muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11136, Karar No: 2013/13680, Tarih: 07.05.2013

Sonuç;

Hüküm fıkrasının kıdem ve ihbar tazminatına ilişkin 2 ve 3 numaralı bentlerin tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“ 2- Brüt 7903,72 TL kıdem tazminatı alacağının 1000 TL kısmının iş aktinin fesih tarihi olan 18/04/2007 tarihinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine

3- Brüt 1403,64 TL ihbar tazminatı alacağının 500 TL kısmının dava tarihi olan 21/09/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine" bentleri yazılarak hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 07.05.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Davalı işverenin iş akdini fesihde haklı olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davalı; iş yerinde kasiyer olarak çalışan davacı işçinin 12.04.2007 tarih ve 94 nolu yazarkasa fişine konu alışverişte toplam 41,44 TL bedelli 4 kalem mala ait satışı iptal etmiş olmasına karşın iptal gösterilen mallarıda müşteriye verdiğini tespit ederek bu gerekçe ile gerçekleştirdikleri feshin haklı nedene dayalı olduğunu söylemektedir.

Davacı ise; olay günü çalıştığı kasanın çok yoğun olduğunu, alışverişe kendi kardeşi ile birlikte gelen ... Lisesi'nin kantincisinin işlemi esnasında bu kişinin satın almak istediği mallar arasında yer almayan ancak yanlışlıkla kasadan geçirilen 4 kalem mala ilişkin işlemi iptal ettiğini, yanında sadece 22,50 TL bulunan kantincinin 32.88 TL'lik alışveriş bedelini ödeyememesi üzerine kendisinin kardeşi olup alışverişi yapan kantincininde arkadaşı olan ve o esnada beraber oldukları kişiden borç para istendiğini, onunda parasının olmadığını söylemesi üzerinede bu defa kendi babasına ait yanlarında bulunan kredi kartından ödenip bedelinin bilahare tahsili konusunda anlaşarak bu şekilde işlem yaptıklarını, kasadan geçtikten sonra iptal edilen malların müşteriye verilmesinin söz konusu olmadığını savunmaktadır.

Dosya incelendiğinde;

12.04.2007 tarih ve 94 nolu yazarkasa fişi ile yapılan toplam 74,32 TL'lik alışveriş nedeni ile 4 kalem mal için yapılan 41,44 TL'lik iptal işlemi sonrasında alışveriş bedelinin 32,88 TL olarak belgelendiği,

32,88 TL'lik alışveriş bedelinin davacının babası ...'a ait kredi kartından tahsil olunduğu,

Fiilen alışveriş yapanın, savunmada ... Lisesi'nin kantincisi olarak söylenmesine rağmen yargılama esnasında alışverişi yaptığını beyanla tanıklık eden ...'nın kendisini anılan lisenin kantincisi olarak değil, kantinciye o güne has yardım eden arkadaşı olarak tanıttığı, tanık gösterilmediği için kantincinin kendisinin dinlenilemediği

Savunmada olayların gelişimine göre bilinçli bir tercih olarak açıklanan " babaya (...) ait kredi kartından ödeme " olayının davacının kardeşi tanık ... tarafından yanlışlıkla kullanım olarak izah edildiği,

Savunmada olayların gelişimine göre bilinçli bir tercih olarak açıklanan " babaya (...) ait kredi kartından ödeme " olayının davacının kardeşi tanık ... tarafından yanlışlıkla kullanım olarak izah edildiği,

Davalı tanığı ...'ın, olay günü yaptığı kontrollerde davacının sorumluluğundaki yazarkasa fişlerinden birisindeki olağan dışı iptallerden şüphelenip konuyu incelemeye aldığını, bu alışverişe ait kredi kartı ödemesinde görünen soyadının işlemi yapan davacının soyadı ile aynı olmasının kuşkusunu arttırdığını, bunun üzerine kart sahibinin telefonunu bulup konuştuğunda kart sahibinin iptale konu mallarında kendilerinde olduğunu ve alışverişi bu haliyle kabul ettiğini açıklayarak tanıklık yaptığı,

Markete alışverişe gelen kantin işletmecisinin yanında sadece 22,50 TL olup 32,88 TL'yi ödemekten aciz olmasının hayatın olağan akışına aykırılığı

Göze çarpmaktadır.

Yukarıda açıklanan hususlar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, olaya ilişkin olarak iş yerinde düzenlenmiş tutanak ve bu tutanağı doğrulayan tanık beyanı karşısında davalı işverenin iddasını kanıtladığının ve buna bağlı feshin haklı nedene dayandığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalı olmuştur.

Açıklanan nedenle kararın bozulması gerektiğini düşündüğümden hükmün faiz yönünden düzeltilerek onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/6624, Karar No: 2024/18297, Tarih: 02.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/6624 E.  ,  2024/18297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 23.02.2024

SAYISI : 2023/4285 E., 2024/707 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İade

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 23.02.2024 tarihli ve 2023/4285 Esas, 2024/707 Karar sayılı ek kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.05.2022 tarihli ve 2021/2603 Esas, 2022/1942 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına karar verildiği ve bu kararın 07.07.2022 tarihinde kesinleştiği; sanığın denetim süresi içinde kasten bir suç işlemesi nedeniyle yapılan bildirim üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 15.02.2024 tarihli ve 2023/4285 Esas, 2024/707 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmü açıklamasından sonra, sanığın kanun yoluna başvurması neticesinde, Bölge Adliye Mahkemesince, 23.02.2024 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın 27.02.2024 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, ancak sanık tarafından ek karara yönelik temyiz talebinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, dava dosyasının, Tebliğname’ye uygun olarak, İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5390, Karar No: 2016/10000, Tarih: 05.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/5390 E.  ,  2016/10000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, akdi ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, çocuk yardımı, öğrenim yardımı ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15294, Karar No: 2013/3722, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15294 E.  ,  2013/3722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı-karşı davalı, kesilen yetim aylığının tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle, biriken aylıkların faiziyle tahsiline, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline

Davalı-karşı davacı, 01/11/2008-31/08/2010 tarihleri arasında ödenen miktarının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla faiziyle, tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün davalı-karşı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesilen aylıkların ödenmesi gereken tarihlerden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne birleşen davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı ve birleşen dava davacısı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8910, Karar No: 2015/782, Tarih: 22.01.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/8910 E.  ,  2015/782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-birleştirilen davacılar vekili tarafından, davalı-birleştirilen davalılar aleyhine 18.07.2012-01.07.2013 gününde verilen dilekçeler ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, birleştirilen davanın reddine dair verilen 04.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava ve birleştirilen dava Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 313 parsel sayılı taşınmaz lehine, 314 parsel sayılı taşınmaz aleyhine ekli krokide sarı renkle boyalı ve (A) harfiyle gösterilen 128,20 m2 yüzölçümündeki güzergahtan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır.

Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, İkincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nın 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön İse, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut olayda; davacının maliki olduğu 313 parsel sayılı taşınmazın genel yola çıkışının bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu sabittir. Komşuluk hukukundan kaynaklanan geçit isteğine ilişkin davalarda uygulanan fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince herhangi bir engel bulunmadığı takdirde öncelikle yüzölçümü daha büyük olan taşınmazlardan geçit hakkı kurulması tercih edilmelidir. Ancak aleyhine geçit hakkı kurulan 314 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü 1.500,00 m2 olup 128,20 m2 kısmından geçit kurulduğu görülmüştür. Dosya içerisindeki bilirkişi raporu ve krokisine göre yararına geçit kurulması talep edilen 313 parsel sayılı taşınmazın sınırında yüzölçümü daha büyük olan "C" harfli seçenek olarak gösterilen 330 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü 1.938,00 m2 olup 135,74 m2'sinden geçit kurulacaktır. Geçit güzergahında zirai bilirkişi tarafından da uygun görülen yüzölçümü daha büyük ve tarla olarak kullanılan bir taşınmaz mevcut olduğu halde yüzölçümü küçük olan ve meyve bahçesi olarak kullanılan 314 parsel sayılı taşınmazdan geçit kurulması isabetli olmamıştır.

Bu durumda, mahkemece, 21.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda "C" seçeneği olarak gösterilen 330 parsel sayılı taşınmazdan geçit tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu durumda, mahkemece, 21.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda "C" seçeneği olarak gösterilen 330 parsel sayılı taşınmazdan geçit tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1199, Karar No: 2010/2875, Tarih: 11.05.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1199 E.  ,  2010/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hasarın meydana geldiği yere ilişkin olarak davalı Gediz Elektrik Dağıtım A.Ş. ile dava dışı yüklenici Beta Elektrik Ltd.Şti. arasında düzenlenen ” Elektrik Direği Dikim ve Bakım-Onarım ” işine ait sözleşmenin ve eki idari ve teknik şartnamelerin aslı ya da onaylı örneğinin getirtilerek dosya içerisine konulması, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 11.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.