muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6324, Karar No: 2014/15531, Tarih: 01.12.2014

Uyuşmazlık, elektrik abonesi olmayan fiili kullanıcının davada taraf ehliyetinin bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda; davacının, aboneliği uzun yıllar önce vefat eden eniştesi adına kayıtlı olan meskende ikamet ederek elektrik kullanmaya devam etttiği, tüketilen enerji bedelleri sebebiyle tahakkuk eden faturaların tarafınca ödendiği, son olarak davalı kurum tarafından tahakkuk edilen davaya konu faturanın ise taksitlendirilmek suretiyle davacı tarafından ödenmeye başlandığı; elektrik sayacının değiştirilmesinden sonra 11 ayın sonunda tahakkuk edilen 3.908,20 TL'lik faturanın yüksek olduğundan bahisle eldeki davanın açıldığı; mahkemece yapılan yargılama neticesinde davacının abone olmadığından bahisle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında abonelik sözleşmesi bulunmayıp, davacı fiili kullanıcı durumundadır. davanın konusu, otomatik dönem tahakkukudur. Davalı kurum tarafından, dava konusu edilen elektrik tüketim bedelinin davacı tarafından taksitlendirilmek suretiyle ödenmesine ve iş bu davadan evvel tahakkuk eden faturaların da davacı tarafından ödenmesine muvafakat edilmesi taraflar arasında sözleşme benzeri bir ilişkinin kurulduğunun göstergesidir. Nitekim davaya da Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılmıştır.

O halde, taraflar arasında dürüstlük ilkesine uygun olarak “sözleşme benzeri” bir borç ilişkisinin kurulduğu kabul edilerek işin esasına girilip sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9627, Karar No: 2019/16519, Tarih: 19.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/9627 E.  ,  2019/16519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyizinin mağdura karşı kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Oluşa, mağdurun ve tanık ....'in soruşturma aşamasındaki beyanlarına ve bu beyanlar ile uyumlu olan adli rapora ve tüm dosya kapsamına göre; olay günü sanığın, mağdurun yüzüne yumruk atarak mağduru burnunda 1. derece kemik kırığı oluşacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde kasten yaraladığının anlaşılması karşısında, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1160, Karar No: 2023/4864, Tarih: 06.06.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/1160 E.  ,  2023/4864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/388 E., 2015/798 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2014/388 Esas, 2015/798 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; suça konu çekler üzerinde yaptırılan imza incelemesi neticesinde imzaların sanığın eli ürünü olmadığı tespit edildiği hâlde, eksik inceleme neticesinde, salt çeklerin teslim tutanağında bulunan imzanın sanığa olması sebebiyle mahkûmiyet hükmü kurulduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, ... Balıkçılık Dondurulmuş Gıda Paz. Tur. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'nin yetkilisi olduğu ve ... adlı kişinin yetkilisi olduğu katılan firma ile yaptıkları alışveriş sırasında, 17.06.2011 tarihli teslim belgesi karşılığında sanığın imzası ile suça konu, her ikisinin de keşidecisi ... Kimyevi Maddeler Tem. Ürn. Amb. Gıda San. Tur. Tic. Ltd. Şti. olan, 19.250,00 TL ve 19.260,00 TL bedelli çekleri katılan şirkete teslim ettiği, her iki çekin aynı tarihte teslim edildiği ancak suça konu çeklerin şirket yetkilisi tarafından keşide edilmediğinin bankanın tespiti ile belirlendiği, bu şekilde sanığın sahte olarak hazırlanan çekleri sahte olduğunu bilerek katılan firmaya teslim ettiği, bu şekilde resmi belgeyi kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği anlaşılmıştır.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Antalya Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce tanzim olunan, 10.10.2013 tarihli Ekspertiz Raporunda; bahse konu keşideci imzasının sanığın elinden çıktığını gösterir yeterlilikte kaligrafik uygunluk tespit edilemediği belirtilmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3. Antalya Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce tanzim olunan, 10.10.2013 tarihli Ekspertiz Raporunda; bahse konu keşideci imzasının sanığın elinden çıktığını gösterir yeterlilikte kaligrafik uygunluk tespit edilemediği belirtilmiştir.

4. Adli Tıp Uzmanı bilirkişi tarafından tanzim olunan, 11.02.2015 tarihli Bilirkişi Raporunda; çek teslimine dair 17.06.2011 tarihli belgedeki imzanın sanığın eli ürünü olduğu kanaati açıklanmıştır.

5. Mahkemece suça konu çeklerin duruşmada incelendiği, özellik ve unsurlarının tutanağa geçirildiği belirlenmiştir.

6. Sanığın güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak denetlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, suça konu çeklere keşideci adına imza atmadığı sabittir. Ancak tüm dava dosyası kapsamı itibarıyla suça konu sahte çekleri, ciro etmeksizin, Çek Teslim Belgesi mukabilinde katılan firma yetkilisi ...'a teslim ettiği, tahsil amaçlı bankaya ibraz edilen çeklerin ise sahte olduklarının anlaşıldığı dava dosyası kapsamında tartışmasızdır. Bu durumda, 5237 sayılı Kanun'un Resmi belgede sahtecilik suçunu düzenleyen 204 üncü maddesinin birinci fıkrası kapsamında, suçun kanunî unsurlarının oluşması için sınırlı olarak sayılan seçimlik hareketlerin belirlenmesi gerekir. Bahse konu madde metni; "Bir resmi belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmi belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmi belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

" şeklinde düzenlemeye haizdir. Buna göre, sahte resmi belgeyi kullanan kişinin eylemi de resmi belgede sahtecilik suçunun kanunî unsurlarını taşımaktadır. Nitekim sanığın, suça konu çekleri ciro etmeksizin ve fakat Çek Teslim Belgesi karşılığında ...'a teslim ettiği, bu itibarla da ciro silsilesinde bulunmaktan kaçındığı ve sahteliğini bildiği çekleri tedavüle sokmak suretiyle kullandığı, Çek Teslim Belgesi üzerindeki imzanın sanığın eli ürünü olduğu anlaşılmakla, Mahkemece dava dosyasının tekemmül ettirilmesi neticesinde sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın, katılan firma yetkilisi ...'a, 17.06.2011 tarihli teslim belgesi ile iki ayrı sahte çek vermesi karşısında, sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 ... maddesinde yer verilen, suçun işleniş şekli, suçun işlenmesindeki özellikler, failin kastının yoğunluğu, güttüğü amaç ve saik gibi kriterler göz önünde bulundurularak temel cezanın tayininde asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde, yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2014/388 Esas, 2015/798 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6449, Karar No: 2024/4173, Tarih: 03.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6449 E.  ,  2024/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/528 E., 2023/742 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/311 E., 2021/1405 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak eksiklikler giderilmek üzere gönderilmesine Mahkemesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve ferilerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; erkeğin antisosyal olduğunu, tek bir arkadaşının dahi bulunmadığını, davalının taraflar arasındaki en özel konuları dahi annesi ile paylaştığını, çocuk 3 aylıkken kadının annesinin kolon kanseri olduğunu, bu zamanlarda erkeğin kadına destek olmadığını, çeşitli bahanelerle kavga çıkardığını, kadının annesinin hastalığını küçümsediğini, kadını suçladığını ve kadın olmadığını söylediğini, kadının MS hastası olduğunu, hastalığı ve sonuçları ile alay ettiğini, dalga geçtiğini, psikolojik şiddet uyguladığını, işini küçümsediğini,sadakatsizlikle itham ettiğini ve bu şüphesini çevreye anlattığını, evlilik hayatı boyunca her şeyi annesine danışarak yaptığını, çocukla herhangi bir paylaşım yaşamadığını iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulüne tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 1.800,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; kadının erkeği arkadaşlarının bulunduğu ortama hiç sokmadığını, onlarla birlikte olmasını istemediğini, sürekli öç almaya çalıştığını, kin duyduğunu, 2 sene boyunca cinsel birliktelik yaşamadığını, seni artık eskisi gibi sevmiyorum dediğini, evlilik yüzüğünü 1,5 yıl boyunca takmadığını, annesinin vefatından sonra evlilik birliğinden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmediğini, evliliğin son aylarında cep telefonunu yanından ayırmadığını, hesap ve gelirlerini gizlediğini, aileye katkı sunmadığını ileri sürerek davanın reddine, velâyetin babaya verilmesine, erkek yararına 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesi’nin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesi’nin 07.06.2018 tarih ve 2017/53 Esas, 2018/509 Karar sayılı kararı ile taraflar arasındaki sorunlar davacının hamileliği ve aynı döneme rastlayan annesinin hastalığı ve vefatı ile başladığı, erkek ve ailesi çocuğun bakımında ve annesi ile ilgilenmesi döneminde destek olduğu, özellikle annenin vefatı sonucunda tarafların birbirlerine destek olmaktaki beklentileri birbirlerine karşı kusur olarak görünmeye başladığı, sorunu çözmek yerine kadının evden ayrılmayı tercih ettiği, tanıkların tarafların anlatımlarına göre niyet okuyarak olayları yorumlayarak anlattığı, geçimsizliğe ilişkin görgüye dayanan bilgilerinin olmadığı gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince davanın reddine, ortak çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi’nin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tümü yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesi’nin 09.02.2021 tarih ve 2018/2644 Esas, 2021/210 Karar sayılı kararı ile davacı tarafça cevaba cevap dilekçesinde davalının, davacının amcasına tarafların cinsel hayatları hakkında açıklamalar yaptığı iddiasında bulunulduğu ve iddianın ispatı amacıyla delil olarak ...'nın tanıklığına dayanıldığı halde, Mahkemece bu delilin toplanmadığı ve eksik araştırma ile karar verildiği yargılamaya ve kusur belirlemesine etkisi bulunan tanık beyanının alınmadığı ve davacı kadının tedbir nafakası talebinin değerlendirilmediği, bu suretle yargılama işlemlerinin eksik bırakıldığı gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin üç numaralı alt bendi gereğince davacının istinaf başvurusunun kabulü ile, esası incelenmeden İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, açıklandığı şekilde davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın kaldırılma nedenine göre, davacının sair istinaf itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesi’nin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesi’nin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesi’nin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında uzun süredir uyumsuzlukların bulunduğu, kadın eş ...'nin evliliğinde mutsuz olduğu, erkek eşin kadın eşin seyahat etmesine karşı çıktığı, tarafların birbirlerine güvenmediği, yine tanık ....'nın beyanına göre ...'nın da evliliğinde mutsuz olduğunun ve eve katkı yapmak istemediğini, ayrıca ...'ye .sen çok ucuzsun makyaj takımı mı aldın. tarzında sözler söylediği, yine tanık...'nın beyanında; ...'ın kendisine ... ile aramız çok kötü, ... beni istemiyor, evde doğru dürüst yemek yapmıyor, cinsel hayatımız bitti, şayet Bodrum'a gelecek olursa ona yardım etmeyin şeklinde sözler söylediğini beyan ettiği, dinlenen tanık beyanlarına göre evlilik birliliğinin temelinden sarsılmasında her iki tarafın da eşit kusurlu olduğu, gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, nafakanın her yıl ÜFE oranında arttırılmasına, kadının tedbir nafakası talebinin feragat nedeniyle reddine, erkeğin tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi’nin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle;kaldırıma kararının hatalı olduğunu, kaldırmaya konu olan tanığın beyanının alındığını ve detayları ile anlatımda bulunduğunu, buna karşın Bölge Adliye Mahkemesi’nin kaldırma kararında tanığın nasıl beyanda bulunması gerektiğinin açıkça yazıldığını, bunun ihsası rey anlamına geldiğini, ilk kararda dinlenilen tanık beyanları ile kusursuz bulunmuş iken aynı tanık beyanları ile kusurlu hale gelerek davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın tümü yönünden kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi’nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı kadın tarafından erkek eşin kadın eşin seyahat etmesini engellediği ya da seyahatlerine karşı çıktığı, tanık ....'nın beyanında belirtilen evlerin ayrılması önerilince erkeğin bu öneriye karşı eve katkıda bulunmayacağını söylediği ve kadına ucuzsun, makyaj takımı mı aldın gibi sözler söylediği vakıalarına dayanmadığı, dayanılmayan vakıanın kusur olarak yüklenilmesinin isabetli olmadığı ; davacı tarafça davalının, davacının amcasına tarafların cinsel hayatları hakkında açıklamalar yaptığı iddiasında bulunularak, bu iddianın ispatı amacıyla delil olarak ....'nın tanıklığına dayanıldığı, 6100 sayılı Kanun’mun 260 ıncı maddesi tanık dinlenmeden önce hakkında tanıklık yapacağı olayla ilgili olarak, hâkim tarafından kendisine bilgi verileceği ve tanıklık edeceği konulara ilişkin bildiklerini söylemesinin isteneceği hükmünü içerdiği, aynı kanunun 261 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının ise hâkim, tanık sözünü bitirdikten sonra, ifade ettiği hususların açıklanması veya tamamlanması amacıyla başka sorular da sorabileceği hükmüne haiz olduğu, bu nedenle tanık ....'nın tanıklığına dayanılan konu ile ilgili olarak dinlenmesi ve bu tanık ile tanık ....

....'nın tanıklığına dayanılan konu ile ilgili olarak dinlenmesi ve bu tanık ile tanık .....'nın beyanı uyarınca davalı erkeğe tarafların özel yaşamlarına ilişkin konuyu üçüncü kişilerle paylaştığı yönünde kusur yüklenmesinin yerinde olduğu;davalı erkeğin davacı kadına güvenmediği vakıasının da ispatlandığı; İlk Derece Mahkemesince kadına yüklenen ve kesinleşen eşine güvenmediği kusuru dışında, kadına yüklenmesi gerekir ispatlanmış başkaca kusur bulunmadığı; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebebiyet veren olaylarda davacı kadının davalı erkeğe güvenmediği, davalı erkeğin de davacı kadına güvenmediği ve kadının amcası olan tanığa tarafların cinsel yaşamlarına yönelik beyanda bulunduğu kusurlarının gerçekleştiği; İlk Derece Mahkemesi kararına karşı sadece davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu gözetilerek, aleyhe kaldırma yasağı uyarınca, tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulünün gerektiği; kadının iştirak nafakası yönünden ÜFE uyarınca arttırım talebi bulunmadığı, talebin aşılması suretiyle iştirak nafakasının gelecek yıllarda ÜFE oranında arttırılmasına karar verilmesi yerinde olmadığı; düzenlenen kişisel ilişki sürelerinde çocuğun teslim alınacağı ve teslim edileceği yıl, gün ve saatin her dönem yönünden açıkça, tereddütten uzak şekilde infaz kabiliyetini haiz olarak belirtilmediği, bu şekilde kişisel ilişki hükmünün infazda tereddüt oluşturacak şekilde kurulduğu; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceği, şimdiden çocuk ile baba arasında, çocuğun okula başladıktan sonraki döneme yönelik olarak da kademeli bir şekilde kişisel ilişki tesis edilmiş olmasının doğru olmadığı gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ikinci alt bendi gereğince davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kusurun gerekçesinin düzeltilmesine, nafakanın artırımına ilişkin bölümün hükümden çıkarılmasına, baba ile çocuk arasında her ayın 1. ve 3. cuma günü akşam saat 18.00'dan takip eden pazar günü akşam saat 17.00'a kadar, sonu çift sayı ile biten yıllarda ramazan bayramının arife günü öğlen saat 15.00'dan bayramın 3. günü öğlen saat 15.00'a kadar, sonu tek sayı ile biten yıllarda kurban bayramının arife günü öğlen saat 15.00'dan bayramın 4. günü öğlen saat 15.00'a kadar, sonu çift sayı ile biten yıllarda çocuğun doğum günü olan 10 Haziran tarihinde sabah saat 10.00'dan akşam saat 18.00'a kadar, sonu tek sayıya denk gelen yıllarda 31 Aralık günü akşam saat 17.00'dan ertesi gün saat 15.00'a kadar, her yıl yarıyıl tatilinin ilk pazartesi günü sabah saat 10.00'dan takip eden pazar günü akşam saat 18.00'a kadar, her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00'dan 31. günü akşam saat 18.00'a kadar, davalı babanın çocuğu yanına alması suretiyle kişisel ilişkini karar verilmiştir.