muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1482, Karar No: 2023/4620, Tarih: 29.03.2023

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Hakem heyetince, bozma öncesi verilen hükümde esas alınan hesap bilirkişi raporu TRH 2010 Yaşam Tablosu % 1,8 teknik faiz uygulanarak düzenlenmiştir. Hükmün davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nce, "davacının TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre muhtemel bakiye ömür süresi belirlenmeden, davacının 99 yaşına kadar yaşama ihtimali olduğu kabul edilerek ve bu yaş baz alınarak "irat yöntemi" ile işleyecek/ bilinmeyen devre hesabı yapıldığı, davacının TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre bakiye ömür süresi belirlenecek şekilde denetime ve hüküm kurmaya elverişli ek rapor alınması" gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir. Bozma sonrası İtiraz Hakem Heyetince ek rapor alınmış ancak ek raporda TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi uygulanmış, tazminat miktarının bozma öncesi hükümden daha yüksek olması nedeniyle aleyhe bozma yasağı gereği bozma öncesi hükümde yer alan tazminat miktarına hükmedilmiştir. Oysa, davacı vekilinin önceki hükmü temyiz etmemiş olması nedeniyle rapordaki hesaplama yöntemi yönünden davalı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilerek önceki rapordaki verilerle (TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz) ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bozma sonrası alınan ve progresif rant yöntemi uygulanan aktüerya hesabı benimsenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 29.03.2023 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1132, Karar No: 2017/3639, Tarih: 12.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1132 E.  ,  2017/3639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/12/2015 tarih ve 2015/237-2015/983 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, müşterisi Yüksel Yıldırım'ın keşide ettiği ve kendisinin hamili olduğu 1.000'er TL bedelli 9 adet çekin kaybolduğunu ileri sürerek anılan çeklerin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, iptal talebinde bulunanın meşru hamil olduğu konusunda mahkemeye olumlu bir karar verecek kadar delil sunması gerektiği, davacının duruşmada "çeklerin kendisine ait olduğuna dair herhangi bir yazılı delili olmadığını, çekleri aile dostu olan keşidecinin oğlundan aldığını, kullanmak üzere çeklerin kendisine verildiğini" ifade etmesi de dikkate alınarak davacının iptali istenen çekler üzerinde meşru hamil olduğunu ispatlayamadığı, hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, zayi nedeniyle çek iptali istemine ilişkin olup, mahkemece iptali istenen çeklerde davacının yetkili hamil olduğunu kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Esasen hasımsız olarak açılan bu davada iptal talebinde bulunan şahsın ispat etmesi gereken husus, zilyedi bulunduğu çekin rizası hilafına elinden çıkmasıdır. Ancak, iptal davasında kesin ispat aranmayıp çekin kaybolduğunun "kuvvetle muhtemel" olduğunu göstermesi yeterlidir (e TTK. m. 672, YTTK. m. 760). Davacı, iptalini talep ettiği çeklerin verildiği banka ve şubesini, hesap ve çek numaralarını ve çek tutarlarını mahkemeye bildirmiş olup, davacının daha fazlasını ispata zorlanması, zayi nedeniyle çek iptali hükümlerinin uygulanmasını imkânsız hale getirecektir. Kaldı ki, dava sırasında yapılan ilanlar sonucunda hak sahipleri ortaya çıkmamış olup, hak sahiplerinin daha sonra ortaya çıkması durumunda dahi hasımlı olarak açılacak bir dava ile çek iptali kararının iptali talep edilebilecektir. Bu nedenle, mahkemenin yazılı gerekçeyle davayı reddetmesi yerinde olmadığından kararın, davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7932, Karar No: 2022/12000, Tarih: 15.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7932 E.  ,  2022/12000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İnegöl Sulh Hukuk ve Van 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü :

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün mernis adresinin “... Mah. ... 37. Sok. No:4/25 ...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Van 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin “... Mah. ... Cad. No:21 D:7 ...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu’nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanun’un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün vasi atanması talep dilekçesinde cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini “... Mah. ... Cad. No:21 D:7 ...” olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8189, Karar No: 2023/2301, Tarih: 13.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8189 E.  ,  2023/2301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2015/720 Esas, 2020/58 Karar

HÜKÜM : Kabul

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 11.04.2023 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı ... ile davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği görüşülüp, düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkillerinin murisinin keşideci, davalının lehdar olarak yer aldığı 500.000,00 TL bedelli bir adet çeke dayalı şekilde davalının müvekkilleri aleyhine takip başlatmış ise de çekteki keşideci imzasının murise ait olmadığı gibi davalının muristen yirmi yıl önce boşanmış eşi olduğunu, yanlar arasında çek düzenlenmesini gerektirecek bir alışveriş bulunmadığını, çek keşide edildiği sırada murisin ehliyetsiz olduğunu belirterek çek nedeniyle müvekkillerinin davalıya borçlu olmadığının tespitini, takibin iptalini, %20 oranında tazminatın davalıdan tahsilini ve takibin durdurulması yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacıların bedelsizlik iddialarını kabul etmediklerini, davacıların bu iddialarını ispatlamakla yükümlü olduklarını, murisin 2012 yılı Ekim ayında akıl sağlığının yerinde olduğunu, bu nedenle ehliyetsizlik iddialarını da kabul etmediklerini, müvekkilinin icra takibini usul yönünden bütün mirasçılara açıldığını, ancak doğal olarak kendi öz oğluna haciz tatbik ettirmediğini, ancak oğlu İbrahim'e yönelik işlem yapma hakkından feragat etmediğini, müvekkilinin murisi aldatmasının söz konusu olmadığını, böyle bir niyeti olsa idi yaklaşık 3.000.000,00 TL tutarındaki mirastan daha fazla tahsilat yapabileceğini, murisin sorumluluğının mirasçılara da intikal ettiğini bu nedenle davacıların çek tazminatından da sorumlu olduklarını belirterek davanın reddine, davacılar aleyhine alacak üzerinden % 20'den az olmamak üzere kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen İlk Karar

Mahkemece 19.12.2014 tarih, 2014/694 E., 2014/660 K. sayılı kararı iletarafların tacir olmadığı gibi uyuşmazlığın da yanların ticari işletmeleriyle ilgili bulunmadığı, taraflar arasındaki bedelsizlik, ehliyetsizlik, muvazaa hukuksal sebeplerinin 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda (6098 sayılı Kanun) düzenlendiği ve böylece uyuşmazlığın ticari dava niteliğinde bulunmadığı ve görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. (Birinci) Bozma Kararı

Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 13.05.2015 tarih, 2015/5317 E., 2015/7182 K. sayılı ilamıyla, uyuşmazlığın çözümünün Asliye Ticaret Mahkemesine ait olduğu gözetilerek işin esasına girilip varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 28.01.2020 tarih 2015/720 E., 2020/58 K. sayılı kararı ile; çekin keşide tarihinde müteveffanın fiil ehliyetine sahip olduğu, ancak davacının iddialarından biri de çekteki imzanın keşideci müteveffanın eli ürünü olmadığı yönünde olmakla bu husuta yapılan değerlendirmede, ispat külfetinin davalı üzerinde olduğu, çek altındaki keşideci imzasının müteveffa İbrahim İçli' ye ait olduğunun ispatlanması gerektiği, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarından, bu hususta kesin bir sonuca varılamadığı, ceza mahkemesince davalının delil yetersizliğinden beraatine dair verilen ve kesinleşen karar nedeniyle, çekin altındaki imzanın müteveffanın eli ürünü olarak kabul edilmesi 6098 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesindeki açık düzenleme karşısında yasal olarak mümkün olmadığı, sonuç olarak, davaya ve takibe konu çek altındaki imzanın müteveffa keşideciye ait olduğunun ispat edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, yasal şartları oluşmadığından davalı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına dair aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ceza yargılamasında alınan raporlarda imzanın davacı murisinin eli ürünü olduğunun tespit edildiğini, bu raporların dikkate alınmadığını, mahkemece alınan raporda ise tam bir kanaat bildirilmediğini, çelişkilerin giderilmesi için yeniden rapor alınması gerektiğini, mahkemece davacının tanık dinletme talebinin reddedildiğini, ancak aradan uzun zaman geçtikten sonra talebin yeniden değerlendirilerek bu kez tanık dinlenmesine karar verildiğini, dört yıl sonra terekeye temsilci atanması için beklendiğini, tüm bu hususların adil yargılanma hakkını ihlal ettiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık kambiyo senedine özgü haciz yoluyla yapılan ilamsız icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 72 nci maddesi

3. Değerlendirme

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, Mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15044, Karar No: 2014/25020, Tarih: 08.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/15044 E.  ,  2014/25020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 12. Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.12.2013

NUMARASI :Esas no: 2013/86 Karar no:2013/259

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (kadın) tarafından, velayet, kişisel ilişki, nafaka, ziynet alacağı ve mal rejimi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı (kadın)'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar arasında görülen anlaşmalı boşanma davasında; anlaşma protokolü uyarınca velayeti davacı babaya bırakılan müşterek çocuk Kadir 13.03.2008 doğumludur. Taraflar, duruşma sırasında kişisel ilişki düzenlemesini hakimin taktirine bırakmışlardır. Bu durumda, mahkemece yapılacak iş, hakim tarafından uygun görülen kişisel ilişki düzenlemesini taraflara bildirmek, bu hususta tarafların beyanları alınarak küçüğün bedeni ve fiziki gelişimine zarar vermeyecek biçimde düzenleme yapmaktan ibarettir. Bu husus gözetilmeksizin yazılı şekilde kişisel ilişki düzenlemesi yapılması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple kişisel ilişki yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 08.12.2014 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi gereğince; anlaşmalı boşanma kararı verilebilmesi için hakiminin bizzat tarafları dinleyerek iradelerinin serbestçe açıklandığına kanaat getirmesi ve boşanmanın mali sonuçları ile çocukların durumu hususunda taraflarca kabul edilecek düzenlemeyi uygun bulması gerekir.

Oysa, taraflar müşterek çocuk Kadir Işık'la annesi arasında kurulacak kişisel ilişki hususunda anlaşamamışlardır. Hakim Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesinde düzenlenen anlaşmalı boşanma koşulları oluşmadığı halde, anlaşmalı boşanmaya karar vermiştir. Bu durum kanunun açık hükmüne aykırılık teşkil etmektedir. Kanunun açık hükmüne aykırılık hallerinde Yargıtay iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olmadan temyiz edilen kararı bozabilir (HUMK.md.439/son).

Hükmün yukarıda belirtilen sebeple boşanma yönünden de BOZULMASI gerektiği görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2009/12267, Karar No: 2009/13881, Tarih: 28.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/12267 E.  ,  2009/13881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADIKÖY 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 1275 ada 10 parsel sayılı taşınmazın maliklerinden N.. N.., A. V..ve S.'nun gaip olması nedeniyle kayyum ataması yapıldığını ve Türk Medeni Kanununun 588. maddesinde öngörülen 10 yıllık sürenin geçtiğini ileri sürerek, gaiplik ve sonradan sunulan ıslah dilekçesiyle imar sonucu oluşan bedellerin Hazineye devrine karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı kayyım vekili, davanın esasına ilişkin beyanda bulunmamıştır.

Mahkemece, Türk Medeni Kanununun 588. maddesinde belirtilen koşulların A.V..ve S.. yönünden gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne, diğer kişi yönünden ise bu kişinin ölü olduğunun anlaşılması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, Hazine tarafından Türk Medeni Kanununun 588. maddesine dayalı açılan gaiplik ile tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, kayıt malikleri A.V.. ve S.. yönünden davanın kabulüne, diğer kayıt maliki N.. yönünden ise bu kişinin ölü olduğunu anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de; Türk Medeni Kanununun 588.maddesinde; " sağ olup olmadığı bilinmeyen bir kimsenin malvarlığı veya ona düşen miras payı on yıl resmen yönetilirse ya da malvarlığı böyle yönetilenin yüz yaşını dolduracağı süre geçerse, Hazinenin istemi üzerine o kimsenin gaipliğine karar verilir. Gaiplik kararı verilebilmesi için gerekli ilan süresinde hiçbir hak sahibi ortaya çıkmazsa, aksine hüküm bulunmadıkça, gaibin mirası Devlete geçer.

Devlet, gaibe veya üstün hak sahiplerine karşı, aynen gaibin mirasını teslim alanlar gibi geri vermekle yükümlüdür." düzenlemesine yer verilmiş ve aynı yasanın 33/2, 3.maddesi hükmünde de; "mahkeme gaipliğine karar verilecek kişi hakkında bilgisi bulunan kimseleri, belirli bir sürede bilgi vermeleri için usulüne göre yapılan ilanla çağırır.

Bu süre, ilk ilanın yapıldığı günden başlayarak en az altı aydır." hükmü öngörülmüştür.

Öyleyse, yukarıda değinilen düzenlenmeler gözetildiğinde bir kimse hakkında gaiplik kararı verilebilmesi için diğer koşulların yanında en az iki kez ilan yapılması zorunludur.

Oysa, somut olayda, bir kez ilan yapılmış ve bununla yetinilmek suretiyle mahkemece sonuca gidilmiştir.

Bu süre, ilk ilanın yapıldığı günden başlayarak en az altı aydır." hükmü öngörülmüştür.

Öyleyse, yukarıda değinilen düzenlenmeler gözetildiğinde bir kimse hakkında gaiplik kararı verilebilmesi için diğer koşulların yanında en az iki kez ilan yapılması zorunludur.

Oysa, somut olayda, bir kez ilan yapılmış ve bununla yetinilmek suretiyle mahkemece sonuca gidilmiştir.

O halde değinilen husus göz ardı edilerek kayıt malikleri A.V.. ve S.. yönünden bir kez yapılan ilana dayalı olarak gaiplik kararı verilmesinin doğru olduğu söylenemeyeceği gibi mahkemece, ölü olduğu belirtilerek hakkındaki dava reddedilen kayıt maliki N.. yönünden gaiplik yanında, dava konusu taşınmazdaki payının hazineye devri dava konusu yapılmış olmasına karşın, bu konuda değerlendirme yapılmadan ve adı geçen N..'ın mirasçıları bulunup bulunmadığı yeterli oranda araştırılmadan ve mirasçıları bulunmaması halinde bu kişinin payı yönünden de davanın kabulünün gerektiği dikkate alınmadan davanın reddedilmiş olması isabetsizdir.

Davacı Hazinenin, temyiz İtirazı yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  28.12.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2397, Karar No: 2021/1977, Tarih: 08.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/2397 E.  ,  2021/1977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Çorum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.03.2018 tarih

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1-Sanıklar ..., . için TCK'nın 314/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri ve 3713 sayılı Kanunun5/1. maddesi uyarınca,

2-Sanık ... için TCK'nın 314/2, 220/7, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri ve 3713 sayılı

Kanunun 5/1. maddesi uyarınca; mahkumiyet kararınayapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre yapılan temyiz incelemesi sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

CMK'nın 286/2-a madde, fıkra ve bendi hükmü gereğince İlk Derece Mahkemelerince verilen "Beş yıl ve daha az hapis cezaları" kararlarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları aleyhine temyiz yoluna başvurulamayıp, buna ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi hükümleri kesin olduğundan, sanık müdafii tarafından bu karara karşı yapılan temyiz itirazlarının CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİ,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık ... müdafii temyiz dilekçesinde "müvekkiliin SEGBİS yöntemi ile savunmasının alınmasının" savunma hakkının kısıtladığını ileri sürmüşse de, incelenen dosya kapsamından sanık ve müdafiinin yargılamanın hiçbir aşamasında bu hususta itirazda bulunmadığının anlaşılması karşısında, hak ihlalinin söz konusu olamayacağı cihetle bu yöndeki itirazı sonuca etkili görülmemiştir.

I-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklardan ...'ın ByLock kullanıcısı olduğuna dair ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağı getirtilmeden karar verilmesi diğer delillerin atılı suçun sübutu açısından yeterli görülmekle sonuca etkili bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında yapılan incelemede;

A)Sanık ..., ... yönünden;

Ayrıntıları Dairemizin 2015/3 E. sayılı kararında açıklandığı üzere;