muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2857, Karar No: 2019/583, Tarih: 21.05.2019

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda

mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Davacı ... (SGK) vekili; davalı işverene ait 64010.38 sicil numaralı iş yerinde sigortalı olarak çalışmakta iken sigortalı Ahmet Bal'ın 05.02.2009 tarihinde iş kazası sonucu vefat ettiğini ve Kurum tarafından sigortalının hak sahiplerine toplam 60.250,07TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, Kurum tarafından düzenlenen inceleme raporunda işverenin iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin gerekli önlemleri almaması sebebiyle %80 oranında sorumlu olduğunun belirtildiğini, ayrıca diğer davalıların da teknik elemana haber vermeden kendi iradeleri ile karar vermeleri sebebiyle ayrı ayrı %10 oranında kusurlu olduğunun belirtildiğini ileri sürerek fazlaya dair hakkı saklı kalmak kaydıyla 48.200.05TL'nin onay, sarf ve tediye tarihlerinden itibaren davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı Kurum vekili 28.06.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 59.183,77TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar vekili; cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; 21.02.2011 tarihli kusur bilirkişi raporunda davalı işverenin %80 oranında sorumlu olduğu ayrıca diğer davalıların da ayrı ayrı %10 oranında kusurlu olduğu, vefat eden sigortalının kusuru bulunmadığı ve 09.05.2011 tarihli tazminat bilirkişi raporlarına itibar edildiği gerekçesiyle ''Davanın kabulüne, 47.347,02 TL'nin 12.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Form Madencilik Turz. Nak. İnşt. San. Tic. Ltd Şti'den alınarak davacı kuruma verilmesine, 5.918,38 TL'nin 12.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacı kuruma verilmesine, 5.918,38 TL'nin 12.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacı kuruma verilmesine'' karar verilmiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Özel Dairece 13.09.2013 tarihli kararında ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 21. maddesi kapsamında davaya konu iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahibinin gerçek zararı bilirkişiye hesaplatılarak, hak sahibine bağlanan ölüm gelirlerinin ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp düşük olan miktar esas alınıp kusur uygulanmak suretiyle Kurumun tahsile hakkı olan miktarın belirlenmesi gerektiği ve davanın kabulüne karar verilmesine rağmen davacı Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece; Özel Daire bozma kararına uyularak, Kurumun her kazada yaptığı ödemeyi işverene rücu etmesinin adil ve hakkaniyete uygun olmadığı, Kurumun yaptığı ödemeyi rücu edeceğine ilişkin hükmün çok dar yorumlanması gerektiği, somut olayda Kurumun yaptığı ödemeyi işverene rücu etmemesinin gerektiği, ancak genel uygulama nedeniyle Kurumun yaptığı ödemenin yarısını işverene rücu etmesinin gerektiği, Kurumun dava açtığı ... ve ...'in işverenin işçisi olduğu, işçilerin kusurunun işverenin kusuru olduğu, söz konusu işçilerin 3. kişi olmadığı, Kurumun yaptığı ödemeyi işçilere rücu etmesi mümkün olmadığından işçiler yönünden davanın reddi gerektiği, bozma kararında sigortalının ölümü nedeniyle hak sahiplerinin gerçek zararının bilirkişiye hesaplattırılması gerektiğinin belirtildiği ancak ölüm nedeniyle oluşan zararın teknik bir bilgi gerektirmediği, hâkimin hukuki ve genel bilginin dışında bilgiyi gerektiren konularda bilirkişiye başvurması gerektiği, hâkimin dosyayı bilirkişiler sayesinde anlaması gerektiği, hukuki konuda hukukçu bilirkişiye başvurulmasının yasal olarak mümkün olmadığı gerekçesiyle ''Davacının davasının kısmen kabul kısmen reddi ile 30.125,03TL'nin 12.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı From Madencilik Turizm Nakliyat İnşaat San. Tic. Ltd Şti'nden alınarak davacı kuruma ödenmesine, davalı ... ve ...'e karşı açtığı davanın reddine'' karar verilmiştir.

Davacı ... vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece; önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; Yerel Mahkemece Özel Dairenin ilk bozma kararına uyulduğu hususu göz önüne alındığında, Özel Dairenin bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalılar yararına usuli kazanılmış hak oluşup oluşmadığı ve rücuen tazminat istemine ilişkin davada gerçek zarar tavan hesabının yapılabilmesi için uzman ve teknik bilirkişiden rapor alınmasına gerek olup olmadığı ve işverenin işçilerinin 3. kişi konumunda olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre iş kazasının meydana gelmesinde kusurları bulunan işverenin işçisinin (kusurları oranında) Kurumun rücuya esas tazminat miktarından sorumluğunun gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü yönünden iş bu dosya yönünden kazanılmış hak kavramı üzerinde durmak gereklidir. Yerel mahkemece, Özel Dairenin birinci bozma kararı olan 13.09.2013 tarihli kararına 27.02.2014 tarihli celsede uyulduğu belirtilmesine rağmen, aynı tarihli celsede Özel Dairenin bozma kararında belirtilen hususlar araştırılmadan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Oysa ki, Özel Dairenin 13.09.2013 tarihli bozma kararında davaya konu iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahibinin gerçek zararı bilirkişiye hesaplatılarak, hak sahibine bağlanan ölüm gelirlerinin ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp düşük olan miktar esas alınıp kusur uygulanmak suretiyle Kurumun tahsile hakkı olan miktarın belirlenmesi gerektiği belirtilmiş ve mahkemece söz konusu bu karara uyulmasına karar verilmesine rağmen gerçek tavan zarar hesabının araştırılması yapılmamıştır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usuli kazanılmış hak denilir. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hale sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu veyahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar. (09.05.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) .

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nun 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, her ne kadar Özel Dairenin 11.06.2014 tarihli ikinci bozma kararında birinci bozma kararının gereğinin yerine getirilmediği ve usuli kazanılmış hak kavramı üzerinde durulmamış ise de, mahkemece birinci bozma kararı olan 13.09.2013 tarihli karara uyulmasına rağmen gereği yerine getirilmediğinden usuli kazanılmış hak oluşmuştur.

Usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, mahkemece Özel Dairenin bozma kararında bahsedildiği şekilde iş kazalarında, sigortalının ölümü nedeniyle hak sahiplerinin bakiye destek sürelerine göre mahrum kaldıkları destek tutarlarının belirlenmesinin özel ve teknik bilgiyi gerektirdiğinden, uzman bilirkişiden gerçek tavan zararının hesaplandığı rapor alınarak ve iş kazalarında işverenin 1. kişi, sigortalı ve hak sahiplerinin 2. kişi, bunun dışında kalanların ise 3. kişi olarak kabul edilip ve kesinleşen kusur raporunda ocak çavuşlarına da bir miktar kusur verilmesi nedeniyle, bu davalıların 5510 sayılı Kanun'un 21/4. maddesi kapsamında sorumlu oldukları gözetilerek karar verilmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi 25.01.2010 yerine 06.08.2014 olarak gösterilmiş ise de bu yanlışlık mahallinde düzenlenebilir bir hata olarak kabul edildiğinden ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

Hâl böyle olunca; yerel mahkemece Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına, bozma kararında gösterilen ve yukarıda açıklanan genişletilmiş nedenlerle uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve Özel Daire bozma kararında açıklanan nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429’uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21.05.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14310, Karar No: 2014/13863, Tarih: 26.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/14310 E.  ,  2014/13863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B- 2014/133029

Üçüncü kez alkollü araç kullanmak eyleminden dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesi uyarınca kabahatli H.. K.. hakkında İnegöl Bölge Trafik Denetleme İstasyon Amirliğince düzenlenen 12/03/2011 tarihli ve 679885 sayılı trafik suç tutanağına istinaden 3.600,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 04/04/2011 tarihli ve 2011/219 kabahat, 2011/214 sayılı idari yaptırım kararını müteakip, sürücü belgesinin 5 yıl süre ile geri alınmasına ilişkin talep üzerine, 6487 sayılı Kanunla değişik 2918 sayılı Kanun’un 48/5. maddesi uyarınca ehliyetin geri alınması işleminin aynı Kanun’un 6. maddesinde sayılan görevliler tarafından yapılması gerektiğinden mahkemenin görevsizliğine dair İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/10/2013 tarihli ve 2011/386 esas, 2013/417 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 02/04/2014 gün ve 23895 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2014 gün ve KYB. 2014-133029 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesince, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesi uyarınca 3. kez alkollü araç kullanma eyleminden dolayı 5 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına dair kararın, 11/06/2013 tarihli ve 28674 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6487 sayılı Bazı Kanunlar ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 19. maddesi ile değiştirilen 2918 sayılı Kanun’un 48/12. maddesinde yer alan, “Sürücü belgelerinin geçici geri alma işlemleri bu Kanunun 6 ncı maddesinde sayılan görevliler tarafından yapılır.” şeklindeki düzenleme gereğince, idare tarafından verilmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş ise de,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 5. maddesine göre, kabahatler hakkında uygulanacak idari yaptırımların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun zaman bakımından uygulamaya ilişkin hükümleri dikkate alınarak tespit edileceği ve kabahatin işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunun uygulanacağına ilişkin düzenleme gereğince, lehe aleyhe kanun değerlendirilmesinin yargılama makamı olan mahkeme tarafından yapılmasındaki zorunluluk nedeniyle, mahkemesince esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/10/2013 tarihli ve 2011/386 Değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4-a. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 26/06/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/724, Karar No: 2020/41, Tarih: 30.01.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/724 E.  ,  2020/41 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 10. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 198-234

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık ...'in, TCK'nın 188/3, 62, 52/2-4, 53, 54, 58 ve 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna, müsadereye, hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mahsuba ilişkin Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 03.06.2013 tarihli ve 211-213 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 18.04.2016 tarih ve 5234-1239 sayı ile;

"1- Hükme esas alınan ve duruşmada okunduğu belirtilen Konya Adli Emaneti'nin 2012/7211 sırasında kayıtlı bulunduğu anlaşılan gizli soruşturmacı raporu, gizli soruşturmacı talep ve görevlendirme kararının aslı veya onaylı örnekleri ile ses ve görüntü kayıtlarının denetime olanak sağlayacak biçimde dosya içerisinde bulundurulmaması,

2- Gizli soruşturmacının ancak TCK'nın 220. maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan 'örgüt kurma' ve 'örgütü yönetme' suçları ile örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş olması şartıyla CMK'nın 139. maddesinde sınırlı olarak sayılan diğer suçlar için görevlendirilebilir. Bunlar dışındaki suçlar nedeniyle görevlendirilen gizli soruşturmacı 'adlî kolluk görevlisi değil ise' topladığı deliller hukuka aykırıdır.

Gizli soruşturmacı olarak görevlendirilen kişi 'adli kolluk görevlisi ise' hukuki statüsü gizli soruşturmacı olmayıp 'kimliğini gizleyen adli kolluk görevlisidir' ve kollukla ilgili kanunlar ile CMK'daki hükümlerde yer alan genel yetkisi ve görevi kapsamında olmak üzere, Cumhuriyet savcısının sözlü veya yazılı emirleri doğrultusunda delil toplayabileceğinden, bu nitelikte topladığı deliller hukuka uygundur.

Sanığın suçu ve olayla ilgili tutanakları kabul etmemesi karşısında; suçla ilgili tutanağı düzenleyenlerin adlî kolluk görevlisi olup olmadıklarının tespiti, adli kolluk görevlileri ise diğer tanıklar gibi kimlikleri gizlenmeden ve sanık ile müdafiine soru sorma olanağı da tanınarak tanık olarak dinlenmeleri, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Kabule göre, hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

3- Kabule göre, hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

(1) ve (3) numaralı bozma nedenlerinin gereğini yerine getiren Yerel Mahkeme ise 17.06.2016 tarih ve 198-234 sayı ile; "... Gizli soruşturmacının ancak TCK'nın 220. maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan örgüt kurma ve örgüt yönetme suçları ile örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş olması şartıyla CMK'nın 139. maddesinde sınırlı olarak sayılan diğer suçlar için görevlendirilebileceği tespitinin kanunun metnine uygun olmadığı, zira CMK'nın 139. maddesinde gizli soruşturmacı görevlendirilebilecek suçların maddenin 7. fıkrasında açıkça madde madde sayıldığı, burada ilk bentte uyuşturucu veya uyarıcı madde imal veya ticaretinin bağımsız olarak gösterildiği, bundan sonraki bentte suç işlemek amacıyla örgüt kurma, sonrasında da silahlı örgüt suçlarının gösterilip, ayrıca silah kaçakçılığı ile kültür ve tabiat varlıklarını koruma kanunun 68. ve 74. maddedeki suçlar olarak kapsamın belirlendiği, dolayısıyla uyuşturucu madde ticareti suçunun örgüt faaliyeti kapsamında işlenmesi gibi bir şartın öngörülmediği, aksine uyuşturucu madde ticareti suçu TCK'nın 220. maddesine göre örgüt kurma ve TCK'nın 314 ve 315. Maddelerine göre silahlı örgüt ve bu örgüte silah sağlama suçlarının birbiri arkasına ayrı ayrı ve bağımsız olarak sayıldığı, dolayısıyla uyuşturucu madde ticaretinin örgüt kapsamında işlenmesi durumunda CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebileceğinin söz konusu olmadığı, bu hususun kanunun açık metnine aykırılık teşkil edeceği, birçok mahkeme kararı ve Yargıtay onama kararlarında benzer şekilde verilen hükümlerin kesinleştiği ve bozma sebebi yapılmadığı, dolayısıyla Mahkememizce de açıkça kanuna aykırılık olarak değerlendirilen bozma içeriğine uyulmamasına ve önceki kararımızda direnilmesine" şeklindeki gerekçeyle direnerek, sanığın önceki hüküm gibi cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.10.2016 tarihli ve 328595 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 1337-1135 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 10. Ceza Dairesince 28.04.2017 tarih ve 27-1642 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.