muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9136, Karar No: 2011/10091, Tarih: 19.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9136 E.  ,  2011/10091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı HAZİNE, davalı adına tarla niteliği ile tapuda kayıtlı bulunan ... mahallesi 87 ada 36 sayılı taşınmazın, kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kaldığı ve halen de orman niteliğinde olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile orman niteliğinde hazine adına tapuya tescili ve el atmanın önlenmesi istemiyle dava açmış, Orman Yönetimi davacı yanında davaya katılmıştır.

Mahkemece davanın KABULÜNE, ... mahallesi 87 ada 36 sayılı parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline, davalının elatmasının önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalan ve orman niteliğinde bulunan taşınmazın orman niteliği ile tapuya tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 9 numaralı orman kadastro komisyonunca yapılıp, 20/03/1980 tarihinde itirazlı yerlerde 15/12/1980 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 36 numaralı orman kadastro komisyonunca 6831 sayılı Yasanın 3302 Sayılı Yasa ile değişik 7. maddesi gereğince 08.10.1986 tarihinde işe başlanarak yapılan ve 09.10.1986 tarihinde tamamlanıp bitirilen ve 28/10/1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşen,ilk orman kadastrosunun aplikasyonu ile herhangi bir nedenle dışta kalan ormanların. kadastrosu ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre, dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu alanın l980 yılında 9 numaralı orman kadastro komisyonu tarafından 6831 sayılı Yasanın 1744 sayılı Yasa ile değişik 7. maddesine göre ilk defa yapılan orman kadastrosu ile orman sınırları içine alındığı, itiraz üzerine, davaya konu taşınmazın bulunduğu yerin de içinde yer aldığı alandaki orman sınır noktaları iptal edilerek orman sınırları dışında bırakıldığı, ancak 9 numaralı orman kadastro komisyon üyeleri hakkında yasaya aykırı ve kasıtlı olarak orman sınırları dışına çıkarma eylemleri nedeniyle, Aydın Asliye Ceza Mahkemesinde ceza davası açıldığı ve bu mahkemenin 1987/531 sayılı dosyasında işin esası incelenmeden zamanaşamı süresinin geçmiş olması nedeniyle davanın ortadan kaldırılmasına karar verildiği, daha sonra l7.06.1986 gününde yürürlüğe giren 6831 sayılı Yasanın 3302 sayılı Kanun ile değişik 7/1. maddesinde "Devlet Ormanları ile evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir şekilde Orman Sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit (bu kavram, önceki yıllarda arazi kadastrosu yapılmış yerleri de kapsar, taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayin ve tespiti Orman Kadastro Komisyonları tarafından yapılır" hükmü uyarınca ve herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların sınırlandırılmasını yapmak üzere görevlendirilen "36 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından "her hangi bir şekilde orman sınırları dışında kalmış orman" olması nedeniyle orman sınırları içine alındığı ve işlemlerin tümünün 3302 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. maddesinin yürürlüğü sırasında yapılıp 09.10.1986 tarihinde tamamlandığı, ancak; yapılan işlemlerin sonucunun kamuya duyurulması olan askı ilanının 6831 sayılı Yasanın 7.maddesini değiştiren 3373 sayılı Yasanın 28.05.1987 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra, 28.10.1987 tarihinde yapıldığı, ilanın sadece yapılan işlemlerin sonucunun duyurulmasından ibaret olması nedeniyle, 3302 sayılı Yasanın yürürlüğü sırasında yapılıp tamamlanan 36 numaralı orman kadastro komisyonun çalışmalarına başladığı ve çalışmaları yaptığı tarihte yürürlükte bulunan yasa hükümlerine göre komisyona verilen hak ve yetkiyi, çalışmalar tamamlandıktan sonra yasanın değişmiş olmasının sonucu etkilemeyeceği,işlemin yapıldığı tarihte var olan yasal dayanağın, işleme geçerlilik kazandırdığı, bu nedenle; 36 numaralı orman kadastro komisyonun yaptığı orman kadastro işleminde yasaya aykırı bir durum bulunmadığı, çekişmeli taşınmaza komşu ve çekişmeli parselle hukuki durumu aynı olan 101 ada 14 sayılı parsele ilişkin direnme kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 11.03.1992 gün 1991/14-253-170 sayılı kararı ile ve özetle; "3302 Sayılı Yasa ile değiştirilen 6831 Sayılı Yasanın 7/1

.03.1992 gün 1991/14-253-170 sayılı kararı ile ve özetle; "3302 Sayılı Yasa ile değiştirilen 6831 Sayılı Yasanın 7/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanarak 36 nolu komisyonun yaptığı sınırlama işleminde yasaya aykırı bir durumun olmadığı, askı ilanının 3302 Sayılı Yasanın yürürlüğünden sonra yapılmış olmasının 3302 Sayılı Yasanın yürürlüğü sırasında yapılıp tamamlanan 36 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman kadastro işlemine etkisinin olamayacağı ve 36 numaralı komisyonun yaptığı orman kadastro işlemlerinin yasal ve geçerli olduğuna değinilerek bozulduğu, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesinde öngörülen tüm hak düşürücü süreler geçerek işlemin kesinleştiği, çekişmeli taşınmazın hava fotoğrafları ve memleket haritasında öncesi orman olduğu gibi mahkemece yapılan keşif sırasında alınan bilirkişi raporlarında dahi çevresiyle birlikte orman bütünlüğü içinde orman örtüsüyle kaplı olduğu anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmazla ilgili daha önce hazine ile davalı ... arasında görülüp kesinleşen kadastro tespitine itiraz ve orman yönetimi ile davalı ... arasında görülüp kesinleşen orman kadastrosuna itiraz davaları Seferihisar Kadastro Mahkemesinde “Hakem Sıfatı” ile görülüp, temyizi kabil olmadığından itiraz sonucu kesinleşmiştir. 3533 sayılı Mecburi Tahkim Yasasının 4. maddesinde katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan ve sermayesinin tamamı devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerden biriyle, genel bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıkların o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından çözümleneceği hükme bağlanmıştır. Somut olayda, taraf olan kurumlar yasada sözü edilen kurumlardan ise de 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren ve bu davada da uygulanması gereken 4916 Sayılı Yasanın 24. maddesi ile değiştirilen 3533 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince “...taşınmazların aynına yönelik olan...” uyuşmazlıkların hakemde görülemeyeceği hükümleri getirilmiş olduğu anlaşılmakla, bu tür davaların hakemde görülme olanağı bulunmamaktadır. Ayrıca, H.G.K.’nun 17.05.1985 gün 8/905-461 ve 13.10.1999 gün 20/681-834 sayılı kararları ile dairenin 12.05.1997 gün 4414/5125 sayılı kararlarında kabul edildiği ve 5519 sayılı Yasa hükümlerinden anlaşıldığı gibi tapu kaydının iptali ve tescile karar verme yetkisinin genel mahkemelere ait olduğu ve görev konusunun kamu düzenine ait olduğu ve bu tür mülkiyet aktarımına ilişkin davaların yasa gereğince hakem mahkemesinde görülemeyeceği, Yargıtay denetimine açık olacak şekilde genel mahkemelerde görülüp sonuçlanması gerektiği halde, yasaya aykırı olarak görev ve yetki aşımı ile görülüp sonuçlanan davaların taraflar arasında kesin hüküm oluşturmayacağı ve kararların yok hükmünde olduğu da gözönüne alındığında, Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” ve 17. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesine göre; “bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” hükmü gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükmün harç, masraf ve vekalet ücretine ilişkin 5, 6 ve 7. paragraflarının kaldırılarak, bunun yerine “6099 sayılı Yasa ile getirilen 3402 sayılı yasanın 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 19/09/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8306, Karar No: 2021/2208, Tarih: 16.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8306 E.  ,  2021/2208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : NİĞDE Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5275 sayılı Yasanın 108/3. maddesinde, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanamayacağı hususu düzenlenmiş olup, mahkemece sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 14/02/2014 tarih, 2013/448 esas ve 2014/167 karar sayılı ilamında, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulandığı ve bu nedenle sanığın ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığı halde, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler ve eleştiri dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıklar hakkında verilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında yasal dayanak olan hükmedilen cezanın TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi yerine, sadece 52. maddeye göre çevrilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Sanıklar hakkında TCK’nın 188/3. maddesi uyarınca belirlenen “4 yıl 2 ay hapis ve 5 gün adli para” cezasından, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında, “4 gün adli para cezası” yerine “5 gün adli para cezası” olarak karar verilmesi,

3-Hükmolunan adli para cezasının TCK’nın 52/2.maddesi uyarınca gün karşılığı para cezası belirlenirken 80 TL yerine, hatalı olarak 100 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

4-Sanık ... hakkında tekerrür uygulaması yapılırken; Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 14/02/2014 tarih, 2013/448 esas ve 2014/167 karar sayılı ilamında yer alan ve tekerrür uygulaması içeren 86/2, 3-c, 62 gereği kurulan 5 ay hapis cezasına dair hüküm yerine, Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 14/02/2014 tarih, 2013/448 esas ve 2014/167 karar sayılı ilamı ile Ulukışla Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2010 tarih, 2010/38 esas ve 2010/101 karar sayılı ilamlarının birlikte tekerrüre esas alınması,

4-Sanık ... hakkında tekerrür uygulaması yapılırken; Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 14/02/2014 tarih, 2013/448 esas ve 2014/167 karar sayılı ilamında yer alan ve tekerrür uygulaması içeren 86/2, 3-c, 62 gereği kurulan 5 ay hapis cezasına dair hüküm yerine, Niğde 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 14/02/2014 tarih, 2013/448 esas ve 2014/167 karar sayılı ilamı ile Ulukışla Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2010 tarih, 2010/38 esas ve 2010/101 karar sayılı ilamlarının birlikte tekerrüre esas alınması,

5-Hükümlerden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükümlerin CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Hüküm fıkralarının 1-ç nolu adli para cezalarına ilişkin bölümlerinden "TCK'nın 52. maddesi" ibaresinin çıkarılarak, yerine "TCK'nın 52/2. maddesi" ibaresinin eklenmesi ,

2-Hükümlerin, sanıklar hakkındaki adli para cezasına ilişkin 1-c. fıkralarındaki; “4 yıl 2 ay hapis ve 5 gün adli para cezası ” ibaresinin çıkarılarak yerine “4 yıl 2 ay hapis ve 4 gün adli para cezası ” ibaresinin yazılması,

3-Hükümlerin, sanıklar hakkındaki adli para cezasına ilişkin 1-ç fıkralarındaki; “...bir gün karşılığı 20 TL’den hesaplanarak 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin çıkarılarak yerine“...bir gün karşılığı 20 TL’den hesaplanarak 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin yazılması,

4-Sanık ... hakkındaki hükmün tekerrüre ilişkin bölümünden “ Ulukışla Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09/06/2010 tarih, 2010/38 esas ve 2010/101 karar sayılı” ilamının çıkartılması,

5-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması, Suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14851, Karar No: 2014/9540, Tarih: 08.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/14851 E.  ,  2014/9540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ...ve ... hakkında verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar ... ve... ile sanıkla... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesine gelince;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 26.06.2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, bu hususun mahallinde araştırılıp kesin olarak belirlenmesinden sonra 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15263, Karar No: 2014/23070, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15263 E.  ,  2014/23070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27064, Karar No: 2018/17285, Tarih: 11.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/27064 E.  ,  2018/17285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14.Hukuk Dairesinin istinaf isteminin kabulü ile düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine dair karar ile birlikte ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesince 2014/731-2016/374 sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ilçesi ... mahallesi 14935 ada 39 (eski 2538) parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16568, Karar No: 2014/14812, Tarih: 08.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16568 E.  ,  2014/14812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle, 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi gereğince sanığın mahkumiyetine karar verilmesi yerine, aynı eylem ikiye bölünerek bandrolsüz sigara satmak suçundan sanığın beraatine ve aynı zamanda kaçakçılık suçundan mahkumiyetine ilişkin yazılı şekilde hüküm tesisi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4.maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmüne aykırı olarak, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı Kanunun 53/1.maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

2- Atılı suçun niteliğine göre, suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen Gümrük İdaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükünden "5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin uygulanmasına" ilişkin bölümün ve "Gümrük İdaresi lehine verilen vekalet ücretine" ilişkin fıkranın çıkarılması, sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.