muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/875, Karar No: 2018/1906, Tarih: 12.12.2018

Her ne kadar mahkemece, davalı kurum tarafından düzenlenen 04.06.2004 tarihli kaçak kullanım tespit tutanağına istinaden, 27 günlük kaçak kullanım süresi üzerinden hesaplama yapılan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle raporda belirtilen miktar üzerinden hüküm oluşturulmuş ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporları, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda tespit içermediğinden hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır.

O halde mahkemece; davacı tarafından dava konusu edilen faturanın, ek tahakkuka ilişkin olarak yapılan 31.12.2004 tarihli ve toplam 198.956,75 TL bedelli elektrik faturası olduğu, davacının, davalı kurum tarafından geçmiş dönemlere ilişkin yapılan ek tahakkuk bedelinden sorumlu olmadığı gerekçesiyle iş bu davayı açtığı, davalının savunmasında, muhtelif ilave adı altında faturada düzenlenen kısmın, 2003/3 dönemi başlangıcı olan 01.03.2003 tarihi ile tutanak tarihinden önceki son sayaç okuma tarihi olan 01.08.2003 tarihine kadar olan dönemdeki eksik alındığı düşünülen tahakkuk olduğunu bildirdiği anlaşılmakla davacının talebi ve davalının belirtilen bu savunması dikkate alınmak suretiyle yeniden, konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak tarafların itirazlarının karşılanması, bunun sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Davacı vekili, taraflar arasında abonelik ilişkisi bulunduğunu, davalı yanca müvekkili aleyhine 198.956,75TL bedelli fatura düzenlenmiş ise de, bu faturanın 479,54TL tüketim tutarı dışındaki kısmının neden kaynaklandığının belli olmadığını, müvekkilinin 198.956,75TL enerji tüketmesinin mümkün bulunmadığını belirterek anılan fatura miktarından dolayı müvekkilinin davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacı abonenin kaçak elektrik kullanmasından dolayı hakkında iki kez tutanak düzenlendiğini ve bu eylemleri sonucu müvekkilince yapılan tahakkukun da yasal mevzuata uygun bulunduğunu ileri sürerek davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, davacı abonenin davaya konu 198.956,75TL’lik faturadan dolayı 15.159,35TL borçlu olduğunun tespitiyle bu tutarın mahsubu sonucu 183.797,40TL’lik kısım itibariyle borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, davacı abonenin davaya konu 198.956,75TL’lik faturadan dolayı 15.159,35TL borçlu olduğunun tespitiyle bu tutarın mahsubu sonucu 183.797,40TL’lik kısım itibariyle borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Özel Dairece hükme esas alınan bilirkişi raporlarının yeterli ve denetime elverişli olmadığından tarafların iddia ve savunmaları gözetilerek konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden yeniden rapor aldırılarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle yerel mahkeme kararı bozulmuştur.

Yerel Mahkemece uyulan bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen 16.03.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre dava konusu fatura için ödenmesi gereken bedelin normal tüketilen enerji bedeli, buna ait belediye vergisi ile KDV bedelinin toplamından oluşması gerektiği, bu bedelin 570,66TL olduğu belirtilmiş ise de davacı, mahkemece verilen daha önceki hükmü temyiz etmediğinden o kararda verilen miktarın davalı lehine kazanılmış hak oluşturduğu, bilirkişi raporunun da oluşa uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle 31.12.2004 tarihli 198.956,75TL bedelli fatura bedeli ile davacının davalıya 15.159,35TL dışında borçlu olmadığınıN tespitine karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından yeniden temyizi üzerine, Özel Dairece bozma gereğinin tam olarak yerine getirilmediği, hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunun yeterli incelemeyi içermediği gibi Yargıtay denetimine de elverişli olmadığı, anılan raporda kaçak elektrik tespit tarihlerinde yürürlükte bulunan ilgili Yönetmelik hükümleri tartışılmadığı gibi davacının üç kez kaçak elektrik kullandığı iddia edildiği hâlde bu husus üzerinde de durulmadığı ve 3. kez kaçak elektrik kullanımına ilişkin faturanın dava konusu edilmediği gerekçesiyle irdeleme dışı bırakıldığının belirtildiği, oysa davalının savunmasının 3 kez kaçak elektrik kullanıldığının saptanması hâlinde Yönetmelik hükümleri gereği 2 kat üzerinden hesaplama yapılması gerektiği yönünde olduğu, davalının itirazları da gözetilerek olay tarihinde yürürlükte bulunan ilgili Yönetmelik hükümleri de tartışılmak suretiyle konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak 3 kişilik bilirkişi heyetinden yeniden ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile yerel mahkeme kararı ikinci kez bozulmuştur.

Mahkemece uyulan bozma kararı sonucu yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile davacı aboneye davalı kurum tarafından tahakkuk ettirilip tebliğ olunan 31.12.2004 tarihli 198.956,75TL bedelli fatura nedeni ile 15.682,32TL’lik kısmın mahsubu sonucu kalan 183.274,43TL borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle üçüncü kez bozulmuştur.

Mahkemece uyulan bozma kararı sonucu yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile davacı aboneye davalı kurum tarafından tahakkuk ettirilip tebliğ olunan 31.12.2004 tarihli 198.956,75TL bedelli fatura nedeni ile 15.682,32TL’lik kısmın mahsubu sonucu kalan 183.274,43TL borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle üçüncü kez bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki gerekçelerle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, mahkemece benimsenen bilirkişi raporunun yeterli olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre davacının talebi ve davalının savunması dikkate alınmak suretiyle yeniden konusunda uzman bilirkişilerden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınarak tarafların itirazlarının karşılanmasının ve bunun sonucuna göre karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce, mahkemece tarafların bozma kararına karşı diyecekleri sorulduktan sonra “Usul ve yasaya uygun Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 03.07.2013 tarih ve 2013/8729 esas 2013/11449 karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildi, tefhimle açık yargılamaya devam olundu” şeklinde ara karar kurulup, hemen arkasından tahkikatın bittiği bildirilerek verilen hükmün 1 numaralı fıkrasında “Mahkememizin 26.02.2013 tarih 2012/93 esas 2013/101 karar sayılı kararı yerinde görüldüğünden Yargıtay 3 Hukuk Dairesinin 03.07.2013 tarih 2013/8739-11449 esas-karar sayılı bozma ilamına uyulmamasına, mahkememizin 26.02.2013 tarih 2012/93 esas 2013/101 karar sayılı kararında direnilmesine…” şeklinde karar verilmiş olması karşısında verilen direnme kararının usulüne uygun olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasındadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usulü kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtayın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğerki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usulü müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulü kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usulü kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmünün, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usulü kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nın 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulü kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, taraf vekillerinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile taraflar yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usulü kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulü kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

SONUÇ: Davalı Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, tebliğ tarihinden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13346, Karar No: 2015/29909, Tarih: 13.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/13346 E.  ,  2015/29909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 6. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle,klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir.

Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; şikayetçinin 31/10/2008 tarihinde tahsil için ..... şubesine ibraz ettiği, keşidecisi ...... olan 25/10/2008 keşide tarihli 7.500 TL bedelli hamiline düzenlenen çekin sahte olduğunun belirlenmesi üzerine ödenmediği, şikayetçinin, çekin verdiği bonolar nedeniyle sanık tarafından ciro edilerek kendisine verildiğine dair iddiası karşısında, sanığın suça konu çeki sahte olduğunu bilerek kullandığı ve bu şekilde resmi belgede sahtecilik ve banka aracı kılınarak dolandırıcılık suçlarını işlediğine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'da farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun’un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. Maddesi ile Değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan, elde olunan haksız yararın iki katı esas alınmak suretiyle ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f-son ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla “5 gün”, "100 TL”, “15.000 TL”, adli para cezası terimlerinin çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "750 gün" adli para cezası ibaresinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 750 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 15.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.