muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/276, Karar No: 2017/2618, Tarih: 13.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/276 E.  ,  2017/2618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın reddine ilişkin verilen hüküm, davacı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı asıl, davalı ile karıştıkları trafik kazası nedeniyle açılan ceza soruşturmasında, olayın şoku ve baskı altında uzlaşma tutanağı imzaladığını, bu tutanak ile davalıya 8.500,00 TL. ödemeyi kabul ettiğini, ancak alınan bilirkişi raporu ile davalının kazada asli kusurlu olduğu belli olduğundan uzlaşmadan caydığını davalıya bildirdiğini, davalının ihtara rağmen alacak var gibi icra takibi başlattığını, davalıya hiçbir borcunun olmadığını belirterek, davalının başlattığı icra takibinde borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı asıl, kusurlu olarak sebep olduğu kazada yaralanmasına neden olan davacının, ceza soruşturmasında uzlaşma yoluyla kabul ettiği tazminatı ödemediğini, bu yüzden icra takibi başlattığını, davacının dava açmada kötüniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; ceza soruşturması kapsamındaki uzlaştırma faaliyetlerinde, davacının özgür iradesi ile uzlaşma tutanağını imzaladığı, kaza tarihi ile uzlaşma tutanağının düzenlendiği tarih arasında geçen uzun süre ve soruşturma kapsamında tarafların kusur oranlarını belirleyen raporun alınmış olması nedeniyle, davacının durum hakkında bilgi sahibi olduğu, özgür iradesi ile borç altına giren davacının imzaladığı uzlaşma tutanağının...'nun 253/19. maddesi gereği ilam niteliğinde olduğu ve borcun ancak ödeme ile son bulacağı anlaşıldığından davanın sübut bulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı tarafından başlatılan icra takibine konu edilen alacak için borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

16.06.2012 tarihinde, davacının aracıyla davalı yayaya çarpması şeklinde trafik kazası gerçekleştiği, bu kazada davalının yaralandığı dosya kapsamıyla sabittir. Olaya ilişkin olarak açılan ... C. Başsavcılığı'nın 2012/12973 sayılı soruşturma dosyasında, savcılık tarafından, Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 253. maddesi kapsamında, uzlaştırma faaliyetlerinde bulunulmuş, kazadaki yaralanma nedeniyle davacının davalıya taksitler halinde 8.500,00 TL. ödemesi konusunda tarafların uzlaştıklarına dair 21.12.2013 tarihli tutanak düzenlenmiştir. Davacının bu tutanak ile 03.01.2014 tarihinde ödemeyi kabul ettiği 3.500,00 TL'nin ödenmemesi üzerine, davalı tarafından icra takibi başlatılmış, davacı ise uzlaşma tutanağının imzalanması sırasında serbest iradesiyle hareket etmediği gerekçesiyle borçlu olmadığı iddiasıyla, ödeme yapmaktan imtina ederek eldeki davayı açmıştır.

Mahkeme tarafından, davacının özgür iradesi ile uzlaşma tutanağını imzaladığı hususuna ilişkin gerekçesi yerinde olmakla birlikte; davacının borcunun, CMK'nun 253/19. maddesi gereği ilam niteliğinde sayılan belgeye dayandığı ve bu borcun ancak ödemeyle son bulacağı nitelemesi dosya kapsamına uygun değildir. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden taraflar arasında imzalı uzlaşma tutanağı (21.12.2013) ile davacının ödemeyi üstlendiği 3.500,00 TL'lik kısmın, 03.01.2014'te ödenmemesi üzerine, davalı (kazada yaralanan) ...'ın soruşturma kapsamında yeniden ifadesinin alındığı ve bu ifadesinde "davacının ödeme yapmaması ve uzlaşmadan caydığına dair (26.12.2013) ihtarname yollaması nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı, davacıdan şikayetçi olduğunu" beyan ettiği; ... ... tarafından da, davacının verdiği dilekçeyle uzlaşma şartlarını yerine getirmeyeceğini ve kabul etmediğini beyan ettiği, bu yüzden uzlaşmanın sağlanamadığı gerekçesiyle, 17.06.2014 tarihinde, davacı ... hakkında ... 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nde dava açıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda; davacı ile davalı arasında ceza soruşturması kapsamında imzalanan uzlaşma tutanağının, davacı tarafından kabul edilmemesi ve davacının zararı karşılamayacağı iradesini ortaya koymuş olması; ceza soruşturmasında savcılık tarafından uzlaşmanın sağlanamadığına karar verilmesi ve bu

sebeple de davacımız hakkında ceza davası açılmış olması; ceza soruşturmasındaki uzlaşmanın kalkmış olması nedeniyle, uzlaşma tutanağına göre davacının borçlu olduğuna karar verilemeyeceğinin gözetilmeyişi hatalı görülmüş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 13/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19473, Karar No: 2017/9874, Tarih: 12.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19473 E.  ,  2017/9874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 200.00TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesi ile de talebini 19.327.07 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak ( var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek

uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5821, Karar No: 2011/5336, Tarih: 22.06.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/5821 E.  ,  2011/5336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen kararda başvuracağı yasa yolu yanlış gösterildiğinden, 5271 sayılı Yasanın 34/2, 231/2, 232/6 ve 291. madde ve fıkraları hükmü uyarınca temyizi süresinde kabul edilip temyiz isteminin reddine ilişkin yerel mahkemenin 27.03.2007 tarihli ek kararı ortadan kaldırılarak esas hükme ilişkin olarak yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönler incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek (DÜŞÜRÜLMESİNE), 22.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9227, Karar No: 2007/9443, Tarih: 08.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/9227 E.  ,  2007/9443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölpazarı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  08.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6086, Karar No: 2010/8380, Tarih: 10.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6086 E.  ,  2010/8380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar Arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma ve temyiz harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/209, Karar No: 2019/684, Tarih: 18.06.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2019/209 E.  ,  2019/684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.07.2014 tarihli ve 2013/441 E., 2014/457 K. sayılı karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 10.11.2015 tarihli ve 2014/15645 E., 2015/12718 K. sayılı kararı ile,

“…Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş, karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kendisi ile evli olduğunu bildiği halde dava dışı eşi ile birlikte olduğunu, davalının eyleminin kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğunu iddia ederek, uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının iddialarını kabul etmediğini, dava dışı kocanın ... olduğu şeklinde kendisini kandırdığını, evli olduğunu öğrenince ayrıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre davalının, davacının eşi ile evli olduğunu bilerek birlikte olduğu hususu sabit görülerek davanın kısmen kabulü ile davacı eş yararına manevi tazminata hükmedilmiştir.

TMK'nın 185. maddesine göre, “Evlenmeyle eşler arasında evlilik birliği kurulmuş olur. Eşler birlikte yaşamak, birbirlerine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadırlar.” Aynı Kanun'un 174. maddesine göre de, “Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebilir. Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir.”

Evlenmeyle eşler arasında kurulan aile birliğinin taraflara yüklediği ödevlerin ihlali veya yerine getirilmemesi durumunda bu yükümlülüğü yerine getirmeyen eş yönünden Türk Medeni Kanunu'ndaki sonuçları, boşanma ve boşanma sebebi olması durumunda, bu olaylar yüzünden kişilik haklarının saldırıya uğraması halinde manevi tazminat talep edilebileceğidir.

BK. 41 (TBK 49). maddesine göre, kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar veren, bu zararı gidermekle yükümlüdür. Yine BK. 49 (TBK.58) maddesinde "Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir." Haksız fiile dayalı bir borcun doğabilmesi için, hukuka aykırı bir fiilin bulunması, fiili işleyenin kusurlu olması, sonuçta bir zarar doğması, zarar ile işlenen fiil arasında da uygun nedensellik bağı bulunması gerekir.

Somut olaya gelince, davalının ve dava dışı eşin davacıya yönelik ve bütün olarak aldatma mahiyetindeki davranışlarının manevi tazminatı gerektirip gerektirmeyeceğinin tartışılması gereklidir.

Somut olaya gelince, davalının ve dava dışı eşin davacıya yönelik ve bütün olarak aldatma mahiyetindeki davranışlarının manevi tazminatı gerektirip gerektirmeyeceğinin tartışılması gereklidir.

Yukarıda incelenen yasa maddeleri uyarınca, davacının dava dışı eşinin TMK'nın evlenmeyle eşe yüklediği ödevler arasında bulunan sadakat yükümlülüğünü ihlali nedeniyle, Kanun'un 185. ve 174. maddeleri uyarınca boşanma sebebi ve istek halinde manevi tazminatı gerektirir nitelikte olduğu kuşkusuzdur. TMK'daki düzenleme, dava dışı eşin evlenme ile kurulan aile birliğinin tarafı olması sıfatından kaynaklanmaktadır. Zira dava dışı eş kendi iradesi ile bu birliğin tarafı olmayı kabul etmiş ve yasanın kendisine tanıdığı hak ve yükümlülükler altına girmiştir.

Davalının eyleminin manevi tazminatı gerektirip gerektirmeyeceğine gelince, davalının doğrudan davacının bedensel veya ruhsal bütünlüğüne yönelik hukuka aykırı bir fiilde bulunduğundan söz edilemez. Söz konusu Kanun'da yükümlülüğünü ihlal eden eşin eylemini birlikte gerçekleştirdiği kişiler yönünden herhangi bir düzenleme getirilmemiştir.

Dava konusu eylemin gerçekleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerinin de uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Zira, söz konusu Kanun'un 50. maddesinde haksız fiil nedeniyle müteselsilen sorumluluğuna gidilebilecekler gösterilmiştir. Yukarıda açıklanan yasal duruma göre, davalı zararın meydana gelmesinden asli olarak sorumlu tutulamaz. Yine Kanun hükmünün aradığı anlamda iştirak hali de söz konusu olamaz. Zira iştiraken işlenebilir bir eylemin varlığının kabul edilebilmesi için, eylemin müstakilen ve asli olarak da işlenebilir olması gerekir. Ayrıca haksız fiil sorumluluğunu, geniş ve belirsiz bir kavram olan sadakat yükümlülüğünü ihlal etmeye iştirak çerçevesinde değerlendirmek, bu sorumluluğu belirsiz hale getirecektir.

Açıklanan nedenlerle, BK.49 (TBK.58) maddesine göre, davalının eylemi, davacının kişilik değerlerine saldırı oluşturacak nitelikte bir eylem olarak kabul edilemez. Mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacının manevi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.…”

gerekçesiyle oy çokluğuyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesiyle oy çokluğuyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile dava dışı Hasan Uğur'un 2010 yılında evlendikleri, bu evliliğinden müşterek çocukları bulunmadığını, davalının ise Hasan Uğur'un davacı ile evli olduğunu bilmesine rağmen, onunla duygusal ve fiziksel ilişki yaşadığını, davacının, eşi Hasan'ın davalıya "aşkım, canım, seni seviyorum, seni özledim" şeklinde sözler söylediğini duyduğunu, hatta eş Hasan'ın telefonundaki hafıza kartında davalı ile yaptığı konuşmanın kayıtlı olduğunu, ayrıca davacının elinde, eşi ile davalının çektikleri samimi fotoğraflar bulunduğunu, davalının ahlaka aykırı davranarak davacının yuvasını ve mutluluğunu yıktığını, davacının eşinin kendisi ile ilgilenmediğini, hiçbir ihtiyacını karşılamadığını, bütün kazancını davalıya harcadığını, davalının bu kusurlu hareketi ile davacının kişilik haklarına saldırdığını ileri sürerek 20.000TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davalının ilk eşinden boşandığı ve bir çocuk sahibi olduğunu, Afyon ilinde çalışmaya ve ailesi ile birlikte oturmaya başladığını, bu sırada davacının eşi ile tanıştığı ve arkadaş ortamında görüşmeye başladıklarını, davacının eşinin bir süre sonra ciddi bir beraberlik kurmayı düşündüğünü beyan ederek bu nedenle görüşmek istediğini, davalının yeni bir hayat kurmak için bu teklife sıcak baktığını, davalının tereddüdü üzerine davacının eşinin bekâr olduğunu söyleyip, nüfus cüzdanını gösterdiğini, nüfus cüzdanında bekâr yazılı olduğunu gördüğünü, bunun üzerine davalının davacının eşi ile görüşmeye başladığını, bir süre sonra onun evli olduğunu öğrenince davalının bu ilişkiyi sona erdirdiğini, davacının eşinin bu kez boşanmakta olduğunu, davalıyı bırakmayacağını ve vazgeçmeyeceğini söyleyerek, davalıyı işyerinde ve evinde rahatsız ettiğini, davalının bu durumu ailesine açıklaması üzerine, davalıyı işyerine babasının götürüp getirmeye başladığını, davacının eşinin tehdit ve rahatsız edici davranışları üzerine davalının Denizli ili Sarayköy ilçesine taşındığını, davacının eşinin burada da davalıyı bularak rahatsız etmeye devam ettiğini, davalının asla bir evliliği yıkmak için yola çıkmadığını, karşıdaki kişinin evli olduğunu öğrendiği an ilişkisini bitirdiğini, hatta bulunduğu yeri terk ettiğini, manevi tazminat şartlarının oluşmadığını, müvekkilinin davacının kişilik haklarına saldırmadığını, aksine onu koruduğunu, ayrıca davacının müvekkiline ait görüntü ve kayıtları izinsiz ele geçirmiş olup, bu davada delil olarak kullanılmasının yasal olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.