muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/186, Karar No: 2016/186, Tarih: 27.12.2016

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2016/186 E.  ,  2016/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

2016/Bşk-186 2016/186 2013/30363

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 11 ve 8. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sanıklar hakkında Kırıkhan Cumhuriyet Başsavcılığının 15.03.2006 gün ve 141-97 ile 05.05.2008 gün ve 409-252 sayılı iddianameleri ile mühürde sahtecilik suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davasının birleştirilerek yapılan yargılaması sonucunda sanıkların aynı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

Hükmün sanıklar müdafileri ve katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2013 tarihli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 11. Ceza Dairesince 09.04.2015 gün ve 5523-25284 sayı ile;

"İddianamedeki sevk ve tavsife, temyizin kapsamına, Başkanlar Kurulu kararlarına ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek 8. Ceza Dairesine ait olduğu",

Yargıtay 8. Ceza Dairesince 23.06.2015 gün ve 8484-19739 sayı ile;

"2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile eklenen Geçici 14. madde uyarınca; sanıklar hakkında düzenlenen iddianameler ve temyizlerin kapsamlarına ve oluşturulan Birinci Başkanlık Kurulu'nca hazırlanan ve 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı işbölümü kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek 11. Ceza Dairesi'ne ait olduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiş,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 11. Ceza Dairesince 28.04.2016 gün ve 6848-3853 sayı ile;

"Dairemizin 09.04.2015 tarih, 2013/5523-2015/25284 E/K sayılı görevsizlik kararı ile dosyanın Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 23.06.2015 gün ve 8484-19739 sayılı karşı görevsizlik kararı ile dosyanın Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu yerine sehven Dairemize gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla, dosyanın Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine" karar verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 11 ve 8. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 11 ve 8. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin (a) bendi; "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" şeklinde iken, 28.06.2014 gün ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" şeklinde değiştirilmiş,

Yargıtay Kanununa 6545 sayılı Kanunun 37. maddesi ile eklenen geçici 13. maddenin 5. fıkrasında; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünün onaylanmasına ilişkin kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur" düzenlemesi yapılmıştır.

Bu bakımdan, Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp, uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

Bu bakımdan, Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp, uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

18.02.2013 olan tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken 05.03.2006 tarihli iddianamede eylemin; "...müşteki ...’un Egzoz Emisyon Ölçümü yapan Kuş Egzoz Otomotiv San. Tic. Ltd. Şirketinin işletmesini yaptığı, şüpheliler ... ve ...’nin müştekinin şirketine ait kaşenin sahtesi ile ... isimli kişinin 31 NT 347 plaka sayılı aracının Egzoz Emisyon ruhsatını kaşeleyerek onayladıkları..."; 05.05.2008 tarihli iddianamede de "şüpheliler hakkında Kırıkhan Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/255 Esas nolu dosyasında sahte kaşe kullanarak sahte egzoz emisyon ruhsatı düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı, söz konusu dosyada 'T.C. Adalet Bakanlığı Adli Tıp Kurumu Dairesinin 06.12.2007 tarihli raporunda; 31 NT 542, 31 U 0500, 31 NF 078, 31 NU 145 tescil plakalı araçlar ile Tescil Plaka No bölümleri daksille kapatılarak üzerlerine 'Sami Sarıbay' ve 'Mevlüt Sedef' adına düzenlenmiş 2005935, 1955979, 1899471, 1895820, 2007010, 2000359 seri numaralı Motorlu Taşıt Ekzoz Emisyon Ruhsatları üzerinde bulunan Kuş Egzoz Emisyon Ölçüm merkezine ait kaşe izlerinin de sahte olduğu belirtildiğinden' ve bu suretle şüphelilerin müsnet suçu işlediği..." şeklinde anlatılması karşısında, sanık hakkında TCK'nun 204/1 maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir. Buna göre hükmü temyizen inceleme görevi ise Yargıtay 11. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, temyiz incelemesinin Yargıtay 11. Ceza Dairesi tarafından yapılması gerektiğinden, dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09.04.2015 gün ve 5523-25284 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 11. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15027, Karar No: 2017/11253, Tarih: 09.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/15027 E.  ,  2017/11253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

23.02.2016 günlü hükmün, karar oturumunda hazır bulunan katılan vekilinin yüzüne karşı verildiği, ancak katılan ... vekilinin CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 02.03.2016 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı Yasa'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 09.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29410, Karar No: 2015/40256, Tarih: 04.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/29410 E.  ,  2015/40256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık .... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

2- Sanığın tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesi’nin 10.10.2008 gün ve 2008/116-290 sayılı kararına konu elektrik hırsızlığı suçundan verilme erteli 1 yıl 8 ay hapis cezasının hükümden sonra 05.07.2012 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6532 sayılı Yasa ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f maddesinde sanık lehine yapılan değişiklik nedeniyle tekerrüre esas alınmasının mümkün olmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık .... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün "Sanığın ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/116-290 sayılı ilamıyla hükmedilen tekerrüre esas mahkumiyeti bulunmakla TCK.nun 58/6-7 maddesi gereğince hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü injaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri hükümlerinin uygulanmasına," şeklindeki fıkrası ile yargılama giderlerine ilişkin fıkrasından "462,00-TL müdafi gideri" çıkartılarak diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13310, Karar No: 2016/6554, Tarih: 25.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/13310 E.  ,  2016/6554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılığın tespiti ile 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalılık için ödenen primlerin zorunlu sigortalılığa aktarılması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacının kasaplık faaliyeti nedeniyle 02.04.1984-01.12.1988 tarihleri arasında vergi kaydı olduğu, 01.05.1998 tarihli 1479 sayılı Kanun kapsamında isteğe bağlı sigortalı giriş bildirgesine istinaden sigorta kapsamına alınıp 25.05.1998 ve 24.06.1998 tarihlerinde iki adet prim ödemesinin olduğu ve Kurumca, 01.05.1998-30.06.1998 tarihleri arası 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı kabul edildiği anlaşılmaktadır. Dosya içeriğinde davacının 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılık için tescili görülmemektedir. Davacı, 02.04.1984-01.12.1988 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe zorunlu sigortalı olduğunun tespitini ve isteğe bağlı sigortalılık için ödenen primlerin zorunlu sigortalılığa aktarılması gerektiğinin tespitini istemiş; Mahkemece, davacı daha önce 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalılık tescilini yaptırdığından bahisle, 1479 sayılı Yasanın geçici 18. maddesinin uygulanamayacağından bahisle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1479 sayılı Kanun’un 26'ncı maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25'inci maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, kanunkoyucu, 26'ncı madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kurum'a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca re'sen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

1479 sayılı Kanun’un 26'ncı maddesi sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceğini, aynı Kanunun 25'inci maddesi ise, yasal şartların gerçekleştiği tarihte sigortalılığın kendiliğinden başlayacağını hüküm altına almıştır. Öte yandan, kanunkoyucu, 26'ncı madde ile sigortalılara, 3 ay içinde Kurum'a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak yükümünü getirmiş, tescillerini yaptırmayanlar hakkında ise, Kurumca re'sen tescil işleminin yapılacağı emredici şekilde kurala bağlanmıştır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı kanunun 24'üncü maddesine göre, bir kimsenin zorunlu Bağ Kur sigortalısı olması için, meslek kuruluş kaydı ile birlikte, kendi adına ve hesabına bağımsız çalışması gerekli iken, anılan maddelerde 19.4.1979 gün ve 2229 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile meslek kuruluş kaydı zorunluluğu kaldırılarak, “kendi adına ve hesabına” çalışma koşulu ve belirtilen nitelikte çalışmaya başlama tarihi sigortalılık niteliğini kazanmak için yeterli kabul edilmiştir. Öte yandan, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun'un 6'ncı maddesi ile değişik 1479 sayılı Kanunun 24'üncü maddesinde, zorunlu Bağ Kur sigortalısı olmak için ticari kazanç veya serbest meslek kazancı dolayısıyla gerçek veya götürü usulde gelir vergisi mükellefi olma, gelir vergisinden muaf olanların da meslek kuruluşuna kayıtlı olması hükmü yer almaktadır. Yine 22.03.1985 tarihinde 3165 sayılı Kanunla getirilen düzenleme ile de kendi nam ve hesabına çalışanlardan vergi mükellefi olan, esnaf siciline veya meslek kuruluşuna kaydı olanların Bağ Kur sigortalısı olacağı belirtilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümü, sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında Bağ-Kur Kanununda öngörülen düzenlemelerin irdelenmesini zorunlu kılmaktadır.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler de yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler de yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Kanunun tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1'inci maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.04.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

4956 sayılı Kanunun 47'nci maddesiyle, Bağ-Kur Kanununa eklenen Geçici 18'inci madde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49' uncu ve ek 15'inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” hükmünü amirdir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 8. maddesinde “Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendi hariç diğer alt bentlerine göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanunun yürürlük tarihine kadar kayıt ve tescillerini yaptırmayanların sigortalılık hak ve yükümlülüğü bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren başlar. Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (4) numaralı alt bendine göre sigortalı sayılanların hak ve yükümlülüğü ise 7 nci maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre başlar.” hükmünü amirdir.

Dava konusu somut olayda; davacının, 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olarak tescil ve prim ödemesi olup olmadığı araştırılmalı, 4956 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği tarih olan 02.08.2003 itibari ile Kuruma zorunlu sigortalı olarak tescil veya prim ödemesi yapmadığının anlaşılması halinde, 1479 sayılı Kanun kapsamında isteğe bağlı sigortalılık tescilinin aynı Kanun kapsamında zorunlu sigortalılık tescili olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı da gözetilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tayini usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Kabule göre de; vekili olmayan davacı lehine vekalet ücreti takdiri isabetsizdir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11440, Karar No: 2017/10768, Tarih: 13.09.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/11440 E.  ,  2017/10768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e (üçer kez), 35, 21/2 ve 62. (üç kez) maddeleri gereğince 3 ay 22 gün hapis, 2 ay 15 gün hapis ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/6. maddesi uyarınca sanığın hapis cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2017 tarihli ve 2015/165 esas, 2017/95 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 28.07.2017 tarih ve 2017/7590 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.08.2017 tarih ve 2017/47874 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki 58/5. maddesi ile ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması halinde tekerrür hükümleri uygulanamayacağına ilişkin, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/06/2009 tarihli ve 2008/2-234 esas, 2009/169 sayılı ilamı birlikte değerlendirildiğinde, kayden 18/12/1995 doğumlu olan sanığın tekerrüre esas alınan Nazilli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/12/2012 tarihli ve 2011/205 esas, 2012/844 karar sayılı ilamına konu suçu işlediği tarih olan 29/09/2011 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu ve söz konusu mahkumiyet kaydının tekerrüre esas alınamayacağı gibi, sanığın tekerrüre esas başkaca adli sicil kaydının da bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İzmir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2017 tarihli ve 2015/165 esas, 2017/95 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanık hakkında kurulan hükümlerden TCK’nin 58. maddesi gereğince tekerrür uygulanmasına ilişkin paragrafların çıkartılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 13.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12642, Karar No: 2008/15210, Tarih: 17.11.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/12642 E.  ,  2008/15210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 11.04.2008
Yargıtay — Esas No: 2019/6077, Karar No: 2019/16352, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6077 E.  ,  2019/16352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9504, Karar No: 2012/28270, Tarih: 24.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/9504 E.  ,  2012/28270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 24.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.