muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15731, Karar No: 2015/235, Tarih: 21.01.2015

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, herşeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlendiği, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlali işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile yasal düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin kusurlu olarak (kasden veya ihmalle) sebebiyet verdiği sözleşme ihlalleri, sözleşmenin feshi açısından önem kazanır. Geçerli fesih sebebinden bahsedilebilmesi için, işçinin sözleşmesel yükümlülüklerini mutlaka kasıtlı ihlal etmesi şart değildir. Göstermesi gereken özen yükümlülüğünün ihlal edilerek ihmali davranış ile ihlali yeterlidir. Buna karşılık, işçinin kusuruna dayanmayan davranışları, kural olarak işverene işçinin davranışlarına dayanarak sözleşmeyi feshetme hakkı vermez. Kusurun derecesi, iş sözleşmesinin feshinden sonra iş ilişkisinin arzedebileceği olumsuzluklara ilişkin yapılan tahminî teşhislerde ve menfaatlerin tartılıp dengelenmesinde rol oynayacaktır.

İşçinin iş sözleşmesini ihlal edip etmediğinin tespitinde, sadece asli edim yükümlülükleri değil; kanundan veya dürüstlük kuralından doğan yan edim yükümlülükleri ile yan yükümlerin de dikkate alınması gerekir. Sadakat yükümü, sözleşmenin taraflarına sözleşme ilişkisinden doğan borçların ifasında, karşı tarafın şahsına, mülkiyetine ve hukuken korunan diğer varlıklarına zarar vermeme, keza sözleşme ilişkisinin kapsamı dışında sözleşme ile güdülen amacı tehlikeye sokacak özellikle karşılıklı duyulan güveni sarsacak her türlü davranıştan kaçınma yükümlülüğünü yüklemektedir.

İşçinin iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerini kusurlu olarak ihlal ettiğini işveren ispat etmekle yükümlüdür.

İşçinin iş görme borcu, işverenin yönetim hakkı kapsamında vereceği talimatlarla somutlaştırılır. İşverenin yönetim hakkının karşıtını, işçinin işverenin talimatlarına uyma borcu teşkil eder. İşveren, talimat hakkına istinaden, iş sözleşmesinde ana hatlarıyla belirlenen iş görme ediminin, nerde, nasıl ve ne zaman yapılacağını düzenler. Günlük çalışma süresinin başlangıç ve bitiş saatlerini, ara dinlenmesinin nasıl uygulanacağını, işyerinde işin dağıtımına ilişkin ya da kullanılacak araç, gereç ve teknikler konusunda verilecek talimatlar bu türden talimatlar arasında kabul edilirler. İşverenin yönetim hakkı işyerinde düzenin sağlanmasına ve işçinin davranışlarına yönelik talimat vermeyi de kapsar. Buna karşılık, işverenin talimat hakkı, iş sözleşmesinin asli unsurlarını oluşturan, ücretin miktarı ve borçlanılan çalışma süresinin kapsamına ilişkin söz konusu olamaz. İşveren, tek taraflı olarak toplam çalışma süresini arttırmak veya ücrete etki edecek şekilde azaltmak yetkisine sahip değildir. İşverenin iş sözleşmesinin asli unsurlarını kapsayacak şekilde talimat vermesi, iş sözleşmesindeki edim ile karşı edim arasındaki dengenin bozulması hâlinde, iş güvencesine ilişkin hükümlerin dolanılması söz konusu olabilir. İşverenin talimat verme hakkının, yasa, toplu iş sözleşmesi ve bireysel iş sözleşmesi ile daraltılıp genişletilmesi mümkündür. Bir başka açıdan ifade edilecek olursa, işverenin talimat verme hakkı, kanun, toplu iş sözleşmesi ile bireysel iş sözleşmesi hükümleri ile sınırlıdır. Bu itibarla, işveren, ceza ve kamu hukuku hükümlerine aykırı talimatlar veremeyeceğinden, işçi bu nevi talimatlara uymak zorunda değildir. Bunun dışında işveren, işçinin kişilik haklarını ihlal eden talimatlar veremez. Keza, Medeni Kanunu’nun 2’nci maddesinde düzenlenen hakkın kötüye kullanılması yasağı gereği, işveren dürüstlük kuralına aykırı talimatlar da veremez. Şu halde işveren, diğer işçilerin lehine fakat bir veya birkaç işçinin aleyhine sonuç doğuracak eşitsizlik yaratacak talimatlar veremeyeceği gibi işçiye eza ve cefa vermek amacıyla da talimatlar veremez. Buna göre, işveren talimat verirken eşit işlem borcuna riayet etmekle de yükümlüdür.

Yan yükümlere itaat borcu, günümüzde dürüstlük kuralından çıkarılmaktadır. Buna göre, iş görme edimi dürüstlük kuralının gerektirdiği şekilde ifa edilmelidir.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25'inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, davalı şirkette Şavşat işletme şefi olarak çalıştığı, iç denetim sırasında sorulan sorulara verdiği cevaplarda işlemleri kendisinin yapmadığını, diğer çalışanlara da şifresini vermesi nedeniyle işlemlerin bir kısmının personeli E.. Ç.., K.. K.., M.. G.. tarafından yapıldığını beyan ettiği, ancak izinli bulunduğu zamanlarda bu tür bir işlem yapılmamasına açıklık getiremediği, Ç.. D..'e verilen 200.00 TL ile ilgili olarak işe aldığında Ç.. D..'in elektrik borcunu kapatmak için 200.00 TL verdiğini belirttiği, Ç.. D..'in ise denetimce alınan ifadesinde bir ay 150.00 TL, bir ay 200.00 TL aldığını beyan ettiği ve gider pusulalarındaki imzaların kendisine ait olduğunu belirttiğinin müfettişlikçe tutanak altına alındığı, mahkemedeki beyanın ise her ay 150.00 TL ödendiği ve hiçbir zaman 200.00 TL ödenmediği şeklinde çelişkili olduğu, vinç kira ücretinin gecikmeli olarak ödenmesi nedeniyle davacı hakkında yevmiye kesme cezası uygulandığı hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde davalı şirketin davacıya olan güveninin sarsıldığı, güvence bedelinin iadesine yönelik işlemlerin kesin olarak davacı tarafından yapıldığının tespit edilememesi ve davacı hakkında Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda da bulunulmaması dikkate alındığında davacının eylemlerinin haklı feshi gerektirecek ağırlıkta olmasa da geçerli fesih nedeni teşkil ettiğinin anlaşıldığı, iş akdinin devamının işveren açısından beklenemez hale geldiği ve davacının eylemlerinin geçerli fesih nedeni teşkil etmesi nedeniyle davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27.70 TL harçtan peşin alınan 24.30 TL harcın tenzili ile bakiye 3.40 TL harcın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 27.70 TL harçtan peşin alınan 24.30 TL harcın tenzili ile bakiye 3.40 TL harcın davacıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 175.30 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500.00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgiliye iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 21.01.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6561, Karar No: 2015/80, Tarih: 12.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/6561 E.  ,  2015/80 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 50/4. maddesinde, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, ancak, bu hükmün, bilinçli taksir halinde uygulanmayacağı belirtilmiş olmasına karşın, meydana gelen olayda bilinçli taksirle hareket ettiği mahkemece de kabul edilen suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin bilinçli taksirin oluşmadığına, mağdur ...'ın şikayetçi olmamasının ceza tayini sırasında dikkate alınması gerektiğine, mağdur ...'nın kulağında meydana gelen işitme kaybının olay nedeni ile meydana geldiğine ilişkin illiyet bağının bulunmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 12/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2740, Karar No: 2015/10514, Tarih: 12.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/2740 E.  ,  2015/10514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/301270

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19.04.2011

NUMARASI : 2011/70 Esas, 2011/162 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kamu davası açıldığı halde hüküm kurulmadığı anlaşıldığından zamanaşımı süresi içerisinde mahkemece bu hususta karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın gözaltında geçirdiği sürenin TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna karar verilmemiş ise de bu husus infaz aşamasında nazara alınacağından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısının anılan hükme ilişkin temyiz istemi CMK'nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilip gerekli karar merciince mahallinde verileceğinden incelemenin tehdit suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın 15.02.2011 günlü savcılık ifadesinde mağdurenin telefonuna tehdit içerikli mesajlar çektiğini kabul ettiği, 07.02.2011 tarihli mesaj tespit tutanağı içeriğinde "benimle oynamak nasıl oluyormuş göstericem sana" , "bu dünyamı nasıl kararttınsa bende o dünyanı karartıcam bunu o kuş beynine yaz benle oynamanın bedelini ödeyeceksin rahatım bekliyorum" şeklinde tehdit içerikli mesajlar çektiği sabit olduğu halde atılı suçtan mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi.

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15930, Karar No: 2009/15108, Tarih: 07.07.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/15930 E.  ,  2009/15108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beyşehir İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 07.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10952, Karar No: 2016/16666, Tarih: 03.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/10952 E.  ,  2016/16666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun eylemi sonucu katılanın hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz meydana gelecek ve kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralandığına dair iddia ve kabul karşısında, meydana gelen birden fazla nitelikli yaralanma hali gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında temel cezanın tayininde TCK'nin 61. maddesi gereğince asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından, suça sürüklenen çocuğun tek eylemi ile katılanı yaralaması sonucu yaşamsal tehlike, sabit iz ve kemik kırığı sonuçları birlikte gerçekleştiğinden, suça sürüklenen çocuğun en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı bir defa cezalandırılması gerekmekte olup, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesinin uygulamasından sonra TCK'nin 87/1-d ve 87/1-son maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken, uygulama yeri bulunmayan TCK'nin 87/3. maddesinin de uygulanması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7127, Karar No: 2022/7138, Tarih: 23.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7127 E.  ,  2022/7138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.10.2017 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.03.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin kabulüne, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, tüm dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 23/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8670, Karar No: 2015/16322, Tarih: 21.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8670 E.  ,  2015/16322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 8. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2015

NUMARASI : 2015/5-2015/310

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların Adana 6.Aile Mahkemesinin 2011/1257 E-1370 K.sayılı ilamı ile boşandıklarını, müşterek çocukların anneye verildiğini, müşterek iki çocuğun her biri için aylık 250'şer TL iştirak nafakasına, bu nafakalara her yıl TÜFE+ÜFE ortalaması oranında artış uygulanmasına karar verildiğini, ancak çocukların bakım ve eğitim durumu nazara alındığında bunun yetersiz kaldığını ileri sürerek her bir çocuk için aylık 250'şer TL olan iştirak nafakasının aylık 250'şer TL arttırımına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin maaşının ortada olduğunu, nafakaların önceden TÜFE+ÜFE oranında arttırıldığını, bu arttırımdan sonra tarafların maddi durumlarında olağanüstü değişiklikler bulunmadığını, müvekkilinin çocuklarıyla ilgilendiğini, nafaka dışında tüm sosyal ihtiyaçlarını, giyim, sağlık ve okul giderlerini fazlasıyla karşıladığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; Davanın kısmen kabulüne, Adana 6.Aile Mahkemesinin 2011/1257 E-137 K sayılı dosyasında müşterek çocuk 2001 doğumlu V. T. yararına hükmedilen aylık 250 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 350 TL'ye, müşterek çocuk 2008 doğumlu O. A. yararına hükmedilen aylık 250 TL iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 300 TL'ye arttırılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2.maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2.maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Adana 6.Aile Mahkemesinin 2011/1257 E-1370 K karar sayılı dosyasının celp ve tetkikinden, tarafların boşandıkları, müşterek çocuklar 2001 doğumlu V. T. ile 2008 doğumlu O. A. 'nın velayetlerinin anneye verildiği, çocuklar yararına aylık 250'şer TL iştirak nafakasına, bu nafakalara her yıl TÜFE+ÜFE ortalaması oranında artış uygulanmasına karar verildiği, kararın 01/02/2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir.Boşanma davasının 01.02.2012 tarihinde kesinleştiği, iş bu nafaka artırım davasının ise 05.01.2015 tarihinde açıldığı görülmüş olup, geçen süre içerisinde çocukların yaşı ve eğitim durumu dikkate alındığında ihtiyaçlarının da doğal olarak arttığının kabulü gerekmektedir.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocukların yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha yüksek oranda artırıma karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde, iştirak nafakasına hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3132, Karar No: 2007/8765, Tarih: 08.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/3132 E.  ,  2007/8765 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında bisküvi vs. gıda ürünleri satımına dayalı cari hesap bulunduğunu, bakiye alacağın tahsili için girişilen icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne, davalının itirazının iptaline, takibin devamına ve davalının % 40 oranında icra inkar tazminatıyla sorumluluğuna karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekili, vekaletname ve mazeret dilekçesi göndererek mazeret bildirmiş ve mahkemece 13.04.2006 tarihli oturumda mazeretin kabulüne ve vekaletname aslının gelecek celseye kadar sunulmasına dair ara kararı oluşturulduğu halde yeni duruşma günü davalı vekiline tebliğ edilmemiştir. Bu hal, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurduğundan bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.