muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3710, Karar No: 2020/1962, Tarih: 24.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3710 E.  ,  2020/1962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 03/04/2019 tarih ve 2018/543-2019/228 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine 8.850 TL bedelli fatura dayanak gösterilerek icra takibine başlandığını, müvekkilinin alacaklıya böyle bir borcunun bulunmadığını, aralarında şifaen bir sözleşme kurulduğunu, sözleşme uyarınca nakliye işinden doğan alacağın Ercan Petrol isimli işletmeden mazot ile ödeme yapılacağı hususunda anlaşıldığını, borcun müvekkilinin hakedişlerinden mahsup edilmek üzere Beta Alçı ve Yapı Kimyasalları Ltd. Şti. tarafından ödendiğini, takibe konu faturanın hangi sebeple kesildiğinin bilinmediği ileri sürerek davacının davalıya borcunun olmadığını tespiti ile kötü niyetli takip yapmış olması nedeniyle takibe konu miktarın %40'ı üzerinden kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasındaki anlaşma neticesinde davacının nakliye işlerini yaptığını, davacı taraf Ercan Petrol adli işletmeden ödemelerin yapıldığını beyan etse de, 9.900 TL bakiye borcun devam ettiğini savunarak davanın reddi ile davacının haksız ve kötüniyetli olduğundan alacağın %20 üzerinden kötüniyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasındaki anlaşma neticesinde davacının nakliye işlerini yaptığını, davacı taraf Ercan Petrol adli işletmeden ödemelerin yapıldığını beyan etse de, 9.900 TL bakiye borcun devam ettiğini savunarak davanın reddi ile davacının haksız ve kötüniyetli olduğundan alacağın %20 üzerinden kötüniyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; davalı alacaklı vekilince davacı borçlu aleyhine faturadan kaynaklı 9.900,00 TL asıl, 422,28 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 10.322,28 TL alacak için ilamsız takip başlatıldığı, eldeki davada davacının dava dilekçesi ve 20/10/2015 havale tarihli beyan dilekçesi kapsamında taraflar arasındaki şifahi sözleşme ile davacının dava dışı şirkete üstlendiği ham madde nakli işinin davacıya yaptırdığı ve işin yapılması hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, takibe konu faturaların kapalı fatura vasfında olması ve fatura altının faturayı tanzim eden tarafından kaşe vurularak imzalanması, o faturanın kapalı fatura olduğuna ve fatura bedelinin ödendiğine karine teşkil ettiği, ...’ın ceza dosyasındaki ifadesinde kabul ettiği borcun hangi ticari ilişkiden kaynaklandığı belli olmadığı gibi davanın tarafı olmayan kişilerle ilgili olduğu, ... adına olan borca ilişkin olup olmadığı ispatlanamadığı, davalı vekiline usulüne uygun yemin dilekçesi sunmak üzere 2 haftalık kesin süre verildiği, aksi halde yemin deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağının ihtar edildiği, ancak davalı vekilince süresi içeresinde yemin dilekçesini ibraz etmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya, davaya konu 18/09/2014 tarih, JV seri, ... sıra numaralı faturadan kaynaklı olarak 8.850,00 TL tutarında borçlu olmadığının tespitine, Sivas 1. İcra Dairesinin 2015/1314 Esas sayılı takip dosyasının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1753, Karar No: 2015/12951, Tarih: 30.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/1753 E.  ,  2015/12951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2013/24-2013/441

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1529, Karar No: 2011/12432, Tarih: 10.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1529 E.  ,  2011/12432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.10.2009 tarih ve 2007/125 - 2009/266 sayılı karar ile tavzih talebinin reddine dair kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili, davalı ... vekili, davalı ... vekili ve ASKİ Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiş olup, temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından İşyerim Paket Sigorta Poliçesi ile sigortalı işyerinin ön tarafındaki caddede ASKİ sorumluğundaki rögarın tıkanması ile işyerinin bodrum katındaki giderlerden geri tepmesi sonucu pis suların dolarak ürünlerinde hasar meydana geldiğini, 16.351,99 TL'nın sigortalıya ödendiğini, hasarın meydana gelmesinde bina sahiplerinin de sorumlu olduklarını ileri sürerek, 16.351,99 TL'nın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ASKİ vekili, Kanalizasyon Arıza Takip Formundan kanal sızıntısının abone şube hattındaki tıkanıklıktan kaynaklandığının anlaşıldığını, Deşarj Yönetmeliğinin 10. maddesinde atık su parsel bacası ile kanalizasyon şebekesi arasında kalan bağlantı kanalının bakım ve işletmesinin mal sahibi, müteahhit veya apartman yöneticisinin sorumluluğunda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, ekspertiz raporunda kusur ve sorumluluğun ASKİ'ne ait olduğunun belirtildiğini, ASKİ sorumluluğundaki rögarın tıkanması ile hasarın meydana geldiğini, apartmanın su tesisatı ile ilgisi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Tekin vekili, işyerinin bulunduğu apartmanın 1/4'ünün ...'e, 3/4’ünün 1/3'ünün müvekkili ...'e, kalan 2/3'ünün ise diğer davalı ...'e ait olduğunu, taşınmazın tamamında sadece 2 dükkan ve ortak kullanım alanları bulunduğunu, davacı ... şirketinin sigortalısının ...'in kiracısı olup dükkan ile birlikte binanın alt kısmını depo olarak kiraladığını, sigortalı ile hiçbir hukuki ve fiili ilişkisinin olmadığını, hasarın ASKİ sorumluluğunda olan rögarın tıkanması sonucu meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., binanın iki alt katının depo değil otopark olduğunu, binanın 1/4 oranında maliki olduğunu, kendi kiracısı olan sigortalının otoparkı depo olarak kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., binanın iki alt katının depo değil otopark olduğunu, binanın 1/4 oranında maliki olduğunu, kendi kiracısı olan sigortalının otoparkı depo olarak kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, sigortalı işyerinde depoda bulunan emtianın pis su basması nedeniyle zarar gördüğü, olayın meydana geldiği binanın 2. bodrum katının parsel rögarı taban seviyesinin altında olduğu, bu seviyeye inen atık suyun pompayla deşarj edilmesinin projelendirildiği ve uygulamanın ona göre yapıldığı, su basma riski olan bodrumlarda kanalizasyon suyundan etkilenmemek için çekvalf yapılması gerektiği halde dava konusu bodrum katta yapılmadığı, olayın apartmanın

20 cm çaplı beton borusunun tıkanması sonucu meydana geldiği, atık suyun parsel rögarına ve ASKİ rögarına ulaşmadan meydana gelmiş olması nedeniyle ASKİ'nin bu olayda kusuru bulunmadığı, suyun geri tepmesini önleyecek önlemleri almayan bina maliklerin kusurlu olduğu, zarar miktarının 16.081,97 TL olduğu gerekçesiyle ASKİ aleyhine açılan davanın reddine, 16.081,97 TL’nın yasal faizi ile diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen birlikte tahsiline karar verilmiş; davalı ASKİ vekili lehlerine hükmedilen vekalet ücretine yönelik olarak tavzih talebinde bulunmuş, mahkemece tavzih istemi reddedilmiştir.

Asıl kararı, davalı ... vekili, davalı ... vekili davalı ..., tavzih isteminin reddine dair kararı ise ASKİ vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekili, davalı ... vekili, davalı ... ve ASKİ vekilinin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... ile ASKİ vekilinin temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hüküm ile tavzih isteminin reddine dair mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının tavzih isteyen ASKİ Genel Müdürlüğü'nden alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 86,50'ar TL temyiz ilam harcının temyiz isteyen davalı ... Atasezer ve Sıddıka'dan ayrı ayrı alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 737,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden ...'den alınmasına, 10.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2007/3311, Tarih: 05.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         20072943 E.  ,  2007/3311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Havran Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

TARİHİ        :8.11.2006

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 05.03.2007 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2008/21959, Karar No: 2009/2249, Tarih: 10.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/21959 E.  ,  2009/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Taşova İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip dayanağı bonodaki keşideci imzasının kendisine ait olmadığının borçlu tarafından ileri sürülmesi üzerine yapılan yargılama sonunda Mahkemece imzanın borçlunun eli ürünü olmadığının ispat edilemediği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

İİK’nun 170/3.maddesinde, inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu “anlaşılırsa” itirazın reddine karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Somut olayda Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nca düzenlenen 20.05.2008 tarihli raporda inkar edilen imzanın borçluya ait olup olmadığının tespit edilemediğinin açıklandığı görülmektedir. Bu durumda yasada öngörülen “inkar edilen imzanın borçluya ait olduğunun anlaşılması” koşulu gerçekleşmemiştir. Senetteki imzanın borçluya ait olduğunu ispat külfeti, senet elinde olup takibe başlayan ve imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir. O halde, Mahkemece istemin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1939, Karar No: 2018/4664, Tarih: 24.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/1939 E.  ,  2018/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeni ile tazminat

Hüküm : Davanın reddine dair hükme yönelik davacı vekilinin temyiz talebinin reddi

Davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427 ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve talep edilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2015 tarih ve 2014/412 esas 2015/177 karar sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın, isteme uygun olarak ONANMASINA, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11317, Karar No: 2014/4645, Tarih: 25.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11317 E.  ,  2014/4645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/81932

Mahkemesi : Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 26.12.2011

Numarası : 2010/528-2011/842

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın traktöre takılacak pul yüzünden babası ile tartıştığı tartışma sırasında sanığın kalp hastası olduğunu bildiği babasına yumruk attığı, kronik kalp rahatsızlığı bulunan babanın fenalaşarak bir süre sonra öldüğü olayda, sanığın eyleminin TCK'nın 87/4. maddesi kapsamında kaldığı dolayısıyla TCK'nın 87/4. maddesi kapsamında bulunan suç için yargılama yapmanın 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevine girdiği, bu nedenle de görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesi koşuluyla BOZULMASINA, 25.02.2014 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir.

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanmaların 3. Fıkradaki arttırım nedenleri bulunsa dahi uygulanması mümkün değildir.

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanmaların 3. Fıkradaki arttırım nedenleri bulunsa dahi uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; babasının kalp hastası olduğunu bilen sanığın, tartışma esnasında babasına yumruk atmak suretiyle, kronik kalp rahatsızlığının aktif hale geçmesine neden olayda, basit tıbbi tedaviyle giderilebilecek düzeydeki, TCK’nın 86/2 ve 86/3. maddesi kapsamında yaralanmadan dolayı meydana gelen ölüm nedeniyle sanığın bilinçli taksirle öldürme suçundan TCK’nın 85/1 ve 22/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması ve aleyhe temyiz bulunmadığından bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden hükmün eleştirilerek onanması gerektiği görüşüyle, çoğunluğun TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında kalan bir yaralanma eyleminde, yaralananın üstsoy olması nedeniyle TCK'nın 86/3. maddesindeki arttırım nedeni uygulanacağından hareketle, bu fıkrayı 1. fıkradan bağımsız olarak kabul etmek suretiyle eylemi TCK'nın 87/4. maddesi kapsamında değerlendirmesine ve bu nedenle verilen bozma kararına katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2015/455, Karar No: 2015/5543, Tarih: 20.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/455 E.  ,  2015/5543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/10/2014 tarih ve 2014/78-2014/415 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tasarruflarını davalı bankada değerlendirdiğini, birikimini çekmek istediğinde başlatılan soruşturma nedeniyle ödeme yapılmadığını, müvekkiline elindeki Devlet Tahviline ilişkin Menkul Kıymet Satış Formunun sahte olduğunun söylendiğini, kendisine ne zaman ödeme yapılabileceği sorulduğunda müfettiş yardımcılarının "sizlerin de bu işin içinde olmadığını nereden bilelim" şeklinde itham edici ve onur kırıcı hitabına maruz kaldığını, bankadaki parasını alamayan müvekkilinin o paraya güvenerek yaptığı harcamaları karşılayabilmek için akrabalarından borç istediğini, başvurulardan sonuç alamayan müvekkilinin davalı aleyhine takip başlattığını, davalının kısmen ödeme yapıp kısmen takibe itiraz ettiğini, tüm bu yaşananların müvekkilini derinden etkilediğini ileri sürerek 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili personelinin usulsüz işlemleri nedeniyle inceleme başlatıldığını, olayın kapsamlı olması sebebiyle idari soruşturma çalışmasının halen devam ettiğini, davacı yanca başlatılan takipte hatalı hesaplanan fazla kısımlara itiraz edilip ana para, fer'ileri ve mahrum kalınan faiz getirilerinin icra dosyasına yatırıldığını, mağduriyetin makul sürede giderildiğini, müfettişlerin dava dilekçesinde ileri sürülen ithamlarda bulunmadığını, kaldı ki, sözlerin içeriğinin hakaret niteliği taşımadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının yatırdığı bedeli geç tahsil etmekten dolayı manen zarar gördüğü, davalının kendi iç soruşturmasını gerekçe göstererek davacıya ait mevduatı geç ödemesinin haksız eylem olduğu, meydana gelen manevi zarardan sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 4.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının yatırdığı bedeli geç tahsil etmekten dolayı manen zarar gördüğü, davalının kendi iç soruşturmasını gerekçe göstererek davacıya ait mevduatı geç ödemesinin haksız eylem olduğu, meydana gelen manevi zarardan sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 4.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kişilik haklarının ihlal edilmesinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. 6098 sayılı TBK'nın 58'inci maddesinde kişilik hakkının zedelenmesinden zarar görenin, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebileceği düzenlenmiştir. Mahkemece, davacının kişilik haklarının ne şekilde zedelenip zarar gördüğü tartışılıp değerlendirilmeksizin salt davalı bankaya yatırdığı mevduatını geç almasının haksız eylem oluşturduğu, davacının bundan dolayı manen zarara uğradığı kabul edilerek yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne dair hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.