muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10788, Karar No: 2024/2512, Tarih: 17.04.2024

I. DAVA

1.Davacı davalı kadın dava dilekçesinde özetle; evlendikleri günden bu yana aralarında şiddetli geçimsizlik oluştuğunu, erkeğin kendisine psikolojik baskı yaptığını, kötü muamele ve darp girişiminde bulunduğunu, hamileyken kendisini darp ettiğini iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı davalı kadın vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; erkeğin müvekkiline karşı fiziksel, psikolojik ve ekonomik şiddet gösterdiğini, eve geç gelmeye, hamile eşi ile ilgilenmemeye, eve gelmediği gecelerde müvekkili aradığında telefonları açmamaya, ekonomik olarak baskı yapmaya, sürekli olarak alkol kullanmaya başladığını, alkol aldığı zamanlarda müvekkiline karşı fiziksel ve sözlü şiddet uyguladığını, evin günlük temel ihtiyaçlarını karşılamadığını, ortak konutun mutfak alışverişini kadının ailesinin yaptığını, kadına ailesinin verdiği harçlığı dahi davalının zorla aldığını, arkadaşlarının yanında kötü davranarak "salak, aptal" gibi hakaretlerde bulunduğunu, davacının ailesini istemediğini, çocuğun ihtiyaçlarını karşılamadığını, son olayda müvekkiline "sen si... git, ama çocuğu alamazsın" dediğini iddia ederek, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, müvekkili için aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuk için 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili yararına 50.000,00 TL maddi tazminat ile 50.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı davacı erkek vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde özetle; kadının annesinin sözlerini her daim müvekkilinin sözlerinden önde tuttuğunu, kadın tarafın annesinin sürekli olarak evliliklerine karıştığını ve müvekkili ailesinden koparmak için çaba sarf ettiğini, karşı tarafın müvekkilinden habersiz olarak altınları bozdurup annesinin kredi kartı borcu ile evlenmeden önceki borçlarına harcadığını, bu durumun ortaya çıkması sonrasında karşı tarafın annesinin bu durumu bastırabilmek için psikolojik baskı ve yapay sorunlar çıkarmaya başladığını, tarafların evlerine en ufak maddi katkılarının olmadığını, karşı tarafın her tartışmalarında sinir krizi geçirip evdeki eşyalara zarar verdiğini, ortak çocuğun doğumu sonrasında karşı tarafın annesinin bunu bahane ederek ortak konuta yerleştiğini, yardım etmek yerine hizmet beklediğini, müvekkilinin kendi evinde rahat edemez hale geldiğini, müvekkilinin karşı tarafın annesinin aralarından çekilmesini istemesi üzerine karşı tarafın çocukla birlikte evi terk ederek baba evine döndüğünü, karşı tarafın çocukla müvekkilini bahane üreterek görüştürmediğini iddia ederek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesini, müvekkili yararına 100.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, erkeğin, kadına şiddet uyguladığı, evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, eve sıklıkla alkollü geldiği ve sıklıkla alkol tükettiği kadının babasına "Buse'yi al git" diyerek evden kovduğu, başkalarının yanında eşine "salak gerizekalı" şekilde hakaret ve küçük düşürücü sözler sarf ettiği, kadının kusurlu bir davranışının ispatlanmadığı, çocuğun yaşı itibariyle anne bakım ve şefkatine muhtaç oluşu, alıştığı ortamdan koparılmaması gereği, gelişiminin olumlu olarak devam etmesinin sağlanması ve küçüğün menfaati göz önünde bulundurularak velâyetinin annesine verilmesine karar verildiği, ortak çocuk için tarafların ekonomik ve sosyal durumu nazara alınarak nafakaya hükmedildiği, kadın çalıştığı, yoksulluğa düşmediği bu nedenle yoksulluk nafakası talebinin reddedildiği, paranın alım gücü, kişilik haklarına, özellikle aile bütünülğüne yapılan saldırının ağırlığına ve boşanmaya yol açan olaylarda erkek tarafın kusurlu bulunduğu hususlarına dikkat edilerek hakkaniyet ilkesi nazara alınarak maddi ve manevi tazminata hükmedildiği gerekçesi ile erkeğin davasının reddine, kadının davalarının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk için aylık 400,00 TL tedbir ve 800,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasına, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 20.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminata, erkeğin tazminat taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle, hükmün tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle, hükmün tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, tarafların 07.04.2018 tarihinde evlendikleri, bu evlilikten 26.02.2019 doğumlu Yiğit Ilgın adında ortak bir çocuklarının bulunduğu, kadın tarafından ilk davanın 27.11.2018 tarihinde açıldığı, bu tarihte ortak çocuğun henüz dünyaya gelmediği, davacı kadının o sırada hamile olduğu, dosya içerisinde mevcut delillerden ve tanık beyanlarından tarafların bu davadan sonra tekrar barışıp bir araya geldikleri ve 06.03.2019 tarihine kadar birlikte yaşamaya devam ettiklerinin anlaşıldığı, mevcut durumda taraflarca boşanma nedeni olarak ileri sürülen 06.03.2019 tarihinden önceki olayların af kapsamında kaldığı, taraflarca affedilen olayların boşanma nedeni olarak ileri sürülmesine olanak bulunmadığı anlaşılmakla kadın tarafından açılan ilk boşanma davasının reddi yerine kabulüne karar verilmesi, 06.03.2019 tarihinden önce meydana geldiği anlaşılan şiddet ve hakarete ilişkin olayların erkeğe kusur olarak yüklenmesi doğru olmadığı, bu nedenle erkeğin kusur tespitine, kadının asıl davanın kabulüne yönelik istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili bentlerinin kaldırılarak yerine yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar gerekçesinden hakaret ve şiddete ilişkin eylemlerin çıkartılması suretiyle hükmün gerekçesinin düzeltilmesine, kadın tarafından açılan asıl boşanma davasının reddine, davalı davacının sair istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı davacı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kabul edilen birleşen davası, reddedilen davası, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar, velâyet düzenlemesi, kişisel ilişki, reddedilen tazminat talepleri, vekâlet ücreti yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kadının kabul edilen birleşen davası, reddedilen davası, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar, velâyet düzenlemesi, kişisel ilişki, reddedilen tazminat talepleri, vekâlet ücreti yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davaların kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, taraflar yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, kadın yararına hükmedilen tazminatların miktarı, velâyet düzenlemesi ile kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına olup olmadığı, kadın yararına hükmedilen tedbir nafakası ile çocuk için hüküm altına alınan tedbir ve iştirak nafakasının koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,17.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4225, Karar No: 2013/4273, Tarih: 24.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/4225 E.  ,  2013/4273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Tezlik Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu taşınmaz, yol vasfıyla, 8,40 m2 yüzölçümüyle tespit harici bırakılmıştır. Davacı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın 122 ada 25 parsel sayılı taşınmaza ilave edilmek suretiyle tapuya tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; çekişmeli taşınmaz üzerinde davacı yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığı, davanın makul süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Ayni haklar mutlak nitelikte ve yasal kısıtlamalar dışında her zaman ve herkese karşı dermeyan edilebilir. Tespit öncesi hakka dayanarak açılan davada tutanak düzenlenmeyen taşınmazlar hakkında her zaman dava açılabilir. Bu nedenle mahkemece verilen red kararı usul ve yasaya aykırıdır. Mahkemece yapılacak iş, öncelikle taraflara varsa delillerini bildirmek üzere süre ve imkan tanınması, ondan sonra HMK'nun 243, 244, 259 ve 290/2. maddeleri uyarınca yerel bilirkişi, davacı ve bildirildiği takdirde davalı tanıklarının davetiye ile çağrılmaları suretiyle mahallinde yeniden keşif yapılması, ayrıca yapılacak keşifte tutanak bilirkişileri ve komşu parsel malikleri res'en dinlenerek, uyuşmazlık konusu taşınmazda zilyetliğin kim tarafından ve ne şekilde sürdürüldüğü hususlarının tespiti ve sonucuna göre tüm dosya kapsamının değerlendirilmesi suretiyle bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 24.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25889, Karar No: 2017/21282, Tarih: 05.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/25889 E.  ,  2017/21282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi üst hakkı ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi üst hakkı ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ...Köyü 126 ada 23 parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, daimi ve müstakil nitelikli üst hakkı ve geçici irtifak hakkı karşılıklarının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden ileride hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere bankada açılacak üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın malik hanesinin boş olduğu Kadastro Müdürlüğünün cevabi yazısına göre de "davalıdır "şerhinin yazılı olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda tapu malikinin tespiti için idareye süre verilip, malikinin tespiti sağlanmalı, malikin kim olduğu tespit edilmezse 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanun gereği mahallin en büyük Mal Memurunun kayyım tayini ile taraf teşkili sağlandıktan sonra yargılamaya devam olunması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14540, Karar No: 2013/18280, Tarih: 19.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/14540 E.  ,  2013/18280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 107 ada 3 parsel sayılı taşınmazda yapılan toplulaştırma işlemi sonucunda paydaşlardan ... adına yanlış tescil edilen hissenin ... tarafından .'e satıldığını, ...'İn de ölümüyle bu payın mirasçıları adına intikal ettirildikten sonra bir kısım davalılara temlik edildiğini, böylece taşınmazın tapu kaydında pay ve payda eşitsizliğinin oluştuğunu, bu sebeple destekleme primi alamadığını ileri sürerek, davalılar adına kayıtlı hatalı payların düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan ... ve ... açılan davanın reddini savunmuş, olup diğer davalılar ise savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildi.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 12.03.2001 tarihli 1996/756 Esas, 2001/145 Karar sayılı dava dosyasının tapu iptal ve tescil isteği ile açıldığı, temyize konu edilen eldeki dava dosyasının ise tapu kaydında düzeltim isteği ile açıldığı, böylece; her iki dava dosyasında dayanılan hukuki sebeplerin birbirinden farklı olduğu, önceki ilamın eldeki dava açısından kesin hüküm oluşturmadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; bir kısım davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı 3.15.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13567, Karar No: 2024/25769, Tarih: 09.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13567 E.  ,  2024/25769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İstanbul Anadolu 13. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2. maddesinin (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiş, hükmün, istinaf edilmeksizin 08.11.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/7952 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65358 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65358 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1-Sanığın 12/03/2019 tarihli eylemi nedeniyle İstanbul Anadolu 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2019 tarihli kararı ile, " ... sanığın suç tarihinde uyuşturucu madde kullanmak amacıyla bulundurduğu ve kullandığının kabulü gerekecektir. Bunun dışında herhangi bir olay sebebiyle sanıktan elde edilmiş herhângi bir uyuşturucu madde bulunmamaktadır. Bu itibarla sanığın üzerine atılı bulunan suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli delil ve kanaat elde edilemediğinden ... " şeklindeki gerekçe ile sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 14/09/2020 tarihli ve 2020/687 esas, 2020/3414 sayılı ilâmında yer alan, " ... Mahkemece, erteleme süresi zarfında işlendiği iddia edilen ikinci suça ilişkin olarak mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına kanaat getirilmesi hâlinde yargılamanın asıl konusunu oluşturan ilk suça ilişkin olarak CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca “durma kararı” verilmesi gerekirken, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir kovuşturma konusu yapılmasına yasal engel bulunan ikinci suça ilişkin olarak beraat kararı verilmesi ... " şeklindeki açıklamaları ile,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde, "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgarî bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4-b maddesinde, "b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,...hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemeler yer aldığı, yine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-e maddesinde, "Beraat kararı; e) Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması, ,... hâllerinde verilir." biçimindeki düzenlemeleri dikkate alındığında,

Somut olayda ise sanığın 21/02/2018 tarihindeki kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma fiilini işlediğinin kendi ikrarı ile de sabit olduğu, bu itibarla sanığın 12/03/2019 tarihindeki ikinci fiili işlemediği gerekçesi ile beraat kararı verilemeyeceği, aksi hâlde uyuşturucu madde kullanmak suçundan bir daha kovuşturma yapılmasının mümkün olmayacağı, bu halde kamu davasının açılması bir şarta

(Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması) bağlanmış olduğundan, mahkemece sanığın tekrar uyuşturucu madde kullanma suçunu işlemediği kanaatine varılması durumunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8-2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesinde,

2-Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2021 tarihli ve 2021/14488 esas, 2021/14122 sayılı ilâmında yer alan "... kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılmasının 7201 sayılı Tebligat Kanunu’na göre usulsüz olduğu, kararın usulüne uygun şekilde kesinleştiğinden sözedilemeyeceği, usulsüz olarak verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağı..." şeklindeki açıklama ile Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 09/12/2019 tarihli ve 2019/2360 esas, 2019/7718 karar sayılı ve aynı Dairenin 24/02/2020 tarihli ve 2020/250 esas, 2020/1242 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavî ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik şüphelinin 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hâkkının bulunduğu ve erteleme kararında itiraz hâkkı ile itiraz süresi ve merciinin gösterilmesi gerektiği, itiraz hâkkı bulunduğu hususunu içerir bahse konu karar kendisine hiç tebliğ edilmeyen yahut usulüne uygun şekilde tebliğ edilmeyen tedavî ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının da bir önem arz etmediği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,