muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2296, Karar No: 2020/259, Tarih: 13.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2296 E.  ,  2020/259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3.Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21/12/2017 tarih ve 2016/20 E- 2017/1084 K. sayılı kararın asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 20/02/2019 tarih ve 2018/464 E- 2019/234 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, davacının davalı Onke .. Ltd.Şti.’nin yetkilisi olan...’in yanında sekreter olarak sigortalı çalışmayı başladığını, bu şahsın yönlendirmesi ile SGK’ya verilmek üzere 2007 yılında bir takım evraklar imzaladığını, bu evrakların davalı ... ... Ltd. Şti’nin kuruluşuna ait evraklar olduğunu bilmediğini, 2015 yılında E-Devlet sisteminden sorgulama yaptığında şirket ortağı olduğunu öğrendiğini, ... hakkında savcılığa şikayetçi olduğunu ve fakat bu kişinin vefatı nedeniyle hakkında takipsizlik kararı verildiğini, karar defterinde sahte imzalarla kararlar alındığını ve davacının müdür olarak atandığını, ...’in ölümünden önce şirketin tasfiyesi için işlemlere başlanıldığını ve fakat bu kişinin ölümü üzerine tasfiyenin tamamlanamadığını, fiilen ortada bir şirket olmadığını ve şirketin organının da bulunmadığını ileri sürerek ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti.’nin fesih ve tasfiyesine karar verilmesini istemiştir. Birleşen davada şirket kuruluşuna ait imzaların hile ile imzalatıldığını savunarak şirket kuruluşana ilişkin işlemlerin mutlak butlan ile batıl olduğunun ve davacının şirketin hiçbir zaman ortağı olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı ... vekili, şirketin feshi ve tasfiyesine ilişkin davada pasif husumet ehliyetinin bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı Onke İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

Davalı ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti.kayyımı, asıl dadava şirketin feshi ve tasfiyesine karar verilmesinin gerektiğini beyan etmiş, birleşen davaya yönelik ise davacının noter evraklarında ve bir takım evraklarda imzası olması nedeniyle hile iddiasına ilişkin hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Asıl davada davalı Onke İnşaat Sanayi Ve Ticaret Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

Davalı ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti.kayyımı, asıl dadava şirketin feshi ve tasfiyesine karar verilmesinin gerektiğini beyan etmiş, birleşen davaya yönelik ise davacının noter evraklarında ve bir takım evraklarda imzası olması nedeniyle hile iddiasına ilişkin hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, asıl davada ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti’nin fiilen faaliyette olmadığı, davacı ortağın imzalarının sahte olarak kullanılması nedeniyle güven ortamının ortadan kalktığı, şirketin hayatiyetini devam ettirmesinin hem ortaklar açısından hem de ülke ekonomisi açısından bir faydasının bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirketin TTK'nin 636/3.maddesi hükmü uyarınca fesih ve tasfiyesine, ... İnş. Turz. San. Tic. Ltd. Şti. dışındaki diğer davalıların tasfiyeye ilişkin davada pasif husumet ehliyetlerinin bulunmadığı gerekçesiyle bu davalılar yönünden asıl davanın reddine, birleşen davada davacının şirkete ortak olduğunu en geç kendi imzası olan 2013 tarihli ortaklar kurulu kararında öğrendiği, davanın 1 yıllık hak düşürücü sürede açılmadığı gerekçesiyle birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı asıl ve birleşen davada davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nce, bir sekreterin noterlikte yapılan resmi işlemler dahil imzası kendisine ait çıkan 09/01/2013 tarihli genel kurul kararı tarihine kadar şirketle ilgili imzaladığı evrakın mahiyetini algılayacak seviyede donanım sahibi olduğunun kabulü gerektiği, davacının iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, uzun yıllar sekreter olarak çalıştığı yerde şirket kurucu ortağı ve yöneticisi olduğunu bilmeden çalışması şirketle ilgili attığı her imzayı SGK evrakını imzaladığını zannederek ve...'in aldatması nedeniyle attığını kabul etmenin yaptığı iş itibariyle de mümkün olmadığı, bu nedenle davacının nihayetinde 09/01/2013 tarihinde ortak olduğunu öğrenmiş olduğunun kabulünün dosya içeriğine uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 20,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12704, Karar No: 2024/4429, Tarih: 22.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12704 E.  ,  2024/4429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1735 E., 2019/965 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığınca 03.07.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, erteleme süresi zarfında 14.02.2017 ve 25.03.2017 tarihlerinde tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, soruşturma dosyaları birleştirilerek İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2017 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2018 tarihli ve 2017/374 Esas 2018/176l Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 07.03.2015 ve 14.02.2017 tarihli eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine, 25.03.2017 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye karar verilmiştir.

D. Sanık hakkında 07.03. 2015 tarihli suç bakımından beraati yerine cezaya hükmedilmesi gerektiğinden bahisle Cumhuriyet savcısının sanık aleyhine istinaf başvurusuna ilişkin olarak Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay, 07.03.2015 tarihinde bir başka soruşturma kapsamında sanığın sürücülüğünü yaptığı aracında yapılan aramada; aracın torpido gözünde net 10 gram esrar maddesinin ele geçtiği ve usulüne uygun olarak alınan kan ve idrar örneklerinde de THC maddesinin bulunduğunun tespit edildiği, sanık hakkında İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2015 tarihli 2015/58 sayılı karar ile 5 yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilip, 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına hükmedildiği, kararın usulune uygun şekilde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine 14.09.2015 tarihinde İnegöl Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne infaz için gönderildiği ve 09.02.2016 tarihinde başlanıp daha sonra Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce devam edilen denetimli serbestlik tedbirinin infazının 09.02.2017 tarihinde tamamlandığı, ancak sanığın erteleme süresi içerisinde 14.02.2017 ve 25.03.2017 tarihlerinde tekrar uyuşturucu madde kullandığı iddiasıyla başlatılan ve İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/10169 ve 2017/10170 soruşturma sayılı dosyalar kapsamında alınan biyolojik örnekler üzerinde yapılan inceleme neticesinde sanığın tekrar uyuşturucu madde kullandığının tespit edildiği, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/10169 ve 2017/10170 soruşturma sayılı dosyaları birleştirilerek nedenle kamu davası açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılmasına karar verildiği, sanığın bu şekilde yüklenen suçu işlediğine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesince;

2. İlk Derece Mahkemesince;

Sanığın denetim sürecinin 09.02.2017 tarihinde infazen tamamlaması, 07.03.2015 tarihli eylemi yönünden erteleme süresinde atılı suçu işlediğinin sabit olmaması, 14.02.2017 tarihli alınan örneklerde sanığın 29.03.2017 tarihli rapor ile kanda, saçta ve idrarda uyuşturucu madde bulunduğu tespit edilmiş ise de sanığın bu eylemini denetim süreci içerisinde mi yoksa sonrasında mı gerçekleştirdiğinin belirlenememesi gerekçe gösterilerek ; 07.03.2015 ve 14.02.2017 tarihli eylemleri yönünden atılı suçu işlediği sabit olmadığının kabulü ve "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereğince beraatine, 25.03. 2017 tarihli eylemi yönünden ise cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının davanın açılmasının ertelenmesi kararının tebliği sonrası 14.02.2017 ve 25.03.2017 tarihli kullanımların davanın açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde olduğu gerekçesiyle, 22.11.2017 tarihli iddianameyle sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması istemiyle dava açtığı ve mahkemenin 07.03.2015 tarihli kullanım nedeniyle verilen davanın açılmasının ertelenmesi kararının sanığa tebliği sonrası, sanığın 14.02.2017 tarihinde yeni uyuşturucu madde kullanmış olmasının, daha önce verilen erteleme kararının ihlali niteliğinde olduğunu kabul edip sanığı 07.03.2015 tarihli kullanımından dolayı uyuşturucu kullanmak suçundan cezalandırması ve sanığın ihlal niteliğindeki eyleminden dolayı, hakkında kamu davası açılıp hukuki kesinti oluşmadan, 25.03.2017 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanmasını teselsül hükümleri çerçevesinde değerlendirip sanık hakkında verilen cezayı 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince arttırması gerekirken yukarıda yazılı şekilde karar vermiş olmasının kanuna aykırı olduğu, bu sebeple yerel mahkemece verilen kararının kaldırılarak sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiğinden bahisle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına ve sanığın zincirleme şekilde kullanmak için uyuşturucu madde kullanmak suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 14.05.2019 tarihli ve 2018/1735 Esas, 2019/965 Karar sayılı kararında sanık müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İnegöl 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16212, Karar No: 2015/14520, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16212 E.  ,  2015/14520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul(Kapatılan) 23.Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :06/05/2014

NUMARASI :2013/288-2014/123

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7262, Karar No: 2011/1135, Tarih: 03.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7262 E.  ,  2011/1135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Şanlıurfa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2009 tarih ve 2008/90-2009/93 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline taşıma poliçesiyle sigortalı emtianın davalılarca üstlenilen taşımasının ifası sırasında zayi olması nedeniyle rizikonun tazmin edildiğini ileri sürerek, 8.909 USD’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalılardan rücuan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılarca davanın reddi savunulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ... şirketine sigortalı gazyağı emtiasının taşındığı aracın yaptığı trafik kazası sonucu gazyağı ile birlikte infilak ederek emtianın tamamının zayi olduğu, olayın meydana gelmesinde davalı tarafın %100 oranında kusurlu bulunduğu, bilirkişi raporuna göre kaybın taşımacının önlemesine olanak bulunmayan durumlardan dolayı meydana gelip gelmediğinin CMR hükümleri uyarınca ortaya konulması gerektiği, CMR hükümleri uyarınca taşımacı ve taşıyana bir sorumluluk yüklenilemeyeceği gerekçesiyle davalılar Hamidi Uluslararası Petrol Taşımacılık Ltd. Şti ve Reysaş Taşımacılık ve Lojistik Tic.A.Ş. yönünden davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kabulü ile 13.078,41 TL alacağın ödeme tarihi olan 07.06.2004 tarihinden itibaren kısa vadeli mevduata uygulanan ticari reeskont faizi ile birlikte davalı ...' den tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan ... temyiz etmiştir.

1- Dava, davacıya sigortalı emtianın taşınması sırasında zayi olması nedeniyle davacı tarafından sigortalısına yapılan ödemenin rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davacı tarafından taşıma esnasında meydana gelebilecek rizikolara karşı teminat altına alınmış olan gazyağı emtiasının İskenderun - Irak arasında taşınması sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu tamamen zayi olduğu dosya kapsamından anlaşılmış olup, davacı ... sigortalısına bu olay nedeniyle yaptığı ödemenin davalı taraftan

1- Dava, davacıya sigortalı emtianın taşınması sırasında zayi olması nedeniyle davacı tarafından sigortalısına yapılan ödemenin rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davacı tarafından taşıma esnasında meydana gelebilecek rizikolara karşı teminat altına alınmış olan gazyağı emtiasının İskenderun - Irak arasında taşınması sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu tamamen zayi olduğu dosya kapsamından anlaşılmış olup, davacı ... sigortalısına bu olay nedeniyle yaptığı ödemenin davalı taraftan

rücuan tahsilini istemektedir. Mahkemece verilen ilk karar uyuşmazlığın çözümünde taşımanın tabi bulunduğu CMR Konvansiyonu hükümlerinin dikkate alınmaması nedeniyle bozulmuş olup, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yargılamaya devam olunmuş ve CMR Konvansiyonu uyarınca bir değerlendirme yapılması için bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Ancak, alınan rapor CMR Konvansiyonu hükümlerine uygun bir tespit ve değerlendirme içermemektedir. Bu nedenle mahkemece CMR Konvansiyonu kapsamına giren taşımalarda uzmanlığı bulunan bir bilirkişi veya bilirkişi kurulundan yeniden rapor alınarak davaya konu taşımanın anılan Konvansiyon hükümlerine tabi olması nedeniyle davalının sorumluluğunun anılan Konvansiyon’un 17 nci maddesine göre değerlendirilmesi, sorumlu olduğu kanaatine varılması halinde bu kez de davalının ödemekle yükümlü olduğu tazminatın ve üst sınırının aynı Konvansiyon’un 23 ncü maddesi uyarınca tespit edilmesi ve somut olayda meydana gelen zararın anılan madde uyarınca tespit edilecek sorumluluk sınırını aşıp aşmadığının tespiti ile sonucuna göre taşıyıcının sorumlu tutulabileceği üst sınırı geçmemek kaydıyla meydana gelen zararın tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu yönler üzerinde durulmadan bu hususlar incelenmeden bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş olmasına rağmen bozma ilamının gereği yerine getirilmeden yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle temyiz eden davalı ... yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davalı ...’ nün diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına karar verildi.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmü temyiz eden davalı ...’ nün temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’ nün diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.