muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/583, Karar No: 2020/1023, Tarih: 09.12.2020

Özel Daire Bozma Kararı:

7. İstanbul Anadolu 3. Asliye HukukMahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 07.11.2018 tarihli ve 2016/11022 E., 2018/6687 K. sayılı kararı ile;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile “…Dosya kapsamından; davalının, davacının amiri konumunda olduğu, aralarında yaşanan tartışma sonrasında davalı tarafından davacıya yönelik sarf edildiği iddia edilen "Ben senin o kuş beyninin içinden neler geçtiğini bilmiyor muyum sanıyorsun!" şeklindeki ifadenin esasen değer yargısı mahiyetinde olduğu, kaba ve incitici olmakla birlikte davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı kabul edilmelidir. Şu durumda; manevi tazminat isteminin tümden reddi yerine kabulüne karar verilmesi doğru değildir…” gerekçesiyle kararın davalı yararına bozulmasına karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

9. İstanbul Anadolu 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2019/2 E., 2019/247 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeler tekrar edilerek ve “…dinlenen tanıkların huzurunda sarfettiği ifadelerin değer yargısı mahiyetinde olması sadece kaba ve incitici olarak değerlendirilemez. Tarafların dayanak sözlerin sarfedildiği ortamın iş ortamı olması ve tarafların iş yerindeki statüleri gözetildiğinde davacının Türk Medeni Kanunu'nun 24-25.maddesi ile korunan kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu ve TBK 58. maddesinde somutlaşan manevi tazminatın koşullarının oluştuğu…” gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki davada manevi tazminat şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

12. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; mahkemece ilk kararda direnilerek 1.500TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmesi karşısında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3.maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesi gereğince 2019 yılında mahkemelerce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.200TL’yi geçmesi gerektiğinden davalı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

13. Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin uğradığı zararın yapılacak tahkikat sonucunda değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda arttırılmak üzere asgari 10.000TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş olup (davacı vekili duruşmada verdiği beyanda 10.000TL manevi tazminat talep ettiklerini bildirmiştir), mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 1.500TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

13. Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin uğradığı zararın yapılacak tahkikat sonucunda değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda arttırılmak üzere asgari 10.000TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş olup (davacı vekili duruşmada verdiği beyanda 10.000TL manevi tazminat talep ettiklerini bildirmiştir), mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 1.500TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

14. Bilindiği üzere 21.07.2004 tarihli ve 25529 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL olarak değiştirmiştir. Sonraki yıllarda ise 5219 ve 5236 sayılı Kanunlarda öngörülen katsayılar çerçevesinde miktarlar giderek artmıştır. Buna göre 2019 yılında katsayı artışı sonucu uygulanması gereken kesinlik (temyiz edilebilirlik) sınırı “3.200TL”dir.

15. Eldeki davada; temyiz istemine konu kararın verildiği 31.10.2019 tarihinde, temyiz (kesinlik) sınırı 3.200TL olup, mahkemece kabul edilen miktar 1.500TL olmaklabu sınırın altında kaldığından karara karşı temyiz yoluna başvurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

16. Hâl böyle olunca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle reddi gerekir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

6217 sayılı Kanun’un 30.maddesiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/2. maddesi gereğince davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 09.12.2020 tarihinde oy birliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5731, Karar No: 2015/1256, Tarih: 02.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/5731 E.  ,  2015/1256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silopi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2010/370-2013/589

Davacı İ.. A.. vekili Avukat Masum tarafından, davalı K. Enerji Yatırımları A.Ş. (K.) Botaş Ps-3 Termik Santrali aleyhine 27/08/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 25/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı tesisinden kaynaklanan taşınmaz değer kaybının tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, tarım arazisinin davalı şirketin işletmiş olduğu termik santrale çok yakın bir mesafede olduğunu, termik santralden çıkan toz, gaz ve katı atıklar gibi kirli ve kimyasal atık etkisi bırakan havanın teması yüzünden tarlasının veriminin iyice düşmüş olduğunu, tarladan ürün alamayacak duruma geldiğini iddia ederek, uğranılan zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, işletme tarafından verilen bir zarar olmadığını beyanla açılan davanın reddini savunmuştur.

Yargılama sırasında keşif yapılmış, alınan toprak örnekleri analiz edilmiş ve bilirkişi kurulu raporu esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karara dayanak yapılan 08/11/2013 bilirkişi kurulu raporunda; taşınmazda tesisten kaynaklanan elementsel kirlilik olmadığı bölgedeki Ni, Cr, Zn, Ba, U, Th ve Fe element oranlarının doğrudan kayalardan ve topraklardan kaynaklandığı ve verim kaybının olmadığı yönünde görüş beyan edilmiştir. Ancak; inceleme ve rapor bu haliyle yetersiz olup hükme esas alınamaz.

Davalı tarafından işletilen termik santralden çevreye yayılan atıklar nedeniyle, dava konusu taşınmazların tarım toprağı özelliğini kaybettiği ve verim kaybına neden olduğu ileri sürüldüğüne göre, uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için; dava konusu taşınmazlardan analiz için yeterince toprak ve bitki örnekleri alınmalıdır. Taşınmazların en üst tabakasındaki bitki örtüsü sıyrılarak karma (paçal) toprak örnekleri ile ekili arazilerdeki gelişen bitkilerden örnek toplanmalıdır. Yine etki alanı dışındaki arazi ve tarlalardan şahit toprak numuneleri ile santrale komşu arazi ve tarlalardan toprak ve bitki örnekleri analiz için alınmalıdır. Bitkilerin başak, yaprak ve kökleri yerinde incelenmeli, fitotoksik belirti olup olmadığı gözlemlenmelidir.

Taşınmazların yol, yerleşim yeri ile santrale olan uzaklıkları ve hakim rüzgar etkisi belirlenmelidir.

Toprak ve bitki analizi ile gözlem sonucuna göre düzenlenecek bilirkişi kurulu raporunda, topraktaki maddelerin çeşitli bitkiler tarafından maksimum alınabilirlik miktarı literatüre göre belirlenen miktarlar gözetilerek açıklanmalıdır.

Taşınmazların yol, yerleşim yeri ile santrale olan uzaklıkları ve hakim rüzgar etkisi belirlenmelidir.

Toprak ve bitki analizi ile gözlem sonucuna göre düzenlenecek bilirkişi kurulu raporunda, topraktaki maddelerin çeşitli bitkiler tarafından maksimum alınabilirlik miktarı literatüre göre belirlenen miktarlar gözetilerek açıklanmalıdır.

Santralden salınan maddelerin topraktaki zararlı maddeleri arttırıp arttırmadığı, arttırmış ise bu artışın bitkiler tarafından özümleme kapasitesi, topraktaki maddelerin toprağın doğal yapısı gereği yüksek olup olmadığı her taşınmaz için somut ve denetime elverişli şekilde açıklanmalı ve sonucuna göre toprağın verimsiz hale gelip gelmediği, tarım vasfını kaybedip etmediği belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik inceleme ve araştırma ile yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24584, Karar No: 2010/6263, Tarih: 18.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/24584 E.  ,  2010/6263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Oğuzeli (İcra Hukuk) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece tensiple şikayetçi borçlu vekiline delillerini bildirmesi ve masraflarını vermesi için (10) gün mehil verildiği, ilk duruşma günü şikayetçi vekilinin  mazeret dilekçesi vererek, tanık listesini bildirdiği ve tanık masraflarını yatırması için (10) günlük  kesin mehil talebinde bulunduğu  mahkemece mazeretin reddine karar verildiği görülmektedir.

İddiasını tanıkla ispat etmek isteyen davacının, dava dilekçesinde tanık göstermek istediğini belirten bir deyim kullanması yeterli olup, ayrıca tanık listesini de dava dilekçesi ile birlikte vermesi gerekli değildir. HUMK'nun 180. maddesi tanık listesi hakkında uygulanmaz. Bu durumda mahkemece mazeret dilekçesi ekinde tanık listesi vermiş olan şikayetçinin, mazereti kabul edilmese bile, borçlunun başvurusu mahiyeti itibariyle şikayet olduğundan ve taraflar gelmese de yargılamaya devam  olunacağından, şikayetçi borçluya tanıkları için gerekli masrafları yatırmak üzere kesin mehil verilmesi gerekirken, bu hususa riayet edilmeden şikayetçinin savunma hakkı kısıtlanarak ilk celsede şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6713, Karar No: 2024/5895, Tarih: 17.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6713 E.  ,  2024/5895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1046 E., 2023/668 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ: Erzurum 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/486 E., 2021/363 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı kadın vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin evlendikten sonra bir süre davalı eşin ailesi ile yaşama teklifini kabul ettiğini, aradan iki yıllık süre geçmesine rağmen maddî durumu bulunmasına rağmen davalı eşin davacı müvekkil ile ayrı bir aile konutuna geçmediğini, hem davalı eşin hem de davalı eşin anne ve babasının davacı müvekkili kendileriyle birlikte yaşamaya zorladıklarını, evlilik öncesi davacı müvekkile ayrı ev tutulacağı sözü davalı eş ve ailesi taralından kasıtlı olarak yerine getirilmediğini, davacı müvekkilin birlikte yaşadığı iki yıllık zaman zarfında davalı eşin annesinin kötü muamelesine maruz kaldığını, bütün yaşantısına müdahale eden davalı eşin annesinin davacı müvekkiline adeta eziyet ettiğini, davalı eşin ise bu durum karşısında sessizliğini koruduğunu, davalı eşin annesinin davacı müvekkiline karşı kabul edilemez kötü davranışları sergilerken sessiz kalmasının bir psikolojik şiddet olduğunu, müvekkilinin yaşadığı psikolojik şiddetin derecesi her geçen gün arttığını ve müvekkili bakımından artık çekilmez bir hal aldığını, davacı müvekkilin evi terk ettiğini, müvekkilinin 7 yıldır kendi anne ve babası ile birlikte yaşadığını 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına davacı lehine 1.500,00 TL yoksulluk nafakası, 200.000,00 TL manevî tazminat ve 100,000,00 TL maddî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili, cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; davacının müvekkili aleyhine daha önce de Erzurum 1.Aile Mahkemesi'nde 2014/210 Esas sayılı dosyası ile evlilik birliğinin temelden sarsılması nedeniyle boşanma ve kişisel eşyaların iadesi davası açtığını, bu davadan feragat ettiğini, davacının sunmuş olduğu dava dilekçesinde dayandığı vakıalar ile Erzurum 1.Aile Mahkemesi'nin 2014/210 Esas sayılı dosyasında dayandığı vakıaların aynı olduğunu, davacının Erzurum 1.Aile Mahkemesi 2014/210 Esas sayılı davasından feragat etmiş olması nedeniyle dayandığı vakıaları affetmiş sayıldığını, davacının feragatinden sonra evlilik birliği kurulamadığını, davacının hiçbir şekilde kayın validesi ile bir araya gelmediğini, bu nedenle de kesinlikle kabul etmemekle birlikte davacının iddiası olan kayınvalidesinin kendisine eziyet etmesi ve birlikte yaşamaya zorlanmasının da fiilen imkansız olduğunu, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkil lehine 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, kadının daha önce 13.03.2014 tarihinde açtığı Erzurum 1.Aile Mahkemesinin 2014/210 Esas sayılı boşanma ve kişisel eşya alacağı talepli davasından 04.09.2014 tarihinde feragat ettiği, verilen kararın yasa yoluna gidilmeksizin 27.12.2019 tarihinde kesinleştiği, bu sebeple artık önceki döneme ait iddia ettiği vakıalar yönünden erkeği affetmiş en azından hoşgörmüş sayılacağı, dolayısıyla ancak sonraki döneme ilişkin ispatlanan hususların erkeğe kusur vakıası olarak yüklenebileceği, her ne kadar kadın önceki davasından feragat etmiş ise de yine dinlenen tanık beyanlarına göre taraflar arasında evlilik birliğinin devamı niyeti ile biraraya gelmenin gerçekleşmediği ve tarafların yaklaşık 8 yıldır ayrı yaşadıkları, bu yönüyle davacı karşı davalı kadının dilekçeleri ile davalı karşı davacı erkeğe yüklediği kusurların artık davalı karşı davacı erkeğin kusurunu belirlemede değerlendirmenin mümkün olamayacağı yine davalı karşı davacı erkeğinde dilekçelerinde davacı karşı davalı kadına kusur olarak yüklediği vakıaların yaklaşık 8 yıl önce yaşandığı ve 8 yıldır tarafların bir araya gelmedikleri bu yönüyle davalı karşı davacı erkeğin dilekçelerinde iddia ettiği ve davacı karşı davalı kadına kusur olarak yüklediği olayların oluş tarihi ile karşı davanın açıldığı tarih arasındaki uzun süre de göz önünde bulundurularak bu sebeple davalı karşı davacı erkeğinde artık önceki döneme ait iddia ettiği vakıalar yönünden kadını affetmiş en azından hoşgörmüş sayılacağı ve tarafların dilekçelerinde tarafların ayrı yaşadıkları döneme ilişkin taraflar arasında kusur belirlenmesine esas bir olayın yaşandığına dair bir iddialarının olmadığı; bu yönüyle tarafların uzun süredir ayrı yaşadıkları, artık bir araya gelmek istemedikleri ve tarafların bir araya gelme, eş olma görevlerini, evliliğin kendilerine yüklediği görevleri yerine getirmek istememeleri nedeniyle eşit kusurlu oldukları asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına,kadın lehine aylık 500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasının erkek eşten alınarak kadına verilmesine, davacı-karşı davalının 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrasına dayalı maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, davalı-karşı davacının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı-davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin ayrı bir konut talep ettiğini ancak bu talebinin bir türlü karşılık görmediğini, çünkü davalı eşinin tek başına ailesi olmaksızın hiçbir karar veremediğini, müvekkilinin açmış olduğu davadan ayrı aile konutu açılacağına dair söz verilmesi nedeniyle feragat ettiğini, ancak verilen sözün yerine getirilmediğini aksine kandırıldığını, tarafların yıllarca ayrı yaşadıklarını, davalının müvekkiline maddî destekte bulunmadığı gibi ameliyat olduğunda dahi müvekkilini aramadığını, müvekkilinin boşanma sonrası yoksulluğa düşeceğini ve günümüz şartlarında hükmedilen nafakanın son derece düşük olduğunu ileri sürerek kararı,erkeğin davasının kabulü, kusur, tazminatların reddi, nafakaların miktarı yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde; öncelikle usul yönünden itirazları bulunduğunu, davacının daha önce açmış olduğu dava kesinleşmeden aynı sebeplere dayalı ikinci bir dava açtığını bunun usule aykırı olduğunu, davacı açtığı boşanma davasından feragat ettikten sonra evlilik birliğinin kurulmadığını ve bu duruma gelinmesinde kusurlu yanın kadın eş olduğunu, davacının ilk davadan sonra kayınvalidesi ile asla bir araya gelmediğini dolayısıyla davacı tarafça kayınvalidesi ile ilgili iddiaların hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının birlikte yaşamaya dair zorlanmadığını, davacının iddialarını ispat edecek deliller sunamadığını, müvekkiline atfedilecek bir kusurun bulunmadığını, evi terk eden kusurlu yanın davacı eş olduğunu, ve kusurlu yan lehine nafakaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek kararın tedbir-yoksulluk nafakası yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk derece mahkemesince taraflara eşit kusur verildiği,davacı-karşı davalı kadın ilk davayı açıp ayrılığa sebep vermesi ve davalı-karşı davacının annesine karşı saygısızca davranması nedeniyle kusurlu olduğu, erkeğe isnat edilen kusurlar feragat ile isnat edilen kusurlar affedileceğinden ve feragat tarihinden sonrada tarafların bir araya gelmedikleri taraflarında kabulünde olup, yeni bir vakıa söz konusu olmadığından davalı-karşı davacı erkeğe yüklenecek kusurun bulunmadığı, davacı-karşı davalı kadının tam kusurlu, davalı- karşı davacı erkeğin kusursuz olduğu anlaşılmakla kusur belirlemesinin bu şekilde düzeltilmesi gerektiği, kadının açtığı asıl davasının reddine, kusursuz olan davalı erkeğin karşı davasının kabulüne karar verildiği, erkeğin kişilik hakkına karşı saldırı olmadığından davalı-karşı davacı erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar vermek gerektiği,kadın tam kusurlu olduğundan yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde; müvekkilinin ayrı bir konut talep ettiğini ancak bu talebinin bir türlü karşılık görmediğini, çünkü davalı eşinin tek başına ailesi olmaksızın hiçbir karar veremediğini, müvekkilinin açmış olduğu davadan ayrı aile konutu açılacağına dair söz verilmesi nedeniyle feragat ettiğini, ancak verilen sözün yerine getirilmediğini aksine kandırıldığını, tarafların yıllarca ayrı yaşadıklarını, davalının müvekkiline maddî destekte bulunmadığı gibi ameliyat olduğunda dahi müvekkilini aramadığını, müvekkilinin boşanma sonrası yoksulluğa düşeceğini ileri sürerek kararı her iki dava yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; tarafların boşanma davası şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesi, delillerin takdirinde hata edilip edilmediği, tazminatlar, nafakalar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi, 174üncü maddesi, 175inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.