muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5444, Karar No: 2025/2212, Tarih: 20.02.2025

6. Kararın infazının sağlanabilmesi için en bilirkişi raporunun dava konusu taşınmazdaki irtifak alanına ilişkin koordinat ve yüzölçümü bilgilerini içerir şekilde düzenlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

7. Tespit edilen bedele 24.01.2020 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi gerekirken, faiz başlangıç tarihinin hatalı gösterilmesi yerinde değildir.

8. Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'la Değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak tespit edilen bedelin derhâl ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19003, Karar No: 2010/20746, Tarih: 23.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/19003 E.  ,  2010/20746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ..., ... ve ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2. maddesi uyarınca ayrı ayrı 120 gün adlî para, 29. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 90 gün adlî para, 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 75 gün adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, 52/2. maddesi gereğince ayrı ayrı 1.500,00 yeni Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine, diğer sanık ...'in aynı Kanun'un 86/2. maddesi uyarınca 120 gün adlî para, 35/2. maddesi gereğince 3/4 oranında indirim yapılarak 30 gün adlî para, 86/3-a. maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapılarak 45 gün adlî para, 29. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 33 gün adlî para, 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 27 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 52/2. maddesi gereğince 540,00 yeni Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine dair Çine Sulh Ceza Mahkemesinin 06/07/2006 tarihli ve 2006/61-323 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen gün ve sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının gün ve sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Hüküm tarihinden sonra 08/02/2008 tarihli ve 26781 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi 1 ve 14. fıkraları karşısında, anılan Kanun'un geçici 1. madde 2. fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. maddesi uyarınca sanıklar ..., ... ve ...'nun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinin kanun yararına bozma incelemesi sonrasında mahallinde yerine getirilebileceği düşünülerek yapılan incelemede;

1-Kayden 01/10/1990 doğumlu olup, suçun işlendiği 05/11/2005 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık ...'in üzerine atılı kasten yaralama suçunun 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 24, diğer sanıklar yönünden de 5237 sayılı Kanun'un 73. maddelerine göre uzlaşma hükümlerine bağlı bulunması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "uzlaşma" başlıklı 253. maddesi hükümlerinin öncelikle uygulanması suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmamasında,

2-Sanıklar hakkında sonuç olarak ayrı ayrı 1.500,00 ve 540,00 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmaları şeklinde hüküm kurulmuş ise de; kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibarenin bulunmaması karşısında, suçun işlendiği 05/11/2005 tarihi itibarıyla 5560 sayılı Kanun'un henüz yürürlüğe girmediği cihetle, para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddesi uyarınca beş gün adlî para cezası üzerinden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesinde,

3-Suç tarihinde yaşı küçük olan sanık ... hakkında tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/3. maddesi gereğince indirim yapılmamasında,

4-Sanık ... hakkında üzerine kasten yaralama suçundan dolayı belirlenen 120 gün adlî para cezasından 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesine göre yapılacak indirimin 86/3-a. maddesinden sonra yapılması gerektiğinin gözetilmesinde,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilip verilemeyeceğinin tartışılmamasında, sabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-2 no'lu kanun yararına bozma istemi nedeniyle yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerde, temel cezalar belirlenirken, alt sınırdan uygulama yapıldığına ilişkin bir ifadeye yer verilmeyip, “suç işleme şekli, amaç ve saikleri, suçu işledikleri yer ve zaman” şeklinde gerekçe gösterilmesi ve takdire dayanıldığının da vurgulanması karşısında, mahkemece belirlenen cezanın, uygulama maddesindeki alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkının kullanılması kapsamında değerlendirilmesi gerekeceğinden, Çine Sulh Ceza Mahkemesinin 06.07.2006 gün ve 2006/61-323 sayılı kararına yönelik 2 no'lu kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2-1,3,4 ve 5 no'lu kanun yararına bozma istemlerine gelince;

1,3,4 ve 5 no'lu kanun yararına bozma istemleri yerinde görüldüğünden, (ÇİNE) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 06.07.2006 gün ve 2006/61-323 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (b) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 23.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13682, Karar No: 2019/11298, Tarih: 30.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/13682 E.  ,  2019/11298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile davalı ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 208 ada 40 parsel sayılı taşınmazın değerinin belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmazların ... ili, ... ve ... ilçelerinde olduğu, çevrelerinin gelişmişlik durumları ve dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal incelemesi uygun olmadığı gibi, imar parseli oldukları belirtildiği halde düzenleme ortaklık payı konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların, satışına ilişkin akit tabloları Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporunda dava konusu taşınmaz üzerinde ağaçlarında bulunduğu tespit edildiği halde mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda gerekçesi açıklanmadan ağaç bedellerinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, tespit edilen bedelden acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra fark bedele 15/06/2014 tarihinden, ilk karar tarihi olan 25.02.2015 tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesine karar verilmesi gerektiği halde infazda tereddüt oluşturacak şekilde yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

4-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile davalı ... vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/717, Karar No: 2010/2236, Tarih: 19.04.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/717 E.  ,  2010/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, cezai şartın tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı yüklenici şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davaya dayanak yapılan 24.06.2002 tarihli protokol taraflar ve dava dışı arsa sahipleri ... ile ... adlarına vekilleri tarafından imzalanmıştır. Protokolün 9. maddesinde, “Taraflarca kaleme alınmış bulunan bu sözleşmeye aykırılık sebebiyle taraflar birbirlerine 20.000.000.000 TL cezai şart ödemeyi taahhüt ettiği gibi, oluşacak olacak her türlü zarar ile ilgili olarak da tazminat talep hakkı mevcuttur” düzenlemesine yer verilmiştir. Protokoldeki kararlaştırılan ceza, seçimlik ceza niteliğindedir. Ancak ceza dışındaki her türlü zararın da tazmin edileceği kabul edilmiştir. Protokolü davacı ile dava dışı iki arsa sahibinin vekilleri imzaladığına göre, yüklenici şirketin 20.000,00 TL ceza ödeme taahhüdü tüm arsa sahipleri içindir. Dava arsa sahiplerinden ... tarafından açıldığına göre, davacı protokolde kararlaştırılan seçimlik cezanın ancak 1/3 oranına isabet eden kendi payını isteyebilir. Mahkemece bu durum gözden kaçırılarak protokolde kararlaştırılan cezanın tamamının davalı şirketten tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Davacı vekili dava dilekçesinde, protokolde kararlaştırılan cezanın temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini istemiştir. Mahkemece 10.07.2002 tarihinden itibaren faiz yürütülerek tahsil kararı verilmiştir. Mahkemece faiz başlangıcı olarak kabul edilen 10.07.2002 tarihli protokol gereğince davalı yüklenici şirkete sözleşme şartlarına uygun teslim yapması için tanınan süredir. Bu süre sonunun temerrüt tarihi olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Davacı ... vekili tarafından davalı şirkete gönderilen 30.07.2003 tarihli ihtarnamede cezai şartın 7 iş günü içinde ödenmesi istenmiştir. Bu ihtarnamenin davalı şirkete tebliğ tarihi dosyada bulunmamaktadır. Ancak davalı şirket bu ihtarnameye 14.08.2003 tarihli ihtarname ile cevap verip karşı çıktığına göre, davalı şirketin 14.08.2003 tarihinde temerrüde düştüğünü kabul etmek gerekir. Faizin 14.08.2003 tarihinden başlatılması gerekirken, 10.07.2002 tarihinden başlatılması da hatalı olmuştur.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı yüklenici şirketin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentler uyarınca kararın davalı yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 19.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3659, Karar No: 2014/6622, Tarih: 24.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3659 E.  ,  2014/6622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen bozulmasına, kısmen onanmasına dair Dairemizin 09.12.2013 gün ve 15677-28951 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.24.03.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/2344, Karar No: 2016/6960, Tarih: 23.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/2344 E.  ,  2016/6960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir neden olmaksızın gerçekte sendikaya üye olması ve üyelikten istifa etmemesi ve sendikal faaliyetin engellenmesi nedeniyle feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı Yasanın 18. ve 21.maddelerine aykırı bir biçimde işverence yapılan feshin yerinde olmadığının tespitine, işe iadesine, ve 6356 sayılı yasanın 25. maddesi uyarınca 1 yıllık ücret tutarında sendikal tazminat ile boşta geçen süre ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin yanıcı ve patlayıcı bir takım kimyasalların bulunduğu tehlike arz eden bir ortam olan işyerine çakmak ile girmesi ve işyerinde devamsızlığı alışkanlık haline getirmesi nedeniyle feshedildiğini, 08.12.2014, 22.11.2014, 09.09.2014, 20.08.2014, 23.06.2014, 15.03.2014 tarihlerinde devamsızlık yaptığını, devamsızlığının ertesi gününde de işyerine çakmak ile girdiğinin tespit edildiğini iş sözleşmesinin 4857 sayılı Yasanın 25/2 maddesi uyarınca haklı ve geçerli nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işverenin davacının çakmak ile iş yerine girdiğini ve işe devamsızlığı alışkanlık haline getirdiğini beyan etmiş ise de sigara içen birinin cebinde çakmağının olması normal bir davranış biçimi olup söz konusu çakmak ile iş yerinde herhangi bir tehlike oluşturacak davranışta bulunulduğu ispatlanmadığı sürece bulundurulması ve taşınması ayrıca suç teşkil etmeyen çakmağın bizatihi taşınmasından dolayı feshin haklı nedenle icra edildiğinin savunulamayacağı, zira çakmağın bizzatihi taşınmasının ne gibi tehlike doğurduğu, iş güvenliğini ne şekilde tehlikeye düşürdüğünün davalı iş veren tarafından ispatlanamadığı, davacının 4857 sayılı Kanunun 25/II-g bendi uyarınca yasada belirtilen süreleri aşan herhangi bir devamsızlık yaptığının ibraz edilen iş yeri kayıtları ile anlaşılamaması karşısında davalı iş verenin feshin haklı nedenlere dayandığını ispatlayamadığı, bu itibarla feshin geçersiz olduğu, davacı feshin sendikal nedenlerden dolayı yapıldığını beyan ve iddia etmekte olup dosyada mevcut işçi sendikası üye kayıt fişleri ve işçi çıkış bildirgesi münderecatına, sendika yazısına, tanık anlatımlarına göre davacının 12/01/2015 tarihinde .... Sendikasına üye olduğu, iş yerinde çalışanların .... Sendikasına üye olmaya başladıkları, sendika ve bir kısım iş yeri çalışanının sendikaya üye kazandırmak amacı ile faaliyette bulundukları, davalı işverenin sendikalaşma faaliyetlerinden haberdar olup delil yaratmak amacı ile çalışanların özel eşyalarının bulunduğu masa ve dolap dahil olmak üzere eşyalarının karıştırıldığı, davacının fesih yazısında belirtilen çakmağın da bu şekilde ele geçirildiği, çalışanların e-devlet şifrelerinin istendiği, vermeyenlerin işten çıkarılmakla tehdit edildiği, sendika üyesi olan 2 işçinin iş verenin baskısı ile istifa edip 15 üyeden 3 ünün halen iş yerinde çalıştığı, 10 işçinin hizmet akitlerinin değişik nedenlerle feshedildiği, sendikalaşmaya dair süreç ile fesih tarihlerinin birbirine çok yakın tarihler olup iş verenin sendikaya üye olan işçileri yoğun şekilde işten çıkarması nedeni ile diğer işçilerin korkmaları nedeni ile bir anda sendikaya üye olma olgusunun kesildiği, bu itibarla feshin sendikal nedenlerle yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden, işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarına dayanan fesih, her şeyden önce, iş sözleşmesinin işçi tarafından ihlal edilmesini şart koşmaktadır. Bu itibarla, önce işçiye somut olarak hangi sözleşmesel yükümlülüğün yüklendiği belirlenmesi, daha sonra işçinin, hangi davranışı ile somut sözleşme yükümlülüğünü ihlal ettiğinin eksiksiz olarak tespit edilmesi gerekir. Şüphesiz, işçinin iş sözleşmesinin ihlalinin işverene derhal feshetme hakkını verecek ağırlıkta olup olmadığı da bu bağlamda incelenmelidir. Daha sonra ise, işçinin isteseydi yükümlülüğünü somut olarak ihlal etmekten kaçınabilip kaçınamayacağının belirlenmesi gerekir. İşçinin somut olarak tespit edilmiş sözleşme ihlali nedeniyle işverenin işletmesel menfaatlerinin zarar görmüş olması şarttır.

İşçinin yükümlülüklerinin kapsamı bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile yasal düzenlemelerde belirlenmiştir. İşçinin kusurlu olarak (kasten veya ihmalle) sebebiyet verdiği sözleşme ihlalleri, sözleşmenin feshi açısından önem kazanır. Geçerli fesih sebebinden bahsedilebilmesi için, işçinin sözleşmesel yükümlülüklerini mutlaka kasıtlı ihlal etmesi şart değildir. Göstermesi gereken özen yükümlülüğünün ihlal edilerek ihmali davranış ile ihlali yeterlidir. Buna karşılık, işçinin kusuruna dayanmayan davranışları, kural olarak işverene işçinin davranışlarına dayanarak sözleşmeyi feshetme hakkı vermez. Kusurun derecesi, iş sözleşmesinin feshinden sonra iş ilişkisinin arz edebileceği olumsuzluklara ilişkin yapılan tahminî teşhislerde ve menfaatlerin tartılıp dengelenmesinde rol oynayacaktır.