muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3322, Karar No: 2013/7020, Tarih: 09.05.2013

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yükleniciye şahsi hak sağlar. Koşulları yerinde ise kazandığı şahsi hakka dayanarak yüklenici arsa sahibini

bir şey vermeye veya yapmaya zorlayabilir. Şahsi hak kazanan yüklenici bu hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi arsa sahibinin rızası gerekmeksizin ve ancak yazılı olmak koşulu ile üçüncü bir kişiye de temlik edebilir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir.

Kural, borç ilişkisinin sonucu olan edimin alacaklıya ifasıdır. Fakat hayat şartları, ticaret ve ekonomi gereksinmeleri, alacaklının ifayı beklemeden alacağını başkasına devretmesi veya borçlunun borcunu bir başkasına nakletmesi yollarının da açılmasını zorunlu kılmıştır. Görülüyor ki, alacağın temliki hayat şartlarının gerektirdiği ihtiyaçlardan ortaya çıkan bir hukuk kurumudur. Örneğin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde bina yapım işini borçlanan yüklenici finans ihtiyacı duyar. Bu ihtiyacın kısmen veya tamamen yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölüm veya bölümlerin onun tarafından daha inşaat aşamasında üçüncü kişilere satılarak veya satış vaadinde bulunularak karşılanması olanağı bulunmaktadır. Aslında arsa sahibinin kural olarak Borçlar Kanununun 364. maddesi uyarınca eserin tesliminde vermesi gereken arsa payını, inşaat aşamasında yükleniciye devretmesi, yüklenicinin de bunu üçüncü kişilere temlik ederek finans sağlaması, arsa sahibinin yükleniciye kredi kullandırması demektir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse; alacağın temliki, alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç olmaksızın yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan şekle bağlı bir akittir. Borçlar Kanununun 163. maddesi hükmüne göre temlik sözleşmesi temlik edenle temlik alan arasında yazılı olarak yapılabilir. Ne var ki, alacağın temlikinde aranan yazılı şekil temlik sözleşmesinin resmi şekilde yapılmasına engel değildir. Nitekim uygulamada yükleniciden şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişilerin temlik sözleşmesini adi yazılı satış sözleşmesi veya noterde düzenleme şeklinde taşınmaz satış vaadi sözleşmesi olarak yaptıkları görülmektedir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden, sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu, temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da

ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81.maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Davacı, akdi olan yükleniciden Borçlar Kanununun 96. maddesine dayanarak ademi ifa sebebiyle tazminat istenebilir. Buradaki borcun nedeni borçlunun (yüklenicinin) taahhüdünü ihlal etmesidir. Borçlunun taahhüdü, genellikle bir akde dayandığından buna “akdi tazminat” borçlunun sorumluluğuna da “akdi sorumluluk” denilmektedir. Borçlar Kanununun 96. maddesi gereğince ödenmesi gereken tazminat ise alacaklının müspet zararıdır.

Bu genel bilgilerden sonra somut olaya gelince;

Davacı aynı vakıalara dayanarak tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuş, bu istemin kabul edilmemesi halinde tazminat talep etmiştir. Mahkemece tapu iptali ve tescilin mümkün olmadığı gerekçesiyle tazminata hükmedilmiştir. Bu durumda iki ayrı dava değil, aynı davada talep sonuçlarından birinin kabul edilmemesi nedeniyle diğer talep sonucunun hükme bağlanması sözkonusudur. Davacı iki ayrı istemde bulunmadığına ve istemlerinden ilkinin reddi halinde diğerinin incelenebileceği gözönüne alındığında reddedilen ilk talep için arsa malikleri lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmüş, davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının reddi gerekmiştir.

Davacı vekilinin temyizine gelince;

Davacı, davalı arsa malikleri ile davalı Toprak İnşaat Ltd. Şti. arasında 31.03.2004 tarihinde düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılan 17 numaralı bağımsız bölümü 23.06.2006 tarihli harici sözleşme ve 02.06.2008 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını belirterek tapu kaydının iptali ile adına tescilini, mümkün olmadığı takdirde şimdilik 10.000,00 TL'nin tahsilini istemiştir. Anılan sözleşmeye göre dava konusu bağımsız bölümün yükleniciye bırakılan yerlerden olduğu hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ancak, davacının tescil isteğinin hüküm altına alınabilmesi için yukarıda açıklandığı üzere yüklenici veya onun kişisel hakkını devralan davacının sözleşmeden kaynaklanan tüm edimleri yerine getirmiş olması gerekir. Davaya konu eser sözleşmesi hükümleri değerlendirildiğinde iskan ruhsatı alma yükümlülüğünün yükleniciye ait olduğu açıktır.

Mahallinde yapılan keşif sonucu binanın % 97 oranında tamamlandığı anlaşılmaktadır. Keşiften sonra davacı % 3 eksikliğin giderildiğini, iskan ruhsatı alınmasını da taahhüt ettiğini bildirmiştir. Davalı arsa maliki ... de iskan ruhsatı alınmadığını belirtmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu binanın % 97 oranında tamamlandığı anlaşılmaktadır. Keşiften sonra davacı % 3 eksikliğin giderildiğini, iskan ruhsatı alınmasını da taahhüt ettiğini bildirmiştir. Davalı arsa maliki ... de iskan ruhsatı alınmadığını belirtmiştir.

Bu durumda mahkemece öncelikle % 3 oranındaki eksik işlerin tamamlanıp tamamlanmadığı araştırılarak tamamlanmış olduğu takdirde bunun yanında uzun zaman alabilecek iskan ruhsatı işlemlerinin sonuçlandırılabilmesi için davacıya yetki ve makul bir süre verilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken iskan ruhsatı alınması için elverişli olmayan kesin süreye uyulmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; tahsiline karar verilen 10.000,00 TL bedelin davacıya ödenmesi gerekirken davalı tarafa verilmesi yerinde değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1426, Karar No: 2011/8193, Tarih: 27.09.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/1426 E.  ,  2011/8193 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS KARAR

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 23.184,00 TL tazminatın kaza tarihinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalıya ait araç sürücüsünün alkollü olarak kaza yaptığını, kasko sigortası genel şartlarının 5.5.maddesi gereğince hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında bulunmadığını davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği,rizikonun kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. TTK.nun 1282 nci maddesi uyarınca sigortacı geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi, aynı yasanın 1281.nci maddesine göre kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın da sigortacı tarafından kanıtlanması gerekir. Ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5.maddesinde "Teminat dışı kalan zararlar" kenar başlığı altında; taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların,

kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla, olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisi ile meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK. 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840, 19.4.2000 gün ve 2000/11-806-801, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-273, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-73 sayılı ilamları)

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş ve nöroloji uzmanı ve kusur konusunda uzman bilirkişilerden oluşan heyetten rapor alınmış ise de, alınan rapor bozma ilamında belirtildiği şekilde kazanın nedenleri, oluş şekli ve başka unsurlar ayrıntılı olarak incelenememiş olduğundan hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Bu durumda, mahkemece seçilecek iki nöroloji uzmanı ve bir trafik kusur uzmanı bilirkişiden oluşacak bilirkişi heyetinden, olayın oluş şekli, kaza tespit tutanağı, ceza mahkemesi dosyası ve toplanan deliller birlikte değerlendirilerek öncelikle kazanın meydana geliş şekli, sürücülerin kusur oranları, kazaya başkaca unsurların etken olup olmadığı, davacıya ait araç sürücüsünün alkollü olmasının kazada münhasıran etkili olup olmadığının açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde bozma ilamının gereği yerine getirilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8651, Karar No: 2011/4292, Tarih: 14.07.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8651 E.  ,  2011/4292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 156 ada 274 parsel sayılı 216.001,69 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı Nusret ..., yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak Hazineyi hasım göstermek suretiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davaya konu olan taşınmazın dava dışı 156 ada 218 sayılı parsel olduğu anlaşılmakla davanın husumet nedeniyle reddine ve çekişmeli 156 ada 274 sayılı parselin davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı mirasçılarından ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; dava konusu edilen taşınmazın 156 ada 274 parsel sayılı taşınmaz olmayıp, aynı ada 218 sayılı parsel olduğu ve bu taşınmazın dava dışı Binali Kuş adına tespit edildiği kabul edilmek suretiyle davanın husumet yokluğunda nedeniyle reddine, 156 ada 274 sayılı parselin tespit gibi davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Davaya konu parselin 156 ada 218 parsel olduğu belirlendiği halde bu parselin tutanak aslı getirtilmek suretiyle, söz konusu parsel davalı hale getirtilmemiştir. Dava konusu olmadığı anlaşılan 156 ada 274 sayılı parsele yönelik davada husumetin doğru olarak davalı Hazine'ye yöneltildiği, ancak yapılan keşif sonucu davalı parselin 156 ada 218 sayılı parsel olduğu anlaşıldığı halde, 156 ada 274 sayılı parsele yönelik dava husumet yokluğundan reddedilmiştir. Doğru sonuca varılabilmesi için; dava konusu olduğu anlaşılan 156 ada 218 sayılı parselin tutanak aslı getirtilip, davalı hale getirilerek bu taşınmaz hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, davanın konusu olmadığı anlaşılan 156 ada 274 sayılı parsel tutanağının Kadastro Müdürlüğüne iadesine karar verilmesi gerekirken, davaya konu olmayan 156 ada 274 sayılı parsel hakkında hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.07.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2972, Karar No: 2014/7060, Tarih: 28.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2972 E.  ,  2014/7060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçadağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2006/209-2013/107

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.09.2006 gününde verilen dilekçe ile dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne kısmen açılmamış sayılmasına dair verilen 09.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taşınmazın davacı köy adına mera olarak sınırlandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulune, karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 50. maddesi gereğince medeni haklardan yararlanma ehliyetine sahip olan, davada taraf ehliyetine de sahiptir. Aynı kanunun 51. maddesine göre de dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetine göre belirlenir.

4721 sayılı TMK'nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi ile köy aleyhine açılan davalarda köyü temsil yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Kural olarak, meraların kuru mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı köy ve belediyelere aittir. 06.12.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı "Ondört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe

Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 1. maddesinde; 1- "Aydın, Balıkesir,

Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu,

Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür."

2- "Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır."

3- "Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır" şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesinin taraf olacağı belirtilmiştir.

Aynı Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesinin taraf olacağı belirtilmiştir.

Kanunun "Yürürlük" başlıklı 36. maddesi uyarınca da geçici 1. maddenin onüçüncü fıkrasının ilk mahalli idareler genel seçim tarihi olan 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girdiği görülmektedir.

Somut olaya gelince; davada gerek davacı gerekse davalı köylerin 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen ilgili maddeleri uyarınca mahalle olarak bağlı bulundukları Akçadağ İlçesi Belediyesine katıldıkları ve tüzel kişiliklerinin son bulduğu, başka bir deyişle davada taraf ehliyetlerinin kalmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar Kanunun geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında tüzel kişiliği kaldırılan köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesinin taraf olacağı belirtilmekte ise de davada taraf olan davacı, ve davalı köylerin tamamının tüzel kişilikleri sona ermiş ve katıldıkları A.. İlçe Belediyesinde birleşmiştir. Hal böyle olunca, 6360 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucunda tüzel kişilikleri kaldırılarak mahallelere dönüştürülen tarafların davasında Akçadağ İlçe Belediyesi taraf olacağından "davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurulması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenin katıldığı İspir Belediyesine iadesine, 28.5.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5169, Karar No: 2016/337, Tarih: 01.02.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/5169 E.  ,  2016/337 K.**

* KASTEN ÖLDÜRME SUÇU

* ÖLDÜRÜCÜ NİTELİKTEKİ BIÇAK DARBESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 87

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 81

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 29

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

**"İçtihat Metni"**

1) Oluşa, tüm dosya kapsamına, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 19/02/2014 tarihli maktulün ölümünün öldürücü nitelikte kesici delici alet yaralanması ile birlikte boyun omur kırığına bağlı büyük damar yaralanmasından gelişen dış kanama sonucu gerçekleştiği yönündeki raporuna göre mahkemenin eylemi kasten öldürme olarak nitelendirmesine dair kabul ve gerekçelerinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . maktul . kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin eksik incelemeye, suç vasfına, haksız tahrik indirim oranının azlığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 01/02/2016 gününde üyeler .,., eylemin TCK.nun 87/4. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve

hükmün bozulması gerektiği yönündeki karşı oyları ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Yerel mahkeme sanığın kasten öldürme suçunu işlediğini kabul ederek, TCK'nun 81, 29, 62. maddelerini uygulamak suretiyle, sanığın 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir.

Yerel Mahkemenin kararı temyiz üzerine Dairemize gelmiş olup, sayın Dairemizin çoğunluğu tarafından hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık, onama kararında kabul edildiği gibi eylemin kasten öldürme suçunu mu? yoksa kastın aşılması suretiyle öldürme suçunu mu? oluşturduğu noktasında toplanmaktadır.

Sanıkla maktul bir otelde çalışmakta ve otelin çalışanları için ayrılmış olan yerde diğer çalışanlarda olmak üzere birlikte kalmaktadırlar. Dinlenme için ayrılan zamanlarda sanığın demlediği çayın daha demini almadan maktul tarafından açılması yüzünden aralarında değişik zamanlarda 3-4 kez tartışma çıkmıştır. Yine olay günü gündüz saat 12:30 sıralarında bu yüzden tartışmışlar küfürleşmişler ve birbirlerini basitçe tehdit etmişlerdir. Olay saati olan gece saat: 22.30 sıralarında kaldıkları yerde yine gündüz olan olay nedeniyle tartışmışlar, sanık iki bıçak darbesi vurarak ölüme sebebiyet vermiştir.

Maktulün ölü muayene ve otopsi tutanağında bacakta iki bıçak darbesi tarif edilmekle beraber, maktulün boğaz kısmında gırtlak ön yüzde 2 adet 2x3 cm ebadında muhtemelen kavga sonucu oluşmuş erozyon sıyrık olduğu belirtilmiştir.

Maktulün ölü muayene ve otopsi tutanağında bacakta iki bıçak darbesi tarif edilmekle beraber, maktulün boğaz kısmında gırtlak ön yüzde 2 adet 2x3 cm ebadında muhtemelen kavga sonucu oluşmuş erozyon sıyrık olduğu belirtilmiştir.

Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından yapılan klasik otopside ise maktulün bacağında 2 adet bıçak darbesi olduğu bunlardan birisinin ölüme neden olacak nitelikte olduğu belirtilmiştir. Bu raporda ayrıca "Cevikal vertebra 4'te deplase kırık, servikal kanal açıldı. Medulla spinalis sağlam bulundu." denilmek suretiyle gırtlak kısmındaki darbenin erozyonu açıklanmış, ancak bu durum ölüm nedeni olarak gösterilmemiştir.

Mahkemece Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan kesin ölüm sebebi ile ilgili 19/02/2014 tarihli rapor alınmış, bu raporun 8. sayfasında "kesici delici alet yaraları dışındaki travmatik lezyonların tek başına ölüm meydana getirir nitelikte olmadıkları dikkate alındığında, kişinin kesici delici alet yaralanması dışında travmatik bir tesirle öldüğünün tıbbi delilleri bulunmadığı" denilmiş 10.

sayfasında ise "kişinin ölümünün boyun omur kırığı ile birlikte kesici delici alet yaralanmasına bağlı büyük damar yaralanmasından gelişen dış kanama sonucu meydana geldiği," şeklinde tanımlama yapılmıştır.

Mahkemece boyun omur kırığı ile ilgili durumun açıklığa kavuşturulması için yeniden rapor tanzimi istendiğinde Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan kesin ölüm sebebi ile ilgili olarak verilen 09/04/2014 tarihli raporda, "kesici delici alet yaraları dışındaki travmatik lezyonların tek başına ölüm meydana getirir nitelikte olmadıkları dikkate alındığında, kişinin kesici delici alet yaralanması dışında travmatik bir tesirle öldüğünün tıbbi delilleri bulunmadığı oy birliği ile mütalaa olunur.! denilmiştir.

Adli Tıp Kurumundan aldırılan raporlar gözetildiğinde, maktuldeki boyun omur kırığının ölüm neticesini doğurmadığı, bacaktaki bir bıçak darbesinin ölüm neticesini doğurduğu anlaşılmaktadır.

Sanık, maktulün bacak kısmına iki bıçak darbesi vurmuş, bunun dışında vücudun başka hayati bölgelerine her hangi bir bıçak darbesi vurmamıştır. Bacağa vurulan bıçak darbelerinden birisi ölüme neden olmuştur. Maktulün boğaz kısmında meydana gelen yaralanma ölüm neticesini doğurmadığı gibi, boğazdaki bu yaranın tekme veya yumrukla vurma sonucu oluştuğu anlaşılmaktadır. Zira maktulün boğaz kısmında bir kesi tarif edilmemiş, aksine ilk bulgular erozyon sıyrık olarak tarif edilmiştir.