muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/37658, Karar No: 2017/9033, Tarih: 18.09.2017

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendine göre “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” da yasaktır.

Alıcı ortam olan denizlerin korunması ile ilgili düzenlemelere gelince;

Anılan Yönetmeliğin “Denizlerle İlgili Kirletme Yasakları” kenar başlıklı 23. maddesinde özetle; 6. maddede bahsedilen kirletici etkileri doğuran her türlü deniz ve kıyı suyu kullanımı ile boşaltımlar tamamen yasaklanmış veya izne bağlanmıştır. Hiç kimse gerekli izni almadıkça denizlere yasaklanmış veya izne tabi kılınmış maddeleri atamaz ve boşaltamaz. Gemilerden çöp, petrol ve petrol türevleri ile bunlarla bulaşık sintine suları, kirli balast suları, slaç, slop, yağ ve benzeri katı ve sıvı atıklar ile her türlü kargo artık ve atıklarının boşaltılması yasaktır. Öte yandan gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı, tüm gemiler için Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşmenin (Marpol 73/78) Ek-IV hükümlerine tabidir. Hassas alan niteliğindeki koy ve körfezlerde, gemide arıtma cihazı olsa dahi gemilerden evsel nitelikli atıksu boşaltımı yapılamaz. Yüzme ve rekreasyon amacıyla kullanılan kıyı sularının kirlenmesinin önlenmesi için sahillerin kum bandı üzerinde veya burayı etkileyecek yakınlıkta inşa edilen fosseptiklerin sızdırmasız olması ve oluşan atıksuyun arıtma tesisi ya da kanalizasyon sistemine verilmesi gereklidir. Hafriyat artıkları, moloz, arıtma ve proses artığı çamurlar ve benzeri atıkların bertaraf amacıyla deniz ve kıyı sularına boşaltımı yasaktır.

Yukarıda belirtildiği üzere denizlere deşarj izni bazı durumlarda atıksuyun arıtılmış olması koşuluna bağlanmıştır. Öte yandan atıksuyun arıtılmış su olduğunun kabul edilebilmesi için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesinde belirtilen 16 sektör bakımından Yönetmeliğin ekindeki tabloda gruplar halinde öngörülen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, dolayısıyla deşarj edilme koşulunun gerçekleştiğinden bahsedilemez.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

16/03/2009 tarihi saat 05:40 sıralarında sanığın kullanmış olduğu DİNÇER-7 adlı teknenin trol ile balık avcılığı yaptığı, Sahil Güvenlik Komutanlığı ekiplerince tespit edildiği, fark edilip tespit edildiğini anlayan sanığın tekne üzerine bağlı halatlarını kesmek sureti ile takımlarını denize bıraktığı ve denizin kirlenmesine sebebiyet verdiği iddiasıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açıldığı anlaşılmıştır.

III - Yargılamaya Konu Olay:

16/03/2009 tarihi saat 05:40 sıralarında sanığın kullanmış olduğu DİNÇER-7 adlı teknenin trol ile balık avcılığı yaptığı, Sahil Güvenlik Komutanlığı ekiplerince tespit edildiği, fark edilip tespit edildiğini anlayan sanığın tekne üzerine bağlı halatlarını kesmek sureti ile takımlarını denize bıraktığı ve denizin kirlenmesine sebebiyet verdiği iddiasıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açıldığı anlaşılmıştır.

Gerekçeli karar başlığında suç tarihi, 16.03.2009 yerine 01.04.2009 olarak gösterilmiş ise de, bu hususun mahallinde giderilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Dosya kapsamında temin edilmiş herhangi bir bilirkişi raporu bulunmamaktadır.

Bu suretle, dosyanın, üniversitelerin su ürünleri, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdi edilerek, trol takımının alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı yönünden, yukarıda (II) nolu kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak nitelikte bir rapor alınması gerektiği ve kirlenmenin tespit edilmesi halinde eylemin çevrenin kasten kirletilmesi suçunu oluşturacağı gözetilmeden, eksik inceleme ve kanuni olmayan gerekçeyle hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

IV – Sonuç ve Karar:

Açıklanan gerekçelerle katılan İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18.09.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7231, Karar No: 2023/8106, Tarih: 02.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7231 E.  ,  2023/8106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/260 Esas, 2023/347 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Her ne kadar mahkemelerce yetkisizlik kararı verilmiş ise de kısıtlı adayının yaşadığı belirtilen yerlerde kolluk araştırması yapılmadığı ve kısıtlı adayının yerleşim yerinin tespit edilmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle nerede ikamet ettiğinin tespit edilebilmesi için kolluk vasıtasıyla, dosyada mevcut bütün adreslerde araştırma yaptırıldıktan ve kısıtlı adayının ikamet adresi tespit edildikten sonra yargı yeri belirlenmesi amacıyla dosyanın gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2194, Karar No: 2020/419, Tarih: 10.02.2020

**6. Ceza Dairesi         2019/2194 E.  ,  2020/419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hükümlü ... hakkında 16.03.2007 ve 14.05.2007 tarihli iddianameler ile yakınan ...'ya yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davasına istinaden yapılan yargılama sonucunda; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2007 tarihli ve 2007/122 esas, 2007/614 karar sayılı kararı ile hükümlünün 5237 sayılı TCK'nin 142/1-b, 143. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası, 151/1. maddesi gereğince de 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlü savunmanının temyizi üzerine bahse konu kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.03.2009 tarih 2008/6954 esas, 2009/4985 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği; hükümlünün 10.07.2014 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebini içeren dilekçesi üzerine, İnegöl 1. Asliye Ceza mahkemesinin 18.07.2014 tarih 2007/122 esas 2007/164 karar sayılı ek kararı ile talebin reddine karar verildiği, hükümülünün itirazı üzerine, İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 04.08.2014 tarih, 2014/309 D.İş sayılı kararı ile "Müşteki ...'nın soruşturma aşamasında aracını 06/02/2007 tarihinde park ettiğini, ertesi günü stepnesinin çalındığını farkettiğini söylediği, mahkemede ise 11/05/2007 tarihli duruşmada yine bu ifadesini tekrar etmekle birlikte, bir gece evvel baktığında stepnesinin yerinde olduğunu, ertesi günü çalınmış olduğunu farkettiğini belirttiği, hükümlünün bu soruşturmaya ilişkin olarak ... kimliği ile sorguya sevki sonucu İnegöl Sulh Ceza Mahkemesince 25/01/2007 tarihinde 2007/10 sorgu sayılı evrak ile tutuklandığı ve yargılama sona erinceye kadar tutukluluk halinin devamına karar verildiği ve yine hükümle birlikte tutukluluk halinin devamına karar verildiği, bu durumda müşteki ...'ya karşı müştekinin yargılama aşamasındaki açık ifadesi karşısında üzerine atılı suçu işleyip işlemediği hususunda şüphe oluştuğu" gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmesi üzerine, İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından dosyanın yargılamanın yenilenmesi yönünden ele alınmak suretiyle duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu; "Yeniden beyanlarına başvurulan müşteki ...'nın aracının stepne lastiklerinin çalındığını öğrendiği gün polise giderek ifade verdiğini, 07/02/2007 günü aracının stepne lastiklerinin yerinde olmadığını gördüğünü, daha önce stepne lastiklerini ne zaman kontrol ettiğini hatırlamadığını, stepne lastiklerinin kamyonet tipi aracının altında bulunduğunu belirttiği, özellikle stepne lastiğinin kamyonun altında bulunması da dikkate alındığında, bagaj yahut bagaj kapağına asılı vaziyette olmayan ve sıklıkla kullanılmadığı için varlığının/yokluğunun pek hissedilmediği, aracın altında bulunan stepne lastiğinin her gün yada düzenli aralıklarla kontrol edilmesi olağan bir uygulama olmadığından müştekinin mahkemedeki son beyanlarına itibar edildiği gerekçesiyle hükümlünün üzerine atılı hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nin 142/1-b, 143, 53. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası ile, mala zarar verme suçundan da eylemine uyan TCK'nin 151/1, 53

. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis cezası ile, mala zarar verme suçundan da eylemine uyan TCK'nin 151/1, 53. maddeleri gereğince 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Mahkemece duruşma sonunda; yargılamanın yenilenmesi talebinin yerinde olmadığı kanaatine varılması halinde yargılama öncesi kararın değiştirilmesine yer olmadığına, önceki kararın “Tasdikine”, aksi durumda ise önceki kararın ortadan kalktığını belirterek yeni bir karar vermesi gerektiğinin anlaşılması karşısında; yapılan yargılama sonucunda hükümlünün, 'yargılamanın yenilenmesi' talebinin yerinde olmadığı tespit edildiği halde yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi ile CMK'nin 323/1. maddesi uyarınca, önceki hükmün onaylanmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde yeni bir hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 10.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6437, Karar No: 2023/1922, Tarih: 04.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/6437 E.  ,  2023/1922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2022 tarihli ve 2022/261 E., 2022/469 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.10.2022 tarihli ve 2022/261 E., 2022/469 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (b- f) bentleri neticeten 2 yıl 9 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.)

2. Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2022 tarihli ve 2022/261 E., 2022/469 Karar sayılı ek kararı ile sanıklar müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiş, 22.10.2022 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen ek kararı sanıklar müdafiinin 11.11.2022 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle mahkemece 14.11.2022 tarihli ek kararıyla süresinden sonra olması nedeniyle temyiz istemi reddolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği;ek kararın hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanıklar müdafiinin yokluğunda verilip 22.10.2022 tarihinde tebliğ edilen ek karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 11.11.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.11.2022 tarihli ve ve 2022/261 E., 2022/469 Karar sayılı ek kararında sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4404, Karar No: 2023/14962, Tarih: 05.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/4404 E.  ,  2023/14962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/963 E. 2016/221 K.

SUÇ : Silahla Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi ve 53 üncü maddesinin uygulanması suretiyle cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2015/963 Esas, 2016/221 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Sadece müştekilerin beyanına göre verilmiş bir karar olduğuna,

2. Silahın ele geçmediğine,

3. Lehine olan hükümlerin uygulanmadığına,

4. Gerekçe gösterilmeden hükmün açıklanmasının geriye bırakılması uygulanmadığına,

5.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Sadece müştekilerin beyanına göre verilmiş bir karar olduğuna,

2. Silahın ele geçmediğine,

3. Lehine olan hükümlerin uygulanmadığına,

4. Gerekçe gösterilmeden hükmün açıklanmasının geriye bırakılması uygulanmadığına,

5.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Anayasanın 141, 5271 sayılı Kanun'un 34, 230, 289 uncu maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, mevcut delillerin irdelenmesi ve kanıtlarla sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği,bu itibarla, mağdur ...'nin soruşturma aşmasında alınan beyanında, "..., eline bir bıçak aldı ve hepinizi bu gece doğrarım diyerek tehditte bulundu" şeklinde beyanda bulunmasına karşın, Mahkemede alınan beyanında " ... masa üzerindeki bıçağı aldı bana doğrultarak seni deşerim, dedi. Bana bıçakla saldırmadı bu sözü sadece bana dedi kızlarıma söylemedi," dediği; mağdur ...'nin soruşturma aşamasında alınan beyanında "annem ...'ın boynuna doğru bıçağı tutarak seni keserim doğrarım" dediğini beyan ettiği, mağdur ...'nun soruşturma aşmasında alınan beyanında "annem araya girince babam eline bir bıçak aldı ve sizi keserim diye tehditte bulundu" şeklinde beyanda bulunduğu, Mahkemede ise "sizi öldürürüm gibi şeyler söylediğini hatırlıyorum olay sırasında eline bıçakta almıştı fakat bıçak aldıktan sonra bize yönelik tehdit içerikli söz söylediğini hatırlamıyorum" şeklinde beyanda bulunması karşısında mağdur beyanları arasındaki çelişki giderilip hangi beyana hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanmadan gerekçesiz hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2015/963 Esas, 2016/221 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1432, Karar No: 2020/5827, Tarih: 10.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1432 E.  ,  2020/5827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında; TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ile sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'un sorumlusu olduğu liman işletmesindeki hurdanın taşınması işini, sanık ...'ın sahibi olduğu taşeron nakliye firmasının yaptığı, ölenin ise bu nakliye firmasına ait çekicinin şöförü olarak görev yaptığı, araca hurda yüklenmesinden sonra branda çekmek için aracın üstüne çıkan ölenin dengesini kaybederek aşağı düşmesi neticesinde hayatını kaybettiği olayda, asli kusurlu olan sanık ... ve tali kusurlu olan sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin cezanın az olduğuna ilişkin ve sair, sanık ... müdafinin ise sanığın kusurunun olmadığına ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün A fıkrasının 3 nolu bendi çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi, yine hükmün B fıkrasının 3 nolu bendi çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi yollamasıyla 50/1-a.maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.