muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3657, Karar No: 2006/8771, Tarih: 01.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/3657 E.  ,  2006/8771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kablüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... , ... ve ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalılarla Şeker Pancarı Üretim sözleşmesi imzalandığını,sözleşmenin 12. maddesi gereğince şirketle olan ilişkilerde ... ... ve ... ... ‘in vekil olarak tayin edildiğini,Sözleşmenin 13. maddesi gereğince davalıların şirkete karşı olan borçlardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduklarını,davalıların alacaklarının mahsubu ile bakiye 12 980 033 432 TL asıl alacağın işlemiş faizi ile 40 189 428 513 TL olarak asıl alacak üzerinden faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı ... borcun sorumlusunun kendisi olduğunu,davalıların başka gruplarda kotanın yetişmemesi nedeniyle gruba karıştığını,borçla ilgilerinin olmadığını,bir kısım davalılar da başka gruptan geçtiklerini,borçla ilgilerinin olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının dayandığı 17.2.1999 tarihli sözleşmedeki imzaların bir kısmının davalılara ait olmadığı iddiası ile Asliye Ceza Mahkemesinde Sanık ... ... vs hakkında ... evrakta sahtekarlıktan dava açıldığı,...’ın bir kısım imzaları davalıların yerine kendisinin attığı yolunda beyanda

bulunduğu görülmüştür.BK 53.maddesi gereğince ceza mahkemesi kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de tespit edilen maddi vakıalar hukuk hakimini bağlar. Bu nedenle Afşin 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/314 esas sayılı dava dosyasının sonuçunun beklenmesi ve buna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8369, Karar No: 2020/4146, Tarih: 07.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/8369 E.  ,  2020/4146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında sanığın savunmasında 2008 yılında ... isimli bir şahıs ile ortak olarak dükkan açtıklarını ancak resmi kayıtlarda yalnız kendi isminin geçtiğini daha sonra anlaşamayıp ... ile ortaklığı sona erdirdiklerini, onun ne yaptığını bilmediğini, faturaları kendisinin düzenlemediğini söylemesi; sanığın, savunmasında geçen ... isimli kişinin açık kimlik bilgilerini ve iletişim bilgilerini mahkemeye ibraz edememesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından; sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların, bu faturaları kullanan şirketlerden veya bu mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle kanaat oluşturacak sayıdaki asılları getirtilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının yine vergi raporu ekinde bulunan iş yeri yoklama tutanaklarının sanığa gösterilmesi ve üzerindeki imzanın kendisine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki ve yoklama tutanaklarındaki imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile söz konusu belgelerdeki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması, vergi raporunda sanığın muhasebecisi olarak ismi geçen ... isimli kişinin CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden sanığı tanıyıp tanımadığı, beyannamelere konu faturaları getiren kişinin sanık olup olmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi Yasaya aykırı,

2-Kabule göre de;

a)Yargılama gideri olarak hesaplanan miktarın CMK'nin 324/4. maddesi uyarınca, terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığı gözetilmeden, hazine yerine sanığa yükletilmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de;

a)Yargılama gideri olarak hesaplanan miktarın CMK'nin 324/4. maddesi uyarınca, terkin edilecek miktar olan 20,00 TL'nin altında kaldığı gözetilmeden, hazine yerine sanığa yükletilmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 07.07.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3798, Karar No: 2017/10687, Tarih: 13.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3798 E.  ,  2017/10687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kira alacağından dolayı başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, itirazın kaldırılmasına, takibin devamına karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısa kararda kiralananın tahliyesine ilişkin talebin reddine karar verildiği, gerekçede “...30 günlük ödeme süresi beklenmeden dava açıldığından tahliye talebinin reddine karar verilmesi gerekmiş....” şeklinde gerekçe yazıldığı halde hüküm kısmının üç nolu bendinde kiralananın tahliyesine de karar verilmiştir. Bu durumda kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşmuştur.

HMK'nun 298/2.maddesi ve 10.4.1992 gün, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir karar vermekten ibarettir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek H.U.M.K.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4910, Karar No: 2019/332, Tarih: 14.01.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/4910 E.  ,  2019/332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.08.2013 gününde verilen dilekçe ile mutlak geçit hakkı tesisi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, maliki olduğu 2646 parsel numaralı taşınmaz yararına davalılara ait 2645 ve 2647 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden 4 metre eninde geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2646 parsel sayılı taşınmaz yararına 2645 numaralı taşınmazın 86,26 m2'lik kısmından geçit hakkı tesisine kararı verilmiştir.

Hükmü, davalılardan ... ve ... temyiz etmişlerdir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyacı veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir. Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır. Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3. maddesi uyarınca tapu siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; dosya içerisindeki bilirkişi raporu incelendiğinde mahkemece tercih edilen G ve H harfleri ile gösterilen geçitin, güney istikametindeki ... Hüyük Yoluna ulaşamadan bir hendek tarafından kesintiye uğradığı görülmüştür. Geçidin kadastral yola bağlanacak şekilde tesis edilmesi gerekirken kadastral yoldan önce bulunan hendeğe bağlanmış olmakla kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiştir. Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak olan geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastral yola ulaşması gerekir. Öte yandan, geçit eni ve boyunun bilirkişi vasıtasıyla tespit edilmeyip hüküm sonucunda gösterilmemesi de doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece yukarıda değinilen ilkeler gözönüne alınarak geniş pafta getirtilmek suretiyle genel kadastral yola bağlanacak şekilde geçit eninin de gösterildiği uygun alternatiflerin belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan ... ve ...'nun temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2896, Karar No: 2008/3157, Tarih: 12.05.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2896 E.  ,  2008/3157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı Bursa 2.Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 12.12.2007 gün ve 390-492 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görülen Bursa 10.İcra Müdürlüğü’nün 2007/5658 esas sayılı takip dosyası ile birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4563, Karar No: 2022/14607, Tarih: 13.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/4563 E.  ,  2022/14607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’un hazırlık aşamasında kolluk tarafından alınan “Arkamdan bir şahıs telefonumu elimden çekip aldı. Arkamı dönüp baktığımda bu şahsın erkek arkadaşım olan ... olduğunu gördüm, Kendisinden telefonumu istedim, vermedi. “Ben kurtulurum ama sen benden kurtulamazsın kendimi de seni de öldürürüm” dedi. Gel buraya dedi ve sırtımdan okul çantamı aldı.... beni kolumdan tutarak otobüse bindirdi...” şeklindeki beyanları dikkate alındığında; suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 149/2,3-f maddelerinde düzenlenen yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına dair delilleri değerlendirme ve takdir yetkisinin ağır ceza mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 13/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14449, Karar No: 2008/13216, Tarih: 20.06.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/14449 E.  ,  2008/13216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 20.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12257, Karar No: 2016/1287, Tarih: 27.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/12257 E.  ,  2016/1287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şabanözü Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2014

NUMARASI : 2013/45-2014/160

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Kısa kararda dava konusu taşınmazın tamamı olan 10.492,21 m² kısmın davalı adına olan tapusunun iptali ile davacı idare adına tesciline hükmedildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında taşınmazın tamamı olan 5.246,11m² kısmının tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline hükmedildiğinden kısa karar ile gerekçeli karar çelişkilidir. Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 gün 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra yerel mahkeme önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaata göre karar verebilir.

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10504, Karar No: 2022/5132, Tarih: 22.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10504 E.  ,  2022/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Nilüfer İlçesi, Badırga Mahallesi, 3063 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-İlk kararla hükmedilen bedele 19.03.2016 tarihinden ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin ikinci kararla hükmedilen 75.141,00TL kısmına dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve bu kısmın derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. ve 7. bentlerinin hükümden çıkarılmasına, 4. bent olarak (Kamulaştırma bedelinin 169.047,00-TL olarak tespitine, bu bedelin bozma öncesi tespit edilen 93.906,00-TL kısmına 19.03.2016 tarihinden ilk karar tarihi 18.04.2016 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, bozma sonrası depo edilen fark 75.141,00-TL’ye 19.03.2016 tarihinden Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin karar tarihi olan 22.03.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, 75.141,00-TL’nin işlemiş neması ile birlikte derhal ödenmesi için ilgili bankaya müzekkere yazılmasına,) cümlesinin yazılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 22/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5367, Karar No: 2013/2165, Tarih: 12.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/5367 E.  ,  2013/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaliyle, kesilen aylıkların yeniden bağlanmasına, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının babasından dolayı aldığı ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile ödenmeyen aylıkların davacıya ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun

bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.