muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5293, Karar No: 2013/15983, Tarih: 27.11.2013

Taraflar arasında 10.12.2008 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesine ilişkin uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinin 30.07.2010 tarihli ek sözleşme ile değişik 3/c maddesinde “İş bu ek sözleşmenin imzalanması ile birlikte kiracı, kiralayana (veya mecurun mülkiyet değişiminde yeni mal sahibine) en az 4 ay öncesinden yazılı olarak

haber vermek şartıyla kira akdini dilediği her zaman feshetmekte ve mecuru tahliye etmekte muhtardır.” denilerek davacı kiralayan tarafından kira sözleşmesini tek taraflı feshetme hakkı tanınmıştır. Davalının da kira sözleşmesini, ilgili sözleşeme maddesi gereğince ... 19. Noterliğinin 30.05.2011 tarihli ihtarnamesi ile sözleşmenin 3/c maddesi gereğince 04.10.2011 tarihinde tahliye edeceğini bildirildiği, ihtarnameninde 01.06.2011 tarihinde tebliğ edildiği fesih ihtarnamesinden anlaşılmaktadır. Kiralananın da 04.10.2011 tarihinde tahliye ve teslim edildiği ve bu tarihe kadar kira paralarının ödendiği tarafların kabulündedir. Uyuşmazlık 3/c madddesinin 2. cümlesinde yer alan “Ancak iş bu ek sözleşme imza tarihi ve ana sözleşme sonu olan 09/12/2013 tarihine kadar ki dönem içinde kiracı kira sözleşmesini feshederse kiracı mecuru tahliye tarihinden sonraki 3 aylık kira bedeli net 24.000 € cezai şartı peşin ödemeyi kabul ve beyan eder.” hükmünün sözleşmeye uygun olarak, kiralananın süresinden önce feshi halinde de uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir. Sözleşmenin 3/c maddesinde, söz konusu edilen cezai şartın sözleşmedeki tek taraflı fesih hakkının sözleşmeye uygun olarak kullanılması halinde de uygulanacağına ilişkin bir açıklık bulunmamaktadır. Davalı kiracı da söz konusu tazminatın akdin sözleşmeye aykırı olması halinde talep edilebileceğini savunmuştur. Sözleşmenin yorumlanmasında sözleşme hükmü açık ve anlaşılır değilse veya birden çok anlama geliyorsa, düzenleyenin aleyhine ve karşı tarafın lehine yorumlanır. Kararlaştırılan madde bir bütün olarak değerlendirildiğinde sözkonusu tazminatın sözleşmenin akde uygun olarak süresinden önce tek taraflı fesih hakkının kullanılarak, feshedilmesi halinde de talep edilebileceği sonucuna ulaşmak mümkün değildir. Buna göre davalı tarafından sözleşmede tanınan tek taraflı sözleşmeyi feshetme hakkına dayanılarak sözleşmenin fesih edilmiş olmasına göre davacının cezai şart talebi yerinde olmadığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Bu nedenle hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazının kabulüne hükmün BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1136, Karar No: 2015/2220, Tarih: 27.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1136 E.  ,  2015/2220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ....... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ...... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanma istemine ilişkindir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Kanunun 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

....... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının nüfus kayıtlarına göre “...... .... Sokak No: .../... ..../....” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...... Sulh Hukuk Mahkemesi ise kolluk araştırmasına göre, kısıtlı adayının “..... Mahallesi ...... No: .... .......” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dosya kapsamından, her ne kadar mernis kayıtlarına göre kısıtlı adayının “..... ..... Sokak No: ../.. .../....... adresinde oturduğu belirtilmekte ise de, kısıtlı adayı hakkında yapılan kolluk araştırmasına göre, kısıtlı adayının “..... Mahallesi ....... ....... No: ... .......” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ....... Sulh Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ....... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27.03.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1828, Karar No: 2014/5849, Tarih: 28.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/1828 E.  ,  2014/5849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/224593

MAHKEMESİ : Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2012

NUMARASI : 2009/444 Esas, 2012/81 Karar

SUÇ : Zincirleme basit zimmet, zincirleme görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan kooperatif vekilinin, içeriği itibariyle dilekçesinde temyiz iradesi bulunmadığı gibi yüzüne karşı 11/04/2012 tarihinde tefhim edilen hükme karşı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 20/06/2012 tarihinde bu dilekçeyi verdiği anlaşılmakla, temyiz talebi içermeyen ve süresinde yapılmayan isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi gereğince; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12/02/2008 gün ve 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı Kararı ve hükmolunan ceza miktarına göre de sanıklardan Fevzi ve Suat'ın duruşmalı inceleme istemlerinin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİYLE, incelemenin duruşmasız ve aleyhe temyiz bulunmadığı da gözetilerek yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

26/03/2004 tarih ve 87 ruhsat numarası ile kooperatif inşaatının 62 konut ve 12 dükkan olmak üzere toplam 74 ünite yapılması gerektiği şeklinde onay alınmasına karşın, inşaatın 64 konut ve 12 dükkan olmak üzere toplam 76 ünite yapıldığı, durumun Belediye yetkililerince tespit edilmesinden sonra kooperatife 5.000 TL ceza kesilmesine neden olarak bu miktar kadar kooperatifi zarara uğratmak suretiyle sanıkların görevlerini kötüye kullandıkları iddiası ile ilgili olarak, iddianamedeki diğer 4 iddia ile alakalı sanıklar haklarında zimmet suçundan mahkumiyet kararı verildiği de gözetilerek, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı değerlendirilerek atılı görevi kötüye kullanma suçundan beraetlerine ya da mahkumiyetlerine karar vermek gerektiği halde, bu iddia ile ilgili olarak gerekçede herhangi bir değerlendirme yapılmadan, sanıklar haklarında zimmet suçundan mahkumiyet kararı verildiğinden görevi kötüye kullanma suçundan sanıkların cezalandırılmasına yer olmadığına şeklinde gerekçesiz ve yasal olmayan biçimde karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık Fevzi'nin yönetim kurulu üyeliğinden 05/04/2004 tarihinden itibaren istifa ettiğine dair irade beyanının yönetim kurulunca 22/08/2004 tarih ve 11 sayılı Kararla kabul edildiği, adı geçenin imzasının bulunmadığı, ancak diğer sanıklar Suat ve Halil'in imza altına aldığı 22/04/2004 tarih ve 3 sayılı yönetim kurulu kararıyla Yuva köyünde ruhsatsız olarak yapımı devam eden kooperatif inşaatları için Yenimahalle Belediyesinden ruhsat alınabilmesi için başvurulduğu ve işin çözümü için Belediye çalışanlarına bahşiş niteliğinde ödenmiş gibi gösterilen toplam 3.500 TL'nin kooperatif kayıtlarına 30/04/2004 tarih ve 10 no'lu yevmiye numarası ile intikal ettirildiği, kooperatif kayıtlarında belgesiz olarak ödendi gösterilen bu miktar paranın sanıklardan Suat ve Halil'in zimmetlerinde bulunduğu, kooperatifin 28/02/2004 tarih ve 1 sayılı yönetim kurulu toplantısında, kooperatifin ihtiyaçları nedeniyle yönetim kurulu üyelerinin bankalardan tüketici kredisi alıp kooperatife borç olarak vermelerine karar verildiği, bu doğrultuda yönetim kurulu üyelerinin kooperatife değişik miktarlarda borç para verdikleri, ikinci başkan H.. B..'ün de kooperatife 2004 yılında 69.589,70 TL borç para verdiği, karşılığında yönetim kurulu başkanı S.. T.. ve muhasip üye F.. G.. tarafından imzalanmış 5 adet toplam tutarı 38.200 TL olan senedin sanık Halil'e verildiği, Halil'in ise bu senetleri oğlu Ahmet'e ciro ettiği ve Ahmet'in de 2005 yılında bu senetleri babası Halil ve kooperatif aleyhine icraya koyduğu, takiplerin itiraz edilmeksizin kesinleştiği, bu dönemde Halil'in yönetim kurulu üyesi olduğu, ancak icra takip dosyalarının Ahmet..tarafından işlemsiz bırakıldığı, H.. B..'ün 03/05/2007 tarihinde kooperatifteki hissesini Erkan adlı şahsa devretmesinden sonra oğlu Ahmet'in kooperatif aleyhine olan icra takiplerini yenilediği ve kooperatiften 2007 yılında 21.607,80 TL tahsil ettiği, halbuki sanık Halil'in kooperatife borç olarak verdiği 69.589,70 TL'yi 03/02/2004 ile 04/04/2005 tarihleri arasında tamamen tahsil ettiği, bu durumun da kooperatif muavin defteri kayıtları ile muhasebeleştirildiği ve suça konu senetlerle ilgili olarak da kooperatife ait ticari defterlerle karar defterinde herhangi bir kayıt bulunmadığı halde 21.607,80 TL'nin oğlu Ahmet tarafından kooperatiften tahsil edilmesine neden olmak suretiyle üçüncü kişi lehine zimmet suçunu işlemiş olduğu, sanık Halil'in bu eyleminden dolayı suça konu senetleri kooperatif adına imzalayan sanıklar Suat ve Fevzi'nin zimmet suçuna ilişkin herhangi bir sorumluluklarının bulunmadığı, aksi yönde dosya kapsamında bir delil, bilgi ve belgenin de bulunmadığı, kooperatif ile Bayram'a ait Gülen firması arasında 19/08/2003 tarihinde inşaat imalat işi için sözleşme imzalandığı ve söz konusu şirketten bir miktar da inşaat malzemesi alındığı, ancak firmanın inşaat imalatına karşılık hakediş düzenlemediği, bunun yerine 58

.746 TL tutarında inşaat malzemesi faturası düzenleyerek kooperatife verdiği, bu arada kooperatifin 31/12/2003 tarihli bilançosunda firma sahibi Bayram 'a çeşitli borçlar hesabında 86.650 TL, satıcılar hesabında da 58.746 TL olmak üzere toplam 145.396 TL borçlu olduğunun görüldüğü, adı geçenin kooperatife borç para vermediğini ifade etmesi üzerine yönetim kurulu üyesi sanıklar Halil ve Suat ile Bayram Boz arasında 25/09/2004 tarihinde uzlaşma tutanağı tanzim edildiği, bilirkişi ve kontrolör raporlarına göre 2004-2005 yıllarında Bayram Boz'un kooperatiften bir kısmı icra kanalıyla olmak üzere toplam 66.294 TL tahsil ettiği, aradaki farkın icra masraflarından kaynaklandığının kabul edildiği, bakiye 79.102 TL'nin 7.180 TL sinin ise uzlaşma tutanağında aynı zamanda kooperatif ortağı olan Bayram Ali ve Meryem nın ortalık ödentilerine sayıldığı, kalan 71.922 TL'nin ise fazla alacak

şeklinde Bayram'un hesabından düşülerek düzeltildiği, adı geçenlerin ortaklık ödentilerine sayılan 7.180 TL'ye ilişkin olarak kooperatif kayıtlarında herhangi bir belgenin bulunmadığı, bu suretle yönetim kurulu başkanı sanık Suat ile ikinci başkanı olan sanık Halil'in üçünçü şahıs yararına bu miktar zimmet suçunu işlemiş oldukları, yine sanıklar Suat, Halil ve Fevzi'nin görevde oldukları dönemde kooperatifin inşaatlarında yapılacak güçlendirme işi için bir kısım firmalardan teklif alındığı ve kooperatif yönetim kurulunun 16/06/2003 tarih ve 66 sayılı toplantısında en uygun teklifi veren Gök- firmasına işin verilmesi kararı alındığı, bu karara istinaden adı geçen firma ile kooperatif arasında 02/06/2003 tarihinde sözleşme imzalandığı, bu iş için firma ile ilk olarak 70.000 TL'ye anlaşıldığı, ancak Yapı Denetim firmasının uygun gördüğü 36 taşıyıcı kolonun güçlendirilmesi gerektiği görüşü üzerine 11.000 TL'lik ikinci bir iş için anlaşıldığı, kooperatif kayıtlarına göre söz konusu firmaya 2003 yılında (10/06/2003-31.12.2003 tarihleri arasında) 103.050 TL ve 2004 yılında (31.01.2004-30.11.2004 tarihleri arasında ki bunun 15.300 TL'si sanık Fevzi'nin istifa ettiği tarihten sonra ödenmiş) 32.800 TL olmak üzere toplam 135.850 TL ödendiği, taraflar arasında düzenlenen 16/10/2003 günlü tutanağa göre Gök-Cem firmasının işi 01/10/2003 tarihinde tamamladığı, karşılığında kooperatiften 81.000 TL çek ve nakit para aldığı, ibraz edilen faturalara göre firmadan kooperatifin 27/06/2003 tarihli fatura ile 20.015 TL, 29/06/2003 günlü fatura ile de 13.026 TL değerinde kum satın aldığı, böylelikle aradaki fark olan 21.809 TL'nin adı geçen firmaya fazladan ödendiği, bu miktar karşılığında adı geçen firmadan mal veya hizmet alındığına dair kooperatif kayıtlarında herhangi bir belgenin bulunmadığı, bu suretle bu ödemeyi yapan dönemin kooperatif yönetim kurulu üyesi sanıklar Suat, Halil ve Fevzi'nin üçüncü şahıs yararına zimmet suçunu işlemiş oldukları, sanıklardan Fevzi ve Suat'ın zimmet eylemlerinin 765 sayılı Yasa döneminde gerçekleştiği, diğer sanık Halil'in zimmet eylemlerinin ise 5237 sayılı TCK dönemine sarktığı, buna göre; her bir sanık için suç tarihleri ve zimmet miktarları nazara alınıp temel cezanın belirlenmesi, denetime elverişli olacak biçimde lehe-aleyhe yasa karşılaştırmasının yapılması, keza sanıklar haklarında 765 sayılı Yasanın 202/3 ve 219/3 ya da 5237 sayılı TCK'nın 248 ve 249. maddelerinin uygulanma kabiliyeti bulunup bulunmadığı hususu da tartışılıp bir hükme varılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Gerekçeli kararın mahkeme mührü ile mühürlenmemesi suretiyle CMK'nın 232/7. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

Suçun TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanıklar haklarında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Gerekçeli kararın mahkeme mührü ile mühürlenmemesi suretiyle CMK'nın 232/7. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

Suçun TCK'nın 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanıklar haklarında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık F.. G.. ve müdafii, sanık H.. B.. müdafii ile sanık S.. T..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 28/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4437, Karar No: 2016/1011, Tarih: 02.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/4437 E.  ,  2016/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, vergi mükellefi sayıldığı tarihten itibaren sigortalılığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı 01/01/1999 yılından beri kendi nam ve hesabına bağımsız olarak kahvehane işlettiğini beyanla vergi kaydına dayalı olarak 01/01/1999 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının 04/10/2000-02/08/2003 tarihleri arasında Bağ-kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde “ Bu Kanun'a göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanun'a göre zorunlu, sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu Kanun'un yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kurum'a yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982 – 04.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği ” bildirilmiştir. 5510 sayılı Yasanın 7/b maddesi“ (b) bendi kapsamında sigortalı sayılanlardan, gelir vergisi mükellefi olanlar ile şahıs şirketlerinden kolektif, adi komandit şirketlerin komandite ve komanditer ortakları ve donatma iştiraki ortaklarının vergi mükellefiyetlerinin başladıkları tarihten; ... itibaren başlar.”hükmünü içermektedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının Kurum’a intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesinin bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır.

Somut olayda, davacının oda ve vergi kayıtları detaylı şekilde araştırılmadan, Kurum’a intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesinin bulunup bulunmadığı sorulmadan yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; ; davacının Kurum’a intikal eden Bağ-Kur giriş bildirgesinin bulunup bulunmadığı Kurum’dan sorularak, oda ve vergi kayıtları araştırılarak, yukarıdaki yasa maddesi dikkate alınarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/874, Karar No: 2020/832, Tarih: 03.11.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/874 E.  ,  2020/832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tapu iptali ve tescil, tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin kararın bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 23. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin S.S. Küçükburak Yapı Kooperatifinin bir kısım üyeleri olduklarını, davalılardan ..., ... ve ...'ın kooperatifin yönetim kurulu üyesi, diğer davalı ...'in ise muhasebecisi olduğunu, davalı yönetim kurulu üyelerince kooperatife ait olan 5370 ada 1 parsel sayılı taşınmazın, kooperatifin binalarını yapan yüklenici tarafından açılan davadan dolayı tedbir konulacağı iddiasıyla üyelerin hile ile kandırılmak suretiyle, genel kurulda taşınmazın satışı için kendilerine yetki verdirildiğini ve kooperatife ait olan taşınmazın davalı ...'e muvazaalı olarak satıldığını, dava dışı ...’nın kooperatife ait olan taşınmazı ...'den 70.000 Alman Markı nakit ve kendisine ait olan 3378 ada 5 parseldeki 9 nolu daireyi de ... adına satış yaparak aldığını ileri sürerek davalılara nakit olarak verilen 70.000 Alman Markı karşılığı olan 66.000TL'den müvekkillerinin hissesine düşen 42.000TL ile gayrimenkul olarak davalılardan ...'e verilen 3378 ada 5 parseldeki 9 nolu bağımsız bölümün tapusunun iptali ile müvekkilleri adına tesciline karar verilmesini, olmadığı takdirde 9 nolu bölümün değeri olan 35.000 Euro'nun müvekkillerinin hissesi oranında davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş, 06.10.2010 tarihli ıslah dilekçesi ile dava tarihinden 14.10.2010 tarihine kadar 36.065TL işlemiş faizin de davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı:

5.1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin kooperatifin yönetim kurulu üyelerinden olmadığını, kooperatifin tasfiye halinde olduğunu, diğer davalı ...'in ise kooperatifte muhasebeci olmadığını, davacıların 22.06.2002 tarihinde yapılan olağan genel kurulunda söz konusu taşınmazın asgari 10.000TL bedelle satılması için yönetim kuruluna yetki verdiklerini, arsanın 27.06.2002 tarihinde ...’e satıldığını, müvekkilinin diğer davalı ... ile gizli ortak olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

5.2. Davalı ... ve ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkillerinin kooperatifin yönetim kurulu üyelerinden olmadığını, kooperatifin tasfiye halinde olduğunu, diğer davalı ...'in ise kooperatifte muhasebeci olmadığını, davacıların 22.06.2002 tarihinde yapılan olağan genel kurulunda söz konusu taşınmazın asgari 10.000TL bedelle satılması için yönetim kuruluna yetki verdiklerini, arsanın 27.06.2002 tarihinde ...’e satıldığını, 08.02.2003 tarihinde yapılan genel kurulda yönetim kurulunun oy çokluğu ile ibra edildiğini buna rağmen dava açılmasının doğru olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

5.3. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; satış işleminin yasal olduğunu, kooperatif genel kurulunun yönetim kuruluna verdiği yetkiye dayanarak satış işleminin yapıldığını, müvekkilinden satış bedeli olarak alınan paranın üyelere dağıtıldığını ve kimsenin karşı çıkmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

6. Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.02.2013 tarihli ve 2004/686 E., 2013/70 K. sayılı kararı ile; kooperatifin 22.06.2002 tarihli 2001 yılı olağan genel kurulunda, davaya konu edilen arsanın 10.000TL üzerinden asgari bedel belirlenmek suretiyle satışı için yönetim kuruluna yetki verildiği, kararın oy birliği ile alındığı, 2002 yılı olağan genel kurulunun yapıldığı 08.02.2003 tarihli genel kurulda da bilançonun okunarak yönetim ve denetim kurullarının ibralarının oylamaya sunulduğu, yönetim kurulu ibrasının oy çokluğu ile gerçekleştiği, satış bedelinin de kooperatif üyelerine dağıtıldığı anlaşılmakla, ibra edilen o dönemin yönetim kurulu üyeleri aleyhine tazminat davası açılamayacağı, davalıların kooperatifi zarara uğrattıklarının söylenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.