muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2499, Karar No: 2014/10103, Tarih: 21.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2499 E.  ,  2014/10103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanıklar ... ve ...'in tapuda sanık ... adına kayıtlı olan Bolu Merkez Aşağısoku Mahallesi Mezarlık Mevkiinde bulunan 1257 parsel sayılı arsa üzerinde apartman inşaatına başladıkları, inşaat devam ederken Kasım 2008'de katılan ... ile noterde gayri menkul satış vaadi sözleşmesi yaparak 2. kat 3 numaralı daireyi 70.000 TL bedelle satıp karşılığında teminat olarak 25.000 TL ve 50.000 TL bedelli senet verdikleri, sanıkların bir süre sonra borçlarına karşılık olarak söz konusu arsayı üzerindeki inşaatla birlikte 02/02/2009 tarihinde sanıklar ... ile ...'a devrettikleri, sanıklar ... ve ...'ın katılan ,ile sanıklar ... ve Kemalettin arasında yapılan satış vaadi sözleşmesini tanımadıklarını söyleyerek katılandan evi boşaltmasını

istediklerinin anlaşıldığı olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık hukuki mahiyette olup suçun unsurları itibariyle oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10902, Karar No: 2012/11158, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10902 E.  ,  2012/11158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya ait aracın alkollü olan sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada ölen kişiler için davacının aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olarak ödediği destek tazminatının rücuan tahsili amacı ile başlatılan icra takibine davalı itiraz ettiğinden, itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; kazanın münhasıran sürücünün alkollü olmasının etkisi ile meydana gelmiş olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kazanın salt alkolün etkisi ile meydana gelmediğine dair görüşün hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/31, Karar No: 2014/998, Tarih: 17.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/31 E.  ,  2014/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :04.06.2012

Numarası :2012/10-150

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat N..D..T.. ile davalı-k.davacı vekili Avukat S..K.. B.. geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dosyada asıl davalar eser sözleşmesinden kaynaklanan imalât ve ihzarat ile cezai şart alacağının yüklenici kooperatiften tahsili; karşı davalar ise, taşerona yapılan avans ödemelerinin iadesi, eksik ve kusurlu imalatların üçüncü kişilere tamamlatılma bedeli ile yüklenici ile arsa sahibi arasındaki sözleşmeye göre arsa sahiplerine ödenen gecikme tazminatının taşerondan tahsili istemlerine ilişkin olup; mahkemece asıl dosyada yüklenici tarafından açılan davanın kabulüne, iş sahibi kooperatif tarafından açılan karşı davanın reddine; birleşen davada ise, yüklenici tarafından açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 08.06.1995 tarihli sözleşmenin 4. maddesinde, taşeronun iş bedelinin Bayındırlık ve İskan Bakanlığı birim fiyatlarına %5 eklenmesi suretiyle belirleneceğinin; 6. maddesinde, işin teslim süresi içerisinde iş sahibi kooperatifin iş bedelinin %95'ine tekabül eden kısmı ödemekle yükümlü olduğunun; 9. maddesinde, taşerona sözleşmede gösterilen formüle göre fiyat farkı verileceği ancak ayrıca malzeme fiyat farkı verilmeyeceğinin;14. maddesinde, tarafların akdi yükümlülüklerini yerine getirmeleri halinde sözleşmenin tek taraflı olarak feshedilemeyeceği, aksi halde karşı tarafa inşaat nihai maliyetinin %10'u oranında tazminat ödemesinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır.

İşin devamı sırasında taraflar tekrar bir araya gelerek 09.11.2000 tarihli ek sözleşmeyi imzalamışlardır. Anılan ek sözleşmenin başlığında bu sözleşmenin 08.06.1995 tarihli asıl sözleşmenin eki niteliğinde olduğu, bu sözleşmede düzenleme bulunmayan hallerde asıl sözleşme hükümlerinin uygulanmaya devam edileceği, yüklenici kooperatif ile arsa sahipleri arasındaki sözleşmeye eklenen ek düzenlemeler kapsamında arsa sahiplerine verilecek 31 adet bağımsız bölümün 31.12.2000, kooperatife teslim edilecek 31 adet dairenin ise 30.06.2001 tarihlerinde teslim edileceğinin kararlaştırıldığı, yüklenici tarafından arsa sahiplerine teslimi gereken 31 adet bağımsız bölümün eksik işler bedelinin 100.000,00 TL olduğu, bu bedelin yüklenici kooperatif tarafından taşerona ödeneceğinin ifade edildiği görülmektedir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshedildiği ihtilafsızdır. Bu durumda, mahkemece uyuşmazlığın kesin hesabın çıkarılması suretiyle çözümlenmesi yoluna gidilmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. İhtilaf, kesin hesabın hangi kurallar çerçevesinde çıkarılacağı noktasında toplanmaktadır. Bu durumda da, taraflar arasındaki asıl ve ek sözleşmelerin niteliklerinin belirlenmesi zorunludur.

Taraflar arasında imzalanan 08.06.1995 tarihli sözleşme; davacı-karşı davalının taşeron, davalı-karşı davacının ise yüklenici olduğu birim fiyat esaslı eser sözleşmesidir. Ancak, bu sözleşme 09.11.2000 tarihli ek sözleşme ile nitelik değiştirmiştir. Esasen, kesin hesabın çıkarılması sırasında ortaya çıkan uyuşmazlık da ek sözleşmenin niteliğinin tespitinden kaynaklanmaktadır. Ek sözleşmede taraflar, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereği yüklenici tarafından arsa sahiplerine teslim edilecek 31 adet bağımsız bölümün eksik işlerinin bedelini 100.000,00 TL olarak belirlemişlerdir. Sözleşmenin, arsa sahiplerine isabet eden bağımsız bölümlerinin ikmâli açısından götürü bedelli eser sözleşmesi niteliğine dönüştüğü, ancak arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi kapsamında yükleniciye isabet eden bağımsız bölümler bakımından herhangi bir değişikliğe gidilmediği, birim fiyatlı eser sözleşmesi olma özelliğini devam ettirdiği anlaşılmaktadır.

Dosyada mevcut bilirkişi raporlarında, ek sözleşme ile getirilen düzenlemelerin iş bedelinin hesabında birim fiyat esasından vazgeçildiği ve götürü ücretle iş bedelinin belirlendiği şeklinde kabul edilmesinden sonra, iki alternatif sunulmuş; birinci alternatifte ek sözleşmede götürü bedelin kabul edilmiş olmasına rağmen birim fiyatlarla hakedişlerin ödenmesine devam edilmiş olmasının ek sözleşmenin bu hükmünün örtülü olarak kaldırıldığı; ikinci alternatifte ise, iş bedelinin götürü olarak kararlaştırıldığından yüklenici tarafından taşerona fazla ödeme yapıldığı şeklinde yorumlanmışsa da, her iki değerlendirmenin de yukarıda gösterilen esaslar dairesinde sözleşmeleri doğru bir şekilde nitelendirdiği kabul edilemez.

Gerçekten de, 09.11.2000 tarihli ek sözleşmenin herhangi bir hükmünde, asıl sözleşmede uygulanan birim fiyat esasından vazgeçildiği, arsa sahiplerine verilecek bağımsız bölümlerle ilgili olarak getirilen düzenleme haricinde işin götürü bedelle yapılacağı kararlaştırılmamıştır. Kaldı ki, ek sözleşmede arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereği arsa sahipleri hissesine isabet eden bağımsız bölümlerle ilgili yukarıda izah edilen götürü bedel kabul edildikten sonra, yüklenici kooperatif hissesine düşen bağımsız bölümlerdeki eksik işler için ayrıca ek sözleşme düzenleneceği ifade edilmiştir. Buna göre, dava dışı arsa sahiplerine teslimi gereken 31 adet villa haricinde kalan diğer imalatlar bakımından yapılacak ödemelerde taraflar arasında imzalanan 08.06.1995 tarihli sözleşmenin 4 ve 9. maddeleri uyarınca birim fiyat esasının uygulanacağı kuşkusuzdur.

Kesin hesabın sağlıklı bir şekilde çıkarılabilmesi için mahkemece yapılacak iş, dosyanın alanında uzman 2 inşaat mühendisi ve 1 mali müşavir bilirkişiye tevdiinin sağlanarak sözleşmenin feshinden sonra tüm işin tamamlanmış olmasına göre, dosya kapsamında bulunan tespit dosyaları ve her ne kadar kooperatifçe onaylanmamışsa da kooperatif kontrol görevlisinin imzasını taşıyan hakedişler gözetilerek, 09.11.2000 tarihi itibariyle arsa sahiplerine teslim edilecek 31 adet bağımsız bölümün eksik işleri tespit edilmeli, bu tarihten sonra yapılan tüm imalatın belirlenen eksik işlere fiziki oranının belirlenip, bu oranın 100.000,00 TL tutarlı götürü bedele oranlanması suretiyle arsa sahiplerine teslim edilecek bağımsız bölümler bakımından taşeronun 100.000,00 TL bedelin ne kadarını hak ettiği belirlenmeli; arsa sahiplerine teslimi gereken 31 adet villada 09.11.2000 tarihinden önce yapılan imalatlar ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereği yüklenici kooperatife isabet eden, bağımsız bölümler bakımından 08.06.1995 tarihli sözleşme kapsamında birim fiyat usulüyle yapılan toplam imalat bedeli belirlenerek her iki sözleşme kapsamında kesin hesap çıkarılmalı; çıkan kesin hesap sonucuna göre özellikle 08.06.1995 tarihli sözleşmenin 6. maddesi uyarınca işin teslim süresi içerisinde iş sahibi kooperatifin iş bedelinin %95'ine tekabül eden kısmı ödemekle yükümlü olduğu gözetilip sözleşmenin feshinin haklılığının tartışılarak davalı karşı davacı yüklenici kooperatif tarafından sözleşmenin feshedilmiş olması da nazara alınarak davacı karşı davalı taşeronun 08.06.1995 tarihli sözleşmenin 14. maddesinde öngörülen cezai şartı hak edip etmediğini belirlemekten ibarettir.

Yukarıda izah edilen esaslar dairesinde kesin hesabın çıkarılmadığı bilirkişi raporunun hükme esas alınması eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme niteliğinde olup, doğru olmamıştır.

Ayrıca, hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşeron alacağının 291.487,70 TL olarak belirlenmesine ve bu alacağın 10.000,00 TL'lik kısmının asıl dosyada taşeron tarafından açılan davada hüküm altına alınmış olmasına göre, birleşen davanın kabulü halinde 281.487,70 TL imalat ve ihzarat bedeline ilişkin alacağa hükmedilmesi gerekirken 271.237,70 TL imalat ve ihrazat bedeli alacağına hükmedilmiş olması da kabul şekli bakımından doğru değildir.

Diğer taraftan; Davacı karşı davalı taşeron İzmir 1. Noterliği'nin 08.09.2003 tarih ve 13591 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile yüklenici kooperatiften 356.281,15 TL alacağının ödenmesini talep ederek kooperatife 2 günlük süre verdiği ve bu ihtarnamenin 10.09.2003 günü muhatabına tebliğ edildiğinin anlaşılmasına göre, bu miktar alacak için davalı karşı davacı yüklenici kooperatif bakımından 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 101/I. maddesi uyarınca temerrüdün 13.09.2003 günü oluştuğu gözetilmeden birleşen davada dava tarihinden itibaren faize hükmedilmiş olması da hatalıdır.

Son olarak, birleşen davada; yüklenici kooperatif tarafından açılan karşı dava hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru görülmemiş, kararın açıklanan nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, 990,00'ar TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren yekdiğerine verilmesine, ödediklerini temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3893, Karar No: 2021/7852, Tarih: 08.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/3893 E.  ,  2021/7852 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, davalı Gençlik ve Spor Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 08/04/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9506, Karar No: 2024/7582, Tarih: 21.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9506 E.  ,  2024/7582 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1750 E., 2023/2518 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/818 E., 2023/264 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 09.09.2016 tarihinde görücü usulü evlendiklerini, bu evliliklerinden iki ortak çocukları olduğunu, eşlerin davaya konu evliliğin ilk gününden bugüne kadar uyum sağlayamadıklarını ve evlilik birliğinin çekilmez hale geldiğini, davalının hem otobüs şoförlüğü, hem yazıhanede bilet kesme görevlisi olarak çalıştığını, hem de şoförler cemiyetinin araç yıkama istasyonunu işletmekte olduğunu, bu işletme nedeni ile 10.000,00 TL gelirinin olduğunu, davalının sürekli ailesinin etkisi altında kalmak sureti ile müvekkiline evlilik birliğinin gerektirdiği yükümlülüğü getirmemek sureti ile davrandığını ve müvekkilini mağdur ettiğini, davalı ve ailesinin müvekkiline karşı aşırı güvensiz ve kıskançlık sergileyen davranışlar içerisinde bulunduğunu hatta evliliğin başından itibaren ev sahibinden, komşudan, bakkaldan, kapıcıdan herkesten ve her şeyden kıskandıklarını, davalı taraf düğünde takılan takıların borçlarını ödemek ve gayrimenkul alımında iş hayatında kullanmak, araç alımında kullanmak için bahanelerle müvekkilinden alındığını, geri istendiğinde ise müvekkilinin oyalandığını, davacı tarafın 3,5 yıllık evlilik süresince müvekkiline 20'den fazla şiddet uyguladığını ve davalının hamile kaldığı dönemlerde dahi bu şiddet uygulamasının devam ettiğini, açıklanan nedenlerle tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini, ziynet eşyalarının müvekkiline verilmesini mümkün değilse eşyaların bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini, müvekkiline aylık 1.500,00 TL tedbir nafakası, verilmesini, dava sonunda yoksulluk nafakası olarak karar verilmesini ve nafakanın TÜFE fiyatları oranında arttırılmasını, ortak çocukların velâyetlerinin kendisine verilerek çocuklar yararına aylık 1.000,00'er TL tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesini, müvekkili lehine 150.000,00 TL maddî tazminat, 160.000,00 TL manevî tazminatın ödenmesini, talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; tarafların 3,5 senelik evli olduklarını ve bu evlilikten iki ortak çocukları olduğunu, davalının aslen Çorum'lu, müvekkilinin ise Erbaa'lı olup Erbaa Seyahat otobüs firmasında yazıhane görevlisi olarak çalıştığını, taraflar evlenip Erbaa'ya yerleşmiş iselerde evliliklerinin başından bu yana davalının Erbaa'ya alışamadığını ve Çorum'da yaşayan kendi ailesinden bağımsız bir yuva kuramadıklarını, davalının ailesinin eşlerin alması gereken her karara müdahale ettiğini, davalının da bu duruma ses çıkarmadığını, davalının ortak çocuk ...'e hamile iken taraflar arasındaki ufak tartışmada ilaç içerek intihara kalkıştığını, karnındaki çocuğu dahi hiç düşünmediğini, davalının midesinin yıkandığını ve Tokat Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine sevk edildiğini, müvekkilinin babasının müvekkilinin kardeşi okulu bitirdiğinde ona araba aldığını, tamamen tarafların dışında gerçekleşen ve tarafları hiçbir şekilde ilgilendirmeyen bu olay sonrası davalı tartışma çıkardığını ve müvekkiline "ona araba alıyor sana almıyor, sana hiç bir şey yapmadılar, sen onların üvey evladı mısın, seni dışlıyorlar, onları istemiyorum artık, evimize gelmesinler, çocukları da göstermeyeceğim," dediğini ve bu dediklerini yaptığını, davalının babasının da müvekkilini arayarak "o bok çocuğuna araba alınıyor, sana alınmıyor, kızımı aç bırakıyorsunuz" şeklinde hakaret içerikli sözler söylendiğini, davalının müvekkilin ailesi ile görüşmek istemediğini, hatta ortak çocukları da müvekkilinin ailesi ile görüştürmeyerek onları uzaklaştırmaya çalışan davalının kendi ailesinin evlilik birliğinde alınan her karara müdahale etmesini engellemediğini, onlardan ayrı bir yuva kuramadığını, bu tavırlara rağmen müvekkilinin, davalının ailesi ile görüşmesine, Çorum'a gidip onları ziyaret etmesine hiçbir zaman engel olmadığını, evlilik süresince müvekkilinin sürekli olarak terk edilmekle tehdit edildiğini, şoförlük yapan müvekkiline "şoförlük yapmayacaksın, yoksa senden boşanırım" şeklinde tehditlerde bulunduğunu, son olarak davalının babasının Çorum'dan geldiğini bir gece evlerine misafir olduğunu ertesi gün müvekkili işteyken kızını ve çocukları alarak götürdüğünü, davalı taraf müvekkilini arayarak "ben gidiyorum babamla anahtarı ayakkabının içine bırakıyorum" dediğini, müvekkilin gitme konuşalım demesine rağmen gittiğini bu şekilde ayrıldıklarını, açıklanan nedenlerle tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini, ortak çocukların velâyetinin kendilerine bırakılmasını, müvekkili lehine 200.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dinlenen davacı birleşen davalı tanıklarının bir kısmı görgüye dayalı beyanlarına, dosyaya sunulan Erbaa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/170 Esas, 2020/309 Karar sayılı ilamına göre; davalı birleşen davacı erkeğin eşine karşı adli makamlara yansıyacak şekilde birden fazla kez şiddet uygulamış olduğu, görgüye dayalı tanık beyanlarına yansıdığı şekliyle "göğsün sarkık, her yerin sarkık, vücudun iyi değil, sen bilmezsin, sen kadın mısın" şeklinde aşağılayıcı sözler kullandığı ve son olaylarda davacı kadının ailesinin kızlarını götürmeleri sırasında davacının babasına hitaben "kızım davacıyı nasıl götürürsün, öldürürüm, asarım, keserim, ananı s..

..., sen gerizekalı mısın niye ihtiyaçlarımızı söylüyorsun" şeklinde küfür ve hakaret içeren sözler kullandığı, gereğinden fazla hatta pazara dahi kayınvalidesi ile gitmesini zorlayacak veya yakınları aracılığıyla takip ettirecek şekilde kıskanç tavırlarla davacı kadının hareketlerini kısıtladığı, ekonomik durumunda özellikle öne çıkan sıkıntılı durum olmamasına rağmen evin alışverişlerini ihmal ettiği ve ayrıca bu yönde davacı kadının gerekli alışverişleri yapmasına yönelik finansmanı da vermediği, davacı ailesinin evin birçok ihtiyacının giderilmesine bu nedenle yardımcı olmak durumunda kaldıkları, bu bağlamda eşinin hamilelik esnasındaki taleplerini de küçümsediği ve bunları gidermekten kaçındığı, evin taşınması esnasındaki gerekli dayanışmayı ve anlayışı sergilemeyerek eşinin üzerindeki yükü hafifletmediği, buna karşılık o esnada ütülü pantolon temini gibi karşılanması zor taleplerde bulunarak eşini baskıladığı, bu suretle davalı erkeğin fiziksel, duygusal, psikolojik şiddet sergileyerek ve evliliğin gerektirdiği ilgi, dayanışma ve anlayışı göstermeyerek evliliğin sona ermesinde kusurlu davranış sergilediği, davacı-davalı kadın yönünden de, dinlenen tanıkların görgüye ve somut tespite dayalı tanıklıkları çerçevesinde, davacı erkeğin kardeşine ailesi tarafından araba alınması hususunu mesele yapması örneğinde görüleceği üzere, kadının evlilik kurumuyla bağdaşmayacak şekilde kendi ailesiyle yakınlık kurarak ailesini evlilik yaşamının ayrıntılarına ortak kıldığı, tartışmaların bir kısmının bu nedenle çıktığının anlaşıldığı, ayrıca birleşen davacı tarafın tanıklarının istikrarlı anlatımlarında görüleceği üzere ortak çocukların erkeğin ailesi ile yeterli şekilde görüşmelerine ve hak ettikleri kişisel ilişkiyi tesislerine imkan sağlamadığı ve bundan kaçındığı, evlilik birliğinin gerektirdiği karşılıklı saygı ve anlayışla bağdaşmayan bu durum, kadının evlilik birliğinin sona ermesindeki kusurlu davranışları olarak kabul edildiği, bu tespitler çerçevesinde, sonuç olarak eşler arasındaki evlilik birliğinin devamı taraflardan beklenilemeyecek derecede temelinden sarsıldığı ve bu duruma davalı birleşen davacı kocanın ağır kusurlu davranışlarıyla sebep olduğu, kadının ise kabul edilen davranışlarının hafif kusur kapsamında kaldığı gerekçesi ile her iki boşanma davasının kabulüne ve tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, kadın yararına 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 manevî tazminata, karar tarihine kadar aylık 400,00 TL karar tarihinden itibaren aylık 1