muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7177, Karar No: 2024/15774, Tarih: 22.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/7177 E.  ,  2024/15774 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/360 E., 2022/311 K.

ŞİKÂYETÇİ :...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Numune Hastanesi beyin cerrahi bölümü hasta odasında hastanın refakatçisi olarak bulunan, mağdura ait cep telefonun masanın üzerinden çalınması eylemi sebebiyle hasta odasının az veya çok sık veya seyrek konut olarak konaklama kastı ile kullanılan bir yer olmadığı, CGK'nın 27.12.1993 gün 169 Esas, 354 Karar sayılı kararında da konut kişilerin devamlı veya geçici olarak yerleşimde ve barınmak amacıyla oturmalarına elverişli yerler olarak tanımlanması, hastanın tedavisi amacıyla belirsiz, geçici süreyle bulunması ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçunda korunan değerin somut olayda bulunmaması sebebiyle konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, mahkûmiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden dolayı Tebliğname’ye aykırı olarak, Daire üyesi sayın ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.

( Karşı oy)

Yazı İşl. Md. Y. KM/d

KARŞI OY

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden dolayı Tebliğname’ye aykırı olarak, Daire üyesi sayın ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.

( Karşı oy)

Yazı İşl. Md. Y. KM/d

KARŞI OY

Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/360 Esas, 2022/311 Karar sayılı ilâmı ile; TOKİ Numune Devlet Hastanesi Beyin Cerrahi servisinde yatmakta olan hastaların odasına girerek birçok hırsızlık eylemi gerçekleştiren sanık hakkında mağdur ...’un refakatçi olarak hastasının yanında kaldığı sırada açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin giremeyecek durumda olduğu odasına arkadaşıyla birlikte gece vakti girerek, konut dokunulmazlığının ihlâli ve hırsızlık suçunu işledikleri gerekçesiyle TCK’nın 142/2-h, 143, 145, 62 ve TCK’nın 116/4, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Dosya incelendiğinde daha önce sanıklar hakkında sadece hırsızlık suçundan kamu davası açıldığı, sanık müdafilerinin temyizi üzerine 2. Ceza Dairesince yapılan inceleme sonucunda sanıklar hakkındaki yargılamanın TCK’nın 145. maddesi uygulanma ihtimali nedeniyle bozulmasına karar verildiği ancak, hırsızlık suçunun işlendiği yerin; açık bir rızaya gerek duyulmadan, herkesin girebileceği bir saat diliminde olmadığı bu nedenle konut dokunulmazlığını bozma suçundan işlem yapılabileceğine dair yapılan belirleme üzerine sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâl edildiği gerekçesiyle yeniden iddianame tanzim edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl suçundan verilen mahkûmiyet kararlarının onanması talep edilmiştir.

Dairemizce yapılan inceleme sonucunda çoğunluk; hırsızlık suçunun onanmasına, ancak TOKİ Numune Hastanesi Beyin Cerrahi bölümü hasta odasında refakatçi olarak bulunan mağdurun cep telefonunu çalmak için sanığın mağdurun odasına girmesi eylemini; mağdurun burada bulunmasının konaklama kastıyla olmadığını, hastasının tedavisi için belirsiz ve geçici süreyle bulunduğunu, bu nedenle konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun unsurlarının bu olayda bulunmadığını, dolayısıyla unsurların oluşmayan suçtan beraat kararı verilmesi gerektiğini belirterek, kararın bozulmasına karar vermiştir.

Tartışma konusu hukuki mesele; hastanelerde bulunan yatan hasta servislerinin konut dokunulmazlığının ihlâli ya da iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun konusu olup olamayacağıdır.

Beyanlar ve mahkemenin kabulüne göre; sanığın yatan hasta servisinde refakatçi olan mağdurun odasına girerek hırsızlık eylemini gerçekleştirdiği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

Tartışma konusu hukuki mesele; hastanelerde bulunan yatan hasta servislerinin konut dokunulmazlığının ihlâli ya da iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun konusu olup olamayacağıdır.

Beyanlar ve mahkemenin kabulüne göre; sanığın yatan hasta servisinde refakatçi olan mağdurun odasına girerek hırsızlık eylemini gerçekleştirdiği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

TCK’nın 116. maddesinin gerekçesinde; konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun oluşabilmesi için kişinin kendisine özgü barış ve sükûnunu ve yuvasındaki yaşamının sulh ve selametle cereyanı için varolması gerekli güvenlik duygusunun sarsılması gerektiği belirtilmektedir.

Hastaneler ve yatan hasta servisleri iş yeri niteliğindeki yerler midir?: Dairemiz çoğunluğunun kararda hem olay yerinin iş yeri olmadığını hem de konut olmadığını belirterek unsur yokluğundan beraat kararı vermesi nedeniyle bu husus öncelikli olarak tartışılması gerekmektedir. Adlî hizmetlerin verildiği adliye binaları, eğitim hizmetlerinin verildiği okul binaları, tapu hizmetlerinin verildiği tapu daireleri binaları, valilikler, kaymakamlıklar vs. gibi sağlık hizmetlerinin verildiği bütün hastanelerin müştemilatlarıyla birlikte birer iş yeri olduğu hususunun tartışılamaz bir gerçeklik olduğu kanaatindeyim.

Hem Dairemiz hem de Ceza Genel Kurulunun birçok kararında içtihat hâline getirdiği gibi okullardaki müdür odaları, öğretmenler odası, hastanelerdeki hemşire odası, adliyelerdeki hakim-savcı odaları, bu genel işyerlerinin içerisinde daha özel yerler olup, herkesin kolaylıkla giremeyeceği, dışarıdan gelenlerin girmesi izne tabii yerlerden olduğu için mesai saatleri içerisinde bile olsa bu yerlere girilmesi iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturduğu açık bir şekilde kabul edilmektedir. Yine doktorların özel muayenehanelerine, avukatların özel bürolarına bu iş yeri sahiplerinin özel izni olmadan girilmesi hâlinde çalışma saatlerinde dahi rıza olmadan girilmesi halinde iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçunun oluşacağına dair birçok emsal karar bulunmaktadır.

Hastanelerin yatan hasta servislerinin açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilebilen yerler olup olmadığı tartışılması gereken diğer bir husustur; Biraz önce gerekçeleriyle izaha çalıştığımız iş yeri olduğunda herhangi bir tereddüt olmaması gereken bu alanların herkesin istediği şekilde giremeyeceği alanlar olduğu da açık ve net bir gerçekliktir. Zira; yatan hasta bölümlerine herkesin girememesi için her hastanede güvenlik görevlileri bulunmaktadır. Hastane yönetimleri yoğun bakım ünitelerine ve yatan hasta servislerine güvenlik, hastaların mikrop kapmaması, yatan hastaların daha kısa sürede iyileşmesi vs. gibi nedenlerle refakatçi haricindeki tüm girişleri kısıtlamaktadırlar. Hasta refakatçisi olmayan hiç kimse bu alanlara istediği gibi girip çıkamaz. Hatta yoğun bakım ünitelerine hasta refakatçisi bile izin verilmeden giremez. Yine hasta yakını da olsa hastanın izni olmadan yatan hasta servisine ve hastanın odasına ziyaretçi saatleri dışında giriş mümkün değildir. Ziyaretçi saatleri dışında hasta ve refakatçisinin izni olsa dahi ayrıca güvenliğin ya da hastane yönetiminin izni olmadan yine bu alanlara hiç kimse istediği gibi girip çıkamaz. Hastanın yakınları hastane yönetiminin ancak belirlediği saatlerde yatan hasta servislerine girerek ziyaretlerde bulunabilirler. Bu ziyaret saatleri de gün içerisinde belirli bir saat diliminde ve kısa bir zaman belirlenerek oldukça sınırlandırılmıştır. Tüm bu bilgi ve açıklamalardan sonra yatan hasta servislerinin açık bir rıza ile herkesin girebileceği yerler olmadığı açıkça görülmektedir. Hâl böyleyken kamu yönetimi ve hastane açısından sağlık hizmetlerinin verildiği bu nedenle iş yeri olduğunda hiçbir kuşku bulunmaması gereken yatan hasta servislerine hastane yönetiminin, güvenliğin, serviste görev yapan doktor ve hemşirelerin açık bir izni olmadan girilememesi nedeniyle kanunda yazılı şart olan açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilebilen yerlerden olmadığı için kanaatimce tereddüte yer olmaksızın öncelikle iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçu oluşmaktadır.

Burada tartışılması gereken bir diğer husus, hastanelerdeki yatan hasta servislerinde tedavi hizmeti almakta olan hastalar ve yanındaki refakatçiler açısından bu odaların birer konut sayılıp sayılamayacağı hususudur; Her ne kadar hasta ve refakatçisi yatan hasta servislerinde sağlıklarına kavuşuncaya kadar sağlık hizmeti almak için belirsiz süre ile kalmakta iseler de hasta ve refakatçileri açısından tüm özel eşyalarıyla birlikte günlük yaşamlarını devam ettirebilmek için bu servislerdeki odalarda konaklamak zorunda olmaları nedeniyle hasta ve refakatçisi açısından yatan hasta servislerinin sadece hastaların ve refakatçilerinin bulunduğu bu odaların ayrıca konut niteliğinde olduğu kanaatindeyim. Hastanelerdeki bu servis alanları ile hastane dışındaki günlük yaşamdaki kişilerin kendi istekleriyle kısa süreliğine ya da belirsiz süreyle konut kastı olmaksızın kaldıkları yerlerin bu yönüyle ayırt edilmesi gerekmektedir. Hasta ve refakatçisi bu hizmeti aldıkları sürece yaşamlarını bu odalarda özel eşyalarıyla birlikte aynı konutlarında olduğu gibi sulh, selamet ve güvenlik içerisinde devam ettirmek zorundadırlar. Yani keyfi değil, bir nevi zorunlu ikamete/konaklamaya tabiidirler.

Hasta ve refakatçisinin odalarına hemşirelerin ve doktorların herhangi bir zaman kısıtlaması olmaksızın girebiliyor olmaları, bu odaların konut olma niteliğini ortadan kaldırmamalıdır. Zira hasta ve refakatçisi sağlık hizmetinin zorunlu bir sonucu olarak sadece bu sağlık hizmetini sunan kişilere herhangi bir zaman kısıtlaması olmaksızın baştan itibaren rıza ile odalarına giriş izni vermiş sayılmalıdırlar. Bir başkasının bu odalara girmelerine asla rızaları yoktur. Hatta öğrenci evlerindeki bir öğrencinin kendi odasına evde birlikte kaldığı diğer arkadaşlarının girmesine açıkça izin vermediği durumlarda olduğu gibi, aynı servisteki diğer hasta ve refakatçisinin dahi bir başka hastanın odasına izinsiz girme hakkı ve yetkisi bulunmamaktadır.

Olayımızdaki örnekte de olduğu gibi refakatçisi hastası nedeniyle elbisesiyle, özel eşyalarıyla, cep telefonuyla huzur ve sükun içerisinde aynı zamanda yüksek bir güvenlik duygusuyla orada kalmak ve ikamet etmektedirler. Onların rızası olmadan odalarına girilmesi konutlarının/yaşam alanlarının dokunulmazlığının ihlâli niteliğinde bir eylemdir.

Olayımızdaki örnekte de olduğu gibi refakatçisi hastası nedeniyle elbisesiyle, özel eşyalarıyla, cep telefonuyla huzur ve sükun içerisinde aynı zamanda yüksek bir güvenlik duygusuyla orada kalmak ve ikamet etmektedirler. Onların rızası olmadan odalarına girilmesi konutlarının/yaşam alanlarının dokunulmazlığının ihlâli niteliğinde bir eylemdir.

Bu açıklamalardan sonra tartışılması gereken bir diğer husus; hasta ve rafakatçisi açısından sağlık hizmeti alma süresince konaklamak zorunda oldukları yatan hasta servislerindeki odalarının TCK’nın 116/1. maddesindeki konut dokunulmazlığının ihlâli, hastane yönetimi, doktorlar, hemşireler ve diğer çalışanlar yönünden ise insanlara sağlık hizmetlerini sundukları hem tüm servis alanı hem de bu alan içerisindeki hasta ve refakatçisinin konakladığı özel odaları yönünden TCK’nın 116/2. maddesindeki iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturan eylemlerinin hangisinin bu suça uygulanacağı hususudur. Burada da ceza hukukunun genel ilkesi gereğince elbette cezası daha yüksek olan TCK’nın 116/1. maddesindeki mağdurlar açısından oluşan konut dokunulmazlığının ihlâli suçudur.

Tartıştığımız olayda dikkat edilmesi gereken husus, açık bir rıza bulunmayan, ilgisiz kişilerce girilmesi kısıtlanan yatan hasta servislerindeki hasta odalarına hem burada kalmak zorunda olan hasta ve refakatçisinin hem de hastane yönetiminin ve bu servislerde çalışanların rızasının bulunmadan girildiği hususudur. Burada iki yönlü bir ihlâl söz konusudur.

Sonuç: Açıklanan gerekçelerle çoğunluğun hastanelerin yatan servislerinin konaklama kastı ile ikamet edilen bir yer olmadığı, belirsiz ve geçici sürelerle hasta ve refakatçisinin buralarda bulunduğu gerekçesiyle hem konut hem iş yeri dokunulmazlığı suçundan beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin bozma yönündeki düşüncelerine katılmamaktayım. Açık bir rıza olmadan sanığın girdiği bu hasta odasının hem hasta ve refakatçisi yönünden huzurlarının, sükûnlarının ve güvenliklerinin açıkça ihlâl edilmesi nedeniyle konut dokunulmazlığının ihlâli, hem de hastane yönetimi, doktorlar, hemşireler ve diğer çalışanlar yönünden iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarının oluştuğu sanığın bu eyleminin daha ağır olan mağdurların konut dokunulmazlıklarının ihlâli suçundan TCK’nın 116/1. maddesi uyarınca, hasta odalarının konut kabul edilmemesi halinde TCK’nın 116/2. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun eylemin hiçbir suç oluşturmadığı düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/2983, Karar No: 2020/3546, Tarih: 11.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2983 E.  ,  2020/3546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin uzun yıllardan beri deri sektöründe faaliyette bulunduğunu, son dönemlerde ülkede meydana gelen ekonomik krizin kendi sektörlerine de yansıması nedeni ile ekonomik güçlerinin azalarak mali yönden zor durumda kaldıklarını, İİK 179 ve devamı maddeleri gereğince şirketin borca batık olduğu, iyileştirme projesi ile borca batıklıktan kurtulacağını ileri sürerek davacının bir yıl süre ile iflasının ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Müdahiller vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iflas erteleme talebinin ardından mahkemece verilen tedbir kararlarına rağmen dava tarihinden itibaren geçen yaklaşık iki yıllık süre sonunda davacı şirketin borca batıklık durumunun aynı düzeyde devam ettiği, şirketin faaliyetini tamamen sonlandırdığı, sunulan iyileşme projesinin ciddi ve inandırıcı bulunmaması karşısında şirketin mali durumunun iyileşme ümidinin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi ile davacının iflasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından istinaf incelemesi neticesinde; davacı şirket hakkında bilirkişi raporu ve kayyım tarafından verilen raporlar dikkate alındığında şirketin 30/09/2016 tarihi itibari ile (-) 392.684,00 TL dönem zararının bulunduğu, son dokuz ayda çıkan personel de dahil maaş ve tazminatların ödenmediği, şirketin kamuya olan vergi ve SGK borçlarını ödeyemediği, kayyımın tahakkuk eden ücretinin de ödenmediği, şirketin faaliyetlerini tamamen durdurduğu ve tekrar faaliyetlerini canlandıracağına ilişkin herhangi bir emarenin bulunmadığı, şirketin mali durumunun iyileşme ümidinin olmadığı ve iflasının gerektiği, mahkeme kararında usul veya esas yönünde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle İstinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Bu karara karşı süresinde davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 11.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7437, Karar No: 2015/2006, Tarih: 15.06.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/7437 E.  ,  2015/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı için kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddî bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında sanığın, soyut beyanı dışında, atılı suçu işlediğine ilişkin, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA,15/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13893, Karar No: 2010/21453, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13893 E.  ,  2010/21453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31105, Karar No: 2023/550, Tarih: 24.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/31105 E.  ,  2023/550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın hakaret eylemini kamu tüzel kişiliğine yönelik değil ... Belediye Başkanı olan katılana yönelik gerçekleştirdiğine, bu suretle sanığın üzerine atılı hakaret suçunun yasal unsurlarının oluştuğuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın sosyal medya hesabından "Millet yağmur yağsın su depoları dolsun diye dua eder kış günü yağmur yağar 2 gün susuz kalırız sittiğimin belediyesi çok çalışıyo." şeklinde paylaşım yapmak suretiyle katılana yönelik hakaret ettiği iddiasıyla kamu davası açılmışır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın, kendisi tarafından yazıldığını kabul ettiği sosyal medya paylaşımının muhatabının kamu tüzel kişiliği olan ... Belediyesinin olduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 125 inci maddesinde düzenlenen hakaret suçunun mağdurunun ise ancak gerçek kişi olabileceği, bu nedenle atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştr.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2023 tarihinde karar verildi.