muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2898, Karar No: 2019/4603, Tarih: 19.06.2019

Davacı vekili, davacının yazarı olduğu kitabının basım ve dağıtımı konusunda taraflar arasında 03.03.2012 tarihli sözleşme imzalandığını, sözleşmeyle kararlaştırılan telif alacağının ödenmediğini, kitabın basımında “gofre” ismi verilen özel bir kabartma yapılması için davalıya 500.- TL ödeme yaptığını ve ancak gofre tekniğinin kullanılmadığını ileri sürmüştür.

Davalı şirket yetkilisi, 18.06.2013 tarihli cevap dilekçesinde 500.- TL’nin kapak tasarımı ve kapağın selefon kaplaması için alındığını, 02.08.2013 tarihli dilekçesinde ise 1000 adet kitabın basıldığını, satışa arz edilen kitaplardan 540 adedinin satılmadığı için iade edildiğini, halen yayınevinde bulunduğunu, bir kısmının satışının devam ettiğini savunmuştur. Dosya içine alınan 13.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda, mahkemenin yerinde inceleme kararı nedeniyle davalı şirket merkezinde yapılan sayımda 726 adet kitabın sayıldığı, bu halde 274 adet kitabın satıldığı tespit edildiği, aynı bilirkişiden alınan 15.05.2017 tarihli raporda ise bu kez de irsaliyeli satış faturaları ve iade faturaları üzerinden yapılan inceleme neticesinde toplam 246 adet kitap satıldığı tespit edilerek alacak hesabı yapılmıştır. Davacı vekili rapora itirazında, davalının 540 adet kitap satılmadığını beyan ettiğini, davalı kabulü karşısında hesaplamanın 460 adet üzerinden yapılması gerektiğini bildirimiştir.

Bu durumda, satışı yapılan kitap adedi yönünden bilirkişi raporları arasında açık çelişki bulunduğu gibi, hükme esas alınan 15.05.2017 tarihli raporda hesaplamaya esas alınan kitap adedi davalı kabulünden de azdır. Bu durumda, çelişkinin giderilerek mahkemece hüküm kurmaya ve hükmü denetlemeye elverişli, davacı vekilinin somut itirazlarını da karşılayan yeni bir bilirkişi raporu ya da ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Ayrıca, 6100 sayılı HMK'nın 297 ve 298. maddeleri uyarınca mahkeme kararları, iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlerini, incelenen maddi ve hukuki olayın özünü, mahkemeyi sonuca götüren gerekçelerin neler olduğu hususlarını ihtiva etmelidir. Anayasanın 141. maddesinin 3. fıkrası hükmü de mahkeme kararlarının gerekçeli olması gerektiğini düzenlemektedir. Taraflar, ancak gerekçe sayesinde hükmün hangi maddi ve hukuki nedene dayandırıldığını anlayabiliceği gibi, karar aleyhine yasa yollarına başvurulduğunda da gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı denetlenebilir. Bu nedenle, anılan Anayasa ve kanun hükümleri nazara alınmadan, “gofre bedelinin iadesi” istemine yönelik herhangi bir gerekçe açıklamaksızın sair taleplerin reddi kapsamında bu talebin de reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2 ve 3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile yerel mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/728, Karar No: 2014/8932, Tarih: 27.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/728 E.  ,  2014/8932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle geç teslim nedeniyle hüküm altına alınan kira bedeli yönünden davalıların açık temyiz isteği bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 4.507,05 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26220, Karar No: 2013/13398, Tarih: 23.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/26220 E.  ,  2013/13398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Asıl karar: mahkumiyet

29.12.2009 günlü oturumda sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan kararın hüküm fıkrasında, kanun yollarına başvuru süresi “tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren” şeklinde CMK'nun 232/6. madde ve fıkrasına uygun biçimde gösterilmemiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.12.2011 gün, 2011/9-13 Esas, 2011/3 karar sayılı ve 01.02.2011 gün, 244-14 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, mesleği bir kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık olan, sanığın savunmasını üstlenen ve bu bağlamda savunma ve yasa yollarına başvuru için yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip bulunan sanık müdafiinin, temyiz süresinin kararın yüze karşı verildiği hallerde tefhimden itibaren işlemeye başlayacağını bilmemesi düşünülemeyeceğinden, yasa yolu bildirimindeki bu eksiklik müdafii açısından bir yanılgı ve bu bağlamda hakkın kullanılması yönünde bir engel oluşturmayacağı cihetle, 29.12.2009 tarihinde müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan hükmü, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 05.02.2010 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla; temyiz talebinin reddine ilişkin aynı mahkemenin 18.02.2010 günlü ek kararının istem gibi ONANMASINA, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3405, Karar No: 2014/1361, Tarih: 07.02.2014

**9. Ceza Dairesi         2011/3405 E.  ,  2014/1361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütü üyesi olma, silahlı terör

örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 1) Sanıklar ..., ..., Derya

Gökmen Kılıç, ..., ... hakkında; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/6, 63. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

2) Sanık ... hakkında; 3713 sayılı

Kanunun 7/2, TCK'nın 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3) Sanıklar ... ve ... hakkında; Beraat

Temyiz edenler : 1- Sanıklar ..., ..., Derya

Gökmen Kılıç, ..., ..., ... müdafileri, 2- Cumhuriyet savcısı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların süresine göre şartları bulunmadığından, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Silahlı terör örgütüne üye olma suçu mütemadi eden suçlardan olup sanıkların yakalanması ile temadi kesileceğinden, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "09.06.2009-14.06.2009" yerine "2009" yazılması mahallinde giderilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

TCK'nın 220/4. maddesindeki örgütün faaliyeti çerçevesinde suç işlenmesi halinde ayrıca bu suçlardan dolayı da cezaya hükmolunur hükmü gereğince sanıkların silahlı terör örgütünün propagandasını yapma eylemlerinden dolayı 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesi gereğince cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden silahlı terör örgütüne üye olma suçunun unsuru olarak kabul edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıkların, Dairemizin 21.01.2014 tarih ve 2013/2414 esas, 2014/720 sayılı kararı ile TKP/ML-TİKKO terör örgütünün güdümünde olduğu kabul edilen Yeni Demokrat Gençlik (YDG) adlı yapılanma içerisinde yer aldıkları anlaşıldığından, silahlı terör örgütü üyesi olma suçundan kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince;

2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince;

16.05.2006 tarihinde Niğde ilinde silahlı terör örgütü TKP/ML-TİKKO terör örgütüne yönelik operasyonda ele geçen belgeler, fiziki takip tutanakları, iletişimin usulüne uygun olarak tespitine ilişkin kayıtlar, arama, elkoyma, döküman inceleme, ifade ve sorgu tutanakları ile tüm dosya kapsamına göre; sanıkların TKP/ML-TİKKO terör örgütünün alt yapılanması olan YDG'nin (Yeni Demokratik Gençlik) faaliyetleri kapsamında düzenlenen etkinlik ve eylemlere önceden planlanmış şekilde örgütün talimatı uyarınca katılma, örgütün propagandasının yapıldığı gazete ve dergilerin dağıtımını yaparak örgüte gelir temin etme, örgüte eleman temini için faaliyette bulunma ve bu amaç için yapılan etkinlikte örgütün propagandasının yapılarak ölen örgüt mensupları için saygı duruşunda bulunup örgüt adına yemin etme şeklindeki çeşitlilik ve süreklilik gösteren eylemleri nedeniyle silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısı içinde yer alıp üyesi oldukları, hukuki durumlarının TCK'nın 314/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi, sanık ...'ün ise örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili verdiği bilgiler nazara alınıp TCK'nın 221/4. maddesi değerlendirilmek suretiyle bir karar

verilmesi gerektiği gözetilmeden sanıklar ... ve ...'ın yüklenen suçlardan beraatlerine ve sanık ... hakkında ise suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sanık ... hakkında CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 07.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19235, Karar No: 2018/5987, Tarih: 17.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/19235 E.  ,  2018/5987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı Emlak Konut Gayr. A.Ş. vekili avukat ...nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, ithal malzemelerle üretileceği taahhüt edilen ve lüks olarak tanıtılan inşaat halindeki siteden D Blok 23 nolu daireyi almak için yüklenici şirket olan ... şirketiyle 16/12/2007 tarihli sözleşme imzaladığını, 356.400,00 TL satış bedelini ödediğini, taşınmazın 30/06/2009 tarihinde tapusunun verildiğini, daha sonra ... şirketinin işi yürütememesi sebebiyle davalı ile dava dışı yüklenici ... şirketinin arasındaki sözleşmenin feshedildiğini, işin bir başka firmaya verilip tamamlanmaya çalışıldığını, ancak taşınmazda oturmaya başlayınca çok fazla sorunun ortaya çıktığını, bir çok açık ve gizli ayıplar olduğunu, alım öncesinde yapılan tanıtımların ve vaatlerinin yerine getirilmediğini, site yönetiminin hataları gidermeye çalışsa da başa çıkamadığını belirterek değer kaybı ile tapu harç ve masraflarının 300.000,00 TL'den az olmamak üzere tespitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL bedel ile ihtar masrafı olan 102,36 TL bedel toplamı olan 10.102,36 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının süresinde bir ayıp ihbarında bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Davanın kısmen kabulü ile dava konusu bağımsız bölümdeki eksik ve ayıplı işler bedeli olan 7.200,00 TL ile ortak alanlardaki eksik ve ayıplı işlerden davacının arsa payına isabet eden 2.830,00 TL ve 102,36 TL ihtar gideri olmak üzere toplam (taleple bağlı kalınarak) 10.102,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış esnasında sunulan katalog, proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile onarımın mümkün olmamasından kaynaklanan değer kaybı ile tapu harç ve masraflarının 300.000,00 TL'den az olmamak üzere tespitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.102,36 TL'nin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun hükme esas alındığı açıklanarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunun hükme esas alındığı açıklanarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre, tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik iş ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik iş ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.

Buna göre; satılan maldaki ayıp açık ayıp niteliğinde ise, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi uyarınca malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde; gizli ayıp niteliğinde ise, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra derhal (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Davacının 16.12.2007 tarihinde satın aldığı dairenin 07.11.2008 tarihinde fiilen teslim edildiği, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını 05.03.2012 tarihli ihtarname ile davalıya bildirdiği ve sonrasında 11.04.2013 tarihinde açtığı eldeki dava ile de eksik ve ayıp iddiası ile satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istemiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Davacının 16.12.2007 tarihinde satın aldığı dairenin 07.11.2008 tarihinde fiilen teslim edildiği, davacının satın aldığı bu taşınmazla ilgili ayıp ihbarını 05.03.2012 tarihli ihtarname ile davalıya bildirdiği ve sonrasında 11.04.2013 tarihinde açtığı eldeki dava ile de eksik ve ayıp iddiası ile satın aldığı taşınmazda meydana gelen ekonomik eksikliğin tazminini istemiştir.

Davacının dava dilekçesinde tanımladığı ve mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak bir kısım eksik ve ayıplı işlerin davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşürdüğü gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak yukarıda da ayrıntılı olarak belirtildiği üzere, bilirkişi raporlarında söz konusu işlerin açık ayıp mı, gizli ayıp mı olduğu açıklanmadığı, gizli ayıpların fiili teslimden sonra ne zaman ortaya çıktığının değerlendirilmediği gibi gizli ayıplı işler için kanunun öngördüğü sürede derhal ayıp ihbarında bulunup bulunmadığı hususlarının da tartışılıp değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda içerisinde jeoloji mühendisi de bulunan konusunda uzman bir bilirkişi heyetinden açık ayıplı ve gizli ayıplı işler belirlenerek, açık ve gizli ayıplı işler konusunda ihbarın kanunun öngördüğü sürede yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları zaman dilimi ve bu ayıpları normal vasıflardaki bir tüketicinin farkedebileceği zaman dilimi gözetilip tarafların delilleri de dikkate alınarak taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, peşin alınan 179,44 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21946, Karar No: 2016/1728, Tarih: 01.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/21946 E.  ,  2016/1728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

K A R A R

Dairemize ait 16.04.2015 gün, 2014/3773 Esas, 2015/8565 Karar sayılı geri çevirme kararının gereğinin yerine getirilmediği, anılan geri çevirme kararında gerekçeli kararın, aleyhine hüküm kurulan ...nin vekiline tebliğ edilmesi istenmiş olmasına rağmen tebligatın davalı tüzel kişiliğe çıkartıldığı ve bu haliyle dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 11, Avukatlık Kanunu’nun 41 ve HMK’nun 73. 81. 82. ve 83. maddeleri gereğince vekil ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması zorunludur.

Bu itibarla, bu kez bizzat hakim denetiminde gerekli dikkat ve özenin gösterilerek yeni bir iade kararına mahal verilmeden davalı borçlu .... A.Ş. vekiline mahkeme ilamı tebliğ edilip, temyiz süresinin geçmesi beklenip iade edilmek üzere dosyanın Mahal Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10463, Karar No: 2015/6652, Tarih: 25.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/10463 E.  ,  2015/6652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 01/08/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde, davalıların sorumluluğu altında bulunan televizyon kanalının ana haber bültenlerinde, gizli kamera çekimleri sonucu elde edilen röportajlara yer verildiği ve bu durumun kişilik haklarına saldırı oluşturduğu ileri sürülmüştür.

Cevap dilekçesinde ise, dava konusu haberlerin hukuka uygun olduğu savunulmuştur.

Mahkemece, yayınların hukuka uygun bulunduğu ve düşünsel bağlılığın da korunduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Anayasa’nın “Haberleşme hürriyeti” başlıklı 22. maddesinde, herkesin haberleşme hürriyetine sahip olduğu ve haberleşmenin gizliliğinin esas olduğu belirtilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise Anayasa’da belirtilen ayrık durumlar dışında hiçbir şekilde haberleşmenin engellenemeyeceği ve gizliliğine dokunulamayacağı hususlarına yer verilmiştir.

Günümüzde ulaşılan teknolojik gelişmeler sonucunda kişilerin her türlü özel konuşmalarının dinlenmesi veya en özel görüntülerinin izlenmesi ve kaydedilmesi mümkün hale gelmiştir. Nitekim son yıllarda kişilerin ses ve görüntüleri gizlice kaydedilerek kişi haklarının sık sık ihlali nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 132, 133 ve 134. maddelerinde haberleşmenin gizliliğinin ihlali, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğinin ihlal edilmesi eylemleri ayrı ayrı suç olarak düzenlenmiştir.

Yine Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. maddesi gereğince herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz. Ayrıca Türk Medeni Kanunu’nun 49. maddesinde de kişilik haklarının saldırıya uğraması durumunda uygulanacak yaptırım belirtilmiştir.