muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18148, Karar No: 2025/3024, Tarih: 18.03.2025

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303. maddesi gereği Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün,

Adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmındaki "4 eşit taksitte" ibaresinin çıkartılarak yerine "10 eşit taksitte" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, hükümdeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, Başkan Vekili ...'in değişik gerekçesi ve oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Manavgat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.03.2025 tarihinde karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

5237 sayılı TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 1. cümlesinde; uyuşturucu veya uyarıcı maddelerin, kullanılması dışında bir amaçla ruhsatsız veya ruhsata aykırı olarak ülke içinde satılması, satışa arz edilmesi, başkalarına verilmesi, sevk edilmesi, nakledilmesi, depolanması, satın alınması, kabul edilmesi ve bulundurulması hallerinde, fail hakkında on yıldan az olmamak üzere hapis cezası ile cezalandırılacağı, aynı fıkranın 2. cümlesinde ise uyuşturucu veya uyarıcı maddelerin bir çocuğa satılması veya verilmesi durumunda hapis cezasının on beş yıldan az olmayacağı belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme, 28 Haziran 2014'te yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK’ya eklenmiştir. Uyuşturucu veya uyarıcı madde satılan veya verilen kişinin çocuk olması hâlinde verilecek cezanın arttırılmasını öngören bu düzenlemenin Kanun’a eklenmesindeki amaç, madde gerekçesinde, uyuşturucu ve uyarıcı maddelerin etkilerinden çocukların korunması ile uyuşturucu veya uyarıcı madde suçlarıyla mücadeleyi güçlendirme olarak açıklanmıştır.

TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan bu düzenlemede kanun koyucu hareket çeşitliliği yönünden bir sınırlamaya gitmiştir. TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinde, 1. cümlede yer verilen hareketlerden sadece “satmak” ve “başkalarına vermek” hareketlerine yer verilmiştir.

TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan bu düzenlemede kanun koyucu hareket çeşitliliği yönünden bir sınırlamaya gitmiştir. TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinde, 1. cümlede yer verilen hareketlerden sadece “satmak” ve “başkalarına vermek” hareketlerine yer verilmiştir.

Şu hâlde, diğer hareketler yönünden bu arttırım maddesinin uygulanması mümkün değildir. Kaldı ki, “satmak” ve “başkalarına vermek” seçimlik hareketlerinin meydana geliş şekilleri de göz önüne alındığında, bu iki hareket dışındaki hareketlere fıkranın 2. cümlesinde yer verilmesi Kanun’un düzenleniş amacına da uygun değildir. Kanun koyucunun bu düzenlemeye yer vermesinin altında yatan sebep, bir kazanç unsuru içersin içermesin uyuşturucu veya uyarıcı maddelerin bir çocuğa verilmesinin veya satılmasının yaratacağı tehlikenin, bir yetişkine verilmesi veya satılmasının yaratacağı tehlikeden daha büyük oluşudur.

Diğer bir açıdan da, fıkranın 2. cümlesinde, 1. cümlede yer alan seçimlik hareketlerden sadece “satmak” ve “vermek” hareketlerine yer verilmiş olması, kendisine uyuşturucu veya uyarıcı madde satılan çocuk ile bu uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi kendisine satan veya veren fail arasında bir iştirak iradesinin bulunmaması gerektiğine işaret eder. Söz konusu iki seçimlik hareketin gerçekleşme şekillerine bakıldığında, uyuşturucu veya uyarıcı maddenin satılması veya verilmesi ile satan veya verenin bu uyuşturucu veya uyarıcı madde üzerindeki fiili hakimiyeti sonlanır. Fail ile çocuk arasında bir iştirak ilişkisi varsa suç konusu üzerinde bir hakimiyet kaybı veya değişikliği olmayacağından, TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesi anlamında “vermek” veya “satmak” hareketlerinin gerçekleştiği söylenemez, suç konusu üzerinde hakimiyet el değiştirmemiştir. Hakimiyeti değiştirmeden, fiziken vermek şeklinde gerçekleşen davranışlar bu kapsamda değerlendirilemez. Bu durumda, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi hem alan hem veren, aynı suçun faili konumundadır.

Failin, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi, nakletmesi, bulundurması, depolaması için iştirak ilişkisi içerisinde birlikte hareket ettiği çocuğa vermesi hallerinde, suçu, iştirak iradesi altında birlikte gerçekleştirdiklerinden bu nitelikli hal uygulanma alanı bulmaz. Çocuk, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi kendisine veren failin fiiline “birlikte fail” olarak veya “yardım eden” sıfatıyla da suça katılsa, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi çocuğa veren fail hakkında nitelikli hal uygulanmayacaktır.

Kanun metnine ve gerekçesine bakıldığında, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi satın alan veya kabul eden çocuğun, suça konu maddeyi, kendisiyle iştirak ilişkisi içinde olmayan failden alırken bir amaca sahip olması gerektiğine ilişkin bir şart aranmamıştır. Bu nedenle çocuk, suç konusunu kendi kullanımı için almışsa da bir başkasına satmak için almışsa da bu nitelikli hal uygulama alanı bulur.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olay incelendiğinde;

Kanun metnine ve gerekçesine bakıldığında, uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi satın alan veya kabul eden çocuğun, suça konu maddeyi, kendisiyle iştirak ilişkisi içinde olmayan failden alırken bir amaca sahip olması gerektiğine ilişkin bir şart aranmamıştır. Bu nedenle çocuk, suç konusunu kendi kullanımı için almışsa da bir başkasına satmak için almışsa da bu nitelikli hal uygulama alanı bulur.

Bu açıklamalar doğrultusunda somut olay incelendiğinde;

Suça konu uyuşturucu maddenin tanık ...’ın üzerinde ele geçtiği, bu maddeyi diğer tanık ... ile birlikte sanık ... adına sakladıkları, suça konu maddenin bir kısmını okula girmeden önce tanıklar ve sanığın birlikte kullandıklarını, ele geçen maddeyi ise okula girmeden önce sanığın tanıklara saklamaları için verdiği anlaşılmıştır.

Tanıklar ve sanığın aşamalardaki beyanlarından, suça konu uyuşturucu maddenin okula sokulmasından önceki aşamada birlikte hareket ettikleri ve okula sokulmasından sonra da suç konusu uyuşturucu maddeyi birlikte içmek niyetinde olduklarını beyan ederek suç konusu üzerindeki hakimiyetlerini devam ettirdikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda suç konusu üzerinde tanıklar ve sanığın aynı amaç doğrultusunda birlikte bir hakimiyet kurdukları ve bu nedenle de iştirak iradesi altında hareket ettikleri anlaşılmakla, sanığın suç konusu uyuşturucu maddeyi tanık ...’a teslim etmesi TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesi anlamında “vermek” fiili olarak nitelendirilemez. Her ne kadar tanıklar hakkında yargılama yapılmamışsa da sanık ve tanıklar aynı suça iştirak eden faillerdir.

Açıkladığım nedenlerle; Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne yönelik temyiz talebinin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşlerine katılmakla birlikte, sanık hakkında TCK’nın 188. maddesinin 3. fıkrasının 2. cümlesinin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna dair eleştiri yapılmasına ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmamaktayım. 18.03.2025
Yargıtay — Esas No: 2017/14567, Karar No: 2017/3562, Tarih: 09.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/14567 E.  ,  2017/3562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, izin ücreti alacağının faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 15/07/2002-03/09/2010 tarihleri arasında operasyon yöneticisi sıfatı ile aylık net 1.900,00 TL ücretle davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin herhangi bir ihtar yapılmadan, sebep bildirilmeden feshedildiğini, çalıştığı süre içinde 3 gün yıllık izin kullanabildiğini, yılda bir maaş ikramiye ödendiğini, son ikramiyesinin ödenmediğini, çalıştığı süre içinde sabah 05.00-06.00'dan gece 01.00-02.00'ye kadar çalıştığını, resmi tatil ve dini bayramlarda çalışma yaptığını, karşılığı ücretin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı ve izin ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 17/01/2004 tarihinde işe başladığını, 01/09/2007 tarihinde kadar çalıştığını, başka bir işe gireceğini söyleyerek işten ayrıldığını, tekrar 18/12/2007 tarihinde işbaşı yaptığını, mazeretsiz olarak işe gelmediğini, asgari ücret aldığını, iyiniyet sebebi ile davacıdan istifa beyanı veya ibraname alınmadığını, fazla mesai yaptığı iddiasının doğru olmadığını, işyerinde fazla mesai uygulaması bulunmadığını, çalışanlara yıllık izinlerinin kullandırıldığını ancak bu konuda kayıt tutulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti :

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 16/02/2016 gün ve 2014/30268 E, 2016/2823 K. sayılı ilamında; davacının fazla mesai ücret talebi bakımından gerekçede “…taktiren 6.877,17 TL fazla mesai alacağı olduğu kabul edilmiş,...” denilmekte ise de, bu miktarın 11/10/2013 tarihli ek rapordaki ikinci seçeneğin % 30 takdiri indirimi ile bulunan miktar olduğu, hüküm fıkrasında ise 11/03/2014 tarihli ikinci ek bilirkişi raporundaki üçüncü seçeneğin % 30 takdiri indirimi ile hesaplanarak 5.403,13 TL olarak hüküm altına alındığının anlaşıldığı, bu şekilde gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratıldığı, gerekçe/hüküm çelişkisinin HMK. nun 298/2. maddesine aykırı olduğu, Mahkemece davacı tarafından talep edilen alacaklardan takdiri indirim dışında 22.430,20 TL. reddedildiğinden, karar tarihindeki AAÜT. si uyarınca yargılama sırasında avukat ile temsil edilen davalı lehine 2.691,62 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 1.500,00 TL. vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu, yargılama giderlerinin kabul ve red oranına göre hesaplanarak masrafı yapan lehine hükmedilmesi gerekirken, davalı tarafça yapılan 50 TL. yargılama giderinin davacı tarafından yapıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmasının hatalı olduğu, gerekçeleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Öncelikle belirtmek gerekir ki “Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada, ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir”.

Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay'ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkeme uyma kararını kaldırarak, direnme kararı veremeyeceği gibi, hükmünün bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan bölümleri hakkında da farklı bir hüküm kuramaz. Bozmaya uyulmakla bozma lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak doğmuş olur. Hükmün bir kısmının bozma kapsamı dışında bırakılmasının amacı bu kısımların doğru olduğunu belirlemek, bozmanın sınırlarını çizmek ve bu şekilde usulü kazanılmış hakları oluşturup, korumaktır. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak oluşturur. Bozma kararı üzerine önceki hüküm tamamen ortadan kalkar. Bu nedenle bozma kararından sonrada Mahkemece HMK.nun 297 vd. maddelerinde belirtilen unsurları taşıyacak şekilde yeni bir karar verilmek zorundadır.

Ne var ki; kamu düzenine ilişkin hususlar hakkında aleyhe bozma yasağı uygulanamaz. Yani Yargıtay, kamu düzenine aykırı bir husustan dolayı hükmü temyiz edenin aleyhine (temyiz etmemiş olan tarafın lehine) olarak da bozabilir. Çünkü kamu düzenine ilişkin hususları hâkim (ve Yargıtay) kendiliğinden gözetme ile yükümlüdür.

“Maddi hataya dayanan bozma kararına uyulması da usulü müktesep hak teşkil etmez”( Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 15.03.1972 gün ve E:1968/1-277, K:176; 01.03.1995 gün ve E:1995/7-641, K:117; 23.01.2002 gün ve E:2001/1-1010, K:2002/1; 12.07.2006 gün ve E:2006/4-519, K:527; 04.11.2009 gün ve E:2009/13-370, K:2009/480 sayılı kararları; Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, İstanbul 2001, Cilt 5, sayfa 4771 vd.).

Usul kuralları gereği şu husus özellikle belirtilmelidir ki hakim, yargılamayı bitirerek kısa kararını vermesiyle işten elini çekmiş olur ve karar Yargıtay'ca bozulmadıkça hakim davayı yeniden ele alarak göremez. Ne varki bizatihi bu kısa karar, hiçbir taraf yararına usuli kazanılmış hak doğurmaz. Eğer karşı görüşte olanların ileri sürdükleri gibi usuli kazanılmış hak doğsaydı bu karara Yargıtay dahi dokunamazdı. Zira, usuli kazanılmış hak yerel mahkemeleri bağladığı gibi Yargıtay'ı da bağlar. Kararlara karşı usuli kazanılmış hak ancak tarafların temyiz yoluna başvurmaları ile doğabilir. Bu durum ise ancak Yargıtay ve yerel mahkemelerce olayların özelliklerine göre değerlendirilebilecek bir husus olup genel bir kurala bağlanamaz. Bütün bu sebeplerle kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bir bozma sebebi oluşturacak ve bozmadan sonra hakim önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırmak kaydıyla vicdani kanaatine göre karar verebilecektir. (10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Mahkemece bozma sonrası kararın gerekçesinde, 11.03.2014 tarihli bilirkişi raporunun 3.seçeneğindeki hesaplamaya itibar edildiği, raporun 3.seçeneğinde belirtilen fazla mesai ücretine takdiren % 30 indirim yapılmak suretiyle davacının 5.403,13 TL fazla mesai alacağı bulunduğunun tespit edildiği, ancak kısa kararda miktarın sehven 6.877,17 TL'ye hükmedildiği belirtilerek, bozmadan önceki kısa karara göre hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda belirtilen hukuki olgular dikkate alındığında, Mahkemece, kısa kararla bağlı olmaksızın dosya içeriğine ve karara esas alınan bilirkişi raporuna uygun olarak gerekçelendirerek, davacının fazla mesai ücreti alacağına ilişkin karar verilmesi ve gerekçe ile hüküm arasındaki çelişkinin kaldırılması gerekirken, kısa kararda miktarın sehven 6.877,17 TL'ye hükmedildiği gerekçesiyle fazla mesai alacağının tahsiline karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Yukarıda belirtilen hukuki olgular dikkate alındığında, Mahkemece, kısa kararla bağlı olmaksızın dosya içeriğine ve karara esas alınan bilirkişi raporuna uygun olarak gerekçelendirerek, davacının fazla mesai ücreti alacağına ilişkin karar verilmesi ve gerekçe ile hüküm arasındaki çelişkinin kaldırılması gerekirken, kısa kararda miktarın sehven 6.877,17 TL'ye hükmedildiği gerekçesiyle fazla mesai alacağının tahsiline karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17212, Karar No: 2024/7503, Tarih: 09.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/17212 E.  ,  2024/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 20.04.2022 tarihli ve 243 - 786 sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın 21.06.2018 tarihinde usûlüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın kanuni süresinden sonra sunduğu 21.12.2020 tarihli istinaf başvurusunun, İlk Derece Mahkemesince ek karar ile reddine karar verildiği, ek karara karşı istinaf talebinde bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 29.03.2021 tarihli kararı ile kanuni süre geçtikten sonra kanun yoluna başvurulduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun süre yönünden reddine dair İlk Derece Mahkemesinin 28.12.2020 tarihli ek kararına yönelik istinaf başvurusunun CMK'nın 280/1-a. maddesi uyarınca reddine karar verildiği belirlenmekle; her ne kadar 29.03.2021 tarihli kararda, CMK’nın 276/2. maddesi yerine aynı Kanun’un 280/1-a maddesi belirtilmiş ve sanığın daha sonra gönderdiği temyiz dilekçeleri üzerine 20.04.2022 tarihli ek karar ile sanığın temyiz isteminin reddine dair temyiz yolu açık olmak üzere yeniden karar verilmişse de; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 29.03.2021 tarihli ret kararının, CMK’nın 276/2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, dosyanın isteme aykırı olarak incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21794, Karar No: 2015/4438, Tarih: 11.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21794 E.  ,  2015/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz belediye yazısı ve sair belgelere göre arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekirken arazi olarak değer biçen rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30203, Karar No: 2014/35217, Tarih: 10.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/30203 E.  ,  2014/35217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, korku, kaygı ve panik yaratacak şekilde silahla ateş etmek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 14/08/2005 yerine, 15/08/2005 olarak yanlış yazılması, yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanığın müştekiye ait minibüsten içinde madeni paraların bulunduğu tahta kutuyu ve araç teybinin kafasını çaldığı, para kutusunu kaçarken attığı ancak, müştekinin araştırmasına rağmen teybin kafa kısmının bulunamadığının anlaşılması karşısında, hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden, teşebbüste kaldığından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yalnızca, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Ruhsatsız silah taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1 maddesi gereğince sanık hakkında ceza tayin edilirken, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile yapılan değiklik gözetilerek, tayin edilecek adli para cezası yönüyle değişiklik öncesi ve suç tarihi itibarıyla yürürlükte olan yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeden fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

2- Ruhsatsız silah taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1 maddesi gereğince sanık hakkında ceza tayin edilirken, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile yapılan değiklik gözetilerek, tayin edilecek adli para cezası yönüyle değişiklik öncesi ve suç tarihi itibarıyla yürürlükte olan yasanın sanık lehine olduğu gözetilmeden fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkarılarak, yerlerine ''TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına'' cümlesinin ayrı ayrı eklenmesi ve ruhsatsız silah taşımak suçundan kurulan hükümdeki adli para cezasının, suç tarihi itibarıyle sanık lehine olan 6136 sayılı 13/1 maddesi gereğince hüküm fıkrasındaki 30 gün adli para cezasının 450 TL adli para cezası ve takdiri indirimin uygulandığı kısımdaki 25 gün adli para cezasının 375 TL adli para cezası şeklinde düzeltilmesi ile gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine dair kısmın hükümden çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.