muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1870, Karar No: 2024/8121, Tarih: 11.06.2024

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında suç tarihinin, "11.09.2014" yerine “09.10.2014” ve "05.12.2018" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hatalar olarak kabul edilmiştir.

Dosyada tanık olarak dinlenilen ... S. nin sanığın örgüt içinde düzenlenen sohbetlere 15 Temmuz 2016 tarihindeki darbe girişimine kadar katıldığına ilişkin anlatımı karşısında, sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğu halde, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan sanığın mahkûmiyetine dair hüküm kurulması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, bu yöndeki tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın çocuklarını örgüte müzahir okula göndermesinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında belirtilen hususlar dışında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.10.2019 tarihli ve 2019/873 Esas, 2019/1676 sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22957, Karar No: 2013/277, Tarih: 15.01.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/22957 E.  ,  2013/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada; ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak davacı eş (kadın) için 400 TL, müşterek çocuklar için aylık 300'er TL olmak üzere toplam 1000 TL tedbir nafakası talep ve dava edilmiş, mahkemece; davacı kadın için 400 TL, müşterek çocuklar için 300'er TL tedbir nafakasına hükmedilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK 197.maddesi gereği ayrı yaşamda haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası talebinde bulunabilir.

Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenleme gereği davalı (koca) birliğin giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır (TMK.186/....m.). Davacı kadının belirli bir gelirinin bulunması davalıyı (...) ortak giderlere (kira, elektrik, su yakıt, telefon parası vs.) katılma yükümlülüğünden tamamen kurtarmaz. Bu durum sadece nafaka miktarının takdirinde etkili olabilir.

Hakim, eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyesini ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Somut olayda ise, tüm dosya kapsamından anlaşıldığı gibi; davalı (koca) nın bu davadan önce açmış olduğu boşanma davasının retle sonuçlandığı ve kesinleştiği, evlilik birliğini kurma görevi de açtığı boşanma davasının reddedilmesiyle kusurlu durumuna düşen davalıya (kocaya) aittir. Davalı koca da reddedilen boşanma davası sonrasında evlilik birliğini kurmak için herhangi bir barış girişiminde bulunmadığı gibi davacı (kadın) ile de birlikte olmak istememektedir. Davacı kadın ayrı yaşamda haklıdır.

Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek TMK'nun ....maddesinde vurgulanan "hakkaniyet" ilkesi de dikkate alınarak ayrı yaşamda haklı olan davacı kadın yararına uygun bir miktar tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken davalının gelirine oranla ... miktarda tedbir nafakasına hükmedilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3572, Karar No: 2025/57, Tarih: 14.01.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3572 E.  ,  2025/57 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1672 E., 2024/1878 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/177 E., 2024/190 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı talep eden tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Talep eden dilekçesinde; şahsi şirketinin yıllarca ticaret hayatında başarılı işler yapmış olduğunu, ancak gerek yaşanan ekonomik kriz nedeniyle gerekse uzun pandemi süresince iş yapamaz duruma geldiğini, şahsının aktif ve pasif olarak hiçbir mal varlığı bulunmadığını, alacaklarının da bankalar ve alacaklılar tarafından haczedilmiş olduğunu, bütün alacaklılarına eşit davranılmasını sağlayabilmek amacıyla doğrudan iflas talebinde bulunduğunu ileri sürerek iflas isteminin kabulü ile iflasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 11.06.2024 tarihli tensip zaptında 20.000,00 TL iflas avansı ve 500,00 TL dosya avansı olmak üzere, 20.500,00 TL avansın mahkeme veznesine depo etmesi için talep edene 2 haftalık kesin süre verildiği, yine İİK 179, TTK 377 maddeleri uyarınca iflas davası açılması için yönetim (tasfiye) kurulu kararı olup olmadığı hususunda beyanda bulunması, yönetim kurulu kararının ibraz edilmesi için 2 haftalık kesin süre verildiği, aksi halde davanın HMK 114/2, 115/2 maddeleri uyarınca usulden reddedileceğinin belirtildiği, tensip zaptının usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, talep eden tarafça verilen sürede masrafın yatırılmadığı ve iflas davası açılması için yönetim (tasfiye) kurulu kararı olup olmadığı hususunda beyanda bulunulmadığı gerekçesiyle davanın özel dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde talep eden tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile öncelikli olarak talep edenin adli yardım talebinin kabulüne karar verilmiş olup iflas isteyenin, İİK'nın 181. maddesi yollamasıyla 160. maddesi uyarınca, birinci alacaklılar toplantısına kadar gerekli masrafları mahkeme veznesine peşin olarak yatırmak zorunda olduğu, bu hususun özel olarak düzenlenmiş bir talep şartı olduğu, usulüne uygun olarak yapılan tebliğe rağmen talep eden tarafça verilen kesin sürede iflas masrafının yatırılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, talep edenin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde talep eden taraf adli yardım talepli olarak temyiz isteminde bulunmuştur.

Talep eden temyiz dilekçesinde; aktif hiçbir mal varlığının bulunmadığını, banka hesaplarına haciz konulduğunu, günlük ihtiyaçlarını dahi karşılamakta güçlük çektiğini, talep edilen iflas masraflarının adli yardım kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, avukat talebinin de kabul edilmediğini, aile ve sosyal durumunun dikkate alınması gerektiğini, kanunda belirtilen düzenlemelerin iflas talebinde bulunan kişinin ekonomik durumuna uygun şekilde yorumlanması gerektiğini, İİK 178. Maddesi gereği tüm alacaklılara eşit davranılmasını sağlama amacının dikkate alınması gerektiğini temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

B .Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, , İİK 178. maddesine uyarınca iflas istemine ilişkindir.

1. Talep edenin istinaf başvurusu sırasında yapmış olduğu adli yardım talebinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince Uyap üzerinden yapılan ekonomik sosyal durum araştırmasına göre, talep edenin ekonomik ve sosyal durumları göz önünde bulundurularak yargı hakkına erişimin engellenmemesi bakımından istinaf harç ve masrafına yönelik adli yardım talebinin kabulüne karar verildiği, bu durumda temyiz harç ve masrafları bakımından talep olunanın ekonomik ve sosyal durumu itibariyle yargılama, harç ve giderlerini karşılamamakta güçlük çekeceği anlaşıldığından, 6100 sayılı HMK'nın 334 ve devamı maddelerinde yazılı koşulların gerçekleştiği kanaatine varılmakla adli yardım talebinde bulunan talep edenin adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

2. İflas kamu düzenine ilişkin olup görevi gereği mahkemelerce ve temyiz halinde Yargıtay'ca kendiliğinden gözetilir. HMK’nın 325. maddesinde; “Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyeceği talep ve işlerde, hâkim tarafından resen başvurulan deliller için gereken giderlerin, bir haftalık süre içinde taraflardan birisi veya belirtilecek oranda her ikisi tarafından ödenmesine karar verilir. Belirlenen süre içinde bu işlemlere ait giderleri karşılayacak miktarda avans yatırılmazsa, ileride bu gideri ödemesi gereken taraftan alınmak üzere Hazineden ödenmesine hükmedilir.” düzenlemesi mevcuttur. Mahkemece verilen kesin sürede iflas avansı yatırılmadığı taktirde suçüstü ödeneğinden iflas giderleri tamamlanarak işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, talep eden tarafça verilen kesin sürede iflas masrafının yatırılmaması nedeniyle davanın talep şartı yokluğundan usulden reddine ve buna ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi kamu düzenine aykırı olmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

14.01.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12052, Karar No: 2020/19365, Tarih: 17.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/12052 E.  ,  2020/19365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın, mağdur ...'ı kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı Kararı ve 5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın itirazı kabil kararlardan olup, temyizi mümkün bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanığın, mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Hükmün konusunun iddianamede tavsif edilen eylemden ibaret olduğu gözetilmeden, hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verildiği halde, gerekçeli kararda, ''sanık ... hakkında düzenlenen iddianamede, mağdur ...'e yönelik olarak kasten yaralama eyleminin tanımlanmadığı, bu anlamda usulen açılmış kamu davası bulunmadığından bahisle kısa karardaki mahkumiyet hükmünün kaldırılarak yok sayılmasına'' şeklinde karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5926, Karar No: 2014/3531, Tarih: 18.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5926 E.  ,  2014/3531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3757, Karar No: 2017/3053, Tarih: 19.09.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/3757 E.  ,  2017/3053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedelinin iadesi ve diğer zararların tazmini talebinden ibarettir. Davacı iş sahibi, davalı ise yüklenicidir. Davacı vekili; taraflar arasında 14.05.2013 tarihinde müvekkil şirketin organize sanayi bölgesindeki işletme binasının yanındaki boş araziye ek işletme binası yapılması için sözleşme imzalandığını, sözleşme gereğince müvekkil şirketin devamı niteliğinde bir bina inşa edilmesi gerektiğini, ancak yapılan binanın ek bina olarak asıl bina ile bütünlük arz etmediğini, davalı şirkete defalarca uyarılarda bulunulduğunu, yeni dikilen kolonların uygun şekilde inşa edilmediğini, noter aracılığı ile ayıp ihbarında bulunulduğunu, aksi halde sözleşmenin feshedileceğini bildirdiklerini ancak gereken ihtara rağmen davalı şirketin gereken düzeltmeyi yapmadığını, inşaat işinin mevcut hali ile kullanılmasının ve düzeltilmesinin mümkün olmadığını, bu sebeple müvekkili şirketin ödemiş olduğu 20.000,00 TL'nin ticari temerrüt faizi ile birlikte ayrıca fazlaya ilişkin hakların saklı tutularak imalâtların kaldırılması için 100,00 TL, müspet zarar için 100,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş,davalı vekili; söz konusu sözleşme şartlarını davacının yerine getirmediğini, bu nedenle 60.000,00 TL müvekkili şirkete borçlu olduklarını, davacı tarafın henüz bitmemiş binaya tespit yaptırdığını, bitmemiş inşaatta eksiklerin olmasının normal olduğunu, davacının sözleşmenin 2. maddesinde belirtilen ödeme yükümlülüğünü atlayıp 14. madde üzerinden haksız davayı açmasının hukuka aykırı olduğunu, davanın reddine karar verilmesini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabul ve kısmen reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen sözleşme, düzenlendiği ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde

düzenlenen eser sözleşmesi niteliğindedir. Uyuşmazlığın, eser sözleşmesi hükümlerine göre değerlendirilip çözülmesi gerekli ve zorunludur.

Davacı iş sahibi davalı yüklenici tarafından yapılan imalâtın ayıplı olduğundan bahisle ödediği bedel olan 20.000,00 TL'nin iadesi ile hatalı imalâtın kaldırılması bedeli olarak 100,00 TL ve bu işin yapılmamasından kaynaklanan zarar bedeli olarak 100,00 TL talepte bulunmuştur. Bu hali ile davacı tarafın davada üç ayrı talebi bulunmaktadır.

düzenlenen eser sözleşmesi niteliğindedir. Uyuşmazlığın, eser sözleşmesi hükümlerine göre değerlendirilip çözülmesi gerekli ve zorunludur.

Davacı iş sahibi davalı yüklenici tarafından yapılan imalâtın ayıplı olduğundan bahisle ödediği bedel olan 20.000,00 TL'nin iadesi ile hatalı imalâtın kaldırılması bedeli olarak 100,00 TL ve bu işin yapılmamasından kaynaklanan zarar bedeli olarak 100,00 TL talepte bulunmuştur. Bu hali ile davacı tarafın davada üç ayrı talebi bulunmaktadır.

Ayıp, imâl edilen bir eserde veya malda, sözleşme ve ekleri ile iş sahibinin beklediği amaca ve dürüstlük kurallarına göre bulunması gereken vasıfların bulunmaması, bulunmaması gereken vasıfların ise bulunmasıdır. Şayet, imâl edilen eserde ayıp varsa, iş sahibi tarafından süresi içerisinde ayıp ihbarında bulunulması şartıyla sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunu'nun 475. maddesinde sayılan seçimlik haklarından birisini kullanabilir. Bu hakkın kullanması için iş sahibi tarafından ayrı bir dava açılabileceği gibi, yüklenici tarafından aleyhine açılmış olan bir davada da bu hususu def'i olarak ileri sürebilir. Sözü edilen Türk Borçlar Kanunu'nun 475. maddesinde yapılan şeyin iş sahibinin kullanamayacağı ve hakkaniyet gereği kabule zorlanamayacağı ölçüde kusurlu veya sözleşme hükümlerine aykırı olursa iş sahibinin o şeyi kabulden kaçınabileceği ve bu hususta yüklenicinin kusuru bulunursa zarar ve ziyan da isteyebileceği, aynı maddenin II. fıkrasında ayıbın eserin reddini gerektirecek nitelikte bulunmaması halinde iş sahibinin işin kıymetinin noksanı nispetinde bedelden indirim ve eğer o işin onarımı büyük bir masrafı gerektirmez ise yükleniciyi onarmaya mecbur edebileceği hükmü getirilmiştir. Bunlar eserin ayıplı olması halinde iş sahibinin haiz olduğu haklardır.

Mahkemece alınan bilirkişi raporları ile tespit raporlarında eserin kabule icbar edilmeyecek derecede ayıplı olduğu ve eserin yıkılıp yeniden yapılması gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda davacı iş sahibi akdi feshederek seçimlik hakkını eseri reddederek ödediği bedeli talep etme hakkını haiz bulunduğundan 20.000,00 TL bedeli talep etme hakkı bulunmaktadır. Bir başka deyişle davacının bu kalemden talebinin kabulü zorunlu iken talebin reddedilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

Öte yandan davacı ikinci talep olarak ayıplı eserin kaldırması masrafları kaleminden 100,00 TL talep ettiği ve 13.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda bu kalemden 3.750,00 TL talep edilebileceği rapor edildiğinden bahisle davacının talebini ıslah etmesi de sözkonusu olmamasına rağmen HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen "taleple bağlılık ilkesine" aykırı şekilde talepten fazlasına karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Aynı şekilde tarafların her her ikisinin de tacir olması ve davanın tarafların ticari işletmesi ile ilgili olması nedeniyle davaya ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekir iken Asliye Hukuk Mahkemesi olarak bakılması da doğru olmamıştır.

Aynı şekilde tarafların her her ikisinin de tacir olması ve davanın tarafların ticari işletmesi ile ilgili olması nedeniyle davaya ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekir iken Asliye Hukuk Mahkemesi olarak bakılması da doğru olmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; verilecek bir ara kararı ile davaya ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılarak, davacının ödediği bedel olan 20.000,00 TL ile eserin

kaldırılması bedeli olan 100,00 TL'nin "taleple bağlı kalınarak" tahsiline fazlaya ilişkin talebin ise reddine karar vermekten ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 19.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/572, Karar No: 2015/304, Tarih: 02.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/572 E.  ,  2015/304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, ... isimli işyerinde çalıştığı, şirkete ait ürünleri pazarlama yoluyla satarak, sattığı ürün başına prim aldığı, bu nedenle çalışmış olduğu şirkete, sahte 15 adet satış sözleşmesi gönderdiği, şirket yetkilisi ...’ ın sanığın uzun süre hesap vermemesinden şüphelenerek şirketin çalışma prensipleri kapsamında her zaman uygulanan müşterilerin memnuniyeti kapsamında geri aramalar sonucunda ilgili müşterilere ulaşamadığı, bu hususu sanığa sorduğunda, sanığın fazla prim almak için hayali isimler, müşteriler uydurarak ve bu hayali kişiler adına sözleşmelere imza atarak, sözleşme yapılmış gibi gösterdiğini belirttiği sanığın sergilediği hileli davranışların katılan işyeri sahibinin işin gereği rutin inceleme sırasında ortaya çıkması ve katılanın inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmaması nedeniyle dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.4.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.