muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23016, Karar No: 2019/1393, Tarih: 06.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/23016 E.  ,  2019/1393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. ...... niteliğindeki ...... ili, ...... ilçesi, ...... mahallesi, 106 ada 132 ve 137 parsel sayılı taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Aynı amaçla kamulaştırılan ve dava konusu 518 ada 92 parsel sayılı taşınmaz ile yakın konumda bulunan 518 ada 90 parsel sayılı taşınmaza ...... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/1104-2013/1095 E/K sayılı dosyasında ....../2011 değerlendirme tarihi itibariyle 550.00 TL/ m², yine 518 ada 96 parsel sayılı taşınmaza ...... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/217-2013/1335 E/K sayılı dosyasında ....../2012 değerlendirme tarihi itibariyle 450.00 TL/ m², takdir edildiği bu değerlerin Dairemizin denetiminden geçtiği aynı zamanda dava konusu taşınmaza 200 metre mesafede bulunan ...... mahallesi 518 ada 92 parsel sayılı taşınmaza .../2013 değerlendirme tarihi itibariyle 350.00 TL/ m² takdir edildiği ve aynı bölgede çok farklı değerler belirlendiği anlaşıldığından, hükme esas alınan bilirkişi raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak aynı bölgede birbirinden farklı belirlenen taşınmaz değerleride tartışılmak suretiyle alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi, doğru olmadığı gibi;

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ......ye irad kaydedilmesine, 06/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8632, Karar No: 2015/5975, Tarih: 21.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8632 E.  ,  2015/5975 K.**

* 213 SAYILI KANUNA AYKIRILIK

* SAHTE FATURA KULLANMA SUÇU

* SUÇUN KONUSU OLAN SAHTE FATURALARIN DOSYA İÇİNDE BULUNMAMASI

* ÖZEL USÜLSÜZLÜK CEZASI

* VERGİ USUL KANUNU (VUK) (213) Madde 230

* VERGİ USUL KANUNU (VUK) (213) Madde 227

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sahte fatura kullanma suçunda; suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi inceleme ve tekniği raporlarında faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında;

Öncelikle suça konu edilen 2008 takvim yılına ait faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenmesi, faturaların mevcut olmadığının ya da Kanun'da öngörülen şekil şartlarını taşımadığının tespiti halinde beyannameye fatura eklenmesinin zorunlu olmaması nedeniyle sanığın gerçeğe aykırı beyanname vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin özel usulsüzlük cezasını gerektireceği, ancak faturaların mevcut ve şekil şartlarını haiz olduğunun tespit edilmesi durumunda, sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2008 takvim yılında altı ayrı firmadan alarak kullandığı iddia olunan faturaları düzenleyen G.. e.. ve S..isimli firmalar hakkında varolduğu belirtilen vergi inceleme raporlarının dosyaya konulmamış olması nedeniyle anılan firmalarla ilgili rapor ve eklerinin de aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, faturaları düzenleyen tüm firma yetkilileri hakkında ''2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairesinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilmesi aksi halde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, sanık hakkında 1. fıkranın (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesi tarihine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak hükmün BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4162, Karar No: 2014/19271, Tarih: 11.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/4162 E.  ,  2014/19271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/194078

MAHKEMESİ : Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2009

NUMARASI : 2008/369 (E) ve 2009/32 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Yakınanın aşamalardaki beyanları, sanıkların savunmaları ile tüm dosya içeriğine göre; olay günü geceleyin sanıkların, yakınan ve arkadaşının yanına gelip üçü birlikte hareket ederek fiili tehdit ortamı yarattıkları ve yakınanın elinden zorla cep telefonu ile parasını aldıklarının anlaşılması karşısında, eylemin yağma suçuna subut verdiği gözetilmeden, sanıklar hakkında yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Sanık A.. A.. hakkındaki kabul ve uygulamaya göre de;

a-) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin (4), (5) ve (6).fıkralarında "Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir" denilmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık A.. A.. hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7.maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

b-) TC.Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. A.. savunmanı ile katılan M.. M.. vekilinin temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1005, Karar No: 2023/882, Tarih: 04.10.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/1005 E.  ,  2023/882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/202 E., 2021/381 K.

KARAR : Davanın kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 11.11.2019 tarihli ve

2019/153 Esas, 2019/7006 Karar sayılı BOZMA kararı

1. Taraflar arasındaki markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, men’i ile marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne ilişkin karar, asıl ve birleşen davada davalılar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda asıl davada verilen karar onanmış; birleşen davada verilen karar bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı birleşen davada davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacılar İstemi

4. Birleşen davada davacılar vekili; "...” markasının müvekkili şirketin kuruluşundan önce 1993 yılından itibaren kükürt, gübre, ziraî ilaç sektöründe markasal olarak kullanılmakta olduğunu, “...” esas unsurlu dört adet markanın da müvekkili ... adına tescilli olduğunu, müvekkili şirketin kurucularından dava dışı ... ... ile arkadaşı olan davalı ... arasında gübre ve zirai ilaç alanında birlikte faaliyet gerçekleştirmek adına mutabık kalındığını ve bu mutabakat çerçevesinde ... ... ile davalılardan ...’nın kurucu ortak olduğu diğer davalı şirketin kurulduğunu, ortaklık ilişkisi bozulduktan sonra müvekkillerinin yıllardır nizasız fasılasız kullanarak sektörde tanınmış hâle getirdiği ürün görselinin davalılar tarafından birebir kopyalanarak kullanıldığını, ayrıca internet adreslerinde ve fiili kullanımlarında “...” ibaresini esas unsur şeklinde kullanarak müvekkili markalarına yanaştıklarını, bunun yanında davalı ...’nın “...” ibaresini içeren alan adlarını da kendi adına aldığını, davalıların bu eylemlerinin müvekkillerinin marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, öte yandan davalı ...’nın ortaklık ilişkisi sürmekte iken gizlice ve kötüniyetli şekilde “... ...” markasını tescil ettirmiş olduğunu, bu markanın müvekkili markaları ile iltibasa neden olduğunu, “...” ibaresindeki öncelik hakkının müvekkillerine ait olduğunu, bu nedenle anılan markanın da hükümsüzlük şartlarının oluştuğunu ileri sürerek marka haklarına tecavüzün ve haksız rekabetin tespitine, önlenmesine, davalı ... adına tescilli “... ...” markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı

Davalılar Cevabı

5. Birleşen davada davalılar vekili; müvekkillerinin kötüniyetinin bulunmadığını, “...” ibaresini ilk kullananın müvekkilleri olduğunu, müvekkili ...’nın adına tescilli “... ...” markasını tescil edildiği şekilde kullandığını, alan adlarından sadece bir tanesinin müvekkili ... adına kayıtlı olduğunu, hükümsüzlük davasına konu markadan davacıların haberdar olduğunu, asıl kötüniyetli tarafın davacılar olduğunu, zira davacıların 10.10.2013 tarihli sözleşme ile “... ...” markasına muvafakat ettiklerini, aynı tarihte şu an davacı ... adına kayıtlı markaların müvekkili şirket tarafından devredildiğini, bu devir karşılığında davacıların da “... ...” markasına muvafakat ettiklerini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı

6. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince hükümsüzlük davası tefrik edilerek yetkisizlik kararı verilmiştir. Kararın temyizi üzerine Özel Dairece, davacı taleplerinin birbiri ile irtibatlı olduğu da nazara alınarak 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin (556 sayılı KHK) 63/1 maddesi uyarınca davaya bakılması gerekirken yazılı şekilde tefrik ve yetkisizlik kararı verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle karar bozulmuştur. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak hükümsüzlük davası hakkında birleştirme kararı verilmiştir.

7. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 30.10.2017 tarihli ve 2015/139 Esas, 2017/405 Karar sayılı kararı ile; davalılara ait faturalarda ve “altınkukurt.com” internet web sitesinde kullanılan "... ..." markasında “...” ibaresinin “...” ibaresinden bağımsız olarak markasal fonksiyon icra edecek şekilde konumlandırıldığı, ilgili internet sitesinin “kükürt” ürünlerinin tanıtım ve pazarlaması faaliyeti yürüttüğü, dolayısıyla davacılar adına tescilli bulunan markalarla karıştırılma ihtimalinin yüksek olduğu, “... ...” markasının davacıların fiili kullanımlarına benzer bir şekilde yeşil renkli overloklu çuvallarda ve davacıların çuvalları üzerindeki tasarımlarla aynıya yakın derecede kullanıldığı, ayrıca “... ...” markası ile davacılardan ... adına tescilli bulunan “...” esas unsurlu markalar arasında da güçlü bir benzerlik bulunduğu dikkate alındığında davalıların bu kullanımlarının davacıların faaliyetleri ile karışıklığa neden olacak nitelikte faaliyetlerden olduğu, dolayısıyla davalıların bu eyleminin davacının marka hakkına tecavüz niteliğinde olduğu, ayrıca bu eylemin TTK’nın 55/l-(a) maddesi kapsamında haksız rekabet teşkil ettiği, “www.....org” alan adının 24.11.2012 tarihinde davalı ... adına tahsis edildiği, bu alan adının da davacıların marka haklarını ihlal ettiği, davalılardan ...'ya ait "... ..." markasının davacı ...'a ait önceki tarihli "..." esas unsurlu markaları ile aynı veya aynı tür mal ve hizmetleri kapsadığı, dava konusu markanın davacının “...” esas unsurlu markalarıyla benzer ve iltibas yaratma ihtimali olan bir marka olduğu, bu nedenle "... ..." ibareli markanın 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi gereğince hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, öte yandan tarafların ortaklık ilişkisinin 24.03.2011-10.10.2013 döneminde sürdüğü, ortaklık ilişkisinin devam ettiği 21.03.2013 tarihinde dava konusu “... ...” ibareli marka başvurusunun davalı şirket yerine davalı ... tarafından kendi adına yapılmasının da iyiniyetli bir hareket teşkil etmediği ve bu nedenle davalı ...’ın marka tescilini kötüniyetli yaptığının anlaşıldığı gerekçeleriyle asıl davanın kısmen kabulü ile davacının tescilli markasına yönelik davalı tarafın marka hakkına tecavüz ettiğinin ve haksız rekabette bulunduğunun tespitine, sona erdirilmesine, önlenmesine, davalılardan ... adına tahsis edilen "www.....org" internet alan adının davalı tarafından kullanımının önlenmesi ile terkinine, diğer alan adlarına yönelik davanın husumetten reddine, birleşen davanın kabulü ile 2013/26322 sayılı “... ...” ibareli markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkin edilmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Özel Daire Bozma Kararı

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 11.11.2019 tarihli ve 2019/153 Esas, 2019/7006 Karar sayılı kararı ile; “…1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, önlenmesi v.s. hususlarına ilişkin asıl davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan asıl davaya ilişkin kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı ... adına tescilli “... ...” markasının hükümsüzlüğüne ilişkin birleşen davaya yönelik davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; Mahkemece, davacı ... Ltd.Şti.’nin “...” ana unsurlu markalarıyla davalı ... adına tescilli “... ...” markasının 556 sayılı KHK’nın 8/1 kapsamında benzer olduğu, markalar arasında iltibas ihtimali bulunduğu ve davacı şirket ile ortak ticaret yaparken kendi adına “... ...” markası için başvuru yapan davalı ...’nın kötüniyetli olduğu gerekçesiyle markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir. Hükümsüzlük davasına mesnet davacı şirket markalarının davalı şirket adına tescilli iken 10.10.2013 tarihinde davacı şirkete devredildiği hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Aynı tarihte taraflarca imza altına alınan ve davacılar tarafından da kabul edilen adi yazılı sözleşmenin 1. maddesi ile 30.06.2014 tarihine kadar “... ...” markasının ve buna benzer dava konusu olmayan diğer marka başvurularına davacılar tarafından itiraz edilmeyeceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin açık düzenlemesinden anlaşıldığı üzere davacılar davalı ...’nın “... ...” markası için başvuru yapmasına ve bu markayı kullanmasına açıkça muvafakat etmişlerdir. Hatta marka başvurusundaki harf karakterlerinin özellikleri dahi sözleşmede açıkça düzenlenmiş olup dava konusu markanın bu özelliklerde tescil edildiği de sabittir. Marka başvurusunun bu protokolden önce yapılmış olması sonuca etkili olmayıp tarafların davalı ...’ın “... ...” markasını tescil ettirip kullanması hususunda anlaştıkları değerlendirildiğinde davalı ...’nın sözleşme öncesinde başvuru yapmış olması nedeniyle kötüniyetli kabul edilebilmesi de mümkün değildir. Aksine sözleşme ile davacılarca tesciline muvafakat edilen markanın davacılarca çeşitli sebepler ileri sürülerek hükümsüzlüğünün talep edilmesi TMK 2. maddede düzenlenen iyiniyet kurallarına uygun değildir. Davalıların fiili kullanımları hükümsüzlüğü gerektirmemekte olup fiili kullanımların marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğu mahkemece kabul edilmiş ve mahkemenin bu husustaki kabulü Dairemizce de uygun bulunmuştur. Bu itibarla taraflar arasında imzalandığı hususunda çekişme bulunmayan 10.10.2013 tarihli adi yazılı sözleşme ile davacıların davalı ...’nın “... ...” markasını tescil ettirip kullanmasına açık muvafakati dikkate alınarak hükümsüzlük davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle hükümsüzlük davasının kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden davalı ... yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir …” gerekçesiyle asıl davada verilen kararın onanmasına; birleşen davada verilen kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Direnme Kararı

Direnme Kararı

10. Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 20.10.2021 tarihli ve 2021/202 Esas, 2021/381 Karar sayılı kararı ile önceki gerekçeye ek olarak, bozma ilâmında geçen 10.10.2013 tarihli adi yazılı sözleşmenin önceki tarihli marka başvurusunu değil sonraki tarihli ve nihayetinde 30.06.2014 tarihine kadar bir zaman diliminde yapılacak başvuruları kapsadığı, hâlbuki davaya konu marka başvurusunun sözleşmeden çok daha önceki 21.03.2013 tarihine ait olduğundan sözleşmenin kapsamının geniş tutulması düşüncesine iştirak edilmediği gerekçesiyle birleşen davada direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi

11. Direnme kararı süresi içinde birleşen davada davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; birleşen davada taraflar arasında yapılan 10.10.2013 tarihli sözleşme ile 30.06.2014 tarihine kadar “... ...” ibareli marka başvurusuna itiraz edilmeyeceğinin kararlaştırılması karşısında sözleşme tarihinden önce 21.03.2013 tarihinde yapılan “... ...” ibareli marka başvurusuna muvafakat edilip edilmediği, buradan varılacak sonuca göre dava konusu “... ...” ibareli markanın hükümsüzlük şartlarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (6098 sayılı Kanun) 19/1 maddesi; “Bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, gerçek ve ortak iradeleri esas alınır.” hükmünü haizdir. Buna göre bir sözleşmenin gerek şekil gerek içerik yönünden değerlendirilmesinde kullanılan söz ve deyimler değil, tarafların birbirine uygun gerçek iradeleri esas alınmalıdır. Sözleşmede yer alan kayıtların gerçek anlamını tarafların gerçek iradeleri bağlamında belirlemeye ve bu kayıtların hangi hukuki sonuçlara yöneldiğini tayin etmeye sözleşmenin yorumlanması denilmektedir. Dolayısıyla sözleşmenin yorumlanması, geçerli olarak kurulan, fakat uyuşmazlık konusu olan bir sözleşmenin veya bir maddesinin içeriğinin hâkimin tarafların birbirine uygun sözleşme iradelerine göre tespit etmesi ve belirlemesidir.