muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2243, Karar No: 2020/3451, Tarih: 06.07.2020

Hâl böyle olunca, 11.11.1994 günlü 4/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca süratle dava konusu taşınmazların karar tarihindeki veya karar tarihine en yakın tarihteki rayice göre değerlerini gösterir rapor alınması ve belirlenecek bu değerin sabit tenkis oranıyla çarpımından bulunacak naktin hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacıların yerinde bulunan temyiz itirazının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5140, Karar No: 2019/1782, Tarih: 04.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/5140 E.  ,  2019/1782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/04/2017 tarih ve 2016/191 E. - 2017/155 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 26/10/2017 tarih ve 2017/902- 2017/926 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 01. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan, "KTS" ibareli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketçe 31. sınıf mal ve hizmetleri kapsayan, "KTS TARIM" ibareli markanın adına tescilinin sağlanıldığını, ancak müvekkili markasındaki "gübreler, topraklar" emtiası ile davalı markasındaki "Tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar" emtiasının benzer olduklarını, davalının kötüniyetli olduğunu ve müvekkilinin markasının tanınmışlığından yararlanmak amacında olduğunu ileri sürerek, davalıya ait markadaki "Tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar" emtiası yönünden markanın hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili taraf markalarına konu emtiaların farklı olduğunu, markaların benzer olmadığını, davacı markasının tanınmış marka olmayıp, "KTS" ibaresinin, "Kalium Thio Sulphate" isimli kimyasalın kısaltılmış adı ve herkesin kullanımına açık bir ibare olduğunu, markaların tüketicilerinin bilinç düzeyi yüksek özel tüketiciler olduğunu, müvekkilinin ticaret unvanında yer alan "KTS" ibaresinin, iyi niyetli olarak markalarında yer aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, toplanan deliller,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait "KTS TARIM" ibareli marka ile davacıya ait "KTS" ibareli marka arasında "Tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar. Ormancılık ürünleri, canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar" emtiası yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki iltibas oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 2014/105906 tescil sayılı markanın kapsamında yer alan "Tarım ürünleri, bahçecilik ürünleri ve tohumlar. Ormancılık ürünleri, canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar" emtiası yönünden markanın kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkin edilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

Karar, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi tüm dosya kapsamına göre; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı adına tescilli "KTS TARIM" markası ile davacı adına tescilli "KTS" markası arasında, ortalama düzeydeki tüketicisi nezdinde bağlantı kurulması ihtimali dâhil karıştırılma ihtimaline yol açabilecek derecede benzerlik olduğu ve mahkemenin kabulüne konu mallarının tamamı bakımından 556 sayılı KHK'nın 42 maddesi kapsamında hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, davacı markasının ülkemiz açısından Paris Sözleşmesi ve 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi kapsamında tanınmış marka olmadığı ve davalı markasının tanınmışlık gerekçesi ile hükümsüz kılınması koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/03/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1293, Karar No: 2012/6295, Tarih: 09.10.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/1293 E.  ,  2012/6295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşme dışı yapılan işlerin bedelinin tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin davanın reddine dair kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı yüklenicinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Borçlar Kanunu’nun 410 ve devamı maddeleri uyarınca, aralarında eser sözleşmesi ilişkisi olmasa bile yapılan işin iş sahibi yararına olması halinde, yüklenici; işin yapıldığı yıl piyasa rayiç fiyatlarına göre vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca alacağını isteyebilir. Davacı yüklenicinin sözleşme dışı olarak 187 saat çalışma yaptığı tutanaklar ve bu tutanağı imzalayan idare elemanlarının beyanlarından anlaşılmıştır. Öte yandan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda, yapılan işin yapıldığı yıl piyasa rayiç fiyatlarına göre bedelinin (KDV hariç) 70,00TL/saat olduğu da saptanmıştır.

Bu durum karşısında mahkemece yapılması gereken iş; bilirkişi raporunda belirlenen saat başı ücret ile çalışma saatleri dikkate alınarak davacı yüklenicinin alacağının hesap edilerek hüküm altına almak olmalıdır

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı yüklenicinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27696, Karar No: 2014/19171, Tarih: 28.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/27696 E.  ,  2014/19171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/150286

MAHKEMESİ : Bakırköy 20. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/09/2012

NUMARASI : 2011/546 (E) ve 2012/948 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-Sanığın hangi tarihten itibaren kurumda kaydı bulunmayan sayacı kullandığının kesin olarak saptanması, kayıtlı olmayan sayacın kullanıldığı süreye ve kurulu güce göre kaçak elektrik tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin suç tarihinden öncesine ve sonrasına ait tüketim ekstreleri getirtilerek aylık tüketimler itibariyle uyumlu olup olmadığı konusunda inceleme yapılması, sonucuna göre de sanığın karşılıksız yararlanma kastı ile hareket edip etmediğinin değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3-02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki” Kanun’un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dâhilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanık ya da sanıkları hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi olduğu gözetilerek, sanığa “bilirkişi tarafından hesaplanan normal tarifeye göre vergisiz ve cezasız kaçak kullanım bedelini ödeyerek şikayetçi kurumun zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine” dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.05.2014 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Suç Tespit Tutanağı’nın düzenlenme sebebi sadece “kayıtsız sayaç (sözleşmesiz elektrik) kullanmak” olup, söz konusu sayacın değiştirilerek kullanıldığına veya tüketim kaydına engel olunduğuna dair hiçbir tespit mevcut değildir. Tam tersine kullanılan elektriğin sayaçtan geçtiği ve tutanak düzenlenirken kesildiği anlaşılmaktadır.

MUHALEFET ŞERHİ

Suç Tespit Tutanağı’nın düzenlenme sebebi sadece “kayıtsız sayaç (sözleşmesiz elektrik) kullanmak” olup, söz konusu sayacın değiştirilerek kullanıldığına veya tüketim kaydına engel olunduğuna dair hiçbir tespit mevcut değildir. Tam tersine kullanılan elektriğin sayaçtan geçtiği ve tutanak düzenlenirken kesildiği anlaşılmaktadır.

Suç tespit etmeyen bu tutanak temel alınarak ve başkaca bir soruşturma yapılmadan düzenlenen iddianamenin CMK’nın 174. maddesine dayanılarak iadesi yoluna gidilmesi mümkünken bu yapılmamıştır.

Kovuşturma evresinde yapılan araştırmaları rağmen sanığa, ulaşılamamış, müşteki kuruluştan tüketim ekstresinin ve diğer bilgilerin getirtilmesi, teknik bilirkişiden rapor alınması gibi işlemlerin ardından yapılan delil değerlendirilmesinde suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat hükmü kurulmuştur.

Açıkça görülüyor ki ne soruşturma evresinde ne de kovuşturma evresinde sayaçtan geçirilmeksizin elektrik kullanıldığına dair bulgu bulunmadığı, dolayısıyla TCK’nun 163. maddesinin üçüncü fıkrasındaki “ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesi” şartının mevcut olmadığı açıktır.

Ayrıca böyle durumlarda sayacın sökülmeyip, kullanıcının sözleşme yapması yoluna yönlendirilmesi de ortada karşılıksız yararlanma olgusunun bulunmadığını göstermektedir.

CMK’nın 193. maddesine 2253 sayılı Kanun’un 28. maddesiyle eklenen ikinci fıkrada aynan şu hüküm mevcuttur: “Sanık hakkında, toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa da dava yokluğunda bitirilebilir.”

Anılan hükmün değişiklik gerekçesi de şu şekildedir. “5271 sayılı Kanunun 193 üncü maddesine bir fıkra eklenmiştir. Buna göre, sanık hakkında, toplanan delillere göre mahkûmiyet dışında bir karar verilmesi gerektiği kanısına varılırsa, sorgusu yapılmamış olsa dahi dava gıyabında bitirilebilir. Böylece sanığın lehine bir düzenleme getirilmiş ve gereksiz yere davanın uzaması önlenmek istenmiştir.”

Yüksek Daire çoğunluğunun bozma ilamında belirttiği şekilde “ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek hallerle sınırlı olarak uygulanabileceği” sınırlamasına madde hükmünde de değişiklik gerekçesinde de yer verilmemiştir.

CMK’nın 193. maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü karşısında; toplanan deliller beraat kararı verilmesi kanaatine vardırdığında sanığın sorgusunun yapılmasına gerek bulunmadığı, kaynaklarımızın vaktinde ve doğru sonuç almak yolunda özenli kullanılması gerektiği, eksik soruşturmayla açılan davada sanığın aleyhine bir uygulama olacak şekilde mutlaka sorgusunun yapılmasını şart koşmanın dayanağının olmadığı, usul ekonomisi ile adalet duygusunun da böyle gerektirdiği, Bakırköy 20. Asliye Ceza Mahkemesinin beraat hükmünün onanmasının yerinde olacağı düşüncesindeyim.

Açıkladığım sebeplerle 2014/6572 sayılı bozma ilamına muhalifim. 28.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/1978, Karar No: 2015/1293, Tarih: 07.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1978 E.  ,  2015/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan,...A.Ş., .... A.Ş. ve ... .... A.Ş. haklarında, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 26/03/2014 tarih ve 2014/47593 sayılı arama ve el koyma talebi üzerine, söz konusu şirketlerin belirtilen adreslerinde 26/03/2014 tarih ve 28/03/2014 içerisinde gün sonuna kadar bir defaya mahsus olmak üzere arama yapılmasına izin verilmesine, bulunabilecek kuvvetle muhtemel suç delillerine el konulmasına ve gerektiğinde el konulacak deliller üzerinde teknik bilirkişi incelemesi yapılmasına izin verilmesine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 26/03/2014 tarihli ve 2014/159 değişik iş sayılı kararına itirazın kabulüne ve ... . ve .... A.Ş’nin arama yapılması yönünde verilen kararın kaldırılmasına ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesince 27/03/2014 tarihli ve 2014/113 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 02/03/2015 gün ve 15720 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/03/2015 gün ve KYB.2015-75278 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, arama kararına ilişkin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 119. maddesinde, “(l) Hâkim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet Savcısının, Cumhuriyet Savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir. (2) Arama karar veya emrinde; a) Aramanın nedenini oluşturan fiil, b) Aranılacak kişi, aramanın yapılacağı konut veya diğer yerin adresi ya da eşya, c) Karar veya emrin geçerli olacağı zaman süresi, Açıkça gösterilir.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, ...Sulh Ceza Mahkemesince 26/03/2014 tarihli ve 2014/159 değişik iş sayılı arama kararında, arama nedenini oluşturan fiil; “Vergi Usul Kanununa muhalefet suçu” olarak, aramanın geçerli olacağı zaman; “26/03/2014 tarih ve 28/03/2014 içerisinde gün sonuna kadar bir defaya mahsus olmak üzere arama yapılmasına” şeklinde ve şüphelilere ait aranılacak yerlerin adresleri açık olarak belirtildiği, yine şüpheliler hakkında somut olgulara dayalı olarak başlatılan soruşturma neticesinde delillerin toplanması amacıyla arama ve el koyma kararı talep edilmesi üzerine mahkemesince arama kararı şüphelilerin üzerlerine atılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçu açısından sınırlandırılacak belli zaman dilimi içerisinde verilmesi karşısında, itirazın reddine yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca

anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesindeki suçlara ilişkin aramanın hangi koşullarda ve ne şekilde yapılacağı anılan Kanun'un 142-147. maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Anılan Kanunun 142. maddesinde "İhbar veya yapılan incelemeler dolayısıyla, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

1)Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi,

2) Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi, şarttır.

İrtibatları sebebiyle muhtelif şahıslar nezdinde ve mahallerde yapılmasına lüzum gösterilen aramalardan birine karar vermeye yetkili olan sulh yargıcı bunlardan diğer sulh yargıçlarının salahiyetine dahil bulunanlar hakkında da karar vermeye yetkilidir.

İhbar üzerine yapılan aramada ihbar sabit olmazsa nezdinde arama yapılan kimse muhbirin adının bildirilmesini isteyebilir, bu takdirde, vergi dairesi muhbirin ismini bildirmeye mecburdur."

Aynı Kanunun 147. maddesinde ise “Bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı" hükümleri yer almakta olup, bu hükümlerden vergi suçlarının soruşturulması sırasında yapılacak aramada öncelikle özel kanun niteliğinde olan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun aramaya ilişkin 142-147. maddelerindeki düzenlemelerin uygulanacağı, arama konusunda açıkça düzenleme bulunmayan hallerde ise Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanacağı açıkça anlaşılmaktadır.

Yine Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Gece yapılacak arama” başlıklı 118. maddesindeki “[1] Konutta, işyerinde veya diğer kapalı yerlerde gece vaktinde arama yapılamaz.

[2] Suçüstü veya gecikmesinde sakınca bulunan hâller ile yakalanmış veya gözaltına alınmış olup da firar eden kişi veya tutuklu veya hükümlünün tekrar yakalanması amacıyla yapılan aramalarda, birinci fıkra hükmü uygulanmaz.”

Şeklindeki düzenlemeye göre, kural olarak konutta, işyerinde veya diğer kapalı yerlerde gece vakti arama yapılamayacağı, ancak istisnai olarak gece araması yapılabilecek hallerin ve yerlerin aynı maddenin ikinci fıkrasında sayıldığı, mahkemenin kararında istisnai düzenleme olan gece vakti arama yapılmasına ilişkin bir değerlendirme bulunmaması nedeniyle anılan maddenin 1. fırkasındaki genel kural uyarınca gündüz vakti arama yapılması gerekeceğinden, mahkemenin kararında aramanın gündüz veya gece vakti yapılması hususunu ayrıca belirtmemesi bir eksiklik olarak kabul edilmemiştir.

Bu düzenlemeler karşısında;... Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2014 tarihli ve 2014/113 değişik iş sayılı kararında vergi suçu nedeniyle verilen arama kararına yönelik itiraz incelemesi yapılırken, vergi suçları yönünden özel kanun ile düzenlenmiş bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 142-147. maddelerinin değerlendirilmesi yerine yazılı şekilde genel hüküm niteliğindeki 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 116 ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirme yapılması

nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2014 tarihli ve 2014/113 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, 07/05/2015 tarihinde Üye ...’ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

VUK'na muhalefet suçundan... Holding ve diğer şirketlerle ilgili arama yapılmasına dair ... Sulh Ceza Mahkemesinin 26.03.2014 tarih ve 2014/159 D. İş sayılı kararına yapılan itiraz üzerine, itiraz mercii olan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2014 tarih ve 2014/113. D. İş sayılı Kararı ile ... Sulh Ceza mahkemesinin arama kararının hukuka aykırı olduğuna dair kararı aleyhinde Kanun Yararına Bozma yasa yoluna gidilmiştir.

Daire çoğunluğu “vergi suçu nedeniyle verilen arama kararına yönelik itiraz incelenirken özel yasa olan VUK'nun 142-147. maddelerine göre değerlendirme yapılması yerine genel hüküm içeren CMK’nun 116 ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirme yapılması nedeniyle ” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Kanun Yararına Bozma istemi yerinde görülerek Asliye Ceza Mahkemesinin arama kararının hukuka aykırı olduğuna dair kararının bozulmasına karar vermiştir.

Sayın Daire çoğunluğunun usul ve yasaya uygun bulmadığım kararına aşağıdaki gerekçelerle katılmıyorum:

1- Usule ilişkin gerekçe:

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak da adlandırılan, olağanüstü bir kanun yolu olan Kanun yararına bozmanın amacı, yasaların ülke sathında uygulanabilirliğinin sağlanması, hakim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini sağlamaktır. 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere kanun yararına bozmaya konu olabilecek yasaya aykırılık halleri uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarıdır. Maddi ceza yasaları ile yargılama yasası kurallarına aykırılık hallerinde bu yola başvurulması mümkün olmakla birlikte; hakimin takdir, tercih ve değerlendirmesine ilişkin konular ile ciddi boyutta olmayan veya sonuca etkili bulunmayan hukuka aykırılıklarda kanun yararına bozma yoluna gidilmeyeceği, geçmişten bu güne hem doktrinde hem de Yargıtay uygulamasında kabul edilmiştir.