muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10397, Karar No: 2022/3292, Tarih: 01.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10397 E.  ,  2022/3292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce kabulü ile hükmün tescile ilişkin bendinin HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Çankaya İlçesi, Çayyolu Mahallesi, 147 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelin tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün tescile ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4291, Karar No: 2016/1108, Tarih: 10.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/4291 E.  ,  2016/1108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun 09.10.2010 tarihli soruşturma ifadesinde, dava konusu eylemlerin “geçen dönem okullar kapandıktan 1 ay kadar sonra” gerçekleştiğini beyan etmesi ve mağdurun annesi ...'nin 08.10.2010 tarihli soruşturma beyanında “oğlunun kendisine olayın 1 yıl kadar önce meydana geldiğini anlattığını” belirtmesi karşısında; eylemlerin 2009 yılı içerisinde olması halinde suça sürüklenen çocukların suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde olabilecekleri de nazara alınıp mağdur ve annesi müştekiden suç tarihinin sorularak tereddüte mahal vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar haklarında 5237 sayılı TCK'nın 31. maddesinin eylemlere uyan fıkrasının tatbiki yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5053, Karar No: 2015/4175, Tarih: 29.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/5053 E.  ,  2015/4175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

1) Sanık .... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik müdafiinin itirazının mahallinde incelendiği anlaşılmakla, temyiz incelemesi dışında bırakılmıştır.

2) Sanık ....'un, tabancayla ateş ederek mağdur ....'i sağ kolundan isabetle yaraladığı anlaşılmakla, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK’nun 35. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine sadece hiç isabet bulunmayan hallerde uygulanabilecek şekilde alt sınırdan ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık....'un mağdur ....'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin atılı suçun oluşmadığına, suç vasfına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı ve bizzat zorunlu müdafiiye ödenecek ücret hususunda yargılamayı yapan mahkeme tarafından bir karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, zorunlu müdafii ücretinin;

a) Hazine'den tahsiliyle sanık müdafiine verilmesi,

b) Ayrıca sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Kanuna aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 3 nolu bendinin tümüyle çıkarılmasına ve 6 nolu bendindeki yargılama giderleri toplamının “28 TL” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle (DÜZELTİLEN) hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 29/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4834, Karar No: 2019/257, Tarih: 10.01.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/4834 E.  ,  2019/257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.12.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 15.12.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, 170 ve 171 parsel sayılı taşınmazlarının genel yola bağlantısının bulunmadığını belirterek; 170 parsel sayılı taşınmazı için davalılara ait 174 ve 192 parsel sayılı taşınmazlardan, 171 parsel sayılı taşınmazı için davalı ...'ya ait 172 parsel sayılı taşınmazdan bedeli karşılığında geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkiline ait taşınmazdan geçit hakkı kurulması halinde taşınmazın kullanılamaz hale geleceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... adına köy muhtarı, 174 parsel sayılı taşınmazın içerisinde okul olduğunu, bu parsel üzerinden geçit hakkı kurulması halinde bahçenin kullanılamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi ile, 171 parsel sayılı taşınmaz lehine 172 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasına, diğer davalı ve diğer taşınmazlar yönünden geçit hakkı isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili ve davacı temyiz etmişlerdir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "mutlak geçit ihtiyacı" veya "geçit yoksunluğu", ikincisine de "nispi geçit ihtiyacı" ya da "geçit yetersizliği" denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Somut olaya gelince; davacı kendisine ait 170 ve 171 no'lu parsellerin yola çıkışını sağlamak için geçit talep etmiş, mahkemece 170 parsel için istenilen geçit talebi reddedilmiştir.

Geçit talebi şahıslar lehine değil parseller lehine kurulan bir şahsi haktır.

Mahkemece lehine geçit hakkı kurulması istemi reddedilen 170 parsel sayılı taşınmazın mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu anlaşılmaktadır. Yapılan keşif sonrasında düzenlenen bilirkişi raporuna göre 171 parsel sayılı taşınmazdan 170 parsel sayılı taşınmaza rahatlıkla geçiş sağlanacağı belirtilmiş ise de paftaya göre iki taşınmaz arasında bulunan arktan geçişin nasıl sağlanacağı hususu raporda açıklanmamıştır. Bu durumda mahkemece yeniden keşif yapılarak taşınmazlar arasındaki arktan geçişin nasıl sağlanacağının açıklığa kavuşturulması, geçiş teknik olarak mümkün ise davacıya ait her bir parselin kesintisiz yola çıkışının sağlanması için 170 parsel sayılı taşınmaz lehine akdi irtifak kurulmasının temin edilmesi, arktan geçiş teknik olarak mümkün değil ise başka alternatifler değerlendirilerek 170 parsel sayılı taşınmaz lehine geçit hakkı kurulması gerekmektedir.

Öte yandan davalı ... vekili temyiz dilekçesinde davacının 166 parsel sayılı taşınmazda miras payı olduğunu, 168 parsel sayılı taşınmaz malikinin kendi parselinden geçit kurulmasına rızası olduğunu belirtmiştir. Mahkemece bu taşınmazların tapu kayıtları getirtilerek davacının hissedar olduğu anlaşılır ise 171 parsel sayılı taşınmaz lehine bu taşınmazdan geçecek güzergahın da değerlendirilmesi, davacı hissedar değil ise yazılı şekilde 172 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin ve davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23376, Karar No: 2014/16946, Tarih: 10.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23376 E.  ,  2014/16946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/141416

Mahkemesi : Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25/12/2012

Numarası : 2012/282-2012/472

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri, sanık Y.. G.. ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık R.. Ç..’ın ev sahibi olduğu ve üniversite öğrencisi katılana kiraya verdiği dairenin mutfağındaki takılı bulunan şofbenin, olaydan 40 gün önce arızalandığı ve ev sahibinin talimatı ile mutfağa ikinci el şofbenin doğalgaz tesisatçısı olan ve bu konuda kalfalık belgesi bulunan sanık S.. Y.. tarafından monte edildiği, ilk takıldığında şofbenin duman çıkarması üzerine tesisatçı sanığın tekrar gelip şofbeni kontrol ettiği, baca kontrollerini yapmadan “iş tamamdır” diyerek gittiği; olay gecesi evde katılan ve ölen arkadaşı var iken, bacanın tıkalı olması nedeni ile ölen O.. D..’ın banyo yaptığı sırada bacadan sızan doğalgazın zehirlemesi sonucu meydana gelen olayda; sanık R.. Ç..'ın daire maliki sıfatıyla Başkent doğalgazın haberi olmadan projesiz olarak B.. doğal gaz tesisat belgesi olmayan ve B.. doğalgazın yetki verdiği firmaya haber vermeden sıradan bir tesisatçı olan sanık S.. Y..'a şofbeni taktırdığı ve baca kontrolünü yaptırtmadığı, şofbenin takılı olduğu mutfakta iki tane baca olduğu, bunlardan birinin soba bacası, diğerinin ise şofben bacası olduğu, apartman yönetiminin 2009 yılında kat malikleri genel kurulunda aldığı karar ile şofben bacalarına aspiratör bağlanmaması için kat maliklerine uyarı yapılmasına ve sanığın bu toplantıdan imza atarak haberdar olmasına rağmen, şofben bacasına aspiratörün bağlandığı, şofbeninde soba bacasına bağlandığı, soba bacasının tuğladan yapılmış olduğu, tuğladan yapılan bacalara çelik baca takılması zorunluluğunun 2009 yılından sonra getirildiği, baca temizliğinin yapılmadığı, projeye göre bacaların müstakil olduğu, mutfak camında havalandırmayı sağlayan ventilasyonun olmadığının tespit edildiği,

Sanık S.. Y..’ın ise doğalgaz tesisatçısı olarak şofbeni monte ettikten sonra bacaların çekip çekmediğini kontrol etmediği, ikinci kez çağırılmasına rağmen bacaların temizliği hususunda, erken oksijen algılama cihazı baca sensörü ve oksijen girişini sağlayan flex takılması, bacaların çekişini hızlandıran dönerli baca şapkası takılması hususunda uyarı yapmaması karşısında, sanıklara asli kusur yükleyen soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporları oluşa ve dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşılmakla;

1-21 yaşındaki mağdurun yaralanma derecesi ve TCK'nın 89/5. maddesi de dikkate alındığında olaydan bir gün sonra 25.10.2011 tarih, saat 23.55’de hastane acil gözlem odasında, bilinci açık şekilde alınan kolluk ifadesinde, olaydan dolayı şikayetçi olmadığını beyan ettiği, her ne kadar daha sonra, yargılama aşamasında beyanını değiştirerek, sanıklardan şikayetçi olduğunu belirtmiş ise de, şikayetten vazgeçmeden vazgeçmenin mümkün olmaması karşısında sanıklar R.. Ç.. ve S.. Y..’ın eylemine uyan TCK'nın 85/1. maddesi yerine yazılı şekilde TCK'nın 85/2. maddesi gereğince mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

2- Sanık Y.. G..’in olayın meydana geldiği apartmanın yöneticisi olduğu, her bir dairenin bacasının müstakil olduğu, apartman yönetiminin 2009 yılında kat malikleri genel kurulunda, şofben bacalarına aspiratör bağlanmaması için karar alındığı ve alınan bu kararın ev sahibi R.. Ç.. tarafından imzalandığının anlaşılması karşısında; yönetici olarak başka bir tedbiri almasının mümkün olmadığı, her bir dairenin müstakil baca temizliğinden daire sahibinin sorumlu olduğu, sanığa yüklenecek kusur bulunmadığı gözetilmeden oluş ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporuna dayanılarak sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafii ve sanık Y.. G..’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 10.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3305, Karar No: 2014/6579, Tarih: 24.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3305 E.  ,  2014/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma-Alacak

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.24.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/4632, Karar No: 2021/5637, Tarih: 15.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4632 E.  ,  2021/5637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Mustafakemalpaşa Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/265 E. - 2018/996 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra, Mustafakemalpaşa Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/265 Esas – 2018/996 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Kapama zeytin bahçesi niteliğindeki Bursa İli, Mustafakemalpaşa İlçesi, ... Mahallesi 2850 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8. bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.