muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9017, Karar No: 2008/18748, Tarih: 02.12.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/9017 E.  ,  2008/18748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :   Zonguldak 1.İş Mahkemesi

TARİH               : 22/11/2007

Davacı F.Y. vekili Av. N.T. ile davalı TTK Genel Müdürlüğü   vekili Av. Y. D. aralarındaki tazminat davası hakkında Zonguldak 1. İş  Mahkemesinden verilen   22.11.2007  gün ve  894-1129  sayılı kararın bozulmasına ilişkin Dairemizin 26.02.2008 gün ve 1795-2968 sayılı ilamına karşı davacılar tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacılar F.Y.ve arkadaşları ile davalı TTK Genel Müdürlüğü arasında görülen 19.03.2006 tarihinde meslek hastalığı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda Zonguldak 1.İş Mahkemesince verilen 22.11.2007 gün ve 2007/894E, 2007/1129K Sayılı hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce; 506 sayılı yasanın 109 maddesindeki prosedüre uygun olarak ölümle meslek hastalığı arasındaki illiyet bağının araştırılmadığından bahisle yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş ve bu karar üzerine Davacılar vekili dairemiz bozma kararının maddi yanılgıya dayalı olduğundan bahisle düzeltilmesini talep etmiştir.

İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama ya da bozma kararları ile hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Gerçekten; maddi yanılgı kavramından amaç; Hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa, inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin Kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyen ve çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu açık yanılgılardır.

Uygulamada zaman zaman görüldüğü gibi, Yargıtay denetimi sırasında, uyuşmazlık konusuna ilişkin maddi olgularda, davanın taraflarında, uyuşmazlık sürecinde, uyuşmazlığa esas başlangıç ve bitim tarihlerinde, zarar hesaplarına ait rakam ve olgularda ve bunlara benzer durumlarda; yanlış algılanma sonucu, açık ve belirgin yanlışlıklar yapılması mümkündür. Bu tür açık hatalarda ısrar edilmesi ve maddi gerçeğin göz ardı yapılması, yargıya duyulan güven ve saygınlığı sarsacağı gibi, Adalete olan inancı ortadan kaldırır ve yok eder.

Bu nedenledir ki; Yargıtay; bu güne değin maddi yanılgının belirlendiği durumlarda soruna müdahale etmiş baştan yapılmış açık maddi yanlışlığın düzeltmesini kabul etmiştir. Kaldı ki kimi açık maddi yanılgıya dayalı ve yanlışlığı son derece belirgin haksız ve adaletsiz sonuçların giderilmesi kamu düzeni açısından zorunludur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2002/10-895E ve 2002/838K, 2003/21-425E ve 2003/441K sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Gerçekten temyiz incelemesi sonunda yerel mahkeme kararı, 506 sayılı yasanın 109 maddesindeki prosedüre uygun olarak sigortalının ölümü ile meslek hastalığı arasındaki illiyet bağının araştırılmadığından bahisle bozulmuştur.

Ne var ki aynı olay nedeniyle sigortalının eşinin ve çocuklardan birinin açtığı davada, meslek hastalığı sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminata karar verildiği ve bu kararın Yargıtay denetiminden de geçmek suretiyle kesinleştiği dosya içerisine bozma öncesinde de ekli olduğu anlaşılan Zonguldak1.İş Mahkemesinin 2007/696E ve 2007/931K sayılı dosyasının incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca da ölüm olayının meslek hastalığı sonucu meydana geldiğine ilişkin kesinleşmiş mahkeme kararı olduğu göz ardı edilerek, yerel mahkeme kararının bu yönün araştırılmasına yönelik olarak bozulmasının maddi yanılgıya dayalı olduğu anlaşılmakla Dairemizin 26..02.2008 gün 2008/1795 E, 2008/2968K. Sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü;

1-HUMK'nun 427. maddesindeki parasal sınırları değiştiren 5219 sayılı yasanın 2/c maddesi ve HUMK’na 5236 sayılı yasanın 19.maddesi ile eklenen Ek–4.maddeye göre 2007 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 1.170.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

İnceleme konusu karar, 22.11.2007 tarihinde verilmiş ve ihtiyari dava arkadaşı olan davacı kardeşler S.Ö. Ve M.T.dan her biri yararına 400,00’er YTL manevi tazminat verilmesine ilişkin hüküm kesin nitelik taşıdığından 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak anılan davacılar bakımından manevi tazminata yönelik davalının temyiz dilekçesinin kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle reddine,

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 19.03.2006 tarihinde meslek hastalığı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, anlaşılmaktadır.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 19.03.2006 tarihinde meslek hastalığı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, anlaşılmaktadır.

18.10.2007 Tarihli dava dilekçesinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacılar zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunurken, meslek hastalığı sonucu ölüm olayının meydana gelmesinde sigortalının hiçbir kusurunun olmadığını belirtmiş, giderek davalıların tam kusuruna dayanmışlardır. 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere ölenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun hak sahiplerinin manevi tazminatlarının takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir. Somut olayda, ölüm olayının kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Hal böyle olunca ve özellikle, sigortalının kusursuz olduğu belirtilerek dava açılmış olmasına göre, hak sahibi çocukların manevi tazminatlarının kaçınılmazlık olgusunun dikkate alınarak bir miktar indirim yapılmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, davacı çocuklar F. ve F. Yararına talep gibi manevi tazminat takdir edilmesi isabetsizdir.

Olayın oluş şekline, müterafik kusur oranlarına, davacının duyduğu elem ve ızdırabın derecesine, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna, 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın içeriğine ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimine ve hak ve nesafet kurallarına göre davacılar F. G. ve F. Y. yararına  ayrı ayrı 4.000,00-YTL manevi tazminat yerine 5.000,00-YTL manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1- Davacı çocuklar F. G. Ve F.Y. Yararına ayrı ayrı 4.000,00’er YTL ve kardeşler S. Ö. ve M.T. Yararına ayrı ayrı 400,00’er YTL manevi tazminat olmak üzere toplam 8.800,00-YTL tazminatın ölüm tarihi olan 19.03.2006

tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin maddi ve manevi tazminat talebinin reddine,

2-Alınması gereken 457,20-YTL ilam harcından peşin alınan 148,10-YTL’nin indirimi ile kalan 327,10-YTL ilam harcının davalıdan tahsili ile Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yapılan toplam 174,30-YTL  harç giderinin  tahsili ile davacılara verilmesine,

tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin maddi ve manevi tazminat talebinin reddine,

2-Alınması gereken 457,20-YTL ilam harcından peşin alınan 148,10-YTL’nin indirimi ile kalan 327,10-YTL ilam harcının davalıdan tahsili ile Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yapılan toplam 174,30-YTL  harç giderinin  tahsili ile davacılara verilmesine,

4-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan yargılama giderinden takdiren 17,00-YTL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalan  kısmın davacılar üzerinde bırakılmasına,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları üzerinden davacılar F.G. ve F.Y. Yararına ayrı ayrı 480,00’er YTL, S. Ö. ve M.T. yararına ayrı ayrı 450,00’şer YTL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

6- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalı yararına reddedilen manevi tazminat miktarları üzerinden davacılar F. G. ve F.Y.dan ayrı ayrı 450,00ş’er YTL avukatlık ücretinin anılan davacılardan alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,02.12.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9060, Karar No: 2015/13510, Tarih: 03.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9060 E.  ,  2015/13510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2012/109-2012/220

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; mahkemece 14.01.2014 tarihli karar ile hükmün kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili temyiz isteminin reddi kararı ile birlikte hükmü temyiz etmiştir. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 14.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 14.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 03.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22946, Karar No: 2011/2877, Tarih: 08.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/22946 E.  ,  2011/2877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibe dayanak alınan Elazığ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 07.04.2009 gün ve 2008/311 Esas, 2009/119 Karar sayılı ilamında borçlunun, alacaklıya ait ... Merkez ... Köyü .....mevkiinde bulunan ve tapuda pafta no;..., parsel no....'de kayıtlı bulunan taşınmazın fenni bilirkişiler M.G. ve C. D.'ın 06.03.2006 tarihli ekli krokili raporlarında A harfi ile gösterilen ve kırmızı renk kalemle boyalı bulunan 21.809 m2 kısım ile B harfi ile gösterilen mavi renk kalemle boyalı 13.868 m2 kısım ve C harfi ile gösterilen ve yeşil renk kalemle boyalı bulunan 821.650 m2 kısmın toplamından ibaret bulunan 857.327 m2 kısmına müdahalesinin men'ine, A harfi ile gösterilen ve kırmızı renk kalemle boyalı kısım üzerinde bulunan besi damı ile B harfi ile gösterilen ve mavi renk kalemle boyalı bulunan samanlığın yıkılmasına karar verilmiştir.

Takibin bu şekilde kesinleşmesi üzerine, icra müdürlüğünce 28.6.2010 tarihinde infaz işlemi için mahalline gidildiği,  fen bilirkişilerince, “paftanın zemine uygulandığı, alet ile ölçüm yapıldığı ve karara konu krokide A, B, C harfi ile gösterilen alanlardaki tecavüzün ortadan kalkmış olduğunun tespit edildiğinin” bildirildiği, bunun üzerine icra memurunca “mahkeme kararında yazılı ve krokide A, B, C harfleri ile gösterilen yerlerdeki tecavüzlü alanların borçlu tarafından daha önce yıkımının yapılarak tecavüzün giderildiği, zeminde yapılan ölçümler ile sabit olduğundan bahisle alacaklı vekilinin ahır ve samanlığın tamamen yıkılması talebinin reddine” karar verildiği, alacaklı vekilince icra mahkemesinden, dayanak ilamda ahır ve samanlığın tamamen yıkılmasına karar verildiği halde, icra memurunun ilama aykırı olarak işlem yaptığı, bu nedenle icra müdürünün 28.06.2010 tarihli samanlık ve ahırın tamamen yıkılmasına ilişkin taleplerinin reddine ilişkin işleminin kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiği görülmektedir.

Mahkemece duruşma açılıp taraf teşkili sağlandıktan sonra, mahallinde keşif yapılarak, mümkünse asliye hukuk mahkemesinde krokiyi tanzim eden fen bilirkişilerinden de yararlanılarak, ilamda hüküm altına alınan hususların yerine getirilip getirilmediği belirlenip, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24868, Karar No: 2010/20327, Tarih: 20.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/24868 E.  ,  2010/20327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 20.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18626, Karar No: 2014/29630, Tarih: 30.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18626 E.  ,  2014/29630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2012/467-2013/606

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 12.06.2008 tarihinden itibaren her iki davalının ortaklığındaki işyerinde sigortalı kepçe operatörü olarak çalıştığını, haksız olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, işyerinde aldığı son ücretin net 1.500,00 TL oluğunu, işyerinde sabah 08:00 akşam 19:00'a kadar çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, taraflarca anlaşmalarına rağmen fazla çalışmaları karşılığının, kıdem ve ihbar tazminatının, dini ve resmi bayramlarda ve hafta sonlarında çalışması karşılığının, yol ve yemek ücretinin, aile ve çocuk yardımının da ödenmediğini beyanla, kıdem ve ihbar tazminatı tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, mahkemece, davacının kış aylarında 08.00-18.00 saatleri arasında, yaz aylarında ise 08.00-19.00 saatleri arasında çalışma yaptığından bahisle toplam oniki saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ise de, tanıklardan N.. D.., davacının çalışma saatlerinin 08.00-18.00 arası olduğunu, Nisan-Ekim ayları arasında çalışmaların 20.00'e kadar uzadığını, haftada dört gün saat 18.00'den sonra da ortalama bir saat daha çalışma olduğunu, A.. Y.. çalışma saatlerinin 08.00-17.00 arası olduğunu, kış aylarında ortalama 18.00'da işin bittiğini, yaz aylarında ise ortalama 19.00 da işin bittiğini, K.. A.. çalışma saatlerinin 08.30-17.30 arasında olduğunu temmuz ve ağustos aylarında haftada bir veya iki gün yarım saat ya da bir saat fazla çalışma yapıldığını, H.. K.. çalışma saatlerinin 08.30-17.30 arasında olduğunu, ağustos ayında 18.30'da işin bittiğini bunun dışında çalışma saatlerinin 17.30'u geçmediğini beyan etmişlerdir. Dosya kapsamı ve tanık beyanları doğrultusunda, davacının yaz aylarında 08.00-18.30 saatleri arasında çalıştığı, kış aylarında ise fazla çalışma yapıldığının işçi tarafından ıspatlanamadığı düşünülmeden karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/475, Karar No: 2009/2174, Tarih: 19.02.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/475 E.  ,  2009/2174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.4.2006 gününde verilen dilekçe ile mükerrer kadastro iddiasıyla kayıtta yapılan düzeltmenin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 4.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 1812 parsel sayılı taşınmaz maliki, kadastro müdürlüğünün 3402 sayılı Kadastro Kanununun 22.maddesine göre işlem yapılacağının ihbar edildiğini, kadastro müdürlüğünün yapacağını bildirdiği işlemlerin yasal dayanağı bulunmadığını, kadastro müdürlüğünün 09.03.2006 tarihli ihbar işlemin iptalini istemiştir.

Davalı ... davada husumetin kendilerine yöneltilemeyeceğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece düzeltmeye ilişkin kadastro müdürlüğünün 09.03.2006 tarihli işlemin iptali ile bilirkişi krokisinde B harfi ile gösterilen 252.88 m2.lik kısmın davacının 1812 parseline ilavesi suretiyle yüzölçümünün 3327.04 m2. olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hükmü davacı ile davalı ... temyiz etmiştir.

1-Davadaki istemin dayanağı 3402 sayılı Kadastro Kanununun 22. maddesinin ilk fıkrasıdır. Gerçekten bu hüküm uyarınca evvelce tespit, tescil ya da sınırlandırma suretiyle kadastro veya tapulaması yapılmış olan yerlerin yeniden kadastrosu yapılamaz. Şayet, ikinci kadastro yapılmış ve ilk kadastroda mülkiyet durumu kesinleşmiş yerler için ikinci bir sicil oluşturulmuşsa ikinci

kadastroda yasa buruğu hükümsüz sayılacağından Türk Medeni Kanununun 1026. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 22. maddesinin gönderme yaptığı Türk Medeni Kanununun 1026. maddesinde yapılacak işlem basamakları sıralanmıştır. Buna göre de, bir ayni hakkın sona ermesi ile tescil hukuki değerini kaybettiği takdirde terkini talep edecek kişi ilk kadastroda mülkiyet hakkı kesinleşen kişidir. Bu kişinin tapu memuruna başvurması halinde istem yerinde görülürse, aleyhine işlem yapılan taraf işlemin kendisine tebliği tarihinden başlayarak 30 gün içinde işlemin iptalini isteyebilir. Tapu sicil veya kadastro müdürlüğü terkini re’sen yapamayacağını ve bu konuda mahkeme hükmü gerektiğinden ikinci kadastronun varlığını saptarsa hakime başvurarak ikinci kadastro ile oluşan ayni hakkın sona erdiğinin belirlenmesini mahkemeden isteyebilir ve hakimin vereceği karara göre de terkin işlemi yapar.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;