muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4511, Karar No: 2025/3545, Tarih: 21.05.2025

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının Türkiye genelindeki elektrik üretim tesislerinde ürettiği elektrik enerjisini iletim sistemine dahil edebilmek için davalı TEİAŞ ile 05.10.2007 tarihinde sistem kullanım anlaşması imzaladığı, davaya konu uyuşmazlığın 27.08.2015, 12.05.2017 ve 28.09.2017 tarihli üretim sistemi kullanım anlaşmalarından kaynaklandığı, sistem kullanım anlaşmalarının tek tip anlaşma olduğu, 25.04.2016 tarihine kadar sistem kullanım anlaşmalarının EPDK kararları ve elektrik piyasası mevzuatı uyarınca iletim bedeli olarak her ay bağlantı kapasitesine göre hesaplanan sabit bir bedel üzerinden ödenirken EPDK tarafından 25.04.2016 tarihli 29694 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve 01.05.2016 tarihinden geçerli yöntem bildirimi kararı ile TEİAŞ'ın iletim bedeli hesaplama yönteminin değiştirildiği, hem sabit hem değişken unsurlardan oluşan bir bedel hesaplama yöntemi benimsendiği, bu değişiklik üzerine davacı şirket tarafından TEİAŞ'a Mayıs 2016'dan itibaren yeni hesaplama yöntemine göre ödeme yapılmaya başlandığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın yeni benimsenen yönteme göre mi hesaplama yapılacağı, yoksa daha önceki dönem itibariyle mi hesaplamanın yapılması gerektiği hususunda olduğu, taraflar arasında 27.08.2015 tarihli sistem kullanım anlaşmasının yürürlükte bulunan ilgili mevzuat doğrultusunda sistem kullanım bedelleri, sistem kullanım anlaşmasında belirtilen maksimum veriş ve çekiş kapasiteleri üzerinden sabit bir bedel olarak hesaplanırken 01.05.2016 tarihi itibariyle yürürlüğe giren yöntem bildirim değişikliği ile birlikte aylık düzenlenen iletim bedeli hesaplama yöntemine, kapasite değerine, sabit değere ilave olarak sisteme verilen sistemden çekilen enerji miktarları da eklendiği, bu şekilde çekilen iletim hattından çekilen enerji miktarına göre verim ve çekiş miktarları için verilen birim fiyatlar ile değişken bedel hesaplaması yapılması gerektiği, hesaplama yönteminde esas alınan ölçümlerde davacının kendi iç tüketimi ve kendi mülkiyetindeki hakları üzerinde doğrudan bağlantı yapılan tüketicilere iletilen enerji miktarları eş zamanlı olarak okumayarak kendi şebekesine aktarılmayan ve çekilmeyen enerji miktarlarını esas alması nedeniyle taraflar arasında uyuşmazlık konusu olduğu, bu uyuşmazlık konusunun da 01.05.2016 tarihinde yürürlüğe giren yöntem bildirim kararı ile hesaplama yönteminde yapılan değişiklik nedeniyle olduğu, bilirkişi raporunda tespit edildiği üzere davacı ... Üretim A.Ş.'nin EPDK'dan aldığı lisans ile elektrik üretim şirketi olduğu, taraflara arasında 27.08.2015, 12.05.2017 ve 28.09

.05.2016 tarihinde yürürlüğe giren yöntem bildirim kararı ile hesaplama yönteminde yapılan değişiklik nedeniyle olduğu, bilirkişi raporunda tespit edildiği üzere davacı ... Üretim A.Ş.'nin EPDK'dan aldığı lisans ile elektrik üretim şirketi olduğu, taraflara arasında 27.08.2015, 12.05.2017 ve 28.09.2017 tarihlerinde iletim sistemi sistem kullanım anlaşmaları imzalandığı ve anlaşma ile davacı şirketin kendi ürettiği elektrik enerjisinin bir kısmını davalı şirketin elektrik iletim sistemine aktarması nedeniyle sistem kullanım bedelinin alınması gerektiği, davacı şirketin kendi ürettiği sisteme aktarmadığı elektrik enerjisi üzerinden sistem kullanım bedelinin tahsil edilmesinin davalı şirketin iletim sisteminin kullanılmasının uygun olmadığı, davacı şirketin, davalı şirketin talebi üzerine cebri icra tehdidi altında ödemiş olduğu fatura bedellerinin toplamı hesaplandığı, davacının ürettiği enerjinin bir kısmı gerçek anlamda iletim sistemi kullanılmadan tüketiliyor olmasına rağmen veriş ve çekiş değerleri eş zamanlı olarak ölçülüp ayrı ayrı değişken bedel hesaplanmış olması durumu davacının bu enerji için kullanmadığı iletim hattı için ödediği bir iletim bedeli olduğu ve bu nedenle davacının istirdat talebinin yerinde görüldüğü kanaatine varıldığı gerekçesiyle taraflar arasında yapılan sistem kullanım anlaşmasında TEİAŞ'ın hatası nedeniyle fazla tahakkuk ettirilmiş olan tutara ödeme bildiriminin tebliğ edildiği günden itibaren 15 gün içerisinde itiraz edilebileceği ve itirazın tamamen veya kısmen haklı bulunması halinde fazla ödenen tutarın ödeme süresinin bitiminden başlamak üzere 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesine göre hesaplanan gecikme zammı da dahil olmak üzere kullanıcıya iade edilir maddesinden hareketle istirdada konu olan bedele 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesinde öngörülen gecikme zammı oranında işletilecek faizi ile birlikte davalı TEİAŞ'tan tahsili ile davacı şirkete ödenmesine ve faiz başlangıcının dosyada mevcut ödeme belgeleri de nazara alınarak ödenme tarihlerinden itibaren başlanmasına karar verilmiş,

hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, taraflar arasında aktedilen sistem kullanım sözleşmesinden kaynaklı fazla ödenen kullanım bedellerinin istirdadı talebine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6951, Karar No: 2015/8029, Tarih: 30.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/6951 E.  ,  2015/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 28/04/2015

NUMARASI : 2015/54-2015/210

Taraflar arasında görülen davada İnegöl Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) ile Bursa Tüketici Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tüketici hakem heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Bursa 4. Tüketici Mahkemesince, kararın İnegöl İlçe Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığınca verildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) tarafından ise, taraflarca yetki itirazında bulunulmadığı gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamından, İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) kararının taraflara tebliğ edilip kesinleşme şerhi verilmeden gönderildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK’nın 22/2. maddesinde "İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir." hükmüne yer verilmiştir.

Yargı yeri belirlenebilmesi için, her iki kararın da temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olması gerektiğinden öncelikle, anılan görevsizlik kararının mahkemesince taraflara tebliği sağlanmalı, temyiz edilmesi halinde dosyanın Yargıtay ilgili hukuk dairesine, temyiz edilmeden kesinleşmesi halinde kesinleşme şerhi verildikten sonra yargı yeri belirlenmesi için Daireye gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 30/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13001, Karar No: 2018/11792, Tarih: 14.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/13001 E.  ,  2018/11792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Tah. A.Ş.’ye ait iş yerinde 01.05.1996 – 31.08.2014 tarihleri arasında askere gittiği tarih olan 30.11.1997 - 25.06.1999 dönem kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkilinin askere gitmeden önceki dönemde de kendisine kıdem tazminatı ödemesi yapılmadığını, müvekkilinin davalı iş yerinde çalışmakta iken son net ücretinin 1.512,00 TL olduğunu, 31.08.2014 tarihinde davalı işverenin müvekkilinin işine sebepsiz olarak son verdiğini ayrıca müvekkilinin son 5 yıl içerisinde kullanmadığı yıllık izinlerinin mevcut olduğunu, yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, ödenmeyen yıllık izin ücretleri, kıdem ve ihbar tazminatını davalı işverenden talep etmesine rağmen ödenmediğini ve müvekkilinin sigortasının diğer davalı şirket olan ...Med. Gıda Sağ. Hiz. Taah. Yat. Tic. Ltd. Şti. üzerinden de gösterildiğini, müvekkili tarafından bu durum sorulduğunda bu şirkete devredildiğinin söylendiğini, iki şirket arasında organik bağ olduğunu iddia ederek kıdem ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalıların cevaplarının özeti:

Davalılar, dava konusu alacaklardan sorumlu tutulamayacaklarını, davacıya aylık ücret ve eklerinin tamamının düzenli olarak ödendiğini, çalışma süresi göz önünde bulundurulduğunda davacının kıdem tazminatı talep edemeyeceğini, bu nedenlerle haksız davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davacının şirketlerden birinden sigorta çıkışının verilmesi ve tekrar yeni bir şirketten girişinin yapılması esnasında şirketler arasında iş yeri devrinin bulunduğu gerekçesiyle alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı .... tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı .... tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut her hangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda, davacı 01.05.1996-31.08.2014 tarihleri arasında iaşe memur olarak çalışmış olup Mahkemece 01.05.1996 tarihinden 31.08.2014 tarihine kadar kamu kurum ve kuruluşlarından iş alan davalı taşeron şirketlerde çalıştığı, şirketlerin değişmesine rağmen davacının aynı şekilde çalışmaya devam ettiği, aynı yerden ihale ile iş alan alt işverenler arasında öncelik sonralık ilişkisine göre bir iş yeri devri söz konusu olduğu, davalı taşeron şirketler bünyesinde iş yeri devri hükümleriyle çalıştığı kabulü ile tüm dönemlerden davalılar müteselsil ve müştereken sorumlu tutularak hüküm kurulmuştur. Ancak hizmet döküm cetveli ve işe giriş bildirgelerine göre davacının 31.05.2014 tarihinde ... Taah. Aş’den ayrılıp 01.06.2014 tarihinde... Medikal Sağlık Hiz Taah. Yat. Tic. Ltd. Şti.’de çalışmaya başladığı 31.08.2014 tarihinde de söz konusu şirketten ayrılışının yapıldığı görülmektedir. O halde son çalışılan altişveren ... Taah. AŞ. değildir. Bu doğrultuda davalı ... Taah. AŞ.’nin ihbar tazminatı ve yıllık izin alacaklarından sorumlu tutulması mümkün olmadığı gibi, kıdem tazminatı açısından işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanan alacağın ancak kendi dönemi ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak sorumlu olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece hatalı değerlendirme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20471, Karar No: 2012/18227, Tarih: 11.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/20471 E.  ,  2012/18227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, haberleşmenin

gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret

haberleşmenin gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret

suçları bakımından)

17.09.2008 (Birleşen 2008/700 esas sayılı dosyadaki hakaret suçu

bakımından)

Hüküm : Hakaret ve haberleşmenin gizliliğini ihlal suçları hakkında : 5271

sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının

geri bırakılmasına dair karar Verileri hukuka aykırı olarak verme

veya ele geçirme, birleşen 2008/700 esas sayılı dosyadaki hakaret

suçları hakkında : Beraat

Sanığın verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme ile birleşen dosyadaki hakaret suçlarından beraatine ilişkin hükümler ile hakaret ve haberleşmenin gizliliğini ihlal suçlarından hakkındaki hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme isteminin verilen hüküm ve kararların niteliği nazara alınarak 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 318 ve 5271 sayılı CMK’nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek, dosya üzerinde yapılan incelemede:

A) Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları 5271 sayılı CMK’nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olduğundan, temyiz incelemesi yapılmasına yer olmadığına, katılan vekilinin itiraz isteminin merciince karara bağlandığı anlaşılmakla; dosyanın mahalline gönderilmesinin temini için Yargıtay C. Başsavcığılığına TEVDİİNE;

B) Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme ile birleşen dosyadaki hakaret suçları açısından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yüksek Seçim Kurulu Başkanlığı’nın 23.06.2011 gün ve 27973 sayılı mükerrer Resmi Gazete’de yayımlanan 22.06.2011 gün ve 1070 sayılı kararından sanığın hükümden sonra, 12 Haziran 2011 tarihinde yapılan 24. Dönem Milletvekili Genel Seçiminde Gaziantep İlinden Milletvekili seçildiği anlaşılmakla, hükmün esasının incelenmesinden önce, sanığın hukuki durumu Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 83. maddesi kapsamında değerlendirilmiştir.

Anayasa’nın 83/1. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve öğretide, yasama sorumsuzluğu, mutlak dokunulmazlık, mutlak masuniyyet olarak adlandırılan mutlak dokunulmazlığın uyuşmazlık konusuyla bir ilgisi bulunmadığından, aynı maddenin 2. fıkrasında düzenlenen ve öğretide nisbi-geçici-muvakkat-parlamenter dokunulmazlığı olarak adlandırılan yasama dokunulmazlığının uygulanma şartlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Anayasa’nın 83/1. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve öğretide, yasama sorumsuzluğu, mutlak dokunulmazlık, mutlak masuniyyet olarak adlandırılan mutlak dokunulmazlığın uyuşmazlık konusuyla bir ilgisi bulunmadığından, aynı maddenin 2. fıkrasında düzenlenen ve öğretide nisbi-geçici-muvakkat-parlamenter dokunulmazlığı olarak adlandırılan yasama dokunulmazlığının uygulanma şartlarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Anayasa’nın 83. maddesinin 2. fıkrasında; “Seçimden önce veya sonra bir suç işlediği ileri sürülen bir milletvekili, Meclisin kararı olmadıkça tutulamaz, sorguya çekilemez, tutuklanamaz ve yargılanamaz. Ağır cezayı gerektiren suçüstü hali ve seçimden önce soruşturmasına başlanılmış olmak kaydıyla Anayasanın 14 üncü maddesindeki durumlar bu hükmün dışındadır….” hükmüne yer verilmiş olup, somut olayda, sanığa isnat edilen suç Anayasa’nın 14. maddesi kapsamında yer almadığı gibi Ağır Ceza Mahkemesinin görev alanında yer alan suçüstü hali de bulunmamaktadır. Amaçlarından biri ve belki de en önemlisi, Parlamento saygınlığı ve yasama faaliyetlerinin sağlıklı bir şekilde yürütülmesi olan yasama dokunulmazlığı, aynı zamanda bir yargılama engeli de oluşturmaktadır. Yargılamadan maksadın, kovuşturma olduğu da öğretide büyük çoğunluk tarafından kabul edilmektedir.

Kovuşturma engeli oluşturan bu durumun, beraat hükmünün verilmesine engel oluşturup oluşturmayacağı hususu da, 5271 sayılı CMK’nın 223/9. fıkrasındaki derhal beraat kararı verilecek hallerde durma veya düşme kararı verilemeyeceği hükmü kapsamında değerlendirilmiş, fıkra kapsamının derhal beraat kararı verilmesiyle sınırlı olması, beraat hükmünün verilmesinin de bir yargılama faaliyetini gerektirmesi, derhal beraat kararı verilmesinin koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve fıkradaki koşulların gerçekleşmediği şeklindeki bir saptamanın, yargılama engeli bulunması nedeniyle hakkında herhangi bir yargılama faaliyeti yürütülemeyen sanık açısından kuşkulu bir durumun doğmasına yol açacağı anlaşıldığından, derhal beraat hükmü verilmesinin şartlarının bulunup bulunmadığı değerlendirilmemiş, CMK’nın 223/9. maddesi hükmünün yasama dokunulmazlığı açısından uygulanamayacağı sonucuna ulaşılmıştır.

Sanık hakkında Anayasa’nın 83/2 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca yasama dokunulmazlığı nedeniyle yargılamanın durmasına karar verilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 11.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.