muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8304, Karar No: 2012/3384, Tarih: 12.03.2012

c- 5198 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile 506 sayılı Kanun'un 80. maddesinde 6.7.2004 tarihinde yapılan değişiklikle, Kurumun süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde 6183 sayılı Kanun'un 102. maddesinin de uygulanmayacağı öngörülmüştür. Dolayısıyla Kurumun sigorta primlerinden doğan alacakları, eskiden olduğu gibi Borçlar Kanunu'nun 125. maddesine göre 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olacaktır. Zamanaşımı başlangıcı da Borçlar Kanunu'nun 128. maddesi uyarınca alacağın muaccel olduğu, yani ödeme tarihinin son günü olacaktır. Örnek olarak, 2004 yılı 8. ay primi 30.9.2004 tarihine kadar ödeneceğinden, zamanaşımı süresi 1.10.2004 tarihinden başlayacak ve 1.10.2014 tarihinde sona erecektir.

HGK.'nun 20.09.2006 gün ve 2006/546-565 sayılı Kararına göre;

"Burada önemli yön; yargılama sırasında meydana gelen bu kanun değişikliğinin söz konusu uyuşmazlıkta gözetilip gözetilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kanunlarda aksine bir düzenleme yer almaması halinde zamanaşımı başlangıcı yönünden “zamanaşımının alacağın muaccel olduğu tarihte başlayacağı...” na ilişkin Borçlar Kanununun 128. maddesi hükmü dikkate alınmalıdır.

Muacceliyet anının belirlenmesi, zamanaşımının başlangıcının ve buna bağlı olarak, somut uyuşmazlıkta uygulanacak yasa hükmünün saptanmasında önem taşımaktadır.

Bir tanım vermek gerekirse muacceliyet, bir borç ilişkisinde, alacaklının edimi isteyebileceği ve borçlunun da bu isteme uyarak, edimi ifa etmekle yükümlü olduğu anı belirler. Bir başka deyişle, söz konusu anda borç, ifa kabiliyeti kazanır ve alacaklı yine o anda edimi kabul etmekle yükümlü olur. Bir alacağın ya da borcun muaccel olması, ilke olarak edimin ifası için öngörülmüş bulunan vadenin dolmasıyla gerçekleşir. Borcun ifası için öngörülen vade kanundan, işin özelliklerinden yada dürüstlük kuralından çıkarılamıyorsa, bu durumda, BK m. 74 hükmü gereğince, borcun "hemen ifa ve derhal icrası talep edilebilir" hükmü uygulama bulacaktır.

506 sayılı Kanunun 80. maddesi, prim borcunun en geç ertesi ayın sonuna kadar Kuruma ödeneceğini, 6183 sayılı Kanunun 102. maddesi, “amme alacağı, vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrayacağı” hükme bağlanmıştır.

506 sayılı Kanunun 80.maddesi ile prim borcunun vadesinin belirlenmiş olması karşısında, kurum alacağının anılan tarihte muacceliyet kesbedeceği belirgindir.

Yargılamaya konu prim alacağının Kasım 1997 devresine tahakkuk ettirilmiş ve gecikme zammının bu tarih itibariyle başlatılmış olması karşısında, anılan devrede yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 80. maddesi uyarınca, kurum alacaklarının tahsilinde gözetilecek zamanaşımı süresi 6183 sayılı Kanunun 102. maddesi uyarınca belirlenmelidir.

5198 sayılı Kanunun 11. maddesi ile anılan Yasanın 80. maddesine getirilen düzenlemenin, yürürlük tarihi olan 06.07.2004 tarihinden sonra muaccel olan alacaklara uygulanması gerekmektedir.

5198 sayılı Kanunun 11. maddesi ile anılan Yasanın 80. maddesine getirilen düzenlemenin, yürürlük tarihi olan 06.07.2004 tarihinden sonra muaccel olan alacaklara uygulanması gerekmektedir.

Yerel mahkemece, bu yön gözetilerek verilen direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir."

Öte yandan, Yargıtay 10 Hukuk Dairesinin 14.2.2008 gün ve 2007/25251-208/1851 K. sayılı Kararına göre de; " İnceleme konusu davada ; takibe ve dolayısıyla davaya konu olan prim borçları , 2000 yılının 3.ayı ile 12.ayları (12. ay dahil) arası döneme ilişkin olup, söz konusu bu borcun 31.1.2001 tarihi itibarıyla tamamen muaccel hale geldiği ve zamanaşımının da borcun muacceliyet tarihi itibarıyla değerlendirilmesi gerekeceği dikkate alındığında, bu durumda yukarıdaki açıklamalar da gözetilerek söz konusu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı yasanın 80.maddesi ve 6183 sayılı yasanın 102.maddeleri uyarınca zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğu gözetilerek yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır."

d- Son olarak, 5510 sayılı Kanunun 93. maddesinde, yine 6183 sayılı Kanun'daki zamanaşımı süresinden vazgeçilmiş ve zamanaşımı süresi ile ilgili olarak özel bir düzenleme getirilmiştir. Madde hükmüne göre, “Kurumun prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak 10 yıllık zamanaşımına tâbidir.” Madde metni muacceliyet tarihinin belirlenmesinde, dolayısıyla zamanaşımı süresinin başlangıcının tesbitinde, Borçlar Kanunu'nun uygulanmasına son vermiştir. Kanunun yürürlüğe girdiği 1.10.2008 tarihinden sonraki primler için zamanaşımı başlangıcı ödeme dönemini takip eden yılbaşından itibaren başlayacaktır. Genel olan bu tanımlama dışında istisnai olarak "Kurumun prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise, mahkeme kararının kesinleşme tarihinden" itibaren, zamanaşımının on yıl olarak uygulanacağı hükmü getirilmiştir. Ayrıca, 5510 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine tâbi sigortalıların zamanaşımı nedeniyle prim ödenmeyen süreleri, sigortalılık süresinden sayılmaz. Hükmü getirilerek primleri zamanaşımı nedeniyle sigortalılardan tahsil edilemeyen sigortalıların prim ödemeksizin yaşlılık aylığı bağlatması engellenmiştir.

Hukuk devletinde, müktesep hakların korunması ile birlikte hukuk güvenliği de temel bir ilkedir. Öğretide de hukuk güvenliği temel bir ilke olarak kabul edilmiştir.Esasen, mevcut yasal düzenlemelere göre hareket eden kişilerin, bu yasal düzenlemeler nedeniyle tabi oldukları hukuki durumlarının yeni yasal düzenlemelerle değiştirilmemesi esastır. Anayasa Mahkemesinin, 30.11.2007, E.2006/61, K.2007/91, RG.23.02.2008, S.26796; ve 17.01.2008, E.2007/21, K.2008/40. sayılı kararlarına göre de, "hukuk güvenliği" hukuk devletinin temel unsurlarından biridir.

Örnek vermek gerekirse, İşveren 01.01.1994-31.12.1994 tarihleri arasında 506 sayılı Yasaya tabi hizmeti bulunan sigortalısını SSK na bildirmemişse, o dönemde 6183 sayılı Yasa uygulanacaktır., 01.01.1995 tarihinden itibaren 5 yıl sonra, 01.01.2000 tarihinde zamanaşımı süresi dolmuş olacağından zamanaşımı savunmasından yararlanır. Primleri ödemek zorunda değildir. Sigortalının, 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonra açacağı bir hizmet tesbiti davasında da, işverenin işe giriş bildirgesi vermesi nedeniyle hakdüşürücü süre geçmemiş olur ve hizmet tesbitine karar verilirse, hüküm de örneğin 01.01.2012 tarihinde kesinleşirse, zamanaşımı süresi eski mevzuata göre dolmuş olan işveren, yeniden 10 yıllık bir zamanaşımı süresine tabi mi olacaktır.? Burada kazanılmış hak ilkesi uyarınca yeni bir zamanaımı süresi asla başlayamaz.

Prim borçlarının tahsilinde, zaman zaman 818 sayılı Borçlar Yasası veya 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Hakkındaki Yasa hükümleri uygulanmıştır. Her iki yasa hükümleri dikkate alındığında, sigortalının açacağı hizmet tesbiti davası, işverenin prim borcu nedeniyle işlemeye başlayan zamanaşımı süresini kesmez. Başka bir anlatımla, açılmış bir hizmet tesbiti davası da bu nedenle zamanaşımı süresinin işlemesine engel olmaz. Örneğimize dönersek, 01.01.1994-31.12.1994 tarihleri arasında bildirilmeyen hizmeti bulanan sigortalı 01.01.1995 tarihinde hizmet tesbiti davası açsa dahi bu sigortalının hizmetine ilişkin pirimlerin zamanaşımı süresi 01.01.2000 tarihinde dolmuş olacaktır. Hizmet tesbiti davasının 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden sonra kesinleştiği varsayılırsa, yine kazanılmış hak ilkesi ihlal edilecektir. Eski mevzuata göre başlayan ve işleyen zamanaşımı süresi hizmet tesbiti davası ile kesilmediğine göre, bu davanın sonuçlanması, işverenin yeni mevzuatla getirilen yeni bir zamanaşımı süresine yeniden tabi tutulması hak ve nesafet kurallarına göre izah edilemez.

Somut olayda, prim borçları 1997/1. dönem - 2006/1. dönem aralığına aittir. 31.12.2003 tarihinden önceki prim borçları yönünden 5 yıllık zamanaşımı süresi geçerlidir ve bu borçlar yönünden zamanaşımı süresi 31.12.2008 tarihinde dolmuştur. Her olay, meydana geldiği tarihteki mevzuat hükümlerine göre değerlendirilmelidir. Eski mevzuata göre başlayan zamanaşımı süresi devam ettiği sırada, yeni bir yasal düzenleme gerekçe gösterilerek, zamanaşımı süresinin"borcun muaccel olduğu tarih" yerine, hizmet tesbiti kararının kesinleştiği tarihten başlatılması, Yasa hükmünün, aksine bir düzenleme bulunmadığı halde geriye yürütülmesi, müktesep hakların ortadan kaldırılması, hakkaniyete ve hukuk güvenliğine aykırıdır.

Mahkemece yapılacak iş; bu açıklamalar doğrultusunda, davacının 31.12.2008 tarihine kadar olan prim borçları yönünden zamanaşımı süresi dolduğundan davanın kabulüne, bu tarihten sonraki prim borçları yönünden davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkeme kararının bu gerekçeler ile bozulması görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun Onama gerekçesine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2009/1057, Karar No: 2009/7323, Tarih: 27.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/1057 E.  ,  2009/7323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı tarafın kredi kartı alacağı için kendisi ve kardeşi hakkında icra takibi başlattığını, sözkonusu kredi kartı ile hiçbir ilgisi bulunmadığını, kredi kartı sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını, borçlu olmadığını ancak icra takibinin kesinleşmesi nedeniyle itirazı kayıtla icra dosyasına ödemek zorunda kaldığını öne sürerek, ödenen 11.463,56.-YTL’nin ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 11.463,56 YTL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı bankanın kredi kartı borcu için icra takibi başlattığını, sözkonusu kredi kartı sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını, itirazı kayıtla icra dosyasına ödemek zorunda kaldığı bedelin istirdadını talep ile bu davayı açmıştır. Davalı banka davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, 31.10.2008 tarihli grafoloji uzmanı bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının iddiaları doğrultusunda mahkemece, bilirkişiye imza incelemesi yaptırılmış ise de, bu incelemenin davacının mahkemede tespit edilen imzaları ile

2009/1057-7323

kredi kartı sözleşmesindeki imzanın karşılaştırılması ile yapıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece kredi kartı sözleşmesindeki imzanın davacının eli mahsulü olup olmadığının belirlenmesi yönünden HUMK'nun 308 ve 309. maddelerine göre davacının istiktap olunarak alınan imzaları ile medari tatbik imzalarının bulunduğu yerler sorulup getirtilmesi, konusunda uzman bilirkişiye imza incelemesi yaptırtması, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde eksik incelemeyle karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 27.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11440, Karar No: 2015/2449, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11440 E.  ,  2015/2449 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14830, Karar No: 2013/13383, Tarih: 03.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/14830 E.  ,  2013/13383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ İş Mahkemesi

NUMARASI : 2011/305-2013/86

DAVA : Davacı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının işkolu tespit kararının iptali ile Kara Taşımacılığı işkolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi H. Özlü tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 2011/9 sayılı işkolu tespit kararının iptali ile Şark Muayene İstasyonları Yapı ve İletişim A. Ş. işyerinin İşkolları Tüzüğünün 18. sıra numaralı "Kara Taşımacılığı" işkolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık, iş kolu tespit kararının mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar duruşmaya katılmamıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı vekili tarafından davalılar aleyhine açılan davanın, işlemden kaldırıldığı (başvuruya bırakıldığı) tarihten itibaren üç aylık kanuni süre içinde yenilenmediği gerekçesi ile davanın Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 320/4. maddesinde " Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır. " denilmektedir.

Somut olayda, davacı vekilinin 11.07.2012 tarihli duruşmaya gelmediği, mazeret dilekçesi göndermiş olduğu ve mazeretinin kabul edilerek yeni bir duruşma günü verildiği ve duruşma gün ve saatinin UYAP sistemi üzerinden öğrenilmesine karar verildiği belirlenen 21.11.2012 günlü celsede tarafların duruşmaya gelmediği ve davacının mazeret dilekçesi de ibraz etmediğinden taraflarca takip edilmeyen dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 150. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verildiği, ancak 21.11.2012 tarihinde davacı vekili tarafından mazeret dilekçesi ibraz olunduğu halde UYAP kesintisi olduğundan aynı gün iş listesinin kontrol edilmediğinin belirtildiği; ayrıca 27.11.2012 tarihinde UYAP ortamında davacı vekilinin e-imzası ile dosyasının yenilenmesini istediği anlaşılmaktadır.

Davacı taraf 21.11.2012 tarihli duruşmaya mazeret dilekçesi göndererek davayı takip iradesini gösterdiği gibi davayı yenileme dilekçesini de UYAP ortamında kanuni üç aylık süre içerisinde göndermiştir. Hal böyle olunca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

Davacı taraf 21.11.2012 tarihli duruşmaya mazeret dilekçesi göndererek davayı takip iradesini gösterdiği gibi davayı yenileme dilekçesini de UYAP ortamında kanuni üç aylık süre içerisinde göndermiştir. Hal böyle olunca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9362, Karar No: 2017/2176, Tarih: 19.04.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/9362 E.  ,  2017/2176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunda on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun annesi ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alınması nedeniyle atılı suçun mağdurunun anne ile baba olması ve çocuk ... velayet hakkına sahip annesi ... ile babası ... kovuşturma evresinde müşteki sıfatıyla verdikleri ifadelerinde sanıktan şikayetçi olup davaya katılmalarının ardından yokluklarında verilip usulüne uygun şekilde tebliğ edilen beraat hükmünü temyiz etmemeleri karşısında, Yağmur'a yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9543, Karar No: 2009/11322, Tarih: 21.10.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/9543 E.  ,  2009/11322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe incelenmesine gerek görülen; kayıt maliki olduğu iddia edilen ...'in anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıt tablosunun merciinden getirtilerek evrak arasına konulduktan sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11719, Karar No: 2016/10861, Tarih: 24.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/11719 E.  ,  2016/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin içinde bulunduğu aracın kaza yapması sonucunda desteğin ağır bir şekilde yaralandığını ve davalı hastaneye götürüldüğünü, müteveffanın boynunda 10-12 cm. derin kesi ve boynu kırık olduğu halde davalı hastane çalışanlarının kasti ihmalkar davranışları nedeniyle sadece boyun yarası dikilerek sanki acillik bir durumu kalmamış gibi gösterildiğini ve sonra da tedavi görmeye devam etmesi halinde gecelik 1.000,00 TL ücret ödenmesi gerektiğinin bildirildiğini, bu ücretin ödenemeyeceğinin bildirilmesi üzerine hastaneden hemen sevk işlemlerinin yapıldığını ve devlet hastanesine sevk edildiğini, hatta boynu kırık olmasına rağmen boyunluğun dahi alınarak hastanın boyunluksuz olarak sevk edildiğini ve bu sevk esnada omuriliğinin zedelendiğini, davalının % 100 ağır kusur ve ihmali nedeni ile müteveffanın yaklaşık 4 ay sonra vefat ettiğini açıklayıp maddi-manevi tazminat talep etmiştir.

Mahkemece, davalı gösterilen... Vakıf Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinin Sağlık Bakanlığı'na bağlı devlet hastanesi olduğu, Sağlık Bakanlığı'nın bir kamu tüzel kişisi olup, tüzel kişiliğe bağlı olarak ve kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet gösteren devlet hastanesindeki eylem ve işlemlerin kamu hizmeti kavramı içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, davanın, kamu hizmetinin görülmesi sırasında idarenin hizmet kusurundan kaynaklanması nedeniyle, 2577 sayılı yasanın 2/1-b maddesi gereğince uyuşmazlığın çözümünün idari yargının görev alanında kaldığı gerekçesi ile, HMK'nın 114/1-b maddesi gereğince dava dilekçesinin yargı yolu bakımından usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, haksız fiile dayalı maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacıların murisinin meydana gelen kazada ağır yaralanması üzerine tedavi için götürüldüğü davalı hastanede ihmali davranışlar sebebi ile desteğin öldüğün iddiası ile maddi-manevi tazminat talepli eldeki bu dava açılmış, mahkemece yargı yolu bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

24 Nisan 2010 tarihli 27561 sayılı Resmi Gazete ile 2809 sayılı Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu'na eklenen 124. madde ile Başkbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü'nce... Vakıf Üniversitesi kurulmuş, 25 Ekim 2010 tarihinde ise davalı... Vakıf Ünniversitesi Tıp Fakultesi ismi ile faaliyetine devam etmiştir. Davalı Hastanenin 5283 sayılı Yasa ile Sağlık Bakanlığı'na devredilen sağlık kuruluşlarının dışında tutulduğu anlaşılmaktadır.

24 Nisan 2010 tarihli 27561 sayılı Resmi Gazete ile 2809 sayılı Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu'na eklenen 124. madde ile Başkbakanlık Vakıflar Genel Müdürlüğü'nce... Vakıf Üniversitesi kurulmuş, 25 Ekim 2010 tarihinde ise davalı... Vakıf Ünniversitesi Tıp Fakultesi ismi ile faaliyetine devam etmiştir. Davalı Hastanenin 5283 sayılı Yasa ile Sağlık Bakanlığı'na devredilen sağlık kuruluşlarının dışında tutulduğu anlaşılmaktadır.

Davalı hastanenin Sağlık Bakanlığı'ndan bağımsız tüzel kişiliğe sahip olduğu, bağımsız yönetime sahip özel bir hastane olduğu gözetilerek işin esasına girilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1809, Karar No: 2019/5476, Tarih: 12.09.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/1809 E.  ,  2019/5476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme ... Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde yapılan araştırmada kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı ve ele geçirilen brüt 1 gram esrardan dolayı sanık hakkında ''kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma'' suçundan dolayı yapılan soruşturmanın da tefrik edildiği anlaşılmakla, bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.