muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10117, Karar No: 2018/3871, Tarih: 02.07.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/10117 E.  ,  2018/3871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin .... ilçesi 1275 ada, 1 parselde kayıtlı bulunan arsadaki 73/591 nispetindeki hak ve hissesinin maliki olduğunu, müvekkili ile davalı yüklenici ... arasında arasında düzenleme şeklinde gayri menkul satiş vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmeye göre zemin kat bina cephesine göre sol tarafta kalan 1 no’lu depolu dükkanın müvekkiline verileceğini, sözleşme inşaat tamamlanıncaya kadar aylık 1000,00 TL kira bedelinin müvekkiline verileceğinin kararlaştırıldığını, 4 aylık kira bedelinin için İstanbul 35. İcra Müdürlüğünün 2014/33676 E. sayılı dosyası ile davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının borca itiraz ettiğini ileri sürerek, icra dosyasına yapılan itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşınmazın ....ilçesinde olduğunu, yetkili mahkemenin .... Mahkemeleri olduğunu savunarak, davanın yetki yönünden reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki temel ilişkinin gayri menkul satış vadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi olduğu, bu tür davalara bakmakla görevli mahkemenin 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 2-4 maddeleri ile 73. maddesi gereği Tüketici mahkemesi olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki temel ilişkinin gayri menkul satış vadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi olduğu, bu tür davalara bakmakla görevli mahkemenin 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 2-4 maddeleri ile 73. maddesi gereği Tüketici mahkemesi olduğu gerekçesiyle, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmaktadır.Her ne kadar dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6502 sayılı Yasa nın 3/l bendi ile tüketici işlemi kapsamına eser sözleşmeleri alınmışsa da, somut olayda olduğu gibi arsasına karşılık bağımsız bölüm alacak olan arsa sahibinin ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket ettiğinden sözedilemeyeceği, amacının salt kişisel ihtiyaçları için kullanma, tüketme amacını aştığı, Yasa'nın 3/k maddesindeki "tüketici" tanımına uymadığı anlaşılmaktadır. Bünyesinde taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmesi olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değildir. Güdülen amaç, arsasının değerlenmesini sağlayacak yapının arsa üzerine yapılmasıdır. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü işbu saikinin, 6502 sayılı Yasa da tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Bu durumda mahkemece, somut uyuşmazlığın 6502 sayılı Yasa ise kapsamında bir uyuşmazlık olmadığı, tarafların tacir olmadığı, buna göre davanın nispi ticari dava olmadığı, 6102 sayılı TTK nın 4/1. maddesinde TBK nın 470 vd. maddelerine atıf yapılmadığından davanın mutlak ticari dava niteliğinin de bulunmadığı gözetilerek uyuşmazlığın esasına girilerek, tarafların delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesinin görevi kapsamında kaldığının kabulü doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21281, Karar No: 2015/8010, Tarih: 12.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/21281 E.  ,  2015/8010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4,62/1, 51/1-3, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

12/05/2015 günü Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğine göre sanık ...hükümden sonra 17/02/2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bu sebeple BOZULMASINA, 12/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10771, Karar No: 2015/22005, Tarih: 25.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10771 E.  ,  2015/22005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2015

NUMARASI : 2014/171-2015/58

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine ve Belediye Başkanlığı yazısında belediye sınırları içinde olması gözetilerek, objektif değer artırıcı unsurun %150 oranında olacağı gözetilmeden, daha az kabul edilerek kamulaştırma bedelinin eksik tespit edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve taraflardan peşin alınan harçların Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30558, Karar No: 2014/15312, Tarih: 14.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30558 E.  ,  2014/15312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/336190

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2011/210 (E) ve 2012/164 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılanda meydana gelen kırığın altı derecelik ölçü üzerinden ikinci derece olduğu, TCK'nin 87/3. maddesine göre kırığın derecesine göre temel cezadan yapılacak artırımın yarı oranına kadar mümkün bulunduğu anlaşılmakla orantısız şekilde temel cezadan yarı oranında artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca talebe aykırı olarak BOZULMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20982, Karar No: 2017/21203, Tarih: 05.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/20982 E.  ,  2017/21203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... vd.Vek.Av. ...

3-... vd.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dava değeri 22.400,00-TL'nin altında kaldığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ...İlçesi... Mahallesi 114 ada 2 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zemine; resmi birim fiyatları esas alınarak üzerindeki yapıya, yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle ağaçlara değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz edenlerden ayrı ayrı peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2571, Karar No: 2014/20910, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/2571 E.  ,  2014/20910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5724, Karar No: 2024/6373, Tarih: 05.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5724 E.  ,  2024/6373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1833 E., 2024/278 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edirne 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/226 E., 2023/17 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işveren yanında 1998 öğretim yılı başından 2014 yılı öğretim yılı sonuna kadar hademe olarak çalıştığını, ancak çalışmasının Kuruma bildirilmediğini belirterek, Kuruma bildirilmeyen sürelerde hizmet akdiyle çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı işveren vekili; davacı ile bakanlık arasında zımni iş akdi olmadığını, davacının çalışması olduğu kabul edilse dahi bunun kesintili ve mevsimlik olduğunu, davacının ücretinin yasa gereği köy bütçesinden karşılandığını, taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisi bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;... Toplanan deliller ve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde davanın kısmen kabulüne, davacı ...'nın davalı ..."na bağlı ... Köy İlköğretim Okulunda;

08.09.2008-23.01.2009

09.02.2009-12.06.2009

24.09.2009-22.01.2010

08.02.2010-18.06.2010

20.09.2010-28.01.2011

14.02.2011-17.06.2011

19.09.2011-20.01.2012

06.02.2012-08.06.2012

17.09.2012-25.01.2013

10.02.2013-13.06.2013

16.09.2013-24.01.2014

10.02.2014-13.06.2014

tarihleri arasında hizmet akdi ve dönem asgari ücretleri ile çalıştığının tespitine, 08.09.2008 tarihi öncesine ilişkin talebin ispatlanamaması nedeniyle reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; davacı tanıkları ... ile ...'ın davacının işe başlangıç tarihinin 1998 yılı olduğuna açık ve kesin bir biçimde tanıklık ettikleri, bordro tanığı ...'nın ise okulda çalıştığı 2011 yılında okulda öğretmenler arasında davacı ...'nin uzun zamandır, 10 yıl civarı çalışmakta olduğunun konuşulduğunu beyan ettiği, davanın tümden kabulü gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; davacı tanıkları ... ile ...'ın davacının işe başlangıç tarihinin 1998 yılı olduğuna açık ve kesin bir biçimde tanıklık ettikleri, bordro tanığı ...'nın ise okulda çalıştığı 2011 yılında okulda öğretmenler arasında davacı ...'nin uzun zamandır, 10 yıl civarı çalışmakta olduğunun konuşulduğunu beyan ettiği, davanın tümden kabulü gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı ... vekili; davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, Bakanlığın bu davada davalı sıfatı ile bulunmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacıyla okul arasında resmi olarak herhangi bir ilişki bulunmadığını, davacının ücretinin köy tüzel kişiliği tarafından İlköğretim ve Eğitim Kanunu'nun 76 ncı maddesi uyarınca köy bütçesinden karşılandığını, fiili çalışmanın ispat edilemediğini, eksik inceleme ile karar verildiğini, davanın reddi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

3.Fer'i müdahil Kurum vekili; fiili çalışmanın ispat edilemediğini, eksik inceleme ile karar verildiğini, davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuşlardır.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,tanık beyanları dikkate alınarak verilen kararın yerinde olduğu gerekçesi ile istinaf isteminin esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı işveren vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

2.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesi ile aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun 79.uncu, 5510 sayılı Kanun 86.ıncı. maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler ve özellikle, tanıkların beyanları ile dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9376, Karar No: 2021/1830, Tarih: 23.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9376 E.  ,  2021/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki aracı benzin istasyonu marketi önüne park ettiği, içeri girip çıktığı, aracına binip sola manevra yaparak aracı hareket ettirdiği sırada, katılanın sağdaki market kapısından çıktığı, bu sırada sola doğru yaklaşık iki üç metre ilerlemiş olan araca doğru hızlı şekilde yürüdüğü, aracın sağ arka lastiğinin katılanın ayağının üstünden geçmesi neticesinde, katılanın vücudunda orta derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığı olayda, kusuru bulunmayan sanığın beraatine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin sanığının kusurlu olduğuna ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Meydana gelen trafik kazasında sanığın kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla, CMK'nın 223/2-c. maddesi yerine, CMK‘nın 223/2-a. maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1 nolu bendindeki "CMK'nın 223/2-a. maddesi" ibaresi çıkarılarak yerine "CMK'nın 223-2-c. maddesi" ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.