muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5464, Karar No: 2023/516, Tarih: 23.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/5464 E.  ,  2023/516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2017 tarihli ve 2015/447 Esas, 2015/947 Karar sayılı ek kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2015 tarihli ve 2015/447 Esas, 2015/947 Karar sayılı kararı ile tehdit suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu, anılan kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınması sebebiyle Yerel Mahkemenin 12.12.2016 tarihli ek kararıyla infazın durdurulmasına ve dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar verildiği, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamaması sebebiyle Yerel Mahkemece 23.02.2017 tarihli ek kararla infazın durdurulmasına dair ek kararın kaldırılmasına ve infazın kaldığı yerden devamına karar verildiği, sanığın 12.07.2021 tarihi ve devamında dosyaya sunduğu dilekçeleri ile anılan ek karara itirazda bulunduğu, itiraz merciinin ise 06.10.2021 tarihli değişik iş kararı ile sanığın itirazının reddine karar verildiği ve bu suretle kanun yolunun tüketilmiş olduğu anlaşılmakla, dava dosyasının, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5396, Karar No: 2016/10006, Tarih: 05.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/5396 E.  ,  2016/10006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, akdi ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, çocuk yardımı, öğrenim yardımı ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,
Yargıtay — Esas No: 2013/31021, Karar No: 2014/19375, Tarih: 15.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/31021 E.  ,  2014/19375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/91344

MAHKEMESİ : Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2011

NUMARASI : 2009/210 (E) ve 2011/955 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın mağdurlara bıçakla saldırıp saldırmadığı hususu tanıklara ayrıntılı şekilde sorulmadan ve sanığın soruşturma aşamasındaki “ mağdurlar bana bıçak çektiler, bende onlara bıçak çektim” yönündeki beyanı da dikkate alındığında, sanığın her iki mağdura yönelik eyleminin zincirleme silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağı karar yerinde tartışılmadan, yazılı şekilde sanığın silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesi gözetilmek suretiyle istem gibi BOZULMASINA, 15/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7309, Karar No: 2013/21465, Tarih: 27.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7309 E.  ,  2013/21465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 28.02.2013 tarih ve 2013/2-2013/23 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına tescilli “Miray” markasının yazım, renk ve yazı karakterleri olarak bire bir aynısı olan “minay”, “mirayım”, “miralay”, “nivay” markalarının tescili için davalı tarafından başvuruda bulunulduğunu, itirazları üzerine başvuruların incelemeye alındığını, davalının müvekkile ait markanın ambalajlarda kullanılan arka planını şekil olarak adına tescil ettirdiğini, müvekkilinin sonradan haberdar olduğu için itiraz edemediğini, davalının adına tescil ettirdiği şekil markasını kullanması halinde müvekkilinin markasının toplumda ulaştığı tanınmışlık düzeyinden haksız yarar sağlayacağını, benzer yazı karakterleri ile kullanılması halinde markalar arasında iltibas tehlikesinin var olacağını, davalının tescil ettirdiği şekil markasına dayanarak müvekkili hakkında savcılığa şikayette bulunduğunu ve müvekkil şirkete ait işyerinde arama yapılarak tespit edilen mallara el konulduğunu, ayrıca davalı tarafın, müvekkili şirketin ürünleri hakkında toplatma kararı olduğu ve mahkeme kararıyla üretim yapamayacağını söyleyerek müşterilerine psikolojik baskı yaptığını ve markalarını karaladığını ileri sürerek, davalının davacı markasına tecavüzünün önlenmesi ve adına tescil ettirdiği şekil markasının tescilinin hükümsüzlüğünün tespiti ile sicilden terkinine, 5.000 TL maddi ve 25.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, adına tescilli şekil ve logolar ile üretim yaptığını, kendisine yayından sonra itiraz etmeyen davacının bu davayı açamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, 2009/36971 sayılı davalı adına kayıtlı markanın hükümsüzlüğüne dair mahkemece bozmadan önce verilmiş olan karara yönelik temyiz itirazları reddedildiğinden, bu konuda tekrar karar kurulmasına yer olmadığına, davalının tescilli markaya dayalı olarak söz konusu eylemi gerçekleştirdiği belirlenmiş olmakla, markaya tecavüzün tespiti ve önlenmesi nedeniyle tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14263, Karar No: 2015/13038, Tarih: 08.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/14263 E.  ,  2015/13038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

...'nin 26.03.2013 tarihli yazısı ve kadastro teknisyeni bilirkişi raporuna göre suçun işlendiği yerin, mücavir alanda kaldığının belirtilmesi ve TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca, özel imar rejimine tabi yerler veya belediye sınırının dışında ancak mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamaması, bilirkişi raporu ve DSİ yazısında ise suça konu yerin su havzası koruma sahası içinde olduğunun belirtilmesi karşısında karşısında, ilgili mevzuat incelenerek bina yapılan yerin özel imar kısıtlaması içerip içermediği ve dolayısıyla özel imar rejimi uygulanan yerlerden olup olmadığı araştırılmadan , yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'nin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12825, Karar No: 2014/14850, Tarih: 31.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/12825 E.  ,  2014/14850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tedbir kararına itiraza ilişkin davada Aydın 1. Aile Mahkemesi ve Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 6284 Sayılı Yasa uyarınca verilen tedbir kararına yapılan itiraza ilişkindir.

6284 Sayılı Yasa'nın 9/1 maddesine göre; "Bu Kanun hükümlerine göre verilen kararlara karşı tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde ilgililer tarafından aile mahkemesine itiraz edilebilir." Aynı maddenin 2.fıkrasına göre ise, "Hâkim tarafından verilen tedbir kararlarına itiraz üzerine dosya, o yerde aile mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde aile mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde asliye hukuk mahkemesine, aile mahkemesi hâkimi ile asliye hukuk mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olması hâlinde ise en yakın asliye hukuk mahkemesine gecikmeksizin gönderilir."

Dosyanın incelenmesinde, ... hakkında ...'nce (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 6284 Sayılı Yasa'nın 5/1-a,c,d maddeleri uyarınca tedbir kararı verildiği, verilen tedbir kararına ... tarafından itiraz edildiği, uyuşmazlığın itiraza hangi mahkeme tarafından bakılacağı noktasında toplandığı anlaşılmaktadır. Germencik İlçesinde bir tane asliye hukuk mahkemesinin bulunduğu, müstakil bir aile mahkemesinin bulunmadığı, bu nedenle aile mahkemesi hakimi ile asliye

hukuk mahkemesi hakiminin aynı hakim olduğu, bu durumda ise; 6284 Sayılı Yasa'nın 9/2 maddesi uyarınca itiraza en yakın asliye hukuk mahkemesinde bakılacağının anlaşılmış bulunmasına göre, talebin Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce değerlendirilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9068, Karar No: 2012/11333, Tarih: 14.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/9068 E.  ,  2012/11333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle, kesilen yetim aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum ile Asli Müdahil vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının annesi Ummahan Çetmi'nin davaya müdahale harcı yatırmadığı halde asli müdahil olarak davaya katıldığı, usulüne uygun müdahale olmadığından temyiz itirazlarının reddine, SGK.'nun temyizine gelince;

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7411, Karar No: 2019/5252, Tarih: 06.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7411 E.  ,  2019/5252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

1- Temel ceza belirlenirken önce emvalin yakacak nevinden olması nedeniyle 6831 sayılı Kanun'un 91/1-ikinci cümlesi uyarınca indirim yapılması, sonra suçun işlenmesinde motorlu testere kullanılmasından dolayı 6831 sayılı Kanun'un 91/4. maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken uygulama sırasında hataya düşülerek sanığa fazla ceza tayini,

2- TCK'nun 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infazda yetkinin kısıtlanması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hükmün 2., 3., 4. ve 5. paragrafları çıkarılarak yerine 2. "Suçun konusu yakacak emval olduğundan 6831 sayılı Kanun'un 91/1-2. cümlesi uyarınca sanığın cezasından yarı oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

3.Sanığın ağaç kesme eylemini motorlu testere ile gerçekleştirmesi nedeniyle cezasından 6831 sayılı Kanun'un 91/4. maddesi uyarınca bir kat artırım yapılarak sanığın 3 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

4.Sanığın sosyal durumu, duruşmalardaki olumlu hal ve tavrı, cezanın sanığın geleceği üzerindeki muhtemel etkileri lehine takdiri indirim nedeni kabul edilmekle cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 2 ay 15 gün hapis ve 3 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

4.Sanığın sosyal durumu, duruşmalardaki olumlu hal ve tavrı, cezanın sanığın geleceği üzerindeki muhtemel etkileri lehine takdiri indirim nedeni kabul edilmekle cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 2 ay 15 gün hapis ve 3 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

5.Sanığa verilen gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nun 52/1-2 maddesi gereğince sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak günlüğü takdiren 20.00 TL adli para cezasına çevrilerek, sanığın 60.00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına", ibareleri yazılmak ve TCK'nun 52/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden "adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine" cümlesinin çıkartılıp yerine "ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında Cumhuriyet Başsavcılığı'nca hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarına" ibaresi yazılmak suretiyle başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.