muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7922, Karar No: 2016/4223, Tarih: 09.05.2016

Eğer bu yol kabul edilir ise iki açıdan hukuka aykırılık söz konusu olacaktır

1) İlk kez yapılmış olan delil değerlendirmesinin gerekçeye yansıtılmasında eksiklik olacağından hakkında eksik gerekçe ile oluşturulan mahkumiyet hükmü onanmış olan kişinin ve üçüncü kişilerin bu kararın onanmasına yol açan delilleri, bu delillere dayanarak yapılan değerlendirmeler ile bunların gerekçelerini görebilmesi ve anlayabilmesini garanti eden Anayasa hükmü ile bağdaşmamaktadır.

2) Bu yapılan değerlendirme işlemine karşı sanık açısından yasa yolu kapatılmış olmaktadır. Yargıtayın, dosyanın tamamını ve bu arada belgeyi inceleyerek mahkeme kararını denetlemek değil de, mahkemece yapılmayan incelemeyi doğrudan kendisi hakim yerine geçerek aldatıcılık niteliğinin varlığını tespit ettiğini kararında işlemek suretiyle maddi meseleyi sonuçlandırması durumunda, bu değerlendirme işlemi ilk kez yapılmış olmaktadır. Böyle bir değerlendirme işlemine karşı yasayolu öngörülmüş olmadığından sanığın buna karşı başvurabileceği bir mercii bulunmamaktadır. Ceza yargısı açısından iki dereceli olması gereken yargılama sistemi tek dereceye indirilmiş olmaktadır. İlk derece mahkemesinin eksik bıraktığı ya da kararında işlemediği, yanlış değerlendirdiği bir hususa karşı temyiz başvurusunda bulunmak mümkündür. Oysa, Dairece yapılan bu değerlendirmeye karşı sanık açısından bir yasayolu bulunmamaktadır. Temyizde yapılan bu inceleme ile ilk kez ortaya konan “aldatıcılık özelliğinin” tespiti yönündeki Yargıtayın değerlendirmesine ve vardığı sonuca karşı yasa yolu fiilen kapanmış olmaktadır. Aldatıcılık niteliği yönünden temyiz safhasında kişiye savunma hakkını kullanabilme, bu yön itibariyle aksine delil ileri sürme, var olan değerlendirmeyi çürütecek argümanları ortaya koyma, kısaca diyeceklerini ifade edemeden, hukuka aykırılık olarak ortaya koyabileceği hususları ileri sürebilme fırsatı tanınmadan hakkındaki ceza davası sonuçlandırılmış olmaktadır.

Tarafların- özelde sanık ve müdafiinin- temyiz davasını açarken ileri sürebilecekleri hususlar, ilk derece mahkemesinin son oturumda ortaya koyduğu kısa karara, gerekçeli kararda kurulan hükümlere, bunların gerekçelerine ve dosya içindeki belgeler ile bunların mahkemece ele alınış şekline ilişkin olacaktır. İlk derece mahkemesinin belge hakkında aldatıcılık niteliği yönünden hiç değerlendirme yapmadan mahkumiyet kararı vermiş olması ihtimalinde, Yargıtay kendisi aldatıcılık niteliğini değerlendirip karara bağlarsa, sanığın buna karşı temyiz hakkı kalmamakta, yalnızca denetim yargılamasının tamamlanmasından sonra geçerli olan yasayollarına gidilebilmesi imkanı bulunmaktadır ki, bu yola başvurma yetkisi ise sanığa tanınmamış; sadece Yargıtay başsavcısına tanınmıştır.(ÇINAR, s.146)

Sanık hakkında hükümlülük kararı verilen durumlarda, işin Yargıtayda çözümlenmesi yargılamayı kısa kesmek bakımından yerinde gibi görünmekte ise de, bu yöndeki uygulama, verilen hüküm üzerine sanığın bunu temyiz edebilme hakkının ortadan kaldırılması anlamına gelmektedir. Yasada olmayan bir yetkiyi kullanarak içtihat yoluyla açılan genişletilmiş temyiz uygulamasından dönülmesi, özellikle istinaf yasayolu tümüyle yürürlüğe girdikten sonra bu uygulamadan vazgeçilmesi gerektiği kanaatindeyim.

II- Gerekçesiz, Eksik ya da Çelişkili Gerekçeyle Kurulan Mahkumiyet Kararlarının Onanmasının, Mahkeme Kararlarının Gerekçesiz Yazılmasını Özendireceğinden Yerinde Olmadığı

Hükmün gerekçeli olması kuralına CGK kararlarında olduğu gibi Daire kararlarında da bu husus istikrarlı şekilde vurgulanmıştır. Hükmün gerekçesiz olması kesin bozma nedenidir. Mahkeme kararlarının gerekçeli olacağı Anayasanın 141/3 ve CMK’nun 34 ve 230. maddelerinde öngörülmüştür. Çelişkili ve anlaşılmaz sözler gerekçe sayılamaz. Gerekçe Yargıtay’ın denetimi ve tarafların doyuma ulaşmaları açılarından önemlidir. Bu nedenlerle gerekçenin açık, duraksamaları önleyecek nitelikte olması, olayın oluşunu ve dayanılan kanıtları da gösterecek biçimde bulunması gerekir.( YAŞAR-ARTUÇ-GÖKCAN, CMK, C.III, s. 2723)

CMK’nun 217. maddesine göre hâkim kararını, ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Aynı Yasanın 230. maddesine göre ise mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesi zorunludur. Bilirkişiye başvurulan hallerde, belgenin aldatıcı nitelikte olduğuna ilişkin mahkemenin gözlem ve tespitleri başvurulan bilirkişi raporundaki tespitlerden farklı ise bunun gerekçelendirilmesi gerekir.

Suça konu belgede aldatıcılık unsurunun var olup olmadığının mahkemece gerekçeli kararda tartışılması, aksi yönde dosyaya yansıyan tespit ve raporlar varsa bunlara neden itibar edilmediğinin de açıklanması gerekir. Temyiz aşamasında yapılan incelemede ise Yargıtay, mahkemenin suça konu olayın sübuta erip ermediğine ilişkin kabulünü, vasıflandırmasını ve buna uygun karar verilip verilmediğini, gerekçeli karardaki değerlendirmelerindeki isabet durumunu denetleyecektir. Bunun dışında ilk derece mahkemesinin araştırmadığı, tartışmadığı, karar vermediği bir hususta, temyiz mercii onun yerine geçerek karar veremez.

Sahtecilik suçlarında belgenin sahte olup olmadığı ve sahte belgenin aldatıcı nitelikte olup olmadığı hususunun dosyada bulunan ve delil niteliğinde olan belge incelenerek Yargıtayca sonuçlandırılıp verilen mahkumiyet kararının onanması yoluna gidilmesi, dolaylı biçimde gerekçe yazmadan hükümlülük kararı verilebilmesinin de yolunu açmakta; gerekçesiz kararların bu yöndeki eksikliğinin bozma sebebi yapılmaması anlamına da gelmektedir. Çünkü Anayasanın 141 ve CMK’nın 34. maddeleri uyarınca, kararların gerekçeli olması gerekir. CGK kararlarında mahkeme kararlarının gerekçeli olmasına istikrarlı bir şekilde vurgu yapılmış, yargıtay özel dairelerince de aynı husus bir çok kararda tutarlı bir şekilde vurgulanmıştır. (CGK.02.10.2007, 2007-9/160, 2007/192) Anılan Anayasa ve yasa hükümleri uyarınca mahkeme kararlarında bulunması zorunlu olan gerekçe, verilen hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun olarak izah edilmesidir. Yasal ve yeterli olmayan, dosya içeriğine uymayan bir gerekçeyle karar verilmesi hem kanun koyucunun amacına uygun düşmeyecek, hem de tarafları tatmin etmeyerek uygulamada keyfiliğe yol açacaktır. (CGK. 14.01.2014, 68-3; CGK. 05.03.2013, 1585-88; CGK. 17.06.2014, 301-329; CGK. 25.03.2014, 656-141; CGK.10.06.2014, 768-317; CGK.27.05.2014, 803-287; CGK. 25.03.2014, 656-141 sayılı kararları)

Kararın gerekçeli olması demek, mahkemenin mahkumiyet sonucuna ulaşırken geçtiği aşamaları ve vardığı sonuca ulaşmadaki kanaat ve değerlendirmelerini gerekçeye yansıtması zorunluluğu anlamına gelmektedir. Şayet aldatıcılık niteliği yerel mahkemede ele alınıp değerlendirilmemiş ise bu yön kararın gerekçesinde de yok demektir. Olmayan gerekçe üzerinden verilmiş bir mahkumiyet kararının doğru olduğunun faraziyelere dayanarak sonuçlandırılması yerinde değildir. Bu şekilde bir kabulün usul ekonomisi açısından haklı görüneceği savunulsa da, usul ekonomisi ancak ilk derece mahkemeleri bakımından geçerli kabul edilebilir. Hukuk birliğini sağlamakla görevli bulunan temyiz mahkemesinde usul ekonomisi gözetilerek eksik hususların görmezden gelinmesi, mahkemece değerlendirilmemiş olan delillere dayanarak gerekçesiz kurulan hükümlerin onanması, hukuk uygulamasında birliğin sağlanmasını temin etme fonksiyonu ile bağdaşmamaktadır. Doğrudan maddi ceza hukuku incelemesi yapmaması gereken temyiz mahkemesinin hem maddi mesele incelemesine girmesinin kabulüne; hem de daha ileri giderek maddi meseleyi takdir bakımından ilk derece mahkemesi yerine geçerek delil takdiri yapıp sonuca ulaşmak gibi bir hataya düşülmesine yol açılmış olur. Üstelik bu durum, mahkeme kararının gerekçesiz olması da görmezden gelinerek hukuk ilkelerinin fiilen askıya alınması anlamına gelmektedir.

Sonuç olarak, sanık hakkında hükümlülük kararı verilen durumlarda, işin Yargıtayda çözümlenmesi yargılamayı kısa sürede sonuçlandırmak bakımından yerinde gibi görünmekte ise de, bu tür bir uygulama verilen hüküm üzerine sanığın bunu temyiz edebilme hakkının ortadan kaldırılması anlamına gelmektedir. Yasada olmayan bir yetkiyi kullanarak içtihat yoluyla açılan genişletilmiş temyiz uygulamasından dönülmesi, özellikle istinaf yasayolu tümüyle yürürlüğe girdikten sonra bu uygulamadan vazgeçilmesi gerekmektedir.

III-Sahtecilik Suçuna Konu Olan Belgede Aldatıcılık Özelliği Bakımından Yapılması Gereken Değerlendirmenin Mahkemece Yapılmamış Olması Durumunda Bunun Bozma Konusu Yapılması Gerektiği

TCK’nun 204. maddesinin 1. fıkrasına göre “bir resmi belgeyi sahte olarak düzenlemek, gerçek bir resmi belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştirmek veya sahte resmi belgeyi kullanmak” resmi belgede sahtecilik suçunun maddi unsurudur. Maddenin gerekçesine göre, “sahtelikten söz edebilmek için, düzenlenen belgenin gerçek bir belge olduğu konusunda kişiyi yanıltıcı nitelikte olması, başka bir deyişle, sahteliğin beş duyuyla anlaşılabilir olmaması gerekir. Özel bir incelemeye tâbi tutulmadıkça gerçek olmadığı anlaşılamayan belge, sahte belge olarak kabul edilmek gerekir.” CGK kararlarında da vurgulandığı üzere, belgelerde sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini mahkemeye aittir. Ayrıca belgede nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin varlığının, aldatıcılık niteliğinin varlığını göstermeyeceği kabul edilmektedir. Sahtecilikte aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığını takdir ve tayin etmekle görevli olan mahkemece, suça konu belge üzerinde gözlemde bulunularak özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatıcılık niteliğinin ne şekilde oluştuğunun da kararda tartışılıp açıklanması gerekir.

Temyize gönderilen dosyalarda, suça konu belgenin denetime olanak verecek şekilde dosya içinde bulundurulması, konulmamış ise tevdii yoluyla belgenin getirtilmesi istenmektedir. Burada aldatmaya elverişli nitelikte olup olmadığına ilişkin Dairece gözlem yapılması mümkündür. Bunun temel amacı, mahkemece yapılmamış olan bir incelemeyi doğrudan yaparak bir usul ekonomisi pratiği oluşturmak değil, mahkeme kararının yerinde olup olmadığını denetlemektir. Zira belgenin aldatmaya elverişli özellikte bulunduğuna ilişkin olarak, bazen bilirkişi raporu ile mahkemenin kabulü farklı olabilmektedir. Eğer mahkeme tarafından gözlem yapılıp duruşma tutanaklarına belgenin özellikleri yansıtılarak değerlendirme yapılmış ise ya da bilirkişi raporuna rağmen aldatıcılık özelliği gerekçede irdelenip tartışılarak hangi nedenle ulaşılan sonuca varıldığı açıklanmış ise bu durumda araştırılması gereken bir husus bulunmadığından, yerel mahkemenin kararı doğru bulunarak onanmaktadır. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının da yerel mahkemeden farklı olarak belgenin aldatıcılık niteliğinin bulunmadığı düşüncesini tebliğnamede açıkladığı durumlarda Dairece mahkemenin kabulü doğru bulunmuşsa belge üzerinde doğrudan gözlem yapılarak denetim yapılabilir. Denetim amacıyla yapılan inceleme sonucunda mahkeme kararındaki tespitin yerinde olduğu sonucuna varılarak tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmediği açıklanıp karar onanmaktadır. Bu uygulamalarda isabetsizlik bulunmamaktadır.

Somut olaya gelince; sanığın cezalandırılmasına esas alınan nüfus cüzdanının, sahtecilik suçundan hüküm kurulabilmesi bakımından şart olarak aranan aldatıcılık özelliğine sahip olup olmadığına ilişkin mahkemenin bir tespiti ve gözlemi bulunmadığı gibi, bu husus gerekçeli kararda da tartışılmamıştır.

Dosyada bulunan bilirkişi raporunda ise belgenin özellikleri anlatılırken, “fotoğrafın belgeye yapışık vaziyette bulunmadığı”, “belge üzerindeki mühür izinin fotoğraf üzerindeki izdüşümü ile uyum sağlamadığı”, “fotoğraf hanesinde farklı zamk bakiyelerinin bulunduğu” hususları tespit olarak vurgulanmış, bu şekildeki bulgularla bir çok yönden belgenin aldatıcılık özelliği açısından yetersiz olduğu ortaya konulmuşken, sonuç kısmında belgenin aldatıcı özelliği haiz olduğu açıklanarak çelişkiye düşülmüştür.

Mahkemece, öncelikle bu bilirkişi raporundaki çelişkilerin giderilmesi gerekirdi. Belgelerde sahtecilik suçlarında inceleme yetkisinin doğrudan kendisinde olduğu kabul edilen Mahkemenin, belge üzerinde inceleme yaparak bu çelişkiyi gidermesi ya da kendi değerlendirmelerini gerekçeli kararda işleyerek hüküm kurması gerekirdi. Kararda rapora atıf yapılarak mahkumiyet kararı verildiği açıklanmış ise de, bilirkişi raporundaki bulgular ile varılan sonuçlar arasındaki çelişkiler ele alınıp açıklanmamıştır. Bu çelişkili tespitler değerlendirme konusu yapılarak irdelenmesi ve sonuca ulaşılması gerekirdi. Bu yapılmaksızın ve çelişki giderilmeden karar verilmiştir. Bu çelişkilere rağmen kararın onanması değil, inceleme eksikliği ve gerekçedeki yetersizlik nedeniyle bozulmasına karar verilmesi gerekirdi.

Sonuç olarak, yukarda gerekçeleri açıklanan düşüncelerle yerel mahkeme kararının bozulması gerekirken, gerekçedeki eksikliğe rağmen suç konusu belgenin Heyetçe incelenerek, aldatıcılık niteliği taşıdığından bahisle hükümlülük kararının onanması yönündeki sayın çoğunluğun kanaatlerine katılamıyorum.

Üye Dr....

MUHALEFET ŞERHİDİR

Dairemizin 09.05.2016 tarih, 2014/7922 Es, 2016/4223 Karar sayılı çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebepten muhalifim.

Sanığın başkasının kimlik belgesini ele geçirip kendi resmini yapıştırarak kullanması sebebiyle TCK'nun 204/1, 62/1. maddeleriyle cezalandırılmasına dair yerel mahkeme kararı usûl ve yasaya aykırıdır.

Sanıktan ele geçen kimlik belgesinin plastik kaplamasının kaldırıldığı mevcut resmin sökülüp (kenarları düzgün kesilmeden resim için ayrılan bölmeye tam oturmayacak şekilde) kendisine ait resmin yapıştırıldığı, mecup plastik kaplamanın üzerine ise ikinci kez plastik kaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Dolayısıyla resmin üzerinde herhangi bir mühür izi yoktur.

Mühür resmi belgenin kurucu unsurudur. Nitekim Nüfus Hizmetleri Kanununun 130(2). maddesinde de “...Soğuk damga fotoğrafın üzerine gelecek ve fotoğrafın görüntüsünü bozmayacak şekilde ve nüfus cüzdanının plastikle kaplanması işleminden sonra ay-yıldıza doğru uygulanır” şeklinde emredici bir düzenleme mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında sonradan yapıştırılan resim üzerinde mühür izi olmadığına göre belgenin aldatıcılık niteliğinden bahsedilemez.

Bu sebepten usul ve yasaya aykırı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşüyle sayın çoğunluk görüşüne muhalifim. 09.05.2016
Yargıtay — Esas No: 2013/4585, Karar No: 2014/21057, Tarih: 11.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4585 E.  ,  2014/21057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, adına kayıtlı olan ... numaralı cep telefonundan katılanın kullanmış olduğu ... numaralı telefonu arayarak katılana, Keles Jandarma Komutanlığında görevli Astsubay... olduğunu, bir yakının hastahane masrafı için acilen 400 TL paraya ihtiyacı olduğunu, biraz sonra yakının para almak için yanına geleceğini, parayı ona vermesi halinde ...'e geldiği zaman yakının borcunu ödeyeceğini söylediği, katılanın bunu kabul etmesi üzerine bir müddet sonra sanığın katılanın yanına gelerek akrabasının telefon açıp açmadığını sorduğu, katılanın da açtığını söyleyerek 400 TL parayı sanığa verdiği, daha sonra ... İlçesine gelen katılanın yapmış olduğu araştırma sonucunda Keles Jandarma Komutanlığında ... Astsubay diye birisinin olmadığını öğrendiği, bu şekilde sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin ederek üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ifadesi, teşhis tutanağı, telefon abone ve arama kayıtları ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/7. maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 1 yıl süreli olmak üzere denetimli serbestlik tedbirine de hükmedilmesi,

2-Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/7. maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 1 yıl süreli olmak üzere denetimli serbestlik tedbirine de hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. Maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “100 gün”, ”83 gün” ve “ 1660 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “ 5 gün “, “ 4 gün” ve “ 80 TL “ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ve hüküm fıkrasındaki tekerrürle ilgili kısmında yer alan "1 yıl süre ile " ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3675, Karar No: 2010/3961, Tarih: 29.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/3675 E.  ,  2010/3961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için ;

Dava dosyası keşif sırasında dinlenen fenni bilirkişi .... 'a verilerek dava dosyası içinde mevcut Kadastro teknisyeni Özgül Atıcı tarafından düzenlenen 1427 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kroki ile kendisi tarafından düzenlenen ve 11.09.2006 tarihli rapora ekli çekişmeli taşınmazların orman tahdidine göre konumunu gösterir kroki çakıştırılarak (A) ve (B) ile gösterilen kısımların 1427 parsel sayılı taşınmaza göre durumlarını gösterir ve 1427 parselin orman tahdidine göre konumunu gösterir şekilde ek rapor alınarak dosyaya eklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 29.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27215, Karar No: 2014/12053, Tarih: 18.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27215 E.  ,  2014/12053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında 2003 yılında işlenen suçtan açılan davanın zamanaşımı nedeniyle Düşürülmesine,

2- 2006 yılında işlenen suçtan açılan davada sanıkların Beraatine, 3- 2004-2005 yıllarında işlenen suçtan açılan davada sanık ... Beraatine, 4- Sanık ...'in 2004 yılında işlenen suçtan eylemine uyan 213 sayılı yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası,

5-Sanık ...'in 2005 yılında işlenen suçtan eylemine uyan 213 sayılı yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası,

22.11.2006 gün, VDENR-2006-1583/98 sayılı Vergi Tekniği Raporunda,2005 takvim yılında düzenlenen herhangi bir faturanın elde edilemediğinin ve KDV beyannamelerinin matrahlı olarak, en son 2005 yılının Mayıs ayında verilmiş olduğunun tespit edilmesi karşısında, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin suç tarihinin 2005 yılı Mayıs ayı olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1- Katılan vekilinin, sanıklar ..., ..., ... hakkında “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan zamanaşımı nedeni ile düşme,“2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıkların 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediklerinin sabit olmaması nedeniyle CMUK'nun 223/2-e madde ve bendi uyarınca beraatleri gerektiği mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının,

2

suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan beraat; sanık ...'in “2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;