muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10946, Karar No: 2023/1257, Tarih: 15.02.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/10946 E.  ,  2023/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun’la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanarak 21.02.2019 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı vekilinin Anayasa Mahkemesine hak ihlali başvurusunda bulunması üzerine Anayasa Mahkemesinin 2019/6350 başvuru numaralı Kararı ile hak ihlali başvurusunun kabulü ile ihlalin sonuçları ortadan kaldırılmak üzere yeniden yargılama yapılması amacıyla dosyanın Hadim Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir.

Mahkemece Anayasa Mahkemesi kararı gereğince yapılan yargılama sonucunda; davacı idare lehine hükmedilen vekâlet ücretinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesince ihlalin ve sonuçlarının ortadan kaldırılması için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş olup İlk Derece Mahkemesince artık önceki kararlardan bağımsız olarak Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı çerçevesinde yeni ve ayrı bir inceleme yapılacağından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasında “Yargıtay’ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir" hükmü uygulanamaz. İlk derece mahkemesinin kararı, 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesinin 1 inci fıkrası kapsamında İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince verilen karar, temyiz yoluna tabi olmayıp istinaf yoluna tabidir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın Konya Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE,15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12614, Karar No: 2012/7508, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12614 E.  ,  2012/7508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle hükmedilecek maddi ve manevi tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının (sürekli iş göremezlik oranının) hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliği, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa göre sigortalı sayılanlar ve bunların bakmakla yükümlü oldukları veya hak sahibi çocuklarının çalışma gücü veya meslekte kazanma gücü kayıp oranlarının tespitine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

İş kazasının meydana geldiği veya meslek hastalığının başladığı tarihte Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamında çalışmakta olanların yapmakta olduğu iş sigortalının mesleği sayılır. Sigortalının mesleği, Yönetmeliğin 23.maddesine göre meslekte güç kayıp oranının belirlenmesindeki temel verilerden birisi olup sigortalının mesleği tam olarak belirlenmeden yapılacak sürekli iş göremezlik oranı tayini Yönetmelikle belirlenen yönteme uygun sayılmaz.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan 3.Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 17.06.2009 tarihli raporunda meslek grup numarası bildirilmediğinden grup 1 (bir) kabul edilerek davacının meslekte kazanma güç kayıp oranı belirlenmiş ise de işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının belirlenmesine esas sigortalının mesleği dikkate alınmadan sürekli işgöremezlik oranının belirlenmesi Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğine aykırıdır.

Yapılacak iş, davacının iş kazasının meydana geldiği tarihteki mesleği belirlenerek 3.Adli Tıp İhtisas Kurulundan ek rapor almak ve itiraz halinde dosyayı Adli Tıp Genel Kuruluna göndererek çıkacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı sağlıklı bir biçimde belirlenmeden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacının iş kazasının meydana geldiği tarihteki mesleği belirlenerek 3.Adli Tıp İhtisas Kurulundan ek rapor almak ve itiraz halinde dosyayı Adli Tıp Genel Kuruluna göndererek çıkacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı sağlıklı bir biçimde belirlenmeden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temiyz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3132, Karar No: 2012/8518, Tarih: 30.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3132 E.  ,  2012/8518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kamulaştırılan taşınmazın arsa niteliğindeki zeminine emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki yapılara ise resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu edilen taşınmaz ile ilgili olarak ...... 20. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/5 Esas sayılı dosyası üzerinden imar parsellerinin tapularının iptali ile kadastral çapa dönülmesi istemli olarak dava açıldığı ve söz konusu davanın derdest olduğu anlaşılmıştır.

4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 18/3. maddesi uyarınca taşınmazın mülkiyeti üzerinde ihtilaf olması halinde, taşınmaz hakkındaki mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın taraflarına aynı kanunun 10. maddesi uyarınca tebligat ve ilanların yapılması gerekir.

Bu durumda; mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın taraflarının davaya dahil edilmesi sağlanıp, Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca tebligat ve ilanlar da yapıldıktan sonra, tespit edilecek kamulaştırma bedelinin, ilerde hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere bankaya üçer aylık vadeli hesaba yatırılarak, hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Dava konusu edilen yapıların bedeli hesaplanırken, 2008 yılı ...... ayında ilan edilen ...... Bakanlığı resmi birim fiyatlarının dava tarihine eskale edilmesi sonucu bulunacak birim fiyatının bir sonraki yılın ...... ayı için ilan edilen birim fiyatını aşamayacağı gözetilmeden, hesaplama yapan bilirkişi kurulu raporu uyarınca hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine 30.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20434, Karar No: 2015/39346, Tarih: 09.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/20434 E.  ,  2015/39346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/97221

MAHKEMESİ : Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2010

NUMARASI : 2010/36 (E) ve 2010/314 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; diğer sanıklar Yaşar ve Muhammet ile önceden aldıkları karar doğrultusunda birlikte hareket ederek yağma eylemine doğrudan katıldığı anlaşılan sanık Semiye hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine aynı Yasanın 39. maddesiyle uygulama yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklardan, yargılandıkları suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. Y.., Y.. K.. ve M.. G.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin bölüm çıkartılıp, yerine, “Posta ve davetiye gideri olarak yapılan ve her bir sanığın payına düşen yargılama gideri miktarının 6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20,00 TL’den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yükletilmesine” tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1940, Karar No: 2020/3778, Tarih: 24.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/1940 E.  ,  2020/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2020/465-2020/364

İlk Derece

Mahkemesi : Tekirdağ 2. İş Mahkemesi

No : 2019/478-2019/94

Dava, ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf isteminin miktar nedeniyle reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8. maddesinin 3. fıkrasına göre, “Bölge adliye mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanunun 5. maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanunun, 6763 sayılı Kanun 5. maddesi ile değişik beşinci fıkrasına gör parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3. maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, Bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek Madde 1 hükmüne göre de, 362. maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 362/2. maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir”

HMK 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346. madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu Bölge adliye mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016-01.12.2016 tarihleri arasında 5.000 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000 TL; 01.01.2017 tarihi sonrası için 41.530 TL; 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530 TL; 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800 TL ve 01.01.2020 tarihi sonrası için 72.070 TL dir.

Somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması miktar itibariyle mümkün bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla kesinlik nedeniyle REDDİNE, 24/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12031, Karar No: 2025/3059, Tarih: 05.03.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/12031 E.  ,  2025/3059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.07.2024 tarihli ve 2024/352 Esas, 2024/171 sayılı YETKİSİZLİK Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23259, Karar No: 2011/23333, Tarih: 21.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/23259 E.  ,  2011/23333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece tefhim edilen kısa kararda "Şikayetin kabulüne, takibin iptaline" karar verildiği, gerekçeli kararda ise "Şikayetin kabulüne, takibin iptaline, dava niteliği gereği vekalet ücretine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurulmak suretiyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, temyiz süresi gerekçeli kararın tebliği ile başlayacağından ve borçlu vekiline gerekçeli karar tebliğ edilmediğinden adı geçenin 14.10.2010 tarihinde yaptığı temyiz istemi süresindedir. Bu nedenle Dairemizin temyiz talebinin süre aşımı nedeniyle reddine ilişkin 02.06.2011 tarih ve 2010/30249 esas, 2011/11467 karar sayılı ilamının kaldırılmasına oy birliği ile karar verildi.

Beyoğlu l. İcra Mahkemesi'nin 30.12.2009 tarih ve 2009/508-845 sayılı asıl kararının temyiz incelemesine geçildi:

Yukarıda açıklandığı gibi, mahkemece tefhim edilen kısa kararda vekalet ücretine yer olmadığı yönünde bir hüküm bulunmadığı halde, gerekçeli kararda vekalet ücretine yer olmadığına hükmedildiğinden kararlar arasında çelişki bulunmaktadır. 10.04.1992 gün ve 7/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca anılan çelişki bozma nedeni sayılmıştır. Bu durumda mahkemece, önceki kararlar ile bağlı olmaksızın çelişki giderilerek yeniden hüküm kurulması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4952, Karar No: 2010/2472, Tarih: 09.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4952 E.  ,  2010/2472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı şirkete ait fabrika binası ve idare binasının üst katını 01.04.2005 tarihinde kiraladığını, kira bedeli karşılığında davalı şirkete 56.000.00 YTL’lik 24 adet çek ve bono verdiğini, müvekkilinin kiralananı 27.09.2007 tarihinde boşalttığını, davalı şirket yetkilisine teslim ettiğini, mecurun tahliyesine kadar 46.000.00 YTL kira bedelinin davalı şirkete ödendiğini, tahliye tarihinden sonraki döneme ilişkin olarak davalı şirkete verilen toplam 10.000.00 YTL bedelli 4 adet bononun davalı şirket tarafından iade edilmediğini belirterek, davalı şirkete kira borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında kira kontratı olduğunu, davacının 27.09.2007 tarihinde gayrimenkulü boşalttığını beyan etmesi karşısında, kira akdinin sona erdiğinin kabul edilemeyeceğini, sözleşmede kiracının iki ay önceden haber vermesi şartıyla kira ilişkisinin son bulacağının kararlaştırıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve kira sözleşmesi ile sözleşmeye ek olarak düzenlenen özel şartlara göre kiracının iki ay önce haber vermek şartıyla kira akdinin sona ereceği ve 01.02.2008 tarihine kadar kiralayan tarafından sözleşmenin tek taraflı olarak feshedilemeyeceğinin kararlaştırıldığı, davacı tarafın sözleşmedeki şartlara uymadan taşınmazı 27.09.2007 tarihinde boşaltmasının özel şartlar kısmının ikince maddesine aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.