muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9874, Karar No: 2024/2377, Tarih: 29.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9874 E.  ,  2024/2377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/317 Esas, 2023/1479 Karar

KARAR : Esastan ret/Yeniden esas hakkında verilen karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Bursa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kapitalizasyon faiz oranının tespitinde değerlendirilen unsurların mükerrer olarak objektif değer artış oranının tayininde de dikkate alındığını, taşınmazın objektif değer artışı uygulanmasını gerektiren bir özelliğinin bulunmadığını, karar kesinleştiğinde davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele bankaca faiz ödemesi yapıldığı halde, ayrıca faiz hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; objektif değer artış oranının düşük uygulandığını, emsallerin dikkate alınmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, ancak aynı bölgeden intikal eden dosyalar ile dava konusu taşınmazın konum ve niteliği dikkate alındığında daha yüksek oranda objektif değer artışı uygulanması gerektiği belirtilerek, uygun görülen oran üzerinden yeniden yapılan hesaplama sonucu tespit edilen fark bedelin depo ettirilmesi suretiyle davalı tarafa ödenmesine ilişkin yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, ... olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 12 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki Bursa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Karar kesinleştiğinde davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele bankaca faiz ödemesi yapıldığı halde, ayrıca faiz hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüşse de, banka tarafından ödenen faiz ile Kanun gereği ödenen yasal faizin birbirinden farklı nitelikte olduğu ve hukuka aykırılık oluşturmadığı sonucuna varılmıştır.

4. Karar kesinleştiğinde davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele bankaca faiz ödemesi yapıldığı halde, ayrıca faiz hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüşse de, banka tarafından ödenen faiz ile Kanun gereği ödenen yasal faizin birbirinden farklı nitelikte olduğu ve hukuka aykırılık oluşturmadığı sonucuna varılmıştır.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5292, Karar No: 2015/7092, Tarih: 13.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5292 E.  ,  2015/7092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu somut olayda, sigortalının 19.05.1996 tarihinde işverene ait traktör ile seyir halinde iken, traktörün römorkundan düşerek yaralanması ile sonuçlanan iş kazasının meydana geldiği; eldeki davada, makine mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan 27.05.2013 tarihli raporda davalı alt işverenin %79 kusurlu bulunduğu, kazanın oluşumunda %1 oranında dava dışı Ahmet Önem’in, %10 oranında asıl işveren Çatalca Belediye Başkanlığının %10 oranında sigortalının kusurlu olduğunun bildirildiği, anılan rapora dayalı olarak hüküm kurulduğu, ceza davasında alınan raporda ise, Ahmet Önem’in 4/8, sigortalının 4/8 orananda kusurlu olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesindeki “İş kazası ..., işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi veyahut suç sayılabilir bir hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca sigortalıya veya haksahibi kimselerine yapılan veya ileride yapılması gerekli bulunan her türlü giderlerin tutarları ile gelir bağlanırsa bu gelirlerinin 22’nci maddede belirtilen tarifeye göre hesaplanacak sermaye değerleri toplamı ..., 3’üncü bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3’üncü kişilere ... rücu edilir.” düzenlemesi gereği, davanın rücu alacağından sorumluluğu ancak, maddede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde mümkündür.

Anılan Yasal düzenleme çerçevesinde kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda alınacak raporda tartışılmalıdır. İşveren yada işverenlerin tamamen kusursuz kabul edilebilmesi için ise, anılan madde gereğince, işyerindeki işçilerin sağlığı ve iş güvenliğini sağlamaya yönelik her türlü tedbiri alması, uygun çalışma ortamı hazırlaması, araçları noksansız bulundurması, işçileri etkin bir biçimde denetlemesi, gözetlemesi, bütün yükümlülüklerini özenle yerine getirmesi gerekir.

Mahkemece, makine mühendisi tarafından hazırlanan 27.05.2013 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmiş ise de; ceza davasında alınan bilirkişi raporlarında kusur oranlarının çok farklı belirlenmesi karşısında, öncelikle, davalı işveren ile Çatalca Belediye Başkanlığı arasındaki sözleşmelerin bir sureti celp edilirek, davaya konu iş kazasının meydana geldiği işyerinde dava dışı Çatalca Belediye Başkanlığı’nın asıl işveren sıfatına sahip olup olmadığı hususları ayrıntılı olarak araştırılarak ve taraflar arasındaki asıl işveren-taşeron ilişkisi irdelenerek, sonuca göre, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden, mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek, iş kazasında kusurlu bulunan kişilerin kusurunun sebebini ve sıfatlarını ayrıntılı olarak açıklayacak biçimde rapor alınıp irdelenerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2-Kabule göre de; 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddesi çerçevesinde davalının sorumluluğu belirlenirken, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, davalının sorumlu olduğu kusur oranı ve tazminat tutarı belirlenip hükümde gösterilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davalının sorumlu olduğu kusur oranı ve bu orana göre belirlenen tazminat miktarı belirtilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/10311, Karar No: 2012/3587, Tarih: 15.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/10311 E.  ,  2012/3587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 345. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası

Katılan ile akraba olan sanığın, katılana ait limon bahçesindeki ürünleri satın alarak, karşılığında 3000 TL’yi nakit olarak verdiği, ayrıca suça konu 04.03.2005 tarihinde toplayacağı limonlara karşılık 2000 TL tutarındaki tediye makbuzu karşılığı parayı vererek, katılana imzalattığı ancak sanığın daha sonra 2000 TL tutarındaki tediye makbuzunun üzerinde oynama yapıp, 102.000 TL’ye dönüştürerek, makbuzun altına sonradan 04.04.2005 tarihine kadar yatak limon bedeli olarak verilmiş olan mal teslim edilmezse bedeli iade edilecektir şerhini ekleyerek, bu makbuzu Mersin 6. İcra Müdürlüğünün 2005/2541 esas sayılı dosyası ile takibe koyduğu iddiasıyla özel belgede sahtecilik suçundan açılan kamu davasında sanığın suçu inkâr etmesi ve hazırlık aşamasında Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca Adana Kriminal Polis Laboratuvarından alınan 15.08.2006 tarihli raporda “incelemeye konu Tediye Makbuzunun yazıyla ve rakamla değer gösteren hanelerinde mikroskobik ve Infrared Spektrum incelemeleri sonucunda; en başta belirtilenler gibi kesin belirleyici bulguların, (kalem kalibresi, kalem mürekkebi, fulaj izi farkları gibi) tespiti mümkün olamamıştır” şeklinde bilimsel görüş bildirilmesine karşın, hükme esas alınan Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/48 Esas sayılı dosyası için Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesince düzenlenen 10.12.2007 günlü raporda da “inceleme konusu senette miktarın rakamla belirtildiği bölümdeki “102.000.000.000” rakamlarının baş tarafındaki "10" rakamları ve miktarın yazıyla belirtildiği bölümdeki "yüz iki milyar" yazılarının baş tarafındaki "yüz" yazılarının kendilerinden sonra gelen rakamlardan; ebat, konum, satır hizası, mürekkep renk tonu, kalem ucu kalibresi ve baskı derecesi bakımından farklılıklar gösterdiği saptandığından, söz konusu "10” rakamları ve “Yüz” yazılarının bulundukları yere farklı fiziki evsafta bir kalemle sonradan eklenmiş olduğu” yönünde görüş belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde açığa çıkartılması ve anılan raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla, grafoloji ve sahtecilik alanında uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetine dosyanın tevdii ile yeni bir rapor aldırılmadan, eksik soruşturma ile mahkumiyete hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafileri ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/846, Karar No: 2020/1279, Tarih: 15.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/846 E.  ,  2020/1279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme, nitelikli yağma

HÜKÜM : Bursa 7.Ağır Ceza Mahkemesinin 20/12/2018 tarih, 2017/193 (E) ve 2018/454 (K) sayılı ilamı ile;

a)TCK'nin 82/1-h, 53, 58. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası;

b)TCK'nin 149/1-a-h, 53, 58. maddeleri uyarınca 13 yıl hapis cezası;

cezasına yönelik istinaf isteminin esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde, istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince katılan Turgut vekilinin temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme ve nitelikli yağma suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünün sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 14.02.2019 tarih ve 2019/358 Esas, 2019/455K. sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yağma suçunun sübut bulmadığına, kasten öldürme suçu yönünden suç vasfının hatalı tayin edildiğine,haksız tahrik nedenlerinin bulunduğuna, meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin yağma suçundan üst sınırdan ceza verilmesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE,

.

CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3598, Karar No: 2012/1182, Tarih: 26.01.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3598 E.  ,  2012/1182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira parasının tesbiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya ait iki dükkanı 27.10.2005 tarihli kira sözleşmesi ile 1 yıl süreli (1.12.2005-30.11.2006 dönemi) olarak kiraladığını, kira sözleşmesinin her yıl aynı süre ile uzatıldığını, ancak davalının, kira sözleşmesini uzatılmayacağını bildirip 30.11.2007-29.11.2008 dönemi için ecrimisil talep ettiğini bildirerek ve 30.11.2007-29.11.2008 dönemi için kiracılığının devam ettiğinin tesbiti ve kira sözleşmesinin özel hukuk hükümlerine tabi olduğunun tesbiti ile muaraazının giderilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının davalıya ait iki dükkanı 27.10.2005 tarihli kira sözleşmesi ile 1 yıl süreli (1.12.2005-30.11.2006 dönemi) olarak kiraladığı,kira sözleşmesinin her yıl aynı süre ile uzatıldığı en son 21.11.2007 tarihli encümen kararı ile kira sözleşmesinin uzatılmamasına karar verildiği ve 12.9.2007 tarihli yazı ile davacıya bildirildiği,davalının 4.1.2008 tarihli yazı ile de taşınmazın boşaltılmasını talep ettiği,30.11.2007 tarihinden itibaren ecmisil talep ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.1.1.1984 tarihinde yürürlüğe giren 2886 sayılı kanunun 1.maddesi,1.fıkrasında genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin,özel idare ve belediyelerin alım, satım, hizmet yapım, kira, trampa, mülkiyetin gayrı ayni hak tesisi ve taşıma işlerinin bu kanunda yazılı hükümlere göre yürütüleceği belirtilmiştir. 5302 sayılı Özel idareler Kanununun 7.maddesinin g/3.fıkrasında l” özel idaresinin mallarına karşı suç işleyenler Devlet malına karşı suç işlemiş sayılır. (Ek cümle: 01/07/2006-5538 S.K./26.mad) 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 75 inci maddesi hükümleri il özel idaresi taşınmazları hakkında da uygulanır.” hükmü düzenlenmiştir.Bu durumda taraflar arasındaki uzayan kira süresi içinde davalı idare kira sözleşmenin uzatılmayacağını,ve tahliyesini 12.9.2007 tarihli yazı ile davacıya da bildirdiğine ve dava tarihi itibarıyla kira süresi sona erdiğine göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde taşınmazın özel hukuk hükümlerine tabi olduğu ve uzatma kararının encümen kararı ile yapıldığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20173, Karar No: 2014/38549, Tarih: 18.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/20173 E.  ,  2014/38549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK nun geçici 3 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2 nci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

Yukarıda da belirtildiği üzere 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Sekiz günlük temyiz süresi içinde temyiz edilmeyen ( HUMK.432/4 ) veya temyiz defterine kaydı yapılmayan

(HUMK. 434/2) yahut verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderleri yatırılmayan (HUMK. 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.