muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6434, Karar No: 2019/9199, Tarih: 01.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/6434 E.  ,  2019/9199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat (her iki sanık hakkında)

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

... Grup İnşaat Ltd. Şirketi'nin sahibi ve yetkilisi olan sanık ... ile sanık ...'in ... Grup şirketinin Libya'da inşaat işi yapacağına, katılanın bu iş için şirket müdürü olarak atanacağına, işsiz oğlunun da yine bu şirkette işe sokulacağına inandırıp katılandan "ödünç para verme sözleşmesi" adı altında 30.000 TL aldıkları sonrasında ortadan kaybolup bu suretle katılanı dolandırdıkları iddai olunan olayda; sanıkların borç olarak şirket için alınan parayı inkar etmemeleri, sanık ... müdürlüğünü yaptığı ... İnşaat Ltd Şirketi tarafından Libya'da iş kurma inşaata başlama faaliyetlerinin Libya devletinde gerçekleşen siyasi sebeplerle gerçekleşemediğine yönelik sanıkların aksi ispatlanamayan beyanları ayrıca katılandan alınan para ve yapılacak işlemlerin sözleşmeye bağlanmış olması, tarafların bu sözleşmeyi ve altındaki imzayı inkar etmemeleri, katılandan alınan paraya karşılık sanıklar tarafından borç senedi verilmesi ile sanıkların doktor olan katılanın denetim imkanını ortadan kaldıracak nitelikte hileli bir davranışlarının bulunmaması karşısında; suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, bu haliyle taraflar arasındaki ilişkinin hukuki uyuşmazlık mahiyetinde kaldığı anlaşıldığından, netice olarak mahkemece verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin dolandırıcılık suçunun oluştuğuna dair temyiz itirazlarının reddiyle, sanıkların beraatine ilişkin hükmün ONANMASINA, 01/10/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

... Grup İnşaat Ltd. Şirketi'nin sahibi ve yetkilisi olan sanık ... ile sanık ...'in, ... Grup şirketinin Libya'da inşaat işi yapacağını belirterek katılanın oğlunun da şirkette müdür olarak çalıştırılacağına inandırıp katılandan "ödünç para verme sözleşmesi" adı altında 30.000 TL aldıkları, sonrasında ortadan kaybolup bu suretle katılanı dolandırdıkları iddia olunan olayda;

KARŞI OY

... Grup İnşaat Ltd. Şirketi'nin sahibi ve yetkilisi olan sanık ... ile sanık ...'in, ... Grup şirketinin Libya'da inşaat işi yapacağını belirterek katılanın oğlunun da şirkette müdür olarak çalıştırılacağına inandırıp katılandan "ödünç para verme sözleşmesi" adı altında 30.000 TL aldıkları, sonrasında ortadan kaybolup bu suretle katılanı dolandırdıkları iddia olunan olayda;

Tanıklar .... ve arkadaşı ...'nın; sanık ...'in görüşmede kendisinin de sanık ...'e 50.000 TL para verdiğini söyleyip güven telkin ettiği, mahkeme kabulünde "tercüme evraklarından ve Libya'nın olay tarihindeki karışıklıklarından" denilmesine rağmen dosya arasında herhangi bir tercüme evrakına rastlanılmaması ve dosyadaki arapça yazılı evrakların tercümelerinin yapılmaması hususları ile sanıklardan Libya'da yapılacağı söylenen işlerle ilgili yazılı belge olup olmadığının sorulmaması ve bu durumun araştırılmaması karşısında gerçeğin ve sanıkların kastlarının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; sanık ...'in de ...'e para verip vermediğinin, Libya'da yapılacağı ancak iptal edildiği söylenen iş ile ilgili belgelerin olup olmadığının araştırılması ve dosya içerisinde bulunan Arapça belgelerin tercümelerinin yaptırılarak söz konusu Libya ülkesindeki işin gerçek olup olmadığına dair bilgi ve belgelerin dosya arasına alınmasının ardından sanıkların kastlarının ve hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiğinden bahisle hükmün eksik inceleme ve araştırma nedenleriyle bozulması geretiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2012/27371, Karar No: 2013/20256, Tarih: 09.07.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/27371 E.  ,  2013/20256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun sabit olmadığına, eksik araştırmaya, erteleme kararı verilmemesine, lehe hükümlerin uygulanmadığına; Cumhuriyet Savcısının, müsadere kararı verilmemesine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Hüküm kurulurken adli para cezasına esas alınan gün üzerinden artırım veya indirim yapıldıktan sonra belirlenen sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı tayin olunan miktarın çarpılması sonucu cezanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle TCK.nun 61/8. maddesine aykırılık yapılması,

2- CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı olarak, sanığa verilen adli para cezasına esas alınan gün sayısı ile bir gün karşılığı takdir olunan miktar çarpılırken uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK.nda para cezalarının içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrilme adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezalarının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birin- ci fıkrasından ''Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL olmak üzere 180,00 TL'', ikinci fıkrasından "Adli para cezasının bir gün karşılığı 20,00 TL olmak üzere 140,00 TL" ibarelerinin çıkarılması, ikinci fıkradan sonra gelmek üzere mahkemenin taktiri doğrultusunda ''Sanığa verilen 7 gün adli para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlü- ğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek 140 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması ve hüküm fıkrasından "adli para cezalarının içtimaına" ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7375, Karar No: 2012/12210, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/7375 E.  ,  2012/12210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ve bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi uyarınca; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir.

Bu esaslara göre, gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. ... gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmaza daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmazların bulunması mümkün olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan ve satış tarihinin 1993 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınmadan 1242 ada 24 parselin satışının somut emsal olarak alınmış olması,

2-Dosya içerisinde, tapu maliklerinden ... 'e ait iki adet farklı veraset bulunduğundan bu verasetlerin iptallerinin söz konusu olup olmadığının araştırılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

2-Dosya içerisinde, tapu maliklerinden ... 'e ait iki adet farklı veraset bulunduğundan bu verasetlerin iptallerinin söz konusu olup olmadığının araştırılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13041, Karar No: 2010/7060, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/13041 E.  ,  2010/7060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... geldi duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketle imzalanan “... 12 ... (Konut) İnşaat Yapım ve Taşınmaz Devir Hizmet Sözleşmesi” gereğince davalı şirketin, 12 dönüm alan içinde bulunan ..., ... Mahallesi, pafta 112, ada 725, 91 parseldeki ... 12 Evleri F-2 no’lu villayı kendisine sattığını, toplam 865.855,96 TL satış bedelini ödediğini, ve var ki 12 dönümlük bir koru içinde park, tenis kortu, voleybol, basket sahaları ve ortak alan olarak planlanan site alanının 4 dönümlük bölümünün davalı şirkete ait olmadığının anlaşıldığını, söz konusu bu alanın ... Belediyesince park alanı olarak değerlendirildiğini, oysa ki davalı şirket tarafından gerek sözleşmede gerekse internet sitesinde, sözü edilen 4 dönümlük arazinin de, site içinde bulunacağının ve sosyal ve sportif tesisler olarak kullanılacağının taahhüt edildiğini, teknik şartnamede belirtilen sosyal ve sportif tesisleri de göz önüne alarak satın almış olduğu villaya yüksek bir bedel ödediğini, bu tesislerin yapılacağı davalı şirket tarafından taahhüt edilmemiş olsaydı, villa değerinin de bu kadar yüksek olmayacağını, bu koşullarda villa değerinin de önemli ölçüde azaldığını, öte yandan kalorifer sisteminin de arızalı olduğunu, bu konuda davalı şirkete 2009/13041-2010/7060

Defalarca bildirimde bulunmasına rağmen, arızanın giderilmediğini, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/204 Eğişik ... sayılı dosyası üzerinden yapılan delil tespitinde, bilirkişi kurulunca verilen raporda, “villanın ayıplı olması nedeniyle değerinin 1/5 oranında azaldığı, bunun karşılığının da 169.571,19 TL olduğu, kalorifer tesisatı ile ilgili arızanın giderilmesi için de 25.000,00 TL masraf gerektiği” hususlarının belirlendiğini, ayrıca saygın bir ... adamı olup, davalının ağır kusuru nedeniyle olaydan dolayı duyduğu üzüntü ve sıkıntı nedeniyle manevi tazminat alacağının da doğduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, toplam 150.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın, satış tarihinden itibaren işleyecek Merkez Bankası avans faizi oranında temerrüt faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, davacının halen, teslim aldığı konutta oturduğunu, İmar Kanunu uyarınca taşınmazın bir kısmının 9.6.2003 tarihinde zorunlu olarak Belediyeye terk edildiğini, teknik şartnamede sosyal ve sportif tesislerin terk edilen bu alanda yapılmasının, Belediyeden kiralanması kaydına bağlandığını, basiretli bir tacirden beklenen tüm gayreti göstermelerine rağmen Belediyenin söz konusu yeri kamuya açık park alanı olarak düzenlediğini, 4077 sayılı Kanunda düzenlenmiş olan ihbar sürelerine uymayan davacının, tazminat talebinde bulunamayacağını, kalorifer tesisatı ile ilgili olarak da herhangi bir ayıp ihbarında bulunulmadığını, olayda manevi tazminat koşullarının da oluşmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, olayda hileli bir işlemin söz konusu olmadığı, Belediyece tahsis işleminden vazgeçilerek, bir kısım alanın kamuya açık park haline getirilmiş olmasında davalının kusurundan bahsedilemeyeceği, mevcut ayıpların gizli ayıp değil, açık ayıp olduğu, gerek açık ayıplar, gerekse kalorifer tesisatındaki arıza nedeniyle süresinde yapılmış bir ayıp ihbarı bulunmadığı, manevi tazminat şartlarının da oluşmadığı belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacıya satılan konutun, internet sitesinde taahhüt edildiği halde 12 dönümlük bir koruda inşa edilmemesi, sosyal ve sportif tesislerin yapılmaması nedeniyle eksik ve ayıplı olarak inşa edildiği iddiası ile, ayıp oranında ödenen satış bedelinin iadesi istemine ilişkin 2009/13041-2010/7060

2-Dava, davacıya satılan konutun, internet sitesinde taahhüt edildiği halde 12 dönümlük bir koruda inşa edilmemesi, sosyal ve sportif tesislerin yapılmaması nedeniyle eksik ve ayıplı olarak inşa edildiği iddiası ile, ayıp oranında ödenen satış bedelinin iadesi istemine ilişkin 2009/13041-2010/7060

Olup, taraflar arasındaki 20.6.2003 tarihli sözleşme ile teknik şartnamenin eki olan vaziyet planında gösterilen ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 212 pafta, 725 ada, 91 parsel üzerinde inşa edilecek ... 12 evleri içinde yer alan F-2 no’lu villanın davacıya satıldığı, 30.12.2004 tarihinde tapuda tescil işleminin yapıldığı, 2005 yılının Şubat ayında da fiilen teslim edildiği ihtilafsızdır. Villaların satışına ilişkin internet ilanlarında, ... Evlerinin 12 dönümlük bir alanda inşaa edileceği, sitede kapalı yüzme havuzu, tenis kortu, basketbol ve voleybol sahası, çocuk oyun alanları, otoparklar ve yürüme yolları bulunacağı, sözleşmenin eki niteliğindeki teknik şartnamenin “Sitede Sosyal ve Sportif Tesisler” başlıklı 9. maddesinde de, (x) işaretli tesislerin Belediyeye terk edilen yeşil alan üzerinde yapılacağının ve villa sahipleri tarafından Belediyeye kira ödenmek kaydıyla kullanılacağının belirtildiği, ne var ki ana taşınmazın alanının 9.6.2003 tarihinde İmar Kanunu uyarınca yola ve yeşil alana terk sonucunda 6679,45 m2 kaldığı, teknik şartname ve internet sitesinde belirtilen sosyal ve sportif tesislerin yapılmadığı, Belediyeye terk edilen ve üzerinde sosyal tesisler yapılması taahhüt edilen 4 dönümlük alanın da Belediye tarafından halka açık park haline getirildiği anlaşılmaktadır.

Görüldüğü üzere, İmar Kanunu gereğince Belediyeye terk edilen taşınmaz üzerinde teknik şartnamenin 9. maddesi gereğince tenis kortu, basketbol ve voleybol sahaları, masa tenisi ve çocuk oyun alanları yapılacağı ve site sakinleri tarafından Belediyeye kira ödenmek kaydıyla kullanılacağı davalı şirket tarafından taahhüt edildiği halde, söz konusu sosyal ve sportif tesislerin yapılmadığı, davalı tarafından taahhüt edilen edimlerin de bu şekilde eksik ifa edildiği sabit olup, hayatın olağan akışı ve normal koşullar altında, dava konusu olayda olduğu gibi, site içindeki bir villayı satın alacak olan kişinin, belli bir kira karşılığında olsa bile, sadece site sakinlerinin kullanımına açık tutulacak olan sosyal tesislerden de yararlanacağını düşünmesi, villanın satış bedeli konusunda etkili olacak bir husustur. Dolayısıyla bu konudaki taahhüde rağmen, söz konusu sosyal tesislerin yapılmamış olması, alıcının satın alma kararını etkileyen, taşınmazın değerini azaltan bir husus olup, edimin ifasındaki bu yöne ilişkin eksiklik nedeniyle satıcının alıcıya karşı sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Davalı her ne kadar sosyal tesislerin yapımının, kamuya terk edilen alanın Belediyeden kiralanması şartına tabi tutulduğunu, gereken tüm gayreti göstermiş olmalarına rağmen, söz konusu yerin, kendilerine kiralanması konusundaki tekliflerinin, Belediye tarafından kabul edilmeyerek, 4 dönümlük alanın kamuya açık 2009/13041-2010/7060

park haline getirildiğini, bu nedenle olayın sözleşmenin 9. maddesinde belirtilen “mücbir sebep” kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini savunmuşsa da, söz konusu hükümde “inşaatın devamına engel olabilecek satıcının denetleyemeyeceği ya da engelleyemeyeceği haller ile savaş, isyan ....” gibi durumlar mücbir sebep olarak açıklanmış olup, bu durumun mücbir sebep olarak kabulüne de olanak bulunmamaktadır. Mahkemece, sosyal tesislerin yapılmamış olması, “açık ayıp” olarak nitelendirilip, süresinde ayıp ihbarı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, dava konusu olayda 4077 sayılı yasada düzenlenen “ayıplı ifa” değil “eksik ifa” söz konusu olup, 4077 sayılı Yasanın 30. maddesine göre, bu Kanunda hüküm bulunmayan hallerde genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, sözleşmeden kaynaklanan edimin ifasındaki dava konusu eksiklikler nedeniyle davacının 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde satıcının sorumluluğuna gidebileceği kabul edilmelidir. O halde mahkemece işin esası incelenerek, konusunda uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyeti aracılığı ile, davacının satın aldığı villanın, sözleşme ve teknik şartnamede belirtilen, internet sitesinde satışa arz edildiği şekli ve sosyal ve sportif tesislerin yapılmış olması halindeki rayiç değeri ile, yapılmamış olması halindeki rayiç değeri arasındaki fark, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli raporla tespit edilerek, tespit edilecek bu değer farkının ödetilmesine karar verilmesi gerekirken, taahhüt edildiği halde yapılmayan eksik işler yönünden olayda “ayıplı ifa” söz konusu olmadığı halde, ayıp ihbarının yapılmadığından bahisle davanın tümüyle reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: 1. bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 750,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 25.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5894, Karar No: 2018/6655, Tarih: 03.05.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/5894 E.  ,  2018/6655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.