muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21334, Karar No: 2014/6398, Tarih: 28.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21334 E.  ,  2014/6398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2013/39-2013/674

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin üniversite öğrencisi olduğunu, okul masraflarını annesinin karşıladığını, davalı babanın müvekkiline maddi herhangi bir katkısının bulunmadığını iddia ederek; davacının eğitimine devam edebilmesi için aylık 400,00 TL yardım nafakasının davalı babadan tahsili yönünde hüküm tesisini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; boşandıktan sonra ikinci evliliğini yaptığını iki çocuğunun olduğunu, kirada oturduğunu ve geçimini zor sağladığını, talep edilen nafakayı ödeyecek durumunun olmadığını belirterek, haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, aylık 300,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından, dava tarihinden itibaren nafakaya hükmedilmesinin talep edilmiş olmasına rağmen nafakanın başlangıç tarihinin belirtilmediği; davacı yararına yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilerek temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacı ergin çocuğun, davalı babadan yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK'nun 364/1.maddesi gereğince; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan alt soyuna nafaka vermekle yükümlüdür. Aynı kanunun 328/2 maddesine göre; çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır. Tüm bu maddeler ışığında okumakta olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Diğer taraftan, bir mahkeme hükmünün kapsamının nelerden ibaret olacağı 6100 sayılı Yasa'nın 297/1-c maddesinde belirtilmiş olmasına rağmen mahkeme kararının gerekçe ile hüküm kısmının çeliştiği görülmüştür. (Anayasanın 141/3)

HMK.'nın 297.maddesinde belirtilen hükmün açık ve net olması gerekliliğinin yanı sıra gerekçe de anlaşılabilir, yeterli ve denetlenebilir olmalıdır. Gerekçe ile hüküm arasında sonuca etkili uygunsuzluklar bulunmamalıdır.

Diğer taraftan, bir mahkeme hükmünün kapsamının nelerden ibaret olacağı 6100 sayılı Yasa'nın 297/1-c maddesinde belirtilmiş olmasına rağmen mahkeme kararının gerekçe ile hüküm kısmının çeliştiği görülmüştür. (Anayasanın 141/3)

HMK.'nın 297.maddesinde belirtilen hükmün açık ve net olması gerekliliğinin yanı sıra gerekçe de anlaşılabilir, yeterli ve denetlenebilir olmalıdır. Gerekçe ile hüküm arasında sonuca etkili uygunsuzluklar bulunmamalıdır.

Mahkemece; kararın gerekçe kısmında "...davacı ve davalının fiilen ayrı yaşadıkları, davalının kovması nedeniyle davacının evinden ayrılmak zorunda kaldığı ve halen kızının yanında yaşadığı, gelirinin bulunmadığı görülmekle, davalının gelir durumu da nazara alınarak davanın kısmen kabulüne" şeklinde bir açıklamaya yer verildikten sonra, hükmün "...aylık 300,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde tesis edilmesi ve nafakanın başlangıç tarihinin; yargılama giderleri ile vekalet ücretinden kimin sorumlu olacağının belirtilmemiş olması doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece; ergin olan davacının üniversitede okuduğu tesbit edildiğine göre, açıklanan ilkeler ve itirazlar doğrultusunda yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yukarıda belirtildiği şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25275, Karar No: 2024/8064, Tarih: 20.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/25275 E.  ,  2024/8064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Ceza Hâkimliği

SUÇLAR: Mala zarar verme, kasten yaralama, tehdit

İNCELEME KONUSU KARAR: Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.10.2023 tarihli ve KYB-2023/98897 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin, eczacı olan müştekinin eczanesinin mülk sahibi olduğu ve olay tarihinde taraflar arasında kira bedeli bakımından yaşanan tartışmanın kavgaya dönüşerek, şüphelinin müştekinin gözlüğüne de zarar verecek şekilde kendisini yaraladığı ve tehdit içerikli sözler söylediğinin iddia olunması üzerine soruşturma işlemlerine başlanılmasına rağmen, taraflar arasında bir ardebe yaşandığında kuşku bulunmadığı ancak şüphelinin kasıtlı olarak müştekinin gözlüğüne zarar verdiğinin belirlenemediği, icra hareketlerine kim tarafından başlandığı da tespit edilemediğinden bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de,

Olay yerinde bulunan tanık Kevser Ulusu'nun müştekinin beyanlarını doğruladığı ve taraflar arasında da arbede yaşandığının kabul edilmesi karşısında şüphelinin eylemine ilişkin dellilerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Olay yerinde bulunan tanık Kevser Ulusu'nun müştekinin beyanlarını doğruladığı ve taraflar arasında da arbede yaşandığının kabul edilmesi karşısında şüphelinin eylemine ilişkin dellilerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", aynı Kanun’un 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' aynı Kanun’un 170/2. maddesinde, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler. Aynı Kanun’un 172/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5271 sayılı Kanun’un 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikâyeti yoluyla soruşturma yaparak maddî gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hâkimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. Aynı Kanun’un 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkûmiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdanî kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Somut olayda, şikâyetçi ...'nun şüpheli ...'nun mülk sahibi olduğu iş yerinin (eczane) kiracısı olduğu, şikâyetçi ile şüpheli arasında kira bedelinin artırılması kaynaklı olarak şüphelinin şikâyetçinin iş yerine gelmesi sonrasında başlayan tartışmanın kavgaya dönüşmesinin ardından, şüphelinin şikâyetçiye tekme ve yumruk atmak, atmaya teşebbüs edip yumruğunun şikâyetçinin sol gözünü sıyırdığının, şüphelinin şikâyetçiye hitaben "seni bu mahalle dışına çıkartmam, seni burada oturtmam" şeklinde tehdit içeren sözler söylediğinin ve yaşanan arbede sırasında şüphelinin diğer şikâyetçi Kevser Ulusu'nun gözlüğünü kırdığının iddia olunması üzerine, soruşturma işlemlerine başlanılmasına rağmen, taraflar arasında bir arbede yaşandığında kuşku bulunmadığı ancak şüphelinin kasıtlı olarak şikâyetçi Kevser'in gözlüğüne zarar verdiğinin belirlenemediği, icra hareketlerine kim tarafından başlandığı da tespit edilemediğinden bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, her iki şikâyetçinin birbirleriyle uyum arz eden beyanları, 10.06.2022 tarihli Görgü Tespit Tutanağı içeriği, şüphelinin şikâyetçinin kiracı olarak bulunduğu iş yerine gelmesi sonucunda, bahse konu olayın gerçekleşmesi, şikâyetçi Ahmet hakkında kasten yaralama suçundan iddianame tanzim edilmesi birlikte dikkate alındığında, şüphelinin üzerine atılı suçlarla ilgili delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin ve kusurluluk durumunun mahkemesince takdir edilmesi ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, İstanbul 9. Sulh Ceza Hakimliğinden kesin olarak verilen 03.02.2023 tarihli ve 2023/8039 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/287, Karar No: 2019/2267, Tarih: 26.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/287 E.  ,  2019/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11/10/2016 tarih ve 2015/69 E. - 2016/242 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince verilen 09/11/2017 tarih ve 2017/944-2017/998 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 06 ve 09. sınıflarda, "KALE KALE KAPI PENCERE" ibaresinin marka olarak tescili için 2011/117588 ve 2011/117589 numaralı başvurularda bulunduğunu, TPMK’nın başvurularının dava dışı şirketlere ait ‘kale’, ‘kale şekil’, ‘kale çelik kapı’, ‘kale şekil’, ‘kale çelik kapı’, ‘kale’, ‘kale’, ‘kale şekil’ ibareli markalarla 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzer olduğundan bahisle 2014-M-6317 ve 2014-M-969 sayılı kararları ile reddedildiğini, oysa müvekkilinin reddedilen mallar bakımından önceki tescillerinden kaynaklı müktesep hakkının bulunduğunu, müvekkilinin tanınmış markaların sahibi olduğunu ileri sürerek, davalı TPMK ...'nın anılan kararlarının iptalini, 06 ile 09. sınıftaki çıkartılan emtialar bakımından başvurularının tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının 2011/117588 ve 2011/117589 sayılı marka başvurularının 06. sınıfta yer alan “tartı ağırlıkları” dışındaki çekişme konusu tüm mallar için zaten ilan ve tescil edildiği, dolayısıyla davacının ... kararını yanlış değerlendirerek, zaten ilan ve tescil edilmiş mallar için tescil istemli dava açtığı, “tartı ağırlıkları” emtiası bakımından ise 2011/117588 ve 2011/117589 sayılı marka başvuruları ile redde mesnet alınan 2011/71617 sayılı markanın emtia listelerinin aynı/aynı tür olduğu, ancak markaların ayırt edilmelerine imkan verecek mahiyette işitsel, anlamsal, kavramsal ve görsel farklılıklar içermeleri sebebiyle 556 sayılı KHK’nın 7/1-b bendi anlamında tescil engelinin bulunmadığı, ... kararının yerinde olmadığı, davacının kazanılmış hakka dayanak gösterdiği önceki markalarının, dava konusu başvuru tarihi itibariyle çekişmesiz hale gelmediği, bu sebeple müktesep hak oluşturmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı TPMK ...'nın 2014-M-6317 ve 2014-M-969 sayılı kararlarının, "tartı ağırlıkları" emtiası yönünden kısmen iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna aykırı bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5021, Karar No: 2016/6725, Tarih: 09.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5021 E.  ,  2016/6725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada İnegöl 3. Asliye Hukuk ve İnegöl Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, Türk Medenî Kanununun 369. maddesi uyarınca ev başkanının sorumluluğuna ilişkin davaların aile mahkemesinde görülmesi gerektiğini bildirerek, görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İnegöl Aile Mahkemesi ise haksız eylem sonrası yapılan tedavi masrafları ile olay nedeniyle yaşanan manevi çöküntünün karşılığı olarak istenilen maddi ve manevi tazminatın aile mahkemesinin görevine girmediğini belirtilerek, görevsizlik kararı vermiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usûllerine Dair Kanununun 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medenî Kanununun İkinci Kitabından doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılması gerekir.

Davacılar, haksız eylemi gerçekleştiren davalı küçük aleyhine, cismani zarar nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararın tazmini istemiyle dava açmışlardır. Haksız fiili gerçekleştiren davalı ...'ın dava tarihinde reşit olmaması nedeniyle velayeti altında bulunduğu anne-babasının velayeten davaya dahil edilmiş oldukları, davacılarının aile başkanının kusursuz sorumluluğuna ilişkin, mahkemeye sundukları dava ve ıslah dilekçelerinde ayrıca bir taleplerinin olmadığı anlaşıldığından, davanın haksız fiilden kaynaklandığı ve Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usûllerine Dair 4787 sayılı Kanunun 4/1. maddesinde yer alan aile hukukundan kaynaklanan dava ve işlerden olmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7303, Karar No: 2017/3193, Tarih: 13.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7303 E.  ,  2017/3193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün reddine ilişkin Dairemizin 11.05.2015 gün ve 2014/10021 Esas, 2015/3554 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunanlardan ... Park İşl. Taş. Mot. Taş. Turz. Elekt. Taah. Pzl. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi asıl, ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2014/1173 E. sayılı takip dosyasında borçlu ... adına kayıtlı bulunan ... plakalı aracın satışı sonucu hazırlanan ve aracın aynından doğan idarenin alacağı olan motorlu taşıtlar vergisi dahil edilmeden hazırlanan derece kararının iptal edilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunanlar, cevap dilekçesi ibraz etmemişlerdir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi asılın temyizi üzerine, Dairemizin 11.05.2015 tarih ve 2014/10021 E., 2015/3554 K. sayılı ilamıyla öncelikle şikayetçinin MTV alacağının ödenmesi gerekçesiyle bozulmuştur.

Bu kez, şikayet olunanlardan ... Park İşl. Mot. Taş. Turz. Elekt. Taah. Pzl. Tic. ve San. A.Ş. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Şikayete konu uyuşmazlık aracın aynından kaynaklanan MTV'nin mi yoksa aracın muhafaza masrafı olan yedieminlik icretinin mi önce ödeneceği hususunda toplanmaktadır. Her iki alacakta önceliği olan ve ipotek alacağından dahi önce ödenmesi gereken alacaklardır. Ancak aracın muhafaza edilmemesi halinde MTV alacağının ödenmesi dahi mümkün olamyacağından yediemin alacağının MTV alacağına önceliğin olduğunun kabulü gerekir. Dairemizin yerleşmiş içtihatları da bu yöndedir. Ancak muhafaza için alınacak bu ücretin tespitinde Adalet Bakanlığu'na ait depo ve garajlarda muhafaza edilen mallar için alınacak ücret tarifesi hakkında tebliğin 3 ve 4. maddesi nazara alınmaktadır.

Bu durumda mahkemece sıra cetveli düzenlenirken yediemin için yukarıda zikredilen tarifesnin 4. maddesinde zikredilen azami haddi aşmayacak şekilde ücret belirlemesi, şikayetçinin alacağın aynından kaynaklanan MTV alacağının da ipoteklerden de önce ödeneceğinin göz önünde bulundurularak sıra cetveli düzenlenmesi şeklinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Dairemizce karar yukarıdaki gerekçe ile bozulması gerekirken zuhulen değişik gerekçe ile bozulduğundan bu kez dairemizin bozma kararı tamamen ortadan kaldırılarak yukarıdaki gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunanlardan ... Park İşl. Tic. San. A.Ş. vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 11.05.2015 tarih ve 2014/10021 E., 2015/3554 K. sayılı bozma ilamının ortadan kaldırılarak, hükmün yukarıda yazılı değişik gerekçe ile BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde şikayet olunan ... Park İşl. Tic. San. A.Ş.'ne iadesine, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6088, Karar No: 2013/10834, Tarih: 13.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/6088 E.  ,  2013/10834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yüklenen suçu işlediğini kabul etmeyen sanık ...'un bu suça katıldığına ilişkin diğer sanık ...'in soruşturma aşamasındaki başka kanıtlarla desteklenmeyen soyut anlatımı dışında, kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 231/5-14.madde ve fıkralarında düzenlenmiş olan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesi koşullu bir düşme nedeni oluşturması ve denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davranıldığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak, davanın düşmesi kararı verileceğinden; tüm sonuçları itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinde düzenlenen kişiselleştirme kurumundan daha lehe sonuçlar doğurduğu gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile anılan müessesenin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...