muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3099, Karar No: 2024/3861, Tarih: 07.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/3099 E.  ,  2024/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/295 E., 2023/859 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Polatlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2022/180 E., 2022/354 K.

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında 23 Aralık 2013 tarihli Düzenleme Şeklinde Arsa Payı Karşılığı İnşaat ve Satış Vaadi Sözleşmesi imzalandığını, daha sonra davalıya sözleşmede yer alan taşınmaz ev devri yerine davalı yana sözleşme konusu 47 adet parsel bedeli ödenmesinin teklif edildiğini, davalı tarafından da bu kabul edildiğini, davalının, kendisinden tapu devri istenildiği vakit, müvekkilini zarara uğratmak adına sözleşmeyi açıkça ihlal ederek suyu kestiğini, suyun kesilmesi nedeniyle tüm projedeki konutların susuz kaldığını, ağaçların kurumaya başladığını, ayrıca, suyu olmayan proje nedeniyle müvekkiline onlarca şikayet geldiğini, satış sözleşmelerinin iptal edileceğinin dile getirildiğini, yeni satış yapılamaz hale geldiğini, davalının, tedbir kararının çıkması üzerine bu defa tedbiri hükümsüz hale getirebilmek için muvazaalı işlemler yaptığını, tedbir kararından hemen sonra suyun olduğu taşınmazı ... isimli davalıya sattığını, bu kişinin de taşınmazı üç gün sonra ... isimli davalıya sattığını ileri sürerek Ankara ili, Polatlı ilçesi, Gedikli Mahallesi, Pafta 128-D-05-C, ada 284, parsel 1 sayılı taşınmaz üzerinde bulunan su kuyusu ve su hattının davacı tarafından kullanılması yönünde tedbir kararı verilmesini, bu kararın tapuya da gönderilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan ana sözleşmede, ve kira sözleşmesinde 284 ada 1 parselde (Eski 298 Parsel) bulunan kuyu suyunun kullanılacağının belirtilmediğini, 284 ada 1 parselde bulunan su kuyusunun, müvekkilin kendi kullanımında olan tarım alanlarına ve yaklaşık 7000 ağaca dahi yetmediğini ve 1,5 lt/sn gibi debisi çok az olduğunun bilirkişi raporu ile tespit edildiğini, kaldı ki eğer bu parselde bulunan kuyu

suyunun kullanımına ilişkin bir anlaşma yapılmış olsaydı, nasıl ki 126 ada 1 parselin belirli süreli kullanımına ilişkin kira sözleşmesi yapıldı ise, aynı kira sözleşmesinin bu parsel için de ayrıca yapılmış olması gerekeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

suyunun kullanımına ilişkin bir anlaşma yapılmış olsaydı, nasıl ki 126 ada 1 parselin belirli süreli kullanımına ilişkin kira sözleşmesi yapıldı ise, aynı kira sözleşmesinin bu parsel için de ayrıca yapılmış olması gerekeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince  taraflar arasındaki sözleşmenin  6. maddesi ve 9. maddesi dikkatle incelendiğinde: " Yüklenici firma bahse konu arazide Akem Emlak İmar İnşaat Eğitim Yayıncılık Turizm Danışmanlık ve Yatırım Sanayi Tic. Ltd. Şti. tarafından yapılan su kuyusu ve su hattının arsa sahibi, yüklenici firma ve proje kapsamında ahşap ev sahipleri ile birlikte 18 ada ve 298 no.lu kadastro parseli ortak olarak kullanacaktır..." denildiği, sözleşmenin yorumlanmasında bu maddede açıklığa kavuşturulması gerekli husus su kuyusunun bulunduğu parselin hangi parsel olduğu,  "bahse konu araziden" çıkacak su sözleşmede yer alan 18 adet adada bulunan parseller ve 298 no.lu kadastro parselinde kullanılacağı, "Bahse konu araziden" ifadesindeki taşınmazın 298 no.lu olup olmadığının tespiti gerektiği, sözleşme 118, 119, 120 ve 121 adalardaki parseller üzerine yapılacak 47 adet ahşap evi kapsadığı, sudan faydalanacak geri kalan 14 adet ada ile 298 no.lu parsel sözleşmedeki yapım işine konu olmadığı, 6. maddenin kaleme alınış şeklinden açıkça  298 parselde (yeni 284 ada 1 parsel) yer alan su kuyusunun sözleşme kapsamında olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davaya konu uyuşmazlık, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca arsa sahibine ait olan 298 parselde (yeni 284 ada 1 parsel) yer alan su kuyusunun, tarafların ortak kullanımına tahsis edilip edilmediği hususundadır. Davalı vekili 298 parsel(yeni 284 ada 1 parsel)’in sözleşme konusu olmadığını ve 126 ada 1 parselin belirli süreli kullanımına ilişkin kira sözleşmesi yapıldığını savunmaktadır. Bu durumda taraflar arasındaki sözleşmenin 6. ve 9. maddesinin yorumlanması gerekmektedir. Sözleşmenin 6. maddesinde, bahse konu arazide “arsa sahibi tarafından yapılan su kuyusu ve su hattı” denilmekte, 9. maddesinde ise, yüklenicinin yapacağı su deposundan bahsedilmektedir. Sözleşmenin 9. maddede bahsi geçen su kuyusu olmayıp su deposudur. Bunun da yüklenici tarafından yaptırılmasının kararlaştırıldığı dikkate alındığında, 6. maddenin kaleme alınış biçiminden “arsa sahibi tarafından yapılan” denilmek sureti ile 298 parselde (yeni 284 ada 1 parsel) yer alan su kuyusunun ortak kullanımına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu hususlar dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle, HMK'nın 373/1. maddesi gereğince Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi kararı KALDIRILARAK; ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesine gönderilmesine 07.11.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3887, Karar No: 2010/1103, Tarih: 10.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/3887 E.  ,  2010/1103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... ve diğeri vekili Avukat ... Savaş tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 20/09/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ... Başkanlığı yönünden husumetten reddine, diğer davalı yönünden kısmen kabulüne dair verilen 31/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava; hatalı tedavi sonucu uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda, 7-8 Şubat 2008 günlü Yüksek Sağlık Şurası raporu ile davacıların 3 yaşındaki çocuğu... ...’nın, gaz yağı içmesi nedeniyle tedavi edilmek üzere götürüldüğü SSK Hastanesi acil servisinde davalı doktor ... tarafından mideye mikro pediatrik sonda takılarak tedavi edilmeye çalışıldığı, sonda takılması kusma duygusu uyandıracağından, kusma ya da midenin yıkanması sırasında oluşan kimyasal pnomoni nedeniyle akciğerlere kaçan gaz yağının küçükte zatürre

2009/3887-2010/1103

hastalığına yol açabileceği belirtilerek, uygulanan tedavi yönteminin yanlış olduğundan davalı doktorun tamamen kusurlu olduğu sonucuna varılmıştır. Dosya içeriğinden davacı .... ...’nın zatürre olduğu da anlaşılmaktadır.

2009/3887-2010/1103

hastalığına yol açabileceği belirtilerek, uygulanan tedavi yönteminin yanlış olduğundan davalı doktorun tamamen kusurlu olduğu sonucuna varılmıştır. Dosya içeriğinden davacı .... ...’nın zatürre olduğu da anlaşılmaktadır.

Olayın oluşum biçimi, kusur durumu ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı .... ... yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

3-Diğer davalı ... Baştabipliği'ne yönelik temyiz itirazına gelince; davalı ... Başhekimliği yargılama sırasında yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Yasası ile Sağlık Bakanlığına devredilmiştir.

Dava konusu zararlı sonucun sağlık hizmetinin sunumu sırasında oluştuğu anlaşılmaktadır. Davalı idare, sağlık hizmetlerinin işleyişini ve hizmetin işleyişi sırasında oluşacak olası aksaklıkları denetlemekle görevlidir. Bu görevin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesi hizmet kusuru niteliğindedir. İdare’nin işlemi ya da eylemi nedeni ile hizmet kusurundan doğan zararlardan dolayı, İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince idareye karşı, idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Görev sorunu, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden dikkate alınır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalılardan SSK Hastanesi yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, SSK Hastanesi Başhekimliği’nin tüzel kişiliği bulunmadığından husumetin SSK Başkanlığına yöneltilmesi gerektiği gerekçesiyle reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılardan... ... yararına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle SSK Hastanesi Baştabipliği yönünden BOZULMASINA; davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Bu doküman 5070 Sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2021/17082, Karar No: 2024/5188, Tarih: 17.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/17082 E.  ,  2024/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/277 E., 2015/38 K.

SUÇ : Serbest meslek sahibi kişilerin dolandırıcılığı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Erzurum 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2015 tarihli ve 2014/277 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan, 2013 yılı Haziran ayında aldığı iki adet oltu taşı tespihi, 2014 yılı Mayıs ayında her biri için 70 TL fark vererek değiştirmek istediğini, değişim sonucu verdiği tespihlerin Rus taşı olduğunu, uzman olmayan kişilerce taşın oltu taşı olup olmadığının anlaşılamayacağını ancak sanığın bu durumu bildiğini, sanığın mahkumiyeti yerine beraatına karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek bozulması istemi ile hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın 30.05.2014 tarihinde sanıktan daha önce almış olduğu iki adet tespihi değiştirmek üzere gittiğinde, sanığın 70 TL bedel fark ile kendisine oltu taşı ve gümüş işlemeli olduğunu söyleyerek verdiği tespihleri başka bir işyerine götürüp sorduğunda, tespihlerin rus taşı olduğunu öğrenmesi üzerine şikayetçi olması nedeniyle başlatılan soruşturmada; sanığın icra ettiği mesleğinden kaynaklanan güven duygusunu kötüye kullanarak katılan dolandırmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

2.Sanık savunmasında; ... Oltu Taşı isimli dükkanı işlettiğini, katılanı yaklaşık 3 yıldır tanıdığını, gece saatlerinde evde olduğu sırada katılanın kendisini aradığını, yeni tespih modeli tarif edip talep ettiğini, 3 gün içerisinde yetişmesi gerektiğini, acelesi olduğunu söylediğini, sabahleyin dükkana gittiğinde katılanın talep ettiği tespihlerden elinde olmadığını görünce işyeri komşusu olan ...'den iki adet oltu taşı tespih vermesini aldığını, tespih tanelerinin üzerine gümüş işlemiyi Müstakim isimli şahsın yaptığını, imamelere yapılanlar işlemler dahil toplamda 350 TL harcama yaptığını, katılanın 50 TL verip yeter dediğini, 10 TL daha verip katılanın işyerinden ayrıldığını, bir süre sonra katılanın geri dönüp ve tespihlerin oltutaşı olmadığını, rus taşı olduğunu söylediğini, 200 TL para iade ettiğini, katılanın kendisine sinirlendiğini, istediği halde tespihleri iade etmeyerek gittiğini beyan etmiştir.

3.19.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda, emanette bulunan tespihlerin orijinal oltu taşı olmadığını, oltu taşı ve rus taşının tozlarının kimyasal madde kullanıp sıkıştırılması suretiyle elde edilmiş olduğu tespit edilmiştir.

4.Mahkemece sanığın üzerine atılı suçu, suç kastı ile işlediğine dair delilin bulunmaması karşısında eylemin ancak hukuki ihtilaf olarak değerlendirilebileceği kabul edilmiş, suçun unsurlarının oluşmadığı düşünülerek beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2015 tarihli ve 2014/277 Esas, 2015/38 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/405, Karar No: 2021/1231, Tarih: 17.03.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/405 E.  ,  2021/1231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Yılmaz vekili Avukat ... tarafından, davalılar Ticaret Sigorta AŞ (SBN Sigorta AŞ) ve diğerleri aleyhine 26/02/2010 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 20/10/2011 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyanın incelenmesinde; davalılardan ...’a gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyize başvuru dilekçesinin adı geçen davalının “..../Ankara” olarak bilinen adresine tebliğe çıkarıldığı, tebliğe ilişkin mazbatanın incelenmesinde ise; muhatabın adresinin kapalı olması sebebiyle en yakın komşusu/kapıcı/yöneticiden sorulduğu, ancak söz konusu kişilerden kime sorulduğunun belli olmadığı, muhatabın nereye gittiğinin anlaşılamadığı, “tebligatın ....’a tebliğ edildiği, 2 nolu haber kağıdının muhatabın kapısına yapıştırıldığı, en yakın komşu/kapıcı/yöneticiye haber verildiği” açıklamasına yer verildiği, ancak haber verilen kişinin kim olduğunun belirtilmediği görülmektedir. Bu haliyle muhatabın nerede olduğu en yakın komşu, kapıcı veya yöneticiye sorulup araştırılmadan ve haber verilen kişi ismi yazılmadan yapılan tebligat, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1 ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği’nin 30 ve 35. maddelerine göre usulsüzdür.

Tebligat Kanunu’nun “Tebliğ imkânsızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır” hükmü yer almaktadır. Madde bu haliyle iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki “adreste bulunmama”, diğeri ise “tebellüğden imtina”dır.

Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 30. maddesinin birinci fıkrasında; “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer bir olaya ilişkin 22/12/2004 gün, 2004/12-765 esas, 2004/730 karar sayılı kararında; beyanda bulunan komşunun açık kimliğinin tebliğ mazbatasında gösterilmediği durumda, tebliğ memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği, fakat bulamadığı hususunun belgelenmediği, yapılan işlemin tebliğ memurunun soyut beyanından ibaret kaldığı belirtilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresine yapılır. Aynı maddenin, 6099 sayılı Kanun ile eklenen 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır. Aynı Kanunun 21. maddesinde ise muhatabın adresinde bulunmaması halinde yapılacak işlemler ve bu kapsamda 21/1 maddesinde muhatabın adresten geçici olarak ayrılmış olması halinde tebligat usulü, 21/2 maddesinde ise mernis adresine tebligat usulü düzenlenmiştir. Bu yasal düzenlemeler kapsamında tebligatın öncelikle bilinen en son adrese çıkartılması, bu adreste tebliğ edilemeyerek iade edilmesi halinde ise mernis adresine çıkartılması gerekmektedir.

Somut olayda; tebligat mazbatasında, muhatabın nerede olduğu bilgisi bulunmamakta olup, haber verilen şahsın ismi de belirtilmemiştir. Şu durumda; anılan Kanun ve Yönetmelik hükümleri ile Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı uyarınca; gerekçeli kararın davalı ...’a usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek, temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan ve temyiz süresi de beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 17/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5275, Karar No: 2021/14746, Tarih: 08.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5275 E.  ,  2021/14746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

MİRASÇILAR : ... vd.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... İlçesi, ... Mahallesi, 4506 ada 1 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bozma öncesi verilen kararın bozma ile ortadan kalktığı düşünülmeksizin davalılar ..., ... ve ... yönünden yeniden hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde önceki kararın aynen uygulanmasına karar verilmesi,

2- Davalı ... yönünden ilk bozma ilamı sonrası oluşan ve 10/05/2018 tarihli kararla üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve karar kesinleşince ödenmesine karar verilen fark bedel 12.555,00 TL'nin ikinci bozma sonrası 02/03/2021 tarihli son karar ile derhal ödenmesine karar verildiği anlaşıldığından, 12.555,00-TL’ye 12/04/2014 tarihinden 02/03/2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Davalı ... kendisini vekille temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 4 numaralı bendindeki (bu davalılar yönünden) ibaresinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (83.700,00-TL’nin tapu kaydı ve veraset ilamındaki payları oranında derhal ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

b-3 numaralı bendindeki (bozma öncesi karar tarihi olan 10/05/2018) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (02/03/2021) tarihinin yazılmasına,

c- Ayrı bir bendi olarak (Davalı ... kendisini vekille temsil ettirdiğinden ...’ne göre hesaplanan 4.080,00-TL vekalet ücretinin davacı idareden alınarak adı geçen davalıya verilmesine) cümlesinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.