muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10774, Karar No: 2012/6556, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10774 E.  ,  2012/6556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 5510 sayılı Kanunun 56/2. fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibariyle yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres

hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16257, Karar No: 2016/7382, Tarih: 12.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/16257 E.  ,  2016/7382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar 26.11.2013 tarihinde evlenmiştir. Erkek eş 28.10.2014 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi hükmüne göre boşanma isteminde bulunmuştur.

Erkek eş boşanma sebebi olarak sadece "Davalı bakire değil" vakıasına dayanmıştır.

Tarafların sadakat yükümlülüğü evlilik birliğinin kurulmasıyla başlar (TMK m.185). Davalı kadının evlilik öncesi cinsel ilişki yaşamış olması (bakire olmaması) boşanma davasında davalı kadın için kusur oluşturmaz. Açıklanan sebeple davanın reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.04.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/1049, Karar No: 2014/4872, Tarih: 13.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1049 E.  ,  2014/4872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 09/06/2010 gün ve 2008/73-2010/270 sayılı kararı onayan Daire’nin 25/09/2013 gün ve 2012/2083-2013/16520 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davada, müvekkilinin " ibaresini 42. sınıfta, "" ibaresini 35, 41, 42, 45. sınıflarda tescil ettirmek için başvurduğunu, ancak başvurularının nihai olarak tarafından kullanılan ve koruma markası tescili ile koruma altında olan " ibaresi ile benzer olduğu gerekçe gösterilerek 556 sayılı KHK'nın 7/1-f maddesi uyarınca reddedildiğini, oysa ibarenin ürün veya hizmetin tasviri, zorunlu veya jenerik adı olmadığını, üretim yeri veya coğrafi kaynağını çağrıştırmadığını, ayrıca 556 sayılı KHK'nın 7/1-g kapsamında koruma altına alınan işaret ve adlandırmalar kapsamına girmediğini, " ibaresinin "" markası ile karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, sayılı kararlarının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, asıl ve birleşen davada kurum kararlarının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Asıl ve birleşen davalar, davacı şirketin “l" ibareli 35, 41, 42 ve 45. sınıf hizmetleri kapsayan marka tescil başvurularını, 556 sayılı KHK'nın 7/1-f ve g maddesi uyarınca kısmen reddeden davalı adına tescilli redde mesnet koruma markasının ise aresinden oluştuğu ve ihraç ürünlerinde kullanılacağı tespit edilmiştir.

556 sayılı KHK'nın 32. maddesiyle marka tescil sisteminin esası ilan-itiraz sistemi olup, bu sistem marka tescilinde mutlak ret nedenlerini düzenleyen 7. madde kapsamında uygun görülen başvuruların ilanını ve bu ilana nispi ret nedenlerini düzenleyen 8. madde kapsamında yapılacak itirazların değerlendirilmesi neticesinde markanın tescil edilip edilmeyeceğinin belirlenmesi ilkesine dayanmaktadır.

.../...

-2-

556 sayılı KHK'nın 32. maddesiyle marka tescil sisteminin esası ilan-itiraz sistemi olup, bu sistem marka tescilinde mutlak ret nedenlerini düzenleyen 7. madde kapsamında uygun görülen başvuruların ilanını ve bu ilana nispi ret nedenlerini düzenleyen 8. madde kapsamında yapılacak itirazların değerlendirilmesi neticesinde markanın tescil edilip edilmeyeceğinin belirlenmesi ilkesine dayanmaktadır.

.../...

-2-

556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi hükmüne göre, tarafından re'sen uygulanacak mutlak ret nedeni kapsamında bir marka başvurusunun reddedilebilmesi için başvuru konusu işaretle önceki tarihte tescil edilen veya tescil başvurusu yapılan markaların hem emtia listelerinin aynı veya aynı tür mal ve hizmetleri kapsaması hem de marka işaretlerinin aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olması gerekir. 556 sayılı KHK'nın 7/1-b hükmü, 8/1-b maddesi hükmünden farklı olarak ayırt edilemeyecek kadar benzer olmayı aramaktadır. Yine KHK'nın 8/1-b maddesi hükmünden farklı olarak 7/1-b maddesi hükmünde "markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali"nden ayrıca söz edilmemiştir. Bu durumda 7/1-b maddesi hükmünün uygulanabilmesi için markalar arasındaki benzerliğin iltibasa yol açacağının ayrıca inceleme yapılmasını gereksiz kılacak derecede güçlü ve açık olması gerekir.

Somut olayda ise davacıya ait başvuru konusu markalar ile redde dayanak markadaki emtia sınıflarının aynı olmadığı gibi ibarelerin de aynı olmadığı açıktır. Bahse konu işaretler arasındaki görsel ve işitsel farklılıklar ise davacının marka başvurularını redde dayanak gösterilen marka ile "ayırt edilemeyecek kadar benzer" olmaktan da çıkartmaktadır. Dolayısıyla anılan markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında bir benzerlik yoktur. Dava dışı tarafından yapılan bir itiraz da söz konusu olmadığından, markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik bulunup bulunmadığı, bu aşamada incelenemeyecektir.

Ayrıca marka tescil başvurusu konusu işaretlerin aynı nedenlerle, 556 sayılı KHK'nın 7/1-f maddesi anlamında mal veya hizmetin niteliği, kalitesi veya üretim yeri, coğrafi kaynağı gibi konularda halkı yanıltacak veya aynı KHK'nın 7/1-g maddesi uyarınca reddedilecek nitelikteki markalardan olmadığı da açıktır.

Bu durumda mahkemece verilen kararın, yukarıda açıklanan gerekçelerle asıl ve birleşen davaların kabulüne ve davalıkararlarının iptaline karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulması gerekirken, Dairemizin 25.09.2013 tarih ve ayılı kararıyla onandığı anlaşıldığından, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 25.09.2013 tarih ve

sayılı onama kararının kaldırılarak, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

sayılı onama kararının kaldırılarak, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 25.09.2013 tarih ve 2012/2083 E.-2013/16520 K. sayılı onama kararının kaldırılarak, yerel mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçeyle BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harçlarının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 13/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2090, Karar No: 2023/11659, Tarih: 19.06.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2090 E.  ,  2023/11659 K.**

**"İçtihat Metni"**

İSTİNAF SONRASI TEMYİZ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2731 E., 2022/3488 K.

KATILANLAR : ..., ...

SUÇLAR : Tehdit, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri, katılanlar vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükümlerin onanması

Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde belirtildiği üzere kesin olduğu, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamındaki temyiz edilebilir suçlardan da olmadığı anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında tehdit suçundan kurulan hükümler yönünden ise; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ...(...) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2022 tarihli ve 2022/167 Esas, 2022/633 Karar sayılı kararı ile tehdit ve mala zarar verme suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, sanıkların beraatine karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 14.12.2022 tarihli ve 2022/2731 Esas, 2022/3488 Karar sayılı kararı ile, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının kabulüyle, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi hükümlerinin kaldırılarak;

1. Mala zarar verme suçu yönünden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. Tehdit suçu yönünden, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanıklar Müdafiilerinin Temyiz Sebepleri

Sanıkların atılı suçu işlemediklerinin tanık beyanları ile sabit olduğuna,

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri

1. Alt sınırdan ceza verilmesinin hatalı olduğuna,

2. Katılanların farklı vekillerle temsil edilmesi nedeniyle bir kez vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğuna,

İlişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanıklar Müdafiilerinin Temyiz Sebepleri

Sanıkların atılı suçu işlemediklerinin tanık beyanları ile sabit olduğuna,

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri

1. Alt sınırdan ceza verilmesinin hatalı olduğuna,

2. Katılanların farklı vekillerle temsil edilmesi nedeniyle bir kez vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince, "Sanıkların üzerilerine atılı suçu işledikleri yönünde, svap raporu ve 18.06.2021 tarihli kriminal uzmanlık raporunda yapılan tespitler gibi kuvvetli şüphe oluşturacak deliller bulunmakta ise de; ... ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2021/251 Esas sayılı dosyasında verilen 09.06.2021 tarihli ara karar içeriği, 08.06.2021 tarihli olay yeri tespit tutanağında, arazı taramasında yivsiz av tüfeği ve tabancaya ait mermi kapsülüne rastlanılmadığının belirtilmesi, her ne kadar iddianamede ...'dan bir adet deforme kartuş ele geçirildiği belirtilmiş ise de, 08.06.2021 tarihli arama tutanağında ev aramasında herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığının belirtilmesi, 08.06.2021 tarihli kamera ve tanık araştırma tutanağında, suça konu olayın meydana geldiği yeri yakın ve geniş çevresinde herhangi bir kamera sisteminin olmadığı ve taraflar ile tanık A. A. G. harici olay yerini gören tanık bulunmadığının tespit edilmesi, tanık olarak beyanları alınan A. A. G.'nin ise aşamalardaki beyanlarında, iddia konusu silahla tehdit olayına ilişkin görgüye dayalı olarak değil de sonrasında katılanlar ... ve ... ile yaptığı bir konuşmaya dair duyuma dayalı bilgi vermesi, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2021/916 Esas sayılı dosyasına, dosyamızın katılanı olan ... vekilinin sunmuş olduğu 12.01.2022 tarihli bilirkişi raporuna itiraz ve beyan dilekçesinde, bahse konu trafoya C. A.'nın pompalı tüfekle ateş ettiği belirtilmesi dikkate alındığında, eylemi gerçekleştirdiği konusunda şüphe bulunan sanıklar için mahkumiyet hükmü kurulmasının olanaklı olmadığı" gerekçesiyle sanıklar hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, "Baba-oğul olan katılanlar ile sanıkların akraba oldukları, miras meselesi nedeniyle aralarında önceye dayalı husumet bulunduğu, katılanların yukarı göndelen mahallesi, köykırı mevkiinde bulunan 131 ada 2 parsel numaralı tarladaki mısırları gübrelemek için tarlada bulundukları sırada sanıkların av tüfekleriyle gelerek katılanlara hitaben "Size bu kuyuyu kullandırmayacağız" şeklinde tehdit de bulunarak ellerinde bulunan av tüfekleriyle tarla içerisinde bulunan katılan ...'e ait olan sondaj kuyusuna ait elektrik trafosuna 12 el ateş ettikleri ve sanıkların katılanlara hitaben "Sizi de o trafoya döndüreceğiz" diyerek havaya doğru 6 el daha tehdit kastıyla ateş ettikleri, böylece sanıkların katılanlara karşı silahla ve birden fazla kişi ile tehdit ve katılan ...'e karşı mala zarar verme suçlarını ayrı ayrı işledikleri" gerekçesiyle sanıklar hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Suçun Sübutu Yönünden

Sanıkların savunmaları, katılanların beyanı, tanıkların ifadeleri, 08.06.2021 tarihli olay yeri tespit tutanağı, 18.06.2021 tarihli Kriminal raporu ve svap raporu ile tüm dosya evrakı kapsamından, sanıkların üzerilerine atılı tehdit suçunu işledikleri anlaşıldığından, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Alt Sınırdan Hüküm Kurulması Yönünden

Sanıklar hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken, suçun işlenmesindeki özellikler ile sanıkların şahsi ve sosyal konumları dikkate alınarak takdiren ve teşdiden hapis cezasına hükmedilmesi karşısında, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Vekalet Ücreti Yönünden

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.1978 tarihli ve 2/324-350 sayılı, 12.11.1979 tarihli ve 1979/2-229 Esas ve 1979/477 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin, vekalet ücretinin tayininde esas ilke olarak sanıkların adedi ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip edilen davaların adedini esas aldığı ve taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava için ayrı ayrı tayinini öngörmüş olduğu, ayrı ayrı dava açılmadıkça ücreti vekaletin de ayrı ayrı tayin ve takdirinin mümkün bulunmadığı dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesinin tek vekalet ücretine hükmedilmesi şeklindeki uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanıklar Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden