muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2701, Karar No: 2022/3392, Tarih: 15.03.2022

2-Bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Mahkemece, davacının hafta içi çalışmalarının 45 saati geçmediği, bu sebeple fazla çalışma ücreti alacağı doğmadığı, ancak Toplu İş Sözleşmesine göre Cumartesi günü akdi tatil olduğu halde davacının bu günlerde çalıştırıldığının puantaj kayıtları ile tespit edildiği, haftalık çalışma süresi 45 saati geçmese dahi Cumartesi günü çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanması gerektiği sonucuna varılarak buna göre hesaplanan fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmış, aynı şekilde yine puantaj kayıtlarına göre çalışıldığı tespit edilen hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin kabulüne karar verilmiştir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, salt imzasız puantaj kayıtlarına göre sonuca gidilmiş olması yerinde değildir. Davacı vekili 13.07.2016 e-imza tarihli dilekçesi ekinde Türkiye İş Kurumunun 11.05.2015 tarihli yazısını sunarak işyerinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen teftiş raporu bulunduğunu ve bu raporun celbi gerektiğini iddia etmiştir. Dosyaya sunulan yazıda (Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan seri dosyalardan birinin davacısı) bir başka işçinin Eylül 2013-Mayıs 2014 tarihleri arasında 1296 saat fazla çalışma yaptığının belirtildiği, yazının (gereği için dağıtım ifadesi ile) davacıya da gönderildiği belirtilmektedir. Mahkemece, davacı vekilinin talebi ile olarak herhangi bir değerlendirme yapılmamış olması hatalı olup, eksik inceleme ile hüküm tesisi yerinde görülmemiştir.

Ayrıca dosya kapsamındaki kayıtların salt imzasız puantaj kayıtlarından ibaret olmadığı, dosyada Arvento Araç Takip Sistemi kayıtlarının, davacıya ait tarih ve saat bilgisi içeren seyahat emri/ görev emri kayıtlarının, yine saat bilgisi içeren el yazılı ve imzalı araç takip çizelgelerinin de mevcut olduğu görülmektedir. Hukukçu bilirkişi tarafından Arvento Araç Takip Sistemi kayıtlarının çözümünün yapılamayacağı ve bu kayıtlara göre fazla çalışma süresinin belirlenemeyeceği ifade edilmiş ise de, konunun teknik bilgiyi gerektirdiği dikkate alınarak bu kayıtların çözümü konusunda gerekirse bu işten anlayan bir bilirkişinin görüşüne başvurulmalıdır. Bu eksiklikler tamamlanıp davacı vekilinin bildirdiği teftiş raporu dosyaya getirtildikten sonra, dosya kapsamındaki araç takip çizelgeleri, seyahat/görev emirleri, puantaj kayıtları gibi kayıtlar ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil çalışması iddiasını ispat edip edemediği yönünden bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup, kararın öncelikle bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Kabule göre ise, işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinin 14/A maddesinde “Normal çalışma müddeti haftada 45 saattir. İş bu 45 saatlik müddetin iş günlerine dağıtımı vardiyalı çalışanlar hariç, Cumartesi, Pazar günleri tatil olacak şekilde tanzim olunur. Ancak işin gereği halinde işyeri amirinin teklifi ve genel müdürlüğün yazılı onaylaması ile söz konusu işyerindeki bütün işçiler Cumartesi günü de iş günü sayılacak şekilde çalışmaya geçebilirler” hükmü yer almaktadır. Sonraki dönem Toplu İş Sözleşmelerinde de aynı düzenlemeye yer verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Cumartesi gününün fazla çalışmanın ispatında iş günü olarak dikkate alınması yerindedir. Ancak Cumartesi gününün ayrı bir gün olarak değerlendirilmesi suretiyle, haftanın kalan 5 gününde 45 saatin aşılmamış olması halinde dahi Cumartesi çalışması için fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır. Nitekim, Toplu İş Sözleşmesinin ilgili hükmünde açıkça Cumartesi gününün “akdi tatil” olduğuna yönelik bir düzenleme yer almamakta, sadece “45 saatlik çalışma süresinin Cumartesi ve Pazar günleri tatil olacak şekilde tanzim olunacağı” ifade edilmektedir. Toplu İş Sözleşmesinde kesin ve açık bir hüküm yer almadığı sürece Cumartesi gününün akdi hafta tatili olarak kabulü yerinde değildir. Davacının haftalık fazla çalışma süresi belirlenirken Cumartesi günü dahil olmak üzere haftanın altı günü esas alınmalı, haftalık fazla çalışma süresinin 45 saati geçip geçmediği belirlenmeli, oluşacak sonuca göre fazla çalışma iddiasının ispat edilip edilemediği noktasında bir sonuca ulaşılmalıdır. Mahkemece, haftanın diğer günlerindeki çalışma süresi 45 saati geçmese dahi Cumartesi günü çalışma süresinin her hâlükârda fazla çalışma süresi olduğu gerekçesiyle fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır.

3-Birleşen davanın hukuki yarar sebebiyle reddi gerekip gerekmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Birleşen davanın hukuki yarar sebebiyle reddi gerekip gerekmediği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, asıl dosyayla açılan kısmi eda davası devam ederken aynı zamanda icra takibinin de başlatıldığı yani aynı alacak için başlatılan takibe itiraz neticesinde itirazın iptali davası açıldığı ve bu dosyanın da yine mahkeme dosyası arasına girdiği, şu halde davacı tarafın bu şekilde itirazın iptali talepli birleşen davadaki hukuki yararın anlaşılamadığı gerekçesiyle birleşen itirazın iptali davasının hukuki yarar sebebiyle reddine karar verilmiştir. Dosya kapsamından asıl davanın kısmi dava olduğu, kısmen ıslah işleminden sonra (yeniden alınan bilirkişi raporunda daha yüksek miktarda alacak belirlendiği için) bakiye alacak miktarı yönünden icra takibi yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı da itirazın iptali davasına dayanak icra dosyasındaki ödeme emrinde bilirkişi raporunda fazladan belirlenen alacaklar için icra takibine geçtiğini açıkça ifade etmiştir. Kısmi davada ıslah yerine veya ıslah işleminden sonra bakiye alacaklar için ek dava açılmasına yahut icra takibi başlatılmasına hukuken bir engel bulunmamaktadır. Bu itibarla somut olayda davacının hukuki yararı mevcut olduğu halde, birleşen davanın hukuki yarar yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesi yerinde görülmemiştir. Davacının asıl davaya ilişkin dava ve ıslah dilekçesindeki talep sonucu ile birleşen itirazın iptali davasında talep sonucu dikkate alınarak her bir dava yönünden ayrı ayrı kabul ve ret hükmü kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi bozma sebebidir.

4-Davalı vekilinin ıslaha ve birleşen davaya karşı zamanaşımı savunmasına değer verilip verilmeyeceği uyuşmazlık konusudur.

Davalı vekili gerek ıslaha gerekse birleşen itirazın iptali davasına karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuş olup mahkemece ıslaha karşı zamanaşımına uğrayan alacak bulunmadığı gerekçesiyle zamanaşımı savunması yerinde görülmemiş, birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir. Ancak dosya kapsamından ıslah tarihi itibariyle zamanaşımına uğrayan alacaklar bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı vekilinin ıslaha karşı zamanaşımı savunmasına değer verilmemesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir. Birleşen davada ise, esasa ilişkin bir inceleme yapılmadığından zamanaşımı savunmasına değer verilip verilmeyeceği yönünden bir değerlendirme yapılmamıştır. Ancak bozma kararının 3. bendine göre birleşen davanın esasa yönelik değerlendirme yapılırken, davalı tarafın zamanaşımı savunmasında bulunduğu göz ardı edilmemelidir.

5-Hükmedilen alacaklara uygulanması gereken faiz oranı bir diğer uyuşmazlık konusudur.

5-Hükmedilen alacaklara uygulanması gereken faiz oranı bir diğer uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde talep edilen alacaklara en yüksek mevduat faizi uygulanmasını talep etmiş, Mahkemece dava ve ıslah dilekçesi gözetilerek hükmedilen alacakların en yüksek mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. Mahkemece hüküm altına alınan alacaklar Toplu İş Sözleşmesine göre hesaplanmış olup, 6356 sayılı Kanununun 53/2 maddesine göre bu alacaklara en yüksek işletme kredisi faizi uygulanmalıdır. Bu itibarla, davacının talebi de dikkate alınarak, hükmedilen alacaklara “en yüksek işletme kredisi faizini geçmemek üzere en yüksek mevduat faizi” uygulanması gerektiğinin dikkate alınmamış olması hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine 15.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7494, Karar No: 2016/7902, Tarih: 22.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/7494 E.  ,  2016/7902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek hakkında; Düşme

2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek hakkında; Mahkumiyet

2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek hakkında; Mahkumiyet

I-Müdafinin, sanık hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan verilen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair hükme yönelen temyiz isteminin incelenmesinde;

Derhal beraat kararı verilebilecek haller dışında zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararına karşı sanığın temyizde hukuki yararı olmadığından, müdafinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Müdafinin, sanık hakında “2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Derhal beraat kararı verilebilecek haller dışında zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararına karşı sanığın temyizde hukuki yararı olmadığından, müdafinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Müdafinin, sanık hakında “2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Sanığın 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında komisyon karşılığında sahte fatura düzenlemek suçlarından cezalandırılması talebiyle açılan davada, sanığın savunmasında, ticari faaliyetlerinin usulüne uygun olduğunu ve sahte fatura düzenlemediğini iddia etmesi, suça konu faturaları alan şirketlere ilişkin karşıt inceleme raporlarının ve 2008 takvim yılında düzenlendiği iddia edilen fatura bilgilerinin dosya arasında bulunmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından; katılan kurumdan 2008 takvim yılında düzenlendiği iddia edilen fatura bilgilerinin istenmesi, karşıt inceleme raporları getirtilip, sahte faturaları kullanan kişiler/şirketler hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikallerinin sağlanarak ayrıntılı özetlerinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının saptanması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, düzenlenen çeklerin kimler tarafından tahsil edildiği ve faturaları düzenleyen şirkete yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullananlar ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve faturaların miktarları da gözetildiğinde nakit ödeme yönüyle ticari teamüle uygun olup olmadığı üzerinde de durulması ve sahte fatura düzenlemek suçlarında suç tarihinin herbir takvim yılı içinde düzenlenen son fatura tarihi olduğu da gözetilerek suç tarihlerinin saptanmasından sonra toplanan delillere göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde düzenlenen faturaların zincirleme suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde düzenlenen faturaların zincirleme suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

b) 2008 takvim yılına ait en son tarihli fatura tarihinin suç tarihi olacağı, son faturanın 08.02.2008 tarihinden önce düzenlenmiş olması halinde temel cezanın 18 aydan 3 yıla kadar hapis olarak belirlenebileceği, 08.02.2008 tarihinden sonra düzenlenmiş olması halinde temel cezanın 3 yıldan 5 yıla kadar hapis olarak belirlenebileceği gözetilmeden ve suç tarihi tam olarak belirlenmeden yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18920, Karar No: 2010/1253, Tarih: 25.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18920 E.  ,  2010/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11300, Karar No: 2010/8533, Tarih: 14.06.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/11300 E.  ,  2010/8533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında yaralama suçundan verilen para cezasının miktarına 5219 sayılı Yasanın 3. maddesi ile CMUK.nun 305. maddelerine göre hükmün temyiz olanağı bulunmadığından sanığın temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi oybirliği ile (REDDİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

a- CMK.nun 232/2-c-6. madde ve fıkralarına aykırı olarak gerekçeli karar başlığına suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması, 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca tayin edilen hürriyeti bağlayıcı adli para cezasına çevrilirken uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi,

b- 5252 sayılı Yasanın 5/1. madde ve fıkrası uyarınca, hükmolunan ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi,c- 5237 sayılı Kanunda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanık hakkında hapis cezasından çevrilerek tayin olunan adli para cezası ile doğrudan tayin edilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

d- Sanık hakkında "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi" hususlar irdelenmeksizin yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 14.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5608, Karar No: 2024/7088, Tarih: 18.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5608 E.  ,  2024/7088 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki işkolu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 30.09.2021 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanan 2021/134 sayılı kararında, Gençlik ve Spor Bakanlığının merkez teşkilatındaki işyeri ve taşra teşkilatındaki 83 işyeri olan gençlik merkezleri, sporcu eğitim merkezleri, spor merkezleri, spor tesisleri, spor kulüpleri ve sporcu sağlık merkezlerinde Bakanlığın görev ve yetkisi kapsamındaki görevlerden gençlerin eğitimi, kişisel ve sosyal gelişimi, başarılı sporcu ve çalışanları destekleme, gençlik çalışma ve projelerini yapma destekleme hizmetlerinin yürütüldüğü, dolayısıyla yapılan işlerin İşkolları Yönetmeliği'nin 10 sıra numaralı ticaret, büro, eğitim ve güzel sanatlar işkolunda yer aldığı yönünde tespitte bulunduğunu, Gençlik ve Spor Müdürlüğü bünyesindeki 384 gençlik merkezi ve gençlik kampında, baskın olarak eğlence ve dinlenmenin ön planda olduğunu, konaklamalı tatil hizmeti sunulduğunu ve sportif faaliyetlerin gerçekleştiğini, bu kamplarda çalışanların ağırlıklı olarak eğlence ve dinlenme faaliyetlerinde çalışan kişiler olduğunu, Spor Hizmetleri Genel Müdürlüğü bünyesindeki spor tesislerinin doğrudan Bakanlık tarafından işletildiğini, bu tesislerde kurs hizmeti verilmekle birlikte asıl olarak sportif faaliyet icra edildiğini, üçüncü kişilerin ücret karşılığı bu tesislerden faydalandığını, spor işletmeciliği ve spor faaliyetlerinin yapıldığı işyerlerinin 18 sıra numaralı konaklama ve eğlence işleri işkolunda yer aldığını, yerleşik içtihatlara göre bir işyerinin özgülendiği amaç ve faaliyet konularına giren işlere göre işkolunun belirlenmesi gerektiğini, bu belirlemede tereddüt olması hâlinde ağırlıklı iş ya da işlerin belirlenmesi, ağırlıklı işin tespitinde de yatırımın ağırlığı, elde edilen gelirin yapılan işlere göre payı, işçilerin görev tanımları ve fiilen yaptıkları işlerin dikkate alınması gerektiğini, tespitin hatalı olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle Gençlik ve Spor Bakanlığında görülen işlerin bir kısmının 10 sıra numaralı işkolunda yer aldığı yönündeki 2021/134 sayılı tespit kararının iptalini ve söz konusu işyerlerinin tamamının 18 sıra numaralı işkolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; işkolu tespitinde esas alınması gereken kriterin o işyerinde yapılan asıl işin tespiti olduğunu, işyerindeki faaliyetin taşıdığı teknik amacın asıl iş olduğunu, ... merkez teşkilatında çalışan işçilerin Bakanlığın görev ve sorumluluğu kapsamındaki işlerde çalıştıklarını ve merkez teşkilata kombine büro hizmeti yürütüldüğünü belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini istemiştir.

2. Davalı Tez-Koop İş Sendikası vekili cevap dilekçesinde; uyuşmazlığın çözümünde esas alınması gereken kavramın işyeri olduğunu, bir işverene ait birden fazla işyeri olduğunda her bir işyerinin girdiği işkolunun ayrı ayrı değerlendirilmesi gerektiğini ve her bir işyerinde asıl işin tespit edilmesi ile işkolunun belirleneceğini, Bakanlık bünyesindeki genel müdürlüklerin görev ve yetkileri incelendiğinde asıl faaliyetin gençlik ve spor eğitimi olduğunu, tesis işletmeciliği olarak yürütülen faaliyetlerin asıl iş olan eğitime yardımcı nitelikte hizmetler olduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini istemiştir.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Bakanlığa bağlı Spor Genel Müdürlüğü ve Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü kaldırılarak yerine Spor Hizmetleri Genel Müdürlüğü ve Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğünün kurulduğunu, bu genel müdürlüklere bağlı işyerlerindeki işkollarının belirlenmesi amacıyla Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığından talepte bulunduklarını, bu talep uyarınca Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 2021/134 sayılı kararı ile gençlik merkezleri, sporcu eğitim merkezleri, spor merkezleri, spor tesisleri, spor kulüpleri ve sporcu sağlık merkezlerinde yapılan işlerin 10 sıra numaralı işkolunda yer aldığına ilişkin tespitte bulunulduğunu belirterek ve dilekçesinde yazılı diğer sebeplerle davanın reddini istemiştir.

4. Diğer davalılar cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tespite konu birimlerin iş organizasyonu kapsamında bir bütünün parçası olarak değerlendirilmesi gerektiği, dolayısıyla bu tesislerin bağımsız birer işyeri olarak değerlendirilmesinin imkân dâhilinde olmadığı, bu çerçevede spor tesislerinin bakanlık ve bağlı kuruluşlarının temel amacına hizmet edecek şekilde sporcu yetiştirilmesi ve eğitimi amacıyla kullanıldığını kabul etmek gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; dava dilekçesinde belirtttiği sebeplerle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin isabetli olduğu gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ