muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12885, Karar No: 2018/6509, Tarih: 11.07.2018

DEĞİŞİK GEREKÇE

Sanıklar ..., ..., ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki “ Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanun’unda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı ya da 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum. Ancak faturanın şekil şartları dışındaki suçun sübutu için aranan diğer eksikliklerin araştırılması gerektiği, bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde suçun sübutu için diğer bozma sebeplerine katılıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/5807, Karar No: 2016/14875, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/5807 E.  ,  2016/14875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, işyerine ait elektrik aboneliği nedeniyle düzenlenen faturalarda davalının haksız olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, haksız edilen kayıp-kaçak bedelinden 5.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 23.11.2015 harç tarihli dilekçe ile talebini 33.839,52 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15706, Karar No: 2013/4975, Tarih: 04.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/15706 E.  ,  2013/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve tazminat karşı tazminat davası sonunda, yerel mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karşı davanın reddine ilişkin olarak verilen karar taraf vekilleri tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, tazminat karşı dava tazminat isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davada el atmanın önlenmesi isteği bakımından hüküm tesis edilmemiş, tazminat isteğinin kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Toplanan delillerden ve tüm dosya içeriğinden; davacının çekişmeli 17,18 ve 19 parsel sayılı taşınmazlarda kayden paydaş olduğu, davalılardan S..in 20, 21 parsel sayılı taşınmazda kayden malik olduğu, davacının 19 parsel sayılı taşınmazı hurda araçları koymak suretiyle kullandığı, davalıların ise 20 parsel sayılı taşınmazda harfiyat çalışması yaptıkları, anılan taşınmazdaki duvarın yıkılarak 19 parseldeki araçlara zarar verdiği,  davacının, davadan önce Ankara 6.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/737D. İş. Dosyası ile delil tespiti yaptırdığı, bilirkişinin duvarın, yağan yağmurlar neticesinde altındaki toprak katmanında kayma oluşması sonucu yıkıldığı yönünde rapor  verdiği anlaşılmaktadır.

Karşı davacılar (davalılar) H. ve S. G.r vekilleri, ise dava açıldıktan sonra Ankara 11.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/16D. İş. Dosyası ile delil tespiti  yaptırdıkları bilirkişinin, aleyhine tespit istenen davacı (karşı davalı) tarafından arsalarında zeminin kazılarak yaklaşık 3m kadar aşağıya indirmeleri sonucunda duvarın altının ve arkasının açılması sonucu beton duvarın davacının arsasına doğru yıkıldığı ve 21.646,00-TL zararlarının olduğu raporu üzerine anılan miktar üzerinden tazminat talepli karşı dava açmışlardır.

Mahkemece yapılan keşif sonucunda ibraz edilen bilirkişi raporunda ise duvarın, yağan yağmur ve içerisine doldurulup sıkıştırılan toprak basıncı sonucunda yıkıldığını bildirilmiştir. Keşifte dinlen tanıklar ise davalıların çekişmeye konu edilen duvarda harfiyat çalışması yaptıklarını beyan etmişlerdir. Tespit raporları ile keşifte düzenlenen rapor arasında çelişki olduğu açıktır. Ne varki, mahkemece raporlar arasındaki çelişki üzerinde durulmamış dinlenen tanıkların davalıların duvarda harfiyat çalışması yaptıkları beyanları karşısında çekişmeli duvarın yıkılmasına yapılan harfiyat çalışmasının da neden olup olmadığı hususu açıklığa kavuşturulmamıştır. Ayrıca, davalılar-karşı davacılar vekili tarafından yargılama aşamasında dilekçe verilerek enkazın kaldırıldığı bildidirilmişse de enkazın kaldırılıp kaldırılmadığı, yerinde yeniden keşif yapılarak elatmanın devam edip etmediği belirlenmeden elatmanın önlenmesi isteği bakımından olumlu olumsuz bir karar  verilmemiştir.

Hal böyle olunca, yerinde keşif yapılarak raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, duvarın davalılar tarafından yapılan harfiyat çalışması sonucu yıkılıp yakılmadığının duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması, enkazın kaldırılıp kaldırılmadığının belirlenmesi sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, değinilen hususlar gözardı edilerek yazılı şekilde karar  verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; asıl davada reddedilen miktar üzerinden davalı taraf lehine avukatlık parasına hükmedilmemiş olmasıda isabetsizdir.

Tarafların temyiz itirazları değinilen yönler itibariyle yerindedir. Kabulüyle, hükmün ((6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  04.04.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7801, Karar No: 2007/9188, Tarih: 07.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/7801 E.  ,  2007/9188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 07.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16132, Karar No: 2015/14506, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16132 E.  ,  2015/14506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/2-2014/104

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2587, Karar No: 2011/2875, Tarih: 12.05.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2587 E.  ,  2011/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Vek. Av. ...

Vek. Av. ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde tanımlanan eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacak istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Eser sözleşmesi taraflara karşılıklı haklar ve borçlar yükleyen bir iş görme akdîdir. Yüklenici yapımını üstlendiği eseri sözleşmeye teknik ve sanatsal kurallara ve amaca uygun olarak imal edip iş sahibine teslim etmekle iş sahibi de bedeli ödemekle mükelleftirler.

Dava konusu somut olayda davacı yüklenici şirket davalı ...... Birliği'ne ait ... atıksu arıtma tesisi tevsii inşaatının yapım işini üstlenmiştir. Sözleşme bedelinin 1.490.000 TL, ihale dökümanı evrakların sözleşmenin eki ve ayrılmaz parçası olup idareyi ve yükleniciyi bağlayacağı, iş yerinin tesliminden itibaren 165 gün içinde tamamlanarak geçici kabule hazır hale getirileceği, işe başlama tarihinden itibaren elektrik mühendisi, makine mühendisi, çelik boru kaynakçısı ve çelik boru ustası teknik personelin iş yerinde devamlı olarak hazır bulundurulacağı kararlaştırılmıştır.

Davacı yüklenici atık su arıtma tesisinin inşasına başlamış edimini önemli oranda ifa etmiştir. Bundan sonra 26.11.2006 geçici kabul itibar tarihli yapım işleri geçici kabul tutanağı düzenlenmiştir. Bu tutanaktan yapılan işin sözleşme ve eklerine uygun olduğu ve geçici kabule engel olabilecek eksik, kusur ve arızaların bulunmadığı ancak yolların ve çevre düzeninin, biyolojik reaktör (havalandırma havuzu) giriş/çıkışlarına projesinin gerektirdiği merdivenlerin, ... binasının iç fayans kaplamasının, ... ünitesi kablo numaralandırma ve etiketlemenin yapılması, çevre aydınlatmalarının tamamlanması, ... A.C çıkış kablolarının, kablo tavaları ile ... yüzeyine temas etmeden taşınması, havuz üzerinde bulunan kumanda panoları ve besleme kablolarının kapaklı kablo tavaları içinden geçirilmesi gerektiği, bu eksikliklerin giderilmesi için yükleniciye 30 gün süre verildiği ifade edilmiştir.

Eldeki bu davada davacı yüklenici sözleşme ile üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirdiğini ve sözleşmede belirtilen sürede işi bitirerek iş sahibi davalıya teslim ettiğini ancak projede ve ihale eki evraklarda 3.5 metrede su bulunmadığının belirtilmesine rağmen 2.20 metrede su çıktığını bu suyun basıncı ile yapılan havuzun orta perdesinde çatlaklar oluştuğunu, dolayısıyla karşı tarafın yapmış olduğu ihale evrakı eki zemin etüt raporunun gerçeği yansıtmadığını uygulama projesinin de hatalı olduğunun ortaya çıktığını bu nedenle yeniden ilave iş güçlendirme ve direnaj imalâtı yapıldığını anılan bu işin bedelinin ödenmediğini ileri sürmüştür.

İhale eki zemin etüt raporunda zemin suyunun yüzeyden 3.5 metreye kadar bulunmadığı belirtilmiştir. Yerel mahkemede yapılan yargılama sürecinde yerinde tatbiki keşif yapılmış uygulama inşaat mühendisi, makine ve elektrik mühendisi ve hukukçu bilirkişi kurulunca sağlanmıştır. Düzenlenen raporda; zemin etüt raporunun kusurlu olduğu bu yüzden yapılması istenilen drenaj işleri ve havuz zemininde oluşan çatlamaların düzeltilmesi için yapılan güçlendirme işlerinin sözleşme harici işler olduğu bu nedenle teklif bedeline dahil olmayıp keşif artışı olduğu, ayrıca ... ve jenaratör binalarının şartnamelere uygun olarak büyütülmesi ve yer değiştirilmesi modüler hücrelerin şartnamalere uygun duruma getirilmesi işlerinin de aynı şekilde sözleşme harici işler olduğu ve teklif bedeline dahil olmayıp keşif artışı olduğu kanaatiyle güçlendirme projesi kapsamında 245.776,43 TL drenaj işleri için 176.911,61 TL olmak üzere toplam 422.688,04 TL hesaplanmış, mahkemece de bu bedele hükmedilmiştir. Ancak bilirkişi kurulunca yapılan işler kalem kalem incelenip değerlendirilmemiştir. Davacı yüklenici tarafından hazırlanan, yapılan işler listesi başlıklı yazıya atıf yapılarak burada yer alan miktarlar aynen alınmıştır. Bu bakımdan bilirkişi heyeti raporu içeriği hesap şekli açısından usul, yasaya ve yönteme aykırı olup Yargıtay denetimine elverişli değildir.

O halde mahkemece yapılması gereken iş keşif özeti, ihale evrakları, güçlendirme ve drenaj yapılmasına ilişkin statik ve uygulama projeleri bütünüyle birlikte getirilip yerinde tatbiki keşif yapılarak bir inşaat mühendisi, bir jeoleji mühendisi teknik bilirkişi ve bir de hukuki yorum ve nitelendirmede yardımcı olmak üzere hukukçu bilirkişi tayin edilerek bu bilirkişi kurulunca gerekli uygulama sağlanmalı davaya konu edilen işin sözleşme kapsamında olup olmadığı saptanmalı, sözleşme harici yapılan imalât olduğu tespit edildiği taktirde Borçlar Yasası'nın 413 ve devamı maddeleri uyarınca işin yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçlerine göre bedeli hesaplanmalı ödemeler de dikkate alınarak sonucu dairesinde hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Diğer yandan Borçlar Yasası'nın 101. maddesi uyarınca istenebilir hale gelen bir alacağa faiz yürütülebilmesi için borçluya usulüne uygun ihtarname gönderilip temerrüde düşürülmesi gerekir. Dava konusu somut olayda temerrüt olgusu gerçekleşmemiştir. Bu nedenle alacağa dava tarihi yerine geçici kabul tarihinden itibaren faiz uygulanması da doğru olmamıştır.

Açıklanan olgular gözden uzak tutularak eksik araştırma ve inceleme sonucu davanın kabulü yönünde hüküm kurulması isabetli olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 12.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7419, Karar No: 2010/4582, Tarih: 23.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7419 E.  ,  2010/4582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, izin,fazla çalışma ücreti, hafta tatili

ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde dahili davalı Hazine Müsteşarlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi davalı ... hakkında açmış olduğu bu davada tasarruf teşvik ve nema alacaklarının ödetilmesini talep etmiş, mahkemece Hazine Müsteşarlığı davaya dahil edilerek, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, dahi davalı yönünden kabulüne dair karar verilmiştir.

Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli