muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27666, Karar No: 2015/2273, Tarih: 20.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/27666 E.  ,  2015/2273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığım ihlâl suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'in, 4.800 Türk lirası adlî para, 1.600 Türk lirası adlî para, 2.400 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 sayılı kararının infazı sırasında, hükmedilen adlî para cezalarının, hükümlünün anılan dosyada tutuklu kaldığı 18/08/2007 ile 16/11/2007 tarihi arasında kalan süreyi karşıladığından adlî para cezalarına ilişkin ilâmların infazen iadesine dair Cumhuriyet Başsavcılığının 23/03/2010 tarihli ve 2009/6-879 sayılı yazısını müteakip, hükümlünün Çocuk Mahkemesinin 2008/346 esas, 2009/227 sayılı karar sayılı dosyasında tutuklu kaldığı 18/08/2007 ile 16/11/2007 tarihi arasındaki sürenin Çocuk Mahkemesinin 30/06/2009 tarihli ve 2009/141 esas, 2009/341 karar sayılı ilâmı ile verilen 2 yıl 8 ay hapis cezasından mahsubuna, Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 karar sayılı ilâmıyla verilen adlî para cezalarının, söz konusu mahsup işlemiyle infaz edilmemiş hale geldiğinden söz konusu ilâmların tekrar infaza verilmesine dair . Çocuk Mahkemesinin 23/10/2012 tarihli ve 2012/126 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2012 tarihli ve 2012/553 değişik iş sayılı kararına karşı Bakanlığının16/06/2014 tarih ve 2013/12336/41353 sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/06/2014 tarih ve 2014/231553 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE

Dosya kapsamına göre, hükümlü çocuk ... hakkında, Çocuk Mahkemesinin 09/07/2009 tarihli ve 2008/346 esas, 2009/227 karar sayılı ilâmıyla verilen adlî para cezalarının, aynı kararda gösterilen tutukluluk sürelerinden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun mahsubunun yapılarak söz konusu adlî para cezalarının infaz edilmiş sayıldığı ve ilâmların, 23/03/2010 tarihli ve 2009/6-880 sayılı yerine getirme fişleriyle infazen mahkemesine iade edilmiş olması karşısında, yapılan mahsup işleminin ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrilmesi mahiyetinde olmadığı ve anılan uygulamanın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanununun 106/4.maddesi hükmüne aykırılık teşkil etmediği, ayrıca adlî para cezaları ile ilgili mahsup işlemi yapılarak tamamlanan infazın, sonradan verilen mahsup kararıyla geri alınmasının mümkün olmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden İzmir 1.Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2012 tarih ve 2012/553 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza

Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4.fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalli mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/117, Karar No: 2012/9175, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/117 E.  ,  2012/9175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacı işçinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından;SGK Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olarak nitelendirildiği,davacının kaza neticesinde %27.2 oranında meslekte kazanma güç kaybına uğradığı,olay anında kazaya konu araç sahibinin davalı şirket, araç sürüçüsünün ise diğer davalı ... olduğu,kazada tüm kusurun davalı ...'de bulunduğu,davacının davalı şirketin işini gördüğü esnada kazanın meydana geldiği,hüküm gerekcesinde davalı ... yönünden davanın sehven reddine karar verildiğinin açıklandığı anlaşılmıştır.

5510 sayılı Yasanın 13/e bendine göre işçilerin, işverence sağlanan bir taşıt ile işin yapıldığı yere gidiş gelişi esnasında meydana gelen kaza iş kazası sayılır. İşverenin işinin görülmesi için sigortalıların işin görüleceği yere emniyetli ve güvenli bir şekilde götürülüp getirilmeleri işverenin yükümünde olan bir sorumluluktur. İşveren bu görevini kendi araç ve işçisiyle yapabileceği gibi başkasına ait araç ve işçi ile de yerine getirebilir. Taşıma işinin işverenin nam ve hesabına yapılması halinde diğer sorumlular yanında işverenin de işçiye karşı doğrudan sorumluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda;davaya konu trafik iş kazasının davalı işverenin kendi iradesi ile kullanımını verdiği araçının, onun işinin görülmesi esnasında diğer davalı Mücahitin tam kusuru nedeniyle meydana geldiğinin anlaşılmasına göre her iki davalının da meydana gelen zarardan müştereken ve müteselsilen sorumluluğu yerine davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5692, Karar No: 2015/1199, Tarih: 29.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/5692 E.  ,  2015/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gönen Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2013

NUMARASI : 2012/182-2013/629

Davacı G.. Y.. vekili Avukat Mine tarafından, davalılar H.. F.. vd aleyhine 25/04/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 13/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların kiracı olarak evinde oturduklarını, davalılardan İ.. F..'ın evlenme teklifini reddetmesinden sonra kendisini rahatsız etmeye başladığını, davalıların evini boşaltmalarından sonra da rahatsız etmeye devam etmeleri nedeniyle ceza aldıklarını belirterek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar, iddia edilen olayların gerçek olmadığını, kiracı oldukları daireyi tahliye etmelerinin ardından davacı ile irtibata geçmek için en ufak bir çaba sarfetmediklerini ileri sürerek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalıların cezalandırılmalarına karar verilmişse de, verilen cezanın kesin olmayıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, dinlenen tanık beyanlarına göre davalıların davacıyı rahatsız ettiklerinin kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, ispat olunamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Gönen Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/02/2012 gün ve 2010/131 Esas, 2012/88 Karar sayılı dosyasındaki kanıtlara göre ve davacı tanığının beyanına göre, davalıların gece geç saatlerde davacının evinin bahçesine girdikleri evin içine ışık tuttukları ve rahatsız ettikleri hususlarının belirlendiği sabittir.

Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, tüm dosya kapsamına göre davalıların belirlenen haksız eylemleri nedeniyle, davacı yararına uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken davanın reddedilmiş olması doğru bulunmadığından, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5189, Karar No: 2016/7613, Tarih: 08.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/5189 E.  ,  2016/7613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .. tarafından, davalı .. ve diğeri aleyhine 20/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazmiat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Türkiye'nin en eski yer hizmetleri kuruluşu olarak 28 yıldan bu yana tescilli ... markası olarak faaliyet gösterdiğini, .. gazetesinin 19/02/2012 günlü sayısında kişiliklerine yönelik saldırı niteliğinde haber yayınlandığını bildirerek uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davalı yazı işleri müdürüne husumet yöneltilemeyeceği, esas yönünden de yayının habercilik ilkelerine uygun olarak yayınlanması nedeni ile haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2013 tarihli karar, Dairemizin .. Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamında; davalı .. yazı işleri müdürü olup, 5187 sayılı Yasa'nın 13. maddesine göre hukuken sorumluluğu bulunmadığından hakkındaki istemin husumet nedeniyle reddine, yine diğer davalı yönünden; dava konusu edilen haberin görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğu, yayınlanmasında toplumsal ilgi ve kamu yararı bulunduğu, haberin okuyucunun ilgisini çekmesi için gazetecilik tekniği gereği çarpıcı başlık kullanıldığı ve haberin hukuka uygunluk sınırları içinde kalması nedeniyle davacının kişilik değerlerinin ihlal edilmediğinden istemin tümden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulduğu belirtilmiş ise de, bozma ilamının gereği yerine getirilmemiştir. Bozma ilamına uyulması halinde, bozmaya uygun karar verilmesi zorunludur. Bozma kararında; davanın sorumlu yazı işleri müdürü .. yönünden husumet nedeniyle reddine, davalı şirket yönünden esas yönünden reddi gerektiği belirtildiği halde, mahkemece her iki davalı yönünden davanın esastan reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece uyulan ilam doğrultusunda hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14309, Karar No: 2011/8447, Tarih: 27.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/14309 E.  ,  2011/8447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2011

Davacı vekili müvekkilinin çalıştığı ...Belediye Başkanlığınca aylık ücretinden 3417 sayılı yasa gereği tasarruf teşvik kesintisi yapılmasına rağmen, davacı işçiye  nema ödenmediği, 4853 Sayılı yasaya 5568 Sayılı yasa ile eklenen hüküm doğrultusunda tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülüklerinin 31.12.2007 Tarihi itibariyle Hazineye devredilmiş olduğu belirtilerek şimdilik 100,00 TL tasarruf teşvik nema alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı Hazine Müsteşarlığı vekili, 4853 Sayılı yasanın ek l. maddesi gereğince 31.12.2007 tarihi itibariyle hazine Müsteşarlığının yükümlülüğünün hazineye devrolunan tutarla sınırlı olduğunu, çalışan adına tasarrufu teşvik hesap numarası açılmaması veya açılan hesaba para yatırılmaması halinde uğranılan zararın ilgili kuruma (Belediyeye) ait olduğunu, hazine Müsteşarlığının sorumluluğunun bulunmadığını, 4853 Sayılı kanunun ek 1. maddesi hükmünün 31.02.2007 tarihinden sonra tasarruf teşvik hesabına yatırılmış olan tutarların hazineye geçeceğinin düzenlendiğini belirterek davanın reddini istemiştir. Ayrıca dava konusu alacağın zaman aşımına uğradığını ve davanın işçinin çalıştığı belediyeye ihbarını talep etmiştir.

İhbar olunan ....Belediye Başkanlığı  vekili   müvekkili kurumun 5393 sayılı belediye kanunun geçici 5. Maddesi ve 2005/8928 sayılı bakanlar kurulu kararında belirtilen esaslar çerçevesinde uzlaşma kapsamına alınarak müvekkilinin genel bütçe gelirlerinden her ay ayrılacak paylardan kesilerek alacaklı kuruluşlara ödenmesine karar verildiğini müvekkili tarafında da bu uzlaşma tutanağının imzalandığını bu çerçevede müvekkilinin borç yapılandırmasına gittiğini payından her ay düzenli olarak kesinti yapıldığını bu nedenlerle müvekkilinin sorumluluğundan söz edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının, aylık ücretlerinden mülga 3417 Sayılı yasa hükümleri uyarınca kesilen tasarruf teşvik kesintilerinin işveren katkı payı ile birlikte nemalandırılmak üzere   bankaya   yatırılması   gerekirken   yatırılmadığı,   SSK   tarafından   tasarruf  teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmadığı, davacı işçinin çalıştığı .... Belediyesi’nin 5393 sayılı kanunun 5. madde kapsamında davalı hazine ile uzlaşma yoluna gittiği husumetin hazineye yöneltilmesinde bir yanlışlık bulunmadığı, hesap bilirkişisi raporunda  belirlenen  tutar hüküm altına alınmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre kesintilerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre kesintilerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklanmıştır.

Tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da, yasa gereği işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, anılan kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin yasalar uyarınca tahsil edilmiş olması halinde, işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde davalı belediyenin  aynı  borç  sebebiyle  mükerrer  şekilde  sorumluluğuna  gidilmiş  olur.  Tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden Sosyal Sigortalar Kurumunun, 4853 sayılı yasanın 7. maddesi gereği ilgilinin ..... Bankası nezdindeki hesaplarına yatırması gerekir.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, .... Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve ....Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiş olmakla, tasarruf teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluk bu tarihten itibaren Hazine Müsteşarlığına geçmiştir.

Dosya içeriğine  göre SGK Başkanlığı’nın  12.08.2010 günlü cevabi yazısında  davacının işvereni olan .....Belediyesi’nin  dava konusu tasarrufu teşvik kesintisi ve nama  borçları nedeni ile 5393 sayılı kanunun 5. madde kapsamında davalı hazine ile uzlaşma yapılmadığı belirtilmiştir. Tasarruf teşvik kesintileri ve nema  alacaklarından davalı hazine’nin  sorumlu olabilmesi için işveren belediyenin  hazine ile uzlaşmaya gidilmiş olması gerekir. SGK Başkanlığı’nın  12.08.2010 günlü cevabi yazısına göre  işveren ..... Belediyesi’nin  davalı hazine ile  uzlaşmaya  gidilmediği bildirildiğinden  dava konusu alacaklar bakımından  işverenin sorumluluğu devam etmektedir. Dava konusu tasarruf teşvik kesintileri ve katkı  payları uzlaşma kapsamında bulunmadığına  göre  davalı hazine  aleyhine açılan davanın  reddi  yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Yukarıda  açıklanan nedenlerle  mahkeme kararı usul ve yasaya aykırı bulunduğundan BOZULMASINA 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10154, Karar No: 2018/9247, Tarih: 18.04.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/10154 E.  ,  2018/9247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'nin adına kayıtlı 33851 ada 22 parsel sayılı taşınmazdaki 67/143 payını 28.12.1990 tarihinde satış göstermek sureti ile ve mirastan mal kaçırmak amaçlı olarak ikinci eşi olan davalıya temlik ettiğini ileri sürerek muvazaalı yapılan satış işleminin ve dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile payları oranında yasal mirasçılar adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkisine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, evden eve elinde çanta ile pazarlamacılık yaparak muris ile beraber inşaatlarda çalışarak dava konusu taşınmazdaki 3 katlı binayı yaptıklarını, murisin mal kaçırma gibi bir niyeti olsa payının tümünü verebileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Dahili davalı ... duruşmada, açılan davayı kabul etmediğini, davalının payının korunmasını istediğini beyan etmiştir.

Dahili davalı ... duruşmada, açılan davaya bir diyeceğinin olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, yapılan temlik işleminin muvazalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1933 doğumlu mirasbırakan ...’in 17.08.2012 tarihinde öldüğü, geriye ilk eşi ...’den olma davacı çocukları ...,... ve ... ile dahili davalı oğlu ..., ikinci eşi davalı ... ve ...’den olma dahili davalı kızı ...’in kaldıkları, murisin adına kayıtlı 33851 ada 22 parsel sayılı taşınmazdaki 134/143 hissesinden 67/143 hissesini 28.12.1990 tarihinde satış yolu ile davalıya temlik ettiği, dava dilekçesinde tüm yasal mirasçılar adlarına tescil talep edildiği için murisin çocukları ... ve ...’in davaya dahil edildikleri, dahili davalı ...’in duruşmada davayı kabul etmediğini beyan etmesi üzerine, ... 3.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2014/322 E-2014/619 K sayılı ilamı ile muris ...’in terekesine ...’nun temsilci olarak tayin edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 190. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 6. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla yükümlüdür.

Bilindiği üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 190. maddesi ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 6. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olaya gelince, murisin ilk evliliğinden olan davacı çocukları ile beşeri ilişkilerinin iyi olduğu, aralarında herhangi bir husumetin bulunmadığı, salt bedeller arasındaki farkın tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağı, murisin amacı mal kaçırmak olsa idi çekişme konusu taşınmazdaki payının tümünü devredebileceği, dosya kapsamı ve tanık beyanlarından dava konusu taşınmaz üzerindeki binayı muris ile davalının birlikte yaptıkları hususları bir arada değerlendirildiğinde HMK'nun 190 ve TMK'nun 6. maddeleri uyarınca davacıların muvazaa iddialarını kanıtlayamadığı, bir başka ifade ile temlikin gerçek satış olduğu sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.