muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22410, Karar No: 2014/22261, Tarih: 04.11.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29108, Karar No: 2016/3401, Tarih: 07.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29108 E.  ,  2016/3401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile kabul edilmiş, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı Yasanın 231. maddesine eklenen 5-14 fıkraları ile büyükler de kapsama alınmıştır,

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden şikayete bağlı suçlarla sınırlı hükmolunan 1 yıl veya daha az hapis veya adli para cezası için kabul edilen müessese, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile hükmolunan 2 yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezaları için uygulanabilir hale getirilmiş, Anayasanın 174. maddesindeki suçlar dışında tüm suçları kapsayacak halde düzenlenmiştir.

Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmü ortadan kaldırarak kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birini oluşturmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları;

a) Suça ilişkin koşulları,

b) Sanığa ilişkin koşullarıdır.

Birlikte bulunmaları halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilecektir.

Denetim süresi içinde kasten yeni suç işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak CMK'nın 223. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilecektir. Aykırı durumunda Mahkemece açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanacaktır.

İkinci suçun denetim süresinde işlenmesi ve kasıtlı bir suç olması hükmün açıklanması için yeterlidir.

Mahkeme bu ikinci suçun kesinleşmesinden sonra hükmü açıklayabilecektir.

19.12.2006 gün ve 5560 sayılı Yasa ile değişiklik öncesi, CMK'nın 191. maddesine göre;

Uyuşturucu ve uyarıcı madde kullanan kişi hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine,

Kullanmamak ile birlikte, kullanmak için bu maddeyi satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmolunamayacağı,

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri gereklerine uygun davranıldığı takdirde açılmış olan davanın düşmesine, karar verileceği, aksi takdirde davaya devam olunarak hüküm verileceği;

Uyuşturucu ve uyarıcı madde kullanan kişi hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine,

Kullanmamak ile birlikte, kullanmak için bu maddeyi satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmolunamayacağı,

Tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri gereklerine uygun davranıldığı takdirde açılmış olan davanın düşmesine, karar verileceği, aksi takdirde davaya devam olunarak hüküm verileceği;

5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinde ise, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan sanık hakkında birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden önce 2. fıkra gereğince sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği gibi altıncı fıkranın son cümlesindeki şartın varlığı halinde birinci fıkradaki cezaya hükmolunduktan sonra da ikinci fıkrada ki, tedaviye ve denetim serbestlik tedbirine tabi tutulabileceği öngörülmüştür.

Sadece tedavi ve denetimli serbestlik kararı verilmiş bu kararlara karşı aleyhe bir temyiz olmadığı sürece itiraz kanun yolu açıktır.

Tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine yada sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi halinde; soruşturma veya kovuşturma şarta bağlı tutulup, şartın gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinde itiraza tabi olduğu belirtilen “durma kararında” olduğu gibi, henüz esası çözülmemiş olan kamu davası derdest olmaya devam edecektir.

1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 305. maddesi hangi hükümlerin temyiz kanun yoluna tabi olduğunu saymıştır.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde hükümler, “Beraat, ceza verilmesine yer olmadığına, mahkumiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi veya düşme kararı” olarak gösterilmiştir.

Temyiz kanun yolu, mahkemelerin davanın esasını çözen ve kanun koyucu tarafından hüküm olarak nitelendirilen son kararlarındaki aykırılıkları gidermek için kabul edilen olağan bir kanun yoludur.

17.12.1930 gün ve 23-31 sayılı..... “Duruşma tatiline dair CMUK'nın 253. maddesine ilişkin karar, nihai karar olmadığından temyiz yeteneği yoktur” denilerek, davanın esasını çözen ve hüküm olarak sayılan kararlara karşı temyiz yasa yoluna başvurulabileceği açıklığa kavuşturulmuştur.

TCK'nın 191. maddesine göre cezaya hükmedilmeden önce verilen tedavi ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararlarının, CMK'nın 223. maddesinde hüküm olarak sayılan ve temyiz kanun yoluna tabi olduğu kabul edilen kararlar arasında sayılmaması nedeniyle davanın esasının çözülmediği ve derdest olduğu kabul edilmesi zorunludur. Bu haliyle 14.04.2011 öncesi ve sonrasında da itiraz kanun yoluna tabidir.

TCK'nın 191/2. maddesinde düzenlenen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri” kararı bu hali ile CMK'nın 231/5-14. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı” ile benzerlik taşımaktadır.

TCK'nın 191/2. maddesinde düzenlenen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri” kararı bu hali ile CMK'nın 231/5-14. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı” ile benzerlik taşımaktadır.

Her ikiside ilk derece mahkemesi yargılaması açısından kovuşturma evresinde temyiz kanun yolu öncesi aşamasıdır ve her ikiside “süreler ve belli koşullarda” şarta bağlı tutulmuştur. Şartın (süre ve durumlar) gerçekleşmesi halinde kaldığı yerden devam edecek olması nedeniyle, bu anlamda her biri kendi içinde bir “durma kararı” niteliğindedir.

Durma halinde kamu davasının derdest olma özelliğini koruduğu da düşünüldüğünde,

Bir durma kararı ile diğer durma kararının kaldırılmasının hükmen mümkün olmadığı bu anlamda duraksamasız olarak ortadadır,

Hal böyle olunca;

Sanık hakkında 15.09.2009 tarihinde yağmaya teşebbüs suçundan verilen hapis cezasına ilişkin olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip 3 yıl denetim süresine tabi tutulduğu ve 24.09.2009 tarihinde de kararın kesinleştiği, denetim süresi içerisinde işlediği uyuşturucu madde kullanmak suçundan 21.03.2011 tarihinde tedavi ve denetim tedbiri kararı verildiği anlaşılmakla; CMK'nın 231. ve TCK'nın 191/2. maddelerine göre verilen her iki kararın da (belli süre ve durumlarda) ortaya çıkan birer durma kararı olduğu, durma halinde ise kamu davasının derdest olma niteliğinin ortadan kaldırılmadığı, yani davanın esasını çözen, hüküm niteliğinde olmadığı bu hali ile kesinleşen bir hükümden bahsedilmeyeceğinden, sanık hakkındaki yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükmün açıklanamayacağının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11061, Karar No: 2006/17586, Tarih: 14.12.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/11061 E.  ,  2006/17586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.14.12.2006 (Prş

Davacı “kadın” tarafından boşanma davası açıldığı; davalı “kocanın” süresi içinde (HUMK m. 195) yetki itirazında (HUMK m. 187 b. 2) bulunduğu konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Boşanma davası, davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde (TMK. m. 19 f. I) açıldığı halde bu yer mahkemesinin kadının “yerleşim yeri” mahkemesi (TMK. m. 168) olması “gerçeğine” rağmen değerli çoğunluğun farklı yönde oluşan düşüncesine katılmıyorum.

Başka bir anlatımla düşünceme göre : Aralarında meydana gelen olaylardan sonra kocası ile oturamaz duruma gelen ve ekonomik/sosyal yetersizlik sebebiyle bu dünyada gidecek başka yeri de bulunmadığı için dava konusu dosyada olduğu gibi baba evine dönen/dönmek zorunda kalan “her kadın” boşanma davasını “ertesi günü” bile “sürekli kalma niyetiyle” geldiği/oturduğu/kaldığı “baba evinin” bulunduğu yerde açabilir/açabilmelidir

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 186 hükmüne göre “oturacakları konutu” eşler “birlikte” seçerler. Buna karşılık koşulları oluştuğunda kadının “sürekli kalma niyetiyle” oturacağı yeri (TMK. m. 19) koca belirleyemez. Aksi düşünce (= Kadın, sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri tek başına belirleyemez düşüncesi ) “Kocanın yerleşim yeri kadının da yerleşim yeri sayılır” kabulünü zorunlu kılar ki hiç de böyle olmadığı TMK. m. 168 metninde yer alan “eşlerden birinin yerleşim yeri” anlatımıyla açık seçik bellidir.

“Eşlerden birinin yerleşim yeri” ifadesi ile kadının ve kocanın yerleşim yerlerinin “bir ve tek” olmadığı gerçeği hiçbir farklı düşünmeye/yoruma sebebiyet vermeyecek kadar açık ve seçik olarak düzenlenmiştir.

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bu sebeple “Kadın, kocasından ayrı otursa bile ‘makul süre’ geçene kadar yerleşim yeri kocasının yerleşim yeridir” şeklindeki bir düşünce yerinde değildir/kabul edilemez.

“Koca” sürekli kalma niyetiyle oturacağı yeri “tek başına” belirlerken/belirleyebiliyorken “kadın” neden sanki bu konuda geçmesi gereken asgari bir süre varmış da geçmemiş gibi bu belirlemeyi tek başına yapamamaktadır/yapamaz duruma düşürülmektedir?

Bilindiği üzere tarafların “nüfusa kayıtlı oldukları” yer Kanunda yapılan değişikliklerden sonra boşanma hukukunda “kadın” açısından bir anlam ifade etmemektedir. Çünkü kadın, kocası hanesine sürekli kalma niyeti (=TMK m.19) olduğundan değil yasal zorunluluk (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 23, Resmi Gazete: 29 Nisan 2006, - Sayı : 26153) nedeniyle kaydedilmiştir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 3 hükmünde yer alan yerleşim yeri adresi=sürekli kalma niyetiyle oturulan yer adresinin bildirilmesinde “kişinin” (=kadının) (=kocanın) yazılı beyanı esas alınır. (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 50) Başka bir anlatımla kadın baba evinin bulunduğu yeri “yerleşim yeri” olarak bildirebilir. Bu bildirim için kocasının ya da mahkemenin onayına ihtiyacı da yoktur.

Kaldı ki nüfusa kayıtlı olunan yer “koca” açısından da artık anlamsızdır. Çünkü kocanın bile başka bir yere nüfus kaydını nakil etmesi (=yerleşim yerini değiştirmesi!) artık olanaksızdır. O halde koca da sürekli kalma niyetinden (=TMK m.19) değil yasal zorunluluk nedeniyle o hanede kayıtlıdır/o ilçede kayıtlı kala kalmıştır.

Kanun Koyucu TMK. m. 168 değişikliği ile “Davacı gibi kadınlara” kolaylık sağlamayı hedeflemiştir. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 422) Başka bir anlatımla 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu boşanma veya ayrılık davasının açılmasını “kolaylaştırabilmek” düşüncesiyle davanın eşlerden birinin yerleşim yerinde açılabileceğini kabul ettiğine kadının da “eş olduğu” gözetildiğinde boşanma veya ayrılık davasının “kadının da yerleşim yerinde” açılacağı konusunda bir duraksama olamaz. (Ömer Uğur GENÇCAN, “Türk Medenî Kanununda Kadının Özgürleşimi”, Güncel Hukuk Dergisi, Ocak-2006, Sayı:25, s. 29, Kısaltma: GENÇCAN- Özgürleşim)

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905)

Türk Medeni Kanununun 168. madde gereğince, boşanma davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce en son altı ay birlikte oturdukları yer aile mahkemesi olduğundan davacı kadının seçimlik hakkını kullanarak “kendi yerleşim yerinde” dava açması bu sebeple kanuna uygundur. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK., s. 905)

Davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği açık seçiktir. “Yeterli geliri” bulunmayan bir kadının babasının evine “sürekli kalma niyetiyle” gitmesinden daha doğal ne olabilir? Bu statüde bulunan davacı kadının baba evine “sürekli kalma” niyetiyle (TMK. m. 19 f. I) gittiği üstelik “ilk günden” tartışılamayacak kadar bellidir. Kadının sürekli kalma niyetiyle gidebileceği başka bir yer yoktur ki!

Kadının “bu niyetle” gittiği yerde kaldığı süre “1 gün bile olsa” bile niyeti “ilk günden” açık seçik belli olduğu için o yerde boşanma davasını açabilir/açabilmelidir. Yeter ki yeterli geliri bulunmayan bu kadının gidecek ve gitmesi daha doğal olan bir yeri bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanmış olmasın.

Ülkemizde koca evinden uzaklaştırılan her kadının “sürekli kalma niyetiyle” gidebileceği doğal tek adres: Baba evidir. Bu “sosyal gerçeğin” aksini kim ileri sürebilir ki? Kaldı ki kadın aksini düşünen varsa bile onlara dava tarihine kadar baba evinde kalarak “sürekli kalma niyetini” de kanıtlamıştır.

Davacı kadın dava konusu olayda olduğu gibi baba evinin bulunduğu yerde de boşanma davası açamayacaksa TMK. m. 168 değişikliğinin ne önemi kalacaktır? Bu değişiklik niye yapılmıştır? TMK. m. 168 değişikliği bu davada bile uygulanmayacaksa başka hangi davada uygulanacaktır/ uygulanabilecektir?

Üzülerek açıklamak zorundayım ki aksi uygulama/düşünce 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile “kadına” getirilen hakkı/olanağı/kolaylığı bir şekilde ortadan kaldırır ki Ülkemde zaten okumasında, çalışmasında, evlenmesinde, kendini ifade etmesinde ve hatta sokakta tek başına yürüyebilmesine kadar her konuda/alanda önüne engeller/güçlükler çıkarılan/çıkarılmış olan Türk Kadını bir zorlukla da maalesef “boşanma davası açarken” karşılaşmış olacaktır ki/olur ki böyle bir uygulamaya katılmam olanaksızdır. Bilindiği üzere/bilinmektedir ki düşüncem “benzer” davalarda açıkladığım farklı istikamette olmuştur/olmaktadır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun yorumunun kadını “engelleyici” değil “rahatlatıcı” olarak yapılmasında pozitif ayrımcılığın bile tartışılır olduğu bir dönemde/süreçte “düşünceme göre” zorunluluk vardır.

Aslında Dairem açıkladığım düşüncemi destekler şekilde bir kadının aralarında meydana gelen olaylardan sonra sürekli kalma niyetiyle “ailesinin yanına dönerek” o yer Aile Mahkemesinde boşanma davası açabileceği düşüncesini de sergilememiş değildir;

“..Davacı kadın taraflar arasında meydana gelen olaylardan sonra Erzurum’a ‘ailesinin yanına’ dönerek Erzurum Aile Mahkemesinde boşanma davası açmıştır. Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir. (TMK.m.19/1) Davacı kadın sürekli kalma niyetiyle Erzurum’a ‘ailesi yanına’ döndüğü ve kendi yerleşim yerinde boşanma davası açtığı gözetilmeden işin esasinin incelenmesi gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.” (Y2HD, 20.04.2006, 21518-5959)

Sonuç olarak; inceleme konusu olan davada davacı “kadın” tarafından “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu yer (TMK. m. 19 f. I) (=yerleşim yeri) olan ve bu sebeple davacı kadının yerleşim yeri (TMK. m. 168) olan yerde/doğru yerde boşanma davası açılmıştır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı düşüncesine” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/13438, Karar No: 2020/4244, Tarih: 17.03.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/13438 E.  ,  2020/4244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MADDİ HATA

Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen ... ... hakkında yapılan duruşma sonucunda verilen mahkumiyet kararının O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 12.06.2019 tarih, 2018/16978 Esas– 2019/9915 Karar sayılı kararı ile mala zarar verme suçu yönünden hükmolunan cezanın miktarı itibariyle temyizi mümkün olmadığından reddine, bir kısım müştekilere yönelik hırsızlık suçu yönünden hükmün onanmasına, bir kısım müştekilere yönelik hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarında ise hükmün bozulmasına karar verildiği, bu karara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 18.12.2019 tarih ve 18-2019/78995 sayılı yazısı ile verilen kararda suça sürüklenen ... ... hakkında tüm müştekilere karşı işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik karar verilmediği gerekçesiyle maddi hata düzeltimi talebinde bulunulması üzerine dosya Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2019 tarih ve 18-2019/78995 sayılı maddi hata düzeltme istemi yerinde görülmüş olduğundan talebin kabulü ile Dairemizin 12.06.2019 tarih, 2018/16978 Esas– 2019/9915 Karar sayılı kararının 3 no'lu paragrafına eklenmek üzere; "III) Suça sürüklenen ... ... hakkında müştekiler ..., ..., ... ile ...'e yönelik işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde '' cümlesinin eklenmesine, diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 17.03.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.