muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12246, Karar No: 2013/241, Tarih: 15.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12246 E.  ,  2013/241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ...'ın talimatıyla diğer sanık ...'ün, katılana ait tapulu 378 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan 10 adet okaliptus ağacını kestiği, ağaçları kesmeden önce tanık ...'ın, sanıkları uyararak olayı katılana bildirdiği, katılanın, ağaçları kesmemelerini söylemesine rağmen sanıkların ağaçları kestikleri, yapılan keşif ve sonrasında alınan bilirkişi raporuna göre, 27/03/2008 tarihinde katılan adına tescil edilen tapulu taşınmaz içerisindeki ağaçların kesildiğinin belirlendiği, bu şekilde sanıkların dikili ağaca zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, taşınmazın katılan adına tapuya kayıtlı olması, tapu sicillerinin aleni olması ile Medeni Kanunun 718. maddesine göre, arazi üzerindeki mülkiyetin, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsayacağı hükmü de dikkate alınarak ve ağaçların sanıklara ait olduğuna dair herhangi bir delil bulunmaması, sanıkların ağaçların katılana ait olduğunu bildikleri, ayrıca ağaçların kesilmemesi hususunda, katılanın kesin talimatına rağmen eylemin gerçekleştirilmesi nedeniyle sanıkların üzerlerine yüklenen suçu işledikleri sabit olmaları karşısında ayrı ayrı mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçeyle beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2667, Karar No: 2012/8747, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2667 E.  ,  2012/8747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili,müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın donan yakıt deposunu ateş yakarak eritmeye çalıştığı sırada bazı parçaların hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigorta şirketi tarafından ödenmediğini belirterek 3.390 TL. tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kasko sigortası genel şartlarının A.5.7.maddesi gereğince donma sonucu meydana gelen hasarların teminat kapsamında olmadığını, davacının kendi davranışı nedeniyle araca zarar verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece toplanan delillere göre taraflar arasında geçerli kasko sigortası genel şartlarının A.5.7.maddesine göre donma nedeniyle meydana gelen zararların teminat kapsamında olmadığı, davacının her ne kadar kastından sözedilemez ise de olayın temel nedeninin donma olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mal sigortaları türünden olan kasko sigortası poliçesinin teminat kapsamını belirleyen A.1. maddesine göre gerek hareket gerek durma halinde iken sigortalının veya aracı kullananın iradesi dışında araca ani ve harici etkiler neticesinde sabit veya hareketli bir cismin çarpması veya aracın böyle bir cisme çarpması, devrilmesi, düşmesi, yuvarlanması gibi kazalar, ile üçüncü kişilerin kötü niyet ve muziplikle yaptıkları hareketler, aracın yanması,

çalınması veya çalınmaya teşebbüs sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminat kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.

çalınması veya çalınmaya teşebbüs sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminat kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.

TTK.nun mal sigortasına ilişkin hükümlerine göre sigorta ettiren veya sigortadan faydalanan kimsenin kastından kaynaklanmamış olması şartıyla; Türk Ticaret Kanunu'nun "Sigorta Ettirenle Sigortadan Faydalanan Kimsenin Kusuru" başlıklı 1278. maddesi, "Mukavelede aksine hüküm olmadıkça sigortacı, sigorta ettiren veya sigortadan faydalanan kimsenin yahut fiillerinden hukuken mesul bulundukları kimselerin kusurlarından doğan hasarları tazmin ile mükelleftir. Fakat hiçbir halde sigortacı sigorta ettiren veya sigortadan faydalanan kimsenin kastından veya aksi mukavelede yazılı değilse sigorta edilen malın ayıbından doğan hasarları tazmine mecbur olmaz,sigorta ettirenin veya sigortadan faydalananın veya eylemlerinden bu ikisinin hukuken sorumlu olduğu kişilerin kusurlarından doğan hasarların da sigortacı tarafından tazmin edileceğini öngörmekte; ancak, tarafların bunun tersini öngören sözleşme yapabileceklerini belirtmektedir. Davacı sigortalı ile davalı sigortacı şirket arasındaki sözleşmede, tersine bir hüküm bulunmadığı çekişmesizdir.(HGK 2008/17-299 E, 2008/302 K)

Ayrıca "Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının "Teminat Dışında Kalan Zararlar" başlıklı A.5-7. maddesi de, Yağsızlık, susuzluk, donma, bozukluk, eskime, çürüme, paslanma ve bakımsızlık nedeniyle meydana gelen zararlar, teminat dışında tutulmuştur.

Dava konusu olayda davacı sigortalı aracının benzin deposunun donması nedeniyle ateş yakarak eritmeye çalıştığı sırada aracın bazı parçalarının yanarak hasar gördüğünü belirtmiştir. Mahkemece davacının olayın meydana gelmesinde kastı bulunmadığı ancak kasko sigortası genel şartlarının A.5.7.maddesine göre aracın donmasından kaynaklanan hasarların teminat kapsamında olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de dosya içeriğine göre hasarın donma olayından değil donan benzin deposunun çözülmesi için yakılan ateş nedeniyle aracın bazı parçalarının yanmasından kaynaklandığı ve Kasko sigortası genel şartlarının A.1. maddesine göre aracın yanması nedeniyle meydana gelen hasarların teminat kapsamında olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca davacının her ne kadar ağır kusuru var ise de TTK.1278. maddesi gereğince kasko sigortası sigorta ettiren veya sigortadan faydalanan kimselerin kastı dışında kusurları ile meydana gelen zararlardan sorumlu olduğu belirtildiğinden ve

davacının araca kasten zarar verdiği iddia ve ispat edilmediğinden davalı ... şirketinin yanma nedeniyle meydana gelen hasarlardan sorumlu tutulması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 5.7.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31716, Karar No: 2018/17402, Tarih: 09.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/31716 E.  ,  2018/17402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 15.06.2006 tarihinde davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, kısa sürede güvenlik müdürü olduğunu, aynı işyerinde 01.03.2012 tarihine kadar doğrudan 02.03.2012 tarihinden 29.12.2013 tarihine kadar yine davalı firmaya bağlı güvenlik biriminde, 31.12.2013 tarihinden 26.02.2014 tarihine kadar yine davalıya ait başka bir güvenlik biriminde çalıştığını, iş sözleşmesinin 26.02.2014 tarihinde sona erdiğini, dava dilekçesi ekinde sunulan çizelgelerde gerek işveren sorumlu yetkilisi gerekse genel müdür imzalarının bulunduğunu, işe giriş çıkış kayıtlarından da anlaşılacağı üzere davacının günde 12 saat mesai yaptığını, ancak bu fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, ücret alacağı, bakiye kısa çalışma ödeneği ve yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmeyen bozma isteğinin reddiyle, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır.

Somut olayda, davalı işverence, davacının 30.01.2014 – 15.02.2014 tarihleri arasında 2013 yılına ait yıllık iznini kullandığı yazılı imzalı izin kağıdı, ayrıca imzalı işçi yıllık ücretli izin izlenimi (1.1.2010-16 gün-imzalı, 1.1.2011-16 gün-imzalı, 1.1.2012-14 gün imzasız; 14 gün izin ücret olarak aldım yazısı ile imzalı) belgelerinin sunulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece ibraz edilen bu belgeler davacıya gösterilip, diyecekleri sorulup sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 09/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2734, Karar No: 2016/2901, Tarih: 10.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/2734 E.  ,  2016/2901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Yurtdışında Türk vatandaşlığında geçen borçlanmaya esas süreleri takip tarihinde Türk vatandaşı olma şartı aranmaksızın 3201 sayılı Kanun kapsamında talep tarihindeki borçlanmaya esas prim tutarı üzerinden borçlanabileceğinin tespiti istemine ilişkin davada ...... İş Mahkemesince 02.12.2015 tarih 379 / 534 sayılı karar ile davanın kabulüne karar verildiği, verilen kararın davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesinden sonra vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunan davacı vekilinin 07.01.2016 havale tarihli dilekçesi ile davadan feragat ettiğini bildirdiği, mahkemece dosya ele alınıp, feragat nedeniyle davanın reddine dair 19.01.2016 tarihinde ek karar verildiği ve anılan ek kararın da taraflara tebliğ edildiği, söz konusu ek karara karşı yapılmış bir temyiz başvurusunun bulunmadığı, dosyanın 18.02.2016 tarihli dosya gönderme formu ile Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Ek Karar aleyhine temyiz bulunmadığından dosyanın temyiz incelemesi yapılmaksızın mahalline İADESİNE, 10.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3235, Karar No: 2008/11268, Tarih: 20.10.2008

**8. Ceza Dairesi         2007/3235 E.  ,  2008/11268 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; hükümlülüğüne ve müsadereye dair (ACIPAYAM) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2005 gün ve 410 esas, 499 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 28.3.2007 günü daireye gönderilmekle incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununda cezaların içtimaına yer verilmediği gözetilmeden, sanığa hapisten çevrilerek verilen adli para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "6375 Yeni Türk Lirası adli para cezasına" ilişkin kısım çıkartılarak yerine "6000 Yeni Türk Lirası adli para cezası ve 375 Yeni Türk Lirası adli para cezası" ifadesinin ilavesi suretiyle hükmün, istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 20.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10826, Karar No: 2014/2418, Tarih: 25.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10826 E.  ,  2014/2418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Soma 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2011/554-2013/205

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi ve davalı Devlet Demir Yolları Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... Köyü 1504 parsel Demiryolu vasfı ile Develet Demir Yolları Genel Müdürlüğü adına tesbit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, 2006 tarihinde kesinleşen orman kadastrosuna göre taşınmazın orman sınırları içinde kaldığı iddiasıyla diğer davacı Devlet Demir Yolları Genel Müdürlüğü ise 2006 yılında yapılan orman kadastro çalışmalarında orman olarak sınırlandırılan taşınmazın orman olmadığı iddiasıyla ayrı ayrı dava açmışlar, mahkemece ayrı ayrı açılan davalar birleştirildikten sonra davanın kısmen kabulüne, Manisa İli, Soma İlçesi, ... Beldesi 1504 parsel sayılı taşınmazın kadastro teknisyeni bilirkişiler tarafından düzenlenen 01.05.2013 tarihli raporda 39.694,34 m2 olarak ve (A1) olarak gösterilen kısım ile 2.457,14 m2 ve (A2) olarak gösterilen kısımların tapu kaydının iptali ile orman niteliği ile Maliye Hazinesi adına tapuya kayıt ve tesciline,

Manisa İli, S.. İlçesi, .. Beldesi 1504 parsel sayılı taşınmazın kadastro teknisyeni bilirkişiler tarafından düzenlenen 01.05.2013 tarihli raporda (B1), (B2), (B3) ve (B4) ile gösterilen kısımlara ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, ulaşılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; davacı Orman Yönetimi, dava konusu taşınmazın 2006 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu iddiasıyla dava açmış,yargılama sırasında aynı taşınmaza yönelik davalı Devlet Demir Yolları Genel Müdürlüğünce orman kadastrosuna itiraz davası açıldığı, davalı tarafından açılan bu davanın görevsizlik ile eldeki dava ile birleştirildiği ve dosya içine alındığı anlaşılmıştır. Ancak, söz konusu orman kadastrosuna itiraz davası hakkında karar verilmediği gibi Devlet Demir Yolları Genel Müdürlüğüde karşı davacı olarak karar başlığında gösterilmemiştir.

Bu nedenle; doğru sonuca ulaşabilmek için, öncelikle Devlet Demir Yolları Genel Müdürlüğü tarafından açılan orman kadastrosuna itiraz davası yönünden taraflardan iddia ve savunmaları ile bunları kanıtlamaya yarar delilleri sorulmalı, taraflarca dayanılan deliller toplanmalı, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilip, orman kadastro itirazı konusunda karar verildikten sonra davacı Orman Yönetiminin davası olan tapu iptali ve tescil davası yönünden tahdide itiraz davası gözönünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ve davalı vekillerin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/881, Karar No: 2016/363, Tarih: 14.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/881 E.  ,  2016/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/06/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eşinden anlaşmalı olarak boşandığını, boşanmalarından bir hafta öncesinde oğlunun cama yumruk atarak kendisini yaraladığını, boşanmadan sonra bu eyleminin sebebinin babasının bir başka kadınla internetten görüşmelerini görmesi olduğunu açıkladığını, eşinin evlilik birliktelikleri devam ederken kendisini davalı ile aldattığını öğrenmesi nedeniyle uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, dava dilekçesinde iddia edilen olayların gerçeği yansıtmadığını, kendisinin ... öğretim görevlisi olup ... yaşadığını, davacının eski eşi ile bir koro çalışması için .. geldiğinde tanıştıklarını, ancak davacıdan boşanmasından sonra aralarında bir ilişki başladığını, nitekim boşanmalarından 9 ay sonra evlendiklerini bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve tanık anlatımlarına göre davalının davacının eski eşi ile evli olduğunu bilerek birliktelik kurduğu, bu eylemin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu kanaati ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacının .. tarihinde eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, eski eşinin 29/06/2013 tarihinde davalı ile evlendiği anlaşılmaktadır. Davacı, eşinden boşanmasından bir hafta sonra oğlunun kendisine babasını internette bir kadın ile yazışırken gördüğünü söylediğini, böylelikle eşinin evlilik birliktelikleri içinde kendisini davalı ile aldattığını öğrendiğini iddia etmiştir. Davacının kardeşi ve onun eşi olan tanıklar, davacının eşinin boşanmadan önce sık sık .. ’a derse gittiğini, müşterek çocuklarının boşanmadan sonra babasının bir başkası ile yazışmalarını gördüğünü söylediğini beyan etmişlerdir. Ne var ki davacının oğlunun gördüğü iddia olunan yazışma içerikleri ibraz edilmemiştir. Bu yazışmaların kiminle ve ne ile ilgili olduğu konusunda davacının iddiasından başka bir delil bulunmamaktadır. Davacı tanıklarının görgüye dayalı bir bilgileri olmayıp davacıdan ve oğlundan duyduklarını anlatmışlardır. Davacının eski eşi, davacıdan boşanmasından yaklaşık 9 ay sonra davalı ile evlenmiş olup, davacı ile evli oldukları süre içinde davalı ile birliktelik kurduğuna yönelik somut herhangi bir delil ibraz edilememiştir.

Şu durumda, mahkemece, davalının davacı ile resmi nikahla evli olduğu süre içinde eşi ile birliktelik kurduğu ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken istemin kısmen kabulü doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/624, Karar No: 2018/6724, Tarih: 15.10.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/624 E.  ,  2018/6724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, 23.12.2013 gününde verilen dilekçe ile muris ...'ın terekesinin tespiti ve tasfiye istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulü ile terekenin tasfiyesine dair verilen 14.05.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı SGK vekili, mirasbırakan ...’ın tüm yasal mirasçıları hakkında mirasın reddinin tesciline karar verildiğini ileri sürerek murisin terekesinin tasfiyesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı SGK vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Ölenin en yakın mirasçıları tarafından reddedilen miras, Sulh Hakimi tarafından iflas hükümlerine göre resmi tasfiye yoluna gidilir. (20.09.1959 t. 4/10 sayılı YİBK)

4721 sayılı TMK'nın 612. maddesi uyarınca mirasın gerçek reddini tespit ve tescil edip başka mirasçı bulunmadığını gören mahkemenin terekeyi resen iflas hükümlerine göre tasfiye etmesi gerekir.

Alacaklı, her ne kadar terekenin iflas yoluyla tasfiyesini talep etmişse de ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2012/163 Esas, 2012/344 Karar sayılı dosyası üzerinden borçlu (murisin) en yakın mirasçılarının tamamı tarafından miras reddedilmiş olduğundan alacaklının TMK m. 612 uyarınca

mirasın reddini tespit eden mahkemeyi harekete geçirmeye yönelik bir talep olup, bu dava dosyasından Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2012/163 Esas sayılı dosyasına gönderme kararı verilerek o dosya üzerinden mirasın iflas hükümlerine göre tasfiyesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 15.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.