muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1850, Karar No: 2011/8812, Tarih: 17.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/1850 E.  ,  2011/8812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda emsal karşılaştırması yapılmadan taşınmazın niteliklerinden bahsedilerek piyasa rayicine göre soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu raporlara göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24517, Karar No: 2017/6894, Tarih: 01.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24517 E.  ,  2017/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde yer alan ölçütler ile aynı Yasa'nın 3. maddesinde yer alan “eylemin ağırlığı ile orantılı ceza verilmesi” ilkesi çerçevesinde, suça sürüklenen çocuğun eyleminin ağırlığına göre orantılı bir cezanın saptanması gerektiği gözetilmeden soyut değerlendirmeler ve maddedeki ibarelerin tekrarlanması ile yetinilerek hakkaniyete aykırı biçimde alt sınırdan önemli ölçüde uzaklaşılarak sanığa fazla ceza verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun 15-18 yaş grubunda olduğu indirim oranının da doğru uygulanmasına rağmen hükme sehven 12-15 yaş grubunda olduğunun yazılması,

3-Suça sürüklenen çocuk okula girdiği halde hükümde eve girdiğinin belirtilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 01.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6077, Karar No: 2023/917, Tarih: 06.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/6077 E.  ,  2023/917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/225 E., 2021/473 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 13.12.2011 tarihli ve 2011/596 Esas,

2011/520 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üstünün bir şeyini salmak suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 13.12.2011 tarihli ve 2011/596 Esas, 2011/520 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 3. Dairesinin 08.10.2013 tarihli ve 2013/1167 Esas, 2013/1154 Karar sayılı kararı ile Askerî Mahkemece; 30.6.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6000 sayılı Kanun’un 2 nci maddesi ile değiştirilen

353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun (mülga 353 sayılı Kanun) 19 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca atılı suçtan dolayı yargılamanın tek hâkimden

kurulu mahkeme tarafından yapılması gerektiği, bununla birlikte aynı Kanun’un 19 uncu maddesinin beşinci fıkrası

gereğince iddianamenin kabulünden sonra yargılamanın tek hâkim tarafından yürütülmesi

gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı da verilemeyecek olması nedeniyle yargılamaya kuruldan

oluşan mahkeme ile devam edilmesinin kanun gereği olduğu dikkate alındığında; tanıklar Barış

Ercan, Umut Kurt, Fatih Çölgeçen ve Aykut ...’in ifadelerinin tespiti için istinabe

olunan Askerî Mahkemelerin tek hâkimden oluşması, burada yapılan duruşmaların bu şekilde icra

edilmesi ve takiben sanık hakkında heyetli olarak hüküm verilmesinin 353 sayılı Kanun’un 207 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (A) bendine aykırı bulunması, tanık Fatih Çölgeçen’in ifadesinin tespiti için yazılan talimat üzerine 1.6.2011

Ercan, Umut Kurt, Fatih Çölgeçen ve Aykut ...’in ifadelerinin tespiti için istinabe

olunan Askerî Mahkemelerin tek hâkimden oluşması, burada yapılan duruşmaların bu şekilde icra

edilmesi ve takiben sanık hakkında heyetli olarak hüküm verilmesinin 353 sayılı Kanun’un 207 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (A) bendine aykırı bulunması, tanık Fatih Çölgeçen’in ifadesinin tespiti için yazılan talimat üzerine 1.6.2011

tarihinde istinabe Mahkemesi tarafından yapılan duruşmaya ait tutanağın başlık kısmında Askerî

savcının ismi bulunmamasına rağmen, sanığın ifadesinin tespitini takiben Askeri savcıya söz

verildiği görülmekle; duruşmada Askeri savcının hazır bulunup bulunmadığı hususunda

kuşku bulunması ve şayet hazır bulunmuş ise kim olduğunun anlaşılamamasının 5271 sayılı CMK’nın 220 nci

maddesine aykırılık oluşturması ve sanık hakkında düzenlenen iddianamede bu konuda bir istem bulunmadığı halde, 1632 sayılı Kanun'un 30 uncı maddesinin birinci fıkrasının (B) bendi ve 35 inci maddeleri uyarınca onbaşılık rütbesinin geri alınmasına dair hüküm

kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olması hususlarının hukuka aykırılık oluşturması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine (Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 05.06.2015 tarihli ve 2013/2454 Esas, 2015/332 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 11.08.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

4.Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 11.08.2015 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 10.03.2020 tarihinde basit yaralama suçunu işlediğinin Kahramanmaraş 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2021 tarihli ve 2021/98 Esas, 2021/97 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine Pervari Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2021 tarihli ve 2021/225 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında (Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin açıklanması geri bırakılan 05.06.2015 tarihli ve 2013/2454 Esas, 2015/332 Karar

sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkûmiyet hükmünün eksik ve yetersiz inceleme ile kurulduğuna, hakkında lehe kanun hükümlerinin uygulanmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın üstünün bir şeyini çalmak suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkûmiyet hükmünün eksik ve yetersiz inceleme ile kurulduğuna, hakkında lehe kanun hükümlerinin uygulanmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, 07.07.2010 tarihinde mağdur Tnk.Kur.Yb. Mesut ...'ın odasına girerek

cüzdanının içinden iki adet 50,00 TL’lik banknotu aldığı, mağdurun ışıklarının açık olduğunu görerek

odasına gitmesi üzerine hırsızlık olayını fark ederek durumu Bölük Astsubayına bildirdiği, haberci

olarak görevli P.Er Aykut ... ve P.Çvş. Serkan...'i çağırdığı, Bölük Astsubayı tarafından

yapılan araştırma neticesinde sanığın söz konusu tarih ve saatlerde tabur karargah binası içinde

görüldüğünün tespit edildiği, bunun üzerine Nöbetçi Astsubay, Nöbetçi Uzman Çavuş ve Nöbetçi

Amirinden oluşan heyet ile sanığın üzerinde arama yapıldığı, çorabının içinde mağdurun

kaybolduğunu bildirdiği iki adet 50,00 TL’lik banknotun bulunduğu, bunun üzerine sanığın mağdura

ait parayı aldığını itiraf ettiği, olayla ilgili tutanak tutulduğu maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanığın tahkikat heyetince alınan ifadesinde; mağdurun çekmecesinden paraları aldığını daha sonra pişman olarak yerine koyduğunu ve pişman olduğunu beyan etmiştir.

3.Sanık 25.11.2011 tarihli savunmasında özetle; mağdurun odasındaki masanın üzerinde cüzdanı gördüğünü, içinde bulunan iki adet 50,00 TL'lik banknotları aldığını, cüzdanı yerine koyduğunu, komutanın odasına hırsızlık için girdiğini, o dönemde parası olmadığını, ihtiyaçlarını karşılamak için parayı aldığını ve çok pişman olduğunu beyan etmiş ve hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep etmiştir.

4.Bozma sonrası alınan 01.12.2014 tarihli beyanında; Yargıtay Bozma ilamına uyulmasını, iddianamedeki olayı ve atılı suçu kabul etmediğini, üst devrelerin baskısıyla ve dayaktan korktuğu için suçu kabul etmek zorunda kaldığını, öncelikle beraatini mahkeme aksi kanaatte ise hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep ettiğini beyan etmiştir.

5.İhbar sonrası alınan 27.10.2021 tarihli beyanında özetle; önceki savunmalarını tekrar ettiğini ifade etmiş ve beraatini talep etmiştir.

6.07.07.2010 tarihli olay tespit tutanağında personel huzurunda yapılan üst aramasında mağdura ait olduğu belirlenen iki adet 50,00 TL'lik banknotun sanığın çorabının içinden çıktığı belirtilmiştir.

7.Dosya kapsamında yer alan ve usûlüne uygun ifadeleri alınan mağdur ve tanıkların ifadeleri de maddi vakıayı destekler mahiyettedir.

8.Sanık hakkında (Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 05.06.2015 tarihli ve 2013/2454 Esas, 2015/332 Karar sayılı kararı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının

7.Dosya kapsamında yer alan ve usûlüne uygun ifadeleri alınan mağdur ve tanıkların ifadeleri de maddi vakıayı destekler mahiyettedir.

8.Sanık hakkında (Kapatılan) 2. Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 05.06.2015 tarihli ve 2013/2454 Esas, 2015/332 Karar sayılı kararı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının

açıklanması için ihbarda bulunan Kahramanmaraş 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2021 tarihli ve 2021/98 Esas, 2021/97 Karar sayılı kararı dava dosyasında mevcuttur.

9.Sanığa ait güncel adli sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesinde “çalma” suçunun bir tanımının yapılmaması ve üstünün, astının veya

arkadaşının bir şeyini çalma suçunun unsurlarının gösterilmemesi nedeniyle suçun unsurlarının genel

hükümlere göre saptanması gerekmektedir.1632 sayılı Kanun'un 132 nci maddesinde düzenlenen suç tipinin 5237 sayılı Kanun'un 141 inci

maddesinde düzenlenen “hırsızlık” suçunun asker kişiler tarafından işlenen bir benzeri olduğu ve

"çalmak" teriminin "hırsızlık" terimi ile eş anlamlı olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, üstünün, astının veya arkadaşının

bir şeyini çalmak suçunun oluşabilmesi için;

a)Failin, kendisinin üstü, astı veya arkadaşı statüsünde olan bir asker kişinin menkul malını

rıza olmaksızın alması,

b)Failin üstünün, astının veya arkadaşının menkul malını alma eylemini bu malın başkasına ait

olduğunu bilerek kendisine veya başkasına bir yarar sağlama amacıyla gerçekleştirmesi,

zorunludur.

Olay tarihinde sanığın üstü olan mağdurun odasına kendi iradesi ile girerek sanığa ait cüzdandan rızası dışında bir miktar parayı aldığı ve durumun farkedilmesi üzerine yapılan arştırma esnasında sanığın suçunu itiraf ettiği, sanığın aşamalardaki beyanları ve tanık ifadeleriyle sabittir. Sanığın suçu işlemediği ve üst devrelerin baskısı ve dayak korkusuyla işlemiş olduğu şeklindeki beyanların atılı suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek mahkemece sanık hakkında, üstünün bir şeyini çalmak suçuna konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3.Hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

V.KARAR

3.Hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Pervari Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2021 tarihli ve 2021/225 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17418, Karar No: 2013/16328, Tarih: 22.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17418 E.  ,  2013/16328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davasında Ankara 6. Asliye Ticaret ve Kayseri 1 Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesince HMK.nun 7/1. maddesine göre kazanın meydana geldiği yer mahkemesinin taraflar bakımından ortak yetkili mahkeme olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi ise, kazanın meydana geldiği yer mahkemesinin yetkisinin kesin olmadığını belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 16. maddesi uyarınca, haksız fiilden doğan davalarda, zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir. Diğer yandan dava, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer mahkemesinde de ikame edilebilir. HMK.nun 7/1. maddesindeki düzenleme, birden ziyade kişinin davada taraf olması halinde yasanın belli bir yer mahkemesini kesin olarak yetkilendirmesi durumunu ifade etmekte olup, seçimlik yetkinin söz konusu olduğu davalarda adı geçen madde hükmü uygulama alanı bulamayacaktır.

Somut olayda davacılar, davacılardan bir kısmının yerleşim yeri olan Ankara'da ya da haksız fiilin meydana geldiği ve sigorta sözleşmesinin düzenlendiği Kayseri'de dava açabilir. Davacı taraf davacılardan bir kısmının yerleşim yeri olan Ankara'da dava açarak seçim hakkını kullandığına ve davalılarca yetki itirazında da bulunulmadığına göre, uyuşmazlığın Ankara Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1045, Karar No: 2020/316, Tarih: 02.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2018/1045 E.  ,  2020/316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 25.06.2014 havale tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin asıl işverenin DSİ Genel Müdürlüğünün Ilısu Barajı yapım işinde alt işveren Gök-Er Şirketine nezdinde araç şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini, 07.30-19.30 saatleri arasında ve dini bayramların ilk günü hariç genel tatillerde çalıştığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı Gök-Er Taşımacılık Sınır Tic. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. (Şirket) vekili 24.07.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde; iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

6. Davalı ... 25.07.2014 tarihli cevap dilekçesinde; müvekkili ile davalı şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/203 E., 2016/69 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/203 E., 2016/69 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 27.04.2017 tarihli ve 2017/27764 E., 2017/10124 K. sayılı kararı ile; davalı ... temyizi bakımından; davalı ... Müdürlüğüne gerekçeli kararın 19.04.2016 tarihinde tebliğ edildiği, davacı tarafın davalı şirketin temyiz dilekçesinin kendilerine tebliği üzerine temyize cevap dilekçesi vererek temyiz talebinin reddi ile kararın onanmasını talep ettiği, davalı ... Müdürlüğünün davacının temyize cevap dilekçesinin tebliği üzerine kararı katılma yoluyla 16.06.2016 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği, davacının temyize cevap dilekçesinin mahkeme kararını temyiz niteliğinde olmadığı, aksine kararın onanmasını talep ettiği, bu nedenle davalı ... Müdürlüğünün katılma yoluyla temyiz isteminin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davalı ... Müdürlüğünün katılma yolu ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davalı şirketin temyizi bakımından ise, davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile taraflar arasındaki uyuşmazlığın davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığı noktasında olduğu, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının haftalık 19,5 saat fazla çalışma yaptığı, ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı, dosya içerisinde davacının görev yaptığı araca ilişkin taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bu belgelerin bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesi gerekli iken tüm dönem bakımından tanık beyanlarına göre belirlenmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı