muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9643, Karar No: 2013/11448, Tarih: 09.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/9643 E.  ,  2013/11448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.04.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalıya ait diyaliz hizmeti veren sağlık kuruluşunda nefroloji uzmanı olarak 01.02.2007 tarihinde göreve başladığını, 31.07.2010 tarihinde iş sözleşmesine işverence son verildiğini ve feshin haklı bir nedene dayanmadığını ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ve dini milli bayram tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren zamanaşımı defini ileri sürmüş, 2368 sayılı Yasa ile devlet memuru olan doktorların belli koşullar dahilinde kamu dışında part time çalışmalarına imkan tanındığını ancak 21.01.2010 gün ve 5947 sayılı Kanunu’nun 19. maddesiyle 2368 sayılı Kanun’un 30.07.2010 tarihinde yürürlükten kaldırıldığını, bu değişiklikle kamu hastanelerinde çalışan hekimlerin mesai saatleri dışında serbest çalışabilmelerine imkan kalmadığını, taraflar arasında edimlerin ifasının imkansız hale gelmesi sebebiyle iş sözleşmesinin sona erdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, feshin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/III. maddesine uygun olmadığını, maddenin geçici ifa imkansızlığını düzenlediğini, mevcut yasal değişikliklerin ardından aynı zamanda kamuda memur olarak çalışan davacının özel sağlık kuruluşlarında çalışmasının sürekli biçimde ortadan kalktığı, aynı yasanın 24/III. maddesindeki koşulların da oluşmadığı, Borçlar Kanunu’nun 117.maddesine göre kusursuz imkansızlık sebebiyle borçlunun borcundan kurtulacağı gerekçesiyle ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin reddine karar verilmiştir. Yine davacının yıllık izin ücreti ile dini ve milli bayram tatili ücreti taleplerinin, başhekim olarak yüksek ücretle üst düzey yönetici sıfatıyla görev yapmış olması sebebiyle reddine dair hüküm kurulmuştur.

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ... Devlet Hastanesi Baştabipliğinde 08:00–16:00 saatleri arasında ve devlet memuru olarak çalıştığı tartışmasızdır. Aynı zamanda davacı, 01.02.1997-31.07.2010 tarihleri arasında davalı diyaliz sağlık biriminde iş sözleşmesiyle çalışmıştır.

Dosya içinde bir fesih yazısı bulunmasa da İzmir İl Sağlık Müdürlüğünün 4796 sayılı yazısında şirketin 05.08.2010 tarihli yazısına dayalı olarak davacının görevinin 31.07.2010 tarihi itibarıyla sonlandırıldığı bildirilmiştir. Sözü edilen yazı davacının memur olarak görev yaptığı devlet hastanesine bilgi mahiyetinde gönderilmiştir.

Somut olayda çözümü gereken ilk konu taraflar arasındaki iş sözleşmesinin kim tarafından feshedildiği noktasındadır. İş sözleşmesinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sonlandırıldığını ispat yükü işveren üzerindedir. Dosyaya bu yönde bir delil sunulmuş değildir. Davalı işveren de cevap dilekçesinde davacı işçinin istifa ettiğini savunmamış ve bu yönde bir delil ileri sürmemiştir. Davalının savunması, devlet hastanesinde çalışmakta olan davacının, yasal olarak özel sağlık kuruluşunda çalışmasına mümkün olmamasına dayalı olarak edimlerin ifasının imkansız hale geldiği şeklindedir.

Davacının devlet hastanesinde çalışmakta olduğu sırada değişen yasal düzenlemeler kapsamında 30.07.2010 tarihinden sonra özel sağlık biriminde çalışması mümkün değilse de, bu yönde seçimlik hak davacıya ait olmalıdır. Davacının devlet hastanesindeki görevi ya da davalı işveren tabi çalışma konularında seçim hakkı olup, yasa değişikliği doğrudan işverene fesih hakkı tanımamaktadır.

Uyuşmazlık konusu olayda uygulanması gereken yasa hükmü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/III. maddesidir. İş Kanunu’nda zorlayıcı nedenlere dair açık hüküm mevcut olduğu için genel kanun niteliğindeki Borçlar Kanunu hükümlerinin uygulaması söz konusu olmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (III) numaralı bendinde, işçiyi işyerinde bir haftadan fazla süre ile çalışmaktan alıkoyan zorlayıcı bir sebebin ortaya çıkması halinde, işverenin derhal fesih hakkının olduğu açıklanmıştır. İlgili hükümde işçiyi işyerinde çalışmaktan alıkoyan nedenlerin geçici veya daimi olması yönünden bir ayrıma gidilmemiştir. Maddede sözü edilen bir haftalık süre alt sınır olup belirtilen sürenin aşılması veya somut olayda olduğu gibi aşılacağının kesin olması halinde işverenin derhal fesih hakkı ortaya çıkar. Zorlayıcı nedenlerin geçici olması ile sürekli olması arasında madde uygulaması bakımından bir fark bulunmamaktadır.

İşçiyi çalışmaktan alıkoyan nedenler, işçinin çevresinde meydana gelmelidir. İşyerinden kaynaklanan ve çalışmayı önleyen nedenler bu madde kapsamına girmez. Örneğin işyerinin kapatılması zorlayıcı neden sayılmaz (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün 2007/16205 E, 2008/10253 K.). Ancak, sel, kar, deprem gibi doğal olaylar nedeniyle ulaşımın kesilmesi, salgın hastalık sebebiyle karantina uygulaması gibi durumlar zorlayıcı nedenlerdir.

İşyerinden kaynaklanan zorlayıcı nedenler ise değinilen madde kapsamında olmayıp, aynı Kanunun 24/III maddesinde düzenlendiği üzere işçiye derhal fesih hakkı veren nedenlerdir. Ancak uyuşmazlık konusu olayda işyerinden kaynaklanan zorlayıcı nedenler bulunmayıp işçinin şahsından kaynaklanan nedeler söz konusudur.

4857 sayılı Yasanın 40 ıncı maddesi uyarınca, işçinin zorlayıcı nedenlerle Kanunun 25/III maddesi kapsamında kalan “çalışılmayan süreler” için yarım ücret ödenir. İşçinin iş sözleşmesinin zorlayıcı nedenlerle 25/III bendi uyarınca feshi halinde, işverenin bildirim şartına uyma ya da ihbar tazminatı yükümlülükleri bulunmamaktadır. Ancak, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi uyarınca kıdem tazminatının ödenmesi gerekir.

Davalı işveren, davacının devlet memuru olarak çalıştığı görevinden ayrılmaksızın özel sağlık kuruluşunda çalışmasının yasaklandığı tarih olan 31.07.2010 tarihinde iş sözleşmesini feshetmiştir. Bu durumda davacının iş sözleşmesinin feshi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/III bendi uyarınca gerçekleştiği ve belirtilen feshe göre davacı işçinin

kıdem tazminatı hakkının doğduğu kabul edilmelidir. Mahkemece dosya içinde yer alan hesap raporu bir değerlendirmeye tabi tutularak talebin kabulü gerekirken yazılı gerekçeyle isteğin reddi hatalıdır.

3- Davacı işçi nefrolji uzmanı olarak çalıştığını ileri sürerek yıllık izin ücreti ve dini milli bayram tatili ücretlerini talep etmiştir.

Davalı işveren cevap dilekçesinde zamanaşımı defini ileri sürmüş, bunun dışında sözü edilen istekler yönünden bir savunmada bulunmamıştır.

Bilirkişi raporunda, davacının yüksek ücretle işyerinde en üst düzey yönetici (başhekim) olarak çalıştığından söz edilerek her iki talebe hak kazanılamayacağı gerekçesiyle hesaplamaya gidilmemiştir. Mahkemece her iki isteğin de reddine karar verilmiştir.

Davacının nefroloji uzmanı olduğu ve bu sıfatla işyerinde çalıştığı iş sözleşmesi ile İzmir İl Sağlık Müdürlüğü yazısı içeriğinden anlaşılmaktadır. Davacı işçi işyerinin diyaliz hizmeti veren bir sağlık kuruluşu olduğunu belirterek sorumlu uzman hekim olarak çalıştığını beyan etmiş ve tıbbi konuların dışında yetki ve sorumluluğunun olmadığını açıklamıştır.

Davacının idari konuları da içine alacak şekilde işyerinde en üst düzeyde görev yaptığı ve tahakkuklar ile ödemeler yönünden yetkili olduğu hususları ispatlanamamıştır. Yine yıllık izin defteri düzenlenmesi görevinin davacıda olduğu da ortaya konulmamıştır.

Davacının idari konuları da içine alacak şekilde işyerinde en üst düzeyde görev yaptığı ve tahakkuklar ile ödemeler yönünden yetkili olduğu hususları ispatlanamamıştır. Yine yıllık izin defteri düzenlenmesi görevinin davacıda olduğu da ortaya konulmamıştır.

Yıllık izin yönünden ispat yükü davalı işverende olup işçinin imzasını taşıyan izin defteri veya eşdeğer bir belge ibraz edilmemiştir. Böyle olunca davacının yıllık izin ücretine hak kazandığı kabul edilmelidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 990.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10300, Karar No: 2021/2200, Tarih: 25.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10300 E.  ,  2021/2200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

... İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından davacı idare lehine vekalet ücreti hükmedilmesine ilişkin 8. bendinin çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6382, Karar No: 2013/3606, Tarih: 14.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/6382 E.  ,  2013/3606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Hükümden önce 08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 26.maddesi ile sanığın eylemine uygulanacak 1219 sayılı yasanın 41.maddesi değiştirilmiş olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7.maddesi uyarınca lehe olan yasanın belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmemesi gerekirken anılan hususlar değerlendirilip karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın diş protez teknisyeni olduğu sabit olduğu cihetle, hakkında 1219 sayılı yasanın Ek 7. maddesi delaletiyle 41.maddenin uygulanması gerekirken, doğrudan 41 .madde ile ceza tayini,

Yasaya aykırı sanık müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6973, Karar No: 2024/9616, Tarih: 09.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6973 E.  ,  2024/9616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/159 E., 2023/352 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2023 tarihli ve 2023/159 Esas, 2023/352 Karar sayılı kararı ile sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 30.10.2023 tarihli ve 2023/20361 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 tarihli ve KYB-2023/116717 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2023 tarihli ve KYB-2023/116717 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 168/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis ve 40,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süreyle denetime tâbi tutulmasına dair Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2017 tarihli ve 2015/702 esas, 2017/210 sayılı kararının 28/07/2017 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 20/03/2019 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm olduğunun ihbarı üzerine, hakkındaki hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 168/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis ve 40,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2023 tarihli ve 2023/159 esas, 2023/352 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre;

Sanığın mahkûmiyetine konu hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun, 24/10/2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alarak uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, ihbar üzerine yapılan yargılama sırasında anılan Kanun’un 253 ve 254. maddeleri uyarınca, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilip uzlaştırma işlemleri yapıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Kabule göre;

Kabule göre;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 155/2. maddesi uyarınca tayin edilen 5 gün adlî para cezasından anılan Kanun’un 168/1. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 1 gün adlî para cezası yerine, 3 gün adlî para cezası tayin edilmesini müteakip, aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında adlî para cezasının 1 günün az olamayacağından 1 gün adlî para cezası yerine, 2 gün adli para cezası tayin edilmesi üzerine, aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası karşılığı olmak üzere 20,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 40,00 Türk lirası adlî para cezasına karar verilmek sûretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun’un 155 inci maddesinin ikinci fıkrasında; " Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi halinde, bir yıldan yedi yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." hükmü yer almaktadır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 155 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun, 24.10.2019 tarihli ve 30928 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmıştır.

3. 5237 sayılı Kanun’un etkin pişmanlık başlıklı 168 inci maddesinin birinci fıkrası; "Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir." şeklinde düzenlenmiştir.

4. 5237 sayılı Kanun’un 45 inci maddesinin birinci fıkrasında; "Suç karşılığında uygulanan yaptırım olarak cezalar, hapis ve adlî para cezalarıdır." ve aynı Kanun'un 61 inci maddesinin sekizinci fıkrasında; "Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur." denilmektedir.

5. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yerine getirilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması ile adli para cezası hesaplanırken, temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, aynı Kanun'un 168 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi gereği indirim yapıldığında, 1 gün karşılığı 20,00 TL adli para cezasına karar verilmesi yerine, 2 gün karşılığı 40,00 TL adli para cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Küçükçekmece 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2023 tarihli ve 2023/159 Esas, 2023/352 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4794, Karar No: 2013/13971, Tarih: 11.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/4794 E.  ,  2013/13971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine geçildiği, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine, borçlunun İİKnun 168/5.maddesinde öngörülen yasal 5 günlük süre içerisinde icra mahkemesine başvurarak takibin dayanağı olan bononun bedel kısmındaki TL'nin Euro olarak değiştirildiğini, dolayısıyla, senet bedelinin para biriminde tahrifat yapıldığını ileri sürerek borca itirazda bulunduğu görülmüştür.

TTK.nun 690. maddesinin göndermesiyle bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı Kanun'un 588/1. maddesi gereğince, bono bedeli hem yazı ve hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazı ile belirlenen bedele itibar olunur. Ancak bu kural rakam ile değer bildiren bölümde tahrifat yapılmaması halinde uygulanır. Somut olayda dayanak bononun rakamla değer belirten bölümünde tahrifat yapıldığı ileri sürülmüş olup, bu husus mahkemece de para birimi üzerinde yapılan değişiklikte keşidecinin parafının bulunmaması nedeniyle kabul edildiğinden, bononun yazı ile değer belirten bölümüne itibar edilmesi mümkün değildir. Bu durumda senedin tahrifattan önceki miktar için geçerli sayılması gerekir (HGK. 14.05.2003 T. 2003/12-347 E. 2003/345 K.).

Mahkemece aldırılan 21.12.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda, icra takibinin dayanağı olan bononun bedel bölümünün 4.000 TL iken tahrifatla 4.000 Euro haline dönüştürüldüğü bildirilmiş olup, yapılan değişiklikte keşidecinin parafının bulunmaması nedeniyle bu husus mahkemece tahrifat olarak kabul edilmiştir. Bu durumda alacaklının tahrifat öncesine ait senet bedeli üzerinden takibe devam hakkı bulunmaktadır. Borçlu, İİKnun 169/a maddesinde belirlenen koşullarda takip alacaklısına ödeme yaptığını da ispatlayamadığına göre, mahkemece borca itirazın kısmen kabulü ile borçlunun da kabulünde olan 4.000,00 TL ve ferileri üzerindeki miktar yönünden takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken, takibin tümden iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.