muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2896, Karar No: 2016/3222, Tarih: 31.03.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/2896 E.  ,  2016/3222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan sanıklar ... ve ...'nin yapılan yargılanmaları sırasında; Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06/01/2016 gün ve 2016/13 E. 2016/12 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 31/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4922, Karar No: 2021/4013, Tarih: 24.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4922 E.  ,  2021/4013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Darısekisi Mahallesi 564 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesi’nin 27.11.2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere’ bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine’ ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak fark bedele dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 2-c) nolu bendinden (karar kesinleştiğinde) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (derhal) ibaresinin, 3- nolu bendinden (20.02.2012-07.02.2020 tarihleri) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (19.11.2011 tarihinden Dairemiz karar tarihi) ibaresinin yazılmasına,

b) 7 nolu bendinin çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16663, Karar No: 2017/1590, Tarih: 28.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/16663 E.  ,  2017/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Rucüan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı Kurum ile davalılar ... ve ... avukatlarınca istenilmesi ve davalılar ... ve ... avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.02.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalılar adına Av. ... ile karşı taraf adına Av. ... ve davalı ... adına Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava 01.09.2010 tarihli iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirlerden oluşan kurum zararının davalı işveren ve üçüncü kişilerden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanun’unun 21.maddesidir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, hükmü temyiz eden tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tercih edilmek suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca sigortalının hak sahipleri yönünden gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi hatalıdır.

2-Öte yandan, Mahkemenin, davalı işveren ve üçüncü kişilerin davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasanın 21/1-4. madde hükmü kapsamında, teselsüle dayalı sorumluluk tutarlarını belirlemeye yönelik hükmü de eksik incelemeye dayalıdır.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin işveren(ler) kusuru karşılığı ile ilk peşin değerli gelirin yarısının üçüncü kişi kusuru karşılığını oluşturan tutar toplamından işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve ilkeler ışığında, davalı işveren ve üçüncü kişilerin 5510 sayılı Yasanın 21. madde hükmü kapsamında teselsüle dayalı sorumluluk tutarları belirlenmesi gerekirken, anılan ilkeler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisi hatalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, hükmü temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'ne iadesine, davacı Avukatı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan ... ve ...'ne yükletilmesine, davalılar ... ve ... Avukatı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, 28.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12927, Karar No: 2024/25628, Tarih: 04.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/12927 E.  ,  2024/25628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

A. Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanığın atılı suçu işlemediğine,

3. Mahkûmiyete yeterli somut delil bulunmadığına,

4. Ele geçen madde miktarının kullanım sınırlarında olduğuna,

5. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesinde yer alan indirim hükmünün uygulanması gerektiğine,

6. Sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna,

7. Sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

8. Şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine,

9. Beraat kararı verilmesi gerektiğine,

10. Lehe olan tüm hükümlerin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, temel cezaların alt sınır aşılarak belirlenmesine, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararında sanık ve müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bursa 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/430, Karar No: 2009/471, Tarih: 04.11.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/13-430 E.  ,  2009/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4.Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 29.04.2009

Taraflar arasındaki “Kooperatife üye kaydı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda  Ankara 4.Tüketici Mahkemesinin görevsizliğine dair verilen 18.02.2008 gün ve 2008/72 E.,-2008/63 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 03.11.2008  gün ve 2008/6709-12895  sayılı ilamı ile; (...Davacı, davalılardan  ...İnşaat Mobilya Dekorasyon Sanayi  ve Ticaret Limited  Şirketi  ile diğer davalı ...Konut Yapı Kooperatifi arasında  15.05.2004 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunduğunu, bu sözleşmeyle yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerden birini taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile davalı yükleniciden satın aldığını, ancak inşaatın bitirilip dairenin teslim edilmediğini ileri sürerek, yüklenici ile yapılan temlik sözleşmesi gereğince davalı ....Konut Yapı Kooperatifine üyeliğinin tesisine karar verilmesini istemiştir.

Davalı kooperatif, davalı yüklenici şirketin sözleşmeden kaynaklanan edimlerini yerine getirmediğini, inşaatın mevcut hali ile davacının kooperatiften bir istekte bulunamayacağını, davada görevli mahkemenin de Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiş, diğer davalı ise davaya cevap vermemiştir..

Mahkemece, 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 99.maddesi gereğince söz konusu kanunun uygulanmasından kaynaklanan hukuk davalarının, tarafların tacir olup olmadıklarına  bakılmaksızın mutlak ticari  dava olduğu, bu nedenle davaya bakmakla görevli mahkemenin de Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu kabul edilerek, dava dilekçesinin görev yönünden reddine, dosyanın  görevli Ankara Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 99.maddesinde, “Bu kanunda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın ticari dava sayılır.” hükmü bulunmakta ise de, Yasanın anılan hükmünde belirtilen ticari davalar, kooperatif  ile ortağı arasındaki hukuk davalarıdır.  Somut olayda davacı, davalı kooperatifin ortağı olmadığından, taraflar arasındaki ihtilafa 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun uygulanması ve bu nedenle de davanın ticari dava sayılması mümkün değildir. Kooperatifle diğer davalı şirket arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan şahsi hakkın yüklenici tarafından davacıya temlik edilmesi de, bu sonucu değiştirmez.

4822 sayılı Kanununla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanununun 3.maddesi (c) bendi ile konut ve tatil amaçlı taşınmaz mallar da Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun kapsamına alınmıştır. Anılan yasanın (e) bendindeki tanıma göre tüketici, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi, (t) bendindeki tanıma göre de satıcı, kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetler kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri ifade eder. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanununun 23.maddesi hükmüne göre de, bu kanunun uygulanması ile ilgili çıkacak her türlü ihtilafa Tüketici Mahkemelerinde bakılması gereklidir. Dava konusu taşınmaz konut niteliğinde olup, davanın dayanağı olan sözleşme de, yükleniciden kazanılan kişisel hakka ilişkin bulunduğundan, taraflar arasındaki uyuşmazlığa 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun uygulanması gerekli olduğu gibi, aynı yasanın  23.maddesi gereğince de davada görevli mahkeme de Tüketici Mahkemesidir. Bu nedenle mahkemece işin esası incelenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava kooperatife üye kaydı istemine ilişkindir.

Mahkemenin Ticaret Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle  verdiği görevsizlik kararı, Özel Dairece yukarıda belirtilen nedenle bozulmuş, mahkemece” 1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 99. maddesinin 1.fıkrasına göre Kooperatifler Kanunundan kaynaklanan tüm hukuki uyuşmazlıklar ticari dava sayılacağı” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu’nun 99.maddesinin 1.fıkrası” Bu kanunda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın ticari dava sayılır.” hükmünü içermektedir.

Somut olayda kooperatife üye kaydedilmesi istemi bulunduğuna göre bu dava mutlak ticari davadır. Ticaret Kanunu 5.maddesi uyarınca bu davalara o yerde Ticaret Mahkemesi varsa bu mahkemenin bakması yasa gereğidir. Bu durumda yerel mahkemenin davada Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli bulunduğuna ilişkin görevsizlik kararı usul ve yasaya uygun olup direnme kararının onanması gerekir.

S O N U Ç : Davacı vekilinin  temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04.11.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11859, Karar No: 2014/15792, Tarih: 14.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/11859 E.  ,  2014/15792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesinde, kısa kararın taraf vekillerinin yüzüne karşı 30/10/2013 tarihinde tefhim edildiği, gerekçeli kararın davalı vekiline 10/01/2014 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin 08/11/2013 havale tarihli dilekçe ile hükmü temyiz ettiği, mahkemece 30/10/2013 tarih ve 2013/491 E – 2013/91 K numaralı ek karar ile davalı vekilinin temyiz talebinin süreden reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Davalı vekilinin temyiz talebinin süreden reddine dair mahkemece verilen 30/10/2013 tarih ve 2013/491 E – 2013/91 K numaralı ek kararın temyiz edilip edilmediği ve temyiz edilmiş ise hangi tarihte temyiz edildiği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Ancak UYAP sisteminden yapılan araştırmada, bahsi geçen ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olabileceği anlaşılmıştır.

Eğer bu ek karar temyiz edilmemişse dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmemesi gerekmektedir.

Bu nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin süreden reddine dair mahkemece verilen 30/10/2013 tarih ve 2013/491 E – 2013/91 K numaralı ek kararın temyiz edilip edilmediği, eğer temyiz edilmişse kim tarafından ve hangi tarihte temyiz edildiği araştırılarak, temyize dair ilgili tüm belgelerin dosyaya konması ve bu şekilde usuli işlemler tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/05/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8632, Karar No: 2012/9306, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8632 E.  ,  2012/9306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı İSKİ Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkili tarafından kasko sigorta poliçesi ile sigortalanan aracın biriken yağmur suyu nedeniyle hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek ödenen 8.737,50 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne 8.375,50 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 476,35 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı İSKİ Genel Müdürlüğünden alınmasına 13.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.