muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12628, Karar No: 2012/14091, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12628 E.  ,  2012/14091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın iade edildiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle;

1-Bir kısım davalılar vekili mahkeme kararını temyiz etmiş ise de dilekçenin temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına ilişkin belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344 ve 366. maddeleri (HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası) uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

2-Temyiz dilekçesinde temyiz eden bir kısım davalı vekilinin imzası eksik olduğundan davalılar vekiline temyiz dilekçesinin kendisine ait olup olmadığı sorularak, kendisine ait olduğu bildirildiği takdirde imza eksikliğinin giderilmesinden,

3-Dairenin bir önceki geri çevirme kararının 4. bendinde, dava konusu taşınmazın 07.03.2007 olan dava, emsal alınan 14 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ise 22.06.2006 olan satış tarihleri itibarıyla İmar Yasası gereğince düzenleme görmüş imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payı olarak uygulanan indirim oranlarının belediye başkanlığı ile tapu müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulması istenilmiş olduğu halde, belediyeden alınan yazı cevabında emsalin, tapu müdürlüğünden getirtilen yazı cevabında ise dava konusu taşınmazın imar durumuna ilişkin bilgi verilmediği anlaşılmakta olup yukarıda açıklandığı üzere dava konusu taşınmazın 07.03.2007 tarihi itibarıyla imar parseli olup olmadığının tapu müdürlüğünden, emsal olarak incelenen taşınmazın da 22.06.2006 olan satış tarihi itibarıyla imar parseli olup olmadığı hususunun belediye başkanlığından sorulup alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra istenilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesi ile birlikte temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13314, Karar No: 2024/18620, Tarih: 13.05.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13314 E.  ,  2024/18620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/211 E., 2022/509 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, itiraz edilmeksizin 08.09.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/27599 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/61303 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/61303 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Kanun’un "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307 nci maddesinin beşinci fıkrasının, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklinde olduğu,

Dosya kapsamına göre, Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 09.10.2013 tarihli yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği gözetilmeksizin bahse konu kararın sanık aleyhine bozulduğu anlaşılmakla, aleyhe bozma yasağı düzenlemesi gözetilmeksizin yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 28.11.2013 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2014 tarihli ve 2013/9435 Soruşturma, 2014/38 Esas, 2014/22 sayılı iddianamesi ile İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.04.2014 tarihli ve 2014/22 Esas, 2014/187 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın temyiz kanun yoluna başvurduğu,

C. Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 03.05.2017 tarihli ve 2015/7909 Esas, 2017/2841 Karar sayılı kararı ile hükmün sanık lehine bozulmasına karar verildiği,

C. Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 03.05.2017 tarihli ve 2015/7909 Esas, 2017/2841 Karar sayılı kararı ile hükmün sanık lehine bozulmasına karar verildiği,

D. Bozmadan sonra İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.01.2018 tarihli ve 2017/277 Esas, 2018/15 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın, 15.02.2018 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

E. Sanığın denetim süresi içerisinde 12.10.2020 ve 10.03.2021 tarihlerinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine,

İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 17.06.2022 tarihli ve 2022/211 Esas, 2022/509 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü uygulanarak, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

F. Sanığın eylemi nedeniyle, bozma öncesi İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.04.2014 tarihli ve 2014/22 Esas, 2014/187 Karar sayılı kararı ile 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 03.05.2017 tarihli ve 2015/7909 Esas, 2017/2841 Karar sayılı bozma ilamı ile sanık lehine bozulduğunun anlaşılması karşısında; 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında; "Hüküm, yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddesinde gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklindeki düzenleme gereğince 03.04.2014 tarihli hükümle tayin edilen 6.000,00 TL adli para cezasının sonuç ceza açısından sanık bakımından kazanılmış hak olduğu gözetilmeden bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

Kabule göre de;

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle yeniden ele alınıp açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu

Kabule göre de;

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle yeniden ele alınıp açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu

değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği gözetilmeden, denetim süresi içerisinde suç işlediği anlaşılan sanık hakkında hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, bu hususa riayet edilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde düzenlenen basit yargılama usulünün uygulanması suretiyle yargılama yapılarak karar verilmesi de Kanun'a aykırıdır.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2022 tarihli ve 2022/211 Esas, 2022/509 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,13.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2597, Karar No: 2024/6230, Tarih: 10.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/2597 E.  ,  2024/6230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/257 Esas, 2022/211 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul - karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davalı ... yönünden atiye terk sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına, davalı Banka yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Banka vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı Banka vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı banka nezdinde bulunan hesabından şube müdürü davalı ...'nın usulsüz işlemleri ile 200.000,00 USD çekildiğini, bu davalı hakkında ceza davası açıldığını ileri sürerek 200.000,00 USD'nin çekildiği 03.02.2009 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca Devlet bankalarının 1 yıllık USD mevduatına uyguladığı en yüksek mevduat hesabı ile birlikte davalı Banka ile parayı çeken ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekili yargılama aşamasında davalı ... hakkındaki davasını atiye terk etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Banka vekili cevap dilekçesinde; dava konusu işlemlerle firma hesabından çekilen paraların daha sonra firmanın ortaklarının ve yetkililerinin hesaplarına gönderildiğini, bu bedellere hesap sahipleri tarafından itiraz edilmediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

2.Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak, davalı ... ile mudiler arasında kurulmuş yakın ilişkinin, şubeye gelmeden işlem yapma alışkanlığı doğurduğu, bununla birlikte akrabalık bağı bulunan pek çok kişinin aynı şubede hesabının bulunduğu, mevcut durumun hesapların istismarına zemin hazırladığı, davalı Banka eski çalışanı ... tarafından gerçekleştirilen usulsüz işlemlerin, genel olarak birbirini tanıyan ya da akraba olan kişiler üzerinden gerçekleştirilmiş olduğu, davacı şirket hesabından çekilen paraların ... ve ... ...'nin şahsi hesapları aracı kılınmak suretiyle zimmete geçirildiği, bu şahısların davacı şirket ortağı ... ...'nin amca çocukları olduğu, ancak bu kişilerin davacı şirket ile bir irtibatlarının tespit edilemediği, para transferinin bu kişiler üzerinden yapılmasının eylemi gizlemeye matuf olduğu, nitekim bu kişilerin de ceza yargılaması kapsamında mağdurlardan oldukları, her birinin aynı şubede hesabının olmasının bu işlemlere olanak tanıdığı, ne var ki keyfiyetin yapılan işlemlere icazet olarak değerlendirilemeyeceği, 3 adet toplam 197.979,00 USD tutarındaki işleme ait dekont üzerinde de aynı uyumsuz imzaların bulunmasına, bahse konu 3 adet işlem dekontu üzerindeki imzaların davacı şirket yetkilisinin imzasıyla uyumlu olmamasına rağmen, söz konusu 3 adet işleme itiraz edilmediği, ancak dosya içeriğinden anlaşılabildiği kadarıyla davacı hesabından bahse konu 3 adet usulsüz işlemle çekilen paraların anılan davacı şirket ortaklarının hesaplarına diğer 3.şahıs hesapları üzerinden dolaştırılarak tekrar iade edildiği, bu 3 adet işleme itiraz edilmemesinin tabii olduğu, 3 adet işlemin bir teamül-icazet anlamında yorumlanamayacağı, davacı şirket hesabından sahte imza ile çekilip şirket ortakları hesabına ya da davacı şirket hesabına 100.000,00 USD'lik (25.000,00 + 75.000,00) işlem dışında geri dönmeyen bir para hareketine rastlanılamadığı, davacı şirket tasarrufundan çıkarılarak diğer usulsüz işlemlerden farklı olarak da tekrar davacı şirket tasarrufuna döndürülmemiş olan toplamda 100.000,00 USD'nin davalı bankadan tahsili gerektiği gerekçesiyle davalı Banka yönünden davanın kısmen kabulü ile 100.000,00 USD'nin 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince 04.09.2009 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte, fiili ödeme tarihindeki Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası efektif satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının davalı ... Finansbank A.Ş.'den tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı Banka vekilince temyiz edilmiş, Dairemizin 07.12.2023 tarihli, 2022/5115 E. ve 2023/7154 K. sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş, Dairemiz ilamına karşı davalı Banka vekilince karar düzeltme yoluna başvurulmuştur.

IV. KARAR DÜZELTME İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bankacılık işleminden kaynaklanan alacak istemine ilişkin.

2. İlgili Hukuk

IV. KARAR DÜZELTME İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bankacılık işleminden kaynaklanan alacak istemine ilişkin.

2. İlgili Hukuk

1.1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun ( 1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

2.818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 463 üncü madde.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Banka vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

V. SONUÇ: Davalı Banka vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı Bankadan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8199, Karar No: 2022/3595, Tarih: 16.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8199 E.  ,  2022/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar, o yer Cumhuriyet Savcısı

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-)O yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

1412 sayılı CMUK'un 310., 5235 sayılı Kanunun 20/1, 5271 sayılı CMK'nın 38, 260/3 ve 291. maddeleri gereğince, yokluğunda karar verilen “Görüldü Savcısı'nın, 05.08.2017'den önce verilen o yer veya mülhakat asliye ceza mahkemesi kararlarını temyiz süresinin, kararı temyize hakkı olan diğer süjelerle eşit biçimde ve tebliğden itibaren bir hafta olması ve inceleme konusu olayda, UYAP üzerinden yapılan araştırma sonucunda ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2016 gün ve 2015/1448 E. 2016/823 K. sayılı kararının 02.05.2016 tarihinde Hakim tarafından imzalanarak, görüldü savcısı ekranına gönderildiği, o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından 21.05.2016 tarihinde temyiz dilekçesi gönderildiğinin anlaşılması karşısında, temyiz tarihinin CMUK'un 310/1. maddesindeki bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra olduğu anlaşıldığından; o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

2-)Sanıklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklarca yapılan temyiz taleplerinin incelemesine gelince:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

28.05.2015 tarihli olay yakalama ve teslim tutanağının içeriğine göre; 28.05.2015 tarihinde kendi isteği ile polis merkezine gelen sanık ...’ın hırsızlık olayını doğruladığı, suça konu iki adet muhabbet kuşunun ve kafesin kendi evinde olduğunu polise söyleyerek rızası ile evinden getirip kolluk personeline teslim etmek suretiyle soruşturma aşamasında mağdura iadeyi sağlamış olduğunun anlaşılması karşısında sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uygulanarak yapılarak cezasından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanklar ... ve ... temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/861, Karar No: 2017/1337, Tarih: 09.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/861 E.  ,  2017/1337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret ile asgari geçim indirimi alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde işe girdiği tarih 01/02/2011 olmasna rağmen SGK'na geç bildirim yapıldığını, 2 aylık maaşı ve 6 aylık asgari geçim indirimi alacağının ödenmediğini, maaşının SGK'na eksik bildirildiğini, ... Milli Eğitim İlçe Müdürlüğü'nün 09/09/2011 tarihli yazısında 4.,5.,6.,7.,8. aylar için maaş ve avans ödemelerinden bahsedilmiş ise de işçi bir ayı çalıştıktan sonra o ayın maaşını alacağı için, henüz çalışmadığı bir sonraki ayın maaşını ve henüz çalışmadığı daha da sonraki ayın ise avansını aldığının belirtilmesinin, işveren tarafından müfettişlerin yanıltılması olduğunu, amacın ise SGK'na eksik prim ödemek ve maaşın eksik göserilmesi olduğunu, işçinin çalışmadığı ayın maaşını almayacağı, her ay avans almasının da hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, her ay yapılan ödemenin bir önceki ay çalışması için olduğunu ileri sürerek 2011 yılının Haziran ve Temmuz aylarının maaşları ile tüm çalışma dönemine ait asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının stajyer psikolog olduğunu, dostane ilişkilere dayanılarak davacının kendisini geliştirmesi için katıldığı çeşitli seminerlerin ücretlerinin de davalı tarafından ödenmesi nedeni ile tediye makbuzlarında 1350'şer TL.lık ödemeler bulunduğunu, sigorta girişinin iyi niyetli olarak 11/03/2011 tarihinde yapıldığını, çalışma izin onayı ve istifa dilekçesine göre ise işe başlama tarihinin 11/04/2011 olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, İl Milli Eğitim Müdürlüğü yazı ve çalışma izin onayları ile davacıya ait SGK hizmet cetveli, davalının kanıt olarak dayandığı ücret bordroları ve İstanbul BÇM yazı ve kayıtları birlikte değerlendirilerek, resmi nitelikteki kayıtlara itibar edilmiş ve davacının talebi ile bağlı kalınarak, davacının 11.03.2010 - 01.08.2011 tarihleri arasında davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı kabul edildiği, çeşitli tarihlerdeki tediye makbuzlarında davacıya bir sonraki aya ilişkin maaşı ile birlikte daha sonraki ay maaşına mahsuben avans adı altında her ay 1350,00 TL ödeme yapıldığı, makbuzların ay be ay sıralı olması ve ücret tutarının sabit olması birlikte değerlendirildiğinde davacının aylık ücretinin 1350,00 TL olduğu kanaatine varıldığı, bilirkişi raporunun 1. seçeneğine göre, 04/05/2011 tarihli tediye makbuzunda Haziran ayı maaşı ve Temmuz ayı avans açıklaması ile 10/06/2011 tarihli tediye makbuzunda Temmuz ayı maaşı ve Ağustos ayı avans açıklamasının yer aldığı, tediye makbuzlarında davacı imzasının bulunduğu ve davacı tarafından imza itirazında bulunulmadığı anlaşılmış olmakla, davacının ödenmeyen maaşının bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı, davacının tüm çalışma dönemine karşılık asgari geçim indirimi ücretinin ödendiği davalı tarafından davacı imzasını taşır nitelikte belge veya eşdeğer ödeme makbuzu/dekont bulunmadığından, bilirkişi raporundaki hesaplamaya itibar edildiği gerekçesi ile ücret alacağı talebinin reddine, asgari geçim indirimi alacağı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Çalışma olgusunu işçi ispatlamak durumundadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının hangi tarihte işe başladığı ihitlaf konusudur.

Davacı 01/02/2011 tarihinde işe başladığını ileri sürmektedir. Davalı ise sigorta girişinin iyi niyetli olarak 11/03/2011 tarihinde yapıldığını, çalışma izin onayı ve istifa dilekçesine göre ise işe başlama tarihinin 11/04/2011 olduğunu savunmuştur.