muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2192, Karar No: 2023/4456, Tarih: 26.04.2023

2.İlk Derece Mahkemesince, bozma sonrası dinlenen tanıkların bir kısmının çalışmayı doğruladığı, bir kısmının doğrulamadığı, bir kısmının da çalışmayı hatırlamadığını belirttiği, vergi kayıtlarının ikmal edildiği ne var ki, yapılan bildirimler ile yapılması gereken bildirim karşılaştırmasının yapılmadığı yine bu kapsamda işyerinin işçi çalıştırma kapasitesinin belirlenmediği benzer davaları bulunan şahısların bir kısmının beyanlarına başvurulmadığı anlaşılmıştır.

3. O halde İlk Derece Mahkemesince, iş yeri vergi kayıtları nazarında çalıştırılması gereken işçi sayısı ile yapılan bildirimlerin karşılaştırması yapılmalı, davacı gibi kasiyerlik yaptığını iddia eden veya iş yerinde kasiyer olarak çalışan başka kişilerin olup olmadığı bir önceki bozma ilamında belirtilen benzer dava dosyaları da gözetilerek araştırılmalı, yine bir önceki benzer dava dosyaları dışında aynı denetmen raporuna istinaden açılmış dava dosyaları bulunup bulunmadığı araştırılmalı, davası bulunup da mahkemece dinlenilmemiş şahıslara ulaşılarak beyanlarına başvurulmalı böylelikle uyuşmazlık konusu husus hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29404, Karar No: 2014/14952, Tarih: 16.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29404 E.  ,  2014/14952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/240340

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2010

NUMARASI : 2008/318 (E) ve 2010/83 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- 2003 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde engel sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK'nun 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

2- 5237 sayılı TCK'nun 51/7. maddesinde "hükümlünün deneme süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hâkimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin" belirtilmesi karşısında; mahkemece "denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde sanığın ertelenen cezasının tamamen infaz kurumunda çektirilmesine" karar verilerek infazı kısıtlayacak şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4433, Karar No: 2021/3986, Tarih: 22.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/4433 E.  ,  2021/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16.05.2019 tarih ve 2018/1017 E. - 2019/383 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından duruşmalı, davalı vekili tarafından duruşmasız olarak istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 20.04.2021 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Atıksu Arıtma Tesisi Çamursuzlaştırma Ünitesi'ne ait Alfa Laval marka iki adet dekantörün periyodik bakımlarının yapılması için dava dışı Alfa şirketine gönderilmek üzere davalıya teslim edildiğini, davalı ... tarafından taşınan makinelerin normal işletme şartlarında oluşmayacak şekilde nakliye esnasında hasarlandığını, bu hasar ve kırık parçaların Alfa şirketinde yaptırıldığını, davalının TTK m. 875 uyarınca hasardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, şimdilik 61.550,74 TL'nin 29/04/2014 tarihinden itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu dekantörün parçalarının takılması, sökülmesi ve nakliyesinin teknik bilgi gerektirdiğini, davacı tarafın malı teslim ederken taşıma sırasında malın zarar görmemesi için yeterli koruyucu ambalajlama yapmadığını, ambalajlamadan kaynaklanan zarardan göndericinin sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu dekantörün parçalarının takılması, sökülmesi ve nakliyesinin teknik bilgi gerektirdiğini, davacı tarafın malı teslim ederken taşıma sırasında malın zarar görmemesi için yeterli koruyucu ambalajlama yapmadığını, ambalajlamadan kaynaklanan zarardan göndericinin sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davacı tarafın, 1,5 ton ağırlığındaki yükün, ancak forklift veya vinç yardımı ile yüklenip boşaltılacağını bildiği halde, gerekli olan yükleme, boşaltma ve taşıma koşullarına uygun ambalaj yapmadan makineleri kargo şirketine teslim ettiği, hasarın oluşumunda %25 oranında tali kusurlu olduğu, davalı tarafın ise makinelerin taşımaya uygun ambalajı olmadığını gördüğü ve bildiği halde taşıma işleminden kaçınmadığı, makinelerin ilk yüklemede vinç ile hasar verilmeden yüklendiğini bilen davalının ileriki aşamalarda makineyi birkaç defa gelişigüzel indirme, bindirme, taşıma yaparak son teslimat yerinde makineyi iyi koruyamaması sebebiyle hasarın oluşumunda %75 oranında asli kusurlu olduğu, onarıma ilişkin fatura bedeli olan 20.418,64 EURO karşılığı 61.550,74 TL'nin esas alınması gerektiği, bu tutar üzerinden davacının %25 oranındaki kusuruna isabet eden tutar düşüldükten sonra davalının %75 oranındaki kusuruna isabet eden 46.163,05 TL maddi tazminat bakımından davanın kısmen kabulüne, hükmolunan tazminata fatura bedelinin ödeme tarihi olan 29.04.2014 tarihinden itibaren değişen oranlarda işleyecek avans faizi uygulanmasına, davacının fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, TTK'nın 862/1 maddesi gereğince eşyanın niteliği, kararlaştırılan taşıma dikkate alındığında, ambalaj yapılmasını gerektiriyorsa gönderenin eşyayı ziya ve hasardan koruyacak ve taşıyıcıya zarar vermeyecek şekilde ambalajlamak zorunda olmasına, somut olayda, kargo taşımasının gereği olarak toplanan eşyaların toplama merkezine götürülüp burada indirilerek daha büyük kamyon veya tır aracına yükleneceğini bilmesi gerekmesine rağmen taşınmak üzere ayrıştırılan makine parçalarının altına palet, üst kısmına vinç kancası takma yeri olacak şekilde ambalajlanmadığı ve ambalajın yeterli olmadığının mahkemece alınan tüm raporlarda kabul edilmiş bulunmasına ve taşınan emtianın bilinen ağırlığı itibariyle sınırlı sorumluluk kapsamında kalmasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.363,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22.04.2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, yurt içinde karayoluyla eşya taşınması sırasında eşyada meydana gelen hasarın davalı taşıyandan tahsili istemine ilişkindir.

2- Mahkemenin önceki kararında, hasarın eşyanın yetersiz ambalajlamadan kaynaklandığı ve bu nedenle taşıyıcının sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine dair kararı Dairemizin 26.06.2018 tarih ve 2016/11546 E. - 2018/4795 K. sayılı kararı ile yükleme ve ambalajlama başlangıçta davacı tarafa ait olsa bile, eşyanın davalı tarafından başka bir kamyona aktarma yapıldığı için davalının yükleme ve ambalajlama hatasına dayanamayacağı, ayrıca ambalaj yetersiz olsa bile taşıyıcının uyarma yükümlülüğünün bulunduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

3- Mahkemece bozma sonrasında alınan bilirkişi raporunda, davacı taşıtanın düzgün ambalaj yapmadan malı davalıya teslimi nedeniyle %25, davalının ise sonraki araca gelişi güzel boşaltma ve yükleme yapması, eşyayı düzgün taşıyamaması nedeniyle %75 oranında sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve karar Daire çoğunluğu tarafından onanmıştır.

4- 6102 sayılı TTK’nın 863.maddesi uyarınca, aksi sözleşme veya durumun gereğinden anlaşılmadıkça, taşıma güvenliğine uygun olarak yani eşyanın sarsılmadan adresine ulaşmasını sağlamak için istifleme, yükleme ve boşaltma sorumluluğu taşıtana, eşyayı işletme güvenliğine uygun ve sağlam bir şekilde adresine taşıma yükümlülüğü ise taşıyana bırakılmıştır.

5- Her ne kadar TTK 858 ve 862.maddeleri uyarınca ambalajdan kaynaklı hasarlardan kural olarak taşıtan sorumlu ise de, somut olayda taşınan eşya büyük ve ağır makine (iki adet detantör) olduğundan ambalaja konulacak mallardan olmayıp, açıkta taşınması gereken eşyalardandır. Kastedilen sandık ile destekleme/koyma, eşyanın istiflenmesine ilişkindir. Davacı, makineleri vinç yardımıyla davalıya ait araca hassas şekilde yüklemiş ve istiflemiş olup makineler bir sonraki kamyona kadar sağlam bir şekilde taşınmıştır. Davalı taşıyıcı yolculuk sırasında bir kamyondan diğer kamyona aktarma yapması nedeniyle hasarın ortaya çıktığı taşımaya ilişkin yükleme ve istiflemeyi kendisi yapmış olup, taşıma sırasında meydana gelen hasarın tamamından davalı taşıyanın sorumlu tutulması gerekir iken, davacı tarafa %25 kusur verilmesi ve buna göre tazminata hüküm olunması doğru olmamıştır. Bu nedenle, davanın kısmen reddine dair mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, mahkeme kararının onanmasına dair Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/5752, Karar No: 2016/14734, Tarih: 14.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/5752 E.  ,  2016/14734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 12.01.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 35.639,16 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, 35.639,16 TL 'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/63, Karar No: 2011/204, Tarih: 20.04.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/8-63 E.  ,  2011/204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/11/2010

Taraflar arasındaki “Tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Van Asliye 2.Hukuk Mahkemesinin davanın kabulüne dair verilen 8.10.2009 gün ve 396-428 sayılı kararın incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 8.Hukuk Dairesinin 24.6.2010 gün ve 411-3432 sayılı ilamı ile;

“...Davacı dava dilekçesinde; mevkii ve sınırlarını açıklandığı yaklaşık 630 m2 yüzölçümlü ev ve arsa vasıflı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında kadastro harici bırakıldığını, 50 yılı aşkın zilyetliği bulunduğunu açıklayarak adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, 03.07.2007 ve 12.07.2007 günlü cevap dilekçelerinde; dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan dere yatağı niteliğinde yerlerden olduğunu, davacının 8 yıl önce dereyi doldurmak suretiyle taşınmazı kullanmaya başladığını, bu tür yerlerin zilyetlikle edinilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı Bostaniçi Belediye Başkanlığına yöntemine uygun bir biçimde dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Dahili davalı DSİ Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde; davanın yasal süresi içinde açılmadığını, yerin Çomar deresi içinde kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, teknik bilirkişi Yaşar Özler'in dosyaya sunduğu 29.07.2008 tarihli rapor ve krokisinde A harfi ile işaretli 471.21 m2 yüzölçümlü taşınmaz bölümü bakımından davanın kabulü ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Dava kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Mahkemece, kazanma koşulları ve süresinin davacı yararına oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Uyuşmazlık konusu taşınmazın teknik bilirkişi Y... Ö....'in hükme esas alınan 29.07.2008 tarihli rapor ve krokisi ile 11.05.2009 havale tarihli ek raporuna göre 742 sayılı tapulama parseli kapsamında kalan bir yer olduğu anlaşılmıştır. Sözü edilen parsel 7.8.1976 tarihinde yapılan tapulama çalışmaları sırasında Aralık 1953 tarih 84 sıra nolu tapu kaydına dayalı olarak R...K...adına tespit edilmiş, tapulama tutanağının kesinleşmesi ile adına tapu kaydı oluşmuştur. 16.03.1981 tarihinde sulama kanalı nedeniyle DSİ Genel Müdürlüğü tarafından yapılan kamulaştırma ve ifraz sonucu 742 sayılı parsel iki parçaya ayrılmış, 1381 sayılı parsel kanal olarak DSİ adına tapuya bağlanmıştır. 1382 sayılı parsel ise kayıt maliki Reşit Kaçmaz adına işlem görmüştür. Daha sonra 30.06.1993 tarihinde tapuda yapılan satış ve devirle 1382 sayılı parsel S... A...a intikal etmiştir. 21.11.1994 tarihinde belediyece yapılan imar uygulaması sonucu 1382 sayılı parsel tescili istenen ve tapulama harici olduğu iddia edilen taşınmaz bölümü yine teknik bilirkişi Y... Ö...'in 11.05.2009 havale tarihli ek raporuna göre 1382 sayılı parsel kapsamında olduğu belirlenmiştir. İmar uygulama sonucu anılan parsel .....ila 2088 sayılı parsellere (36 adet parsele) ayrılmıştır. Dosya arasında bulunan imar paftasına göre parseller arasında yollar ayrılmış ve dava konusu yapılan yer 2053 ve 2058 sayılı imar parsellerinin güney ve batısında yol niteliğinde bırakıldığı saptanmıştır. 1382 sayılı parselin ifrazı sonucu oluşan imar parselleri bir bütün olarak düşünüldüğünde tescili istenen yerin diğer parsellerin yolla bağlantısını sağlayan ve yol niteliğinde bulunan bir yer olduğu açıkça görülmektedir. Van Kadastro Müdürlüğünün 14.06.2007 gün ve 1933 sayılı karşılık yazılarında; "... Bostaniçi beldesinde bahsi geçen yerde herhangi bir tapulama harici yerin bulunmadığı yapılan araştırmalar neticesinde saptandığı" bildirilmiştir.

Saptanan bu somut ve hukuki olgular ile, tescili istenen taşınmazın 1976 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında tapulama harici bırakılan bir yer olmadığı saptanmıştır. Tapulama harici bırakılmayan, tapu kaydı kapsamında kalan sonradan kamulaştırma ve imar uygulamasına göre bir yerin paftada yol olarak bırakılması tapulama harici bırakıldığı anlamına gelmez. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16 ve 3194 sayılı İmar Kanununun ilgili hükümler gereğince yollar paftasında gösterilmekle yetinilir. İmar parselleri arasında kalan yolların aktif yol olarak kullanıldığının kabulü gerekir. Bu tür yerlerin kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilmesi mümkün bulunmamaktadır. O halde davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü gerekir...”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN : Davalı Hazine vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, sınırları bildirilen çekişme konusu taşınmazın kadastro sırasında tescil harici bırakıldığını, taşınmazın babasının zilyet ve tasarrufunda iken sağlığında kendisine taksimle   zilyetliğini devrettiğini, babasının ekli zilyetliği ile zilyetlik süresinin kadastrodan 20 yıl öncesine dayandığını, üzerine ev inşa ettiğini, taşınmaza çekişmesiz, aralıksız, malik sıfatıyla zilyet ettiğini, taşınmazın kadastro harici bırakılmasını gerektirir bir neden bulunmadığını ileri sürüp, tescil isteğinde bulunmuştur.