muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16323, Karar No: 2014/465, Tarih: 16.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16323 E.  ,  2014/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAYBURT ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/344-2013/123

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, ayrı yaşamada haklılık iddiasına dayalı olarak davacı için aylık 500,00 TL, müşterek çocuk için 300,00 TL olmak üzere aylık toplam 800,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacı için 300 TL, müşterek çocuk için 200 TL, yargılama sırasında doğan müşterek çocuk için 200 TL olmak üzere toplam aylık 700 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karr verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197. maddesi gereğince tedbir nafakasına hükmolunması için davacının ayrı yaşamakta haklı olduğunu kanıtlaması gerekir.

Davacı ayrı yaşamda haklı olduğundan mahkemece, davacı ve müşterek çocuklar için tedbir nafakasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak; Türk Medeni Kanunu'nda eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eşine sağlamış olduğu yaşama düzeyi dikkate alınmalıdır.

Somut olayda yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında; davalının emekli olduğu, 970 TL maaş aldığı, başka gelirinin olmadığı, 200 TL kira ödediği tespit edilmiştir. Davalının tespit edilen sosyal ekonomik durumuna göre takdir edilen nafaka miktarı yüksektir.

O halde, mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, davalının gelir düzeyi ile birlikte yaşarken davalının eşine sağlamış olduğu yaşama standardı nazara alınarak; davacının geçimi için gerekli, davalının geliri ile de orantılı olacak şekilde, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek daha uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, tespit edilen sosyal ve ekonomik durumuna göre aylık 970 TL geliri bulunan davalının aylık toplam 700,00 TL nafaka ödemesine karar verilmek suretiyle, davalının geliri ile mütenasip olmayacak şekilde fazla nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1732, Karar No: 2024/610, Tarih: 24.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/1732 E.  ,  2024/610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/144 E., 2022/43 K.

HÜKÜM : Kabul

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve kal davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; Eğirdir ilçe merkezinde ve Eğirdir Gölü kıyı kenar çizgisi içerisinde Eğirdir Belediyesi tarafından muhtelif zamanlarda doldurma ve kurutma yoluyla yaklaşık 512.000,00 m2 arazi kazanıldığını, Belediye tarafından kıyıda yapılan dolgu işlemlerinin Kıyı Kanunu’nun 7 nci maddesi gereğince gerekli izinler alınmadan yapıldığını, dolgu alanlarının Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki alanlardan olduğunu, bu alanlar üzerinde davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin restoran, büfe, çay bahçesi, işyeri v.b amaçlarla kullanıldığını, Eğirdir Gölünün Türkiye’nin ikinci en büyük tatlı su gölü ve doğal içme suyu havzası olduğunu, bu nedenle Eğirdir Gölü kıyılarında doldurma ve kurutma yapılamayacağı gibi yapılmış dolgular için de Kıyı Kanunu uyarınca izin verilmesinin söz konusu olamayacağını, Eğirdir Belediyesi tarafından Eğirdir İlçe sınırları dahilinde kıyıda ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan dolgu alanlarının Belediyeye devrinin yapılması için talepte bulunulduğunu ancak bu talebin Maliye Bakanlığınca ret edildiğini ileri sürerek davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin kal’ine ve davalının bu yerlere el atmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, duruşma sırasında; dava konusu alanı şemsiye ve altına sandalye koymak suretiyle restoran bahçesi olarak kullandığını, Belediye Başkanlığına ve Milli Emlak Müdürlüğüne ödeme yaptıklarını beyan etmiştir.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemece; 4721 sayılı TMK’nın 2 nci maddesine göre herkesin, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu, davalının hukuken geçerli kira sözleşmesine istinaden dava konusu yeri kullandığı, Eğirdir Belediye Başkanlığı ile Hazine arasında derdest olan Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 Esas sayılı dosyasının konusunun eldeki dava dosyasından farklı olduğu, dava konusu alanın malikinin kim olduğu hususun muğlak olduğu, davalının kira sözleşmesi ile dava konusu yerin dolaysız feri zilyedi bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 25.02.2020 tarihli ve 2016/10840 Esas, 2020/1801 Karar sayılı kararı ile; Eğirdir Belediye Başkanlığı tarafından dava konusu alanların Belediyeye devri için talepte bulunulduğu, talebin reddi nedeniyle ret işleminin iptali için Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığı, 6100 sayılı HMK'nın 165 inci maddesi gereğince İdare Mahkemesi tarafından verilecek hükmün eldeki davada verilecek kararı etkileyeceği anlaşıldığından, Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 Esas sayılı dosyasının sonucunun beklenilmesi, anılan davanın kesin olarak karara bağlanmasından sonra toplanan ve/veya toplanacak bütün deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin 01.02.2022 tarihli ve 2020/144 Esas, 2022/43 Karar sayılı kararıyla; Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 Esas, 2016/553 Karar sayılı kararı ile, belediye tarafından devri talep edilen 512.000 metrekare yüz ölçümlü dolgu alanında Kıyı Kanunu'na ve imar mevzuatına aykırı yapıların ve kullanımların bulunduğu, bazı kısımları hariç olmak üzere Eğirdir Gölünden kazanılan dolgu alanlarına ait dolgu izinlerinin alınmadığı, belediyenin devir talebinin reddine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verildiği, kararın 22.09.2016 tarihinde kesinleştiği, Eğirdir Belediyesince gölden doldurulmak suretiyle kazanılan alanlarda, alınması gereken izinlerin alınmadığı, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata aykırı yapı, tesis ve kullanımlar mevcut olduğu, söz konusu alanların belediyenin tasarrufuna bırakılmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temyiz dilekçesinde özetle; kararın haksız, usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu yerin malikinin belirsiz olmasının Belediye ve Hazine arasındaki bir husus olduğunu, hukuken geçerli kira sözleşmesine dayanarak dava konusu yeri kullandığını, iyiniyetli olduğunu bildirerek ve önceki beyanlarını tekrarla Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmaza el atmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 7 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmaza el atmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3621 sayılı Kıyı Kanunu'nun 7 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2. 3621 sayılı Kıyı Kanunu’nun, Doldurma ve Kurutma Yoluyla Arazi Kazanma ve Bu Araziler Üzerinde Yapılabilecek Yapılar başlıklı 7 nci maddesi hükmü ile dolgu suretiyle elde edilen alanların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu açıklanmıştır.

3. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 8.269,48 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4456, Karar No: 2014/21765, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4456 E.  ,  2014/21765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1478, Karar No: 2023/1023, Tarih: 10.04.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1478 E.  ,  2023/1023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/104 E., 2021/5 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı mirasçılar ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili; davalı ...'nın oğlu olduğunu, diğer davalı ...'nın ise Atilla'nın eşi yani gelini olduğunu, davalının bankamatik kartını aldığını ve bu kartla emekli maaşını çektiğini, kendisine vermediğini, 75 aylık aylığının toplam 41.250 TL olduğunu, ayrıca Isparta'da bulunan evinin kirasını da 48 ay boyunca 2.400 TL olarak davalının aldığını, davalının bankadan 1.650 TL kredi çektirdiğini, Ankara'da da evi olduğunu, bu dairede kiracının oturduğunu, kiracıyı tahliye ettirerek bu kiracıdan mahkeme yolu ile 1.750 TL aldığını ve kendisine verilmediğini, Ankara'daki evini ölünceye kadar bakıp beslemek görüp gözetmek kaydıyla davalı ...'ya 2000 yılında bağışladığını, davalının taşınmazı elinde bulundurduğu süre boyunca kira bedeli alarak yararlandığının sabit olduğunu, toplam 27.000 TL kira bedeli aldıklarını, ecrimisil talep hakkı olduğunu, davalıların ...'da ev yaptırırken ödünç olarak 5.000 TL temel parası, 15.000 TL evin inşaatı için ve 17.000 TL inşaat bitiminde para aldığını, bunların da tarafına iade edilmediğini, emekli memur olduğunu, 2005 yılı vergi iadesi parası olan 380 TL'yi 2006 yılı Mart ayında davalının "Atilla Y." diye imza atarak çektiğini, tüm bu paraları ödemediğini, nüfus cüzdanını dahi aldığını belirterek toplam 111.430 TL'nin mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Yargılama sırasında davacı ve mirasçısı ... ve ... vefat ettiğinden mirasçıları ..., ..., ..., ... ve ... davaya dahil edilerek yargılamaya devam edilmiştir.

II. CEVAP

2.Yargılama sırasında davacı ve mirasçısı ... ve ... vefat ettiğinden mirasçıları ..., ..., ..., ... ve ... davaya dahil edilerek yargılamaya devam edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; davacı tarafından açılan davanın hiçbir hukuki dayanağı ve tutarlılığının bulunmadığını, talebin zamanaşımına uğradığını, davalının hiçbir zaman bankada imza atarak davacı adına vekaleten veya başka şekilde para çekmediğini, davacıya ait Isparta'daki dairenin kirasının alındığı iddiasının da yersiz olduğunu, bu iddiayı kabul etmediklerini, davacı ile arasında yapılmış bir bakıp gözetme sözleşmesinin mevcut olmadığını, böyle bir sözleşme varsa davacının mahkemeye belgelerini ibraz etmesi gerektiğini, mevcut olmayan bir sözleşmenin iptali için dava açılmasının hukuk sistemine göre mümkün olmadığını, ecrimisilin dava tarihinden geriye doğru beş yıl için talep edilebileceğini, talep edilen miktarla kaç yıllık ecrimisil talep edildiği, talep edilen miktarın hangi davalıdan talep edildiğinin belli olmadığını, davacı tarafın yaşlı olduğunu, davalı ...'ın küs olduğu kardeşi ... tarafından yönlendirildiğini, davacıların tüm taleplerinin hayatın olağan akışına aykırı ve tek tek usul ve yasaya uygun şekilde kesin delille ispata muhtaç olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 04.11.2009 tarihli ve 2006/57 E., 2009/53 K. sayılı kararı ile; yeminsiz ifadesi alınan tanık Asım Daldal'ın beyanlarına husumet nedeniyle itibar edilmediği, yeminli ifadesi alınan tanık Nuri Başar'ın da beyanlarındaki çelişkiler olduğu ve iddialara ilişkin bilgi ve görgüsünün tamamen duyuma dayalı olduğu, yemin deliline dayanmadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 21.09.2010 tarihli ve 2010/1440 E., 2010/11765 K. sayılı ilamıyla, davacının sair temyiz itirazları reddedilerek tanık ... ile davalı kardeşi arasında husumet bulunduğuna dair dosyada bilgi ve belge bulunmadığı, tanıklar ... ve Nuri Başar'ın birbirlerini doğrulayan anlatımlarına göre davalı ...'nın kendisine ev yaptığı sırada davacıdan 37.000 TL ödünç aldığı ve bunu iade etmediğinin anlaşıldığı, mahkemece 37.000 TL'nin davalı ...'dan tahsiline karar verilmesi gerektiği ve yine dosyada bulunan belgelerden Ankara'da bulunan ev üzerinde 23.3.2000 tarihinde davacı ve eşi adına intifa hakkı tesis edildiği, davalıların ise bu evi 15.1.2006 tarihinde aylık 250 TL'ye bir yıl için dava dışı şahsa kiraya verdikleri, davaya konu bu ev üzerinde davacının intifa hakkının sona erdiğinin de savunulmadığı, davalıların bu evin bir yıllık kira bedeli olan 3.000 TL'den davacıya karşı sorumlu oldukları, mahkemece Ankara'da bulunan ve intifa hakkı davacıya ait olan evden dolayı 3.000 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davalı ...'nın kendisine ev yaptığı sırada davacıdan 37.000 TL ödünç aldığı ve bunu iade etmediği, 37.000 TL'nin davalı ...'dan tahsiline karar verilmesi gerektiği, yine davalıların Ankara'da bulunan ve intifa hakkı davacıya ait olan dava konusu evin bir yıllık kira bedeli olan 3.000 TL'den davacıya karşı sorumlu oldukları, ancak davalı ...'ın aynı zamanda davacı ... ...'ın mirasçısı olmasından dolayı davalının Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesi 2018/2075 E., 2018/1813 K. sayılı ilamında belirtilen miras payına düşen bedelin mahsubunun gerektiği gerekçesiyle 24.666,67 TL'nin (davalı mirasçı ...'ın Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesi 2018/2075 E., 2018/1813 K. sayılı ilamında belirtilen miras payına düşen bedelin mahsubu ile) davalı ...'dan alınarak davacı muris ... adına davaya devam eden davacı mirasçılarına miras payları oranında verilmesine, 2.000 TL'nin (davalı mirasçı ...'ın Ankara 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/2075 E., 2018/1813 K. sayılı ilamında belirtilen miras payına düşen bedelin mahsubu ile) davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacı muris ... adına davaya devam eden davacı mirasçılarına miras payları oranında verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı mirasçılar ..., ..., ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı mirasçılar ..., ..., ... vekili; davalılardan 40.000 TL'nin müşterek ve müteselsilen alınmasına karar verilmesi gerektiğini, ev için borç alınan bedelden Zehra'nın da sorumlu olması gerektiğini, miktarın az olduğunu, faiz talebi hakkında karar verilmediğini, ödeme tarihinden itibaren, bu mümkün olmazsa dava tarihinden itibaren en yüksek ticari faize hükmedilmesine karar verilmesi gerektiğini, dava tarihinin de kararda hatalı gösterildiğini, mahkeme masraflarının hatalı hesaplandığını, vekalet ücretinin az olduğunu, davalılar lehine hükmedilen vekalet ücretinin fazla olduğunu, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ödünç olarak verilen paranın ve çekilen maaşların iadesine dair alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Hükmün Kapsamı başlıklı 297 nci maddesi şöyledir:

"Hüküm "Türk Milleti Adına" verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar:

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini.

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini.