muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/23502, Karar No: 2012/12051, Tarih: 30.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/23502 E.  ,  2012/12051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, kimlik bilgileri belirlenemeyen suç arkadaşlarıyla el ve işbirliği içinde gece vakti mağdurun ikametinin balkonuna çıkarak pencerelerini ele geçirilen levye ile zorlayıp çerçevelerini kırmaları şeklinde gelişen eylemi ile ilgili olarak hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4, 119/1-c maddelerine göre, zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Sanığın adli sicil kaydına göre hırsızlık suçundan tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde, hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 10.05.2006 tarihli görgü tespit tutanağında, binanın giriş katında bulunup yerden yüksekliği 2 metre olan mağdurun ikametinin salon ve mutfak pencerelerinin çerçevelerinin sert cisimle kırıldığının belirtildiği, mağdur ve tanık polislerin pencere ve camın kırık olup zorlandığını tespit ettiklerini belirttikleri;bu bağlamda sanık ve suç arkadaşlarının anahtar ya da başka bir aleti anahtar gibi kullanarak ikametin pencerelerini açtığına ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine yerinde ve yasal olmayan gerekçeyle yazı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın, hırsızlık yapmak için mağdurun ikametinin pencerelerini ele geçirilen levye ile zorlayıp çerçevelerini kırmasından sonra ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk güçlerinden kaçmak isterken mağdurun bahçesinde yakalandığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 35.maddesinde düzenlenen kalkışma hükümleri ile ilgili olarak uygulama yapılmaması,

3- Kalkışmada kalan hırsızlık suçunda uygulanma olanağı bulunmayan TCK'nın 168.maddesiyle cezadan indirim yapılması,

4-Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

5-5237 sayılı TCK'nın 51.maddesi uyarınca cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen deneme süresinin verilen hapis cezasından az olamayacağı halde, yazılı şekilde uygulama yapılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3032, Karar No: 2011/18834, Tarih: 13.10.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/3032 E.  ,  2011/18834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinin dayanağı, İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.10.2010 tarih ve 2010/256 D.İş sayılı ihtiyati haciz kararıdır. İİK'nun 50. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken HUMK.nun 12. maddesi gereğince ihtiyati haciz kararından sonra, bu kararın dayanağı olan alacak davası ihtiyati haciz kararını veren mahkemede de ikame olunabilir. Anılan bu hüküm icra dairelerinin yetkisini belirlemede de geçerlidir. İhtiyati haciz kararının itiraz üzerine kaldırıldığı da iddia edilmediğine göre yetki itirazının reddine karar verilerek borçlunun esasla ilgili sair itirazları incelenip oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13769, Karar No: 2013/12270, Tarih: 10.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/13769 E.  ,  2013/12270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, kat mülkiyeti kurulu 2131 parseldeki B Blok 15 nolu meskeni davalının boşandığı eşinden satın aldığını, taşınmazı işgal eden davalıdan evi boşaltmasını istediği halde boşaltmadığını, kendisi ve eski eşi aleyhine, tapu iptal tescil, aile konutu olduğunun tespiti ve katılma alacağından dolayı dava açtığını, tapu iptal ve tescil davası reddedildiği halde müdahalesinin devam ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve geriye doğru 18 aylık olmak üzere şimdilik 6.300.-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, açtığı dava ile taşınmazın aile konutu olduğunun ve rızası alınmadan satıldığının belirlendiğini, davacının satın almasından sonra çıkması yönünde ihtarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kayden davacıya ait çekişme konusu taşınmazı davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmadan kullandığı gerekçesi ile elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne, ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 10.09.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat .....geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; kayden davacıya ait, Mezitli, Tece Köyü, kat mülkiyeti kurulu 2131 parselde B Blok 5. kat 15 nolu meskene davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın elattığı saptandığına göre yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı 1.884,12.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 10.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6802, Karar No: 2014/800, Tarih: 21.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/6802 E.  ,  2014/800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan

faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamıyacaktır.

Sanığın, Çayeli Devlet Hastanesinde yatarak tedavi gören şikayetçi ...'ün kalmakta olduğu odasından çaldığı, cüzdanın içinde bulunan şikayetçi ... adına düzenlenmiş Akbank banka kartı ve sürücü belgesi ile 12.09.2005 günü Çayeli Akbank Şubesine gidip kendisini ... olarak tanıtıp banka kartı ve sürücü belgesini ibraz ettiği, hasta ve özürlü gibi kendisine acındıracak şekilde davranarak hesabındaki parayı çekmek istediğini işaretle anlatarak banka görevlisi tanık ... hileli davranışları ile aldattığı ve müşteki ...'ün banka hesabında bulunan 507.00 TL parayı çekerek bankadan ayrıldığı olayda, nitelikli dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınarak hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3580, Karar No: 2025/431, Tarih: 22.01.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/3580 E.  ,  2025/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonunda Dairemizce bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Tekirdağ ili Malkara ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sonucunda, tapuda davacı Hazine adına kayıtlı bulunan eski 1721 parsel sayılı 32.609,76 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 119 ada 123 parsel numarasıyla 20.400,45 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 1080 ve 1176 parsel sayılı sırasıyla 27.500 ve 12.500 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, 119 ada 125 ve 124 parsel numarasıyla 27.900,37 ve 12.642,28 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı ... adına kayıtlı bulunan eski 1722 parsel sayılı 22.390,24 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 119 ada 122 parsel numarasıyla 23.898,36 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında Hazineye ait Tekirdağ ili Malkara ilçesi ... Mahallesi eski 1721 (yeni 119 ada 123) parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün azaldığını ileri sürerek, uygulama tespitinin iptali ile taşınmazın eski yüzölçümü ile tescilini istemiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında Hazineye ait Tekirdağ ili Malkara ilçesi ... Mahallesi eski 1721 (yeni 119 ada 123) parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün azaldığını ileri sürerek, uygulama tespitinin iptali ile taşınmazın eski yüzölçümü ile tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen davanın reddine dair önceki karar, davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 14.09.2022 tarihli ve 2021/6896 Esas, 2022/7007 Karar sayılı ilamıyla; "... Keşif sonucu dosyaya sunulan bilirkişi heyetine ait raporun ekinde yer alan, tesis kadastro paftası ile uygulama kadastro paftasını çakıştıran krokinin incelenmesinde, tesis kadastrosu sırasında davacıya ait 1721 (yeni 119 ada 123) parsel sayılı taşınmazın içerisinde bulunan bir kısım yerin uygulama kadastrosu sırasında komşu 1176 (yeni 119 ada 124), 1080 (yeni 119 ada 125) ve 1722 (yeni 119 ada 122) parsel sayılı taşınmazlara dahil edildiğinin görüldüğü ve bu hususun bilirkişi raporunun içeriğinde de belirtildiği, uygulama kadastrosuna ilişkin uyuşmazlıklarda, davacı taşınmazının yüzölçümünde meydana gelen azalmanın hangi komşu taşınmazdan kaynaklandığı belirlenebildiği takdirde husumetin o taşınmaz maliklerine yöneltilmesi gerektiği açıklanarak, öncelikle davacı Hazineye, komşu 119 ada 122, 124 ve 125 parsel sayılı taşınmaz maliklerini davaya dahil etmek üzere süre ve imkan tanınması, bu şekilde taraf teşkilinin sağlanması halinde, bu taşınmazlara ait uygulama kadastro tutanaklarının asılları dosya içerisine alınarak, dahili davalılardan savunma ve delillerinin sorulması, sunmaları halinde delillerinin toplanması, bundan sonra işin esasına girilerek hüküm kurulması" gereğine değinilerek bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; "... Davacı Hazine tarafından başlangıçta davalı ... Müdürlüğüne karşı davanın açıldığı, bozma sonrası, verilen süre içinde davacı vekili tarafından komşu eski 1176 (yeni 119 ada 124 ), eski 1080 (yeni 119 ada 125) ve eski 1722 (yeni 119 ada 122) parsel sayılı taşınmazlar ve maliklerinin davaya dahil edildiği, yapılan inceleme ve değerlendirmelerde; tesis kadastrosu sırasında detaylı parsel sınırlarını yansıtacak sıklıkta detaylı noktalardan ölçüm yapılmadığı, bu haliyle grafik paftasına tersim edildiği ve pafta üzerinden planimetre okuması ile alan hesabı yapıldığı ve dolayısıyla tesis kadastro tarihine en yakın hava fotoğrafı üzerinden de tespit edilen paftanın zemine uymadığı, uygulama kabiliyetinin zayıf olduğu, bu durumda dava konusu taşınmazların sınırlarının ölçü ve sınırlandırma hatası bulunan ve infaz kabiliyeti bulunmayan tesis kadastro paftasının esas alınmasının söz konusu olamayacağının değerlendirildiği, tüm bu hatalı, infaz kabiliyetini kaybeden, zemin durumunu yansıtmayan ve yanlış bilgi, belge ve haritalar üzerinden yapılan hesaplamanın sağlıklı olmadığı, dava konusu taşınmazdaki eksikliğin 1960 yılında kullanılan ölçü tekniği ile teknolojik ve alan hesaplama yönteminin teknik yönden yetersiz oluşundan kaynaklandığının belirlendiği ..." gerekçesiyle davanın reddine, çekişmeli 119 ada 122, 123, 124 ve 125 parsel sayılı taşınmazların uygulama tespiti gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, teknik bilirkişi raporuna göre, uygulama kadastrosunun kanun ve yönetmeliğe uygun olarak yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç, dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; hükme esas alınan teknik bilirkişi raporunda, tesis kadastrosu sırasında ayrıntılı olarak parsel sınırlarını yansıtacak sıklıkta detaylı noktalardan ölçüm yapılmadığı, bu haliyle grafik paftasına tersim edildiği ve pafta üzerinden planimetre okuması ile alan hesabı yapıldığı ve dolayısıyla tesis kadastro tarihine en yakın hava fotoğrafı üzerinden de tespit edilen paftanın zemine uymadığı, davacı Hazine'ye ait 119 ada 123 parselin yüzölçümünde meydana gelen farkın, 1960 yılında kullanılan ölçü tekniği ile teknolojisinin ve alan hesaplama yönteminin teknik yönden yetersiz oluşundan kaynaklandığı bildirilmiştir.

Ne var ki, söz konusu raporda, tesis kadastrosu sınırları ile uygulama kadastrosu sınırlarının ve 1177 parselden 2005 yılında ifrazen oluşan eski 1721 (yeni 119 ada 123) ve 1722 (yeni 119 ada 122) parsellerin ifraz sınırı ile uygulama kadastrosu sınırlarının çakıştırıldığı ve bu çakıştırmaya göre, 119 ada 123 parselin, davalı 119 ada 124 ve 125 parsellerle olan tesis kadastrosu sınırları ile uygulama kadastro sınırlarının ve 119 ada 123 parselin, davalı 119 ada 122 parselle olan ifraz sınırı ile uygulama kadastrosu sınırının birbirine uymadığı ve davacı Hazine'ye ait 119 ada 123 parsel sayılı taşınmazda davalılara ait olan 119 ada 122, 124 ve 125 parsel sayılı taşınmazlar lehine azalma olduğu görülmektedir.

Bu itibarla; bilirkişi raporunda açıklanan durumun, fiili kullanım sınırına ilişkin olduğu anlaşılmakta olup, uygulama kadastrosu yapılırken fiili kullanım sınırının değil, teknik belgelerinde bir hata yok ise tesis kadastrosu sonucu düzenlenen paftadaki sınırların dikkate alınacağı, davanın mahiyeti gereği fiili kullanım durumuna değer verilmeyeceği kuşkusuzdur.

Sabit sınır, 26361 sayılı Kadastro Haritalarının Yeniden Düzenlenmesi ve Tapu Sicilinde Gerekli Düzeltmelerin Yapılmasında Uyulacak Usul ve Esaslara İlişkin Yönetmeliğin 4 üncü maddesinde ".. l) Sabit sınır: Zeminde mevcut olup kadastro, tapulama, değişiklik belgeleri veya bilirkişi beyanlarına göre değişmediği belirlenen çekişmesiz sınırı,.." olarak tarif edilmiş olup, mahallinde yapılan keşiflerde dinlenen mahalli bilirkişi beyanlarına ve bilirkişi raporuna ve dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgelere göre, tesis kadastrosu ve ifraz tarihinde dava konusu taşınmazlar arasında fiili kullanımdan kaynaklı oluşan sınır dışında sabit sınır sayılabilecek duvar, bina vb. bir sınırın bulunmadığının ve bilirkişi raporunda tesis kadastrosuna ait teknik belgelerde bir hatanın mevcudiyetinden söz edilmediğinin anlaşılmış olması karşısında, davacı Hazineye ait taşınmaz ile davalılara ait taşınmazlar arasındaki sınırın / sınırların geçerli sınır olarak kabul edilmesi suretiyle tesis kadastrosu sınırlarına dönülmesi gerekirken yukarıda yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, uygulama kadastrosunun amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı, uygulama kadastrosu ile eldeki mevcut tesis kadastrosu paftasından hareketle yeni pafta oluşturulacağı, tesis kadastrosu sırasında ve eski 1721 ile 1722 parsellerin ifrazı sırasında taraflara ait taşınmazlar arasında sabit kabul edilebilecek her hangi bir sınırın bulunmadığı, buna göre, eldeki davada, davacı Hazineye ait 119 ada 123 parselin, davalı 119 ada 124 ve 125 parsellerle tesis kadastrosu sonucu oluşan sınırlardan, davalı 119 ada 122 parsel ile de ifraz sonucu oluşan sınırdan ayrılmayı gerektiren bir durumun bulunmadığı ve teknik belgelerde de bir hata bulunmadığından tesis kadastrosundaki sınırların dikkate alınması gerektiği, somut olayda tesis kadastrosu sonucu oluşan sınırlardan ayrılmayı gerektiren bir durumun bulunmadığı gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olduğundan hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Taraflarca 1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.