muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/239, Karar No: 2021/3537, Tarih: 17.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/239 E.  ,  2021/3537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş ise de; bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Arazi niteliğindeki .... İlçesi, ... Mahallesi ... ada ... parsel (eski ... parsel) sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Bozma sonrası alınan 27.04.2019 tarihli bilirkişi raporunda 1. yıl buğday ve 2. ürün olarak mısır ile 2. yıl yer fıstığı münavebesi uygulanarak tespit edilen m2 birim bedeline %10 oranında objektif değer artışı uygulanarak 17,47-TL/M2 değer biçildiği halde, hükme esas alınan 06.12.2019 tarihli bilirkişi raporunda 1. yıl mısır ve 2. yıl yer fıstığı münavebesi uygulanarak tespit edilen m2 birim bedeline %100 oranında objektif değer artışı uygulanmak suretiyle 33,07-TL/M2 değer biçildiği anlaşıldığından; raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için ek rapor alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

2- Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12310, Karar No: 2016/8307, Tarih: 14.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/12310 E.  ,  2016/8307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı .... Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının iş akdine emeklilik nedeniyle son verdiğini öne sürerek kıdem tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiş, diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece hüküm fıkrasının harca ilişkin (2)numaralı bendinde, 428,50 TL bakiye karar harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile ....ye irat kaydına, yine (3) numaralı bendinde, yargılama giderleri içinde belirtilen harç miktarlarının davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Harçlar Kanunu uyarınca davalı .... Bakanlığı harçtan muaf olduğundan, davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalı ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” ve ''3'' nolu bentlerinin çıkarılarak yerine;

'' 2-Karar tarihinde alınması gereken 439,56 TL nispi karar harcından peşin alınan 113.50 TL harcın mahsubu ile bakiye 326.06 TL nispi karar harcının davalı .... Bakanlığı harçtan muaf olduğundan davalı .... 'den alınarak Hazineye gelir kaydına,

3-Davacının yapmış 134.80 TL harç masrafının davalı .... Bakanlığı harçtan muaf olduğundan davalı .... 'den alınarak, 1 adet müzekkere gideri 7,30 TL, bilirkişi ücreti 200,00 TL, 6 adet tebligat gideri 36,00 TL olmak üzere toplam 243.3 TL yargılama giderinin ise davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, '' rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 14.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1675, Karar No: 2020/6429, Tarih: 11.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/1675 E.  ,  2020/6429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ülke genelinde olağanüstü hal ilanına dair karar kapsamında, Milli Güvenlik Kurulu'nca devletin milli güvenliğine karşı faaliyette bulunduğuna karar verilen yapı, oluşum ve gruplarla irtibatlı olduğu gerekçesi ile sözleşmesinin feshedildiğini, hayatı boyunca ne bahsi geçen terörist yapı ile ne de başka bir yapı ile herhangi bir irtibatı olmadığını, amirlerinden başka kimseden emir ve talimat almadığını, kendisine reva görülen uygulamanın 2014 yılında işyerinde yaşadığı bir sorunun intikamı olduğu kanaatinde olduğunu, iftiraya maruz bırakıldığını değerlendirdiğini, iş akdinin feshinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat ve çalıştırılmayan süre için ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin Olağanüstü Hal İlanına Dair Karar Kapsamında çıkartılan Kanun Hükmünde Kararnameye uygun olarak devletin milli güvenliğine karşı faaliyette bulunan yapı ve oluşumlarla irtibatlı olduğu gerekçesi ile İş Kanunu'nun 25/2. maddesi gereğince haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece ve İstinaf Mahkemesi Kararlarının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda, 672 sayılı Kanun Hükmünde Kararname karşısında davacının açtığı işbu davanın görülebilme olanağı bulunmadığı belirtilerek davanın esasa girilmeden usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 667 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendinde belirtilen usule göre çıkarılan davacının aynı KHK'nin 4. maddesinin 2. fıkrası gereğince bir daha kamu hizmetinde doğrudan ya da dolaylı olarak çalıştırılamayacağı hükme bağlandığından davacı tarafından açılan bu işe iade davasında feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığının denetimi yapılamayacağı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararın doğru olduğu kanaatine varıldığı belirtilerek davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı H.M.K.'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı vekilinin temyiz başvurusu sonucu, Dairemizin 2017/41155 Esas – 2017/21245 Karar sayılı 09.10.2017 tarihli bozma kararında ; '' mahkemece, davacı hakkında idari soruşturma evrakları, Emniyet Genel Müdürlüğü ve Jandarma Genel Komutanlığı, Terörle Mücadele kaçakçılık, organize suçlar ve istihbarat ile ilgili birimlerden ve Bilgi Teknolojileri Kurumu'ndan varsa davacı ile ilgili bilgi ve belgeler ile yine Bank Asya’ya açılmış mevduat hesapları, hesap hareketleri ve bankacılığa ilişkin işlemler olup olmadığı sorulmalı, diğer yandan ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2016/21420 sayılı dosyası ile yürütüldüğü anlaşılan adli soruşturma içeriği ile davacı hakkında ceza davası açılıp açılmadığı, davacının devletin milli güvenliği aleyhine faaliyette bulunduğu belirlenen dernek, vakıf ve gazetelere üyeliği bulunup bulunmadığı ilgili yerlerden sorularak açıklığa kavuşturulmalı, tüm bilgi ve belgeler ile tarafların delilleri değerlendirilmek suretiyle geçerli veya haklı fesih olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. '' denilerek İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Dairemizin bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacının iş akdi, kendisine gönderilen 27.07.2016 tarihli iş sözleşmesinin feshi konulu '' Ajansımız Yönetim Kurulu'nun 25.07.2016 tarih ve 2016/14 sayılı kararı doğrultusunda, 22 Temmuz 2016 tarihli ve 29778 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ülke genelinde Olağanüstü Hal İlanına Dair Karar kapsamında terör örgütlerine ve Milli Güvenlik Kurulu'nca devletin milli güvenliğine karşı faaliyette bulunduğuna karar verilen yapının oluşum ve gruplarla irtibatlı olduğunuz değerlendirilerek tazminatınız ödenmeksizin iş sözleşmeniz feshedilmiştir.'' şeklindeki fesih ihbarnamesi ile feshedildilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce, 672 sayılı Kanun Hükmünde Kararname karşısında davacının açtığı işbu davanın görülebilme olanağı bulunmadığı belirtilerek davanın esasa girilmeden usulden reddine karar verilmiştir. Davacının istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce, 667 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 4. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendinde belirtilen usule göre çıkarılan davacının aynı KHK'nin 4. maddesinin 2. fıkrası gereğince bir daha kamu hizmetinde doğrudan ya da dolaylı olarak çalıştırılamayacağı hükme bağlandığından davacı tarafından açılan bu işe iade davasında feshin geçerli nedene dayanıp dayanmadığının denetimi yapılamayacağı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararın doğru olduğu kanaatine varıldığı belirtilerek davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı H.M.K.'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir. Davacı tarafından temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Dairemiz ilgili bozma kararında tüm bilgi ve belgeler ile tarafların delilleri değerlendirilmek suretiyle geçerli ve haklı fesih olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu belirtilerek İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının bozulmasına karar verilmiştir. Dairemiz bozma kararından sonra İlk Derece Mahkemesi'nce, davacı hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 15.07.2016 tarihinde başlatılan soruşturmanın yeterli delil bulunmaması dolayısı ile kovuşturma yapılmasına yer olmadığı kararı verilerek itiraz incelemesi sonucunda Sulh Ceza Hakimliği'nin red kararı ile kesinleştiği, mevcut durumda davacının iş akdi feshinin davalı idare tarafından bu sebeple feshedildiği dikkate alındığında fesih sebebinin takipsizlik kararı gözetildiğinde usul ve yasaya uygun olmadığı, haksız fesih kapsamında kaldığı anlaşılmakla; davanın kabulü ile feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı işçinin iş akdi .../... terör örgütüne irtibatlı olduğu gerekçesiyle feshedilmiştir. Dosya içeriğinde, davacının ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2016/21420 esas sayılı soruşturma dosyasıyla .../... şüphelisi olarak savcılık soruşturması geçirdiği görülmekle bu husus dahi tek başına işveren yönünden kuvvetli bir şüphe olup işverence bu nedenle yapılan fesih geçerli nedene dayanmaktadır.

Belirtilen sebeple, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1- ... 1. İş Mahkemesi'nin 03/10/2019 tarih ve 2017/578 Esas - 2019/394 Karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

Belirtilen sebeple, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1- ... 1. İş Mahkemesi'nin 03/10/2019 tarih ve 2017/578 Esas - 2019/394 Karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 54,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 29,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 25,20 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalı tarafından yapılan yargılama giderinin bulunmadığının tespitine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 3.400,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

7-Taraflarca yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,11.06.2020 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1113, Karar No: 2024/655, Tarih: 22.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/1113 E.  ,  2024/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/377 E., 2014/251 K.

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

... 71. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2014 tarihli ve 2014/377 Esas, 2014/251 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 6 ay hapis ve 6 ay adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 22.04.2021 tarihli ve 2020/10082 Esas, 2021/4812 Karar sayılı temyiz isteminin süre yönünden reddi kararında yer alan tespitlere göre 24.01.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 03.02.2023 tarihli ve 2020/7931 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/18773 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.03.2023 tarihli ve KYB-2023/18773 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155. maddesinde yer alan "Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, altı ... iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.",

61. maddesinde yer alan, "(1) Hâkim, somut olayda; a) Suçun işleniş biçimini, b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları, c) Suçun işlendiği zaman ve yeri, d) Suçun konusunun önem ve değerini, e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını, g) Failin güttüğü amaç ve saiki, Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.

",

52. maddesinde yer alan "(1)Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

1-Sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 6 ay hapis ve 6 ay adli para cezası ile cezalandırıldıktan sonra 6 ay adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca paraya çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-Anılan kararın gerekçesinde ve hüküm kısmında sanık hakkında verilen cezada alt sınırdan uzaklaşıldığına yönelik bir gerekçenin bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 155. maddesinde; ''...altı ... iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır'' şeklindeki düzenleme gözetilerek adli para cezasının anılan Kanun'un 52/1. maddesine göre 5 gün üzerinden belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza verilmesinde,

İsabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun’un güveni kötüye kullanma başlıklı 155 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, altı ... iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.

" denilmektedir.

3. 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında,

"(1) Hakim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.", aynı maddenin sekizinci fıkrasında ise "(8)(Ek: 29/6/2005 – 5377/7 md.) Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur." hükümleri yer almaktadır.

4. Adli para cezalarına ilişkin esaslar, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında;

"(1)Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

4. Adli para cezalarına ilişkin esaslar, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında;

"(1)Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir."

Şeklinde belirlenmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerekmektedir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanık hakkında, güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulurken, temel hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca alt sınırdan tayin edilmesine müteakip, adli para cezasının herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan ayrılmak suretiyle ve aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın, gün olarak belirlenecek süre ile çarpılması neticesinde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 6 ay adli para cezası şeklinde tayini Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 71. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2014 tarihli ve 2014/377 Esas, 2014/251 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 71. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2014 tarihli ve 2014/377 Esas, 2014/251 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; hüküm fıkrasının ilk paragrafında yer alan "6 ay adli para cezası" ibaresinin, "5 gün adli para cezası" olarak düzeltilmesine, hüküm fıkrasına birinci paragraftan sonra gelmek üzere "5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince 1 gün karşılığı takdiren 20,00 TL'den olmak üzere neticeten 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" bölümünün eklenmesine, kalan paragrafların buna göre devam etmesine, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.