muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9122, Karar No: 2022/11166, Tarih: 05.10.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9122 E.  ,  2022/11166 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 47. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak yeniden yargılama yapılmak üzere dosyanın Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 15.02.2017 tarihinden itibaren C grubu idareci primini almaya başladığı anlaşılan işçinin açtığı somut davada, davacının toplam 4.411,37 TL’lik alacağının kabulüne karar verilmiş ve kabul edilen bu miktar davalı tarafça temyize konu edilmiştir. Davacıya dava konusu idareci primi ödenmeye başlanmış olup somut dosyada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisi bulunmamaktadır. Belirtilen sebeple, temyize konu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11776, Karar No: 2008/1224, Tarih: 04.02.2008

**1. Hukuk Dairesi         2007/11776 E.  ,  2008/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAVSA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/02/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar miras bırakanları A.adına kayıtlı 1274 parsel sayılı taşınmazın komşu parsel maliki davalının açtığı ark nedeniyle yağmur sularından zarar gördüğünü ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve tazminat isteğinde bulunmuşlar, davacı M. Ş. davayı takip etmemiştir.

Davalı; çekişmeli taşınmaza tecavüzlü olmadığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı iddiası sabit görülmeyerek davanın reddine karar verilmiştir

Karar, davacı C.....Ş..... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, komşuluk hukundan kaynaklanan çekişmenin giderilmesi isteğine ilişkindir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmeştir.Dosya içeriğinden, toplanan delillerden davacının 274 parsel sayılı taşınmazın paydaşı olduğu, komşu 1278 parselin ise davalı adına kayıtlı bulunduğu görülmektedir.

Davacı, taşınmazlar arasında bulunan drenaj ağının mecrasının davalı tarafından değiştirilmesi nedeniyle akan yağmur sularının taşınmaza zarar verdiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davalının davacı taşınmazına müdahalesi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, iddianın ileri sürülüş biçiminden uyuşmazlığın komşuluk hukukundan kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

Ne varki bu hususta hükme yeterli bir araştırmanın yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Bilindiği üzere;çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet: geniş haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevlerde yükleyen bir ayni haktır. Medeni Kanunun 683. maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıklardan kaçınmakla yükümlü kılan aynı kanunun 737. maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik, sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir.

O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hakim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini gözönünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama,zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Bunun içinde zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

Hal böyle olunca;yukarıda açıklanan ilkeler gözetilmek suretiyle taraf delillerinin toplanması mahalline keşif yapılarak uzman bilirkişilerden, rapor alınarak, davacı taşınmaza zarar verilip, verilmediğinin, verilmişse kapsamı ile ne suretle giderileceğinin açıklıkla saptanması ve ondan sonra sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 4.2.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6613, Karar No: 2008/8834, Tarih: 28.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/6613 E.  ,  2008/8834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatih İcra Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 28.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18867, Karar No: 2007/8011, Tarih: 14.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/18867 E.  ,  2007/8011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Antalya l. Aile Mahkemesi

TARİHİ        :20.06.2006
Yargıtay — Esas No: 2006/198, Karar No: 2006/199, Tarih: 26.09.2006

Ceza Genel Kurulu 2006/2-198 E., 2006/199 K.

**Ceza Genel Kurulu 2006/2-198 E., 2006/199 K.**

**- EŞYA MÜSADERESİ

- MÜLKİYETİN KAMUYA GEÇİRİLMESİ

- SİLAH TAŞIMA

- YİVSİZ TÜFEK RUHSATNAMESİ VE DİĞER BELGELERE İLİŞKİN CEZALAR**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 54 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 43/A ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 18 ]

- 2521 S. AVDA VE SPORDA KULLANILAN TÜFEKLER, NİŞAN TABAN... [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

Müsadere isteminin reddine, belgesiz bulundurulan av tüfeğinin sahibi D…

….. D…

….'e iadesine ilişkin olarak Mihalgazi Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 26.10.2005 gün ve 52-71 sayılı kararın yasa yoluna başvurulmaksızın kesinleşmesinden sonra Adalet Bakanı tarafından yasa yararına bozma isteminde bulunulması üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesi 13.06.2006 gün ve 4906-11934 sayı ile;

"Mezkûr ihbarnamede;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5326 sayılı Kabahatler kanununda yetkili makamlardan ruhsat alınmaksızın kanuna göre yasak olmayan silahları park, meydan, cadde veya sokaklarda görünür bir şekilde taşımak suçunun tanımlandığı, aynı Kanunun 18. maddesinde mülkiyetin kamuya geçirilmesinin düzenlendiği, aynı maddenin 1. fıkrasında kabahatin konusunu oluşturan veya işlenmesi suretiyle elde edilen eşyanın mülkiyetinin kamuya geçireceğinin belirlendiği, 2521 sayılı Kanunun 13. maddesinde "Av tezkeresi veya yivsiz tüfek sahipliği belgesi olmadan yivsiz av tüfeği bulunduran veya taşıyanlar hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 549. maddesindeki ceza hükümleri uygulanır ve ayrıca tüfeğin müsaderesine hükmedilir" şeklindeki düzenlemeye göre, (av tüfeğinin Kabahatler Kanunun 43. maddesinde sayılan park, meydan, cadde ve sokaklar dışında taşınması hali hariç) bulundurulması veya taşınmasının müeyyide altına alınmadığı, ancak 2521 sayılı Kanunun 13. maddesinin halen yürürlükte bulunduğu ve ayrıca tüfeğin müsaderesine hükmedilebileceğinin düzenlenmiş olduğu gözetilmeden ruhsatsız av tüfeğinin müsaderesi yerine, sahibine iadesine şeklinde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu yazılı emre atfen ihbar olunmuştur.

Ruhsatsız av tüfeği taşımak suçundan dolayı S…

…. T…

…. hakkında 5326 sayılı Kabahatler Kanunun 43. maddesi uyarınca idari yaptırım kararı uygulanmış ve ruhsatsız av tüfeğinin 2521 sayılı Kanunun 13. maddesi gereğince müsaderesi için açılan dava sonucunda da Kabahatler Kanununda açıkça bu eylemden dolayı mülkiyetin kamuya geçirilmesi düzenlenmediğinden ruhsatsız olan av tüfeğinin sahibi olan D…

….. D…

….'e iadesine karar verilmiştir.

Ruhsatsız av tüfeği taşımak suçundan dolayı S…

…. T…

…. hakkında 5326 sayılı Kabahatler Kanunun 43. maddesi uyarınca idari yaptırım kararı uygulanmış ve ruhsatsız av tüfeğinin 2521 sayılı Kanunun 13. maddesi gereğince müsaderesi için açılan dava sonucunda da Kabahatler Kanununda açıkça bu eylemden dolayı mülkiyetin kamuya geçirilmesi düzenlenmediğinden ruhsatsız olan av tüfeğinin sahibi olan D…

….. D…

….'e iadesine karar verilmiştir.

2521 sayılı Kanunun 13. maddesinde ruhsatsız olarak av tüfeği bulundurma ve taşıma yasaklandığı, aykırı davranışlar için ceza öngörüldüğü halde, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 43. maddesinde sadece kanuna göre yasak olmayan silahların izinsiz olarak park, meydan, cadde veya sokaklarda görünür bir şekilde taşınması idari para cezasını gerektiren bir kabahat olarak düzenlenmiştir.

Ruhsatsız olarak av tüfeği bulunduran D…

….. D…

….'in eyleminin 2521 sayılı Kanunun 13. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve bu maddede de müsadere öngörüldüğü nazara alınarak, ruhsatsız olan av tüfeğinin müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, bu itibarla kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Mihalgazi Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 26.10.2005 gün ve 52-71 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına" karar vermiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 19.07.2006 gün ve 49500 sayı ile;

"5326 sayılı Kanunun 43. maddesinde yaptırıma bağlanan fiil ile 2521 sayılı Kanunun 13. maddesinde müeyyide altına alınan eylemler farklıdır. 2521 sayılı Kanununun 13. maddesinin cezai yaptırım olarak atıfta bulunduğu 765 sayılı TCK ve dolayısıyla 549. madde yürürlükten kalkmış olsa da, 2521 sayılı Kanunun 13. maddesinde, bu madde hükmüne aykırı davranma halinde ruhsatsız silahın müsadere edileceği açıkça ve ayrıca düzenlenmiş bulunmaktadır. Somut olayda, müsaderesi talep edilen ve D…

….. D…

….'e ait bulunan av tüfeği ruhsatsızdır. Ruhsatsız av tüfeğinin halen yürürlükte bulunan 2521 sayılı Kanunun 13. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi gerekmektedir. Yerel Mahkemenin ruhsatsız silahın zoralımına karar vermesi yerine, yazılı şekilde sahibine iadesine karar vermesi yasaya aykırıdır. Bu anlamda, Özel Dairenin bozma kararının bu yöndeki gerekçesine bir itirazımız bulunmamaktadır.

….. D…

….'e ait bulunan av tüfeği ruhsatsızdır. Ruhsatsız av tüfeğinin halen yürürlükte bulunan 2521 sayılı Kanunun 13. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi gerekmektedir. Yerel Mahkemenin ruhsatsız silahın zoralımına karar vermesi yerine, yazılı şekilde sahibine iadesine karar vermesi yasaya aykırıdır. Bu anlamda, Özel Dairenin bozma kararının bu yöndeki gerekçesine bir itirazımız bulunmamaktadır.

Ancak, Özel Dairece, bu hukuka aykırılık saptanıp Yerel Mahkeme kararı bozulmakla birlikte, kanun yararına bozma istemi münhasıran zoralım konusuna ilişkin olduğundan dolayı ruhsatsız silahın zoralımına da karar verilmesi gerekmektedir. Nitekim, YCGK'nun 23.12.2003 gün ve 2003/8-284-298, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 13.06.2006 gün ve 2006/5231-5234 sayılı kararları da bu doğrultudadır. Buradaki zoralım; kanundan doğan bir tedbir, güvenlik tedbiridir. (2521 m. 13, 5237 m. 54) Tedbirlerde kazanılmış haktan bahsedilemez. Bu nedenle, silahın sahibine teslimine karar verilmesi, onun açısından kazanılmış hak doğurmaz. Ruhsatsız olarak bulundurulan veya taşınan av tüfeğinin zoralımına karar verilmesi zorunludur ve aleyhe bozma yasağı bu tür durumlarda söz konusu olamaz. Kanun yararına bozma nedeni, yeniden yargılama yapmayı gerektiren nedenler arasında yer almamakta, mahkemece yeniden inceleme, araştırma yapılmasına ve yeni bir hüküm kurulmasına olanak bulunmamaktadır. Bozulan karar türü ve bozma nedeni, Özel Dairenin bozma kararı ile birlikte ruhsatsız silahın zoralımına karar vermesini gerektirmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; Yüksek Dairece, Yerel Mahkemenin kararının, bozulmasına ve ruhsatsız silahın zoralımına karar verilmesi gerekirken, "aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına" karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu kanaatine varılmıştır." görüşüyle itiraz ederek,

Özel Daire kararının kaldırılmasına, yasa yararına bozma isteminin kabulüyle Yerel Mahkeme kararının yasa yararına bozulmasına, av tüfeğinin müsaderesine karar verilmesini istemiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İncelenen olayda;

D…

….. D…

….'in ruhsatsız olarak uzun yıllar evinde bulundurduğu av tüfeği, 22.06.2005 tarihinde piknik alanında S…

…. T…

…. isimli kişi tarafından elde taşınırken kolluk görevlilerince görülmüş, av tüfeğine el konulduğu gibi, S…

…. T…

….. isimli kişiye de ruhsatsız av tüfeğini meydanda taşıması eylemi nedeniyle Kabahatler Yasasının 43. maddesi uyarınca 50 YTL idari para cezası verilmiştir.

Sözü edilen av tüfeğinin müsaderesi istemi ile açılan dava sonunda Yerel Mahkeme, ruhsatsız av tüfeklerinin müsaderesine olanak sağlayan 2521 sayılı Yasanın 13. maddesinin, sonradan yürürlüğe giren 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 18 ve 43. maddelerindeki düzenlemeler karşısında örtülü biçimde yürürlükten kalktığını belirterek, müsadere istemini reddetmiş, av tüfeğinin sahibi olan D…

Sözü edilen av tüfeğinin müsaderesi istemi ile açılan dava sonunda Yerel Mahkeme, ruhsatsız av tüfeklerinin müsaderesine olanak sağlayan 2521 sayılı Yasanın 13. maddesinin, sonradan yürürlüğe giren 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 18 ve 43. maddelerindeki düzenlemeler karşısında örtülü biçimde yürürlükten kalktığını belirterek, müsadere istemini reddetmiş, av tüfeğinin sahibi olan D…

….. D…

….'e iadesine karar vermiştir.

Adalet Bakanının bu kararın yasa yararına bozulması istemiyle yaptığı başvuru üzerine Yargıtay Özel Dairesi, 2521 sayılı Yasanın 13. maddesinin halen yürürlükte bulunması nedeniyle ruhsatsız av tüfeğinin sözü edilen madde uyarınca müsaderesi gerektiğini belirterek istemi yerinde bulmuş ve hükmü aleyhe sonuç doğurmamak üzere yasa yararına bozmuştur.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 2521 sayılı Yasanın 13. maddesinin, ruhsatsız taşınan veya bulundurulan av tüfeklerinin müsaderesini zorunlu kıldığını, müsaderenin zorunlu olduğu hallerde kazanılmış haktan söz edilemeyeceğini, müsadere davasının reddine ilişkin yerel mahkeme hükmünü yasa yararına bozan Özel Dairenin aynı zamanda müsadereye de hükmetmesi gerektiğini belirterek itiraz etmiştir.

Görüleceği üzere çözümü gereken hukuki uyuşmazlık, ruhsatsız bulundurulan av tüfeğinin 2521 sayılı Yasanın 13. maddesine göre müsaderesinin mümkün olup olmadığı ve ruhsatsız tüfeğin sahibine iadesine ilişkin kararın yasa yararına bozulması halinde Yargıtay'ın aynı zamanda av tüfeğinin müsaderesine de karar vermesinin gerekip gerekmediği hususlarında toplanmaktadır.

Belgesiz av tüfeği bulundurma veya taşıma eylemi, 2521 sayılı Avda ve Sporda Kullanılan Tüfekler, Nişan Tabancaları ve Av Bıçaklarının Yapımı, Alımı, Satımı ve Bulundurulmasına Dair Yasanın 13. maddesinde, önceki ceza sistemimizde suçlar bakımından cürüm ve kabahat olarak öngörülen ikili ayrıma uygun biçimde ve kabahat olarak düzenlenmiştir. Anılan maddede, av tezkeresi veya yivsiz tüfek sahipliği belgesi olmadan yivsiz av tüfeği bulunduran veya taşıyanlar hakkında Türk Ceza Yasasının 549. maddesindeki ceza hükümlerinin uygulanacağı, ayrıca tüfeğin müsaderesine hükmedileceği belirtilmektedir. Böylelikle, ceza yaptırımı bakımından paralellik sağlanması için Türk Ceza Yasasına gönderme yapıldığı halde, müsadere yönünden, Türk Ceza Yasasının genel hüküm niteliğindeki 36. maddesinin uygulanması tercih edilmemiş, bu hususta ayrı ve özel bir hüküm getirilmiştir.. Şu anda yürürlükten kalkmış bulunan 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 549. maddesinde öngörülen ceza yaptırımı ise, üç aya kadar hafif hapis veya otuz liradan beşyüz liraya kadar hafif para cezasıdır. Önceki bu yasal düzenleme ve yerleşik uygulamaya göre, belgesiz av tüfeği bulunduran veya taşıyan kişi 2521 sayılı Yasanın 13. maddesindeki yollama nedeniyle 765 sayılı Türk Ceza Yasasının 549. maddesindeki ceza yaptırımına tabi tutulmakta, ayrıca av tüfeği de 2521 sayılı Yasanın 13. maddesi hükmü uyarınca müsadere edilmekteydi.

Ancak 1 Haziran 2005 tarihinde 765 sayılı Türk Ceza Yasası yürürlükten kalkmış, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası ile 5326 sayılı Kabahatler Yasası yürürlüğe girmiştir. Bu değişiklikler, 2521 sayılı Yasanın 13. maddesinin halen yürürlükte bulunup bulunmadığının tartışılmasını gerekli kılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, sonradan yürürlüğe giren yasalardan 5237 sayılı Türk Ceza Yasasında, belgesiz av tüfeği taşıma veya bulundurma eylemi ile ilgili bir düzenleme bulunmamaktadır. Buna karşılık Kabahatler Yasasının 43. maddesinde, yetkili makamlardan ruhsat almaksızın yasaya göre yasak olmayan silahları park, meydan, cadde veya sokaklarda görünür bir şekilde taşıma eylemi kabahat olarak düzenlenmiş ve bu kişilere kolluk tarafından elli Yeni Türk Lirası idari para cezası verileceği ifade edilmiş, ayrıca 18. maddesinde de, kabahatin konusunu oluşturan veya kabahatin işlenmesi suretiyle elde edilen eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine olanak sağlanmış, ancak bu uygulamanın gerçekleştirilmesi, yasada o kabahat karşılığında mülkiyetin kamuya geçirilebilmesine olanak sağlayan açık bir hükmün mevcudiyeti koşuluna bağlanmıştır.

Yine Kabahatler Yasası ile getirilen sistemde, kabahatler karşılığında ancak idari yaptırımlar uygulanabilecektir. İdari yaptırımlar, idari para cezası ve idari tedbirlerden ibarettir. İdari tedbirler ise, mülkiyetin kamuya geçirilmesi ve ilgili yasalarda yer alan diğer tedbirlerdir. Ayrıca, Kabahatler Yasasının 3. maddesine göre, bu Yasanın genel hükümleri diğer yasalardaki kabahatler hakkında da uygulanacaktır. Her ne kadar anılan madde, Anayasa Mahkemesinin 22.07.2006 gün ve 26236 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 01.03.2006 tarih ve 108-35 sayılı kararıyla Anayasaya aykırı bulunarak, yayımından altı ay sonra yürürlüğe girecek biçimde iptal edilmişse de, iptal kararının geriye yürümeyeceği yolundaki ilke gereğince, Kabahatler Yasasının 3. maddesinin, halen hukuki sonuç doğurduğu da bir gerçektir. Öte yandan, yasalarda hafif hapis ve hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasanın 7. maddesi ile idari para cezasına dönüştürülmüştür.

Bütün bu kurallar birlikte değerlendirildiğinde, şu hususların öne çıktığı görülmektedir. 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren hafif hapis veya hafif para cezaları idari para cezasına dönüştürüldüğüne, idari para cezası da yeni sistemde sadece kabahatler bakımından kabul edilen bir yaptırım olduğuna göre, evvelce herhangi bir özel yasada düzenlenen ve karşılığında hafif hapis veya hafif para cezası öngörülmüş bulunan kabahat nev'inden tüm suçların anılan tarihten itibaren artık Kabahatler Yasasının sistemine tabi birer kabahat olarak kabulü gerekir. Önceki sisteme göre kabahate konu eşyanın müsaderesi mümkün iken, yeni sistemimiz, kabahatlerde müsadere yerine mülkiyetin kamuya geçirilmesi tedbirini benimsemiştir. Bu bakımdan, 1 Haziran 2005 tarihinden önce yürürlüğe girmiş bulunan özel yasalarda kabahat olarak düzenlenmiş bir eylem 1 Haziran 2005 tarihi veya sonrasında gerçekleştirilmişse, artık bu eylem karşılığında kişiye yaptırım olarak idari para cezası uygulanabilecek, ancak kabahatte kullanılan eşya müsadere edilemeyecek, buna mukabil yasada özel bir biçimde mülkiyetin kamuya geçirileceği kurala bağlanmışsa bu takdirde anılan idari tedbirin de uygulanması mümkün olabilecektir.

Bu genel prensibin 2521 sayılı Yasanın 13. maddesindeki düzenleme açısından da geçerli bulunup bulunmadığının ise ayrıca değerlendirilmesi gerekir. Bunun için öncelikle, anılan maddenin sonradan yürürlüğe giren Kabahatler Yasasının 18 ve 43. maddeleri ile örtülü biçimde yürürlükten kaldırılıp kaldırılmadığı saptanmalı, yürürlükte ise, anılan maddede tarif edilen eylem için yasalarda öngörülen cezai ve idari yaptırımların neler olduğu ortaya konulmalıdır.

Sürekli yasalar, başka bir yasa ile ortadan kaldırılıncaya kadar yürürlükte bulunan yasalardır. Böyle bir yasanın bütününün veya içerdiği kimi normların yürürlükten kaldırılması açık veya örtülü (dolaylı) biçimde gerçekleştirilebilir. Yürürlüğe giren bir yasadaki açık bir hükümle, önceki bir yasanın veya belirli normlarının yürürlükten kaldırılması, açık olarak yürürlükten kaldırmadır. Bir yasanın veya belirli bir hükmünün örtülü biçimde yürürlükten kaldırılması ise, aynı konuyu düzenleyen eski ve yeni yasa hükümlerinin birbiriyle çatışması, bağdaşmaması halinde söz konusu olur. Sonraki yasanın öncekini örtülü biçimde yürürlükten kaldırıp kaldırmadığı saptanırken, bunların özel veya genel düzenleme olup olmadıkları önem taşımaktadır. Öğretide kabul edilen görüş, sonradan yürürlüğe giren genel düzenlemenin, önceki özel düzenlemeyi örtülü biçimde yürürlükten kaldırmayacağı yönündedir.