muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7025, Karar No: 2023/3324, Tarih: 23.05.2023

Mahkememizde yargılanan sanıklardan olan M.K. etkin pişmanlık çerçevesinde mahkememize vermiş olduğu 30.03.2017 tarihli savunmasında, Niğde İli Bor İlçesinde sanığın 9-10 eve baktığını ve evlerin iaşesi ile ilgilendiğini beyan ettiği görülmüştür.

Tanık V.K. Kütahya Başsavcılığına Fotoğraf teşhisi ile beraber vermiş olduğu ifadesinde, 2000 yılında kadar FETÖ evlerinde kaldığunu 5 yıllık süre zarfında bu yapının yaklaşık olara 10 evinde kaldığını sanığın da bu evlerden birinde kaldığını beyan ettiği görülmektedir. Sanığın Küçükçekmece 15. Asliye Ceza Mahkemesinde vermiş olduğu 27.11.2017 tarihli talimat beyanında sanığı Ege üniversitesi Tıp Fakültesinde öğrencilik yıllarından tanıdığını, kendisini eski adıyla cemaat şuanda FETÖ/PDY olan yapının sohbetlerinde gördüğünü, o toplantılarda dini sohbet dışında ekstra bir faaliyet gözlemlemediğini, bu olayların 1995 ve 2000 yılları arasında meydana geldiğini, sonrasında mezun olunca kendisi ile görüşmediğini, daha sonra yaptığı faaliyetleri bilmediğini, sohbetler sırasında ...'in kitapları okunduğunu, CD'leri izletildiğini beyan ettiği görülmüştür.

Her ne kadar gerek soruşturma ve gerekse mahkeme huzurdaki tanık beyanları incelendiğinde; sanık hakkında verilen bilgilerin 1995-2000 ve 2014 yılının öncesine ait olduğu görülse de, sanığın bahsedilen dönemde FETÖ/PDY terör örgütü içerisinde aktif bir rol aldığı, bu bağlamda Niğde İli yapılanmasında 3 Büyük Bölgeden biri olan Bor İlçesinin imamlığını üstlendiği görülmüştür. Bu beyanların örgüt hakkındaki soruşturmaların başlatıldığı 2014 yılı öncesine ait olduğu görülmüş ise de sanığın söz konusu dönemdeki örgütsel faaliyetlerini 2014 yılından sonraki dönemde de devam ettirdiğine ilişkin dosyada yer alan diğer deliller de göz önüne alındığında, Yargıtay'ın ve Bölge Adliye Mahkemelerinin örgüt suçları açısından aradığı süreklilik ve çeşitlilik kriterine uyduğunun anlaşıldığı, zira tüm delillerin aynı sanık üzerinde toplanmasının tesadüf olmasının beklenemeyeceği, dolayısıyla sanığın örgüt ile bağının olduğu kabul edilmiştir.

T.C. 1982 Anayasası'nın sendikal faaliyetlerle ilgili 52 nci maddesinde:''(Değişik: 3.10.2001-4709/20 md.) Çalışanlar ve işverenler, üyelerinin çalışma ilişkilerinde, ekonomik ve sosyal hak ve menfaatlerini korumak ve geliştirmek için önceden izin almaksızın sendikalar ve üst kuruluşlar kurma, bunlara serbestçe üye olma ve üyelikten serbestçe çekilme haklarına sahiptir. Hiç kimse bir sendikaya üye olmaya ya da üyelikten ayrılmaya zorlanamaz. Sendika kurma hakkı ancak, millî güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlâk ile başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebepleriyle ve kanunla sınırlanabilir. Sendika kurma hakkının kullanılmasında uygulanacak şekil, şart ve usuller kanunda gösterilir. Aynı zamanda ve aynı iş kolunda birden fazla sendikaya üye olunamaz....'' ve ''...Sendika ve üst kuruluşlarının tüzükleri, yönetim ve işleyişleri, Cumhuriyetin temel niteliklerine ve demokrasi esaslarına aykırı olamaz.'' şeklindeki ifadesiyle herkesin bu hakka sahip olduğunu;fakat her hakta olduğu gibi bu hakkın da mutlak sınırsız şekilde olamayacağını ve bu hakkın belirli sınırlar içerisinde kullanılabileceğini ifade etmiştir. Söz konusu davada da Anayasa'nın temel haklar bölümünde belirtilen sendikaya üye olma veya sendikal faaliyete katılma salt üyelik ve faaliyetlere katılma yönünden değerlendirilmemekte, FETÖ Örgütünün legal görünümünde yapısı olan Aktif-Sen 'in yasal faaliyetler alanında eylemlere katılıp katılmadığı yönünde olacaktır.

FETÖ/PDY yapılanması üye sayısını arttırmak amacıyla halkın gözüne hoş gelen dernek kurarak ve bu derneklerinin faaliyeti çerçevesinde sempatisini arttırarak üye sayısını arttırmaktadır. Bu bağlamda sanığın bu amaçla kurulan FETÖ/PDY iltisaklı olan Niğde Ufuk Sağlık ve Sosyal Hizmet Görevlileri sendikasına üye olduğu, bu üyeliğinin 26.03.2014 ve 02.12.2015 tarihleri arasında devam ettiği, ayrıca sanığın yine FETÖ/PDY ile bağlantılı Aktif Sağlık Sen üyesi olduğu ve bu üyeliğinin 02.12.2015 tarihinde sona erdiği, Niğde ilinde FETÖ ile bağlantılı Burç Sağlık mensupları derneğinin yönetim kurulunda asil üye olduğu, ayrıca Niğde İlinde FETÖ ile bağlantılı Umut Eğitim Kültür Derneğine 09.08.2007 tarihinde üye olduğu tespit edilmiştir. 17-25 Aralık 2013 tarihinden sonra Devletin en üst konumunda bulunan başta Cumhurbaşkanı olmak üzere Devletin istihbari birimlerinin bu yapıyla bağlarının koparılması konusunda gerek basın gerekse yerel bazda bir çok beyanatta bulunulduğu halde sanığın bu derneğe üyeliğinin devam ettiği görülmektedir. Bazı dosyalarda görüldüğü üzere, kişilerin bazen farklı saiklerle bu derneklerdeki üyelik kayıtlarını devam ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durum dikkate alınarak her bir dosya açısından sanıkların dernek üyeliklerini devam etmelerine ilişkin makul ve haklı sebeplerinin olup olmadıkları incelenmiş ve araştırılmıştır. Şunu da belirtmek gerekir ki, kişilerin sadece bu yapıya bağlı derneklere üyeliklerinin devam etmesi tek başına sanığın örgüt ile bağının olduğunu göstermeyecektir. Ancak yukarıda bahsedilen diğer delillerin de sanığın üzerine isnat edilmesi durumunda Yargıtay'ın örgüt suçları açısından aradığı süreklilik ve çeşitlilik kriterine uyduğunun anlaşıldığı, dolayısıyla sanığın örgüt ile bağının olduğu kabul edilmelidir.

Sonuç olarak; yukarıda her bir iddia çerçevesinde sanığın durumu değerlendirildiğinde, FETÖ/PDY yapılanmasına ilişkin olarak konumu incelenmiştir.

Sanığın mevcut Bank ... hesap hareketleri incelendiğinde örgüt liderinin talimatının olduğu iddia edilen tarihten sonraki dönemde toplamda 171 adet hesap açması ve bu 171 adet hesabın 71 adedinin katılım hesabı olması, sanığın örgüt liderinin talimatına riayet ettiğini kanıtlamaktadır. Her ne kadar dosya kapsamında dinlenen tanık beyanları sanığın 2010 yılından önce örgüt içerisinde aktif olduğu yönünde olsa da; Niğde İlinin 3 büyük bölgeye ayrıldığı, bu büyük bölgelerden birisinin Bor İlçesi olduğu, sanığın Bor İlçesinden sorumlu "Abi" olduğu, sanığın FETÖ/PDY ile bağlantılı dernek ve sendikalara yoğun katılımının olduğu ve dosyadaki diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın örgütün talimatları doğrultusunda hareket etmeye devam ettiği kanaatini oluşturmuş ve sanık hakkında gerek Yargıtay ve gerekse Bölge Adliye Mahkemeleri'nin TCK'nın 314/2 nci maddesinde düzenlenen suçun sübutu için aradığı, süreklilik ve çeşitlilik kriterlerini üzerinde topladığı anlaşılmakla sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurmak gerekmiş ve karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, incelenen dosya kapsamına ve gerekçeye göre İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular ile hukuki vasıflandırma ve cezanın kişiselleştirilmesi yönünden hükümde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

a) Amacı, yapılanması ve faaliyet yöntemlerine ilişkin ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararında ve Dairemizin müstakar kararlarında açıklandığı üzere, FETÖ/PDY, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın öngördüğü düzeni ortadan kaldırmayı ve yerine başka bir düzen getirmeyi amaçlayan bir terör örgütüdür.

b) Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, örgütün Bor İlçesi yapılanmasında İlçe İmamı olan, akabinde örgütsel faaliyetlerini dernek yönetim kurulu üyeliği olarak sürdüren sanığın anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılmak suretiyle üyesi olduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

c) Diğer delillerin suçun sübutu, vasfının tayini ve cezanın kişiselleştirilmesi için yeterli olduğu görüldüğünden, sanığın Bank Asyadaki rutin bankacılık işlemlerinin ve çocuğunu örgüte müzahir okula göndermenin müsnet suç bakımından delil ya da örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmemiştir.

d) Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, temyiz dilekçesinde ileri sürülen esasa müessir savunmaların özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, incelenen hükümde hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.06.2018 tarihli ve 2018/1065 Esas, 2018/1294 sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5002, Karar No: 2021/65, Tarih: 12.01.2021

**1. Hukuk Dairesi         2018/5002 E.  ,  2021/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ... Belediye Meclisinin 06.07.2009 tarih ve 53 sayılı kararına istinaden belediye encümence yapılan ihale ile 13.12.2012 tarih ve 1774 sayılı kararla 935 ada 7 parsel sayılı taşınmazın davalı ... ...'e devredildiğini, satışa dayanak teşkil eden meclis kararının ... 5. İdare Mahkemesi'nin 2009/1410 Esas, 2010/942 Karar sayılı kararı ile iptaline karar verildiğini, kesinleşen karar ile davalı adına oluşan tescilin yolsuz tescil haline geldiğini, dava konusu taşınmazın iptal kararının sonuçlarını bertaraf etmek amacı ile davalı ...'nin taşınmazı diğer davalı ...'e devrettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazın satışı için emlakçı ... aracılığı ile 360.000,00-TL bedelle satın aldığını, iyiniyetli olduğunu; davalı ...; taşınmazı belediyenin açmış olduğu ihaleden aldığını, ikinci satışın gerçek bir satış olduğunu, meclis kararının 2009 yılında iptaline karar verildiğini, bu tarihten tescilin yapıldığı tarihe kadar bu hususla ilgili tapuya şerh verilmediğini, idare mahkemesinin iptal kararının kesinleşme tarihinin 2016 yılı olduğunu, diğer davalıya devrin 2013 yılında yapıldığını, henüz olmayan bir mahkeme kararının sonucunu bertaraf etme amacından söz edilemeyeceğin belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların iyi niyetli olmadıkları kanıtlanamadığından davanın reddine dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b-2 maddesi gereğince kabulüne karar vermiş ve yerel mahkeme kararını kaldırarak belediye meclis kararının idari yargı yerinde iptal edildiği ve tescilin yolsuz hale geldiği, davalı ...'in iyiniyetli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar vermiştir.

Karar, davalılar vekilleri tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; duruşma günü olarak saptanan 12.01.2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden ... vekili Avukat ve temyiz edilen davacı ... vekili Avukat gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 23.026.13. TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan müteselsilen alınmasına, 12.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11753, Karar No: 2007/11779, Tarih: 11.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11753 E.  ,  2007/11779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 11.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10872, Karar No: 2014/9922, Tarih: 24.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/10872 E.  ,  2014/9922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkilinin 25.01.2013 tarihinde davalı şirkete kasko poliçesi ile sigortalı araç ile tek taraflı trafik kazası geçirdiğini, kazaya yolda bulunan bir taşa aracın alt kısmının çarpması sonucu karteri delmesinin neden olduğunu, zararın müvekkilinin kusuru dışında meydana geldiğini davalının sigorta poliçesine göre kazanın sigorta kapsamı dışında olduğu gerekçesi ile müvekkile araç tahsis edilmediğini, müvekkilinin aracın tamirde bulunduğu 22 günlük süre içerisinde araç kiraladığını ve karşılığında 2200,00 TL ödeme yaptığını, ileri sürerek aracın tamir bedeli olan 11490,00 TL ile araç kiralama bedeli olan 2200,00 TL toplam 13690,00 TL olan bedelin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiz oranı ile davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olayda iki ayrı hasar mevcut olup kazanın meydana geldiği sırada aracın taşa çarpması suretiyle meydana gelen ilk hasar genel şartlara göre poliçe teminatı kapsamında olduğunu, bu hasar aracın 729,96 TL tutarında zarar gördüğü ekspertiz raporu ile belirlendiğini, davaya konu ikinci hasar ise genel şartlar gereği teminat dışında olduğunu, davacı sigortalı kaza yaptıktan sonra alması gereken tedbirleri almadığını, hasarlı haldeki araç ile yola devam ettiğini ve bu şekilde aracın motor kısmındaki ikinci hasara sebebiyet verdiğini, davacının talep ettiği tazminat bedelinin afaki ve fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ani yağ boşalmalarında motor kitlemesinin hemen meydana gelebileceği, yağ göstergesinin sadece yağ seviyesini belirttiği, davalı ... şirketinin ise kazanın

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; ani yağ boşalmalarında motor kitlemesinin hemen meydana gelebileceği, yağ göstergesinin sadece yağ seviyesini belirttiği, davalı ... şirketinin ise kazanın

farklı şekilde meydana geldiğini iddia ettiği, davacının kazadan sonra aracını yürüttüğünü beyan ettiği, ispat yükünün davalı ... şirketinde olduğu, 22.08.2013 havale tarihli cevabi yazısına göre de kaza sonrası ani yağ boşalmalarında motorun stop etmesine kadar geçen kısa süre içerisinde dahi motorda hasar meydana gelmesinin ihtimal dahilinde olduğu, ani boşalma durumlarında yağ lambasını fark edip hasar oluşmasının önüne geçilmesinin mümkün olmayacağının belirtildiği, sigorta sözleşmesi kapsamında hasar halinde davacının araç kiralama hakkı bulunduğu, 15 günlük ikame araç teminat miktarının 1500 TL'ye denk geldiği, böylelikle sigorta poliçesi kapsamında bulunan hasar ve hasarın bitimine kadar araç kiralama ücreti toplamının 12.990,00 TL olduğu, davanın niteliği itibari ile sigorta sözleşmesinden kaynaklandığı için ticari iş sayıldığından reeskont faizine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 12.990,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihi olan 09.02.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 673,34 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 24.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4, Karar No: 2021/31, Tarih: 16.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2021/4 E.  ,  2021/31 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 222-109

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın TCK'nın 103/1-a maddesi delaleti ile 103/2, 62/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.05.2016 tarihli ve 222-109 sayılı hükmün sanık ... müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 10.11.2016 tarih ve 9667-7731 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 31.01.2018 tarih ve 4436 sayı ile;

"... Yerel Mahkeme yaptığı yargılama sonucunda 'Sanık ile mağdure...'in olay tarihi olan 01.03.2015 tarihinden bir ay kadar önce tanıştıkları, bir kaç kez görüştükleri, suç tarihinde sanığın çalıştığı iş yerine tamir için bırakılan jeep ile mağdurun oturduğu sokağa gelerek mağdur ile buluştukları, mağdurun sanığın kullandığı jeep'in arka koltuğuna oturduğu, sanığın da jeep'i sokağın ilerisinde bulunan park alanına çekip aracın arka kısmına mağdurun yanına geçtiği, mağduru öperek göğüslerini ellediği, sanığın mağdureye cinsel ilişkiye girmeyi teklif ettiği, mağdure ve sanığın çamaşırlarını çıkararak cinsel ilişkiye girdikleri, daha sonra park alanına gelenlerin olması nedeniyle sanığın jeep'i hareket ettirerek mağdureyi sokağın ilerisinde bulunan yokuş sonundaki çöplük alanda bıraktığı' kabulü ile sanığın mağdurun vücuduna organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar vermiştir.

Oluşa dair bu kabule ve suça ait vasıflandırmaya Yüksek Daire tarafından da itibar edilmiş ve mahkûmiyet hükmü onanmıştır.

Sanık ilk aşamada atılı suçu inkar etmiş, mağdureden alınan perianal sürüntü ve vajinal sürüntü örneklerinde DNA'sının tespit edilmesi üzerine 10/06/2015 tarihinde hem Cumhuriyet savcısına, hem de İzmir 3. Sulh Ceza Hâkimine cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtmek suretiyle fiili gerçekleştirdiğini ikrar etmiş, duruşmada ise sadece mağduru öptüğünü kabul etmiştir.

Mağdure ise ilk anlatımında sanığın cinsel organını vücuduna sokmak suretiyle anal yoldan kendisinin ırzına geçtiğine dair 02/03/2015 tarihli anlatımını kovuşturmada, 07/09/2015 tarihli oturumda değiştirmiş, sanığın vücuduna organ sokmadığını, araç içinde birbirlerini yanaklarından öptüklerini, cinsel ilişkiye girmek üzere kıyafetlerinin altını çıkardıklarını ancak daha sonra ilişkiye girmekten vazgeçtiklerini beyan etmiştir. Önceki ifadesinin anne babasının kendisine kızmamasını temin amacıyla o şekilde verdiğini belirtmiştir.

Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesinin 24/03/2015 tarihli raporunda mağdureden alınan anal sürüntü örneğinden mağdureye ait DNA'nın elde dildiği, bu bölgede meniye rastlanmadığı, perianal ve vajinal sürüntü örneklerinde sperm hücresine rastlanmadığı ancak lekenin meni lekesi olabileceğine işaret eden prostat spesifik antijeni (PSA) elde edildiği, perianal sürüntü örneğinde bir erkeğe ait, vajinal sürüntü örneğinde mağdure ile bir erekeğe ait karışık DNA elde edildiğinin bildirildiği, aynı yerin 25/05/2015 tarihli raporunda bir önceki raporda tespit edilen erkek DNA'larının sanığa ait olduğunun bildirildiği görülmüştür.

İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 03/03/2015 tarihli raporunda ise; himenin intakt, himen açıklığının 1,5 cm olduğu, eski ya da yeni yırtık bulunmadığı, akut ve/veya kronik livata bulgularının olmadığı, ancak kişinin vücut gelişimine göre rıza, tehdit, kayganlaştırıcı madde kullanımı gibi hallerde fiili livat bulgularının oluşmayabileceği, genel vücut muayenesinde herhangi bir travmatik lezyona rastlanmadığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Mağdurenin anal bölgesinden alınan sürüntü örneklerinde sanığın DNA'sının rastlanmamış olmasına, DNA'nın, arkada anal bölgeyi, önde ürogenital bölgeyi içine alan perianal bölgeden elde edilmiş olmasına, bu bölgenin dış genital ve anal organları kapsamasına, mağdurenin himen açıklığına ve himende eski ya da yeni bir yırtığın bulunmamasına, mağdurenin kovuşturma aşamasında anal ilişkiye dair anlatımını değiştirmiş olmasına göre, elde edilen delillerin, sanığın soruşturma aşamasında 10.06.2015 tarihinde hem Cumhuriyet savcısına, hem de İzmir 3. Sulh Ceza Hâkimine, cinsel organını mağdurenin cinsel organına sürtmek suretiyle fiili gerçekleştirdiğine dair ikrar içerikli savunmasını destekler mahiyette olduğu, adli muayene bulgularının ve DNA'nın elde edildiği vücut bölgelerinin sanığın mağdurenin vücuduna organ ya da sair bir cisim sokmak suretiyle atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğini her türlü şüpheden uzak bir şekilde kanıtlamaya yetmediği, olayın tek tanığı durumunda olan mağdurenin de anlatımlarının istikrarlı olmadığı bu nedenle tam manasıyla güvenilir olmadığı, bu nedenle mevcut delil durumuna göre sanığın ancak çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sorumlu tutulabileceği,” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.