muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1913, Karar No: 2017/3811, Tarih: 06.11.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/1913 E.  ,  2017/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözeşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedeli alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, bakiye kısmın konusuz kalması nedeniyle o kısımla ilgili karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava dilekçesine ekli vekâletname ve imza sirkülerine göre davacı şirketin yetkili temsilcilerinin Hasan Fehmi Kesin ve Ahmet Sabri Keskin olduğu anlaşılmaktadır. Davalının savunmasında belirttiği kabul edilmeyen iki banka dekontundaki ödemelerin yapıldığı ve bilirkişi raporuna göre mahkemenin kabul ettiği diğer ödemelerin yapıldığı şahıs Muti Keskin, davacı şirket yetkili temsilcilerinin babasıdır. Kural olarak 818 sayılı BK'nın 32 ve 6098 sayılı TBK'nın 40. maddesi hükümlerine göre yetkili bir temsilci tarafından bir başkası adına ve hesabına yapılan hukuki işlemin sonuçları, doğrudan doğruya temsil olunanı bağlar, alacak ve borçları temsil olunana intikâl eder. Hukuki muamelede bulunanın yetkili temsilci olmaması halinde temsil olunanı bağlamayacağından şahsen sorumlu olur. Ancak 818 sayılı BK'nın 38 ve 6098 sayılı TBK'nın 46. maddelerinde bir kimsenin yetkisi olmadığı halde temsilci olarak bir hukuki işlem yaptığı ve bu işlemi temsil olunan tarafından onandığı ve icazet verildiği taktirde temsil olunan bağlayacağı kabul edilmiştir.

HSBC Suadiye Şubesi'nden davalı iş sahibince Muti Keskin – Desen Reklam adına

./..

s.2

15.H.D.

2016/1913

2017/3811

07.08.2012 tarihinde 3.717,00 TL ve yine aynı şubeden davalı iş sahibince .... Reklam adına 31.07.2012 tarihinde 7.723,10 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı tarafça Muti Keskin'e yapılan bu ödemelerin başka bir işle ilgili olduğu ileri sürülüp yasal delillerle kanıtlanmamıştır.

Bu durumda mahkemece Muti Keskin davacı şirketin yetkili temsilcisi olmamakla birlikte davacı şirket adı geçen şahsın şirket adına daha önceden yaptığı hukuki işlemler ve tahsilatlara icazet vererek defterine kaydettiği ve az yukarıda tarih ve miktarları belirtilen dekontlardaki ödemelerin başka bir iş nedeniyle yapıldığını da ileri sürüp kanıtlamadığından, davalının hesaplanan ödemelerine 3.717,00 TL ve 7.723,10 TL katılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu husu gözden kaçırılarak yazılı şeklide hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 06.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1242, Karar No: 2012/8296, Tarih: 16.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/1242 E.  ,  2012/8296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalının 28.05.2007 vade tarihli 20.860 TL bedelli, 28.05.2007 vade tarihli 20.000 TL bedelli senetlere dayalı olarak icra takibi yaptığını, senette davalının lehtar olarak gözüktüğünü, borçlunun dava dışı ... Tekstil San ve Tic. Ltd. Şti olmasına rağmen ilk cironun kendisi tarafından yapıldığını ciro silsilesinde kopukluk olmasından dolayı davalının meşru hamil olmadığını ileri sürerek, senetlerden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davaya konu bonoların ön yüzünde borçlu kısmında dava dışı ... Tekstil San ve Tic. Ltd. Şti kaşesinin üzerinde bir imzanın açıkta ikinci bir imzanın bulunduğu, her iki imzanın da davacıya ait olduğu, davacının anılan dava dışı sirketin yetkili temsilcisi olmasına göre ikinci imzalardan dolayı aval veren olarak borçlandığı, senedin arka yüzünde ilk cironun davacıya ait olmasının davacının davalıya karşı olan sorumluluğunu etkilemeyeceği, kaldı ki, davacının cirosundan sonra davalının cirosunun bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7793, Karar No: 2024/5504, Tarih: 10.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7793 E.  ,  2024/5504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1723 E., 2023/603 K.

KARAR : Kısmen kabul ile yeniden esas hakkında hüküm verilmesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/193 E., 2020/285 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın da kabulüne, tarafların boşanmalarına ve ferilerine, erkeğin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 162 nci ve 163 üncü maddesinde özel sebebe dayalı olarak açtığı davaların reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının müvekkiline karşı fiziki, duygusal ve sosyal şiddet eylemleri olduğunu, son bir yıl ayrı odalarda kaldıklarını, konuşmadıklarını, birlikte birşey yapmadıklarını ve son 4 aydır da ayrı yaşadıklarını ileri sürerek davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına ortak çocuğun velâyetinin babaya bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-davalı erkek vekili ıslah dilekçesinde özetle; kadının bir insana asla yakışmayan agresif, küfürbaz ve tehditkar kişiliği ve tesiri altına girdiğini, boşanma davası açacağını bildirdikten sonra, kadının hakaret ve tehdit içeren eylemlerde bulunduğunu, mal varlığını kaçırmakla müvekkilini tehdit ettiğini, mal varlığının büyük kısmını elden çıkardığını, gece, gündüz ayrımı yapmaksızın defalarca arayarak, müvekkilinin huzur ve sükununu bozduğunu, müvekkilinin iş arkadaşı olan ... ve ailesi ve de site sakinleri nezdinde müvekkili rencide ettiğini ve müvekkilinin haysiyetini, gururunu ve itibarını yerle bir ettiğini, 21.03.2017 tarihinde müvekkiline ait işyerine gelerek işyerine ait çok sayıda belgeyi ve menkulu çalmasından bahisle şikayetçi olduğunu, tüm maddî vakıaların aynı zamanda kadın ile müvekkili arasındaki evlilik birliğini temelinden sarstığını, her dönem sebepsiz yere şiddetli hakaretleri olduğunu, kadının odasını ayırdığını, ortak hane içerisinde sohbet, yemek yemek ve diğer iletişimin kesildiğini, evlilik birliğinden kaynaklı işleri dahi yapmadığını ileri sürerek davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 163 üncü maddesinde özel sebebe dayalı olarak boşanmalarına, aksi halde 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, erkek lehine 500.000 TL maddî ve 500.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesine, kadının davasının reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin evlilik birliği içinde ilgisiz, sinirli, agresif ve saldırgan davranışlar sergilediğini, müvekkiline psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, 2016 yılından itibaren eşini ve çocuğunu Paris'te bırakıp aniden ve sık sık Türkiye'ye gelip gitmeye başladığını, gidiş gelişlerinde eşini ve çocuğunu arayıp sormadığını, ihtiyaçları ile ilgilenmediğini, telefonda engellediğini, eve geldiği bir gün çocuğun önünde eşine fiziksel şiddet uyguladığını, tehdit ve küfürler ettiğini, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, evi terk ederek evlilik dışı ilişkisini sürdürerek tatile gittiğini, bu kadının tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, babalık görevlerini yerine getirmediğini, baskı altına aldığını, yaşanan olaylarda ağır kusurlu olduğunu belirterek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye bırakılmasına, ortak çocuk yararına aylık 15.000,00 TL tedbir ve iştirak, kadın yararına 15.000,00 TL tedbir ve yoksulluk, 500.000,00 TL maddî ve 500.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin başka bir kadın ile ilişkisi olduğu, eşine ve çocuğuna psikolojik şiddet uyguladığı, hor gördüğü, aşağıladığı, çocuğu uzun süre yalnız evde bırakıp başka bayanla tatile gittiği, sorumluluklarını ihlal ettiği, kadının ise eşine hakaret ettiği, aşağıladığı belirtilerek boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin kadına nispeten ağır kusurlu olduğu, gerekçesi ile her iki davanın da kabulüne, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 4.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 90.000,00 TL maddî ve 90.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 163 üncü maddesinde özel sebebe dayalı olarak açtığı davaların reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili, hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, hukuka aykırı delillerin hükme esas alınması, 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 163 üncü maddelerine dayalı davaların reddi, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ve tazminat taleplerinin reddi yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası talebinin reddi, maddî-manevî tazminat ve iştirak nafakası miktarları yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı-davacı kadın vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası talebinin reddi, maddî-manevî tazminat ve iştirak nafakası miktarları yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, erkeğin ve kadının kusur belirlemesine yönelik itirazlarının kabulü gerektiği, erkeğin başka bir kadın ile ilişkisi olduğu, eşine ve çocuğuna psikolojik şiddet uyguladığı, hor gördüğü, aşağıladığı, çocuğu uzun süre yalnız evde bırakıp başka bayanla tatile gittiği, sorumluluklarını ihlal ettiği, kadına yoğun hakaret, küfür ve tehditlerle psikolojik şiddet uyguladığı, kadına fiziksel şiddet uyguladığı, evi terk ettiği, kadının ise eşine hakaret ettiği, aşağıladığı, erkeğe küfür ve tehdit içeren sözler söyleyerek psikolojik şiddet uyguladığı belirtilerek erkeğin boşanmaya sebep olan olaylarda kadına nispeten ağır kusurlu olduğu ve tarafların ekonomik sosyal durumları, kusur durumu ve hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak kadın yararına takdir edilen tazminat miktarlarının az olduğu, kadın tarafından dosyaya sunulan sosyal medyadan elde edilen fotoğrafların hukuka aykırı olarak elde edildiğini ispat yükü erkekte olduğu, erkek dosya kapsamındaki bu delillerin hukuka aykırı şekilde elde edildiğini ispatlayamadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kusura ilişkin gerekçenin düzeltilmesine İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadın yararına 250.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, tarafların sair istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı erkek vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, hukuka aykırı delillerin hükme esas alınması, 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 163 üncü maddelerine dayalı davaların reddi, kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen tazminatlar, tazminat taleplerinin reddi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi yoksulluk nafakası talebinin reddi, maddî-manevî tazminat ve iştirak nafakası miktarları yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

2.Davalı-davacı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi yoksulluk nafakası talebinin reddi, maddî-manevî tazminat ve iştirak nafakası miktarları yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, tarafların kabul edilen davaları ve erkeğin 4721 sayılı Kanun'un 162 nci ve 163 üncü maddelerine dayalı davaların reddi koşullarının oluşup oluşmadığı, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile erkeğin reddedilen tazminat talepleri, nafakaların miktarı, kadının yoksulluk nafakası talebinin kabulü gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 162 nci ve 163 üncü maddeleri, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 176 ncı, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 329 uncu, 330 uncu ve 331 inci maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 370 inci ve 371 inci maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-davacı kadın yararına hükmolunan maddî ve manevî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci madde hükümleri nazara alınarak, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca daha uygun miktarda maddî ve manevî tazminat takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarları yönlerinden BOZULMASINA,

2.Davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden Aynur'a iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden Seyfettin'e yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

2.Davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden Aynur'a iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden Seyfettin'e yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14569, Karar No: 2016/6525, Tarih: 12.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/14569 E.  ,  2016/6525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle davacı kazalının maddi zararının tespitinde PMF yaşam tablosu yerine Dairemizce kabul görmeyen TRH-2010 yaşam tablosunun hesaplamaya esas alınmasının temyize konu edilmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA 12.04.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8747, Karar No: 2012/9434, Tarih: 06.04.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/8747 E.  ,  2012/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Muhalefet

Hüküm : Her iki sanık için; 2863 sayılı Kanunun 26.maddesi delaletiyle 73, TCK 50/1-a maddeleri uyarınca mahkumiyet, 2863 sayılı Kanunkapsamında kalan tarihi eserlerin müzeye teslimi, kapsam dışında kalanların sahibine iadesi.

2863 Sayılı Kanuna Muhalefet suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekili Av. ... yokluğunda verilen mahkumiyet kararının katılan vekiline tebliğ edildiğine dair tebligat parçası dosya içerisinde bulunmadığı gibi, kalemde yazı işleri müdürü tarafından ... isimli bir avukata her ne kadar gerekçeli karar tebliğ edilerek buna ilişkin 02/06/2008 tarihli tebliğ-tebellüğ belgesi düzenlenmiş ise de adı geçen avukatın hangi tarafı temsilen ve hangi sıfatla gerekçeli kararı tebellüğ ettiği anılan belgede belirtilmemiş olmakla,

Gerekçeli kararın katılan vekiline usulüne uygun şekilde tebliği yapılıp, hükmün temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi ile birlikte iade edilmesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6572, Karar No: 2014/35419, Tarih: 08.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/6572 E.  ,  2014/35419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/37040

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) Batı 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2009

NUMARASI : 2008/953 (E) ve 2009/520 (K)

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;