muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26796, Karar No: 2016/5385, Tarih: 16.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26796 E.  ,  2016/5385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Arsa vasfındaki dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi raporunda açıklanan özellikleri, 15.07.2015 havale tarihli fen raporunda belirtilen resmi kurumlara mesafesi dikkate alındığında emsal alınan taşınmaza göre daha az değerli olduğu anlaşıldığı halde, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu belirtildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden sorulup, vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer belirleyen, bilirkişi raporu nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 16/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6322, Karar No: 2015/209, Tarih: 16.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6322 E.  ,  2015/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak, men'i müdahale-kâl davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davacı-karşı davada davalı vekilince duruşmalı, davalılar-karşı davada davacılar vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı-karşı davalı vekili ... ile davalı-karşı davacılar vekili avukat ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davacı yüklenicinin sözleşmeye güvenerek bir kısım işlemler ve bunlara ilişkin harcamalar yaptığını, ancak davalı arsa sahiplerinin, davacıyı vekaletten azlettiklerini ve sözleşmeden vazgeçtiklerini ileri sürerek, sözleşmede belirlenen cezai şart ve yaptığı harcamaların tahsilini; karşı davada, davacı arsa sahipleri vekili, sözleşmenin geçersiz olduğunu ileri sürerek, davalının taşınmaza müdahalesinin meni ile davalıya ait levhanın kâl'ini talep ve dava etmişlerdir.

Taraf vekilleri, davaların reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin resmi şekline uygun yapılmadığından geçersiz olduğu, yüklenicinin imar uygulaması nedeniyle yaptığı harcama ve hafriyattan arsa sahiplerinin yararlandığı, diğer kalem harcamalardan yararlanmadıkları gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulüne; karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı yüklenici vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Davalı-karşı davacı arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Taraflar arasında 09.06.2003 günlü adi yazılı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı çekişmesizdir. Sözleşmeye konu, 1553 Ada 900 ve 901 parsel numaralı taşınmazlar, 15.08.2005 tarihinde yapılan imar uygulaması ile 3481 Ada 14 parsel

2) Davalı-karşı davacı arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Taraflar arasında 09.06.2003 günlü adi yazılı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı çekişmesizdir. Sözleşmeye konu, 1553 Ada 900 ve 901 parsel numaralı taşınmazlar, 15.08.2005 tarihinde yapılan imar uygulaması ile 3481 Ada 14 parsel

numarasını almış ve sözleşmede bulunmayan 3. kişiler de taşınmaza hissedar olmuşlardır. Bu durumda, taraflar arasındaki sözleşme, TMK.nun 706., TBK. 237., Tapu Kanunu'nun 26. ve Noterlik Kanunu'nun 60. maddeleri gereğince resmi şekline uygun olmaması yanında, TMK.'nun 692. maddesine göre tüm paydaşlarla yapılmadığından da geçersizdir. Mahkemece, yapı ruhsatı alınmadan yapılan temel çukuru imalatının davalı arsa sahiplerinin yararına olduğu belirtilmiş ise de, sözleşmesi bulunmayan hissedarlar bulunduğundan, arsa sahiplerinin kaçak olarak yapılan bu imalattan yararlanabilecek olmaları mümkün değildir. O halde, mahkemece, temel çukuru (hafriyat) kalemine yönelik istemin reddi yerine, kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Bununla birlikte, karşı davalı yüklenicinin, karşı davanın reddini isteyerek, sözleşmeye dayalı olarak arsa üzerindeki zilyetliğini devam ettirmek istediği yapılan yargılama ile anlaşılmıştır. Nitekim, mahkemece,karşı davanın kabulüne, karşı davalının arsaya müdahalesinin menine dair hüküm tesis edilmiştir. Bu itibarla, karşı davada, tüm arsa değeri üzerinden karşı davacılar yararına vekalet ücreti hesaplanması gerekirken, yazılı gerekçe ile sadece levha değeri üzerinden vekalet ücretine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar-karşı davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, davalılar-karşı davada davacılardan peşin alınan harç ile davacı-karşı davalının fazla yatırdığı peşin harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalılar-karşı davacılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12670, Karar No: 2008/11023, Tarih: 29.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/12670 E.  ,  2008/11023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 29.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9176, Karar No: 2011/25727, Tarih: 01.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/9176 E.  ,  2011/25727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Buna göre icra müdürlüğünce, KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olup, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde mahkemece yargı yolu nedeniyle şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ  :Alacaklının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18.40 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,  01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2251, Karar No: 2013/9873, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2251 E.  ,  2013/9873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı-karşı davalı ; Kurum işleminin iptaliyle kesilen aylığının tekrar bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyel tahsiline,

Davalı-karşı davacı ; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla yersiz ödenen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davalı-karşı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı,

davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığınca araştırma yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yargılama sırasında toplanan deliller ile ... kontrol tutanağının arasındaki çelişkinin tam olarak giderilemediği de dikkate alınmaksızın, yukarıda belirtilen hususlarda eksik inceleme ve araştırma yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4333, Karar No: 2023/6600, Tarih: 19.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/4333 E.  ,  2023/6600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/77 E., 2020/203 K.

DAVA TARİHİ : 02.10.2012

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

İlk Derece Mahkemesinin vermiş olduğu karar, Yargıtay tarafından bozulmuş olup hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; “Davacı ...'ın temyiz itirazları yönünden, incelenen dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığı anlaşıldığından davacı ...'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; davalılar Hazine ve Orman İdaresinin dava konusu taşınmazın krokide (F) harfi ile gösterilen bölümüne yönelik temyiz itirazları yönünden, davanın, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili davası olarak açıldığı, fen bilirkişi tarafından hazırlanan rapora ek krokide dava konusu taşınmazlar (A), (B), (C), (D), (E) ve (F) harfleri ile gösterildiği, mahkemece (C) harfi ile gösterilen kısmın kesinleşmiş orman sınırları içerisinde kaldığı, yine (E) ve (F) harfleri ile gösterilen kısımların ... yatağı içerisinde yer aldığı gerekçede açıklandığı halde, hüküm fıkrasında (C), (E) ve (F) harfleri ile gösterilen kısımlara ilişkin hüküm kurulmadığı açıklanarak, dava konusu taşınmazın (C), (E) ve (F) bölümleri yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesinin isabetsizliğine” değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; dava konusu C harfi ile gösterilen kısmın kesinleşmiş orman sınırları içerisinde kaldığının, A, B, D harfleri ile gösterilen kısımların çevresinin eylemli orman olması sebebi ile bu kısımların orman içi açıklık niteliğinde olduğunun, F harfi ile gösterilen kısımda imar - ihyanın olmadığı ve tamamının orman emvali ağaçlarla kaplı olduğunun, ekli krokide E harfi ile gösterilen kısımların ... ... yatağı içerisinde yer aldığının tespit edildiği, orman arazilerinin, orman içi açıklıkların ve özel mülkiyete konu olmayacak taşımazların zilyetlik yoluyla kazanılamayacağı, kesinleşmiş orman sınırları dışında kalan ve orman içi açıklık görünen ve dere yatağı içerisinde görünmeyen A, B, D ve F harfleri ile gösterilen kısımların ise orman vasfı ile Hazine adına tescili gerektiği gerekçesiyle, davacıların davasının reddine, davalı ... İdaresinin ve davalı Hazinenin tescil talebinin kabulü ile ... ili ... ilçesi ... Mahallesinde bulunan 14.01.2015 tarihli bilirkişi raporuna ekli fen bilirkişisi Yüksel Kır tarafından hazırlanan krokide A, B, D ve F ile gösterilen 8.183,45 metrekarelik taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya tesciline, 14.01.2015 tarihli bilirkişi raporuna ekli fen krokisinin kararın eki sayılmasın karar verilmiş; ve ... bu karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılıp, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 ... Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 215,45 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.