muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3789, Karar No: 2018/12678, Tarih: 09.10.2018

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre; “Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II - Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II - Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Çevre Kanununa Göre Verilecek İdari Para Cezalarında İhlalin Tespiti Ve Ceza Verilmesi İle Tahsili Hakkında Yönetmeliğin 10.maddesinin 5.fıkrasında: “ Çevre mevzuatı ihlalinin belirlenmesi için fotoğraf, kamera ve diğer teknik cihazlardan yararlanılması veya numune alınması işlemi; ilgililerin olay mahallinden ayrılması, olayın kendine özgü mahiyeti gibi fiili imkansızlıklar nedeniyle yapılamadığı durumlarda Çevre Denetim Tutanağının vey Tespit Tutanağının düzenlenmesi ihlalin tespiti için yeterlidir.” hükmüne yer verilmiştir.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

Trakya Cam San. A.Ş. Otocam Fabrikasının yetkili müdürünün sanık ... olduğu ve çevreden sorumlu mühendis olarak sanık ...’in işletmede görev yaptığı suç tarihinde işletmenin atık deşarj çıkış noktasından alınan numunenin analiz sonuçlarının, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği ekindeki tablo 8’de belirlenen paremetrelerden kimyasal oksijen ihtiyacı (KOİ) için belirlenmiş limit değerlerin üzerinde bulgular içerdiği anlaşılmıştır.

Sanıklar beyanlarında, üretim gereği arıtma tesislerinin bulunmadığını, tespit tarihine kadar yapılan ölçümlerin normal değerlerde olduğunu, olay günü anlık bir yükselmenin meydana geldiğini sebebini bilmediklerini beyan etmişlerdir.

Bozma ilamı doğrultusunda bilirkişi raporu alınmış, 18/08/2017 düzenleme tarihli bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen raporda “Söz konusu çevre kirliliği olayıyla ilgili alıcı ortamda kalıcı kirlilikten bahsedilmek İçin dosyada yer alan bilgi ve belgelerin yeterli olmayacağı (alıcı ortamda yapılan analiz ve kirlenme etkilerinin değerlendirilmesinin yapılmadığı ve gerekse tek başına KOİ ile gerek mümkün olamayacağı) kalıcı kirliliğin tespiti için söz konusu bölgede uzun süreli ölçüm, analiz ve araştırmaların yapılması gerektiği kanaati tarafımızda oluşmuş olup; Davaya konu olan KOİ parametresinin. Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin Ek-I ve Ek-2 sinde bulunmaması sebebi ile toprakta, suda veya havada kalıcı kirliliğe sebebiyet verdiğinden bahsetmek uygun olmayacaktır.Yıl içerisinde alınan bir numunenin sonucunda KOİ parametresinin yüksek çıkması ve sonrasında yapılan diğer analizlerde limit altı çıkmasından dolayı, ilgili tarafın çevreyi kasten kirletmesi sonucunun çıkarılması uygun olmayacaktır. Dosya içerisinde fabrika çıkış atık suyunun, ortama yapmış olduğu deşarjın ortamda kalıcı organik kirlilik oluşturabilme ihtimali göz önüne alınarak alıcı ortamın farklı noktalarından grab (anlık numune) veya kompozit (birden fazla aym noktalardan farklı zamanlarda alman numuneler) numuneler alınarak analizin yapılması gereği mevcut olup, buna bağlı olarak ortamda kalıcı kirlilik tanımlamasının yapılabileceğini söyleyebiliriz. Ancak çıkan değerin uzun süreli ve devamlılık olmadığını dosya içerisinde anlaşılması ile bu husus değerlendirilememektedir." şeklinde görüş bildirilmiştir.

Yapılan numune alma işleminde deşarj edilen atık suyun bilirkişi raporunun sonuç kısmında belirtildiği üzere çevrede kalıcı bir etki gösterip göstermeyeceğinin öngörülemeyeceği belirtilmiş ise de, bu husus TCK’nın 181/3-4 fıkraları açısından uygulama yapılamayacağı anlamına gelmekte olup, aynı Kanunun 181/1. fıkrası uyarınca mahkumiyet kararı verilmesine engel teşkil etmemektedir.

Yapılan numune alma işleminde deşarj edilen atık suyun bilirkişi raporunun sonuç kısmında belirtildiği üzere çevrede kalıcı bir etki gösterip göstermeyeceğinin öngörülemeyeceği belirtilmiş ise de, bu husus TCK’nın 181/3-4 fıkraları açısından uygulama yapılamayacağı anlamına gelmekte olup, aynı Kanunun 181/1. fıkrası uyarınca mahkumiyet kararı verilmesine engel teşkil etmemektedir.

Olay tarihinde sanıkların görev yaptığı işyerinden dereye boşaltılan atığın çevreyi kirletici nitelikte olduğu anlaşılmakla, tüm dosya kapsamına göre, yargılamaya konu atıkların doğrudan alıcı ortam olan suya verilmesi nedeniyle, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nin 4/j, 16/a-b maddelerine aykırı davranılarak çevrenin kasten kirletildiği anlaşıldığından, yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle katılan Kırklareli Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/471, Karar No: 2015/13100, Tarih: 02.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/471 E.  ,  2015/13100 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti,

genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı iş akdinin haksız feshedildiğini ileri sürerek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı iş akdinin dava dilekçesinde 28/07/2011 tarihinde feshedildiğini, 12/08/2011 tarihli noter ihtarnamesinde ise; “… 23.07.2011 tarihinde müdür..., benim ... e kamyonu götürüp getirdiğimi ve gece 3 kadarda çalıştığımı bilmesine rağmen beni ertesi gün Pazar günü içinde çalışmamı söyledi, bende, ... çok yorgunum dememe rağmen hayır çalışacaksın yoksa defolup git dedi bende Pazar günü yorgun olduğum için işe gidemedim, bunun üzerine pazartesi işe gittiğimde beni iş den kovdu ve güvenlikçilere tembih ederek anahtarları tarafıma verilmemesini sağlamıştır. Karşı taraf beni 25.07.2011 tarihinde iş den kovmuştur..”açıklamaları ile 25/07/2011 tarihinde feshedildiğini bildirmiştir. Dosyada mevcut Temmuz 2011 bordrosunda, davacıya 23 günlük ücret tahakkuk ettirildiği yazılıdır.

İş akdinin haklı nedenle feshedildiğini iddia eden ispatla yükümlüdür.

Somut olayda; davalı işveren, davacının devamsızlık yaptığını savunmuşsa da, buna ilişkin tanık dinletmemiştir.Yukarıda belirtildiği üzere davacıya 23 günlük ücret tahakkuk ettirilmesi karşısında, davacının 12/08/2011 tarihli ihtarnamesinde ki açıklamanın oluşa uygun olduğu anlaşılmaktadır.

Sonuç olarak, davacının iş akdinin devamsızlık haklı nedeniyle feshedildiği, ispat yükü üzerinde olan işveren tarafından usulünce ispatlanamadığından, davacının hizmet akdinin haksız olarak 25/07/2011 tarihinde işveren tarafından feshedildiği kabul edilerek, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin hesabının yapılarak, hüküm altına alınması gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile kıdem ve ihbar tazminatının reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9942, Karar No: 2008/10382, Tarih: 15.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/9942 E.  ,  2008/10382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 15.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13779, Karar No: 2010/15558, Tarih: 17.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/13779 E.  ,  2010/15558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo takibine konu edilen senetteki imzaya itiraz üzerine yapılan yargılama sonunda, mahkemece imzanın borçulun eli ürünü olmadığının ispat edilemediğinden bahisle istemin reddine karar verilmiştir.

İİK.nun 170/3.maddesinde, inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu "anlaşılırsa" itirazın reddine karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Somut olayda Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 20.05.2009 tarihli raporda, inkar edilen imzanın borçluya ait olup olmadığının tespit edilemediğinin açıklandığı görülmektedir. Bu durumda yasada öngörülen "inkar edilen imzanın borçluya ait olduğunun anlaşılması" koşulu gerçekleşmemiştir. Senetteki imzanın borçluya ait olduğunu ispat külfeti, senet elinde olup takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece borçlu itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13931, Karar No: 2022/9108, Tarih: 20.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13931 E.  ,  2022/9108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Dairemize temyiz incelemesine gönderilen dosya kapsamına göre, davacının 20/12/2017 tarihinde Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurarak davalı ... şirketinden tazminat isteminde bulunduğu, Uyuşmazlık Hakem Heyetinin 17/05/2018 tarihli kararı ile başvurunun kabulüne karar verildiği, davalı vekili tarafından anılan karara karşı 28/05/2018 tarihinde itirazda bulunulduğu, İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazları dikkate alınarak 13/08/2018 tarihli ara karar ile TRH-2010 Yaşam tablosuna ve 1,8 teknik faize göre tazminatın yeniden hesaplanması için ek rapor alınmasına karar verildiği, aynı ara kararda taraf vekillerinden 1 aylık ek süre istenmesine, Sigortacılık Kanununun 30/16. maddesi uyarınca taraf vekillerine bir aylık ek süre istemine açık ve yazılı muvafakatlerini bildirmeleri için ara kararın kendilerine tebliğinden başlamak üzere beşer günlük kesin süre verilmesine karar verildiği, davalı vekilinin tahkim yargılamasının 1 aylık ek süre ile uzatılmasına muvafakat etmediklerini ve görevli mahkemede uyuşmazlığın çözülmesi gerektiğini beyan ettiği, davacı vekilinin ise sürenin uzatılmasına muvafakat ettiği, bunun üzerine İtiraz Hakem Heyetinin 15/08/2018 tarihli kararı ile ara kararda belirtilen işlemlerin yapılmasının 2 ayda tamamlanamayacak olması sebebiyle, 1 aylık ek süre alınmasına ihtiyaç duyulduğu ancak davalının 1 aylık ek süreye muvafakat etmediği, bu durumda sürenin uzatılamayacağı, yasada öngörülen 2 aylık süre içinde itirazın değerlendirilmesi ve sonuçlandırılması olanağı bulunmadığından, Sigortacılık Kanununun 30/16. maddesine göre uyuşmazlığın genel mahkemelerde çözümlenmesi gerektiği, bu nedenle davalının itirazının esası hakkında hüküm ve karar verilmesine yer olmadığına, işten el çekilerek dosyanın Sigorta Tahkim Komisyonuna iadesine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; davalı vekilinin Uyuşmazlık Hakem Heyetinin 17/05/2018 tarihli kararına karşı 28/05/2018 tarihinde itirazda bulunduğu, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz yetkilisince 01/06/2018 tarihli itiraz inceleme raporunun tanzim edildiği, ancak dosyanın davalının itirazlarının incelenmesi amacıyla İtiraz Hakem Heyetine hangi tarihte sevk ve havale edildiğinin dosya kapsamı ve Uyap kayıtlarından anlaşılamadığı, buna göre İtiraz Hakem Heyetinin yeterli süre olmaması sebebiyle dosyadan el çekilmesine ilişkin kararının yerinde olup olmadığının denetimi açısından dosyada yeterli bilgi ve belgenin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Şu durumda Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz yetkilisince 01/06/2018 tarihli itiraz inceleme raporunun tanzim edilmesinden sonra davalının itirazlarının incelenmesi amacıyla dosyanın İtiraz Hakem Heyetine hangi tarihte sevk ve havale edildiğinin bildirilmesi ve ondan sonra temyiz incelemesine gönderilmesi için dosyanın Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere saklayan İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12686, Karar No: 2016/2112, Tarih: 17.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/12686 E.  ,  2016/2112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın sorgusunun yapılması için ... Asliye Ceza Mahkemesine yazılan 10.01.2008 tarihli müzekkerede ''sanığın duruşmadan bağışık tutulmayı istediği takdirde sorgusunun yapılmasının belirtildiği ve bu müzekkerenin sanığa okunduğu ve sanığın da savunmasını yapması, bozmanın sanığın lehine olması nedeniyle duruşmadan haberdar edilmesinin yeterli olacağı, ayrıca bozmaya karşı diyeceğinin sorulmasında zorunluluk bulunmadığı cihetle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamış ve sanığın diş protez teknisyeni olduğuna dair belgesinin dosya içinde bulunması karşısında; belgeli diş protez teknisyeni olan sanığın eyleminin 1219 sayılı Kanun'un ek 7. maddesi kapsamında kaldığı ve aynı yasanın 5728 sayılı Kanun ile değişik ek 7/2. maddesi delaletiyle 41. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde doğrudan 5728 sayılı Kanun ile değişik 1219 sayılı Kanun'un 41. maddesi uyarınca ceza tayini, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin

08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,