muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2018, Karar No: 2013/20363, Tarih: 13.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2018 E.  ,  2013/20363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 40. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.10.2012 tarih ve 2011/395-2012/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında Irak'tan davalının Dörtyol’daki tesislerine fuel oil nakliyesi yapılmak üzere sözleşme imzalandığını, müvekkili tarafından nakliyenin ifa edilmesi sırasında müvekkiline ait araçlarda fuel oil yerine su karışımı madde konulduğu ve evsafının değiştiğinden bahisle tazmin bedeli olarak müvekkilinin hak edişinden kesinti yapıldığını, araç şoförleri hakkında gümrük müdürlüğünce suç duyurusunda bulunulduğunu ve yapılan yargılama neticesinde araç üzerindeki kurşun mührünün sağlam olması, sanığın yakıtı aldığı şekli ile teslim etmesi, akaryakıtta çıkan su nedeninin belirlenememesi gerekçesiyle şoförlerin beraatlerine karar verildiğini ve kararların kesinleştiğini, bu kararlar ile müvekkilinin çıkan sudan dolayı herhangi bir kusurunun bulunmadığının ispatlandığını, ancak bu konuda davalı tarafa yaptıkları başvurulara rağmen kendilerine herhangi bir geri ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 21.772,00 TL'nin ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sözleşme hükümleri gereğince her türlü risk ve sorumluluğu kendisine ait olmak üzere taşıdığı ürünü müvekkiline teslim etmesi gerektiğini ancak teslim etmediğini, nakliyecinin malın eksik teslimi halinde bedelinden sorumlu olduğunu, meydana gelen zararda kusuru bulunmadığını ispat külfetinin davacıda olduğunu, ceza yargılamasında verilen beraat kararının davacıyı sorumluluktan kurtarmayacağını, kaldı ki kararların ikisinin zaman aşımına dayandığını, araçlar üzerinde mühür olsa bile taşıma sırasında mala su karıştırılmaması ya da su karışımı olan malın yüklenmemesinin tamamen davacının sorumluğunda olup, davacının gerekli özeni göstermek ve yüklediği ürünü kontrol etme zorunluluğunun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 2. maddesi gereğince davacı şirketin "her türlü risk ve sorumluluğu kendisine ait olmak üzere" Irak'tan yüklediği fuel oili davalı şirketin Dörtyol'daki tesislerine teslim etmesi gerektiği ancak, yapılan taşıma sırasında taşınan ürüne su karıştırıldığı gerekçesiyle el konulduğu ve davacının ürünü davalıya teslim edemediği, sözleşmede taşıyıcının malın eksik teslimi halinde malın bedelinden sorumlu tutulduğu, ayrıca yine sözleşmenin 9. maddesinde nakliyecinin işin tam organizasyon ve koordinasyonu ile ilgili mercilerle olan formaliteleri sağlamayı, yükleme ve boşaltmada öngörülen teknik gerekleri yerine getirmeyi, yükleme, nakliye ve boşaltma sırasında taşınan malın özelliklerine uygun her türlü tedbiri almayı taahhüt edeceğinin belirtildiği, taşınan fuel oilin normal vasıflarda olmadığı, su ve benzeri malzeme katılmak sureti ile vasfının değiştiğinin ceza dosyalarında alınan bilirkişi raporları ile tespit edilmiş olup, söz konusu ceza dosyalarında kamyonlara yüklenen ürünün yüklendiği şekli ile gümrüğe geldiği, mühürlerinde bir değişiklik olmadığı ve bu itibarla suçun işlendiği yönünde yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verildiği, kararların temyizi üzerine Yargıtay 7.Ceza Dairesi'nin ilamları ile bozulduğu ve zamanaşımı nedeni ile davaların ortadan kaldırıldığı, sözleşme hükümleri uyarınca, davacının yüklenen ürünün yüklenmesi esnasında gözetim görevi bulunduğu, davaya konu ürünlerin vasfının yükleme esnasında istenen özelliklerde olmaması halinde de davacının söz konusu ürünün davalıya teslim edilmemesinden sorumluluğu bulunduğu, davacının sözleşme hükümleri gereğince teslim edilmeyen ürünlerin bedelini davalının hak edişinden kesmesinin haklı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kesinti yapılan navlun ücretinin istirdadı istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda açıklanan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kesinti yapılan navlun ücretinin istirdadı istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda açıklanan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak, dava dilekçesinde davacının navlun alacağından yapılan kesintinin, taşınan fuel oile davacı elemanlarınca yabancı madde katıldığı gerekçesiyle yapıldığı, ceza yargılaması sırasında böyle bir yabancı madde katılmasının söz konusu olmadığı, bu nedenle yapılan kesintinin haksız olduğu iddia edilmiştir. Mahkeme gerekçesinde açıklandığı gibi, ürünün sözleşme hükümleri gereğince teslim edilmesi söz konusu değildir. Çünkü taşınan fuel oil yurt dışında rafineriden yüklenip, tanklar mühürlenmiş, mühürler de teslime kadar bozulmamıştır. Ayrıca ceza yargılamasında yapılan inceleme sonucunda düzenlenen 5.3.2004 tarihli bilirkişi raporunda “fuel oilin kükürt miktarı itibariyle TS 2177 fuel oil standardına uygun olmadığı” ve 29.4.2005 tarihli bilirkişi raporunda ise; “fuel oilin kükürt miktarı itibariyle TS 2177 fuel oil standardına uygun bulunmadığı, fuel oil içindeki kükürt miktarının ham petrolün özelliğine bağlı olup, ham petrolün rafinerilerde işlenmesi sırasında gerekli işlemlerle standart değerlerine düşürüldüğünden satıcının sattığı akaryakıta sonradan kükürt eklemesinin mümkün olmadığı” belirtilmiş ve anılan bilirkişi raporlarından, taşınan fuel oilde kükürt oranının olağandan yüksek olduğu, bunun da dışarıdan kükürt katılmak suretiyle değil, oranın rafinerideki işlemle düşürülmesi gerekirken düşürülmemiş olmasından kaynaklanmış olabileceğinin bildirildiği anlaşılmıştır. Bu itibarla, davacının elemanlarının, taşınan fuel oile yabancı madde kattığının kanıtlanmamış olduğu anlaşıldığından, davacının hakettiği navlun bedelinden taşıtan davalı tarafından indirim yapılması doğru değildir. Açıklanan nedenlerle, yapılan kesintinin iade edilmesi gerektiği kabul edilerek ve bu doğrultuda değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın mümeyyiz davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20333, Karar No: 2014/5508, Tarih: 28.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20333 E.  ,  2014/5508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın türü, miktarı ve hüküm tarihne göre, 1412 sayılı CMUK'un 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca sanık savunmanının bu suça yönelik temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelenmesine gelince;

Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı temel ilke olmakla birlikte, savunma hakkının sınırlandığından söz edebilmek için, savunmanın hükmü etkileyecek nitelik taşıması ve yargılaması yapılan fiile ilişkin olması gerekir. 5271 sayılı CYY’nın 226. maddesi; yargılaması yapılan ve iddianamede yasal unsurları gösterilen suçun temas ettiği yasa maddelerinden başkasıyla mahkumiyet durumunda veya cezanın arttırılmasını gerektiren nedenlerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması hallerinde savunma hakkının sınırlanamayacağı ilkesi uyarınca, sanığın ek savunmasını yapabilmesi için bir takım usullere uyulması yükümlülüğünü getiren özel bir düzenlemedir. Bu konuya ilişkin olarak Ceza Genel Kurulunun 29.12.1998 gün ve 321–393 sayılı kararında; “iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını gerektiren hallerin, ilk defa duruşma sırasında ileri sürülmesi halinde, sanık veya müdafisine ek savunma hakkı verilmeden, sanığın iddianamede gösterilen suçun temas ettiği kanun hükmünden başkasıyla cezalandırılamayacağı” sonucuna ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığınca hırsızlık suçundan düzenlenen iddianamede özetle; “...sanığın, aracı açıp götürürken stop ettiği, çalıştıramadığı otoda bulunan bir paket sigarayı alarak kaçtığı belirtilip sanık hakkında sevk maddeleri içinde TCK'nun 35. maddesinin yer verildiği mahkemenin sigara paketi alınması nedeniyle eylemin tamamlandığını kabulle karar vermiştir. Bir başka deyişle sanığın cezasının artırılmasını gerektiren bir durum ilk kez duruşmada ortaya çıkmamıştır. Sanık iddianamedeki anlatım ile 35. maddenin uygulanmama ihtimalini kovuşturma aşamasının her safhasında değerlendirip bu yönde bir savunma yapması imkanı kısıtlanmamıştır. Kaldı ki; sanık hakkında düzenlenen iddianamede yanılgı ile sanık hakkında uygulanması istenen bir indirim hükmünün sanık aleyhine olacak şekilde uygulanmaması sanığa ek savunma hakkı verilmesini gerektirmeyecektir. Ceza Genel Kurulunun 30.09.1991 gün ve 225-241 ile 05.11.1990 gün ve 221-253 sayılı kararları da bu doğrultuda olup, anılan kararlarda;“suç tarihinde 18 yaşını bitirdiği saptanan sanık hakkında aleyhine düzenlenen iddianamede zuhulen TCK’nun 55/3. maddesinin istenilmiş olması kendisine CMUK'nun 258. maddesi uyarınca ek savunma verilmesini gerektirmediği” hükmüne varılmıştır.

Yukarıda da belirtildiği üzere sanık, mahkemece TCK'nun 35. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı yönünden duruşmanın başından beri savunma yapma olanağına sahip olmuştur. Sanık hakkında uygulanmayan norm iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değiştirmemekte ya da cezanın artırılmasını gerektiren hal olarak ilk defa duruşmada ortaya çıkmamaktadır. Dolaysıyla savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmayıp, sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nun 35. maddenin uygulanmaması nedeniyle ayrıca ek savunma hakkı vermeyen yerel mahkeme hükmünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Suç tarihi itibariyle sanık hakkında 5395 sayılı Yasanın 23. maddesi yerine 5271 sayılı Yasanın 231. maddesi ile değerlendirme yapılması kanuna aykırı ise de; her iki yasa kuralında objektif ve subjektif koşulların benzer olduğu dikkate alındığında mahkemenin vaki gerekçesi karşısında bu hususda bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 28.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26797, Karar No: 2017/9385, Tarih: 16.11.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/26797 E.  ,  2017/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi gereğince hapisten çevrili adli para cezalarını içeren hükümlerin temyizi kabil bulunduğundan, temyiz isteminin reddine ilişkin 11.02.2015 tarihli ek kararın kaldırılarak, katılan ... İdaresi vekilinin 22.01.2015 tarihli hükme yönelik temyizinin incelenmesinde;

1-5271 sayılı CMK.nun 231/11. madde ve fıkrasında "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir." şeklinde düzenlenmiş olup, buna göre sanığın deneme süresi içinde yeniden suç işlemesi durumunda açıklanması geri bırakılan neticeten 5 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası olarak verilen hükmün açıklanmasına karar verilmekle yetinilmesi gerektiği halde sanık hakkındaki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ve gün adli para cezası olarak da 80,00 TL'na hükmolunması ile katılan ... İdaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

2-Sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükümle verilen kaçak eşyanın müsaderesi ve 3 adet battaniyenin iadesine yönelik kararın sonuç doğuran nihai bir karar olmaması karşısında bu konuda mahkemece yeniden karar verilmesi gerektiği halde önceki yargılamada karar verildiğinden bahisle yeniden karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15490, Karar No: 2023/8316, Tarih: 03.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15490 E.  ,  2023/8316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1105 Esas, 2022/1876 Karar

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Lapseki Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/243 Esas, 2020/124 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 03.10.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davalı vekili Avukat ... gelmiş, davacı idare vekili duruşmaya katılmamıştır.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, Lapseki ilçesi, ... köyü 120 ada 35 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; 2942 sayılı Kanun'da belirtilen esaslar dahilinde dava konusu taşınmazın gerçek değerinin belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba bloke edilmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, bedelin fahiş belirlendiğini, faizin bitiş tarihinin hatalı gösterildiğini, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, bedelin fahiş belirlendiğini, faizin bitiş tarihinin hatalı gösterildiğini, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; münavebeye alınan ürünlerin mutad ürünler olmadığını, objektif değer artışının yüksek belirlenmesi gerektiğini, kapitalizasyon faizinin hatalı belirlendiğini, bedelin düşük olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, ancak objektif değer artış oranının % 50 oranında olması gerektiği, karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen bedelin davalı tarafa derhal ödenmesi ve faiz hususları yönünden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiş, dava konusu taşınmaz için belirlenen bedelin gerçek değerinden yüksek olduğunu, objektif değer artışı verilmemesi gerektiğini, taşınmazın terkinine karar verilmesi gerektiğini, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmiş, objektif değer artışının yüksek belirlenmesi gerektiğini, kapitalizasyon faizin hatalı belirlendiğini, bedelin düşük olduğunu ileri sürerek temiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net gelir esas alınarak ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre % 50 objektif artırıcı unsur uygulanmak suretiyle adil ve hakkaniyete uygun olarak bedel tespit edilmesinde, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.