muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/22769, Karar No: 2024/901, Tarih: 18.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/22769 E.  ,  2024/901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/157 E., 2022/506 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.12.2020 tarihli ve 2019/23 Esas, 2020/828 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile birinci cümlesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2021/157 Esas, 2022/506 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 12.11.2023 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle;

1. Dosya içerisindeki bilirkişi raporlarının yetersiz ve çelişkili olmasına rağmen çelişkilerin aydınlatılmadığına,

2. Sanığın tüm aşamalarda kullandığı iddia olunan (...) (...) 95 51 numaralı hattın gerçek kullanıcısı olmadığını ve hattın gerçek kullanıcısının eşi olduğunu beyan ettiğine

3. Sanığın eşinin yargılandığı dosyada (...) (...) 95 51 numaralı hattın gerçek kullanıcısı olduğunu ifade ettiğine,

4. ByLock kullanıcı adının sanıkla ilgisinin bulunmadığına ve sanık tarafından kullanılmadığına,

5. Mahkemece HTS kayıtlarında sanığın eşinin meslektaşları ve ailesiyle görüşme yaptığı dikkate alınmadan telefon hattının gerçek kullanıcısının sanık olduğu kanaatine varılmasının anlaşılamadığına,

6. HTS raporunun yeterince incelenmediğine, bu hususta araştırma yapılmadığına ve sanığın eşinin tanık olarak dinlenmesi taleplerinin reddedildiğine,

4. ByLock kullanıcı adının sanıkla ilgisinin bulunmadığına ve sanık tarafından kullanılmadığına,

5. Mahkemece HTS kayıtlarında sanığın eşinin meslektaşları ve ailesiyle görüşme yaptığı dikkate alınmadan telefon hattının gerçek kullanıcısının sanık olduğu kanaatine varılmasının anlaşılamadığına,

6. HTS raporunun yeterince incelenmediğine, bu hususta araştırma yapılmadığına ve sanığın eşinin tanık olarak dinlenmesi taleplerinin reddedildiğine,

7. Sanığın eşine ait 2 telefon hattına da yüklendiği iddia olunan ByLock ID şifrelerinin aynı olduğuna, bu nedenle her iki kullanıcının farklı olmadığının açık olduğuna,

8. Emniyetteki işleri sanığın emniyet mensubu olan eşinin yapması nedeni ile kendi telefon numarasını irtibat numarası olarak verdiğine,

9. Sanığın örgüt üyeliğine ilişkin eylemi bulunmadığına,

10. Sanığın ByLock kullanmadığına,

11. ByLock verilerinin çelişkili olduğuna, herhangi bir yazışma ve mail içeriği bulunmadığına,

12. Sanık ile aynı suçtan aynı mahkemede yargılanan eşi arasında menfaat çatışması olmasına ve bu hususun bizzat ilk derece mahkemesince sabit görülmesine rağmen sanığın aynı zamanda eşinin vekilliğini üstlenen avukat tarafından temsil edilmiş olmasının savunma hakkının kısıtlanmasına yol açtığına,

13. Sanığın Segbis aracılığı ile duruşmalara katılmasının savunma hakkını kısıtladığına,

14. Bölge Adliye Mahkemesi kararının kanunen zorunlu olduğu halde, gerekçeli karar olarak oluşturulmamasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

15. Sanık hakkındaki dava ile eşi hakkındaki dava arasında doğrudan ve kuvvetli bağlantı bulunduğu anlaşılmasına nazaran her iki davanın birleştirilmesi gerektiği ve kabule göre de sanığın eşinin tanık olarak dinlenmesinin zorunluluk arz ettiği gözetilmeden eksik kovuşturmaya dayalı olarak hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna

16. Sanığın yüklenen suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı nitelikte, mahkumiyete yeter derecede delil bulunmadığı anlaşılmasına rağmen atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

17. Sanığın örgüt talimatıyla veya örgütsel amaçla ByLock programı kullandığının kabulünün mümkün olmadığına,

18. ByLock'un hukuka aykırı delil niteliğinde olduğuna,

19. Suçun kanuni unsurlarının oluşmadığına,

20. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.05.2012 tarih ve 2011/1-872 Esas 2012/198 sayılı Kararında da ayrıntıları belirtildiği üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zafiyet yarattığı durumlarda menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiği, Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2020 tarihli ve 2017/455 Esas, 2020/339 sayılı Kararı ile silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyetine karar verilen ... ile sanık ...'ın karı koca oldukları; sanık ...'ın, ByLock tespit edilen ve sanık ... adına kayıtlı (...) (...) 95 51 numaralı GSM hattını eşi ile ortak kullandıklarını, bu hat üzerinden ByLock kullanılmış ise bu programın eşi tarafından kullanılmış olabileceğini beyan etmesi karşısında; aynı müdafii tarafından temsil edilen sanıklar arasında savunmalarına zafiyet yaratacak düzeyde zarar verebilecek menfaat çatışması oluştuğundan ayrı müdafilerce temsil edilmelerine imkan sağlanması gerekirken CMK'nın 152/1 inci maddesine aykırı şekilde yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmak suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

a. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarihli ve 2017/16-956 Esas, 2017/970 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarihli ve 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı Kararı ile Anayasa Mahkemesinin ... başvurusuna ilişkin 04.06.2020 tarihli ve 2018/15231 başvuru numaralı kararında belirtildiği üzere; ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle, örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını ortaya koyan bir delil olacağında şüphe bulunmamakla birlikte, savunmasında ByLock kullanmadığını, ByLock tespit edilen (...) (...) 95 51 numaralı hattın eşine ait olduğunu, bu hattı eşi ile ortak kullandıklarını, ByLock programını da eşinin kullanmış olabileceğini bildiren sanığın, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konması ve sanığın savunmasının denetlenmesi bakımından, öncelikle güncel ve son hali ile 232254 numaralı ID numarasına ilişkin ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının getirtilmesi, ekleyen, eklenen ve irtibatlı bulunduğu kişiler olarak gözüken şahıslar hakkında soruşturma yahut kovuşturma bulunup bulunmadığı araştırılarak, varsa sanık ile ilgili aşama beyanları dosyaya getirtilip, tanık sıfatıyla ifadelerine başvurulması ve sanığın eşi ...'ın tanık olarak dinlenmesi ile 232354 ID numaralı ByLock'un kim tarafından kullanıldığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi, UYAP'ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında bilgi ve beyan bulunup bulunmadığının tespiti ile bu beyanlar getirtilerek gerekirse ilgili şahısların tanık olarak dinlenmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b. İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlığında sanığın gözaltı tarihlerinin "26.11.2018 - 28.11.2018" yerine "26.11.2018 - 28.12.2018" olarak gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2021/157 Esas, 2022/506 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10565, Karar No: 2019/11588, Tarih: 26.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10565 E.  ,  2019/11588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Okulda bulunan projeksiyon cihazının çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, eylemin gerçekleştiği yerin bina niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuğun hırsızlık eylemi için 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 26.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23562, Karar No: 2012/34377, Tarih: 22.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/23562 E.  ,  2012/34377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İhalenin feshi davası borçlular tarafından açıldığına göre davanın feshi talep edilen ihaleye ilişkin takip dosyası alacaklısı ile birlikte ihale alıcısına da yöneltilmesi gerekir. Mahkemece öncelikle davacı tarafa süre verilip ihale alıcısı Aytemiz Petrol San. ve Tic. A.Ş.'nin yargılamaya dahil edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilip işin esası ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken taraf teşkili sağlanmadan savunma hakkı kısıtlanarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Diğer yandan, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/9. maddesi uyarınca, tebliğ evrakı, tebliğ memurunun adı, soyadı ve imzasını ihtiva etmesi lazımdır. Somut olayda davacı borçlulara yapılan satış ilanı tebligatlarında tebliğ memurunun ad ve soyadı bulunmamaktadır. Bu nedenle borçlulara satış ilanı tebliğ işlemi usulsüzdür. Satış ilanının hiç veya usulüne uygun olarak tebliğ edilmemesi ise yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre tek başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde, mahkemece öncelikle ihale alıcısı Aytemiz Petrol San. ve Tic. A.Ş. yargılamaya dahil edilerek taraf teşkili sağlanıp borçlular hakkında yapılan satış ilanı tebligatlarının usulsüz olması nedeni ile ihalenin feshine karar vermek gerekirken istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4299, Karar No: 2013/9870, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4299 E.  ,  2013/9870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, aylık kesme işleminin iptaliyle kesilen yetim aylığının yeniden bağlanmasına, biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli

aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığınca araştırma yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yargılama sırasında toplanan deliller ile SGK kontrol tutanağının arasındaki çelişkinin giderilemediği de dikkate alınmaksızın, yukarıda belirtilen hususlarda eksik inceleme ve araştırma yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.