muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4491, Karar No: 2022/7037, Tarih: 12.05.2022

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434 ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Davalı Kurum, yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge, 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da, "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000-01.08.2001 ve 07.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsamında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak, SGK Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 02.09.2017 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle "Genel Yazı" ile, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001- 01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi Kararlarına dayalı olarak 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, Sosyal güvenlik hukukunun genel yapısının gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce, Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan Kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer sosyal güvenlik kurumlarından kendi çalışmaları dışında (kocalarından- çocuklarından) aylık almalarını 1479 sayılı Yasaya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle, 1479 sayılı Yasanın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasaya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir.

Öte yandan, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümlerini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesinin 2. bendine göre, 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı kanunlara göre bağlanan veya hak kazanan; aylık, gelir ve diğer ödenekler ile 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ödenmekte olan ek ödemenin verilmesine devam edilir. Bu gelir ve aylıkların durum değişikliği nedeniyle artırılması, azaltılması, kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümlerinin uygulanacağı düzenlenmiştir.

8. Belirtmek gerekir ki “sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı, asla tamamen hak düşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. T.C. Anayasasının 10. maddesine göre "Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar". Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasasında yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır”.

9. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu benzer dosyalarda 5510 öncesi ölen baba ile 5510 sonrası ölen eş ayrı statüde sigorta kanunu kapsamlarında ise (baba 1479, eş 506 sayılı kanun kapsamında) çift maaş alacaklarına karar vermiştir(2021/10-228 E, 2021/10-146 E, 2021/10-165 E, 2021/10-408 E, 2021/459 E).

10. Hak sahibi kız olarak davacının 4/a kapsamında sigortalı olan annesi 2013 yılında ölmüştür. Kendisine ise 1996 tarihinde 4/c kapsamında 5434 sayılı kanun hükümleri uyarınca aylık bağlanmıştır. Bu bağlanma 5510 sayılı kanun öncesidir. Anne ise 5510 sayılı kanun sonrası 4/a kapsamında iken ölmüştür. Farklı sigorta türü sözkonusu olduğundan ve 5534 sayılı kanundan bağlanan aylık engel durum oluşturmayacağından, anneden de aylık bağlanması gerekir. 5510 sayılı Kanunun 54. Maddesinin somut olayda uygulanması için hak sahibi sıfatı ile ölüm aylığı talep edebilecek her iki sigortalılık durumunun 01.10.2008 tarihinden sonra olması gerekir. Hak sahibi sıfatı ile davacı kadın 01.10.2008 den önce aylık almaya başlamıştır. Farklı statüye tabi anne ise 2013 yılında ölmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesine göre, ölüm aylıklarının bağlanmasında vs.. yürürlükten kalkan 5434 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasanın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur. Önceye etki yasağı ve geçici madde uyarınca davacı kadının annesinden dolayı yetim aylığı bağlanması gerekeceğinden kurum işlemi hatalıdır. Kararın bozulması gerekir. Çoğunluğun aksi yöndeki onama gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2012/2107, Karar No: 2013/8450, Tarih: 04.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/2107 E.  ,  2013/8450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında eşe karşı yaralama ve hakaret suçlarından cezalandırılması istemiyle görülen dava sonunda, 25.07.2007 tarih 2006/502 E. 2007/268 K. sayılı kararla yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/2-3, 62, 52/2-4.maddesine göre 740 TL adli para cezası, hakaret suçundan TCK'nin 125/1, 62, 52/2-4. maddesine göre 160 TL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verildiği, kesinleşmiş hükümlerin İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının başvurusu üzerine yapılan uyarlama yargılaması sonunda 26.11.2008 tarihli ek kararla aynı hükümlerin 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmalarının geri bırakılmasına karar verildiği, bu karara katılan tarafından yapılan itiraz üzerine İnegöl Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2009 tarih ve 2009/12 Müt. sayılı kararıyla hakaret suçundan kurulan hüküm yönünden itirazın reddedilmesi, yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden itirazın kabul edilmesi üzerine İnegöl Sulh Ceza Mahkemesince duruşma açılarak yapılan inceleme sonunda verilen 05.10.2009 tarihli ek karar ile bu defa TCK'nin 86/2, 3-a, 62, 51/1-3. maddesine göre, 5 ay hapis cezası ile mahkûmiyetin ertelenmesine karar verildiği anlaşılmakla,

Sanık hakkındaki temyize konu ek karar uyarlama kararı mahiyetinde olduğundan 25.07.2002 tarihli kesinleşmiş ilk hükümden daha ağır bir karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA,04.03.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2068, Karar No: 2020/7428, Tarih: 23.11.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/2068 E.  ,  2020/7428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... vekili; Davalı ...'a vergi dairesi tarafından vergi alacağının tahakkuk ettirildiğini, davalı ...'in vergi alacağını ödememek için ...,... parsel, ...,... 31 ve 230 parseller, ... ilçesi Kanalüstü Mah. ... ada, 7 parsel, ...,... ada, 8 parsel sayılı taşınmazlarını muvazaalı olarak diğer davalılara sattığını belirterek; yapılan satışın ve tasarrufun 6183 Sayılı Kanunun 24-31 maddesi gereğince iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; davalı ...'un davaya konu olan vergi borcunu Karataş Vergi Dairesine ödemesi ve Karataş Vergi Dairesinin 15/05/2015 havale tarihli yazıları ile davalı ...'un herhangi bir borcu kalmadığına dair yazılarına binaen tasarrufun iptaline ilişkin davanın konusuz kaldığı kanaatine varılarak karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 sayılı Yasa'nın 24 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılan tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

HMK’nun 333/1. maddesine göre davanın konusuz kalması sebebiyle, davanın esası hakkında karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde, davanın açıldığı tarihteki haklılık durumuna göre yargılama giderinin takdir edilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Somut olayda, mahkemece; tasarrufun iptali kuşullarının dava konusu olayda gerçekleşip gerçekleşmediği kısaca davanın haklılık durumu gereği gibi tartışılmadan karar verilmiştir.

O halde, mahkemece tarafların haklılık durumları değerlendirilerek, yargılama giderinin haksız olan tarafa yükletilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 23/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12296, Karar No: 2008/11008, Tarih: 29.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/12296 E.  ,  2008/11008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 29.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12997, Karar No: 2013/19136, Tarih: 13.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12997 E.  ,  2013/19136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Belediye Başkanı Özel Kalem Sorumlusu olarak 20/04/2004-20/02/2008 tarihleri arasında 2.350,00 TL ücretle işçi statüsünde çalıştığını, Belediye Başkanının Özel Kalem Müdürü olması nedeniyle bütün genel tatil ile resmi ve dini bayramlarda devamlı mesaiye kaldığını, ayrıca gün içinde yaptığı fazla çalışmalarının bulunduğunu, Malatya Belediye Başkanlığının Olur yazısıyla fazla mesai yapılmasına karar verildiğini, buna göre Nisan 2005-Şubat 2008 ayları arasında 56 gün Pazar çalışması, 25 gün bayram ve resmi tatil çalışması ve 785 saat fazla mesai çalışması yaptığını belirterek fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının Malatya Belediyesi ile yapılan temizlik işi ihalesi kapsamında ... Belediyesinde Özel Kalem Müdürü olarak çalıştığını, davacının sunduğu puantaj belgelerinin davacının sorumluluğu altında çalışan Özel Kalem Müdür Yardımcısı ... ... tarafından düzenlendiğini, İdari İşler Müdürlüğü tarafından düzenlenmemesi nedeniyle

hiçbir hükmünün bulunmadığını, davacının diğer birim müdürlerinden daha yüksek ücret aldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. Bu bakımdan yönetici olarak çalışan işçiye başkaca bir amir, şirketin yöneticisi, yönetim kurulu üyesi vb. tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediği belirlenmelidir.

Somut olayda; mahkemece “... davacı fazla çalışma, hafta sonu çalışma ve UBGT günlerinde çalışma alacağı talebinde bulunmuş ise de, davacının dava edilen dönemde, davalı Şirket ile ... Belediye Başkanlığı arasında yapılan hizmet ihalesi kapsamında ... Belediyesinde Başkan Özel Kalem Müdürlüğü görevini ifa ettiği ve bu görevinin gereği olarak yüksek miktarda bir ücretle çalıştırılmış olduğunun tartışmasız olduğu, yargısal uygulamada işyerinde en üst düzey konumda çalışan işçinin görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretin ödenmesi durumunda ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamayacağının benimsendiği, davacının da bu şekilde çalıştırıldığı, davacıya fazla çalışma yapması yönünde bir talimat verilmesi söz konusu olmayıp, davacının yaptığı işin mahiyeti itibarıyla bu şekilde çalışmasının gerekli bulunduğu, davacının Özel Kalem Müdürlüğü konumunda iken böyle bir talepte bulunmayıp, bu konumunu kaybettikten sonra talepte bulunmasının yerinde ve hakkaniyete uygun olmadığı, davacının fazla çalışma ücreti talep edilen dönemdeki görevi ve aldığı ücret miktarı da göz önünde tutulursa, davacının taleplerinin yargısal uygulamaya da uygun bulunmadığı.." gerekçesiyle fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücretleri talepleri reddedilmiştir.

Davacının Malatya Belediyesi nezdinde Özel Kalem Müdürü olarak çalıştığı hususunda bir anlaşmazlık bulunmamaktadır. Davacının yapmış olduğu fazla çalışma, hafta tatili çalışması ve ulusal bayram genel tatil çalışması ücretlerinin ücrete dahil olacağı yönünde yapılmış bir sözleşme de mevcut değildir. Dosyadaki deliller ve özellikle davalı tanığı ...'ın beyanıyla davacının üstünde çalışma şartlarını ve mesai saatlerini yönlendirebilecek konumda Belediye Başkanının bulunduğu hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Davacı işyerinde üst düzey yönetici olmayıp, Belediye Başkanına bağlı çalışmaktadır. Davacının mesaisini kendi insiyatifiyle ve tümüyle tek başına belirleyebilecek konumda bulunmadığı hususu gözardı edilerek fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin taleplerinin reddi yönünde karar verilmiş olması yerinde görülmemiştir.

Fazla çalışma yapıldığını ispat külfeti davacı üzerinde olup davacı tanıkları çalışma gün ve saatleri hakkında ayrıntılı ifadede bulunmuştur. Söz konusu ifadelere göre davacının çalışma gün ve süreleri bu bağlamda var ise fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücretleri hesaplanarak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile anılan taleplerin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1460, Karar No: 2021/7985, Tarih: 23.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/1460 E.  ,  2021/7985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 11/11/2020 tarihli yazısı ile, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan şüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Nusaybin Cumhuriyet Başsavcılığının 25/11/2019 tarihli ve 2018/3881 soruşturma, 2019/1971 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Mardin 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/06/2020 tarihli ve 2020/1462 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 28/12/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının 27/11/2018 tarihli, 2018/13829 soruşturma, 2018/3866 esas ve 2018/1490 sayılı iddianamesi ile şüpheli ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sırasında, sanık ...’ın suça konu uyuşturucu maddeleri ... ve ... isimli şahısların kendisine emanet olarak bıraktıklarını, ele geçen uyuşturucu maddenin bu şahıslara ait olduğunu beyan etmesi üzerine mahkemece Nusaybin Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu,

2-Nusaybin Cumhuriyet Başsavcılığınca 25/11/2019 tarihli 2018/3881 soruşturma, 2019/1971 sayılı karar ile, şüpheliler ..., ... ve ... hakkında, şüphelilerin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işledikleri hususunda kamu davası açmak için yeterli ve kuvvetli suç şüphesi bulunmadığı,bu gibi durumlarda kişilerin “hukuki lekelenmeme hakkı” kapsamında şüpheli yapılarak ifadesinin alınmasını gerektirmediği anlaşılmakla şüpheliler hakkında delil yetersizliğinden “kamu adına kovuşturma yapılmasına yer olmadığına” karar verildiği,

3-Sanık ... müdafii tarafından 20/05/2020 tarihli dilekçe ile kovuşturma yapılmasına yer olmadığına ilişkin karara itiraz edildiği,

4-İtiraz mercii Mardin 2.Sulh Ceza Hakimliğinin kanun yararına bozma istemine konu 29/06/2020 tarihli ve 2020/1462 değişik iş sayılı kararı ile; kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın 25/11/2019 tarihinde verildiği, ilgili kararın süresinde itiraz bulunmaması sebebiyle 11/12/2019 tarihi itibari ile kesinleştiği, kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın tebliğinden itibaren 15 günlük itiraz süresinden sonra talepte bulunulduğu gibi CMK’nın 173/1. maddesinde belirtildiği üzere kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara ancak müşteki veya suçtan zarar görenin kararın kendisine tebliğinden itibaren 15 gün içinde itiraz edebileceğinin düzenlendiği, itiraz edenin ise dosya kapsamı itibari ile böyle bir sıfatının bulunmadığı gerekçesiyle “itirazın reddine” kesin olarak karar verildiği,

5-Bunun üzerine sanık ... müdafiinin kanun yararına bozma yoluna gidilmesini talep ettiği,

Anlaşılmıştır.

./..

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında,