muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13818, Karar No: 2012/2489, Tarih: 16.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/13818 E.  ,  2012/2489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesinde, “...Yönetim Kurulunca, baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle uygulanacak tarife o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak ... Bakanlığına gönderilir. (Ek cümle:16.06.2009 - 5904 S.K./35.mad) Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.” düzenlemesi yer almakta olup; açık yasal düzenleme karşısında, 6183 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklanan davada, mahkeme için, öngörülen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç :Hüküm fıkrasının davacı lehine vekalet ücretine ilişkin 9. satırındaki ''14.482,10'' rakamlarının silinerek, yerine, ''1.000'' rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23226, Karar No: 2014/6910, Tarih: 10.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/23226 E.  ,  2014/6910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/129183

MAHKEMESİ : İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2008

NUMARASI : 2007/388 (E) ve 2008/502 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını bozma, Mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, TCK'nın 58/6. maddesinin uygulanmaması; karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Hırsızlık suçunda TCK'nın 143. maddesi uyarınca gece vakti uygulamasında artırım oranının 1/6 yerine, 1/3 olarak gösterilmesi; yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

1-Sanık tüm aşamada suçu kabul etmeyerek, “aleyhine tanıklıkta bulunan kardeşi H.. S.. ile aralarında kasten yaralama eylemi nedeni ile dava ve husumet bulunduğunu” savunduğu, sanığın yüklenen suçu işlediğine ilişkin, suça konu radyoyu dinlerken görülen kardeşi tanık Hakan'ın soruşturma aşamasındaki suç atma niteliğindeki anlatımından başka delil bulunmadığı da gözetilerek,tanık H.. S..'ın olayla ilgili ayrıntılı beyanına başvurulup, savunma doğrultusunda aralarında bir dava ve husumet bulunup bulunmadığı araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-Olayın tek tanığı H.. S..'ın, kovuşturma aşamasında dinlenmemesi suretiyle CMK'nın 210/1. maddesine aykırı davranılması,

b-Hırsızlık suçunda TCK'nın 142/1-b, 143. maddelerine göre belirlenen 2 yıl 4 ay hapis cezasının, aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirimi sonucu cezanın 1 yıl 8 ay hapis yerine, yazılı biçimde eksik belirlenmesi,

c-5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasının gözetilmemesi,

d-5237 sayılı TCY’nda cezaların toplanmasına ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, 5275 sayılı Yasanın 99. maddesinde de kesinleşmiş hükümlülüklerin infaz aşamasında toplanmasını öngördüğü gözetilmeden, hükmolunan cezaların ayrı ayrı yerine getirilmesi yerine toplanmalarına denilmek suretiyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık O.. S..'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 326/son maddesi gereğince ceza süresi bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 10/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6218, Karar No: 2020/4729, Tarih: 01.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6218 E.  ,  2020/4729 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

28/06/2014 tarihinden önce yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, somut olayda suç tarihinde yürürlükte olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi ile temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesine karşın, sanık hakkında ceza tayin edilirken temel ceza 1 yıl olarak belirlenerek eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1) 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanunun 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı gibi, sanığın erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir

yasa yolu bildirimi yapılmadığı için sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın tebliğ edilmesi gerektiğinden ve aynı zamanda 23/02/2015 tarihli çağrı yazısının sanığın bilinen son adresi olan “... Mah. ... Sok. ... Apt. No:1 .../İstanbul” adresi yerine doğrudan MERNİS adresi olan “... Mah. ... Sk. No:1 İç Kapı No:1 .../İstanbul” adresinde tebliğ edilmesi de usulsüz olduğundan 06/02/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de; sanık hakkında 08/12/2013 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 07/02/2014 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/12/2014 tarihli ve 2014/314 esas, 2014/331 sayılı kararıyla TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 23/12/2014 tarihinde kesinleştiği,

Daha sonra, sanık hakkında, temyize konu olan 12/01/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonucunda TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca “yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması” halinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği,

Çağrı yazısının tebliği üzerine sanığın kuruma başvurmaması gerekçe gösterilerek kamu davasının ertelenmesi kararının kaldırıldığı ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda sanığın TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği görülmekle,

Bu kapsamda yargılama konusu olan 12/01/2015 tarihli suçun, daha önce İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesince 6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan 16/12/2014 tarihli ve 2014/314 esas, 2014/331 karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olup olmadığı tespit edilerek TCK’nın 191/5. maddesi uyarınca kovuşturma şartı bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra, önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlendiğinin tespit edilmesi halinde ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapılmasına yasal engel bulunacağından;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olan önceki davanın akıbeti araştırılarak hükmün açıklanıp açıklanmadığının tespit edilmesi, henüz hüküm açıklanmamışsa birleştirme talepli ihbarda bulunarak davanın derdest hale gelmesi sağlandıktan sonra bu suça ilişkin davanın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olan önceki dava ile birleştirilmesine karar verilmesi; açıklanması geri bırakılan hüküm daha önce başka bir nedenle açıklanmışsa artık birleştirme imkanı kalmadığından, 6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olan bu suç bakımından TCK’nın 191/5. maddesi uyarınca düşme kararı verilmesi gerekirken, bu hususlar araştırılmadan yargılamaya devam edilerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 01/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18530, Karar No: 2015/6355, Tarih: 14.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/18530 E.  ,  2015/6355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacılar vekillerinin adli yardım talebi HMK’nın 336/2. maddesinde belirtilen koşullara uygun bulunmadığından adli yardım taleplerinin REDDİNE,

2- Temyiz harç ve giderlerinin ikmali yönünden HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca temyiz edenlere yöntemince süre verilerek sonucuna göre işlem yapılması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7836, Karar No: 2019/12593, Tarih: 19.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/7836 E.  ,  2019/12593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece bozma öncesi verilen 26.05.2016 tarihli ilk hükümde davacı erkeğin boşanma davasının kabulü ile (TMK m. 166/4), tarafların boşanmalarına, tedbir nafakası ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına, davalı kadın yararına aylık 300,00 TL yoksulluk nafakası ile 4.000 TL maddi ve 4.000 TL manevi tazminata hükmedilmiş, davalı kadının kararı temyiz etmesi üzerine Dairemizce kadın yararına hükmedilen maddi tazminatın az olduğu gerkeçesiyle hüküm bozulmuş ve diğer hususlarda karar kesinleşmiştir. Mahkemece bozulmasına karar verilen hususlar yönünden yeniden yapılan yargılamada bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen boşanma davası, tedbir nafakası, yoksulluk nafakası ve manevi tazminat talepleri yönünden yeniden hüküm kurulmuştur. O halde mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda kesinleşen konularda yeniden hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece bozmadan önce kurulan ilk hükümde davalı kadın yararına 4.000 TL maddi tazminata hükmedilmiştir. Kararın, davalı kadın tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 03.10.2018 tarihli ilamı ile maddi tazminat az bulunarak, hüküm bu yönden davalı kadın yararına bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak, davalı kadın lehine 7.000 TL tazminata hükmedilmiştir. Yeniden kurulan hüküm bozma ilamında belirtilen ilkelere, bozmanın amacına uygun olmayıp, davalı kadın lehine hükmedilen maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanunu'nun 50. ve 51. maddesi nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK. M. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.12.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2009/4946, Karar No: 2009/5755, Tarih: 01.06.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/4946 E.  ,  2009/5755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 1 nolu bendinde yer alan “davacı idare adına” sözcükleri yerine “hazine adına” sözcükleri yazılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 01.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6975, Karar No: 2014/10725, Tarih: 30.09.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/6975 E.  ,  2014/10725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kozan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2014

NUMARASI : 2013/108-2014/210

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 26.02.2013 gününde verilen dilekçe ile önalım nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 12.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, tapuda gösterilen bedelin gerçek satış bedelini yansıtmadığını, taşınmazın fiilen taksim edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu kısmın S. H. tarafından fiilen kullanılan yer içinde kaldığı bu yüzden önalım hakkının ancak S. H. tarafından kullanılabileceği ve mahkemenin 2013/116 Esas sayılı dosyasında S.H.'nun davalı F.. G..'e karşı önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil davası açtığı ve kabul ile sonuçlandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Davalı F.. G..'in 14.06.2012 tarihinde tapuda paydaş T. Y.'e ait 13847/594300 payı 6.000,00 TL bedelle ve yine 20.06.2012 tarihinde T. Y.'in kalan 13847/594300 payını 6.000,00 TL bedelle toplamda 13847/297150 payı tapu harç ve masrafları dışında 12.000,00 TL bedelle satın aldığı anlaşılmıştır.Davacılar, dava konusu bu paya yönelik olarak önalım hakkına dayanarak dava açmışlar ve aynı mahkemenin 2013/116 Esas sayılı önalım davası ile de paydaş S. H.'nun dava konusu pay için önalım hakkını kullandığı anlaşılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 11.06.1947 tarihli 1947/5 E., 1947/18 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereği önalım hakkını kullanan paydaşların pay oranları ne olursa olsun önalım hakkına konu paydan eşit oranda yararlanırlar. Dava konusu pay için hem davacıların hem de diğer paydaş S. H.'nun dava açtığı anlaşıldığından her iki davanın konusu aynı olup davalar arasında HMK'nın 166. maddesi gereğince bağlantı bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle bağlantılı davaların birlikte görülmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 30.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2768, Karar No: 2013/4730, Tarih: 07.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/2768 E.  ,  2013/4730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin, davalı işyerinde 04.06.2002 tarihinden itibaren çalıştığını, 12.03.2012 tarihinde belirsiz süreli hizmet sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, bu feshin geçersizliğinin tespit edilip müvekkilinin işe iade edilmesine ve tazminatlara karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, şirketin almış olduğu işletmesel kararlar sonucunda iş sözleşmesinin feshi hususunun zorunlu hale geldiğini, norm kadro uygulamasına gidildiğini, bu bağlamda organizasyon şemaları ve görev tanımları ile kadro yapılarının yeniden düzenlendiğini, davacının görev yaptığı puantörlük bölümünün kaldırıldığını, davacının görevlendirilebileceği bir görevin kalmadığından iş sözleşmesi, işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle feshedildiğini, davacı işten çıkarıldıktan sonra yeni işçi alınmadığını, aynı uygulamanın diğer şehirlerdeki şubelerde de yapıldığını bu nedenle davanın reddini beyan etmiştir.

Mahkemece, davacının hiçbir gerekçe göstermeksizin 12.03.2012 tarihinde işine son verildiği, her ne kadar davalı şirket vekili tarafından iş organizasyonu çerçevesinde davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia etmiş ise de belirtilen bu gerekçenin iş hukuk mevzuatı çerçevesinde geçerli bir gerekçe olmadığı, davacının işten çıkarılmadan önce ve sonra başka işçilerin işe alındığı, davacının işten çıkarılmasının haksız ve keyfi olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; davacı işçinin davalı şirketin işyerinde çalışırken iş sözleşmesinin şirket yönetim kurulunun 28.02.2012 tarih ve 54 sayılı kararı gereğince 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17 ve 18 maddeleri uyarınca 11.03.2012 tarihi itibari ile 12.03.2012 tarihinden geçerli olmak üzere yazılı bildirimle feshedildiği, fesih bildirim yazısında fesih sebebinin “Şirketimiz Yönetim Kurulu'nun 28.02.2012 tarih ve 54 sayılı kararına istinaden şirketimiz bünyesinde başlatılan verimlilik ve karlılığın artırılması, tasarruf tedbirleri, rekabet gerekleri, yeniden yapılandırma ve reorganizasyon çalışmaları ile İş programı ve işletme ihtiyaçları doğrultusunda kurumların karlılık ve verimlilik politikalarını optimum personel ile gerçekleştirmesinin bir gereği olarak kadroların yeniden düzenlenmesi ve istihdam fazlalığının azaltılması kaçınılmaz bir sonuç olarak ortaya çıkmıştır, yeniden yapılanma ve norm kadro çalışması neticesinde çalışmakta olduğunuz üretim işçiliği kadrosu yukarıda belirtilen sebeplerden dolayı mevcut kadrodan 1 kişi eksiltilecektir.” şeklinde belirtildiği görülmüştür. Davacının iş sözleşmesi işletme sebeplerine dayanarak davalı işveren tarafından feshedilmiş olup davalı vekili feshin geçerli sebebe dayandığını kanıtlama bağlamında delil olarak gösterdiği tanıklarının dinlenmesi ve bilirkişi aracılığıyla keşif yapılması talebinde bulunmuştur. Mahkemece davalı vekiline sözü edilen talebi konusunda olumlu ve olumsuz bir karar verilmeden dosyada mevcut deliller yeterli görülerek sonuca gidilmiştir. Feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükü altında bulunan davalı tarafın söz konusu delillerini sunma imkanı verilmemek suretiyle savunma hakkı ihlal edilerek karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu sebeple öncelikle davalı tarafın gösterdiği tanıklar dinlenmeli, bir makine mühendisi, bir endüstri mühendisi ve bir insan kaynakları uzmanından oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla işyerinde keşif icra edilerek; dava konusu işyerinde yönetim kurulunca oluşturulan işletmesel kararın uygulanıp uygulanmadığı, bu uygulama sonucunda işgücü fazlalığı meydana gelip gelmediği, davacı işçinin başka bir bölümde değerlendirilme imkanının olup olmadığı, fesihten önce ve sonra davacının yapabileceği işler için aynı nitelikte yeni işçi alınıp alınmadığı, davacının yaptığı işin fesihten sonra kim tarafından yapıldığı, işyerinde taşeron şirket elemanlarının davacının yaptığı işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı kısaca feshin son çare olarak uygulanıp uygulanmadığı belirlenmeli, sonucuna göre feshin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığına karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.