muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3914, Karar No: 2010/16070, Tarih: 22.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3914 E.  ,  2010/16070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçluların takibe konu bonolardan şahsen sorumlu olmadıklarına yönelik itirazları üzerine mahkemece, imzaların şirketi borçlandırmaya yönelik olarak kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi üzerine alacaklı vekilince karar temyiz edilmiş, Dairemizce yapılan inceleme sonucu; borçlu B. B. B. yönünden itirazın süreden reddi gerektiği, Y. L. yönünden ise; takip konusu 22 adet bononun bir kısmında şirket temsilcilerinin birer imzası, bir kısmında yetkililerin imzası, bir kısmında da tek kişinin iki imzasının olduğu, Y. yönünden araştırma yapılarak, keşideci şirketi sorumlu kılan imza dışında, bu şahsa atfen kendisini sorumlu kılacak  ikinci imza olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile 21.11.2008 tarihinde mahkeme kararı bozulmuş, bunun üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda B. B. B. yönünden itirazın süreden reddine, Y. L. yönünden ise attığı ikinci imzadan dolayı sorumlu olduğu gerekçesiyle itirazın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmasına karar verilmiş ise de bozma gereğinin yerine getirilmediği görülmektedir. Şöyle ki; ticaret sicil memurluğundan gelen yazıda keşideci ..... Anonim Şirketi’nin, itiraz edenler tarafından müşterek imza ile birlikte temsil edileceği belirtilmiş olup,  takibe konu senetlerin bir kısmında temsilcilerin birer imzasının bulunduğu görülmüştür. Anılan senetlerde itiraz eden Y. L.’nin tek imzası olup, borçlu bu bonolardaki bedelden şahsen sorumlu değildir. Ancak geriye kalan bonoların bir kısmında ise aynı kişinin çift imzası olduğu, bir kısmında da temsilcilerin ikisinin birden iki imzasının bulunduğu görülmüştür. 21.11.2008 tarihli bozma ilamında açıklandığı üzere, ikinci kez atılan bu imzalardan yetkililer TTK’nun 614.maddesi uyarınca kişisel olarak da sorumludurlar. Bu durumda mahkemece itiraz eden Y. L. yönünden, söz konusu bonolardaki imzaların anılan kişiye ait olup olmadığının araştırılarak sorumlu olduğu miktarın belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca yeniden (BOZULMASINA), 22.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14016, Karar No: 2013/30348, Tarih: 05.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/14016 E.  ,  2013/30348 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... Özel Sağlık Ltd. Şti. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12.04.2012 tarih ve 235-158 sayılı hükmün Dairenin 18.03.2013 tarih ve 25888-6574 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalıdan hizmet satın aldığını, yapılan denetim sonucu, 2006 yılının haziran ayından 2007 yılının şubat ayına kadar öğrenci mevcudunun %3'üne ücretsiz eğitim verme yükümlülüğünün yerine getirilmediği, aday öğretmenlerin yeterli eğitimi almadıkları halde ders verdirildiği, mevzuat dışına çıkılarak okula devam eden çocuklara grup eğitimi verilerek kurumun zarara uğratıldığını bildirerek toplam 212.755,80 TL kurum zararının ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, grup eğitimi verilmesi nedeniyle 189.057 TL nin tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, davacı tarafın temyizi üzerine dairece yapılan temyiz incelemesi sonucu, 18.3.2013 tarihli ve 2012/25888-2013/6574 esas ve karar numaralı ilamla onanmasına karar verilmiş, bu onama ilamına karşı davacı tarafça karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair karar düzeltme taleplerinin reddi gerekir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair karar düzeltme taleplerinin reddi gerekir.

2-Davacı, davalı kurumdan hizmet satın aldığı ancak mevzuata göre %3 ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğünü yerine getirmediği gerekçesi ile 20.746,60 TL kurum zararının tahsili için eldeki davayı açmıştır. Davalı taraf, ücretsiz okumak için başvuru yapılmadığını savunmuştur. 625 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunun EK 4.maddesi hükmüne göre, öğretim kurumları öğrenci kapasitelerinin %2'sinden aşağı düşmemek üzere ücretsiz öğrenci okutmak zorundadır.Bu yükümlülük 14.2.2007 tarihinde 5580 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanununda yapılan değişiklikle bu oran %3'e çıkarılmış olup, ücretsiz okutulacak öğrenci yüzdesi, seçimi ve kurumlara kabul şartlarına ilişkin usul ve esaslar yönetmelikle belirleneceği şeklinde düzenlenmiştir. Davalı okulun, 2006 haziran ayından 2007 şubat ayına kadarki sürede ücretsiz eğitim verme yükümlülüğünü yerine getirmediği dosya kapsamı ile sabittir. Dava konusu dönem, bu tür okullarda eğitim gören çocukların eğitim giderlerinin devlet bütçesinden karşılanacağına ilişkin düzenlemeden öncesine ilişkindir. 625 sayılı Özel Eğitim Kanununun Ek-4. maddesi hükmüne göre, davalı okul, ait oldukları döneme ilişkin yasal düzenlemelerde belirtilen oranlarda gözetilerek, öğrenci kapasitesinin %2-3'ü oranında ücretsiz öğrenci okutmakla yükümlüdür. Davalının bu yükümlülüğünü yerine getirmediği gibi, davalı okul müdürünün, 23.5.2008 tarihli müfettiş ifadesinde, 2007 yılı mart ayında uyarı gelinceye kadar ücretsiz öğrenci okutmadıklarını, böyle bir yükümlükleri olduğunu bilmediklerini ifade etmiştir. Sonraki savunmalarında, bu konuda bir başvuru olmadığını belirtmişlerse de bu konudaki yükümlülüklerini yerine getirdiklerini gösteren delil de sunamamışlardır.Bu nedenle davacının ücretsiz öğrenci okutmakla ilgili talebi doğrultusunda, dava konusu döneme isabet eden oranda öğrenci eğitim giderinin bilirkişiye hesaplattırılarak sonucuna göre belli olacak rakamın davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile bu kısım talebinde reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Mahkeme kararının bu gerekçe ile bozulması gerekirken, yapılan temyiz incelemesinde zuhulen onanmasına karar verildiği görülmekle, davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile onama ilamı kaldırılarak mahkeme kararının açıklanan gerekçe ile bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacının sair karar düzeltme sebeplerinin reddine, 2.bentte açıklanan nedenle davacının karar düzeltme talebinin kabulü ile, Dairenin 18.3.2013 tarihli ve 2012/25888-2013/6574 esas ve karar sayılı onama ilamının kaldırılarak, mahkeme kararının ücretsiz öğrenci okutma yükümlülüğüne ilişkin açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2209, Karar No: 2015/1320, Tarih: 06.05.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2209 E.  ,  2015/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2013/181-2013/328

Taraflar arasındaki “el atmanın önlenmesi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 17. Sulh Hukuk (Kapatılan Kadıköy 4. Sulh Hukuk) Mahkemesince davanın reddine dair verilen 30.11.2011 gün ve 2011/1320 E., 2011/1992 K. karar sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 14.01.2013 gün ve 2012/14467 E., 2013/3 K. sayılı ilamı ile;

(…Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu ana taşınmazda kapıcı dairesinde oturan davalıların bu yeri boşaltmalarını istemiş; mahkemece, istemin Türk Medeni Kanununun 2. maddesinde tarif edilen iyiniyet kuralına aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının Ek 2. maddesi hükmüne göre; kat malikleri kurulunca veya bu kurulca yetki verilen yönetici tarafından sözleşmeleri herhangi bir nedenle feshedilen veya sona eren kapıcı, kaloriferci, bahçıvan veya bekçiler ile dışarıdan atanan yöneticilerin kendilerine bu görevleri dolayısıyla bir yer tahsis edilmiş ise, bu yerleri 15 gün içerisinde boşaltmak zorunda olup ilgililerin kanun ve sözleşmeden doğan hakları saklıdır. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalıların kendilerine daha önce tahsis edilmiş bulunan kapıcı dairesini boşaltmaları için 01.06.2011 günlü kat malikleri kurulunda karar alındığı ve bu kararın davalılara 05.07.2011 tarihli ihtarnameyle bildirildiği, buna rağmen davalıların dava konusu yeri boşaltmadıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece bu husus dikkate alınarak; kanıtlanan davanın kabulüne ve dava konusu yerin davalılar tarafından boşaltılıp yönetime teslim edilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçeyle davanın reddi doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ortak alana el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili apartman yönetimi ile aralarında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmayan davalıların ana taşınmazın kapıcı dairesini haksız yere işgal ettiklerini belirterek davalıların kapıcı dairesinden tahliyesine ve kapıcı dairesinin boş olarak apartman yönetimine teslimine karar verilmesini talep etmiştir.

Dava, ortak alana el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili apartman yönetimi ile aralarında herhangi bir sözleşme ilişkisi bulunmayan davalıların ana taşınmazın kapıcı dairesini haksız yere işgal ettiklerini belirterek davalıların kapıcı dairesinden tahliyesine ve kapıcı dairesinin boş olarak apartman yönetimine teslimine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinden Ş.. D..’nin fuzuli şagil olmadığını, eşinin ölümünden sonra apartmanda kapıcı olarak çalışmaya devam ettiğini, Kadıköy 3. İş Mahkemesinde müvekkilinin eşi nedeniyle ödenmeyen kıdem tazminatlarının ödenmesi ve kendisi içinde ödenmeyen maaşları, bayram ve hafta sonu vs. alacakları nedeniyle dava açtığını ve davaların halen derdest olduğunu, müvekkilinin kapıcı dairesinde kapıcı olarak bulunduğundan hakkındaki davanın esastan, müvekkillerinden V.. D.. annesinin yanında kaldığından hakkındaki davanın husumetten reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece; istemin Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde tarif edilen iyiniyet kuralına aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde aynen alınan gerekçe ile bozulmuş; mahkemece taraflar arasında iş mahkemesinde görülen hizmet tespiti ve işçilik alacakları davalarının davalılar lehine sonuçlandığı ve Özel Daire bozma ilamında belirtildiği gibi ihtarnamede davalılara 634 sayılı KMK’nun Ek 2. maddesi gereğince 15 günlük değil, 7 günlük süre verildiği gerekçeleriyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını davacı vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında uyuşmazlığın esasının incelenmesinden önce, yerel mahkemece direnme olarak adlandırılan kararda ilk kararda yer verilmeyen “taraflar arasında iş mahkemesinde görülen hizmet tespiti ve işçilik alacakları davalarının davalılar lehine sonuçlandığı ve Özel Daire bozma ilamında belirtildiği gibi ihtarnamede davalılara 634 sayılı KMK’nun Ek 2. maddesi gereğince 15 günlük değil, 7 günlük süre verildiği” hususları birlikte değerlendirilerek verilen temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı hususu ön sorun olarak incelenmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi).

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozmadan esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek, dolayısıyla da ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez (Hukuk Genel Kurulunun 26.06.2013 gün ve 2012/9-1892 esas, 2013/881 karar; 26.03.2014 gün ve 2013/18-632 esas, 2014/394 karar sayılı ilamları).

Somut olayda ise; yerel mahkemenin, istemin Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesinde tarif edilen iyiniyet kuralına aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın Özel Daire tarafından “davalıların kendilerine daha önce tahsis edilmiş bulunan kapıcı dairesini boşaltmaları için 01.06.2011 günlü kat malikleri kurulunda karar alındığı ve bu kararın davalılara 05.07.2011 tarihli ihtarnameyle bildirildiği, buna rağmen davalıların dava konusu yeri boşaltmadıkları anlaşıldığından, mahkemece bu husus dikkate alınarak; kanıtlanan davanın kabulüne ve dava konusu yerin davalılar tarafından boşaltılıp yönetime teslim edilmesine karar verilmesi” gerektiği belirtilerek bozulması üzerine, mahkemece bozulan ilk kararda yer verilmeyen “taraflar arasında iş mahkemesinde görülen hizmet tespiti ve işçilik alacakları davalarının davalılar lehine sonuçlandığı ve Özel Daire bozma ilamında belirtildiği gibi ihtarnamede davalılara 634 sayılı KMK’nun Ek 2. maddesi gereğince 15 günlük değil, 7 günlük süre verildiği” belirtilerek yeni bir hukuki gerekçeye dayalı “direnme” olarak adlandırılan karar verilmiştir.

Öyleyse, mahkemenin ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olgunun yanında veya dışında yeni bir hukuki olguya dayanarak ve gerekçesini de bu yeni hukuki olgu yönünde değiştirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemeyeceğinden, yerel mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu karar, yeni bir hukuki olguya dayalı, yeni hüküm niteliğindedir.

Hal böyle olunca; kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi, Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda gösterilen nedenlerle davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 18. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 06.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12166, Karar No: 2015/14175, Tarih: 07.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12166 E.  ,  2015/14175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MENGEN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/15-2013/112

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, 1664 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan evde ikamet ettiğini, davalıların ise komşu 1665 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki evde ikamet ettiklerini, davalıların ikamet ettiği evin çatı kısmı ile yine bahçesinde bulunan garajın çatısının evinin üzerine doğru uzandığını, özellikle ev ve garaj çatısından akan yağmur ve kar sularının çatısına zarar verdiğini, ileri sürüp davalıların vaki el atmasının önlenmesi ile ev ve garaj çatılarının yıkılmasına karar verilmesini istemiştir.Davalılar, yaklaşık 50 yıldır dava konusu taşınmazı kullandıklarını, davacının taşınmazına her hangi bir müdahalelerinin olmadığını, davacının aralarındaki husumet nedeniyle kötü niyetli olarak dava açtığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır. Mahkemece, ev çatısına yönelik isteğin reddine, garaj çatısına yönelik isteğin ise kabulü ile davalıların elatmasının önlenmesine, garaj çatısının taşan kısmının yıkılmasına karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ........................ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9099, Karar No: 2012/8863, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/9099 E.  ,  2012/8863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.03.2012 gün ve 2011/50 Esas, 2012/24 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin olaydan bir hafta sonra alınan anal muayeneye ilişkin doktor raporunda bulguya rastlanmaması, aşamalarda organ sokma yönünden çelişki içeren mağdure beyanları ve tanık Seda'nın cinsel ilişki anına yönelik anlatımlarının nitelikli cinsel istismar suçunun tamamlandığını kanıtlamaya yetmemesi karşısında, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, mağdure Şifanur Çetin'in nüfus kaydının Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınmış olması nedeniyle nüfus kaydının yargılama sırasında alınmamış olması da bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4412, Karar No: 2015/5795, Tarih: 07.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/4412 E.  ,  2015/5795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

01/04/2015 tarihinde kabul edilip 11/04/2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesi başlığı ile birlikte değiştirilmiştir. Bu düzenlemeye göre, dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi bir ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçeleri ile birlikte dosyayı Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderecektir. Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın niteliğine göre, uyuşmazlığın esası kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayanmış bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay Hukuk Dairesine aittir. Yukarıdaki yasal düzenleme de dikkate alındığında dosyanın görevli Daire belirlenmek üzere Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesine 07/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9932, Karar No: 2007/10365, Tarih: 13.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/9932 E.  ,  2007/10365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Ankara 1. Sulh Hukuk ve 22. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, teknisyen ücretinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davanın 24.10.2005 tarihinde 1.000.00.- YTL. değer gösterilerek açıldığı, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu, duruşmada alacak miktarının 6.910.00.- YTL. olduğunun beyan edildiği anlaşılmaktadır.

H.Y.U.Y.nın 4. maddesi ile 8/1. maddesi gözönünde bulundurulduğunda, dava tarihi ve değeri esas alındığında, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına ilişkin alacak davasının asliye hukuk mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3936, Karar No: 2015/17343, Tarih: 26.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3936 E.  ,  2015/17343 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2013/79-2014/451

Dava dilekçesinde, sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın davalı Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden husumetten reddine, davalı Melikgazi Belediye Başkanlığı yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı Melikgazi Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Kamulaştırmasız el koyma davalarında da uygulanan Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen Yıldırım Beyazıt Mahallesi 4719 ada 2 parsel sayılı taşınmazın dosyada mevcut 03.05.2005 tarihli satışına ilişkin tapu kütük fotokopisinin incelenmesinde, atölye ve spor arsası niteliğindeki taşınmazın Melikgazi Belediye Başkanlığı tarafından şahsa yapılan satış olup, emsal taşınmazın niteliği itibariyle serbest satış olarak değerlendirilemeyeceği, emsalin uygun emsal olmadığı intibası uyanmaktadır.

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2015/3936-17343