muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3125, Karar No: 2019/2091, Tarih: 07.03.2019

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, bu nedenle reddi gerekmiştir.

2) Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Kaynağını Türk Borçlar Kanununun 29. maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Türk Borçlar Kanununun 237. maddesi ile Türk Medeni Kanununun 706. ve Noterlik Kanununun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanununun 716. maddesi uyarınca açacağı tapu iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir.

Satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan davaların kabulüne karar verebilmek için sözleşmenin ifa olanağı bulunmalıdır. Elbirliği mülkiyetine (TMK m.701) konu bir taşınmazda elbirliği (iştirak halinde) ortaklarından birinin, ortaklık dışı bir kişiye satım vaadinde bulunması halinde, sözleşme bir taahhüt muamelesi olarak geçerli olmakla birlikte elbirliği ortaklığı çözülünceye kadar sözleşmenin ifa olanağının varlığından söz edilemez.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davanın kısmen kabulü ile dava konusu 2102 ada 2 parsel sayılı taşınmazda muris Vasfiye... adına kayıtlı 4/1079 pay ile davalı ... adına kayıtlı 3/1079 pay ve davalı ...... adına kayıtlı 1/1079 pay yönünden tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline, elbirliği mülkiyetine tabi diğer paylar yönünden davanın reddine karar verilmesi yerinde ise de; dava konusu taşınmazın paydaşlarından dava dışı ... kızı ...... adına kayıtlı olup satış vaadi sözleşmesine konu olmayan 2/1079 pay yönünden, anılan paydaşın ...... mirasçısı imiş gibi kabul edilerek, davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş; bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıya duruşma vekalet ücreti verilmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5890, Karar No: 2011/5900, Tarih: 24.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5890 E.  ,  2011/5900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/2, 31/2, 50/1-c maddeleri

gereğince iki yıl süre ile bir eğitim kurumuna

devam etme tedbiri

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık müdafii ile Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihi itibariyle 12-15 yaş grubu içinde bulunan sanık hakkında, isnat olunan fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği hususunda Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Erzincan Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen rapor içeriğinin hükme esas alınma yeterliliğinde olduğu değerlendirilerek tebliğnamede bu yönden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın olay tarihinde sürücü belgesiz ... kullandığı, bu şekilde ... kullanmasının tek başına başkalarının hayatı, sağlığı ve malvarlığı bakımından tehlikeye neden olacağının kabul edilemeyeceği, diğer yandan olaya ilişkin olarak düzenlenen ve mahkemece hükme esas alınan kaza tespit tutanağında sanığın kullandığı motosiklete çarpan ... sürücüsü ...'ın “kavşaklarda geçiş önceliğine uymama” kuralını ihlal ederek asli kusurlu olduğunun belirtildiği, ayrıca sanığın olay anındaki hızının atılı suçun kasıt unsurunu oluşturacak ölçüde olup olmadığı hususunun, her türlü şüpheden uzak bir biçimde tespit edilemediği, bu itibarla kasten işlenebilen suç olan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı halde, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32250, Karar No: 2016/29738, Tarih: 29.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/32250 E.  ,  2016/29738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

DAVA: Davacı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, ücret zammı ile bulaşıcı hastalıklar risk primi ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 29.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11114, Karar No: 2007/11312, Tarih: 29.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/11114 E.  ,  2007/11312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Babaeski İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  29.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/304, Karar No: 2013/6583, Tarih: 26.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/304 E.  ,  2013/6583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait taşınmaza zeytin fidanı dikip etrafını çevirdiğinden bahisle açılan davada, sanığın taşınmazının bitişiğinde bulunan ve tecavüz ettiği iddia olunan yerin kadastro teknisyeni tarafından düzenlenen raporda “kadastro harici saha” olduğunun bildirilmesi, ziraat mühendisi tarafından sunulan raporda ise “suça konu yerin mevcut toprak yapısı ve ormanla birleşik olup meyilli olması nedeniyle tarım arazisi olarak kullanılmasının uygun bulunmadığı, Orman Bakanlığı'nın bu yerin orman arazisi vasfında olduğunu belirttiği, bu nedenle yerin orman vasfında olduğu” açıklandığından, suça konu yerin köy merası mı, yoksa tescil harici hazinenin tasarrufunda bırakılan yerlerden, yahut orman sahası olup olmadığı mahalli bilirkişi de dinlenilerek orman amnenajman planı ve memleket haritası da getirtilerek mahallinde yeniden keşif yapılıp kuşkuya neden olmayacak şekilde tespit edildikten sonra sonucuna göre taşınmazın aidiyeti belirlenerek ilgili kurum davadan haberdar edilip sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25303, Karar No: 2015/7342, Tarih: 16.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/25303 E.  ,  2015/7342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, menfi tespit ve ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Yasanın 140. maddesinin 4. fıkrasında, "İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenir veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idarî para cezası kesinleşir. Mahkemeye başvurulması cezanın takip ve tahsilini durdurmaz..." düzenlemesi yer almaktadır.

6183 sayılı Yasanın 55. maddesi, vadesinde ödenmeyen kamu alacaklarının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenmesi olanağını öngörmüş olup; ödeme emrine konu edilen alacağın kesinleşmiş ve tahsil edilebilir aşamaya gelmiş olması zorunluluğu bulunmaktadır. Bu durumda ise, 506 sayılı Yasanın 140. (5510 sayılı Yasanın 102) maddesi uyarınca başlamış olan itiraz prosedürünün bulunup bulunmadığı araştırılarak, (davaya konu idari para cezasının iptali için davacının idare mahkemesine açacağı iptal davasının sonucu beklenerek idari para cezasının iptaline yönelik davada verilen kabul veya red kararının sonucuna göre )idari para cezasının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli; kesinleşen idari para cezası miktarı tespit edilerek, ancak, bu miktara ilişkin ödeme emri yönünden, 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayılmış nedenlere dayalı olarak inceleme yapılmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece, dava konusu ödeme emrinin ve idari para cezasının dayanağı olan davalı Kurum işleminin, ... 1. İdare Mahkemesinin 28.04.2012

tarihinde kesinleşen kararı ile iptal edildiğinden bahisle idari para cezasının dayanağının kalmadığına karar verilmiş ise de; ... 1. İdare Mahkemesinin kesinleşen kararı ile itiraz komisyonunun 14.08.2009 tarih ve 143 sayılı red kararının (başka bir idari para cezasına ilişkin komisyon kararı) iptaline karar verildiği, oysa dava konusu ödeme emrinin dayanağı olan idari para cezasına itirazın reddine dair 05.10.2009 tarih ve 174 sayılı komisyon kararına karşı, yukarıda belirtilen şekilde dava açılıp açılmadığı, mahkemece irdelenmemiştir.

O halde mahkemece öncelikle, söz konusu ödeme emrinin kesinleşip kesinleşmediği irdelenmeli, bu bağlamda, itirazın reddine ilişkin davaya konu 05.10.2009 tarih ve 174 sayılı komisyon kararına karşı idare mahkemesinde, süresinde dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, kesinleşme söz konusu ise artık iş mahkemesinde menfi tespit ve itiraz davası açılamayacağı hususları gözden uzak tutulmamalı, ödeme emri iptali yönünden ise 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayılmış nedenlere dayalı olarak inceleme yapılmak suretiyle bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7049, Karar No: 2019/10552, Tarih: 26.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/7049 E.  ,  2019/10552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılardan ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 51 parsel sayılı taşınmazın vekil edeni tarafından 1967 yılında davalıların murisi ... haricen satın alındığını ve o tarihten bu yana nizasız fasılasız kullanıldığını, kayıt maliki ...’ın 26.02.1983 tarihinde öldüğünü, dava konusu yer bakımından tapu kaydının hukuki niteliğini yitirdiğini açıklayarak, malik adına olan tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Bir Kısım davalılar ... vd vekili Av.... duruşmadaki beyanında, tapu maliki ...'ın 1983 yılında vefat ettiğini, mirasçıları olan müvekkillerinin tapuda intikal işlemlerini yaptırmadıklarını, taşınmazı 1983 yılı öncesi ve 1983 yılından bu yana davacının kullandığını, dosyaya vekaletname sunduğu müvekkilleri adına davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Davalılardan ... ve ... vekili, TMK’nin 713/2. fıkrasında belirtilen koşulların davacı yararına oluşmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, “davacı tarafından, davalılar aleyhine açılan davanın kabulü ile dava konusu ...mevkiindeki 51 parsel numarası ile davalıların ortak miras bırakanı ... oğlu ... adına tapuda kayıtlı iken imar uygulaması sonucu 14.03.2014 tarihinde davalıların murisi ... oğlu ... adına tapuya tescil edilen ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 391 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tamamının tapu kaydının ve yine davalıların murisi ... oğlu ... adına tapuya tescil edilen ... ili ... imçesi ... mahallesi 391 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 304/18938 payının tapu kaydının ayrı ayrı iptali ile 391 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tamamının, 391 ada 1 parsel sayılı taşınmazın iptal edilen 304/18938 payının davacı ... TC.kimlik nolu ... adına tapuya tesciline”, karar verilmiştir. Hüküm, bir kısım davalılar ... vd vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nin 713/1. fıkrasındaki kazanmayı sağlayan zilyetlik ve 2. fıkrasında yer alan, “…maliki 20 yıl önce ölmüş…” hukuki sebeplerine dayalı olarak açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

1. Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bir kısım davalılar ... vd vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bir kısım davalılar ... vd vekilinin yargılama giderlerine yönelik diğer temyiz itirazlarına gelince;

1. Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bir kısım davalılar ... vd vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bir kısım davalılar ... vd vekilinin yargılama giderlerine yönelik diğer temyiz itirazlarına gelince;

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.2.2010 tarihli ve 2010/8-58 Esas, 2010/78 Karar sayılı kararına göre TMK'nin 713/2. fıkrasına dayalı olarak açılan davalarda, davanın kabul edilmesi halinde dahi kayıt maliki ile mirasçılarına yargılama giderleri yükletilemez, harç ve vekalet ücretiyle sorumlu tutulamazlar.

Az yukarıda açıklanan nedenle, Mahkemece, harç, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıdan alınmasına karar verilmesi doğru olmamış ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 2., 3., 5., bentlerinin düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; hükmün 2. bendi, 6. satırındaki, ''.... davalılardan müştereken ve müteselsilen ....'' ifadelerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına yerine ''.... davacıdan ....'' kelimesinin yazılmasına; hükmün 3.bendindeki ''.... Davacı tarafından yapılan 596,00 TL.ilk dava gideri, 1.762,00 TL.ıslah harcı, 925,00 TL.tebligat gideri, 63,35 TL.müzekkere gideri, 1.154,20 TL.keşif gideri olmak üzere toplam 4.500,55 TL.yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, ...' ibaresinin tamamen çıkarılarak yerine “.... Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, ....”, ve hükmün 5.bendindeki ''... Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden yürürlükteki AAÜT'ne göre hesaplanan 12.739,20 TL.ücreti vekaletin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, ...'' ibaresinin tamamen çıkarılarak yerine ''... Davanın niteliği gereği davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, ... '' ibarelerinin yazılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, bir kısım davalılar ... vd vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/200, Karar No: 2018/262, Tarih: 28.12.2018

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2018/200 E.  ,  2018/262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 15 ve 5. Ceza

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 02.01.2018 tarihli ve 10-7 sayılı iddianamesi ve İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.04.2018 tarihli ve 32-220 sayılı son soruşturmanın açılması kararıyla sanıklar ....., ... ve ...'un kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan bahisle ve bir işin gördürüleceği vaadiyle dolandırıcılık suçuna teşebbüsten TCK'nın 158/2 ve 35. maddeleri ile sanık ... ....'ün ayrıca 3628 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan aynı Kanun'un 10. maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle açılan kamu davası üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesince 09.07.2018 tarih ve 1-1 sayı ile;

“6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na eklenen geçici 14. madde uyarınca 20.01.2017 tarihli ve 2017/1 sayılı işbölümü kararının 'Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümü Ortak Hükümler' bölümünde de; 'Daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirmeye göre görevli daire belirlenir.', 28.06.2014 tarihi dahil sonrasında düzenlenen tebliğnameler bakımından ise, 'Ceza Dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde, mahkûmiyet kararlarında mahkeme hükmündeki, mahkûmiyet dışındaki kararların temyiz incelemesinde ise dava açan belgedeki nitelenen suç esas alınır.' hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması hâlinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre; TCK'nın 158/2. maddesinde belirtilen dolandırıcılık suçunun cezası üç yıldan on yıla kadar hapis cezası olup TCK'nın 250. maddesinde belirtilen irtikap suçunun cezası ise beş yıldan on yıla kadar hapis olarak öngörülmüştür.

Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde;

2802 Sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu'nun 86. maddesinde 'Hakim ve savcıların suçlarına iştirak edenlerin aynı soruşturma ve kovuşturma mercilerine tabi olduğu'nun ifade edilmesi, son soruşturma kararındaki sanık Cumhuriyet savcısına yönelik eylemlerin nitelendirilmesi ve isnad olunan eylemin vasfına göre; TCK'nın 250. maddesindeki irtikap suçunun cezasının alt sınırının, TCK'nın 158/2. maddesinde belirtilen dolandırıcılık suçundan daha fazla olması karşısında; sanık ... ....'ün ve birlikte hareket eden sanıklar ... ve ...'un, ilk derece yargılama merciinin Yargıtay 5. Ceza Dairesi olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 5. Ceza Dairesince de 16.07.2018 tarih ve 29-17 sayı ile;

“ ...Sanık Cumhuriyet savcısı .....'ün, müşteki Adem Peker hakkında İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/230 esas sayılı dosyasında görülen yargılamanın yenilenmesine ilişkin davada herhangi bir görev ve yetkisinin bulunmadığı, dolayısıyla somut olayda sanık Cumhuriyet savcısı ve avukatların eyleminin sübutu hâlinde 5237 sayılı TCK'nın 250/1. maddesinde düzenlenmiş olan kamu görevlisinin, görev ve yetki alanına giren bir işlemi yaparken veya o işlemi yapabilecek durumda iken bir başkasını kendisine veya başkasına yarar sağlamaya veya bu yolda vaatte bulunmaya icbar etmesi suretiyle gerçekleşen icbar suretiyle irtikap suçunu oluşturma olanağının bulunmadığı, kaldı ki son soruşturma kararında sanıkların müştekiye maddi cebir ve/veya tehditte bulunduklarına veyahut da bu boyuta varmayan davranışlarla doğrudan veya dolaylı olarak zorlayıcı hareketlerde bulunduklarına dair bir anlatımın da bulunmadığı, CMK'nın 225/1. madde ve fıkrasındaki 'Hüküm, ancak iddianamede (olayımızda dava açan belge olan son soruşturma kararında) unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.' düzenleme ve 'davasız yargılama olmaz' ilkesinden hareketle sanıklar haklarında müştekiye manevi cebirde bulunduklarına dair açılmış bir dava bulunmadığından, son soruşturma kararında açıkça '...şayet istedikleri parayı vermesi hâlinde kendisini cezadan kurtarabilecekleri yönünde beyanlarda bulunmak suretiyle hileli davranış ve sözlerle müştekiden haksız yarar sağlamaya çalıştıkları, bu suretle sanıkların TCK'nın 158/2. maddesinde ... düzenlenen nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işledikleri hususunda yeterli ve kuvvetli şüphenin doğduğu'ndan bahsedildiğinden, son soruşturmanın açılması kararındaki niteleme ve anlatıma göre sanıklara atılı suçlardan cezası en ağır suçun nitelikli dolandırıcılık olmasına göre, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendindeki 'Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır.', (b) bendindeki 'Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.' ve (e) bendindeki 'Temyiz davasına bakmakla görevli olan daire, Yargıtayın ilk derece mahkemesi olarak bakmakla görevli olduğu davalar ile olağanüstü kanun yollarına ilişkin davalara bakmakla da görevlidir.' şeklindeki hükümlere, son soruşturma kararındaki nitelendirmeye (sevk maddelerine) ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde uyarınca oluşturulan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu tarafından hazırlanan ve 21.02.2018 tarihli ve 30339 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girip 01.03.2018 tarihi itibarıyla uygulanmaya başlanan 09.02.2018 tarihli ve 2018/1 sayılı iş bölümü kararma göre, ilk derece yargılaması yapma görevinin Yüksek Yargıtay 15. Ceza Dairesine ait bulunduğu",