olayda KDV’nin yüklenici tarafından ödeneceğine dair bir anlaşma ve kararlaştırılmış götürü bir bedel olmadığı, davacı keseceği faturada KDV’yi göstermek zorunda olduğu ve KDV’si ile birlikte iş bedeli talep edildiğinden, davacı alacağının KDV dahil hesaplattırılıp hüküm altına alınması gerekirken mahkemece yanlış değerlendirme sonucu bu kalem isteğin reddi doğru olmamış, hükmün bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bentte yazılı sebeplerle davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 183,40 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 16.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14490, Karar No: 2006/15830, Tarih: 21.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/14490 E.  ,  2006/15830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2006

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 45  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 13.06.2006 gün ve 626 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 27.01.1993 tarihinde % 21.2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 67 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14504, Karar No: 2022/4716, Tarih: 10.05.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/14504 E.  ,  2022/4716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Biyogüvenlik Kanununa muhalefet ve mala zarar verme suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Kırıkkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kırıkkale 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/07/2021 gün ve 2021/190 E. 2021/135 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/22178, Karar No: 2007/1647, Tarih: 01.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/22178 E.  ,  2007/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2006

Bursa 1.İcra Dairesinin 2001/13870 sayılı,

1-Takip dosyası aslının,

2-İstanbul 3.Asliye Ticaret Mahkemesinin 2002/62 E. - 2003/1584 K. sayılı dosya aslının,

3-Takibin durdurulmasına dair ihtiyati tedbir kararı ile birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4335, Karar No: 2014/8800, Tarih: 01.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4335 E.  ,  2014/8800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2014

NUMARASI : 2013/154-2014/25

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.03.2013 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, maliki oldukları 2712 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığını, paftasında gözüken yolun kullanım olanağının bulunmadığını ileri sürerek, davalılara ait taşınmazlardan geçit kurulmasını istemişlerdir.

Davalılar, 212 parsel maliklerinin tamamının davada yer almadığını, davacılara ait taşınmazın batı sınırında yol olduğunu, geçit güzergahında bulunan zeytin ağaçlarının kesileceğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacıların maliki olduğu taşınmazın genel yola sınır olduğu ve kanal üzerine köprü yapılarak genel yola ulaşılabileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, TMK'nın 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "mutlak geçit ihtiyacı" veya "geçit yoksunluğu", ikincisine de "nispi geçit ihtiyacı" ya da "geçit yetersizliği" denilmektedir.

TMK'nın 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedene, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacılar adına kayıtlı 2712 parsel sayılı taşınmazın batı sınırında paftasında mevcut kadastro yolunun bulunduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacıların taşınmazının yola cephesi mevcut ise de 25.11.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda yola ulaşımı engelleyen paftasında gözükmeyen su kanalı bulunduğu belirtilmiştir. Aynı bilirkişinin 13.12.2013 havale günlü ek raporunda da parselin genel yola ulaşımının bu kanala yapılacak köprü ile sağlanabileceği belirtilmiştir. Bu husus ziraatçi bilirkişinin 30.12.2013 günlü raporunda da vurgulanmıştır. Ancak, fen bilirkişi raporunda yola bağlantı sağlayacak seçenekler arasında kanal üzerine yapılacak köprü yeri gösterilmemiş, mahkemece de kanal üzerine köprü yapılıp yapılamayacağı ilgili kurumdan sorulmamıştır. Davacı Mustafa'nın, başvurusu üzerine DSİ tarafından verilen 04.10.2013 günlü cevapta 2712 sayılı parselin batı sınırından geçen drenaj kanalının üzeri malzeme ile kapatılarak geçiş isteminin uygun görülmediği belirtilmiştir. Bu nedenlerle, konusunda uzman inşaat ve fen bilirkişilerin katılımı ile yeniden keşif yapılarak davacıların maliki olduğu 2712 parselin batı sınırında bulunan yola geçiş seçenekleri saptanmalı, saptanan bu yerlere köprü yapılıp yapılamayacağı araştırılmalıdır.

Ayrıca, yola geçişi engelleyen kanalın paftasında yer almadığı da belirtildiğinden DSİ tarafından yaptırılan kanal güzergahının kamulaştırma yapılarak oluşturulup oluşturulmadığı belirlenmelidir. Kamulaştırma yapılmadığının anlaşılması halinde, TMK'nın 715 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddeleri gereğince davacıların da başkaları gibi kamu malı niteliğindeki yollardan yararlanma hakkı bulunduğu, gerektiği takdirde yola elatmanın önlenmesi davası açabilecekleri hususu değerlendirilmelidir.

Kanalın kamulaştırma yapılarak oluşturulmuş olması ve kadastro yolunun yol olarak kullanımına engel oluşturması veya köprü yapılarak üzerinden geçilmesinin mümkün olmadığının belirlenmesi halinde davacıların taşınmazı mutlak geçit ihtiyacı içinde olacağından diğer geçit seçenekleri araştırılıp değerlendirilerek geçit kurulması gerekir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilerek, gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 01.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12169, Karar No: 2016/6975, Tarih: 13.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/12169 E.  ,  2016/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, kamu zararına dolandırıcılık, görevi kötüye kullanmak

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... haklarında: Beraat Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından: Mahkumiyet Görevi kötüye kullanmak suçundan: Ceza verilmesine yer olmadığına Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

Hükmün esasını oluşturulan kısa kararda, sanık ...'nun resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nun 339/1, 80, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kamu zararına dolandırıcılık suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nun 504/7, 80, 522, 523, 59 maddeleri gereğince 8 ay 5 gün hapis ve 183.750 TL para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda sanık hakkında sahtecilik ve kamu zararına dolandırıcılık suçunun sübutunun kabul edildiği halde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ceza hükümlerine yer verilmeyerek, sanık ... hakkında ise kamu zararına dolandırıcılık suçundan dolayı kısa ve gerekçeli kararda hüküm kurulmasına rağmen gerekçeli kararda ayrıca (b) fıkrası başlığı altında yeniden aynı suçtan ceza tertip edilmek suretiyle hüküm karıştırılarak ve yine aynı sanık hakkında kısa kararın (c) fıkrasında görevi kötüye kullanılması suçundan TCK'nun 79. maddesi nazara alınarak ceza verilmesine yer olmadığına dair karara gerekçeli kararda yer verilmeyerek, iki karar arasında çelişkiye neden olmak suretiyle CMK'nun 232. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ... müdafileri ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11262, Karar No: 2019/9326, Tarih: 02.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/11262 E.  ,  2019/9326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekiye ait otelde acil tıp teknisyeni olarak çalışmaya başladığı, çalışmış olduğu ofis içerisinde, anahtarı kendisine teslim edilen çekmece içerisinden, müşteki şirkete ait 427 TL, 150 Euro ve tip box kutusunun içerisinde bulunan paraları alıp uhdesinde tuttuğu, bu suretle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunması, müşteki ve tanık beyanları ile dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediği sabit olmakla mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçu kendisinin işlemediği, kimliğini kaybettiği ve kemer ilçesinde hiç bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1170, Karar No: 2014/5124, Tarih: 10.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1170 E.  ,  2014/5124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/12304, Karar No: 2024/5226, Tarih: 02.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/12304 E.  ,  2024/5226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 1968/133 Esas, 1968/164 Karar

KARAR : Ret

Taraflar arasındaki mülga 6830 sayılı İstimlak Kanunu’nun (6830 sayılı Kanun) mülga 17 nci maddesi uyarınca tescil istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın dava dışı üçüncü şahıs ... ve ... vekili Avukat ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Mahkemece 17.11.2023 tarihli ek karar ile temyiz edenler davanın tarafı olmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar dava dışı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından süresinde temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, 6830 sayılı Kanun’un mülga 17 nci maddesi uyarınca tescil istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda verilen kararın temyiz isteminin reddine yönelik Mahkemenin 17.11.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Davada taraf sıfatı olmayan ve hakkında hüküm kurulmayan temyiz edenlerin temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dava dışı ... ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından Mahkemece verilen 17.11.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Y.L