muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/797, Karar No: 2018/1523, Tarih: 23.10.2018

Bu kriterler, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin;

1-Davacının kendisinden beklenememesi,

2-Bunun olanaksız olması,

3-Açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması olarak belirtilmektedir.

Belirsiz alacak davasının getirdiği en önemli etkin koruma, usul ekonomisi ve hak arama özgürlüğüne hizmet etmesi yanında, davacının yüksek yargılama giderlerine katlanma ve dava konusu hakkın zamanaşımına uğrama riskini azaltmasıdır.

Usul hukukunun maddi hukuk içinde gerçekleşen hakkın talep edilebilirliğini, tespitini belirli kurallara bağlayan hukuk dalı olması nedeniyle maddi hukuk için araç olduğu unutulmamalıdır. O nedenle iş yargılaması kuralları ve bu anlamda Hukuk Muhakemeleri Kanunu kurallarının iş ve sosyal güvenlik hukukuna hizmet ederken, bu hukukun ilkelerini de göz ardı etmemesi gerekecektir.

İşçilik alacakları bakımından, dava konusu edilen alacağın belirli olup olmadığı ile ilgili olarak davanın açıldığı tarihte alacağın miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin davacıdan beklenememesi kriteri ile açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktar ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması kriterini birlikte değerlendirip sonuca gidilmesi gerekir.

Kural olarak kişinin alacağını belirleyebilmesi için aynı zamanda belgeye bağlama yetkisinin olması veya bu konuda belge düzenlenip kendisine verilmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8’inci maddesinin 3’üncü fıkrası ile işverene yazılı sözleşme yapılmayan hâllerde en geç iki ay içinde genel ve özel çalışma koşullarını, günlük ya da haftalık çalışma süresini, temel ücreti ve varsa ücret eklerini, ücret ödeme dönemini, süresi belirli ise sözleşmenin süresini, fesih hâlinde tarafların uymak zorunda oldukları hükümleri gösteren yazılı bir belgeyi işçiye verme yükümlülüğü getirilmiştir.

Kanunun 32/2'nci maddesi ile ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakın kural olarak Türk parası ile iş yerinde veya özel olarak açılan bir banka hesabına ödeneceği, çalıştırdığı işçilerin söz konusu alacaklarını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişilerin özel olarak açılan banka hesapları dışında bu alacakları ödeyemeyeceği belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37'nci maddesi ile işverene iş yerinde veya bankaya yaptığı ödemelerde işçiye ücret hesabını gösterir imzalı veya iş yerinin özel işaretini taşıyan bir pusula verme yükümlülüğü hükme bağlanmıştır. Söz konusu pusulada ödemenin günü ve ilişkin olduğu dönem ile fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücretleri gibi asıl ücrete yapılan her çeşit eklemeler tutarının ve vergi, sigorta primi, avans mahsubu, nafaka ve icra gibi her çeşit kesintilerin ayrı ayrı gösterilmesi zorunluluğu hüküm altına alınmıştır.

Kanunun 67'nci maddesinde, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatleri ile dinlenme saatlerinin iş yerlerinde işçilere duyurulacağı; 75'inci maddesinde ise işverene çalıştırdığı her işçi için işçinin kimlik bilgilerinin yanında, İş Kanunu'nun ve diğer kanunlar uyarınca düzenlemek zorunda olduğu her türlü belge ve kayıtları saklamak ve bunları istendiği zaman yetkili memur ve mercilere göstermek zorunda olduğu bir özlük dosyası düzenlemesi gerektiği yükümlülükleri getirilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında işçi işveren arasındaki iş ilişkisinde belgeye bağlama görev ve yetkisinin işçide değil, işverende olduğu görülmektedir.

İş sözleşmesinde iş görme edimini yerine getiren, belge düzenleme yetkisi ve yükümlülüğü bulunmayan işçinin, alacaklarını belirleyebilmesi için işveren tarafından düzenlenen kanuna uygun belgelere ihtiyacı vardır. Diğer yandan iş ilişkisindeki alacak kalemlerinin hesaplanmasında çıplak ücret ya da giydirilmiş ücrete göre hesaplanan farklı alacak türleri bulunmaktadır. Örneğin kıdem tazminatı, giydirilmiş ücretten hesaplanırken, diğer işçilik alacakları (fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin alacakları gibi) çıplak ücretten hesaplanmaktadır.

Giydirilmiş ücrete, işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Özellikle ücrete dâhil edilecek menfaatlerin iş yerinde süreklilik arz edip arz etmediği de çoğunlukla taraflar arasında tartışma konusu edilmektedir. Bu nedenle eğitim düzeyi ve sosyal durumları birbirinden farklı olan işçilerin alacağını tam ve kesin olarak belirleyebilmelerini beklemek mümkün değildir. Bunun için yukarıda bahsedilen iki kriter birlikte değerlendirilerek, dava konusu edilen işçilik alacağının belirli olup olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 tarihli ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtayın iş davalarının temyiz incelemesini yapan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçinin SGK kayıtlarında girdi-çıktı işlemine tabi tutulduğunu, TİS ile getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı gibi almakta olduğu yevmiyesinden dahi mahrum bırakıldığını ve ücretinin iş yerine yeni girmiş bir işçi gibi asgari ücret seviyesine indirildiğini iddia ederek fark işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı iş yerinde sendikal örgütlenme olduğu, toplu iş sözleşmesi düzeni bulunduğu ve davacı işçinin sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının talep ettiği fark işçilik alacaklarının hesaplanabilmesi için, kanunda öngörülen kayıt ve belgeleri tutma ve işçinin bilgisine sunmakla yükümlü olan işverenin sunacağı bordrolara ihtiyaç duyulmaktadır. Çünkü fark işçilik alacaklarının belirlenebilmesi muhasebe işlemini gerektirmektedir. Zira davacının alacağı gerçek ücrete toplu iş sözleşmesi ile belirlenen zam oranları uygulanarak bulunacak miktardan işverence düzenlenen bordrolardaki ücret mahsup edilerek fark alacak bulunacaktır. Bunun için de açıklandığı üzere, iş yerinde kayıt tutma dolayısı ile belgeleme yükümlüsü olan işverenin sunacağı bordrolara ve kayıtlara ihtiyaç vardır.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2018 tarihli ve 2016/22-1262 E., 2018/391 K. sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14865, Karar No: 2023/534, Tarih: 20.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/14865 E.  ,  2023/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında ''kasten yaralama sonucu ölüme neden olma '' yerine suçun ''kasten yaralama'' olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası olarak görülmüştür.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2014/422 Esas, 2016/116 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik neticesi sebebiyle kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair karar verilmiştir.

2. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli 2014/422 Esas, 2016/116 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 15.03.2021 tarihli ve 2020/1099 Esas, 2021/4113 Karar sayılı ilâmıyla;

1- Sanık ...'a Elazığ Akıl ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nin 31.03.1971 tarihli ve Sosyal Sigortalar Kurumu Elazığ Hastanesi'nin 10.01.1973 tarihli raporunda ''Ruhi depresyon'', Sosyal Sigortalar Kurumu Elazığ Hastanesi'nin 10.01.1984 tarihli raporunda ise ''Kronik Şizofreni'' tanısı konulduğu, mevcut tanı ve tedavilerin, sanığın suçu işlediği sırada ve halen akli durumu ve cezai ehliyetinin tam olduğunu bildirilen 4. Adli Tıp İhtisas

Kurulu'nun 16/10/2015 tarihli raporu ile çelişki arzettiği, sanık müdafiinin de aşamalarda ve temyiz istemlerinde sanığın cezai ehliyetinin yerinde olmadığın iddia etmesine göre; Adli Tıp Kurumu ilgili Üst Kurulu'ndan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, alınan raporlar ile yetinilerek eksik inceleme sonucu hüküm kuruması,

Kurulu'nun 16/10/2015 tarihli raporu ile çelişki arzettiği, sanık müdafiinin de aşamalarda ve temyiz istemlerinde sanığın cezai ehliyetinin yerinde olmadığın iddia etmesine göre; Adli Tıp Kurumu ilgili Üst Kurulu'ndan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, alınan raporlar ile yetinilerek eksik inceleme sonucu hüküm kuruması,

2- Sanığın aşamalarda istikrarlı ve somut ayrıntılar içeren savunmalarında olay öncesinde maktul tarafından birçok defa kendisine bakımevi nezdinde tahsis edilen tek kişilik odaya izinsiz girilerek rahatsız edildiğini, eşyalarının karıştırılarak yatağının kirletildiğini, suç tarihinde de gece vakti maktulün odasına girerek uyarılarına rağmen çıkmadığını ve kendisi ile boğuşmaya başladığını açıkça beyan etmesi karşısında, sanık lehine TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

3-24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması''

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2022 tarihli ve 2021/154 Esas, 2022/146 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca beş yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Meşru savunma koşullarının oluştuğuna ve meşru savunmada sınırın aşıldığına,

3. Adli Tıp raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığına,

4. Vesaireye

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile maktulün Darıca ilçesinde bulunan ''Yenidünya Huzurevi'' isimli yerde kaldıkları, maktulün suç tarihinde gece saatlerinde sanığa ait odaya izinsiz girmiş olması nedeniyle münakaşa yaşadıkları esnada sanığın maktulü itekleyerek yere düşürmesinin ardından silahtan sayılacak baston ile kamera görüntüleri ile sabit olmak üzere kafa bölgesine beş kez vurarak alınan otopsi raporuna göre ''künt kafa travmasına bağlı beyin doku hasarı'' sonucu ölümüne sebebiyet verdiği anlaşılmıştır.

Suç vasfı yönünden tarafların yaşlı ve huzurevinde kalmakta oldukları, aralarında öldürmeyi gerektirecek husumet bulunmayışı, sanığın suçta kullandığı suç aleti ile olayın seyri ve gelişimi gözetildiğinde yaralama kastı ile hareket ettiğinden eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme sebep olma olduğu belirlenmiştir.

Suç vasfı yönünden tarafların yaşlı ve huzurevinde kalmakta oldukları, aralarında öldürmeyi gerektirecek husumet bulunmayışı, sanığın suçta kullandığı suç aleti ile olayın seyri ve gelişimi gözetildiğinde yaralama kastı ile hareket ettiğinden eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme sebep olma olduğu belirlenmiştir.

Haksız tahrik açısından sanığın aksi sabit olmayan savunmalarına göre maktulün sanığın özel eşyalarını karıştırdığı ve olaydan evvel sanığa ait bölüme izinsiz giriş yaparak sanığın ikazlarına rağmen bulunduğu yeri terk etmeyişi nazara alınarak sanık lehine haksız tahrik hükümleri uygulanmıştır.

2. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı tevil yollu kabul ettiği belirlenmiştir.

3. Tanık beyanları dava dosyasında mevcuttur.

4. Yenidünya Bakımevi Sorumlusu tarafından tanzim edilen 19.01.2014 tarihli CD çözüm tutanağı dava dosyasına eklenmiştir.

5. Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak

Adli Tıp Kurumu Başkanlığınca tanzim olunan, 27/03/2014 tarihli;

''Kişinin ölümünün künt kafa travmasına bağlı beyin doku hasarı ve buna bağlı gelişen komplikasyonlar '' sonucu meydana geldiği,

Görüşünü içeren adli tıp raporu dava dosyasına eklenmiştir.

6. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Beraat Kararı Verilmesi Gerektiğine Yönelik

Sanığın üzerine atılı suçlamaları tevil yollu ikrar ettiği, bu beyanı destekler mahiyetteki tanık anlatımları ve Olay ve Olgular başlığı altında (5) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen adlî muayene raporu ile Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmının içeriği karşısında sanığın eylemi sübuta ermekle, sanık hakkında neticesi sebebiyle kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan mahkûmiyet hükmünün kurulmasında isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık Hakkında Meşru Savunmada Sınırın Aşılması Koşullarının Gerçekleştiğine Yönelik

Maktulün sanığın odasına izinsiz girdiği, sanığın ise maktulü itekleyerek yere düşmesine karşın baston ile hayati olan kafa bölgesine 5 kez vurmak suretiyle künt kafa travması geçirerek hayatını kaybetmesine neden olduğu olayda; sanık lehine meşru savunma veya meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Adli Tıp Raporuna Yönelik

Mahkemece bozma ilamı doğrultusunda Adli Tıp Kurumu ilgili Üst Kurulu'ndan rapor aldırıldığı, rapor sonucuna göre sanığın oybirliği ile cezai ehliyetinin tam olduğunun bildirilmesi karşısında anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Vesaireye Yönelik

3. Adli Tıp Raporuna Yönelik

Mahkemece bozma ilamı doğrultusunda Adli Tıp Kurumu ilgili Üst Kurulu'ndan rapor aldırıldığı, rapor sonucuna göre sanığın oybirliği ile cezai ehliyetinin tam olduğunun bildirilmesi karşısında anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Vesaireye Yönelik

Sanığın suça vücut veren eyleminin ''kasten yaralama sonucu ölüme neden olma'' suçunu oluşturduğu, gerçekleşen netice ve yapılan uygulamaya göre cezanın, doğrudan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca tayini gerekirken yazılı şekilde 5237 Sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendine göre ceza belirlendikten sonra 87 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca uygulama yapılmış olması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (4) numaralı bentte açıklanan nedenle Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli ve 2021/154 Esas, 2022/146 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün birinci paragrafında yer alan ''Sanığın üzerine atılı Kasten Yaralama suçunu işlediği sabit olmakla, suçun işleniş şekli, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar, sanığın kastı, kastının yoğunluğu göz önüne alınarak eylemine uyan TCK'nın 86/1. maddesi gereğince takdiren ve teşdiden 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' ve ikinci paragrafında yer alan ''Sanığın eylemini silahtan sayılan baston ile gerçekleştirmiş olması sebebiyle TCK'nın 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında arttırım

yapılarak 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' ibarelerinin hükümden çıkarılarak yerine ''Sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi delaleti ile aynı Kanun'un 87 nci maddesinin maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca takdiren alt sınırdan 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11539, Karar No: 2021/14247, Tarih: 23.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11539 E.  ,  2021/14247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmü yasal süre içerisinde temyiz etmediğinin anlaşılması karşısında, dosya içeriğine ve gerekçeye göre, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan 24.03.2016 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3769, Karar No: 2020/5087, Tarih: 11.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/3769 E.  ,  2020/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: ilk kararda direnilmesine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, Dairemizce verilen bozma kararına karşı kısmen direnme kararı verilerek hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu yaptığı değerlendirmede, kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığını ve yeni hüküm niteliğinde olduğunu belirterek, dosyayı Dairemize göndermiş olmakla, işin esasının incelenmesinde;

Kapama kiraz bahçesi niteliğindeki Yenmiş Köyü 264 parsel sayılı taşınmaza net kiraz geliri esas alınarak bilimsel yolla değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Bozma kararı sonrası oluşan fark bedelin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar, kesinleşen karara göre davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden ve fark bedel davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden aynı Yasanın 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan (son karar tarihi olan 02/08/2018 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleştiği tarihe) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.