muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/38035, Karar No: 2017/18513, Tarih: 19.09.2017

27.09.2008 tarihli ve 27010 (RG) sayılı Alt İşverenlik Yönetmeliği’nin 3. maddesine göre muvazaa, İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini, daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini, kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri ihtiva eden sözleşmeyi ifade eder.

Yönetmeliğin 11. maddesine göre; (1) işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren iş, mal veya hizmet üretiminin zorunlu unsurlarından olan, işin niteliği gereği işletmenin kendi uzmanlığı dışında ayrı bir uzmanlık gerektiren iştir. (2) İşverenin kendi işçileri ve yönetim organizasyonu ile mal veya hizmet üretimi yapması esastır. (3) Ancak asıl iş;

a) İşletmenin ve işin gereği,

b) Teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi, şartlarının birlikte gerçekleşmesi hâlinde bölünerek alt işverene verilebilir.

(4) Asıl işin bir bölümünde iş alan alt işveren, üstlendiği işi bölerek bir başka işverene veremez.

Aynı Yönetmeliğin “Muvazaanın incelenmesi” başlıklı 12. maddesinin 2. fıkrasına göre; Muvazaanın incelenmesinde özellikle;

a) Alt işverene verilen işin, işyerinde asıl işveren tarafından yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin yardımcı işlerinden olup olmadığı,

b) Alt işverene verilen işin işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olup olmadığı,

c) Alt işverenin daha önce o işyerinde çalıştırılan bir kişi olup olmadığı,

ç) Alt işverenin işe uygun yeterli ekipman ile tecrübeye sahip olup olmadığı,

d) İstihdam edeceği işçilerin niteliklerinin yapılacak işe uygun olup olmadığı,

e) Alt işverene verilen işte asıl işveren adına koordinasyon ve denetimle görevlendirilenlerden başka asıl işverenin işçisinin çalışıp çalışmadığı,

f) Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin iş hukukunun öngördüğü kamusal yükümlülüklerden kaçınmayı amaçlayıp amaçlamadığı,

g) Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut mevzuattan kaynaklanan bireysel veya kolektif haklarını kısıtlamaya ya da ortadan kaldırmaya yönelik yapılıp yapılmadığı, hususları göz önünde bulundurulur.

f) Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin iş hukukunun öngördüğü kamusal yükümlülüklerden kaçınmayı amaçlayıp amaçlamadığı,

g) Yapılan alt işverenlik sözleşmesinin işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut mevzuattan kaynaklanan bireysel veya kolektif haklarını kısıtlamaya ya da ortadan kaldırmaya yönelik yapılıp yapılmadığı, hususları göz önünde bulundurulur.

Dosya içeriğine göre, davalı ...Ş. ile diğer davalı ... Tic. Ltd. Şti arasında imzalanan 05.12.2013 tarihli Planlı Bakım Onarımcı Çalıştırılmasına dair hizmet alım sözleşmesinin 5. maddesine göre işin tanımının “İdarenin atölyelerinde ve müştemilatında bulunan değişik kapasite ve boyutlarda takım tezgahlarının ve donanımlarının, her türlü işleme tezgahının, tavan vinçlerinin, CNC ve optik okuyuculu kesme tezgahlarının dizel jeneratör dairesi kompresör dairesi ve iş makinelerinin periyodik bakımları ve bu esnada ortaya çıkan arızaların tespiti ve giderilmesi hizmetleri ile AG/OG ... tesislerinin (şalt daireleri, trafo daireleri, dizel generatör dairesi, kompresör dairesi, tüm güç ve kumanda panoları) planlı bakım, parça ve yağ kontrolü ile değişimi, ... tesis hat bakımı ve koruyucu kestirimci bakım ve bakım- onarım hizmetlerinin 12 ay süreli olarak 6 mekanikçi ve 2 elektrikçi ile yapılması” olduğu görülmektedir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından, aynı işyerinde davacı ile birlikte çalışan diğer alt işveren işçisi tarafından açılan ... 12. İş Mahkemesinin 2016/145 esas sayılı dosyasında yapılan keşif ve aynı dosyada düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek, hizmet alım sözleşmesinde tanımlanan planlı bakım işinin, makinalarda arıza olsa da olmasa da her zaman yapılması gerektiği, planlı bakımların arıza için değil, bu işi yapması için işyerinde sürekli eleman bulundurulması zorunlu bakımlardan olduğu, bu sebeple üretimin asli unsuru olacağı, asıl işverenin bakım için 9 elektrikçi personel çalıştırdığı, 2 işçinin alt işveren işçisi olarak çalıştığı, asıl işverenin planlı bakım için zorunlu olarak eleman çalıştırması sebebiyle alt işverene verilebilecek yardımcı işten söz edilemeyeceği, bu çerçevede planlı bakımda çalışan 9 asıl işveren işçisinin sürekli 2 alt işveren işçisi ile birlikte aynı işi yaptığı, işin asıl işin bir bölümü olması ve uzmanlık gerektirmeyen bir iş olması sebebiyle Alt işverenlik Yönetmeliğinin 3. maddesine aykırı davranıldığı, davalılar arasında muvazaaya dayanan bir ilişki bulunduğu sonucuna varılmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, arızi bakımın asine planlı bakımın üretimin bir parçası olduğu, tam ve sağlıklı çalışan bir makina olmadan üretim yapılmasının mümkün olmadığı, bu sebeple davacının elektrikçi olarak, asıl işverenin işçileri ile birlikte çalıştığı planlı bakım işinin yardmcı iş olarak nitelenemeyeceği, asıl işin bir bölümü olduğu, ancak işin teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmediği, bu sebeple de alt işverene verilmesinin mümkün olmadığı yönünde görüş bildirilmiştir. Ne var ki, Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 3. maddesinde yardımcı iş, “işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin olmakla beraber doğrudan üretim organizasyonu içerisinde yer almayan, üretimin zorunlu bir unsuru olmayan ancak asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan iş” şeklinde tanımlanmış olup, bu tanım çerçevesinde arızi de olsa planlı da olsa, bakım ve onarım işlerinin doğrudan üretim organizasyonu içinde yer alması söz konusu değildir. Aksine, planlı bakım ve onarım işinin asıl iş devam ettikçe devam eden ve asıl işe bağımlı olan işlerden olduğu, böylece asıl işe yardımcı iş niteliğinde olduğu kabul edilmelidir. Bu takdirde, yardımcı işin alt işverene verilebilmesi için teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmesi gerekmediği gibi, yardımcı işlerin bölünerek alt işverene verilmesine engel de bulunmamaktadır. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeksizin, bakım işinin asıl iş olduğu ve asıl işverenin işçileri ile alt işverenin işçilerinin aynı yerde aynı işi yapmalarının muvazaa oluşturduğu sonucuna varılması isabetli olmamıştır.

2-Fesih tarihi itibariyle işverence otuz veya daha fazla işçi çalıştırılıp çalıştırılmadığı ve dolayısıyla davacının işgüvencesi kapsamında kalıp kalmadığı taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlıktır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Yargılama sırasında davalı vekili tarafından otuz işçi şartının gerçekleşmediği ileri sürülmesine rağmen, mahkemece bu yönde yeterli ve gerekli araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli ve hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre, Mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler ışığında araştırma yapılarak, fesih tarihinde davalı işverenin davacının çalıştığı işkolu ile aynı işkoluna tabi işyerlerindeki işçi sayısının otuz ve üzerinde olup olmadığı araştırılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli ve hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre, Mahkemece yukarıda belirtilen ilkeler ışığında araştırma yapılarak, fesih tarihinde davalı işverenin davacının çalıştığı işkolu ile aynı işkoluna tabi işyerlerindeki işçi sayısının otuz ve üzerinde olup olmadığı araştırılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Sonuç : Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/406, Karar No: 2019/1177, Tarih: 18.03.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/406 E.  ,  2019/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacı ... olarak dava açmış olup sonrasında davacının Gençlik Spor Genel Müdürlüğü'ne devredildiği ve davacı vekilinin de Gençlik Spor Genel Müdürlüğü'nün vekili olarak vekâletnamesini sunup dosyaya katıldığının anlaşılmasına karşın karar başlığında ... Gençlik Spor İl Müdürlüğü'nün davacı gösterilmesi maddi hata olup mahallinde düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 15,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 18.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18538, Karar No: 2015/34507, Tarih: 02.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/18538 E.  ,  2015/34507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/25753

MAHKEMESİ : Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/724 (E) ve 2013/649 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan, “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklindeki ve aynı maddenin 11. fıkrasında yer alan, “İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir.” biçimindeki düzenleme karşısında, fiili işlediği tarihte 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesinin mümkün olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının TCK'nin 52/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin parağrafından “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibarelerinin çıkartılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 02.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1305, Karar No: 2020/6439, Tarih: 25.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1305 E.  ,  2020/6439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm: TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, atılı suçtan hakkında kurulan 06.12.2007 tarihli mahkumiyet kararı sonrasında, 06.12.2007 tarihli .... Noterliğinin ... yevmiye numaralı vekaletnamesi sanık müdafiyi yetkilendirdiği, sanık müdafinin, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü, cezanın üst sınırdan tayin edildiği, olayda bilinçli taksir koşullarının oluşmadığı, erteleme hükümlerinin uygulanmasının gerekli olduğunu belirterek kararı temyiz ettiği, Dairemizin 2011/4562 esas -2011/8138 sayılı kararında, olayda bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun ancak sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin, taksirli suçlarda tayin edilen uzun süreli hapis cezasının paraya çevrilmesine engel teşkil ettiği ve aleyhe temyizinde bulunması karşısında sanık hakkındaki hükmün bozulduğu, mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sırasında sanık müdafinin 18.07.2013 havale tarihli dilekçesi ile esas hakkındaki savunmalarını yazılı olarak dosyaya ibraz ettiği, duruşmalara bizzat katılmadığı, yetkilendirdiği avukatın katıldığı 4. celse ile bozmaya katılmadıklarını, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğini, kaza yaptıktan sonra aracın vitesinin boşta olmasının bir anlam ifade etmeyeceğini beyan ettiği 05.06.2014 tarihli karar duruşmasında sanık hakkında TCK’nın 85/1, 22/3, 62/1. maddeleri gereğince mahkumiyet kurulduğu bu kararında sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, Dairemizin 21.09.2016 tarih 2015/12733 esas 2016/11167 sayılı kararı ile CMK’nın 307. maddelerine aykırı şekilde bozma ilamına karşı sanığın beyanının alınmadığı gerekçesi ile kararın bozulduğu, bozma sonrası devam edilen yargılama sırasında sanığın beyanın alındığı ancak sanık müdafinin aynı gün başka mahkemelerde duruşması olması nedeniyle sürekli olarak mazeret dilekçesi gönderdiği, mahkemece 7. celsede sanık müdafinin mazereti kabul edilerek sanık hakkında hüküm kurulduğu, bu hükmünde sanık müdafii tarafından sanığın kusursuz olduğu ve olayda bilinçli taksir hükümlerinin olmadığı ileri sürülerek temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 27.11.2009 tarih 2019/11282 esas 2019/11081 sayılı kararı ile sanık müdafinin mazeretinin kabul edilmesine rağmen duruşmanın ileri bir tarihe ertelenmesi gerektiği gözetilmediği için sanık müdafinin yokluğunda hüküm kurulması sureti ile savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle hükmün bozulduğu, anılan bozma kararından sonra yargılama aşamasında sanık müdafinin mazeret dilekçesi verdiği ve mahkemece sanık müdafinin mazereti reddedilerek sanık hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmakla, yukarıda izah edilen yargılama safhalarında sanık müdafinin esas hakkındaki savunmasının alındığı, savunma tarihinden sonra suçun niteliğine ilişkin herhangi bir değişiklik olmadığı, gerekçeli kararın sanık müdafine tebliğ edildiği gibi sanık hakkında lehe olan TCK'nın 50, 51 ve CMK'nın 231

. maddelerinin tatbiki hususunun değerlendirildiği de dikkate alındığında; sanık müdafinin mazeretinin kabul edilmemesinin savunma hakkını kısıtlamadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir

Sanık idaresindeki traktör ile saat 04.00 sıralarında gece vakti meskun mahal dışında aydınlatmanın olmadığı iki yönlü tozlu ve ham yolda aracın vitesi boşta olacak şekilde seyir halinde iken yoldan çıkarak gidiş istikametine göre sol tarafında bulunan uçuruma yuvarlanarak, çam ağacına çarpmak suretiyle yan yatmış vaziyette durabilmesi neticesinde bir kişinin ölümüne neden olduğu olayda, ehliyetsiz ve yorgun olduğunu savunan sanığın vitesi de boşa aldığı dikkate alındığında asli kusurlu olan sanığın, eyleminde bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun kabulünde ve sanık hakkında kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemekle,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, mazeretinin reddedilmesinin kanuna ve usüle aykırı olduğuna, olayda bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezanın üst hadden tayin edildiğine, bilinçli taksirin uygulandığı olaylarda dahi taksirli suçlarda tayin edilen hapis cezasının paraya çevrilebileceğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32153, Karar No: 2018/4346, Tarih: 07.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/32153 E.  ,  2018/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu düzenleyenin yasal sürede icra mahkemesine başvurarak imzaya itiraz ettiği, mahkemece, bilirkişi raporunda; borçlu ... adına atılı imzaların teşhise götürecek karakteristik materyal, önemli yazı ve tanı unsuru içermeyen, karalamadan ibaret, basit tersimli imzalar olması nedeniyle söz konusu imzaların ...'ün eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediğinin bildirildiği gerekçesiyle imzaya itirazın kabulü ile takibin borçlu yönünden durdurulmasına, alacaklı aleyhine tazminata karar verildiği görülmüştür.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 170/3. maddesine göre; "İcra mahkemesi, 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapacağı inceleme sonunda, inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse itirazın kabulüne karar verir." Aynı maddenin son fıkrasında da; "İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından düzenlenen 18/09/2014 tarihli bilirkişi raporunda inceleme konusu bonoda imzanın borçlu ... adına atılı imzaların teşhise götürecek karakteristik materyal, önemli yazı ve tanı unsuru içermeyen, karalamadan ibaret, basit tersimli imzalar olması nedeniyle söz konusu imzaların ...'ün eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediğinin bildirildiği, dolayısıyla raporun kesin kanaat bildirilmediği anlaşılmaktadır.

Toplanan delillere göre borçlunun imzaya itirazının kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygundur. Öte yandan mahkemece, takibe konu bonodaki imzanın borçlu eli ürünü olduğu kesin olarak tespit ve ispat edilemediği kabul edildiğine göre, bu durumda alacaklının kötü niyeti veya ağır kusuru ispatlanamadığından alacaklı aleyhine tazminata hükmedilmesi isabetsizdir. Açıklanan bu nedenle kararın bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 21.01.2015 tarih ve 2014/1 Esas, 2015/7 Karar sayılı kararının hüküm bölümünün ikinci bendinin karar metninden çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6256, Karar No: 2023/71, Tarih: 10.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/6256 E.  ,  2023/71 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi hükmünün eleştirilip, istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği hükmolunan cezanın süresine göre reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.12.2020 tarihli ve 2020/285 Esas, 2020/467 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2021/351 Esas, 2021/132 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri ;

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Soyut ve asılsız iddialardan başka dosyada yeterli delil bulunmadığına,

3. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğuna,

4. Arama esnasında sanıkla aynı konutta bulunan Sevcan ve Serkan isimli şahısların mahkemece dinlenmemiş olması nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

B. Sanığın temyiz sebepleri

Kullanıcı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü