muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16558, Karar No: 2014/478, Tarih: 10.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16558 E.  ,  2014/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 10. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.12.2011 gün ve 2010/116-2011/502 sayılı kararı onayan Daire’nin 16.07.2013 gün ve 2012/16237-2013/14723 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı ... adına kayıtlı, davalı ...'ın sevk ve idaresindeki araç içinde seyahat ederken, davalı ... adına kayıtlı davalı sürücü ...'in kullandığı araçların 19/03/2009 tarihinde çarpışmalara sonucu müvekkilinin yaralandığını, maddi ve manevi sıkıntılara duçar olduğunu ileri sürerek, 40.000,00 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davalılardan ...'ın olayın meydana gelmesinde kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, olayın meydana gelmemesi için çaba harcadığını, hava muhalefeti sebebiyle kazanın meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, olayın yolun kaygan olması nedeniyle meydana geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 16.07.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 10.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11038, Karar No: 2014/14723, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/11038 E.  ,  2014/14723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/613-2014/265

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 1994 yılında evlendiklerini, müşterek iki tane çocuklarının olduğunu, tarafların en son 27/07/2013 günü Didim'de yazlık evlerinde iken tartışma yaşandığını, davalının davacıyı darp ederek evden kovduğunu ve çocuklarına da kötü davranarak okul ve dersane masraflarını vermeyeceğini beyan ettiğini, müvekkilinin ev hanımı olup, hiç gelirinin olmadığını, aynı apartmanda oturan kardeşinin yanına sığındığını, davalının Pamukkale Üniversitesinde okutman olarak çalıştığını, aylık 4.000,00 TL civarında maaş aldığını, çok sayıda taşınmazı, işyeri ve kira gelirlerinin ve bankalarda mevduat hesaplarının olduğunu, hayat standardınının çok yüksek olduğunu ileri sürerek, müvekkili için aylık 3.000,00 TL, müşterek çocuklar için ayrı ayrı 1.500,00'er TL'den toplam 3.000,00 TL olmak üzere toplam 6.000,00 TL aylık tedbir nafakasının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin eşiyle uzun zamandır geçimsizlik içinde bulunduğunu, bunun davacının kusurlu olmasından kaynaklandığını, çocuklarını ihmal etmediğini, görevinden dolayı aylık gelirinin 2.500,00 TL olduğunu, kira gelirleri olan taşınmazların ailenin ortak malı olduğunu, elde edilen kira gelirlerinin hisseler oranında paylaşıldığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile ayrı yaşamada haklı olan davacı için dava tarihi olan 06/09/2013 tarihinden itibaren aylık 500,00 TL ve anne yanında bulunan tarafların müşterek çocukları için ayrı ayrı aylık 400,00'er TL olmak üzere toplam aylık 1.300,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, ayrı yaşamda haklılık nedenine dayalı olarak açılmış, tedbir nafakası talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta hakkı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda; kolluk araştırmasına göre, davacının ev hanımı olduğu, kardeşinin yanında çocukları ile birlikte yaşadığı, gelirinin olmadığı, geçiminin kardeşi tarafından sağlandığı müşterek çocukların 1996 ve 2002 doğumlu olduğu okul ve dershaneye gittikleri; davalının ise Pamukkale Üniversitesinde ingilizce okutmanı olarak çalıştığı, 2.455,00 TL maaşının olduğu, ayrıca üzerine kayıtlı muhtelif taşınmazların olduğu, 1.000 TL kira gelirinin olduğu, Garanti bankası hesabında 130.544 ve 29.500 TL'lik hisse senedinin olduğu, yine davacı tarafından davalının dava dışı üçüncü şahıslarla kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını bu sözleşmeye istinaden tarafına iki adet daire verileceğinin belirtildiği ve buna ilişkin belgelerin dosyaya ibraz edildiği anlaşılmaktadır.

Evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmeyen ve birlikte yaşamdan kaçınan kişi davalı olduğundan davacının ayrı yaşamakta haklı olduğu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tesbit edilen geliri ile orantılı olacak şekilde ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, çocuklar lehine az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6851, Karar No: 2011/12719, Tarih: 21.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/6851 E.  ,  2011/12719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Delil tespiti istemine ilişkin olarak görülmekte olan davada yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, delil tespiti istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, tespit isteyenin müvekkilleri aleyhine 31.03.2005 tarihinde, adam öldürmeye tam teşebbüs ve silahlı gasp suçu işlendiğini, suçu işleyenlerin avukatının Başbakan'ın da avukatı ... olması nedeniyle, Eyüp Adliyesinde görevli savcıların ve bu olay nedeniyle teftişe gelen aleyhine tespit istenen başmüfettişin, şüphelilerin olaydan sonra kaçtıkları ve terkettikleri araçta kasıtlı olarak parmak izi tespiti yapmadıklarını, bu hususu ısrarla görmezden geldiklerini, ... 13. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/302 Esas sayılı dosyasında da önemli bir delil niteliğinde olan bir intihar mektubu üzerinde çeşitli oynamalar yapıldığını, tükenmez kalemle yazılan intihar mektubuna sonradan kurşun kalemle eklemeler yapıldığını, mektubun kasten adli emanete alınmadığını, mahkeme hakimleri ve savcıların bu olayları kasten yok saydıklarını belirterek, ... Adliyesinde anlatılan nedenlerle dosyaların ve delillerin kaybolma ihtimalinin bulunması sebebiyle, söz konusu araç üzerinde mukayeseye elverişli iki adet parmak izinin mevcut olup olmadığının tespiti ile intihar mektubunda kurşun kalem ve tükenmez kalemle yazılan yazıların aynı el ürünü olup olmadığının ve kurşun kalemle yazılan ek sayfaların hangi yolla dosyaya intikal ettiğinin tespitini çeşitli mahkemelerden talep ettiği anlaşılmaktadır.

Tespit isteyenin vaki talepleriyle ilgili olarak, ... 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.09.2010 tarih, 2010/517 D.İş sayılı kararı, ... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.11.2010 tarih, 2010/2678 D.İş sayılı kararı ile ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.12.2010 tarih, 2010/187 D.İş sayılı kararıyla ayrı ayrı talebin reddine karar verilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nun 22/I. maddesinde "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur.", 22/II. maddesindeyse, “İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.” hükmüne yer verilmiştir.

Dosyanın incelenmesine göre; tespit isteyenin taleplerinin ceza davasına konu olacak mahiyette, kamu hukuku kapsamında delil toplanmasına ilişkin olduğu, ne ceza mahkemelerinin ne de hukuk mahkemelerinin istenildiği şekilde yürütülmekte olan veya muhtemel bir soruşturmayla ya da derdest bir davayla ilgili olarak şahıs talebiyle ya da resen delil toplama yetkilerinin bulunmadığı, anılan görevin Cumhuriyet Başsavcılıklarına ait olduğu, her bir mahkemenin talebin reddi yönünde verdiği kararların, başka bir mahkemeyi yetkili veya görevli göstermeksizin, taleple ilgili adli yargı mahkemelerinin görevli ve yetkili olmadığı gerekçesiyle verildiği, ortada yukarıda belirtildiği şekilde en az iki mahkeme tarafından verilmiş karşılıklı bir yetki veya görev uyuşmazlığının bulunmadığı anlaşılmış olmakla, yargı yeri belirlenmesi koşulları oluşmayan dosyanın mahalline gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın mahalline GÖNDERİLMESİNE, 21.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5754, Karar No: 2008/4928, Tarih: 13.03.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/5754 E.  ,  2008/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silivri 2 İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 13.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11767, Karar No: 2015/14458, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/11767 E.  ,  2015/14458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2013

NUMARASI : 2012/252-2013/526

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9405, Karar No: 2017/773, Tarih: 16.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/9405 E.  ,  2017/773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, müşteki vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/18130, Karar No: 2012/445, Tarih: 11.01.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/18130 E.  ,  2012/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR :Silahlı tehdit, yaralama, kavgada silah boşaltmak, ruhsatsız av tüfeği taşımak

HÜKÜM : Hükümlülük,beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmü yönünden zamanaşımının son kesme nedeni olan sanığın savunmasının alındığı 01.12.2004 tarihine göre temyiz süreci içinde sanık yararına olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde bulunmakla 5271 sayılı CMK’nun 223. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak KAMU DAVASININ DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanıklar ..., ... ve ...'ın yaralama eylemlerine ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık ... hakkında kavgada silah boşaltma, sanık ... hakkında ise silahla tehdit suçlarından açılan davalarda, mahkemece suçların niteliğinin değişmesi nedeniyle sanıklara ek savunma hakkı verilip yaralama suçundan hüküm kurulduğu kabul edilerek yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanıklara yükletilen yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Yaptırım: Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Gerekçeli kararda ... ve ...'un sıfatları katılan sanık yerine müşteki sanık olarak gösterilmiş ve hüküm fıkrasında ..., ... ve ... adlı sanıkların soyadı ... olarak yazılmış ise de yazım yanılgısı olarak kabul edilen bu hususların yerinde düzeltilebileceği ve bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 11.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8281, Karar No: 2023/5369, Tarih: 22.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/8281 E.  ,  2023/5369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/378 E., 2016/78 K.

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 02.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Gaziantep 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın atılı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılması gerektiğine, mahkemenin kabulüne göre de sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesi gereğince mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bentleri uyarınca cezalandırılması gerektiğine, sanığın ayrıca mağdur küçüğün okula gitmesini engellemesi nedeniyle aynı Kanun'un 112 nci maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın 31.12.2014 tarihinde katılan ile evlilik dışı birlikteliklerinden olan müşterek çocukları mağdur ...'i alarak kaçırdığı ve katılana teslim etmediği, katılanın şikayeti üzerine Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2015/3214 sayılı soruşturma dosyası kapsamında 27.01.2015 tarihinde Gaziantep 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/114 Esas sayılı dava dosyasoında kamu davası açılmasına karşın bu tarihten sonrada sanığın müşterek çocuklarını velayet sahibi olan katılana teslim etmeyerek atılı suçu işlediğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemece sanığın eylemi bakımından 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun unsurları oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığından Cumhuriyet savcısının sanığın atılı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan cezalandırılması gerektiğine, temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2. Dosya kapsamına göre sanığın, okulunun çıkışında kendisi ile gelmeyi kabul eden katılan ile müşterek çocuğu olan mağduru alıp götürmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın öz oğlu olan mağdura yönelik hürriyetini kısıtlama kastı ile hareket ettiğine dair somut bir delil bulunmadığı gözetilerek, Cumhuriyet savcısı ile katılan vekilinin sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

3. Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesi uyarınca usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından, katılanın, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 112 nci maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine yönelik temyiz talebi reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2016 tarihli ve 2015/378 Esas, 2016/78 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13695, Karar No: 2024/3707, Tarih: 28.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/13695 E.  ,  2024/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2015/47 E., 2019/47 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan kadastro tespitine itiraz davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, asli müdahiller ... ve arkadaşlarının davalarının reddine, davacı ... ve arkadaşlarının davasının kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalılar Hazine vekili, ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 90, 404, 462, 468, 469, 575, 582, 588, 626 ve 629 parsel sayılı sırasıyla 15.000,00 , 11.500,00 , 27.125,00 , 46.375,00 , 12.125,00 , 1.380,00 , 520,00 , 755,00 , 3.450,00 ve 1.920,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, tapu kayıtları nedeniyle ...Konmaz ve müşterekleri adına tespit edilmiştir.

İtirazları tapulama komisyonunca reddedilen davacı ... ve arkadaşları vekili dava dilekçesinde; tapu kaydına dayanarak, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile müvekkilleri ve tapu kayıt malikleri adına tescilini istemiştir.

Asli müdahil ... Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi müdahale dilekçesinde; dava konusu taşınmazların kadim mera olduğunu ileri sürerek, çekişmeli taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ve mera özel siciline yazılmasını istemiştir.

Asli müdahiller ..., ..., ... ve ... müdahale dilekçelerinde; miras yoluyla gelen hakka dayanarak, çekişmeli taşınmazlar hakkında davaya katılma talebinde bulunmuşlardır.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, zilyetlikle kazanılamayacağını, davacı tarafın dayandığı tapu kayıtlarının hüküm ifade etmediğini, taşınmazların tamamının Hazine adına tapuya tescil edilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.