muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6343, Karar No: 2019/4858, Tarih: 26.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/6343 E.  ,  2019/4858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil-tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili ile davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 26.09.2019 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat... geldi, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı ... vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, davalı ile ortak mirasbırakan babaları ...’nin 289 ada 92 parsel sayılı taşınmazda yer alan 1, 5 ve 6 numaralı bağımsız bölümlerini dava dışı mirasçılarından ..., ... ve ...’yı ara malik olarak kullanarak, 643 ada 121 parsel sayılı taşınmazdaki payını ise doğrudan davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, kat karşılığı inşaat sözleşmesi neticesinde payına karşılık davalıya 121 parsel sayılı taşınmazdaki 11 ve 23 numaralı bağımsız bölümlerin verildiğini, satışların muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payları oranında tapu iptali ve tescil, mümkün olmazsa tenkis istemişlerdir.

Davalı, taşınmazların bedelleri ödenerek satın alındığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle 121 parsel sayılı taşınmazda yer alan 11 ve 23 numaralı bağımsız bölümler yönünden davanın kabulüne, diğer taşınmazlar bakımından ise muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, tenkis istemi ise hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle reddedilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, mirasbırakan ...'nin 28.05.1990 tarihinde 289 ada 92 parsel sayılı taşınmazdaki 6 numaralı bağımsız bölümü dava dışı oğlu ...'ya, 1 numaralı bağımsız bölümü dava dışı kızı...'ya, 5 numaralı bağımsız bölümü ise dava dışı oğlu...'e satış suretiyle devrettiği, ...'nın 6 numaralı bağımsız bölümü 21.08.2000 tarihinde, ...'nın 1 numaralı bağımsız bölümü 17.05.2012 tarihinde, ...'in ise 5 numaralı bağımsız bölümü 03.02.1995 tarihinde davalı ...'e satış yoluyla devrettikleri, 1924 doğumlu mirasbırakanın 30.07.2000 tarihinde öldüğü, geriye mirasçıları olarak davanın taraflarıyla dava dışı .... ile 31.05.2013 tarihinde ölen eşi ...'in kaldığı, temyiz aşamasında davacılardan ...’nın 30.04.2018 tarihli dilekçesi ile davasından feragat ettiği sabittir.

Mirasbırakan tarafından 17.07.1984 tarihinde doğrudan davalıya muvazaalı satışla devredildiği iddia edilen çekişme konusu 643 ada 121 parsel sayılı taşınmaza ilişkin resmi satış senedi ile taşınmazda kat irtifakı kurulması sonucu mirasbırakandan satın aldığı paya karşılık davalı adına tescil edilen bağımsız bölümlere dair kayıtların dosya içerisinde yer almadığı görülmektedir.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün, diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de, Ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı hususlarının araştırılmasında ve satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, öncelikle dava konusu 643 ada 121 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının devirleri gösterir şekilde tüm tedavülleri ile birlikte (geldi ve gittisiyle) dosya içerisine getirtilmesi, tanıkların yukarıda belirtilen ilkeler de gözetilerek yeniden dinlenmesi, mirasbırakan ile taraflar arasındaki beşeri ilişkilerin saptanması, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek mirasbırakanın gerçek niyetinin duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi, diğer taraftan davacılardan ...’nın temyiz aşamasında davasından feragati konusunda da Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun 11.04.1940 gün ve 70 sayılı ve Hukuk Genel Kurulu'nun 21.11.1981 gün ve 1981/2-551 sayılı kararları uyarınca bir hüküm kurulması gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Tarafların yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince temyiz eden taraflardan gelen davacılar vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin diğer temyiz eden davalıdan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14980, Karar No: 2012/3138, Tarih: 29.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/14980 E.  ,  2012/3138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... İşletme Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 18/11/2004 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tazmini istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların murisinin davacı şirkette İdari ve Mali İşler Genel Müdür Yardımcısı olarak görev yaptığını, taşıma işinin verildiği .... Ltd. Şti.'ne ait aracın yaptığı kazada bir şirket çalışanının vefat ettiğini, ölenin yakınları tarafından açılan davada kendilerinin % 25, ... Ltd. Şti'nin ise % 75 oranlarında kusurlu bulunduğunu, hükmedilen tazminat miktarını ödediklerini ve diğer davalının kusuruna düşen miktarın rücuan tahsiline yönelik çabalarının sonuçsuz kaldığını, zira; bu süreçte ... Ltd. Şti'nin ortaklar arasındaki anlaşmazlığı gerekçe göstererek taşıma işinin ... Ltd. Şti'ne devrini istedikleri, davalıların murisinin hiç bir teminat almaksızın devri kabul ettiği, bu şirket ile daha sonraki yıllarda taşıma işini alan ... Tur Ltd. Şti'nin yöneticilerinin aynı kişiler olduğunu, murisin muvazaalı devre onay vererek alacağın tahsilini engellediğini, alacağın tahsili için hiç bir işlem yapmadığını, kendisine ve yeğenine ait araçları bu şirketlerin bünyesinde çalıştırarak şirket yöneticileri ile işbirliği içinde olduğunu beyan ederek davalıların murisinin haksız eylemi sonucu rücuan tahsili mümkün olmayan alacağın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, murislerinin bir kusurunun olmadığını, öldüğü için bütün suçun murise yüklendiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın rücuan tazminat istemine ilişkin olduğu kabul edilerek, davalıların ... Ltd. Şti'nin ortağı ve yöneticisi olmadıkları, tüzel kişiliği devam eden şirketin borcundan davalıların sorumlu olmadığı şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından ve özellikle dava dilekçesinden, davacının isteminin davalıların murisinin haksız eylemleri sonucu ve taşıma işini yürüten şirketlerle menfaat ilişkisi kurarak alacağın dava dışı ... Ltd. Şti'nden tahsilinin sonuçsuz kalması nedeniyle oluşan

zararın tazmini istemi olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece dava konusu olaya uygun olmayan, davalıların dava dışı ... Ltd. Şti'nin ortakları veya yöneticisi olmadıkları şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

zararın tazmini istemi olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece dava konusu olaya uygun olmayan, davalıların dava dışı ... Ltd. Şti'nin ortakları veya yöneticisi olmadıkları şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5801, Karar No: 2015/16220, Tarih: 08.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5801 E.  ,  2015/16220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 18.12.2014

No : 2014/1355-2014/1465

Dava, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece; Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin 33’üncü maddesinde yer alan “Bir Danimarka veya Türk vatandaşı ya da geriye kalan hak sahiplerinin, özellikle Türk mevzuatına göre tamamlanan prim veya sigorta süreleri dikkate alındığında, bir aylığa hak kazanma koşullarını yerine getirmediği takdirde, ilgili kimsenin Danimarka mevzuatına göre tamamladığı ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi ikamet sürelerinin gerekli miktarı, Türk mevzuatına göre geçirilmiş prim ve sigorta süreleri gibi dikkate alınır, ancak söz konusu prim ve sigorta süreleri ile anılan ikamet süreleri çakışmamalıdır.” hükmü gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ne var ki; anılan hüküm sigortalı sürelerin aylığı yetmemesi durumunda ikamet sürelerinin de sigortalı sürelerle çakışmaması koşuluyla aylıkta nazara alınabileceğine ilişkin bir düzenleme olup, Türkiye Cumhuriyeti ile Danimarka Krallığı arasındaki Sosyal Güvenlik Sözleşmesi'nde, Danimarka ülkesinde çalışmaya başlanılan veya Danimarka Emeklilik Sigorta Rejimine tabi olunan ilk tarihin Türkiye'de sigorta sigorta başlangıcı sayılması gerektiğine dair herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle; davacının sigorta başlangıç tarihinin 3201 sayılı Kanunun 5'inci maddesine göre Türkiye'deki sigorta başlangıç tarihiniden borçlanılan süre kadar geriye gidilmek suretiyle belirlenmesi gereği nazara alınmaksızın eksik inceleme ve değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3111, Karar No: 2012/5914, Tarih: 21.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/3111 E.  ,  2012/5914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İpoteğin, 2981 Sayılı İmar Kanunu gereğince; imar uygulaması sonucu oluştuğu, tarafların özgür iradesiyle düzenlenmiş ipotek akit tablosunun bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda İİK'nun 148 ve sonraki maddelerinde öngörülen nitelikte bir hukuki ilişkinin varlığından söz edilemeyeceği için olayda İİK'nun 153/2. maddesinin uygulanması mümkün bulunmamaktadır.

O halde mahkemece, ihtilafın çözümü yargılamayı gerektirdiğinden istemin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8492, Karar No: 2021/1005, Tarih: 14.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/8492 E.  ,  2021/1005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, dava konusu seyyar görev tazminatı talebinin reddine dair verilen karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli ilamı ile bozulmuştur.Dairemizin belirtilen bozma ilamına Mahkemece, davacının ... İl Tarım Müdürlüğünde görev yapmakta oluşu, gidilen yerlerin tamamının davacının görev yaptığı ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde olması, davacının da bu yerlere Kurumunca sağlanan taşıt araçlarıyla gidip, yine Kurumunca sağlanan araçla geri gelmesi karşısında gidilen yerlerin tamamı; Harcırah Kanunun 3/g maddesi ile 27.11.2014 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Harcırah Kanunu Genel Tebliğinin 3.bendine göre "memuriyet mahalli" olduğu gerekçesi ile direnilmiştir. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanunun 40. maddesi ile eklenen, olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli bozma ilamı ORTADAN KALDIRILARAK, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/892, Karar No: 2015/5757, Tarih: 07.05.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/892 E.  ,  2015/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

236 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında hesaplama hatası yapıldığı kabul edilerek kadastro komisyonu kararı ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 41. maddesi gereğince Güvenli Köyü çalışma alanında davalı adına tapuda kayıtlı bulunan 236 parsel sayılı 14.750 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın yüzölçümü 45.249,53 metrekare olarak düzeltilmiştir. Davacı ... temsilcisi yapılan düzeltme işleminin hatalı olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, Kadastro Müdürlüğü tarafından yapılan düzeltme işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın sınırında kuru dere ve mera vasıflı taşınmazlar olduğu, 3402 sayılı Kanun'un 41. maddesinin uygulamasına dair yönetmeliğin 15. maddesine göre bu nitelikteki taşınmazlardaki sınırlandırma hatalarının düzeltilemeyeceği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; Mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 41. maddesi uyarınca yapılan düzeltme işleminin iptali isteğine ilişkindir. Anılan hükme göre, "Kadastroları kesinleşmiş taşınmaz mallarda, vasıf ve mülkiyet değişikliği dışında kalan ölçü, tersimat ve hesaplamalardan doğan fenni hatalar, ilgilinin müraacatı veya Kadastro Müdürlüğünce re'sen düzeltilir.” Somut olayda, dava konusu taşınmazda yüzölçümü hatası yapıldığı gerekçesiyle, Kadastro Müdürlüğünce düzeltme yapılmıştır. Mahallinde yapılan keşif, bilirkişi raporu, taşınmazın kadastro tespit tutanağı ve düzeltme evrakından kadastro paftasının zemine uyum sağladığı, sınırlandırma ve ölçü hatasının olmadığı, parselin yüzölçümünün planimetre ile 44.750 metrekare hesaplanmış olduğu, fen klasörü, askı ilanı ve tapu kütüğü üzerine ise 14.750 metrekare olarak yazıldığı, taşınmazın geometrik durumu değiştirilmeden yeniden sayısal olarak yapılan hesap sonucu parselin gerçek yüzölçümünün 45.249,53 metrekare hesaplandığı ve taşınmazın gerçek yüzölçümünün bu olduğu, böylece 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 41. maddesine göre taşınmazın yüzölçümünde yapılan düzeltmenin doğru olduğu anlaşılmaktadır. 3402 sayılı Kanun'un 41.maddesinin uygulamasına dair yönetmeliğin 15. maddesinde; ''Orman, mera, kamu taşınmazları, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki genişletmeye elverişli yerlere sınırı olan taşınmazlar ile kadastrosu ya da kadastro sonrası sınırları hükmen belirlenerek kesinleşmiş olan parsellerdeki sınırlandırma hatası

düzeltilemez. Mahkeme hükmü kapsamı dışında kalan hatalar bu yönetmelik hükümlerince ve ilgili mevzuatına göre düzeltilir”, hükmü mevcut ise de bu düzenlemenin sınırlandırma hatalarına ilişkin olduğunun, somut olayda ise dosya kapsamına göre sınırlandırma hatasının değil, hesap ve yazım hatasının bulunduğunun, taşınmazın yalnızca meraya komşu olmasının düzeltme işleminin iptali için bir gerekçe olamayacağının kabulü gerekir. Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9417, Karar No: 2020/14459, Tarih: 07.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/9417 E.  ,  2020/14459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sanığın kanalizasyon borusunu yerinden sökmek sureti ile zarar verdiği, katılan kuruma tarafından savcılığa hitaben yazılan 27.04.2015 tarihli müzekkere cevabı yazısında, kırık olan kanalizasyon borusundan akan atık suyun, yağmur suyu kanalına akmakta olduğu ve aynı gün içerisinde borunun tamir edildiği belirtildiği, tanık ...’in 09.07.2015 tarihli duruşmada, sanığın kırmış olduğu kanalizasyon borusundan gelen su evimizin önüne akmaktadır, şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmakla; kamu malına zarar verme suçunu işlediği sabit olan sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18759, Karar No: 2015/2203, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2013/18759 E.  ,  2015/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.