muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/40, Karar No: 2019/7843, Tarih: 19.11.2019

İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/312 Esas, 2014/519 Karar sayılı ilamında mahkemenin görevsizliğine, İzmir Tüketici Mahkemesinin görevli ve yetkili olduğuna karar verilmiştir.

İzmir 5. Tüketici Mahkemesinde yargılama devam ederken davalı ... vekilinin verdiği cevap dilekçesinde; dava konusu satış vaadi sözleşmesinin vekalet yoluyla yapılmış olduğunu, vekalet yoluyla yapılan satış vaadi sözleşmesinden doğacak uyumsuzluklarda husumetin vekile değil vekil edilen kişiye yöneltilmesi gerektiğini, bu nedenle husumet itirazında bulunduklarını, esas yönünden ise müvekkili ile davacı arasındaki hukuki ilişkinin dava dilekçesinde beyan edildiği şekilde olmadığını, davacının beyanlarının gerçeği yansıtmadığını, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin 04/10/2012 tarihli Gayrimenkul Satış Vaadi Sözleşmesinden önce başladığını, diğer arsa sahipleri ile müvekkili şirket arasında İzmir 30. Noterliğinin ... yevmiye No'lu 29/09/2009 tarihli Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesinin akdedildiğini, bu tarihten sonra davacının iş bu sözleşmeden kaynaklı elde edilecek kardan pay almak amacıyla arsa sahipleri ile müvekkil şirket arasındaki sözleşmede yer alan müvekkili şirket edimlerine maddi destek sağladığını, bu maddi desteğin teminatı olarak da müvekkil şirketçe davacıya dava konusu edilmiş taşınmazlar dışında bir çok bağımsız bölümle ilişkili olarak satış vaadi sözleşmesi yapılarak tapuya şerh ettirildiğini, gerçek bir satış vaadi sözleşmesi olmadığını tescil talebinin konu edilemeyeceğini, açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İzmir 5. Tüketici Mahkemesinin 03.11.2015 tarihli, 2015/1404 Esas, 2015/1567 Karar sayılı ilamıyla dava dilekçesinin görev nedeni ile reddi ile mahkemenin görevsizliğine, kararın kesinleşmesinden itibaren dosyanın görev uyuşmazlığının giderilmesi için, Yargıtay 20. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 16.03.2016 tarihli, 2016/687-3326 E. K. sayılı ilamıyla İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlenmesine karar verilmiştir.

İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.06.2016 tarihli, 2016/180-250 E. K. sayılı ilamıyla mahkememizin yetkisizliğine, yetkisizlik nedeniyle davanın reddine, karar kesinleştiğinde ve istem halinde dosyanın yetkili Karşıyaka Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir

Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalı ... Ltd. Şti. yönünden açılan dava dilekçesinin pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine, davanın kabulü ile, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi nedeniyle ...,... ilçesi, ... mahallesi, 22454 ada, 2 parsel, 6. kat ... No'lu bağımsız bölüm tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalı ... Ltd. Şti. yönünden açılan dava dilekçesinin pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine, davanın kabulü ile, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi nedeniyle ...,... ilçesi, ... mahallesi, 22454 ada, 2 parsel, 6. kat ... No'lu bağımsız bölüm tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisinde bulunan Denizli 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 26.09.2016 tarih, 2016/2979 D. İş sayılı mahkeme kararıyla davacı ...'in tüm taşınmaz ve haklarına el konulduğu, söz konusu kararın 05.10.2016 tarihinde dava konusu taşınmazın tapu kaydına şerh edildiği anlaşıldığından davacı ...'in aktif dava husumeti öncelikle araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Davacı ...'in aktif dava ehliyetinin olduğunun anlaşılması halinde; davalılar arasında resmi şekilde düzenlenen 29.09.2009 tarihli arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca, davalı yüklenicinin diğer davalıların maliki olduğu ... ada 2 parsel sayılı arsa üzerine bir bina yapım işini yüklendiği sözleşmede tek katların mal sahiplerine çift katların arsa sahiplerine ait olduğu kararlaştırılmıştır. Davacı ile davalı arsa sahiplerine vekaleten yüklenici şirketin yetkili müdürü arasında yapılan ve dava konusu 23 numaralı bağımsız bölüm ile birlikte on adet taşınmazın satışının vaat edildiği 04.10.2012 tarihli satış vaadi sözleşmesinin düzenlendiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, dava konusu dairenin yükleniciye mi yoksa arsa sahiplerine mi düştüğü araştırılarak, dava konusu dairenin arsa sahiplerine düştüğünün anlaşılması halinde satış vaadi sözleşmesi arsa sahiplerine vekaleten yapıldığından şimdiki gibi davanın kabulüne karar verilmelidir.

Dava konusu dairenin yükleniciye düştüğünün tespit edilmesi halinde dava yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı tapu iptal ve tescil davası olarak nitelendirileceğinden bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanununun 188. maddesi gereğince; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, mahkemece, sözleşmeye göre dava konusu dairenin, yüklenici şirkete ait olduğu anlaşılması halinde mahallinde keşif yapılarak, 29.09.2009 tarihli eser sözleşmesi uyarınca inşaatın fiziki seviyesi saptanmalı, bu konuda teknik bilirkişilerden denetime elverişli rapor alınmalı, eksik iş varsa bu işlerin bedeli saptanmalı, ayrıca sözleşme uyarınca yüklenicinin yükümlülükleri arasında bulunan inşaat ile ilgili olarak ödenmesi gerekli belediye hissesi, SGK primleri, Maliyeye yapılacak ödemeler ve sair ödemelerin bulunup bulunmadığı Belediye, SGK ve Maliyeden yazışma yapılarak saptanmalı, eksik iş bedeli ve varsa borçlarını depo etmesi için davacıya mehil verilmeli, bu bedeller depo edildiğinde sözleşme ifa ile sonuçlanmış olacağından istemi hüküm altına almalı, aksi takdirde arsa sahipleri yönünden dava reddedilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25256, Karar No: 2014/11916, Tarih: 17.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25256 E.  ,  2014/11916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanık ...'ın 2004, 2005, 2006 takvim yılları, sanık ...'in 2004 takvim yılınde işlediği suçlardan; beraat

Sanık ...'in 2005, 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan; mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında eksik yazılan suç tarihlerinin, yıllara göre sırasıyla 2004-Aralık, 2005 Aralık ve 2006 Mart olarak mahallinde tamamlanması mümkün görülmüş, aynı takvim yılı içinde birden fazla fatura düzenlenmiş olması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

I- Sanık ...'in 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan mahkumiyet ile sanık ... hakkında aynı yıllara ilişkin suçtan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekili ile sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarının sübutu kabul, oluş, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan ve sanık ... hakkında ise elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekili ile sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe 2

olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4474, Karar No: 2008/4964, Tarih: 10.04.2008

14. Hukuk Dairesi 2008/4474 E., 2008/4964 K.

**14. Hukuk Dairesi 2008/4474 E., 2008/4964 K.**

**- DAVA KONUSU

- MUHDESAT**- 864 S. KANUNU MEDENİNİN SURETİ MER’İYET VE ŞEKLİ TATBİ... [ Madde 21 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 12.04.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 2497 parsel maliki taşınmaz üzerinde davalıya ait 27 adet zeytin ağacının tutanağın beyanlar hanesinde gösterildiğini, ancak mevcut ağaçların taşınmazını kullanmasına zarar verdiğini, bedelini ödeyerek kaydın beyanlar hanesindeki muhtesat şerhinin terkinini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişinin ağaç bedeli olarak bulduğu 3.495.00 YTL'nin ödenmesi koşuluya beyanlar hanesindeki şerhin terkinine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun yürürlüğünden önce eski hukukumuzda taşınmaz zeminin bir kimseye üzerindeki yapıların veya dikilen şeylerin de başka bir kimseye ait olması kabul edilmiş, böylelikle ikili bir mülkiyet türü benimsenmiştir. Özellikle zeytin ağaçları için ağaçların sayısını belirtir zeytinlik tapuları oluşturulmuş, böylelikle zemine ayrı üzerindeki muhtesata ayrı tapular verilmiştir. Kısaca ifade etmek gerekirse medeni yasanın yürürlüğünden önceki dönemde ağaçlar bütünleyici parça sayılmamıştır. Bu duruma Yargıtay hukuk Genel Kurulunun 16.05.1951 tarih ve 135-101 sayılı kararında da değinilmiş "evvelki hukukumuzda ağaçlar arzın mütemmim cüzi addedilmiş değildir. O zaman ağaçlar üzerinde teessüs eden mülkiyet bugün de devam eder" sonucuna ulaşılmıştır. Demek oluyor ki, eski yasa zamanında topraktan ayrı olarak ağaçlar üzerinde elde edilen mülkiyet hakları medeni yasanın yürürlüğünden sonra eski hukukun getirdiği haklar saklı tutulmuştur. 864 sayılı Tatbikat Kanununun 21 v.d. maddelerinde de bu konuda hükümler bulunmaktadır. Hal böyle olunca, davacının 2497 parseli üzerindeki eski kanun zamanında dikildiği bilirkişi raporuyla anlaşılan zeytin ağaçlarının muhtesat olarak kabulü mümkün değildir. Mahkemece, zeytin ağaçlarının muhtesat olarak kabul edilmek suretiyle bedeli karşılığı şerhin terkini doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 10.04.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/449, Karar No: 2021/36, Tarih: 16.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2018/449 E.  ,  2021/36 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 480-168

Kasten öldürme suçundan sanık ...'nın TCK'nın 81/1, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.12.2011 tarihli ve 229-374 sayılı hükmün sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 05.05.2014 tarih ve 1209-2837 sayı ile;

“...Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...’ün tüm aşamalarda maktul ...’ı öldürmediğini beyan etmesi ve dosya içeriğinden maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranış bulunmadığının anlaşılması karşısında, mahkemenin ‘arkadaşı olan maktul ile arasında maktulün haksız davranışı ve hareketlerinden kaynaklı bir nedenden çıkan tartışma sonucunda’ şeklindeki yeterli ve yasal gerekçe ile sanık hakkında azami oranda haksız tahrik indirimi uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkeme kasten öldürme suçundan sanığın TCK'nın 81/1, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluğuna, mahsuba ilişkin Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.02.2015 tarihli ve 221-25 sayılı hükmün sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 26.10.2016 tarih ve 3241-3708 sayı ile;

“...1-) Dairemizin 05.05.2014 tarih 2013/1209 esas,2014/2837 karar sayılı ilamında ‘Sanık ...’ün tüm aşamalarda maktul ...’ı öldürmediğini beyan etmesi ve dosya içeriğinden maktulden sanığa yönelin ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranış bulunmadığının anlaşılması karşısında, mahkemenin ‘arkadaşı olan maktul ile arasında maktulün haksız davranışı ve hareketlerinden kaynaklı bir nedenden çıkan tartışma sonucunda’ şeklindeki yeterli ve yasal olmayan gerekçe ile sanık hakkında azami oranda haksız tahrik indirimi uygulanması suretiyle eksik ceza tayini’ hususlarına yer verilmesine ve mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen bu kez bozma ilamını etkisiz kılacak şekilde haksız tahrik indirimi yapılmak suretiyle 16 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini,

2-) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairenin TCK'nın 53. maddesine ilişkin bozma sebebine uyan Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi 11.05.2017 tarih ve 480-168 sayı ile;

2-) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairenin TCK'nın 53. maddesine ilişkin bozma sebebine uyan Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi 11.05.2017 tarih ve 480-168 sayı ile;

"...Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2013/1209 Esas 2014/2837 Karar sayılı bozma ilamında Mahkememizin 2009/229 Esas 2011/374 Karar sayılı ilamında sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinin tatbiki aşamasında maddede belirtilen en üst düzey oranda indirim yapılmasından bahisle bozma nedeni yapıldığı ve bu nedenle anılan kararda sanık için TCK'nın 29. maddesinin uygulanması suretiyle verilen '12 yıl hapis cezası' tayininin bozma ilamına uyularak değerlendirildiği ve Mahkememizin 2014/221 Esas 2015/25 Karar sayılı yeniden kurulan hükmünde bu kez TCK'nın 29. maddesince yapılan uygulamada '16 yıl hapis cezası' olarak tayin edildiği, söz konusu aynı dairenin 2016/3241 Esas 2016/3708 Karar sayılı kararında ise bu kez uyulan bozma ilamına rağmen TCK'nın 29. maddesinin uygulanmasında eksik ceza tayini ile ilgili değerlendirme yapıldığı, ayrıca TCK'nın 53. maddesinin de Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonrasında bozma ilamına konu edildiği görülmekle,

Yargıtay 1. Ceza Dairesince mahkememizin takdir hakkını ortadan kaldıracak nitelikte ve netlikte TCK'nın 29. maddesinin tatbikinde 'üst hadden tayini' gibi bir ibarenin bulunmadığı, ilk bozmaya konu ilamda da yapılan uygulamanın TCK'nın 29. maddesince tayin edilen ceza için en üst hadden indirim uygulanması nedeniyle mahkememizce de uygun görülüp uyularak bu kez aynı maddede müebbet hapis cezası için '12 yıldan 18 yıla kadar hapis' ibaresinden hareketle yüzyüzelik ilkesince yargılama yapıp delilleri ilk derece mahkemesi sıfatıyla yerinde değerlendiren mahkememizin takdirinin de bu yönüyle uyulan bozma ilamını TCK'nın 29. maddesi açısından uygulanamaz kılmadığı, TCK'nın 53. maddesindeki değişikliğin ise Anayasa Mahkemesinin iptal kararına dayalı olduğu, TCK'nın 53. maddesi yönünden uyulmasının zorunlu olup diğer yönüyle direnilmesine..." şeklindeki gerekçeyle haksız tahrikin koşullarının bulunmadığına ilişkin (1) numaralı bozma nedenine direnerek önceki hüküm gibi haksız tahrik indirim oranını uygulayarak sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.03.2018 tarihli ve 45683 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay 1. Ceza Dairesince 11.09.2018 tarih ve 1154-3433 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan nedenlerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.03.2018 tarihli ve 45683 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay 1. Ceza Dairesince 11.09.2018 tarih ve 1154-3433 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan nedenlerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

09.06.2009 tarihli tutanakta; 08.06.2009 tarihinde saat 19.30 sıralarında haber merkezine Yeşilpınar Mahallesi, Girne Caddesi üzerinde bulunan Yağlıdere Parkının arka kısmında bulunan otluk arazide bir şahıs olduğunun bildirilmesi üzerine olay yerine gidildiği, şahsın otluk alan içerisinde baş kısmı aşağıya doğru yüzüstü yatmış olarak bulunduğu ve çevrildiğinde göğüs kısmının kanlı olduğunun görüldüğü, 112 Acil Servis doktorlarınca yapılan kontrol sonucu şahsın ölü olduğunun anlaşıldığı, olay yerinin emniyet altına alındığı, olay yeri inceleme ekiplerince şahsın arka cebinde bulunan nüfus cüzdanından 1971 doğumlu ... olduğunun belirlendiği, ilgili birimlere gerekli bilgilerin verildiği ve cesedin otopsi için Eyüp Devlet Hastanesine kaldırılması talimatının alındığı,

09.06.2009 tarihli olay yeri inceleme raporunda; 08.06.2009 tarihinde ölüm olayının meydana geldiğinin bildirilmesi üzerine olay yerine gidildiği, olayın İstanbul ili, Eyüp ilçesi, Yeşilpınar Mahallesi, Girne Caddesi, Yeşilpınar otobüs son durakları arkasındaki açık alanda meydana geldiği, şahsın otlar içerisinde sırt üstü yatar vaziyette, üzeri giyinik, sol ayakkabısı ayağından çıkmış ve yanında olacak şekilde bulunduğu, göğüs bölgesinin kanlı olduğu, her iki ellinin parmaklarında kesilerin olduğu, sağ el serçe parmağının daha önceden kesik ve yarım olduğu, kimliğinin daha sonra ... olduğunun öğrenildiği, ceset üzerinde yapılan fiziki kontrolde; cesedin sağ göğsünde iki ve sol göğsünde de iki kesi olduğunun görüldüğü, sağ el serçe parmağının eksik olduğu, Cumhuriyet savcısının talimatı ile cesedin Eyüp Devlet Hastanesine kaldırıldığı, ceset kaldırıldığında altından muhtemelen kendisine ait olduğu düşünülen Simens A52 marka cep telefonunun bulunduğu, cebinden 20 TL para çıktığı ve polis merkezi yetkililerine teslim edildiği bilgilerine yer verildiği,

09.06.2009 tarihinde saat 07.30’da tutulan tutanakta; 08.06.2009 tarihinde saat 19.30 sıralarında Yeşilpınar Mahallesi, Girne Caddesi üzerinde bulunan Yağlıdere Parkının arka kısmındaki otluk alanda meydana gelen cinayet olayı ile ilgili 09.06.2009 tarihinde sabah saat 06.00 sıralarında olay yerine gidildiği, herhangi bir delici ve kesici alete rastlanmadığının belirtildiği,