muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/278, Karar No: 2025/3722, Tarih: 01.07.2025

3. 6502 sayılı Kanun'un 11/3. maddesinde; "Ücretsiz onarım veya malın ayıpsız misli ile değiştirilmesinin satıcı için orantısız güçlükleri beraberinde getirecek olması hâlinde tüketici, sözleşmeden dönme veya ayıp oranında bedelden indirim haklarından birini kullanabilir. Orantısızlığın tayininde malın ayıpsız değeri, ayıbın önemi ve diğer seçimlik haklara başvurmanın tüketici açısından sorun teşkil edip etmeyeceği gibi hususlar dikkate alınır." düzenlemesi mevcuttur. Yine aynı Kanun'un 83/1. maddesi ile Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunda hüküm bulunmayan hâllerde genel hükümlerin uygulanacağı düzenlemesi yapılmıştır. Görüleceği üzere yasa koyucu, 11/1 maddesi ile tüketicinin seçimlik haklarını sıralama yoluyla düzenlemiş, bu seçimlik haklardan "ücretsiz onarım" ve "malın ayıpsız misli ile değiştirilmesi" seçimlik haklarının kullanılması halinde karşı taraf için hakkaniyete aykırı olarak orantısız güçlüklerin ortaya çıkması halini ise tüketici insiyatifinde olan seçim hakkının bir istisnası olarak aynı maddenin üçüncü fıkrasında hüküm altına almıştır.

4. Bu düzenleme ile paralel mahiyette olan bir düzenlemeye de 6098 sayılı TBK'nın 227/3. maddesinde yer verilmiş olup, buna göre, "Alıcının, sözleşmeden dönme hakkını kullanması hâlinde, durum bunu haklı göstermiyorsa hâkim, satılanın onarılmasına veya satış bedelinin indirilmesine karar verebilir." Her iki düzenlemede esas olarak kullanılan seçimlik hakkın ortaya çıkaracağı sonucun karşı taraf için orantısızlık yaratması ve durumun bunu haklı göstermemesi gibi özünde Türk Hukuk sisteminin temelini oluşturan hakkaniyet ilkesine dayanmakta olup; somut olayın yapısı ve bu ilkenin uygulanırlığı noktasında takdir hakkını da hakime yüklemiştir.

5. Somut olayda, davacı tarafın dava dilekçesinde sözleşmeden dönerek araç bedelinin iadesini talep ettiği ve seçimlik hakkını bu şekilde kullanmakla tükettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının sunduğu ıslah dilekçesi ile aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesini talep ettiği ancak bir kez kullanılmakla sona eren seçimlik hakların ıslah ile değiştirilemeyeceği değerlendirilerek, davacının dava dilekçesindeki sözleşmeden dönme ve bedel iadesi talebi hakkında yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde değerlendirme yapılıp bir karar verilmesi, ayrıca değişik iş dosyası nedeniyle yapılan masrafların yargılama giderlerine dâhil edilmesi ve haklılık durumuna göre taraflar arasında paylaştırılması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1 maddesi uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11921, Karar No: 2022/3315, Tarih: 01.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11921 E.  ,  2022/3315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı yapılan davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

02.12.2016 günlü Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı yasa ile değişik 6100 sayılı Kanunun geçici 4. maddesi uyarınca yapılan incelemede;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce; Dairemizin 29.04.2021 tarih 2020/5109 Esas- 2021/6734 K. sayılı bozma ilamının 1 nolu bendine karşı önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçeye göre ve aynı kamulaştırma kapsamında Dairemiz denetiminden geçen dosyalarda yan ürün gelirlerinin ortalama üretim masrafından düşülmesi nedeniyle buğday samanı münavebeye dahil edilmeyerek yapılan hesaplama doğrultusunda belirlenen bedellere ilişkin kararların onandığı hususu gözetildiğinde, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararı yerindedir.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Daire’since esastan reddine, davacı idare vekilinin istinaf başvuru talebinin ise kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Daire’since esastan reddine, davacı idare vekilinin istinaf başvuru talebinin ise kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak , arazi niteliğindeki Bursa İli, Mustafakemalpaşa İlçesi, Ada Mahallesi 1348 parsel sayılı taşınmaza, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca yan ürün gelirleri ortalama üretim masrafından düşülmesi nedeniyle buğday samanı münavebeye dahil edilmeyerek olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer tespit edilmesinde ve kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi suretiyle, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 01/03/2022 günündü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7143, Karar No: 2015/2208, Tarih: 18.06.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/7143 E.  ,  2015/2208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahmkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetişdirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, "suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme" ya da " daha az ceza alacağını sanma" gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında, atılı suçu işlediğine ilişkkin, soyut beyanı dışında, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321.maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2411, Karar No: 2021/2151, Tarih: 10.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/2411 E.  ,  2021/2151 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : Genel Kurul İptali

MAHKEMESİ : Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.03.2018 tarihli ve 2017/42 Esas, 2018/43 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'in davalı Federasyon Başkanlığına adaylığının üye sayısının %15'inin yazılı desteğini sağlayamadığı ve gerekli ücreti yatırmadığı gerekçeleri ile haksız olarak kabul edilmediğinden 30.10.2016 tarihli Türkiye Cimnastik Federasyonun 4. Olağan Genel Kurulu'nun ve bu genel kurulda alınan tüm kararların iptali istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, genel kurulun yasa, yönetmelik ve ana statü hükümleri çerçevesinde mevzuata uygun olarak yapıldığını, yönetim, denetim ve disiplin kurulları seçiminde hukuka aykırılığın söz konusu olmadığını, davanın husumet ve hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle reddi savunulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, federasyon başkan adaylığı için 3289 sayılı Kanun'da herhangi bir kısıtlama olmadığı, davacının adaylığının kabul edilmemesine dayanak yönetmeliğin 11.maddesinin 2.ve 3. fıkralarının Danıştay 10. Dairesinin 07.03.2016 tarihli ve 2012/9445-2016/1132 sayılı kararı ile iptal edildiği, kanunda düzenlenmeyen şartların yönetmelik ile düzenlenmesinin "Hukuk Devleti İlkesi"ne aykırı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince, Danıştay tarafından yönetmeliğin ilgili maddesinin kısmen iptali, Türkiye Cimnastik Federasyonu Ana statünün de iptali olarak değerlendirilemeyeceği, Ana statünün yürürlükte olduğu için seçimde başkanlık aday başvurularının ana statüye göre belirlenmesi gerekeceği, buna göre başkan adaylığı için üye sayısının %15'inin yazılı desteği ile gerekli ücreti yatırılması gerektiği, davacının bu şartları yerine getirmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekili tarafından bölge adliye mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, federasyon başkanlık seçiminin de yapıldığı 30.10.2016 tarihli Türkiye Cimnastik Federasyonun 4. Olağan Genel Kurulunun ve bu genel kurulda alınan tüm kararların iptali istemine ilişkindir.

Dava, federasyon başkanlık seçiminin de yapıldığı 30.10.2016 tarihli Türkiye Cimnastik Federasyonun 4. Olağan Genel Kurulunun ve bu genel kurulda alınan tüm kararların iptali istemine ilişkindir.

3289 sayılı Gençlik Ve Spor Hizmetleri Kanunu'nun "Bağımsız spor federasyonları" başlığı ile Kanuna 04.03.2004 tarihli ve 5105 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile eklenen ek 9. maddeye 29.03.2011 tarihli ve 6215 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile eklenen ek fıkrası; "Spor federasyonları ile ilgili olarak bu Kanun'da hüküm bulunmayan konularda 04.11.2004 tarihli ve 5253 sayılı Dernekler Kanunu ile 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümleri uygulanır." hükmünü içerdiği, dolayısı ile 3289 sayılı Kanunda hüküm bulunan hallerde Dernekler Kanunu ile Türk Medeni Kanunu hükümlerinin uygulama yeri olmadığı, yani federasyon genel kurulunun iptali yönünden 4721 sayılı TMK'nin 83.maddesinde düzenlenen dernek genel kurul kararlarının iptali için toplantıda hazır bulunanlar için karar, hazır bulunmayanlar için kararın öğrenilmesinden itibaren bir ay ve herhalde toplantıdan itibaren üç ay içerisine dava açılabileceğine dair düzenleme somut uyuşmazlıkta uygulanmayacaktır.

6100 sayılı HMK'nın 114 ve devamı maddelerinde dava şartları düzenlenmiş olup, aynı Yasa'nın 114/2. maddesinde diğer Kanunlarda yer alan dava şartlarına ilişkin hükümlerin saklı olduğu belirtilmiştir. Dava şartları mahkemece, davanın her aşamasında re'sen dikkate alınır. Hak düşürücü süre, özel kanun olan 3289 sayılı Gençlik Ve Spor Hizmetleri Kanunu'nda düzenlenmiştir. Gençlik Ve Spor Hizmetleri Kanunu'nun Ek 9.maddesinin değişik (3.) fıkrası uyarınca, Gençlik ve Spor Bakanlığının genel kurul toplantılarında bulundurması gereken gözlemcinin, genel kurul çalışmalarının bu Kanun ile ana statüye uygun olarak yapılıp yapılmadığını denetleyerek, raporunu Gençlik ve Spor Bakanlığına sunulmak üzere onbeş gün içerisinde Gençlik ve Spor Bakanlığına vereceği, Gençlik ve Spor Bakanlığı'nın, raporun verildiği, ilgililer in ise genel kurulun yapıldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde asliye hukuk mahkemesinde genel kurulun iptalini isteyebilecekleri düzenlenmiş olup, (aynı düzenlemeye yönetmeliğin 10/8.maddesi ile Ana Statünün 20/4.maddesinde de yer verilmiştir.) iş bu süre genel kurulun iptali için düzenlenmiş hak düşürücü süredir. Hak düşürücü süreye ilişkin dava şartını mahkemenin kendiliğinden araştırması gerekli olup, bu dava şartının bulunmadığı hallerde mahkemece öncelikli olarak dava şartlarının olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiğinden davanın esası incelenmeden önce davanın kanunda öngörülen süre içerisinde açılıp açılmadığı üzerinde durulması gerekmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde, iptali istenilen genel kurulun 30.10.2016 tarihinde yapıldığı, genel kurulun iptaline dair eldeki davanın ise başkan adaylığı kabul edilmeyen davacı tarafından 27.01.2017 tarihinde açıldığı, buna göre de 3289 sayılı Gençlik Ve Spor Hizmetleri Kanunu'nun Ek 9. maddenin değişik 3 fıkrası, yönetmeliğin 10/8.maddesi ile Ana Statünün 20/4.maddesine göre ilgililerin genel kurulun yapıldığı tarihten itibaren otuz gün içerisinde Asliye Hukuk Mahkemesinde genel kurulun iptalini isteyebilecekleri hükmü karşısında iptali istenilen genel kurul tarihi üzerinden otuz geçtikten sonra incelemeye konu davanın açılmış olduğu anlaşıldığından; davanın hak düşürücü sürenin geçmesi gerekçesi ile reddi yerine işin esası incelenerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de; bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden ve hükmün redde ilişkin bölümü sonucu itibari ile doğru görüldüğünden bozma nedeni yapılmayarak 6100 sayılı HMK'nin 370/4. maddesi uyarınca hükmün gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi (16.) Hukuk Dairesi'nin 03.10.2019 tarihli ve 2018/1283 Esas, 2019/1116 Karar sayılı hükmünün yukarıda açıklanan şekilde gerekçesi değiştirilmek suretiyle 6100 sayılı HMK'nin 370/4. Maddesi gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi (16.) Hukuk Dairesine, dosyanın ise İlk Derece Mahkemesi Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 10.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9239, Karar No: 2010/3738, Tarih: 10.03.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/9239 E.  ,  2010/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması suretiyle CMK.nun 232/2-c. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

2- Takdiri indirim uygulanması sırasında 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi yerine suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK. nun 59. maddesinin uygulanması,

3- 5237 sayılı TCK.nun da cezaların içtima hükümleri düzenlenmediği gözetilmeden sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan tayin edilen temel adli para cezası ile hürriyeti cezadan çevrilen para cezalarının toplanması,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılıkların CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin '"Ankara ili, ... kavşağı - saat 06:00 sıraları" olarak ilavesi ve hükümden takdiri indirime ilişkin "765 sayılı Yasanın 59. maddesi"nin, çıkartılıp, yerine "5237 sayılı Yasanın 62. maddesi" ibaresının ilavesi yine "hapıs cezasından çevrilerek hükmolunan adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanması sonucu sonuç para cezasının 6375 TL adli para cezası olarak tayinine" ilişkin bölümün hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 10.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14628, Karar No: 2013/11375, Tarih: 10.07.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/14628 E.  ,  2013/11375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 11. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/04/2012

Yanlar arasında birleştirilerek görülen elatmanın önlenmesi, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine  ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından  yasal süre içerisinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi   raporu okundu, açıklamaları dinlendi, duruşma isteği değerden rededildi, gereği görüşülüp düşünüldü;  Asıl dava ecrimisil; birleştirilen dava el atmanın önlenmesi isteğine  ilişkin olup, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı,  kayden maliki olduğu 18 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak dava dışı yüklenici ile yapmış olduğu kat karşılığı inşaat sözleşmesini yüklenici tarafından binanın tamamlanmamış olması nedeniyle  tek taraflı olarak feshettiğini, ancak, sözleşme hükümlerine göre kendisine düşecek daireleri, davalıların, yükleniciden satın aldıklarından bahisle haksız olarak işgal ettiklerini, ihtara rağmen de kullanıma devam ettiklerini ileri sürerek, asıl davanın davalısı Nefiye yönünden ecrimisil, birleştirilen davanın davalısı M. yönünden ise  elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu daireleri yükleniciden taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile satın alıp kaba inşaat  sonrasındaki tüm eksiklikleri davacının bilgisi ve rızasıyla tamamladıklarını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Dosya içeriğinden ve  toplanan delillerden; davacının kayden paydaşı olduğu çekişmeli 18 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak dava dışı yüklenici ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığı;davacı tarafından, önceden davalılar N. ve M. aleyhine açılan el atmanın önlenmesi davası sonucu, davalılar N. ve M.'ın kullanımındaki çekişmeli dairelerin davacıya bırakılan bölümler olduğu gerekçesiyle kayda üstünlük tanınmak ve dairelerin davacıya bırakılan yerler olduğu benimsenmek suretiyle Şişli 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/643 Esas 2010/358 Karar sayılı kararıyla davalılar M.ve N.'nin çekişmeli taşınmaza el atmasının  önlenmesine karar verildiği ve kararın 11.3.2011 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

O halde, birleştirilen dava el atmanın önlenmesi isteğine ilişkin olduğuna göre,  davalı M..aleyhine önceden açılan el atmanın önlenmesi davası  sonucunda Şişli 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/643 Esas, 20120/358 Karar sayılı kararıyla davalı M.'ın çakişmeli taşınmaza  el atmasının  önlenmesine ilişkin olarak verilen kararın  kesinleşmesi nedeniyle, davacının, kesinleşen  elatmanın önlenmesi ilamını infaz ettirmek suretiyle  davalı M.'ın  taşınmazı boşaltmasını sağlaması mümkün iken, el atmanın önlenmesi isteği ile yeni bir dava açmasında hukuki yararının olduğu söylenemez.Bu nedenle birleştirilen davanın reddine karar verilmiş olması açıklanan bu gerekçeyle ve sonucu itibariyle doğrudur. Davacının, bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir, reddine

Davacının asıl davaya ilişkin temyiz itirazına gelince; bilindiği ve gerek öğretide gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle işgal tazminatı,  taşınmaz maliki olan hak sahibinin kötü niyetli zilyetten isteyebileceği bir bedeldir.

Somut olayda, Şişli 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/643 Esas, 2010/358 Karar sayılı ve 11.3.2011 tarihinde  kesinleşen kararıyla, çekişmeli taşınmazı  davalı Nefiye'nin haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın kullandığının saptandığı açıktır.

Hal böyle olunca, davacının,  İstanbul 20.Noterliğinin 10.2.2005 tarihli ihtarnamesiyle davalı N.'den çekişmeli taşınmazda kullandığı daireyi boşaltmasını istediği, ihtarnamenin 17.2.2005 tarihinde davalı N.'ye  tebliğ edildiği, davalı N.'nin ihtarnamenin kendisine tebliğ tarihinden itibaren kötü niyetli zilyet durumuna düştüğü gözetilerek, ecrimisil tutarının uzman bilirkişi aracılığıyla saptanması ve belirlenen ecrimisile hükmedilmesi gerekirken; Mahkemece, yanılgılı değerlendirmeyle, davalının iyi niyetli zilyet olduğu kabul edilerek, asıl davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının, asıl dava yönünden temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  10.7.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16031, Karar No: 2013/5103, Tarih: 08.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/16031 E.  ,  2013/5103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davalı Yağmur Ulaşım Hizm.Tic.Ltd.Şti.'ne gerekçeli karar, 7201 sayılı Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de bu tebligat usulüne uygun değildir. Zira, davalı şirketin dava dilekçesi tebliğ edilen adresine gerekçeli karar tebliğe çıkarılmadan sanki çıkarılan tebligat iade edilmiş gibi aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yoluna gidilmesi doğru değildir. Bu durumda, davalı şirketin daha önce tebliğ yapılan adresine dava dilekçesinin gönderilmesi, tebliğ edilemediği takdirde 6099 sayılı kanun ile Tebligat Kanunu'nda yapılan değişiklikler de dikkate alınmak suretiyle davalı şirkete gerekçeli kararın usulüne uygun tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 08/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.