muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22641, Karar No: 2015/31348, Tarih: 26.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/22641 E.  ,  2015/31348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/190409

MAHKEMESİ : Bakırköy 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2012

NUMARASI : 2007/2101 (E) ve 2012/449 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanık hakkında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- İddianameye konu edilmeyen ve yargılamanın konusunu teşkil etmeyen adli emanetin 2010/10876 sırasında kayıtlı Vural Kılıç adına düzenlenmiş sürücü belgesinin Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2007/322 Esas sayılı dosyasına gönderilmesi gerekirken dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesinde yasaya aykırılık bulunması,

2- 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; adli emanetin 2010/10876 sırasında kayıtlı belgelerle ilgili kısım çıkarılarak yerine “belgelerin Gebze Ağır Ceza Mahkemesi 2007/322 Esas sayılı dosyasına gönderilmesine” cümlesi eklenmesi ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmekle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3486, Karar No: 2022/807, Tarih: 16.02.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/3486 E.  ,  2022/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki müdahiller... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı şirketin ekonomik durgunluktan etkilendiğini ileri sürerek, İİK'nun 285. ve TTK'nun 286. maddeleri hükümleri gereği konkordato geçici mühleti verilmesini ve konkordatonun tasdikini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı şirketin konkordato tasdik talebinin kabulü ile konkordatonun tasdikine dair verilen kararın, birkısım alacaklılar vekillerinin istinaf başvurusu, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından, konkordato projesi anlamındaki eşitlik kuralının mutlak eşitlik olarak anlaşılmaması gerektiği, alacaklılar tarafından kabul gören proje doğrultusunda kurulan hükmün hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, esastan reddedilmiştir.

Kararı, birkısım alacaklılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

Dava, İİK’nın 285. vd. maddeleri uyarınca geçici ve kesin mühlet kararları verilmesi ve konkordato projesinin tasdiki istemine ilişkindir.

Konkordato, borçlarını vadesi geldiği halde ödeyemeyen veya vadesinde ödeyememe tehlikesi altında bulunan herhangi bir borçlunun, vade verilmek veya tenzilat yapılmak suretiyle borçlarını ödeyebilmek veya muhtemel bir iflastan kurtulmak için başvurabileceği kendine özgü bir cebri icra kurumudur. Konkordatoda amaç, elinde olmayan nedenlerle işleri iyi gitmeyen, mali durumu bozulmuş olan ve borçlarını ödeyip faaliyetlerini devam ettirmek isteyen dürüst borçluyu koruyarak mali durumunun iyileşmesini sağlamak ve alacaklıların, borçlunun muhtemel bir iflasına nazaran, daha fazla ölçüde alacaklarına kavuşma olanağı yaratmaktır. Konkordato ile alacaklılar, alacaklarının bir kısmından vazgeçerler ve/veya borçluya, ödeme konusunda belirli bir vade tanırlar. Bu durumdaki bir borçlunun iflas etmesi, faaliyetlerinin tümüyle sona ermesine ve alacaklıların alacaklarını büyük oranda tahsil edememelerine neden olur. İçinde bulunduğu mali koşullara göre borçluya borçlarını belirli bir oran veya vadeyle ödeme imkanı verilmesi hem borçlu bakımından ve hem de alacaklılar bakımından olumlu sonuçlar doğurur. Alacaklılar arasında eşitlik esasına dayalı bir ödeme sağlanır ve borçlu iktisadi faaliyetlerine devam eder. Böylece borçlu, piyasadaki varlığını sürdürürken, piyasadaki istikrar ve istihdam imkanları da korunmuş olur.

Konkordato süreci alacaklılar arasında eşitlik ilkesine dayalı olarak (İİK’nın 308/h maddesindeki rehinli alacaklının durumu ayrık tutulmak suretiyle) yürütülür. Konkordatoda alacaklılar arasında herhangi bir ayrım yapılmaksızın benzer durumda bulunan bütün alacaklıları kapsayan adil ve dengeli bir ödeme planının ortaya konulması gerekmektedir.

Konkordato süreci alacaklılar arasında eşitlik ilkesine dayalı olarak (İİK’nın 308/h maddesindeki rehinli alacaklının durumu ayrık tutulmak suretiyle) yürütülür. Konkordatoda alacaklılar arasında herhangi bir ayrım yapılmaksızın benzer durumda bulunan bütün alacaklıları kapsayan adil ve dengeli bir ödeme planının ortaya konulması gerekmektedir.

İİK'nın 305. maddesinde hükme bağlanan konkordato koşullarının kümülatif olarak bir arada bulunması halinde mahkeme konkordatoyu tasdik edecektir. Mahkemenin bu aşamada geniş bir takdir yetkisi bulunmaktadır ve tasdik yargılamasında re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Mahkeme, tasdik yargılamasında konkordato projesini kontrol edecek, konkordato sürecinde yapılması gereken işlemlerin zamanında ve kanuna uygun olarak yapılıp yapılmadığını denetleyecektir. Şekli inceleme kapsamında yapacağı en önemli tespit, komiserin süresi içinde dosyayı kendisine teslim edip etmediğidir. İçerik olarak dikkatle araştırması gereken husus ise, borçlunun alacaklılar arasında dengeyi koruyup korumadığıdır. (Öztek S./Budak A.C./ Yücel M.T./Kale S./Yeşilova B., Yeni Konkordato Hukuku, 2. Baskı, Ankara 2019, s. 539.)

Az yukarıda açıklandığı üzere, konkordatoda, alacaklılar arasında mutlak eşitliğin sağlanması şart olmayıp, dengeli ve adil bir ödeme planı ortaya konulması, alacaklıların da buna göre tatmin edilmesinin sağlanması amaçlanmaktadır. Somut olayda, kabul edenler ile kabul etmeyen alacaklılar arasında ayrım yaratacak şekilde proje hazırlamak suretiyle konkordatoda temel ilke olan eşitlik ilkesine aykırı davranılması yerinde olmamıştır. Ayrıca hüküm fıkrası incelendiğinde; HMK’nın 297. maddesinde belirtilen, açık ve anlaşılır hüküm kurma ve infaz edilebilirlik ilkeleri de dikkate alınmaksızın belirsiz ve soyut ifadelerle hüküm kurulması da doğru bulunmamıştır.

Bu durumda mahkemece, İİK’nın 305/son maddesi uyarınca projeyi yetersiz bulan mahkemenin yapılacak değişiklik ile projenin eşitlik ilkesine uygun hale getirilmesini sağlayabileceğine ilişkin düzenleme de dikkate alınarak, re’sen revize proje tanzimi yoluna gidilip, tanzim edilecek yeni ve eşitlik kuralına uygun projenin oylamaya sunularak alacaklıların yasal çoğunluğuyla kabul edilmesi suretiyle gereğinin ifası gerekirken, mevcut projenin tasdiki ve 6100 sayılı HMK'nın 297 maddesine aykırı şekilde infazı kabil olmayan hüküm kurulması doğru olmamış, istinaf mahkemesinin başvurunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 10.03.2021 tarih ve 2020/837 Esas, 2021/303 Karar sayılı kararın kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 16.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/179, Karar No: 2023/949, Tarih: 08.02.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/179 E.  ,  2023/949 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesiyle Muğla 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre yerinde görülmeyen Muğla 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.11.2022 tarihli ve 2022/653 Esas, 2022/566 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17076, Karar No: 2017/9588, Tarih: 22.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/17076 E.  ,  2017/9588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesilen aylığın kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava; 5510 sayılı Yasa'nın 56/2.fıkrası uyarınca davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının tespit edilmesi nedeni ile ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile kesilen yetim aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; davacı ...'ın eşi ...’tan 18/10/2004 tarihinde boşandığı, 18/02/2004 tarihinde vefat eden babasından dolayı yetim aylığı aldığı, tarafından düzenlenen 14/04/2010 tarih ve 2010/93 sayılı rapora göre davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşadıklarının tespit edildiği, bu rapora dayanılarak davacının aylığının kesilerek, Kurumca 22/10/2008-21/06/2009 süresinde ödenen aylıklar ve işlemiş faizinin borç çıkarıldığı, davacının eşinin 14/02/2013 te Filiz adlı bir bayanla evlendiği, 03/04/2014 te ondan da boşandığı, anlaşılmıştır.

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda haksahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

.../...

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda haksahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

.../...

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; 14/04/2010 tarih ve 2010/93 sayılı denetmen raporuna göre; ...'ın, ayrıldığı eşi ...'ın ikamet adresi olan ve şikayet dilekçesinde birlikte yaşadıkları ihbar edilen adres olan, ... adresinde çevreden yapılan soruşturmada, bu kişilerin 34 numaralı evin ikinci katında ikamet ettikleri, ...'ın taksicilik yaptığı bilgisinin komşuları tarafından beyan edildiği, bu adreste davacı ve oğlu .... ile karşılaşıldığı, davacının) beyanında kendisinin 1 yıldır bu adreste iki oglu ile birlikte ikamet ettigini beyan ettiği,. ....gelindiğini ve eşi ile birlikte yaşayıp yaşamadığı konusunda tespit yapılmak için gelindiğinin belirtilmesi üzerine, kendisinin bu evde ikamet etmediğini, ... ikamet ettiğini, büyük oğlunun askerde olduğunu, küçük oğlunun rahatsız ololması nedeniyle tespit sırısında adreste bulunduğunu beyan ettiği, davacının.... ki ikamet adresi olan, ... adresinde yapılan tespitte, adreste isminin ...olduğunu beyan eden kişinin ikamet ettiği, adreste davacının ikamet etmediğinin tespit edildiği, denetmence davacı ... ve ...'ın boşanmalarına rağmen, gerçekte fiili birlikteliğe hiç ara vermediklerinin tespit edildiği, görülmüştür.

... tarafından tanzim edilen raporun içeriği, davacının 2007-2010 arası adresi olan “... “ adresinde oturmadığının denetmence tespit edilmesi, 10/02/2011’den sonraki son adresi olan “...” adresinde oturmadığının polis tutanağıyla tespit edilmesi, davacının eşinden ayrı bir yerde yaşadığını ortaya koyamaması, denetim sırasında eşinin adresinde görülmesi ile tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacı ve eşinin boşandıktan sonra birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

.../...

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22/11/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/908, Karar No: 2019/3231, Tarih: 08.07.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/908 E.  ,  2019/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak ile ilgili yapılan icra takibine itirazın iptâli talebine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Davacı davasında, davalının mimarı ...'nin e-mail ile gönderdiği ölçüler üzerine davalıya traverten küpeşte, traverten merdiven imalâtı, balıksırtı işçiliği ve white pearl eşikler yapıp davalının villasında sigortalı çalışan ...'ye imza karşılığında teslim ettiklerini ancak imalâtın fatura bedelinin ödenmediğini, yaptıkları icra takibine de itiraz ettiğini belirterek davalının takibe itirazının iptâline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı savunmasında, davacı ile ticari ilişkisinin bulunmadığını, gönderilen faturaya noterden çekilen ihtarla itiraz ettiklerini, iddia edilen mal tesliminin yapılmadığını, teslimin yapıldığı belirtilen ...'un çalışanı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı tarafından davalıya 18.06.2013 tarihli 8.956,20 TL bedelli fatura düzenlenip gönderilmiş ise de davalının faturaya, irsaliyeye, fatura içeriğine, yasal süre olan 8 gün içerisinde itiraz ettiği ve noter aracılığı ile ihtarname gönderdiği, davalıya gönderilen irsaliye ve fatura da teslim alan bölümünde alanın veya borçlunun açık adının ve imzasının bulunmadığı, buna göre yapılan tebliğ ve teslim işleminin yasaya uygun şekilde yapılmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davalı tarafça akdi ilişki inkâr edilmiş olup alacağın miktarı itibariyle akdî ilişkinin varlığının yazılı delil ile ispatı gerekmekte ise de dosyaya sunulan ve

davalının gönderdiği anlaşılan 01.08.2013 tarihli e-mail iletisi ile taraflar arasında davalı iş sahibinin evinde yapılacak tadilat işi ile ilgili eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu anlaşılmaktadır. Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarında akdi ilişkinin varlığı halinde, kapsamının yazılı belge dışında diğer deliller ve tanık beyanları ile de kanıtlanabileceği kabul edilmektedir. Bu durumda davacının tanıkları dinlenmek suretiyle sözleşme kapsamının belirlenip mahallinde konusunda uzman bilirkişi ile keşif yapılıp gerçekleştirilen imalâtın yapıldığı yıl piyasa fiyatlarıyla bedellerinin hesaplattırılıp kanıtlanacak ödemelerin mahsubu ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 37,20 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 6502 sayılı Kanun'un 73. maddesi gereğince tüketici mahkemeleri nezdinde tüketiciler, tüketici örgütleri ve Bakanlıkça açılacak davalar her türlü harçtan muaf olduğundan davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, ödediği temyiz peşin ve Yargıtay başvurma harçlarının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2899, Karar No: 2014/3852, Tarih: 27.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2899 E.  ,  2014/3852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/828-2014/80

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, tanzim tarihi bulunmayan ve 15/05/2013 boşaltma vaadini taşıyan adi, yazılı olarak düzenlenmiş tahliye taahhütnamesine dayalı olarak, davalı hakkında başlatmış olduğu 13/06/2013 günlü icra takibi ile gönderilen tahliye emrine, davalı tarafından itiraz edilmesi üzerine, icra mahkemesine başvurarak, haksız itirazın kaldırılmasını ve kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili icra takibine vaki itirazında taahhütnamede tanzim tarihinin bulunmadığını, taahhütnamedeki tarihler ile oynandığını ve tarihin değiştirildiğini, kira akdi tanzim edilirken taahhütnamenin aynı tarihde düzenlendiğini, geçerli bir taahhüde dayalı takip bulunmadığını beyan etmiş, itiraz içeriğini yargılamada tekrar ederek davanın reddini savunmuştur.

Davacının icra takibine dayanak yaptığı tahliye taahhüdü noterlikçe tanzim veya tasdik edilmiş değildir. Borçlu tahliye taahhüdündeki tarihlere itiraz etmiştir.

İİK.nun 275.maddesi ve 04/12/1957 tarihli 11/26 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince alacaklının imzası ikrar olunsa bile, tarihi inkar edilen tahliye taahhüdüne dayanarak itirazın kaldırılmasını isteyemeyeceği ve uyuşmazlığın hallinin yargılamayı gerektirdiği dikkate alınarak istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi isabetsiz olmuştur.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.