muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7191, Karar No: 2014/420, Tarih: 24.01.2014

26.04.1985, B.. G..’in 08.05.1992 ve M.. H..’nun 10.02.2005 tarihinde ölmüş olmaları ve şahsi iflas davasının niteliği itibari ile mirasçıların sorumlu tutulmasının mümkün bulunmadığı sonucuna varıldığından davalılar E.C., M.. H.., B.. G.. hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı T.. T.. vekili temyiz etmiştir.

Banka ortak ve yöneticilerinin sorumluluğu ve şahsi iflası, Türk bankacılık mevzuatında öteden beri kabul edilen bir hukuki müessesedir. Ortak ve yöneticilerin iflası konusunda bir tartışma bulunmamakla birlikte, süreç içinde yürürlüğe giren her yasada bu kimselerin sıfat ve görev durumları farklı biçimlerde ele alınmıştır. Mesela 4389 sayılı Yasa'nın şahsi iflası düzenleyen 17 nci maddesinde "bir bankanın yönetim kurulu ve kredi komitesi başkan ve üyeleri ile genel müdür, genel müdür yardımcıları ve imzaları bankayı ilzam eden memurları"nın kapsamda olduğu belirtilmiş; 5411 sayılı Yasa'da ise şahsi iflasa ilişkin düzenlemeyi içeren 110 uncu maddede "yöneticilerinin ve denetçilerinin" denmekle beraber, tanımları sıralayan 3 üncü maddede yöneticiler ibaresinin "bankanın yönetim kurulu, denetim komitesi ve kredi komitesi başkan ve üyeleri ile genel müdür, genel müdür yardımcıları ve imza yetkisine sahip mensuplarından; bölge müdürleri, şube müdürleri ve genel müdürlük merkez teşkilatında yer alan bölüm, kısım, grup ve bunlara eşdeğer isimler altında faaliyet gösteren birimlerin yöneticilerini" ifade ettiği belirtilmiştir.

Mahkemece HMK'nun 266 ncı maddesine açıkça aykırı biçimde görüşüne başvurulan ve hukuki değerlendirme içeren bilirkişi raporunda (ki bu rapor, büyük bir kısmı kopyalanmak suretiyle gerekçe haline getirilmiş ve hükme esas alınmıştır) bankacılık mevzuatındaki bu özel düzenlemelerin hüküm ve sonuçları görmezden gelinmek suretiyle, genel olarak tüzel kişilerin temsil ve ilzamı ile anonim şirketler hukukunda yöneticilerin sorumluluklarına ilişkin genel değerlendirmeler yapılarak, aleyhinde dava açılan kimselerin iflasına karar verilemeyeceğine dair görüş bildirilmiştir.

Oysa bir tüzel kişilik taşıyan ve anonim şirket olarak kurulan bankaların yönetici ve denetçilerinin şahsi iflası, MK. ve TTK. ile getirilen genel hükümlerden tamamen ayrı olacak biçimde bankacılık mevzuatı ile düzenlenmiştir.

Özel düzenlemenin bulunduğu yerde, genel hükümlerden hareketle ve hatalı hukuki değerlendirmelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14338, Karar No: 2024/7149, Tarih: 07.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/14338 E.  ,  2024/7149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarîyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2014 tarihli ve 2013/492 Esas, 2014/90 Karar sayılı Kararı ile hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyet, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından 22.04.2014 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz talebinde bulunulmuş olmasına rağmen itiraz hakkında işlem yapılmaksızın kararın 25.03.2014 tarihinde kesinleştirildiği, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği suç nedeniyle verilen mahkûmiyet kararının ihbar edilmesi üzerine İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2016 tarihli ve 2016/248 Esas, 2016/446 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklandığı ve temyiz edilmeksizin kesinleştiği, bu karara karşı İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.10.2019 tarihli ve 2019/8857 Esas, 2019/14458 Karar sayılı kararı ile "hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulüne uygun kesinleşmemiş olması nedeniyle açıklanamayacağı" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği, bozma kararı üzerine dosyanın İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/44 Esasına kaydedildiği, diğer yandan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/492 Esas 2014/90 Karar sayılı kararındaki iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükmün açıklanmasını geri bırakılması kararına karşı suça sürüklenen çocuk müdafiinin 22.02.2014 tarihli itirazının İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 15.02.2018 tarihli ve 2017/591 D. İş sayılı kararı ile kabulüne ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılmasına karar verildiği, bu karar üzerine yeniden görülen davanın İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/383 Esasına kaydedilerek konusu ve tarafları aynı olan 2020/44 Esas sayılı dosyayla birleştirilmesine karar verildiği, bu açıklamalar ışığında temyiz incelemesine konu olan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/44 Esas, 2020/292 Karar sayılı kararının artık geri bırakılan hükmün açıklanması mahiyetinde olmadığı tespit edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2, 31/3. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının, 5237 sayılı Kanun'un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımını kesen son işlem olan suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 26.12.2013 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşmiş olması nedeniyle düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12014, Karar No: 2019/27611, Tarih: 12.03.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/12014 E.  ,  2019/27611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa ait ... sokak no:15 ve No:19, .../İstanbul adreslerinde bulunan işyerlerinde kaçak saat ve gözlük satışı yapıldığına ilişkin ihbarlar üzerine mahkemeden alınan arama kararı ile ''...'' ibareli bahsi geçen işyerlerinde yapılan aramalarda iş yerlerindeki raflarda ve işyerlerinde bulunan çantaların içerisinde 110 adet kol saati, vitrin altındaki dolapta poşet içerisinde 4 adet aynı imei numarasına sahip Vertu marka cep telefonu, 12 adet ... marka ve 31 adet montblack marka kalem ve 10 adet cep telefonu bataryası ele geçirildiği ve anılan eşyalara kaçak olabilecekleri şüphesiyle el konulduğu, sanık hakkında 5607 sayılı Yasaya muhalefet iddiası ile kamu davası açıldığı, sanığın aşamalardaki sözlü ve yazılı savunmalarında; saatlerin Taşis kurumundan ihale yoluyla alınan veya Keskinler Medikal adlı iş yeri sahibi....'den alınan saatler olduğunu, cep telefonları ve bataryaların tamir amaçlı olarak kendilerine bırakılan telefonlar olduğunu, kalemlerin numune olarak kendilerine bırakılan kalemler olduğunu, suçlamayı kabul etmediğini belirttiği ve saatler ve kalemlere ilişkin Tasiş fatura ve satış evrakları ile yine saatlere ilişkin 10/01/2009 tarih ve ....no'lu ... tarafından düzenlenmiş alış fatura suretini ibraz ettiği, BTK dan gelen cevabi yazıda 4 adet cep telefonuna ait aynı imei numarasının sorgulanmasında söz konusu imei numarasının klonlu olduğunun tespit edildiğinin belirtildiği, ibraz edilen Tasiş evrakları ile bahsi geçen alış faturası ve ...'e ait yevmiye defteri fotokopisi üzerinde yapılan incelemeye ilişkin 23/02/2010 tarihli bilirkişi raporunda; ele geçen saat ve kalemlerin ibraz edilen Tasiş evrakları ile uyumlu olduklarının, faturanın yevmiye defterine usulüne uygun şekilde işlenmiş olduğunun, 4 adet cep telefonunun çalışmayan arızalı eski model telefonlar olduklarının, bataryaların ekonomik değeri olmayan ömrünü doldurmuş markasız bataryalar olduğunun, dava konusu eşyaların kaçak olmadıklarının belirtildiği, 07/05/2010 tarihinde mahkemece ek kararla kol saatleri, kalemler ve bataryaların sanığa iadesine karar verildiği, 21/02/2013 tarihli kararla ise 4 adet cep telefonunun kaçak olduklarından bahisle sanık hakkında 5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan mahkumiyet hükmü kurularak cep

telefonlarının müsaderesine hükmedildiği, dava konusu kol saatleri ve kalemlerin yasal olarak satın alınarak piyasaya arz edilmiş mallar olduğu, sanığa ait iş yerinin... Tuhafiye adlı işyeri olup faaliyet alanının hediyelik eşya alım satımı olduğu, cep telefonlarının kaçak oldukları sabit olmakla birlikte ticari miktar ve mahiyette olmadığı gibi, iş yerinin faaliyet konusu, sanık hakkındaki ihbarın konusu, telefonların ele geçiriliş biçimleri ve arızalı eski model telefonlar olduklarının belirlenmesi karşısında sanık tarafından ticari amaçla bulundurulduklarına ilişkin sanığın mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeksizin sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9822, Karar No: 2008/10254, Tarih: 13.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/9822 E.  ,  2008/10254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde 80.507,11 ABD Doları eğitim ve öğretim giderinin sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın sulh sözleşmesi doğrultusunda kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Geri çevirme kararı üzerine davalı .’a tebliğe çıkartılan mahkeme kararının babasına tebliğ edilmiş ancak birlikte oturup oturmadıkları tespit edilmemiş, davacı vekilinin temyiz dilekçesi ise adı geçene hiç tebliğ edilmemiştir. Mahkemece davalı . ile babasının birlikte oturup oturmadıkları tespit edilerek, oturuyorlarsa salt davacı temyiz dilekçesinin tebliği sağlanarak, oturmuyorlarsa mahkeme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesi tebliğ edilerek temyiz süresi de beklendikten sonra,

2-Geri çevirme kararında Tebligat Yasasının 35. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi daha önce muhataba usulüne uygun bir tebligat yapılması ve tebligat yapılan bu adresin değiştirilmesi ile yeni adresin bildirilmemesi veya tespit edilememesi halinde söz konusu olacağı belirtilmiş olmasına ve dosyada da davalı ... adına yapılmış bir tebliğde bulunmamasına rağmen, adı geçen davalıya yeniden yapılan tebliğin de Tebligat Yasasının 35. maddesine göre yapılmış olması doğru bulunmamıştır. Adı geçen davalıya Tebligat Yasası gereğince mahkeme kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesinin usule uygun olarak tebliği sağlanarak temyiz süresi de beklendikten sonra,

Temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kere daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/295, Karar No: 2008/270, Tarih: 26.03.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/4-295 E.  ,  2008/270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2007

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara Asliye 3.Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.05.2006 gün ve 2006/1-2006/164 sayılı kararın incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 14.06.2007 gün ve 2006/9459-2007/8117 sayılı ilamı ile; (...Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkilinin Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı, Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanı olduğunu, davalı televizyon kanalının ana haber bülteninde konuşan davalılardan T.. Ö..’ın müvekkilinin kişiliğine ağır hakaretlerde bulunduğunu, söylenen sözlerin onur kırıcı ve haksız fiil niteliğinde olduğunu ileri sürmüştür. Davalılar vekili ise müvekkillerinden T..Ö..’ın dava konusu konuşmayı Atatürkçü Düşünce Derneği Gençlik Kollarının düzenlediği “Avrupa Birliği Sürecinde Türkiye Nereye Gidiyor?” konulu bir panelde yaptığını, konuşmanın tamamı incelendiğinde kişilik haklarına saldırı içermediğini, Avrupa Birliği süreci, Gümrük Birliği ve hükümetin Gümrük Birliği ile ilgili tutumunun eleştirildiğini, ayrıca konuşmada saldırı teşkil edecek kesin yargı mevcut olmayıp sorgulayarak kamuoyunun aydınlatma yoluna gidildiğini, yayın kuruluşunun da konuşmayı aynen verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davalı T.. Ö..’ın davacıyı “sadistlik” ve “mazoistlik” ile suçlamasının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, M..K..K.. hakkındaki davanın ise husumet yönünden reddine karar verilmiştir.Davalı konuşması aynen; “Başbakan diyor ki; Gümrük Birliği bize zararlı oldu, 123 milyar dolar zarardayız diyor. Peki kardeşim sadist misin, mazoist misin? İnsana sorarlar niye oraya doğru koşuyorsun hala” biçimindedir. Görüldüğü gibi davalı, davacının sözleri ile davranışı arasındaki çelişkiyi vurgulamak amacıyla beyanda bulunmuştur. Dava konusu sözlerin sözlük anlamları ile günlük hayatta insanların yaygın olarak o sözcüklere yükledikleri anlamlar her zaman aynı olmayabilir. Nitekim davalının da az yukarıdaki sözleri, sözlükteki anlamında değil, yaygın olarak insanlar arasında her gün kullanıldığı anlam ile yani “kendisine zarar veren”, “başkasına zarar veren” anlamında kullanıldığı açıktır. Konuşmanın bütünü gözetildiğinde, bu kelimelerin sözlükteki anlamları ile kullanıldığını gösteren hiçbir bulgu mevcut olmayıp sözlükteki anlamları kastedilerek değil gerçeği gördüğü halde aynı yolda gitmekte ısrar etmesi kastedilerek “kendisine zarar veren”, “başkasına zarar veren” anlamında kullandığının kabulü gerekir. Şu durumda davanın tümden reddi gerekirken kısmen kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç :  Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 26.03.2008 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava,  kişilik haklarına saldırı nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.  Diğer bir anlatımla dava, tartışmalı  konuşmada yer alan açıklamaların kişilik değerlerine saldırı içerdiği  ve böylece hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

Anayasanın 28. maddesindeki basının özgür olduğu yolundaki güvence ve bu ilkeyi güçlendiren 5680 sayılı Basın Yasanın 1.  maddesindeki düzenlemenin ayrıcalık taşıyan konumu  ve özgürlüğü tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp yayınlarda  kişilik haklarına saygı gösterilmesi noktasında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde  yer alan MK’nun 24 ve 25. maddesinde ve yine özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluk ve gerekliliktir.

Bunun için Temel kriter, kamu yararıdır. Diğer bir anlatımla yayın, salt toplumun çıkarı gözetilerek yapılmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, ifade biçiminin yanlış olarak aktarılmasına neden olmamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel Basının bu işlerini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını yayında kamu yararı bulunmasını, ahlaki kurallara saygılı ve özellikle bu ilke doğrultusunda kişilerin onur ve hassasiyetini kırıcı ve zedeleyici ifade tarzından özenle kaçınılmasını zorunlu kılar.  Bu ilke ve kuralları gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur.

Davacıyı, hedef alan e davalı tarafından sarf edilen, “ Başbakan diyor ki, Gümrük Birliği bize çok zararlı oldu. 123 milyar Dolar zarardayız diyor. Peki kardeşim sen sadistmisin? Mazohist misin? İnsana sorular niye o tarafa doğru koşuyorsun hala şeklindeki hakaret içeren haksız ve hukuka aykırı ifadelerin yerleşik içtihatlara göre konu ile ifade arasında düşünsel bir bağ bulunmadan öz ile biçim arasında bir denge sağlanmadan konu ile ilgisi olmayan yersiz ve gereksiz sözler ile küçültücü, incitici açıklamalar olması nedeniyle manevi tazminata hükmedilmesini gerektirdiği ortadadır.

Bilinmedir ki , davacı tarafından yapılan açıklamaları benimsememek davalılara hakaret  hakkı vermez. Kişilerin, konum ve satatüleri ne olursa olsun, özde ve ilişilemez nitelikte şeref ve haysiyet değerleri vardır. Bu değerlerin ihlali, yasa tarafından müeyyidelenmiştir. (Bk m.49. MK. M.23-24)

“Mazosist”  ve  “sadist” sözcüklerinin  tekrarlanması dahi incitici anlamları bellidir.  Bunların isnadının soru formuyla  yapılmış olmasının hafifletici bir yanı da yoktur.  Davalı  anılan bu sözleri  kullanmadan da davacıyı  eleştirebilir, onun gerçek niyetini  kamuoyuna duyurabilir.  Düşüncede veya toplumsal  kullanışta bu sözcüklerin “ zarar veren” içeriğini taşımadığına ilişkin bir karine yahut bilimsel  veri  bulunmamaktadır. Kaldı ki inceleme notunda fotoğraflı dökümü ortaya konan davalı görüntüsündeki hakim psikoloji ve olayın ülke ötesi nüfusa da erişimini sağlayacak  televizyonda meydana gelmesi, ihlali daha  ağır ve zararlandırıcı kılmaktadır. Oysaki doğru olan  eleştiri hakkının kamu oyunun olumlu yönde oluşması ve toplumun ahlaki  değerlere sadık kalınarak daha ileriye götürülmesi amacıyla kullanılmalıdır. Davaya konu yazı ve söylemde eleştiri hakkı sınırları aşılarak davacı kamu oyunda küçük düşürülmüş, amaç aşılarak ahlaki ve etik  değerler ihlal  edilerek haksız ve kötüleme sergilenmek  suretiyle davacının manevi varlığı ve kişilik hakları  zedelenmiştir. Her ne gerekçe ile olursa olsun, hiç kimse insan onur ve  haysiyetiyle bağdaşmayan bir  muameleye tabii tutulamaz.

Basın özgürlüğü adı altında kişilerin  incitilmesi hakkı basına verilmemiştir.  Belirtilen nedenlerle,  eylemin kişilik haklarına  saldırının tipik ve ağır bir örneği oluşturması karşısında, yerel mahkeme kararının uygun bulunarak, dosyanın miktar incelemesi için Özel Dairesine gönderilmesi gerektiği    inancı içinde  çoğunluk görüşüne  katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2003/8547, Karar No: 2003/8696, Tarih: -

6. Hukuk Dairesi 2003/8547 E., 2003/8696 K.

**6. Hukuk Dairesi 2003/8547 E., 2003/8696 K.**

**- AKDE AYKIRILIK

- KİRALANANIN TAHLİYESİ**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan tahliye davasına dair karar davalılardan Loran Arşavir tarafından duruşmalı olarak süresi içinde temyiz edilmiş ancak işin mahiyeti bakımından dava duruşmalı işlerden olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verilmiş olup dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, akde aykırılık sebebiyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki kira sözleşmesi 1.5.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl sürelidir. Kiralananın cinsi dükkan olarak belirtilmiş ve deri, çanta ve aksesuarları işi için kullanılmak üzere kiraya verildiği açıklanmıştır. Kiracı kiralananı özenle ve tahsis amacına uygun olarak kullanmak zorunda olup aksi tahliye nedenidir. Dinlenen davalı şahitleri bu yerin 2002 yılına kadar sözleşmede belirtildiği şekilde kullanıldığını, 2002 yılında davacının oğlundan muvafakat alınmak suretiyle kullanma biçiminin değiştirildiğini ifade etmişlerdir.

Davacı eski hale getirme ihtarnamesini 2002 yılı içinde 15.5.2002 tarihinde keşide etmiş, eski hale getirilmesi için davalıya yedi günlük süre vermiş buna rağmen kiralanan eski hale getirilmemiştir. Kullanma biçiminin değiştirildiği tarih, ihtarnamenin keşide edildiği gün gözönünde tutularak, davacının oğlunun da kullanma biçiminin değiştirilmesini bilmiş olmasının davacıyı bağlamayacağı düşünülerek, sabit olan davanın kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün (BOZULMASINA), istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 4.12.2003 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8719, Karar No: 2017/3667, Tarih: 11.12.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/8719 E.  ,  2017/3667 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün reddine ilişkin Dairemizin 07.07.2015 gün ve 2015/407 Esas, 2015/5301 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi süresinden sonra şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetin reddine dair verilen kararın şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 07.07.2015 tarih ve 2015/407 E., 5301 K. sayılı ilamı ile, karara yönelik temyiz isteminin süresinde yapılmadığı belirtilerek, karara yönelik temyiz isteminin süreden reddine karar verilmiştir.

Bu kez, şikayetçi vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde tashihi karar isteyene iadesine, 11.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.