muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6255, Karar No: 2013/10636, Tarih: 23.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6255 E.  ,  2013/10636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 10/05/1985 - 10/06/1985 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 10.05.1985 ile 10.06.1985 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında; resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması, salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma bildirilen dönem bordroları, tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken işverenler tarafından Kuruma bildirilen komşu işyerleri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1745423 sicil numaralı Erzurum sulama kanalı inşaatı işyerinde 10.05.1985 tarihinde tarihinde işe alındığını gösteren işe giriş bildirgesinin 14.12.1989 tarihinde kurum kayıtlarına intikal ettiği,işe giriş bildirgesinin işveren sıfatıyla ... tarafından imzalanmış olduğu,SGK nun 26.09.2011 tarihli yazısında işyerinin 11.05.1983 yılında kanun kapsamına alındığı,...'a ait işyeri tarafından dönem bordrosu verilmediğinin tespit edildiğinin bildirildiği,davacı tanıklarının davacının inşaattaki çalışmaları konusunda görgüye dayalı bilgi sahibi olmadığı görülmektedir.

Hizmet tespiti davaları kamu düzenine ilişkin olup mahkemece resen araştırılmalıdır. Davacı adına işe giriş bildirgesi verildiği,sigorta sicil kartında 10.05.1985 tarihinin başlangıç tarihi olarak gösterildiği anlaşılmaktadır. Davacı,17.08.2011 tarihli dilekçesinde bahse konu sulama kanalı işinin DSİ tarafından çalıştığı müteahhit ...'a verildiğini belirtmiştir. DSİ ne müzekkere yazılarak, davacının ve başkaların bu işte çalıştığına ilişkin bir kayıt bulunup bulunmadığının sorulması ile çalışanların bildirilmesi durumunda ifadelerine başvurulması, zabıta marifetiyle işyerine yakın yerde çalışanların ve işverenlerin araştırılarak tespit edilmesi durumunda beyanlarının alınması,işe giriş bildirgesi aslı üzerinde görülen idari para cezası kesilmesine ilişkin evrak ve hizmet cetvelinin celbi ile gerek görüldüğü taktirde işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı yönünde imza incelemesi yaptırılması ve toplanan delillerle hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24715, Karar No: 2017/30287, Tarih: 20.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/24715 E.  ,  2017/30287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı iş yerinde şoför olarak çalışırken, iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak hafta tatili ücreti talebinin reddi ve diğer taleplerin kabulüne ilişkin olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili kanuni süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacı mal dağıtım şoförü olarak çalışmış olup, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 08.00-20.00 saatleri arası 1,5 saat ara ile haftada 18 saat fazla mesai yaptığının kabulüyle talep konusu fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Davacı tanklarından ... “Şoförler olarak sabah saat 08:00'de şirkette oluyorduk Genellikle davacı ilçelere çalıştığı için yaz aylarında bir kere yükleme yapıp dağıttıktan sonra saat 12:00 13:00 gibi gelip ikinci yükleme yapıldıktan sonra gece saat 21 - 22 veya 19:00'da geliyordu. İşin durumuna göre değişiyordu. Bunun ortalaması 21-22:00 gibiydi. Kış aylarında genellikle 3 günde bir ilçelere gidilirdi ve ilçelerden dönüş saat 15:30 - 16:00 civarında gelinip, normalde servis beklenildiğinden 18'de işten ayrılıyorduk. Bazen de kış dönemi Cüneyt Bey ile konuşup daha erken ayrıldığımız oluyordu. Yaz dönemi Nisan Mayıs gibi başlar, Ekim sonu gibi sona ererdi. “ şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu beyan karşısında Mahkemece davacının fazla mesai ücreti hesaplanırken bu tanık beyanı dikkate alınarak çalışma saatleri yaz ve kış dönemi olarak ayrı ayrı belirlenmelidir. Hatalı bilirkişi raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7128, Karar No: 2017/3208, Tarih: 27.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/7128 E.  ,  2017/3208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyizin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kurulan hükme özgülenmiştir.

Yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nun 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 5.2.2015 tarihinde temyiz eden sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 27.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4614, Karar No: 2018/14882, Tarih: 13.11.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/4614 E.  ,  2018/14882 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ...'un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/2 ve 106/1-2.cümle maddeleri gereğince 6 ay hapis ve 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair İzmir 14. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/12/2013 tarihli ve 2013/550 esas, 2013/1020 sayılı kararının Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 23/01/2018 tarihli ve 2017/6730 esas ve 2018/616 sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, sanık müdafiinin yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin İzmir (Kapatılan) 14. Sulh Ceza Mahkemesinin 10/04/2018 tarihli ve 2013/550 esas, 2013/1020 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair mercii İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/04/2018 tarihli ve 2018/433 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/06/2018 gün ve 54494 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, müşteki ... .... (...) kararın kesinleşmesinden evvel 22/01/2018 tarihinde sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçmesi ve sanığın da şikâyetten vazgeçmeyi kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 73/4-6 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK'nın 131/1. maddesinde, “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır." hükmüne yer verildiği,

Aynı Kanun'un 73. maddesinin 4. fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükümleri düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasında da, “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı yada soruşturma yada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." hükmü yer almaktadır.

5271 sayılı CMK'nın "Hükümlü lehine yargılamanın yenilenmesi nedenleri" başlıklı 311. maddesinin (e) bendinde; “Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa” hükmüne yer verilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın "Hükümlü lehine yargılamanın yenilenmesi nedenleri" başlıklı 311. maddesinin (e) bendinde; “Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunlar yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olursa” hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yargılamanın yenilenmesi konusunun ele alındığı 11.03.2014 tarih ve 2012/3-909 esas ve 2014/121 karar sayılı kararında; “Yeni olay ya da delilin yargılamanın yenilenmesi sebebi olması için aynı zamanda "önemli" de olması gerekmektedir. Diğer bir ifade ile yeni deliller ve olaylar ortaya konulduklarında tek başlarına ya da önceden sunulan delillerle birlikte değerlendirildiğinde sanığın beraatini veya daha hafif bir ceza uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmalıdır.

Yargılanmanın yenilenmesi talebinin kabule şayan olup olmadığı konusunda şekil şartının yerine getirilmesi yeterli olmayıp, ikame olunan olay ve delillerin önceden ileri sürülmeyen ve tamamen yeni nitelik taşıyan yapıda olması ve tek başına veya diğer deliller birlikte incelendiğinde hükümlü lehine değerlendirmeye ve önceki hükmü değiştirmeye mahkemeyi yönlendirecek ciddiyette bulunması gerekmektedir. Bu özelliği taşımayan iddialarla, sırf şekli unsurların yeterliliğinden bahisle yargılamanın yenilenmesinde delil toplamaya ya da bu safha aşılarak duruşmalı incelemeye yönelmek kanun koyucunun amacıyla ve olağanüstü kanun yolu olan yargılamanın yenilenmesinin yapısıyla uyuşmamaktadır. Diğer bir ifade ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabul edilebilmesi için kesin hükümden dönülmesini gerektirecek, duruşma açılmasını haklı ve gerekli kılıcak ciddiyette yeni delil ve olayların ortaya konulması zorunludur.” görüşlerine yer verilmiştir.

Yargılamanın yenilenmesi kurumu kesin hükme karşı öngörülen olağanüstü yasayolları arasında yer aldığından, bu yola başvurulabilmesi için ortaya konulan gerekçelerin, yeniden yargılamaya başlanmasını gerektirecek nitelik, önem ve ciddiyete sahip olması gerekmektedir.

Yargılamanın yenilenmesi kurumu kesin hükme karşı öngörülen olağanüstü yasayolları arasında yer aldığından, bu yola başvurulabilmesi için ortaya konulan gerekçelerin, yeniden yargılamaya başlanmasını gerektirecek nitelik, önem ve ciddiyete sahip olması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından verilen hapis cezaları, Dairemizin 23/01/2018 tarih, 2017/6730 E., 2018/616 K. sayılı ilamıyla kesinleşmiştir. Sanık müdafii, İzmir Kapatılan 14. Sulh Ceza Mahkemesi’ne, 10/04/2018 havale tarihli dilekçeyle sanık ve katılan arasında imzalanmış bir de tanığın olduğu, 22/01/2018 tarihli şikayetten vazgeçme dilekçesi ve 02/04/2018 tarihli vazgeçmeyi kabul dilekçesi ibraz etmiştir. Bu vazgeçme bildirimi adli bir makama yapılmamıştır. Sanık müdafii hükmün kesinleşme tarihi olan 23/01/2018 tarihinden yaklaşık 2,5 ay sonra bu dilekçeyi mahkemeye ibraz ederek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuştur. İzmir Kapatılan 14. Sulh Ceza Mahkemesi 10/04/2018 tarih, 2013/550 E., 2013/1020 K. Sayılı kararıyla şikayetten vazgeçme bildiriminin yetkili makama yapılmadığı, dilekçenin hükümlerin kesinleşme tarihinden sonra mahkemeye ibraz edildiği, yargılamanın yenilenmesi şartları gerçekleşmediğinden yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar vermiştir. İtiraz mercii de bu talebin reddine yönelik itirazın reddine karar vermiştir.

Katılan tarafından hükmün kesinleşme tarihinden bir gün önce imzalandığı iddia edilen şikayetten vazgeçme bildirimi herhangi bir mahkemeye yapılmayıp, hakim tarafından yapılmış bir kimlik tespiti ve havalesi de bulunmamaktadır. Bu şekilde yapılan bir şikayetten vazgeçme bildiriminin hukuken geçerliliği bulunmamaktadır. Üstelik katılan tarafından imzalandığı iddia edilen vazgeçme dilekçesi kesinleşme tarihinden yaklaşık 2,5 ay sonra sanık müdafii tarafından mahkemesine bildirilmiştir.

Bu nedenlerle, bu şekildeki bir vazgeçme bildirimi, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabul edilebilmesi için kesin hükümden dönülmesini gerektirecek, yeni delil niteliğinde değildir. Buna göre, söz konusu itirazın reddine ilişkin kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 13/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6948, Karar No: 2011/17836, Tarih: 29.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/6948 E.  ,  2011/17836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 18.02.2010 tarih ve 2006/600-2010/91 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait Tekirdağ Marmara Ereğlisi’nde bulunan LNG terminaline ait tüm taşınır ve taşınmaz varlıkların Makine Kırılması ve Yangın All Risks sigortası ile davalıya sigortalı olduğunu, tesislerin gaz yakıtı buharlaştırıcı sisteminin boru denetiminin 04/04/1995 tarihinde hasara uğradığını, hasar bedelinin müvekkiline ödendiğini, aynı sistemde 04/11/1997 tarihinde tekrar hasar oluştuğunu, rizikonun davalıya bildirilmesi üzerine eksper tayin edildiğini, eksper raporunda hasarın boru denetimini imal eden Desa firmasınca garanti kapsamında tamir edilmesinin gerektiğinin rapor edildiğini, üretici firma ile İTÜ’den arızanın üretimden kaynaklanmadığına dair rapor alındığını, davalı tarafından müracaata rağmen ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 123.625 USD, İTÜ’den alınan rapor değeri olan 57.500.000 TL ve üretici firmaya ödenen test ve işçilik gideri 62.100.000 TL’nin faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın imalat hatasından kaynaklandığını, davacının talep ettiği hasarla ilgili belgelerin üst reasörde olduğunu, müvekkili nezdinde hasara ilişkin belge bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizce verilen bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacı sigortalının poliçe kapsamında gerçekleştiği saptanan zararının belirlenen tutarda temerrüt tarihinden itibaren tazmininin gerektiği, poliçe kapsamı dışında olduğu görüşü benimsenen diğer giderlere yönelik istemin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 33.378,75 USD hasar bedelinin 21/11/1997 temerrüt tarihinden itibaren 3095 sayılı kanunun 4/a maddesi uyarınca %10 oranını aşmamak üzere yabancı para alacağına uygulanan faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Karar, davacı ve davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1.Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Ancak, mahkemece davalı yararına (11.446,36) TL. nisbi ücreti vekalete karar verilmek gerekirken (1.234,00) TL. nisbi ücreti vekalete hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de; kanuna aykırı olan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasının gerektirmediğinden, kararın HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte gösterilen sebeple davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının dördüncü bendinde yer alan “…..hesaplanan 1.234,00-TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine” ifadesinin “…..karardan çıkartılarak yerine hesaplanan 11.646,36-TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine” ibaresinin eklenmesine kararın düzeltilmiş bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 29.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9823, Karar No: 2017/779, Tarih: 16.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/9823 E.  ,  2017/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez)

HÜKÜM : Mahkumiyet (iki kez), temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7993, Karar No: 2022/14100, Tarih: 06.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/7993 E.  ,  2022/14100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde; 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22525, Karar No: 2022/7947, Tarih: 20.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22525 E.  ,  2022/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun müştekiye yönelik hırsızlık suçundan neticeten 4660 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezasının CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 4660 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 4660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından ".. sonuç olarak 4660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkarılarak yerine ".... suça sürüklenen çocuğun cezasının 4660 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresi yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.