muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/25663, Karar No: 2008/21241, Tarih: 28.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/25663 E.  ,  2008/21241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/08/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 28.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7542, Karar No: 2022/1535, Tarih: 03.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/7542 E.  ,  2022/1535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince verilen 22/08/2019 - 2019/İHK-10393 sayılı kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili; başvuru sahibine ait ... plakalı aracın davalı ... nezdinde ... poliçe numaralı Genişletilmiş Kasko Sigortası ile sigortalı olduğu, 20/01/2018 tarihinde meydana gelen kaza sonucu başvuru sahibine ait aracın pert durumuna geldiği, Kasko şirketinin müvekkilinin zararlarını gidermekle yükümlü olduğu, sigorta şirketine başvurulduğu ancak şirket tarafından talebin teminat dışı değerlendirildiğini belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 370.000,00 TL araç bedeli tazminatının sigorta şirketi tarafından masrafları ve faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, hasar dosyasının açıldığını, kaza sonrası Adli Tıp Kurumu tarafından alınan raporda sigortalı araç sürücüsünün kaza sırasında 1.414 promil alkollü olduğunun belirlendiğini, kazanın alkol etkisi altındayken meydana geldiği için Genel Şartlar gereğince talebin teminat dışı kaldığını belirterek talebin reddine karar verilmesini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince; başvuru sahibinin talebinin kabulü ile 370.000,00 TL araç pert bedeli talebinin temerrüt tarihi olan 07/01/2019 tarihinden itibaren işlemiş avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, karara karşı davalı ... vekilince yapılan itiraz üzerine, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, başvuranın aracını kullanan kişinin belirtilen oranın üstünde alkollü olduğu dosya kapsamından anlaşılmakla kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre kazanın alkolün etkisi ile meydana gelmesi şartı aranmadığından salt genel şartların yollama yaptığı mevzuattaki (KTK, KTY) oranın üzerinde alkollü olmak olayı teminat dışında bırakmakla itirazın kabulü ile itiraz eden vekilinin Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen karara vaki itirazın kabulüne belirtilen hakem heyeti kararının kaldırılarak davalı tarafın itirazınınkabulü ile başvurunun reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekilince süresi içerisinde temyiz yoluna başvurulmuştur.

Dava, Zorunlu Kasko Sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık, trafik kazasının salt alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği, dolayısıyla hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında kalıp kalmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Dava, Zorunlu Kasko Sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık, trafik kazasının salt alkolün etkisiyle meydana gelip gelmediği, dolayısıyla hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında kalıp kalmadığı noktalarında toplanmaktadır.

6847 Sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı KTK.'nın 48/6. maddesinde; "Yapılan tesapılan tespit sonucunda 1.00 promil ve üstü alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” düzenlemesi ve TCK.nın 179/3 maddesinde ise "Alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle ya da başka bir nedenle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek halde olmasına rağmen araç kullanan kişi yukarıdaki madde hükmüne göre cezalandırılır.” düzenlemesi ve Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5 maddesinde yer alan; Taşıtın uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararlar” düzenlemesi karşısında %100 kusurlu olup 1.00 promil ve üstü alkollü sürücülerin emniyetli araç sevk ve idare edemeyecek durumda olmaları nedeniyle meydana gelen zarar münhasırlık raporu aranmadan sigorta teminatı kapsamı dışında sayılacaktır. Kasko sigortalı araç sürücüsünün kusursuz olması ya da tam kusurlu olmaması durumunda, trafik kazasının oluşumuna sadece sürücünün alkollü olması değil başka sebeplerinde etken olması nedeniyle meydana gelen zarar kasko sigortası teminat kapsamı içinde sayılacaktır.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için sürücünün sadece alkollü olması yetmeyip kazanın münhasıran alkolün etkisinde oluşması gerekmektedir. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü Türk Ticaret Kanunu'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkol oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, kazanın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması gerektiği benimsenmektedir. (YHGK 23/10/2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7/4/2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2/3/2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14/12/2005 gün ve 2005/11-624-713; YHGK 10/12/2014 gün ve 2013/17-1199 E. 2014/1018 K. sayılı ilamları).

Somut olayda olay nedeniyle yapılan ceza yargılama dosyasına sunulan 29/11/2018 tarihli Ankara Trafik İhtisas Dairesi Adli Tıp Ankara Grup Başkanlığının 29/11/2018 tarihli raporuyla; araç sürücüsü ...’ın 1,414 promil alkollü olduğu, karşı aracın sürücüsü ... ’un ise 1,37 oranında alkollü olduğu, ... ’un fasılalı kırmızı ışığa riayet etmeden konrolsüz olarak kavşağa giriş yaptığı ve asli kusurlu olduğu, ...’ın ise; meskun mahalde azami limitin üzerinmdeki hızı nedeniyle tali kusurlu olduğu kanaati belirtilmiş, bu raporda kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleştiğine dair bir tespite yer verilmemiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince kazanın sigortalı araç sürücüsünün münhasıran alkollü olmasından meydana gelmediği ifade edilmiş, davalı vekilinin itirazı neticesinde İtiraz Hakem Heyetince kaza esnasında sigortalı araç sürücüsünün 1,414 promil alkollü olmasından dolayı 2918 sayılı Kanun'un 48. maddesine göre tazminat talebinin teminat dışında olduğunun kabulü ile başvurunun reddine karar verilmiştir.

Kaza sırasında sigortalı araç sürücüsünün 1,414 promil alkollü olduğu saptanmış ise de, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, sürücünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Kazanın salt alkolün etkisiyle oluşması ve başka etmenlerin bulunmaması gerekir.

Dosya kapsamından ve ceza dosyasına sunulan Ankara Trafik İhtisas Dairesi Adli Tıp Ankara Grup Başkanlığının 29/11/2018 tarihli raporundan davacıya ait araç sürücüsünün tek başına kazaya sebebiyet vermediği, dava dışı sürücünün asli-birinci derece kusurlu davranışı ile olaya katılımının bulunduğu, dolayısıyla kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana gelmediği anlaşılmaktadır. Buna göre İtiraz hakem Heyetince talebin teminat dışı olduğunun kabulü ile başvurunun reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 03/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25553, Karar No: 2022/6438, Tarih: 26.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/25553 E.  ,  2022/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Okul atölyesindeki soyunma odasına asılan müştekiye ait ceketin cebinden cep telefonunun çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a maddesini oluşturduğu gözetilerek yapılan incelemede:

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a, 31/3. maddelerindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık genel dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 15.02.2012 tarihiden karar tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve katılan vekilnin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnamaye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26/04/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14738, Karar No: 2016/606, Tarih: 20.01.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/14738 E.  ,  2016/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında mükellef şirketin 2006 takvim yılında düzenlediği iddia edilen fatura ayrıntılarına ilişkin herhangi bir açıklamanın bulunmaması ve sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2006 takvim yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı yada onaylı suretinin temin edilip, kanunda yazılı zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespitinin ardından sanığın hukuki durumunun tayini ve takvim yılı içerisinde tanzim edilen son fatura tarihine göre suç tarihinin belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 20.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1121, Karar No: 2014/626, Tarih: 07.05.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1121 E.  ,  2014/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2012

NUMARASI : 2012/720 E-2012/754 K.

Taraflar arasındaki “rücuen tazminat ” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gaziantep 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 15.09.2011 gün ve 2011/139 E-2011/543 K sayılı kararın incelenmesi davalılardan M.. T.. tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi’nin 12.04.2012 gün ve 2012/3620 E-2012/6285 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, 2330 sayılı Yasa uyarınca ödenen nakdi tazminatın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş, kararı davalılardan M.. T.. temyiz etmiştir.

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda olay tarihindeki en yüksek devlet memuru aylığı esas alınarak rücu edilebilecek miktar olarak 13.685,00 TL ile davacının dava dışı polis memuruna ödeme yaptığı tarih ile dava tarihi arasındaki işlemiş yasal faizi olarak 1.851,74 TL hesaplanmış; mahkemece her iki miktarın toplamı esas alınıp taleple bağlı kalınarak 14.874,72 TL'nin ödeme tarihinden yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Davacının dava dışı polis memuruna haksız eylemde bulunanlardan rücuen isteyebileceği miktar olay tarihindeki ücrete göre yapılan hesaplama sonucu bulunan 13,685,00 TL'nin talep gibi ödeme tarihinden yasal faizi ile birlikte -rücu davası olduğundan- davalıların olaydaki kusur oranları gözetilerek kusurlarına düşen miktardır. Bu yön gözetilmeden ayrıca hem ödeme tarihinden itibaren yasal faize hükmedilip hem de ödeme tarihinden dava tarihine kadar hesaplanan işlemiş faize hükmedilmesi doğru olmadığı gibi rücu davasındaki kusura göre sorumluluk ilkesinin gözardı edilerek müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalılardan M.. T..’un temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalılardan M.. T.. getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmeler esnasında uyuşmazlığın esasının incelenmesinden önce, yerel mahkemenin gerekçeli kararı ile kısa kararı arasında çelişki olup olmadığı hususu önsorun olarak incelenmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalılardan M.. T..’un temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalılardan M.. T.. getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’ndaki görüşmeler esnasında uyuşmazlığın esasının incelenmesinden önce, yerel mahkemenin gerekçeli kararı ile kısa kararı arasında çelişki olup olmadığı hususu önsorun olarak incelenmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 297.maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

HMK.nun 294.maddesinin 3.fıkrasında ise “Hükmüm tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar, hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasa’nın 141/3.maddesi ile bu yönde düzenleme içeren HMK hükümleri, işte bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Öte yandan, mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüte yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Öte yandan, mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüte yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Mahkemece düzenlenecek kısa ve gerekçeli kararlara ilişkin hüküm fıkralarında, Özel Daire bozma ilamına hangi açılardan uyulup hangi açılardan uyulmadığının hüküm fıkrasını oluşturacak kalemler yönünden tek tek ve anlaşılır biçimde kaleme alınması, varsa hükmedilen miktarların doğru ve çelişki oluşturmayacak biçimde ortaya konulması; kararın gerekçe bölümünde de bunların nedenlerinin ne olduğu ve bozmanın niçin yerinde bulunmadığı ve dolayısıyla mahkemenin bozulan önceki kararının hangi yönleriyle hukuka uygun olduğunun açıklanması, kararın yargısal denetimi açısından aranan ön koşullardır.

Nihayet, direnme kararları, yapıları gereği, Yasa’nın hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı bir Yargıtay dairesinin bu denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 19.3.2008 gün ve 2008/15-278 E. 2008/254K., 21.10.2009 gün ve 2009/9-397 E., 2009/453 K., sayılı kararında da vurgulanmıştır.

Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak Yargıtay yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Bu aykırılık kamu düzenine ilişkin olup diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma sebebi olduğu ise, 10.04.1992 gün 1991/7-4 K. sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararı gereğidir.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece 15.11.2012 tarihli oturumda tefhim edilen kısa kararda, davanın hangi miktarla kabul edildiğine ilişkin bir açıklama yapılmaksızın “…müteselsilen tahsiline konusunda ısrar edilmesine” şeklinde hüküm fıkrası kurulmuş ve böylece bozma öncesi verilen kararda kısmen direnildiğinin açıklanmasıyla yetinilmiş, ancak buna rağmen gerekçeli kararda “13.685,00” TL’nin davalılardan tahsiline hükmedildiği yazılmıştır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki bu açık çelişkinin yanı sıra, hükmedilen tazminatın davalılardan “müteselsilen” tahsiline ilişkin kısa kararda yer alan ibareye, gerekçeli kararda yer verilmemiştir.

Bu itibarla, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiler bulunduğundan yerel mahkemece usule uygun direnme hükmü kurulması için, işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davalılardan M.. T..’un temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440/I.maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7436, Karar No: 2010/4599, Tarih: 23.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7436 E.  ,  2010/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, izin,fazla çalışma ücreti, hafta tatili

ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde dahili davalı Hazine Müsteşarlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi davalı ... hakkında açmış olduğu bu davada tasarruf teşvik ve nema alacaklarının ödetilmesini talep etmiş, mahkemece Hazine Müsteşarlığı davaya dahil edilerek, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, dahi davalı yönünden kabulüne dair karar verilmiştir.

Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli