muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1170, Karar No: 2017/5529, Tarih: 15.06.2017

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesine, "Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir." hükmü getirilmiştir.

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

... Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434, ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Davalı Kurum, yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/ 26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge, 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da, "1479 sayılı Kanun ve diğer ... kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000-01.08.2001 ve 07.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsımında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer ... kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer ... kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak, ... Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 02.09.2017 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle "Genel Yazı" ile, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak ... kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2017 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi Kararlarına dayalı olarak 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, ... hukukunun genel yapısının gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce, Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan Kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki "1479 sayılı Kanun ve diğer ... kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer ... kurumlarından kendi çalışmaları dışında (kocalarından- çocuklarından) aylık almalarını 1479 sayılı Yasaya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle, 1479 sayılı Yasanın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasaya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir. Öteyandan, 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesine göre, ölüm aylıklarının bağlanmasında vs..yürürlükten kalkan 1479, 506, 2926, 2925 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasanın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur.

Sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı, asla tamamen hakdüşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. 1479 sayılı Yasanın 43. maddesine göre ölüm aylıklarının beş yıl geçtikten sonra talep edilmesi halinde talep tarihinden itibaren ölüm aylığının bağlanması gerekmektedir. T.C. Anayasasının 10. maddesine göre "Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar" 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 45/c maddesinde yer alan, " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır" hükmü yasanın yürürlük tarihinden ölen sigortalıların kız çocukları için de uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasasında yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır.

Kurumun, yukarıda sözü edilen genel yazı ile hak sahiplerine sonraki bir tarihte aylık bağlaması uyuşmazlığı sona erdirmemektedir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar vermesine dair yeniden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASI gerekmiştir.

G)Sonuç :

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5381, Karar No: 2021/4963, Tarih: 23.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/5381 E.  ,  2021/4963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : Sanık ...’un maktul ...’ı kasten öldürme suçundan TCK’nin 81, 29 maddeleri gereğince 16 yıl hapis cezasına, sanık ...’un maktul ...’ı kasten öldürme suçundan TCK’nin 81 maddesi gereğince müebbet hapis cezasına mahkumiyetlerine dair; Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 19.03.2019 tarihli ve 2018/519E-2019/177K sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 01.07.2020 tarih, 2019/4018 Esas ve 2020/1566 Karar sayılı onama ve bozma kararlarına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 03.12.2020 tarih, KD – 2020/94225 sayılı itiraznamesi ile;

Sanık ...’un maktuller ... ve ...’a yönelik kasten öldürme suçlarından mahkumiyetine, sanık ...’ın maktul ...’ı kasten öldürmeye yardım etme suçundan mahkumiyetine, sanık ...’un maktul ...’ı kasten öldürme suçundan mahkumiyeti ile maktul ...’ı öldürmeye teşebbüs suçundan beraatine yönelik Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.05.2014 tarihli ve 2013/219E-2014/179K sayılı hükümlerin, sanıklar müdafileri ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin 01.07.2020 tarihli ve 2019/4018E-2020/1566K Sayılı ilamı ile sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri ve sanık ... hakkında kurulan beraat hükmünün onanmasına, sanık ...’un maktul ...’ı öldürmesine yönelik hükmün sanık hakkında asgariye yakın

düzeyde haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği gerekçesiyle, sanık ...’ın maktul ...’ı kasten öldürme suçuna müşterek fail olarak katıldığı ve bu sebeple TCK'nin 37. maddesi kapsamında cezalandırılması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına, Başkan ... ... ve Üye ...’in; sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...’ı kasten öldürme suçlarından verilen cezalarda haksız tahrik indiriminin azamiye yakın oranda uygulanması gerektiği yönündeki karşı oyları ve bu hükümler yönünden oy çokluğu, diğer hükümler yönünden oy birliği ile karar verildiği, Dairemizin kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.12.2020 tarihli yazılarıyla, sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...’ı kasten öldürme suçları yönünden TCK'nin 29. maddesinin uygulanması sırasında haksız tahrik nedeniyle azamiye yakın indirim yapılması gerektiği istemiyle dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 gün ve 2012/280, 2012/928 sayılı Kararı ile 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Dairemizce, maktul ...’a yönelik kasten öldürme suçlarından, sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin verilen onama kararı ile sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7623, Karar No: 2015/11117, Tarih: 15.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/7623 E.  ,  2015/11117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun kullanılmayan eski okul binasının camını kırıp içerideki kalorifer borularını çalmak şeklindeki eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık ve aynı Yasa'nın 151/1. maddesindeki mala zarar verme suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Yasa'nın 66/1-e, 67/4, 67/2 maddelerinde belirtilen 6 yıllık genel dava zamanaşımının, suçların işlenme tarihi olan 28/11/2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3955, Karar No: 2022/9411, Tarih: 24.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3955 E.  ,  2022/9411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme nazara alınarak yapılan değerlendirmede, sanık hakkında hazırlanan iddianamede mağdureye yönelik cinsel saldırı olarak kabul edilen eylemin ne olduğu belirtilmeden ve bu nedenle usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

Hükme esas alınan ve fotokopi niteliğinde olan soruşturma evraklarının aslı veya onaylı örneklerinin getirilmesi gerektiği gözetilmeden onaysız fotokopileriyle yetinilerek 5271 sayılı CMK’nın 169. maddesine aykırı davranılması,

Dosyanın incelenmesinde, 100198 sicil numaralı katibin sanığın sorgusu yapılan ilk celse olan 11.06.2014 tarihli celsede ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18770, Karar No: 2018/9391, Tarih: 14.05.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/18770 E.  ,  2018/9391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Mağdur ... ile tanık ...'nin soruşturma aşamasında, sanığın, bıçağı mağdur ...'a salladığını ancak değmediğini beyan etmelerine rağmen duruşmada mağdur ...'ın, olayın iddianamede anlatıldığı şekilde gerçekleştiğini, tanık Mükail'in de sanık ...'in elinde bıçak gördüğünü hatırlamadığını beyan etmeleri ve anlatımları arasında çelişkiler bulunması karşısında, ifadeler arasındaki çelişkilerin giderilmesi, giderilemediği takdirde, mağdur ve tanık beyanlarının yöntemince irdelenmesi ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

B- Kabule göre de;

1-Mağdurların beyanı ile tanık ...'nin soruşturma aşamasındaki beyanında sanığın ...' a yönelik eyleminin olmadığını, bıçağı sadece mağdur ...'a salladığını belirtmeleri karşısında, sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesi uygulanarak fazla ceza tayini,

2-İddianamedeki anlatımı ile mağdurların ve tanık Mükail Benli'nin sanığın elinde bulunan bıçağı mağdur ...'a salladığı, ancak bıçağın değmediği yönündeki beyanları karşısında, eylemin kasten yaralamaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,

3-Sanığın, mağdurlar ile aralarında önceye dayanan husumet olduğunu ve mağdurlar ile sanığın oğlu olan suça sürüklenen çocuk ... Elden'in kavgaları nedeniyle araya girdiğini belirtmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

4- Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/05/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8715, Karar No: 2016/6627, Tarih: 30.09.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/8715 E.  ,  2016/6627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

I- Suça konu elektrik sayacının borcundan dolayı 21/01/2010 tarihinde mühürlendiği, 29/11/2012 tarihinde yapılan kontrolde ise kesilen elektriğin açılarak elektrik kullanılmaya devam edildiğinin görüldüğü dosya kapsamındaki tutanaklardan anlaşılmakla, kolluk tarafından düzenlenen 29/05/2013 tarihli tutanakta bahse konu ikametin ... ...'ın 2007 yılında ölümünden sonra çocuklarına miras kaldığı ve bu yerde oğlu ...'ın ikamet ettiği ancak cezaevinde olduğu belirtilip sanığın da savunmasında "ben 7-8 yıllık bir hapis hayatından sonda döndüm" demesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın hangi tarihler arasında cezaevinde olduğunun ilgili yerlerden sorulması, cezaevinde olmadığı tarihlerde 186848 abone nolu evde ikamet edip etmediğinin kolluk marifetiyle araştırılması, söz konusu evde yaşayanların ve sanığın bu hususlara ilişkin ayrıntılı beyanlarının alınması sonrasında sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken sanığa tebliği zorunlu olmayan mühürleme tutanağının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinden bahisle eksik soruşturma, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

II- Sanığın ikamet ettiği iddia edilen aynı evle ilgili Dairemizin 2015/7833 Esasına kayıtlı ... 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/434 Esas sayılı dava dosyası ile bu dosyanın birlikte incelenmesi sonunda; 2013/434 Esas sayılı dosyada, elektrik sayacının borcundan dolayı 29.11.2012 tarihinde KT 298016 nolu mühürle mühürlendiği, 07.01.2013 tarihinde yapılan kontrolde ise kesilen elektriğin açılarak kullanılmaya devam edildiğinin tespiti üzerine 21.06.2013 tarihli iddianameyle, ... 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/397 Esas sayılı bu dosyasında ise, 21.01.2010 tarihli mühürleme ve 29.11.2012 tarihli mühür bozma tutanakları nedeniyle 06.06.2013 tarihli iddianame ile kamu davasının açıldığı, her iki dosyadaki tüm tutanakların 06.06.2013 tarihli ilk iddianameden önce düzenlenmiş olduğu ve eylemlerin sübutu halinde 29.11.2012 ve 07.01.2013 tarihli tutanaklarla tespit edilen fiillerin birlikte zincirleme suç oluşturacağı cihetle, ... 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/434 Esas sayılı dava dosyası ile bu dosyanın birleştirilerek, TCK'nun 203 ve 43. maddelerinin uygulanması suretiyle tek hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/781, Karar No: 2023/4139, Tarih: 07.12.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/781 E.  ,  2023/4139 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1881 E., 2022/2018 K.

Haciz sıra cevteline karşı şikayet üzerine yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın şikayet olunan Vergi Dairesi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan Vergi Dairesi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; borçluya ait taşınmazın satışı üzerine düzenlenen sıra cetvelinde şikayet olunan Vergi Dairesine garameten pay ayrıldığını, takip borçlusunun hissedarı olduğu şirket hakkında usulüne uygun olarak takip yapılıp kesinleştirilmeden ortağa ait taşınmazın satış bedelinden Vergi Dairesine pay ayrılamayacağını, öte yandan alacak miktarlarının kesin olarak bildirilmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili, hacizlerin hem şirketin borçları hem de ortağın borçları için yapıldığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile takip borçlusu hakkında, ortağı olduğu şirketin şikayet olunan Vergi Dairesine olan borcundan dolayı usulüne uygun bir takip yapılmadığından, takip borçlusuna ait taşınmazın satış bedelinden, şirketin kamu borçları nedeniyle şikayet olunan Vergi Dairesine pay ayrılamayacağı, Vergi Dairesinin sadece takip borçlusunun şahsi kamu borcu nedeniyle garameye girebileceği gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan Vergi Dairesi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet olunan Vergi Dairesi vekili istinaf başvuru dilekçesinde; şirketin ve ortağının borçları nedeniyle haciz işlemleri yapıldığını, bu hacizlere istinaden yapılan taşınmaz satışından elde edilen tutarın alacaklılara dağıtılması amacıyla düzenlenen sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan Vergi Dairesi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri