muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25421, Karar No: 2017/807, Tarih: 30.01.2017

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

2-) Su kirliliği

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin  maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın......Mevkiinde faaliyet gösteren .... A.Ş'nin kümes sorumlusu olduğu, şirkete ait kümesteki tavuk pisliğini, kasten bu iş için uygun olmayan bir alana döktürdüğü, bu tavuk pisliklerinin dökülen alandan sızarak müştekinin tarlasına aktığı ve zeytin ağaçlarına zarar verdiği iddiasıyla çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açılmıştır.

Sanık savunmasında özetle; atılı suçu kabul etmediğini, sorumlusu olduğu şirketin kümeslerinden çıkan hayvan gübrelerini şirketin özel arazisine döktüğünü, yağışlardan ve değişik sebeplerden dolayı bu gübrelerin sızarak çevreye yayılmış olabileceğini, kasıtlı bir eyleminin de olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece temin edilen 04.06.2010 tarihli çevre mühendisi tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda özetle, tavuk gübresinin müşteki ...’ın zeytinlik tarlasında ve dere yatağında çevre kirlenmesine sebebiyet verdiği belirtilmiştir.

Kadastro teknisyeni ve ziraat mühendisi tarafından düzenlenen 07.06.2010 havale tarihli bilirkişi raporunda ise özetle, müştekiye ait 4 adet zeytin ağacının kuruduğu tespit edilmiş ve toplam zarar maliyeti belirlenmiştir.

Yerel mahkemece özel mülke bırakılan atıkların çevreye yayılması şeklindeki eylemin Çevre Kanunu mevzuatı gereği idari yaptırıma tabi olduğu ve idari mercilerin yetkili olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Yargılamaya konu somut olayda; fekal atık bırakılan alıcı ortam olan toprağın altında, Yeraltı Sularının Kirlenmeye ve Bozulmaya Karşı Korunması Hakkında Yönetmeliğin 4/ö maddesinde ki tanıma uygun, durgun veya hareket halindeki bir suyun varlığı kanıtlanmamıştır. Ayrıca, dosya kapsamındaki bilgilere göre, atıkların dere yatağına bırakıldığı belirtilmiş ise de, halihazırda dereden akan suyun bulunduğuna dair bilgiye rastlanılmamakla atıkların suya karıştığına dair delil bulunmadığı görülmektedir.

5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun 5/2 maddesi gereğince hayvan sahipleri, sahip oldukları hayvanlardan kaynaklanan çevre kirliliğini ve insanlara verilebilecek zarar ve rahatsızlıkları önleyici tedbirleri almakla yükümlüdürler. Aynı Kanun’un 28/b maddesinde ise 5/2. fıkrada öngörülen hayvanların sahiplenilmesi ve bakımı ile ilgili yasaklara ve yükümlülüklere uymayan ve alınması gereken önlemleri almayanlara idari para cezası verileceği hükme bağlanmıştır. Yukarıda (II) nolu kısımda açıklandığı üzere, fekal atık, alıcı ortam olan toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atık olmadığından alıcı ortam olan toprağın, dolayısıyla çevrenin kirletilmesi suçu oluşmayacaktır. Ancak sanığın, hayvanlardan kaynaklanan fekal atığı muhafaza ederken, zamanında ve yeterli seviyede tedbir alma yükümlülüğüne aykırı davranarak üçüncü kişileri rahatsız ettiği veya üçüncü kişilere zarar verdiği takdirde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 24 ve 5199 sayılı Kanun’un 5/2, 28/b maddeleri gereğince idari para cezası verilip verilmeyeceğinin de tartışılması gerekir.

Bu itibarla;

1-) Suça konu eylemin çevrenin kasten kirletilmesi suçunu meydana getirmeyeceği kabul edilse bile; zeytin ağaçlarının zarar görmesi nedeniyle olay kapsamında sanığın kast ve taksir açısından kusurluluk durumu tartışılarak TCK’nın 151/1. maddesinin oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerekir.

2-) Sanığın suça konu eylemde kasıtlı hareket etmediği belirlendiği takdirde, yukarıda belirtildiği üzere sanık hakkında idari para cezası uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan görevsizlik kararı verilmesi hukuka aykırıdır.

Açıklanan gerekçelerle eksik incelemeyle kurulan hüküm hukuka uygun görülmemiştir.

IV - Sonuç ve Karar

Sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.01.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/19256, Karar No: 2020/2788, Tarih: 13.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/19256 E.  ,  2020/2788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... yönünden; güncel adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 29 ve 62. maddeleri gereği hükmolunan 9 ay 10 gün hapis cezasının, TCK’nin 50/1-a maddesi gereği adli para cezasına çevrilmesi suretiyle aynı Kanun'un 58. maddesi gereği tekerrür hükümlerinin uygulanma imkanının ortadan kaldırılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Sanıklarnı eylemleri neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak, Tekirdağ Devlet Hastanesi KBB Uzmanınca tanzim olunan ve hükme esas alındığı anlaşılan 10.12.2015 tarihli raporda, "Os nazalde krepitasyon (kırığa ilişkin bulgu) izlenmedi, nazal septum deviasyonu mevcut, Os nazalde lineer ayrılmamış çatlak (fissür), basit bir tıbbi müdahale ile giderilemez, kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisi hafif (1) derecededir.” ifadelerine yer verilmesi karşısında, katılana ait tüm tedavi evrakları, film ve grafileri ile geçici ve kesin raporlarının en yakın Adli Tıp Kurumu ilgili Şube Müdürlüğüne gönderilmesi ile mevcut rapora göre nazal kemikte oluşan fissürün kırık teşkil edip etmediği, teşkil ediyor ise hayat fonksiyonlarına etki derecesi ve “nazal septum deviasyonu”nun “yüzde sabit iz”e ya da “yüzün sürekli değişikliği”ne neden olup olmadığı hususlarında, TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere uygun rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yetersiz rapora istinadın yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

2)Adli tıp kriterleri açısından kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1. derece), orta (2. ve 3. derece) ve ağır (4, 5 ve 6. derece) şeklinde sınıflandırılması, 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinde kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisine göre cezanın en fazla (1/2) oranında arttırılması öngörülmüş olması ve katılan hakkında düzenlenen adli muayene raporunda vücudundaki kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin hafif (1) derece olduğunun belirtilmesi karşısında, sanıklar hakkında hüküm kurulurken, TCK’nin 87/3. maddesi gereği artırım yapıldığı sırada TCK'nin 3. maddesine göre orantılılık ilkesi gözetilerek makul bir oranda artırım yapılması gerekirken, (1/4) oranında arttırım yapılması suretiyle sanıklar hakkında fazla ceza tayini,

3)28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde verilen adli para cezalarının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 13.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15043, Karar No: 2018/5372, Tarih: 05.06.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/15043 E.  ,  2018/5372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar Kurum vekili ve ... ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıların murisi ... ile davalılara ait işyerinde 15/06/1981-26/07/1982 ve 26/03/1984-20/06/2001 tarihleri arasında geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın hükümde yazılı şekilde kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 26/07/1982-26/03/1984 tarihleri arasında askerlik görevini ifa ettiği, 01/01/1982 ila 16/04/1992 tarihleri arasındaki bir kısım çalışmasının davalılar murisi ... 'e ait 230077 sicil sayılı işyerinden, 1994/2-15/10/1994 tarihleri arasındaki bir kısım çalışmasının davalı ...'e ait ... sicil sayılı işyerinden, 02/10/1995-31/05/1996 tarihleri arasındaki bir kısım çalışmasının dava dışı ... Hemşehriler Derneği'ne ait 1028535 sicil sayılı işyerinden, 01/07/1996-13/06/2000 tarihleri arasındaki bir kısım çalışmasının dava dışı ...'e ait 1036116 sicil sayılı işyerinden, 27/09/2000-31/05/2001 tarihleri arasındaki bir kısım çalışmasının davalı ...'e ait 1079760 sicil sayılı işyerinden bildirildiği, bu işyerlerinin aynı adreste kurulu oldukları, davacının davalılar aleyhine açtığı işçilik alacaklarının tahsiline ilişkin davanın bulunduğu, davacı tanıklarının dinlenildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/8. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzel kişi işveren, ...ile zorunlu dava arkadaşıdır ve yine hizmet tespiti davalarında fiilen hizmetin verildiği gerçek veya tüzel kişi aleyhine hüküm kurulabilir. Hal böyle olunca, işveren dışındaki gerçek ya da tüzel kişilere bu davada husumet yöneltilemez.

Hizmet tespiti davalarında, davacının tespitini istediği çalışmanın geçtiği işyerinin sahibi olan gerçek ya da tüzel kişi işveren, ...ile zorunlu dava arkadaşıdır ve yine hizmet tespiti davalarında fiilen hizmetin verildiği gerçek veya tüzel kişi aleyhine hüküm kurulabilir. Hal böyle olunca, işveren dışındaki gerçek ya da tüzel kişilere bu davada husumet yöneltilemez.

Somut olayda, davacının çalışmasına ilişkin bir kısım belgeler mevcut olduğu halde hizmet tespiti davasında husumetin gerçek işverene düştüğü hususu göz önünde bulundurulmadan, davanın tarafı olmayan işverenlere ... Derneği ve ...'e ait işyerleri hakkında hüküm kurulması hatalı olduğu gibi Mahkemece ihtilaflı dönemin tamamında çalışması bulunan bordro tanıkları dinlenilmeden eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmiştir. Öte yandan davalılar murisi ... ' e ait ... sicil sayılı işyeri yönünden davalılar murisi 06/05/1992 tarihinde vefat etmiş olup murisin davalılardan başka miraşçısı bulunmakta olup davaya dahil edilmemesi hatalıdır.

Yapılacak iş, ... Hemşehriler Derneği ve ...'in davaya dahil edilmesi ve ... Hemşehriler Derneği'nin tüzel kişiliğinin sona erdiğinin anlaşılması halinde ihyası için davacıya süre vermek, ... Hemşehriler Derneği ve ... taraf haline getirilerek gösterecekleri delilleri toplamak, ... diğer mirascıları davaya dahil edildip, gösterecekleri delilleri toplamak, ihtilaf konusu döneme ve işyerlerine ilişkin dönem bordroları getirtilerek , çalışmaları kayıtlara geçmiş tarafsız bordro tanıkları tespit edilerek beyanlarına başvurmak, adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmemesi halinde Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak , tespit edilen hizmet süreleri yönünden infazda tereddüte yol açmayacak şekilde davacının hangi davalıya ait işyerinde , hangi tarihler arasındaki dönemde çalıştığı net olarak ortaya koyduktan sonra oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ... ve ...'e iadesine 05/06/2018 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4751, Karar No: 2015/10113, Tarih: 13.04.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/4751 E.  ,  2015/10113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/30432

Hakaret ve güveni kötüye kullanma suçlarından sanıklar N.. A.. ve R.. K..'nın yapılan yargılanmaları sırasında; İnegöl Ağır Ceza Mahkemesiyle Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/09/2014 gün ve 2014/234 E. 2014/258 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30635, Karar No: 2014/5203, Tarih: 25.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/30635 E.  ,  2014/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre mükerrir olan sanıklar ... ve ... hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 58/6-7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanıklar savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yargılama nedeniyle yapılan 3 adet müdafilik ücreti 1494-TL, 11 adet posta 14,20-TL, 31 adet tebligat 186-TL olmak üzere toplam 1694,20-TL yargılama giderinin CMUK 325 maddesi gereğince sanıklardan eşit olarak tahsili ile hazineye irat kaydına” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “Yargılama nedeniyle yapılan 11 adet posta 14,20 TL, 31 adet tebligat 186 TL olmak üzere toplam 200,20 TL yargılama giderinin, sanıklardan paylarına düşen oranda ayrı ayrı alınmasına” karar verilmek suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.