muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/21343, Karar No: 2023/1548, Tarih: 16.03.2023

Tanık E. T. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; sanığı kamuda öğretmen olarak bildiğini, il genelinde yapılan FETÖ terör örgütünün sohbet toplantılarında sanığı gördüğünü, 2008 - 2016 yılları arasında Batman'da örgüt etkinliklerinde gördüğünü beyan etmiştir.

Tanık O. K. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; sanığı Batman Gençlik Spor İl Müdürü olarak bildiğini, il imamı M. T. düzenlediği toplantılarda sanığı gördüğünü, il imamından talimatlar aldığını, il imamı M. T. ile Sason'da yemek yediği kişinin sanık olduğunu beyan etmiştir.

Tanık Ö. C. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; sanığın FETÖ Batman yapılanmasında Gençlik Spor İl Müdürü olduğunu, il abisi M. T.'nin toplantılarına katıldığını, talimat alıp kendi faaliyetleri ile ilgili bilgi verdiğini, Fatih ad/kod şahıs ile müdürlerin toplantılarını düzenlendiklerini beyan etmiş, ayrıca kovuşturma aşamasında, daha önce sanık hakkında vermiş olduğu beyanında bölgeci olduğuna ve gazete dergi aboneliği olduğuna ilişkin beyanından vazgeçtiği anlaşılmıştır.

Tanık M. N. T. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; sanığın FETÖ Batman yapılanmasında faaliyet yürüttüğünü, il abisi B. A.'nın Fem Dershanesinde yaptığı gazete dergi toplantılarına katıldığını, örgüt organizesindeki faaliyetlere 2015 yılına kadar devam ettiğini bildiğini belirtmiştir.

Tanık E. U. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; sanığın Batman Gençlik Spor İl Müdürü olduğunu, il abileri M. T., B. A. ve M. A. S.'nin yanında bulunduğunu, örgüt tarafından organize edilen etkinlik ve sohbet toplantılarına katıldığını, 2016 yılı içerisinde de aktif şekilde faaliyetlerine devam ettiğini bildiğini beyan etmiştir.

Tanık C. A. soruşturma ve kovuşturma aşamasında verdiği beyanlarında; kendisi Gençlik Spor İl Müdürlüğüne geldiğinde sanığın abisi H. E.'nin referansı ile müdür olarak atandığını kendisine söylediğini, H. isimli kişinin Koza İpek'in yönetim kurulunda olduğunu, sanığın da Koza İpek'in Batman'daki işlerini takip ettiğini bildiğini, sanığın örgütle bağlantısını inkar etmeyip gurur duyduğunu sık sık dile getirdiğini, yine sanığın referansıyla o dönem M. A. isimli şahsın şube müdürü olarak atandığını, Y. P.'nin da vekaleten atandığını, bu üçü arasında başka bir ilişki olduğunu ve bu ilişkinin de örgüt ilişkisi olduğunu ve bu durumu da saklamadıklarını, sanığın kendisine bir kaç kez örgüte kurban keserek yardımda bulunmasını istediğini beyan etmiştir.

Sanığın Bank Asyada bulunan hesabı incelendiğinde; 2005 yılında açılmış bir hesabının bulunduğu, 24.02.2014 tarihinde 24.000TL tutarında katılım hesabı açıldığı ve yine 09.01.2015 tarihinde 245.772,35 TL miktarında bir para yatırıldığının görüldüğü, sanığın kendi savunmasında bu paranın satmış olduğu evin parası olduğunu beyan ettiği, mahkememizce Batman Tapu Müdürlüğüne yazılan müzekkere cevabında sanığın 25.12.2013/31.12.2015 tarihleri arasında takbis sorgulamasında herhangi bir taşınmaz satışı yapmadığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Yukarıdaki iddialar çerçevesinde sanığın durumu değerlendirildiğinde, FETÖ/PDY yapılanmasına ilişkin olarak konumu incelenmiştir. FETÖ/PDY yapılanmasının kapsamında sanığın örgütün gizli iletişim aracı olarak kullandığı ByLock sistemini kullanması ve tanık anlatımlarına göre de FETÖ/PDY terör örgütü içerisinde il abisi ile olan ilişkisi, örgüt faaliyetlerindeki konumu, eylemlerinin Yargıtay'ın örgüt suçları açısından aradığı süreklilik ve çeşitlilik kriterine uyduğu ve sanığın silahlı terör örgütüne üye olmak suçunu işlediği anlaşılmakla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314/2 maddesinden cezalandırılmasına karar vermek gerekmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Sanığın ByLock iletişim sistemi kullanıcısı olduğunun belirtilmesi karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı kararında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağının kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, hükümden sonra dosyaya gelen 401932 ID numaralı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının duruşmada CMK’nın 217 nci maddesi uyarınca sanık ve müdafiine okunarak diyeceklerinin sorulması ile tüm dosya kapsamının bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yetersiz belgelere dayanarak eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.09.2019 tarihli ve 2018/2690 Esas, 2019/1063 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Batman 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4364, Karar No: 2014/6847, Tarih: 11.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/4364 E.  ,  2014/6847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2013

NUMARASI : 2013/11-2013/26

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 03/06/2013 tarih, 2013/11950 Esas - 2013/20497 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İpoteğin paraya çevrilmesi yolu ile yapılan takipte ipotekli taşınmazı alacağa mahsuben satın alan ihale alıcısı alacaklının, katma değer vergisinden ve diğer harç ve vergilerden muaf olduğunu belirterek söz konusu vergilerin alınmamasına dair taleplerinin reddine ilişkin müdürlük işleminin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, KDV yönünden yargı yolu nedeniyle; tellaliye hakkındaki şikayetin esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar Katma Değer Vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV'ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu'nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17. maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı'na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV'nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no'lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Her ne kadar Dairemizin önceki içtihatlarında, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olduğundan, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yerinin vergi mahkemeleri olduğu belirtilmiş ise de; Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümü’nün 11.03.2013 tarih ve 2012/182 Esas 2013/321 Karar sayılı ilamında özetle; KDV ve damga vergisine ilişkin şikayetin, icra müdürlüğünün tesis ettiği bir işlemden kaynaklandığı, mahkemece incelemenin, icra dosyasından yapılarak anılan işlemin kanuna uygun olup olmadığı hususunda karar verileceği belirtilmek suretiyle uyuşmazlığın adli yargılanmanın bir parçasını oluşturduğundan adli yargı yerince çözümlenmesi gerektiği belirtilmiştir. Buna göre, KDV’ye ilişkin işlemin kaynağı İcra Müdürlüğünün tesis etmiş olduğu karara ilişkin olduğundan, işlemin yasaya uyarlılığı, şikayet yoluyla, İcra Mahkemelerinin denetiminde olduğunun kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan olgular karşısında Dairemizin değişen içtihadına göre KDV’ye ilişkin şikayetin icra mahkemelerinde incelenmesi gerektiğinden mahkemece, (alacaklının sadece KDV yönünden karar düzeltme isteminde bulunduğu dikkate alınarak) KDV hakkındaki şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken istemin yargı yolu nedeniyle reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekirken onandığı anlaşılmakla alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 03/06/2013 tarih ve 2013/11950 Esas - 20497 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4460, Karar No: 2009/7315, Tarih: 09.11.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4460 E.  ,  2009/7315 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi,gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıya ait/sevk ve idaresindeki, müvekkili şirkete trafik sigortalı aracın, alkollü olarak kullanımı sırasında karıştığı trafik kazası sonucunda, hasar gören karşı araç malikine poliçe kapsamında 2.612.90 YTL tazminat ödendiğini, rücuen alacağın tahsili için davalı aleyhinde başlatılan ilamsız icra takibinin itiraz üzerine durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, kazanın, münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediğini, tutanakta müvekkiline verilen 6/8 kusur oranına ve tazminat miktarına itiraz ettiklerini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve kusur durumuna göre, olayda davalı sürücü 6/8 oranında kusurlu olup, aşırı hız ve alkolün etkisi ile kazanın meydana geldiği, Trafik Sigortası Genel Şartları B.4.d maddesi uyarınca davacının rücu hakkının bulunduğu anlaşılmakla, davanın kısmen kabulü ile, davalının takibe itirazının kısmen iptaline, takibin 2.363.32 YTL üzerinden devamına, alacağa yasal faiz uygulanmasına, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.’nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

../...

-2-

2009/4460

2009/7315

Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, konu ile ilgili olan "b-2" bendinde, "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı" kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartları’nın B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa, sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, zararın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına

../...

-2-

2009/4460

2009/7315

zararın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda zararın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. Maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulundan olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağı ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davacı, hasar gören araçta meydana gelen toplam zarardan, sigortalının 6/8 kusur oranına isabet eden kısmı ödemiş, bu kusur oranına dayanarak sigortalısına rücu etmiştir. Yargılama sırasında İTÜ öğretim üyesi bilirkişiden alınan 09.06.2008 tarihli raporda; kaza anında sürücünün %465 promil alkollü ve 6/8 oranında kusurlu olduğu belirtilerek, olayın münhasıran alkol nedeniyle meydana geldiği kanaati bildirilmiş ise de, kazaya dava dışı araç sürücüsünün kusurunun da etken olduğu, münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediği anlaşılmakla, rücu şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 9.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4544, Karar No: 2012/6879, Tarih: 19.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/4544 E.  ,  2012/6879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/10/2009 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, icra takibinin iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Başbakanlık Genelgesine göre; cep telefonu ile yapılan görüşmelerde belediye bütçesinden yapılacak ödeme limitinin ilgili makamın içinde bulunulan yıllık ocak ayında aldığı net maaş tutarı kadar olması gerektiğini oysa davalının belediye başkanı olduğu dönemde mevzuata aykırı olarak fazladan ödeme yapılmasına neden olduğunu ve bu fazla ödemenin tahsili nedeniyle icra takibi yapıldığını, davalının haksız şekilde takibe itiraz ettiğini ve takibin durduğunu iddia ederek, itirazın iptaline ve %40'tan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, telefon görüşmelerinin Belediye işleri için yapıldığını görüşme bedellerinin kendisinden talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, alacağın belirlenmesi yargılamayı gerektirmektedir, bu durumda alacak likit sayılamaz, İcra İflas Kanunu 67/2. maddeye göre tazminata hükmedilebilmesi için alacağın likit olması gerekir, likit olmayan alacak için davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmolunması doğru bulunmamış ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; kararın HUMK’nun 438/9. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. .

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle; hüküm bölümünün üçüncü bendinde yer alan " İptaline karar verilen asıl alacak miktarı olan 15.234,55 TL'nin %40'ı olan 6.093 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline davacı tarafa verilmesine" dair bölümünün çıkartılmasına, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10935, Karar No: 2015/2474, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10935 E.  ,  2015/2474 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19353, Karar No: 2010/19654, Tarih: 19.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/19353 E.  ,  2010/19654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 19.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31481, Karar No: 2014/32015, Tarih: 17.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31481 E.  ,  2014/32015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2014/489-2014/687

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek duyulduğundan,

1-Davalı işyerine ait, fesih tarihinden altı ay öncesi ile altı ay sonraki dönemi kapsayan, çalışan işçi sayılarını ve isimlerini gösterir her aya ilişkin dönem bordrolarının Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

2-Davacının 2005 ve 2006 yıllarında vizeye tabi altı ay ve daha fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı, varsa hakkında 5620 sayılı Kanun'un 2. maddesi çerçevesinde işlem yapılıp yapılmadığı ile anılan hususlara ilişkin tüm bilgi ve belgelerin davalı Belediye'den,

3-Davacıya ait sigortalı hizmet döküm cetvelinde, davacının çalışmasının gözüktüğü işyeri ve işverenlere ait bilgileri içerir kayıtların eksiksiz şekilde davalı ile Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

4-Her yıl Belediye Meclisi tarafından verilen vizelerin süresine dair başkaca bir karar bulup bulunmadığı, var ise buna dair tüm kayıt ve belgelerin gönderilmesinin, yok ise bu hususun belirtilmesinin davalı Belediye'den,

Temini ile anılan eksiklikler giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.