muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1707, Karar No: 2019/1853, Tarih: 14.03.2019

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237., (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ile durumun aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, muvazaa iddiasına dayalı davalarda mirasbırakanın kastının açık bir şekilde saptanması gerekmektedir. Bu kapsamda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 190. maddesi ile Türk Medeni Kanununun (TMK) 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı olduğunu ispat külfeti davacı tarafa aittir.

Somut olaya gelince, davacının iki tanık bildirdiği ancak 20.04.2017 tarihli celsede bildirmiş olduğu tanıkların dinlenmesinin davaya bir yarar sağlamayacağını belirterek tanıklarının dinlenmesinden vazgeçtiği, davalı tanığı olarak dinlenen tarafların dava dışı kardeşlerinden ... ve Halime'nin mirasbırakanın mal paylaşımı yapmak için taşınmazları davalıya sattığını, davalının murise bedel ödediğini, tüm kızkardeşlere de para verildiğini, mirasbırakana hastalığı ve yaşlılığında davalı oğlu Ferhan'ın baktığını beyan ederek davalı savunmalarını doğruladıkları ve satış bedeli ile gerçek değer arasındaki farkın tek başına muvazaanın ispatı için yeterli olmayacağı açıktır.

Hal böyle olunca, iddianın kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Hal böyle olunca, iddianın kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373/1. maddesi uyarınca ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı nedenlerden dolayı 6100 sayılı HMK’nın 371/1-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Mardin 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’ne, kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14/03/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, miras bırakanın davalıya yaptığı temliklerin mal kaçırma amaçıyla, muvazaalı olarak yapıldığı kabul edilerek, davalı adına kayıtlı taşınmazların tapu kayıtlarının davacının miras payı oranında iptaliyle davacı adına tesciline, kalan payın davalı üzerinde bırakılmasına ilişkin olarak verilen karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu oy çokluğuyla esastan reddedilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi kararı, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 79 yaşında, emekli maaş geliri olan miras bırakanın hiç ihtiyacı yokken tüm mal varlığını tek erkek evladına devretmesindeki amacının kız çocuklarından mal kaçırmak olduğu, terekesinde de para çıkmadığını, temliklerin muvazaalı olduğunu ileri sürmüştür.

Davalı, miras bırakanın ölümünden sonra mirasçılar arasında düşmanlık çıkmaması için taşınmazlarını sattığı, bedeli karşılığında satın aldığını, bu paradan mirasçıların haklarının verildiğini savunmuştur.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan ...'nın 14.03.2007 tarihinde ölümü üzerine, mirasçı olarak davacı kızı ..., davalı oğlu ... ile dava dışı kızları ..., ..., ... ve ...'nın kaldığı, eşi...'nın 2012 yılında vefat ettiği, miras bırakanın ölümünden bir ay önce 13.02.2007 tarihinde, 5.420 m2 miktarlı tarla nitelikli 810 parsel, 15.920 m2 miktarlı bahçe nitelikli 913 parsel, 6.260m2 miktarlı tarla nitelikli 822 parsel, 385m2 miktarlı tarla nitalelikli 813 parsel, 85 m2 miktarlı tarla nitelikli 814 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payı ile 45 m2 miktarlı kargir kerpiç ev ve çeşmesi nitelikli 815 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payını tek erkek evladı olan davalıya 9.423,00 TL bedelle sattığı, taşınmazların keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu satış tarihindeki değerlerinin 69.343,78 ( ek raporda 57.832,50) TL, dava tarihindeki değerlerinin 420.733,50 (ek raporda 376.002,50) tl olarak belirlendiği, miras bırakanın tüm mal varlığını devrettiği, satıştan bir ay sonra ölmesine rağmen bankada parasının çıkmadığı anlaşılmıştır.

Muris muvazaası iddiasına dayalı uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Bilindiği ve Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesinde düzenlendiği üzere "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olayların varlığını ispatla yükümlüdür."

Öte yandan; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun, İspat ve Delilleri düzenleyen dördüncü kısmın, birinci bölümünde; ispat yükü başlıklı 190. maddede ; “ İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.” hükmü düzenlenmiş, deliller olarak da, ikinci bölümde; belge ve senet, üçüncü bölümde, yemin , dördüncü bölümde; tanık, beşinci bölümde; bilirkişi incelemesi, altıncı bölümde; keşif, yedinci bölümde; uzman görüşü düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacı, mirasçılık belgesi, tapu kayıtları, keşif, bilirkişi incelemesi ve tanık delillerine dayanmış, davacı vekili, 20.04.2017 tarihli oturumda, tanıkların dinlenmesinin davaya yarar sağlamayacağını belirterek tanıklarını dinletmekten vazgeçmiş, davalı vazgeçmeye karşı çıkmamıştır. Davalı tanıkları; tarafların kız kardeşleri, Halime ve ..., miras bırakan babasının, ölmeden önce mirasını paylaştırmak için taşınmazlarını davalı erkek kardeşine sattığını, kız kardeşleri ve kendilerine biner lira verdiğini bildirmişlerdir.

Muris muvazaası iddiasına dayalı davalarda, miras bırakanın kastının saptanmasına yönelik olarak, yerleşik uygulamada ilkeler belirlenmiştir. Bunlar yukarıda belirtildiği gibi; ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişkilerdir.

Somut olgular, uygulamadaki yerleşik ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde; miras bırakanın beş kızı ve bir erkek evladının bulunduğu, 79 yaşında iken tüm mal varlığını tek erkek evladı davalı ...’a satış suretiyle devrettiği, bankalarda yapılan araştırmada miras bırakan adına para bulunmadığı, miras bırakanın çiftçilik yaptığı, emekli maaşı ve sosyal güvencesinin bulunduğu, mevcut mal varlığı ve sosyal ekonomik durumuna göre ölmeden bir ay önce tüm mallarını satmaya yönelten haklı, ciddi ve makul (akla uygun) sebeplerin varlığının kanıtlanmadığı, yörenin gelenek ve görenekleri, bedeller arasındaki aşırı fark bulunması gibi olgular da gözetildiğinde temliğin kız çocuklarından mal kaçırmaya yönelik, bedelsiz ve muvazaalı olduğu açıktır. Davalı ve davalı tanığı olarak dinlenen tarafların kız kardeşleri Halime ve ..., devirlerin paylaştırma iradesiyle yapıldığını belirtmişlerse de, kızlara biner lira verildiği ifade edilmesine karşın, davacıya ve sağ eşe miras payının verildiğinden söz edilmediği gibi temlik tarihinde taşınmazlar bedelinin 69.343,78 ( ek raporda 57.832,50) TL olduğu dikkate alındığında, hak dengesini gözeten bir paylaştırmanın varlığından da bahsedilemeyeceğinden, paylaştırma savunması da kanıtlanamamıştır.

Hal böyle olunca; davacının tanık dışında dayandığı delillerle iddiasını kanıtladığı gözetilerek, ilk derece mahkemesince temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin kararı ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin, istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının usul ve yasaya uygun olduğu ve hükmün onanması gerektiğini düşündüğümden, davacının diğer delilleri dikkate alınmadan temlikteki miras bırakanın kastının belirlenmesinde sadece tanık delilinin esas alınması sonucu iddianın kanıtlamadığı bu nedenle de davanın reddi gerektiği yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/9174, Karar No: 2010/4931, Tarih: 26.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9174 E.  ,  2010/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. Yay. A.Ş ve diğerleri aleyhine 29/07/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 31/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/04/2010 gününde oycokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Vatan Gazetesinin 31 Mayıs 2008 tarihli sayısında davalılardan ... tarafından kaleme alınan “Sabah çalışanları isyan edin” başlıklı yazıda, alın terinin kutsal olduğu, alın terini, beyin üretimini, kol gücünü, emekçi yaratıcılığı hakkını, “içinize gazeteci kılığıyla sokulmuş 3-4 iktidar yandaşına yedirmeyin”, “İktidar yandaşı yazılar yazdıkları, muhalefete, Atatürkçülüğe, Türk halkına küfür, küçümseme ve kem söz yazabildikleri için …’a 500 milyar lira transfer parası ve çok büyük maaş … verdiler…” şeklindeki ifadelerle davacı ...’ın gazeteci kılığıyla sokulmuş iktidar yandaşı olarak tarif edildiği, muhalefete, Atatürkçülüğe, Türk halkına küfür, küçümseme ve kem sözler kaleme aldığı, temiz emeğiyle, yaratıcı alın teriyle, dürüst, namuslu, sorumluluk duygusuyla yüklü gazetecilerin hakkını yediğinin iddia edildiği, yazının bütününde yer alan haksız ve aldatıcı nitelemeler çerçevesinde müvekkilinin ağır ve haksız ithamlara maruz kaldığını, kamuoyu önünde küçük düşürüldüğünü, aşağılandığını, hedef gösterildiğini, hukuka aykırı gerçek dışı beyan ve isnatlarda bulunulduğunu, böylece Anayasa’nın 26, Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve Borçlar Kanunu’nun 49. maddelerine aykırı davranıldığını ileri sürerek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalılar vekili cevabında kısaca; dava konusu köşe yazısının, davacı yanın kişilik haklarını zedeleyecek hiçbir ifadeyi içermediğini, eleştiri tarzında kaleme alındığını, davacının sahip olduğu medya tik kişiliğini de gözönüne alarak bu tür haberlere katlanması gerektiğini, kamu yararı ve toplumsal ilginin mevcut bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar vekili cevabında kısaca; dava konusu köşe yazısının, davacı yanın kişilik haklarını zedeleyecek hiçbir ifadeyi içermediğini, eleştiri tarzında kaleme alındığını, davacının sahip olduğu medya tik kişiliğini de gözönüne alarak bu tür haberlere katlanması gerektiğini, kamu yararı ve toplumsal ilginin mevcut bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; haberin halkı bilgilendirmeye yönelik olarak basın özgürlüğü çerçevesinde yapıldığı, davacının kişilik hakkını rencide eder şekilde, halkı kin ve garez duygularına sevk etmediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, Dairemiz sayın çoğunluğunca yerel mahkeme kararı hukuka uygun bulunarak onanmıştır.

Bilindiği üzere; basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, Anayasa’nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması yasal ve hukuki bir zorunluluktur.Borçlar Kanunu’nun 49. maddesi ile de şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişinin hakları hükme bağlanmıştır.

Somut olayımızda; davalılardan ... yazısında davacıyı “muhalefete, Atatürkçülük ile Türk halkına küfür etmesi ve küçümsemesi için 500.000 TL transfer parası ve çok büyük maaş aldığı gibi ağır itham ve isnatta bulunmuştur.Bu ifadeyi basın özgürlüğü kapsamında ve eleştiri olarak kabul etmek mümkün değildir.Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu, ölümsüz önder ve eşsiz kahraman Atatürk’ü bu gibi kişisel çekişmelerde ve atışmalarda kullanmak son derece yanlıştır.Bilindiği üzere 5816 sayılı Atatürk aleyhine işlenen suçlar hakkındaki kanun ile Atatürk’ün hatırasına alenen hakaret etmek veya sövmek cezai müeyyideyi gerektirmekte, bu suçun basın yoluyla işlenmesi halinde cezada artırım öngörülmektedir. Ayrıca Türklüğü, Cumhuriyeti ve Türkiye Büyük Millet Meclisini aşağılamanın Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesinde cezai müeyyidesi gösterilmiştir.Adı geçen davalı, davacıyı suç işlemek için transfer ücreti ve maaş alan bir kişi olarak tanımlamaktadır.Böylece eleştirinin dile getirilişinde özle biçim arasında denge bozulmuştur.Zorunlu olmayan, amacı aşan ve toplumumuzun genelince kabul edilemeyecek şekilde aşırıya kaçan sözcükler kullanılmıştır.Bu durumda, hakkın sınırları aşılmış ve hukuka uygunluk sebebi ortadan kalkmıştır.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece uygun görülecek bir manevi tazminata hükmedilmesi için yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan, davanın reddine dair kararın onanması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum. 26/04/2010
Yargıtay — Esas No: 2016/962, Karar No: 2020/15, Tarih: 21.01.2020

**Ceza Genel Kurulu         2016/962 E.  ,  2020/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 223-147

Kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın TCK'nın 204/2, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin Yalova Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.05.2014 tarihli ve 223-147 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 17.11.2015 tarih ve 11657-16350 sayı ile; TCK'nın 53/1-5. maddesinin uygulanmasına ilişkin eleştirisiyle onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 08.04.2016 tarih ve 385205 sayı ile;

“...Yalova Emniyet Müdürlüğü Pasaport ve Yabancılar Şube Müdürü olan inceleme dışı sanık ...'nın yabancılara ait ikamet tezkeresi formlarını inceleyip, havale ettikten sonra, kısmende olsa mahiyetinde çalışan, ikamet soruşturmaları ile görevli polis memuru sanık ... ile çarşı ve mahalle bekçisi sanık ...'ın kendilerine gelen ilgili soruşturma evraklarını inceleme dışı sanık ...'nın gayri resmi ve kanunsuz bir şekilde telkinlerinden ve ona olan itimatlarından dolayı yabancı uyruklu bayanların ikamet adresi olarak gösterdikleri yerlere hiç gitmeden evrak tanzim etmeleri,

Yabancı uyruklu şahıslar ile Türk vatandaşları arasında gerçekleştirilen evlenme işlemlerinin bir kısmının Yalova'ya bağlı Kadıköy Belediyesi evlendirme memuru sanık ... tarafından, Merkez İlçe Nüfus Müdürü inceleme dışı sanık ...'in yönlendirilmesi ve inceleme dışı sanık ...'ün yardımı ile 02.02.2006, 13.04.2006 ve 27.04.2006 tarihlerinde toplam üç adet evlendirme işleminin gerçekleştirildiği, sanığın bu eylemini amirleri olan Merkez İlçe Nüfus Müdürü inceleme dışı sanıklar ...'in ve ...'ün yaptıkları telkinler ve onlara olan itimatı üzerine evrakları yeterince tetkik etmeden gerçekleştirmesi bir kül hâlinde değerlendirildiğinde her üç sanığın görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle zincirleme şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu,

Kabule göre ise;

Kabule göre ise;

TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin birinci. fıkrasında yedi bend halinde sayılan hususlar, aynı Kanun'un 3. maddenin birinci fıkrasındaki 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.' şeklindeki yasal düzenlemeler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar hep birlikte ve isabetli bir şekilde değerlendirilip, suç kastındaki yoğunluk, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı nazara alınarak, ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeden, yeterli gerekçe gösterilmeksizin sanıklar hakkında hüküm kurulurken temel cezanın ve 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması esnada, alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin kanuna aykırı olduğu" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince 10.05.2016 tarih ve 4224-4869 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanıklar ..., ... ve ... hakkında kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1-Sanıkların eylemlerinin TCK’nın 204/2. maddesinde düzenlenen kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçunu mu yoksa TCK’nın 257/1. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu mu oluşturduğunun,

2-Sanıkların eylemlerinin kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçunu oluşturduğunun kabulü hâlinde;

a- Temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi;

b- TCK’nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uyarınca sanıkların cezalarında artırım yapılması;

Sırasında yeterli gerekçe gösterilip gösterilmediğinin belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca; çarşı ve mahalle bekçisi olan sanık ...’ın 772 sayılı Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanunu’nun 3 ve 41. maddeleri uyarınca “ikamet tezkeresi araştırma tutanaklarının” düzenlenmesi hususunda görevi bulunup bulunmadığının, bu kapsamda suça konu “ikamet tezkeresi araştırma tutanaklarının” geçerli sayılabilmesi için polis memuru sanık ... dışında sanık ... tarafından da imzalanmasının zorunlu olup olmadığı noktasında eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yalova Cumhuriyet Başsavcılığının 24.07.2006 tarihli ve 1749 sayılı yazısı ile sanıklar hakkında resmî belgede sahtecilik ve görevi kötüye kullanma suçlarından soruşturma izni istendiği, Yalova Valiliği İl İdare Kurulu tarafından 31.08.2006 tarih ve 21 sayı ile sanıklar ..., ... ve İsmet hakkında atılı suçlardan soruşturma izni verildiği, soruşturma iznine sanıklar ... ve ... tarafından yapılan itirazın Bursa Bölge İdare Mahkemesince reddedildiği,

Yalova Emniyet Müdürlüğünün 21.08.2006 tarihli ve 861 sayılı yazısına göre; Yalova İl Emniyet Müdürlüğü Pasaport ve Yabancılar Şube Müdürlüğünce 2005 ve 2006 yıllarında yabancı uyruklu olup Türk vatandaşları ile evlilik yaparak ilk defa ikamet tezkeresi verilenler ile ikamet tezkeresi temditlerinin soruşturulması konusunda polis memuru ... ile çarşı ve mahalle bekçisi ...’ın idari büro memuru olarak görev yaptıkları, bu kapsamda Pasaport ve Yabancılar Şube Müdürlüğünden ve Silah Ruhsat Şube Müdürlüğü ve Güvenlik Şube Müdürlüğünden gelen güvenlik soruşturması evrakı, Askerlik Şubesinden gönderilen celp müzekkereleri, Yeşil Kart Bürosundan gelen belgeler ve adres tespitleri ile ilgili evrakın takibi, soruşturulması ve ikmali için görevlendirildikleri, bu belgelerin teamüller gereği çift imza ile imzalandığı,

Yalova İl Emniyet Müdürlüğünün 15.08.2006 tarihli ve 96 sayılı yazısına göre; 2005 ve 2006 yıllarında ikamet tezkeresi alan yabancı uyruklu şahısların listede belirtilen adreslerde ikamet edip etmedikleri konusunda yapılan araştırma sonucunda 63 kişinin belirtilen adreslerde ikamet etmedikleri,

Kadıköy Belediye Başkanlığının 16.10.2006 tarihli ve 981 sayılı yazısına göre; Belediyenin 07.06.1992 tarihinde kurulduğu, kuruluşundan itibaren yazı işleri müdürünün sanık ... olduğu, ayrıca evlendirme memurluğu görevini de yaptığı,

Bursa Polis Kriminal Laboratuvarınca düzenlenen 11.07.2007 tarihli rapora göre; Yalova Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanetinin 2006/566 sırasında kayıtlı Kadıköy Belediyesinden alınan üç adet evlenme dosyası ile sanık ...’nun mukayese imzaları üzerinde yapılan incelemelerde söz konusu belgelerdeki imzaların sanık ...’nun eli ürünü olduğu,