muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6601, Karar No: 2012/8979, Tarih: 08.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/6601 E.  ,  2012/8979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 5. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...’nın beraatine karar verilmiş, hüküm şikayetçi tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya gönderilmekle Dairemizce yapılan inceleme sonunda 24.10.2011 tarihli karar ile mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay C.Başsavcılığının 17.12.2011 tarihli itirazı üzerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.07.2012 tarih ve 2011/756 Esas, 2012/561 sayılı kararı ile 6352 sayılı yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazın Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 24.10.2011 tarih ve 2011/1413 Esas, 2011/6402 sayılı kararının ... yönünden kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmekte olup, somut olayda, ... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 22 Temmuz 2009 tarih ve 22503 sayılı yazılarında "...yapılan yoklamalarda Zühtüpaşa R. Peker C. Şefikbey S. No:7 nolu adreste faaliyette olmadığının tespit..." edildiği bildirilmesine ve mahkemece çıkarılan zorla getirme kararına istinaden kayıtlı adreste yapılan kontrolde adreste bir derneğin faaliyet gösterdiğinin ve borçlu şirket yetkilisi sanığı tanıyan ve bilen olmadığı 02.03.2009 tarihli tutanakta belirtilmesi ve şikayet tarihinin de 22.01.2008 olması karşısında fiili durumun belirlenmesi amacıyla borçlu şirketin hangi tarih itibariyle mükellefiyetini yerine getirmediği hangi tarihli yoklamalarda adreste faaliyette olmadığı hususu kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden sorularak ve kayıtlı adreste faaliyet gösterdiği belirtilen derneğin hangi tarihten beri bu adreste bulunduğu yönünde yeniden zabıta araştırması yaptırılarak ticareti terk tarihi saptanmadan ve buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10102, Karar No: 2013/16455, Tarih: 13.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10102 E.  ,  2013/16455 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu vekili takibin dayanağı olan kamulaştırmasız elatma nedeniyle tazminat ilamının 5999 sayılı Kanun ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi gereğince kesinleşmeden takibe konulamayacağını ve faize itirazlarını ileri sürerek, takibin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, takip dayanağı kamulaştırmasız elatma tazminatına ilişkin ilamın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6/8.fıkrası gereğince kesinleşmeden takibe konulamayacağı ve sadece idarenin bütçesinden ayrılan payla ödenebileceğinden idarenin mal, hal ve alacaklarının haczedilemeyeceği gerekçesiyle takibin iptaline karar verilmiştir.

Hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı Kanun'la 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6.maddenin 8.fıkrasında ''Kesinleşen mahkeme kararlarına istinaden bu madde uyarınca ödemelerde kullanılmak üzere, ihtiyaç olması hâlinde, merkezi yönetim bütçesine dâhil idarelerin yılı bütçelerinde sermaye giderleri için öngörülen ödeneklerinin........bütçelerinin güvenlik ve savunmaya yönelik mal ve hizmet alımları ile yapım giderleri için ayrılan ödeneklerin) yüzde ikisi, belediye ve il özel idareleri ile bağlı idareleri için en son kesinleşmiş bütçe gelirleri toplamının, diğer idareler için en son kesinleşmiş bütçe giderleri toplamının en az yüzde ikisi oranında yılı bütçelerinde pay ayrılır. Kesinleşen alacakların toplam tutarının ayrılan ödeneğin toplam tutarını aşması hâlinde, ödemeler, sonraki yıllara sâri olacak şekilde, garameten ve taksitlerle gerçekleştirilir. Taksitlendirmede, bütçe imkanları ile alacakların tutarları dikkate alınır. Taksitli ödeme süresince, 3095 sayılı Kanuna göre ayrıca kanuni faiz ödenir. İdare tarafından, mahkeme kararı gereğince nakdi ödeme yerine, üçüncü fıkrada belirtilen diğer uzlaşma yolları da teklif edilebilir ve bu maddenin

.......

.......

uzlaşmaya ilişkin hükümlerine göre işlem yapılabilir. '' hükmü düzenlenmiştir. Anılan bu Yasa maddesinde kamulaştırmasız elatmaya dayalı tazminat ilamının kesinleşmeden takibe konulamayacağına ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır. Yasada bahsedilen kesinleşen mahkeme kararına istinaden yapılacak ödemeler açıklaması idari yönden memuru bağlayıcıdır. Kesinleşen ilamlara dayalı nasıl ödeme yapılacağını gösteren idareye yönelik bir düzenlemedir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi ve bu maddeyi değiştiren 6487 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile getirilen değişiklik haciz yasağı ile ilgili olup Yasada, kamulaştırmasız elatma nedeniyle verilen tazminata ilişkin ilamların kesinleşmeden takibe konulmasına engel bir hüküm bulunmamaktadır.

O halde yukarıdaki açıklamalar nedeniyle şikayetin bu yönden reddi ile sair şikayet nedenleri incelenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin kabulü isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2010/10311, Karar No: 2010/13586, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10311 E.  ,  2010/13586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Şikayet eden: ... Et Pet.Gıda Teks.Hizm.San ve Tic.Ltd.Şti.vek.Av.... ile Şikayet edilenler: 1-Maliye Bakanlığı-Gökpınar Vergi Dairesi Müdürlüğü vek.Av.... 2-... vek.Av.... 3-... İki Mad.Paz.A.Ş.vs. aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında ... 1.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 22.04.2010 gün ve 1172-334 sayılı hükmün şikayet edilenler hazine ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen dava konusu sıra cetveli ve ... 1.İcra Müdürlüğünün 2007/6206 sayılı takip dosyasının aslı veya tüm sayfalarının tasdikli suretinin gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13346, Karar No: 2015/12889, Tarih: 21.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13346 E.  ,  2015/12889 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 03/09/2015

NUMARASI : 2015/286 - 2015/760

DAVACI : S.. A..

DAVALI : H.. İnşaat Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti.

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka 1. Asliye Hukuk ve İzmir 1. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Tüketici Mahkemesince ise, davacının arsa sahibi, davalının yüklenici olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığından, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14571, Karar No: 2015/12097, Tarih: 15.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14571 E.  ,  2015/12097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığndan yeniden alınmasına yer olmadığına, 15/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5959, Karar No: 2020/139, Tarih: 13.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/5959 E.  ,  2020/139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 25. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi Davalı ... Genel Sigorta A.Ş. vekilinin istinaf talebinin esastan reddine ve davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. vekilinin istinaf talebinin kabulüne karar vermiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; ilk derece mahkemesi tarafından davacının işe iadesine karar verilmiş ise de davacının hangi işverene iade edildiği ve mali haklardan hangi işverenin sorumlu tutulduğu belirlenmediğinden bu karar bölge adliye mahkemesince kaldırılarak davalı ... Genel Sigorta A.Ş. vekilinin istinaf talebinin esastan reddiyle, davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. vekilinin istinaf talebinin esastan kabulüne ve davanın, davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. açısından husumet yokluğundan reddine ve davacının davalı ... Genel Sigorta A.Ş. nezdindeki işine iadesine karar verilmiş olup davalı Davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. bakımından husumetten red kararı verildiği halde vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının davalılar lehine vekalet ücretine gerekmediğine ilişkin 6 numaralı bendinin çıkartılarak yerine ;

"6-Davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. kendini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesap edilen 2.725 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak Davalı ... Genel Yaşam Sigorta A.Ş. ‘ ye ödenmesine," ibarelerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28/09/2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, nispi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13339, Karar No: 2012/21370, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/13339 E.  ,  2012/21370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı tanıkları davacının yeni alt işveren bünyesinde çalışmasını sürdürdüğünü beyan etmiş olmalarına karşın bu hususun açıklığa kavuşturulması bakımından; davacının fesih sonrası yine Sağlık Bakanlığına bağlı alt işverenler yanında çalışmasını sürdürüp sürdürmediğinin belirlenmesine yönelik olarak davacıya ait güncel hizmet döküm cetveli, hizmet cetvelinde fesihten sonra çalışması görünüyorsa ilgili işverenlere ait Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları ve bu şirketlerin alt işveren olarak Sağlık Bakanlığından iş alması söz konusu ise ilgili sözleşme metinlerinin getirtilmesi amacıyla dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.10.2012 tarihinde oybirliği ile karara verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17009, Karar No: 2020/1635, Tarih: 10.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/17009 E.  ,  2020/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/1. maddesi gereğince tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. Aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese gerçekleştirilir. Dolayısıyla, muhataba önce bilinen en son adresi esas alınarak tebligat çıkartılması, bu tebligat yapılırken Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi hükmünün göz önüne alınması, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa o zaman adres kayıt sistemindeki adresine önce normal tebligat çıkartılması, tebliğ evrakının tebligat yapılamadan dönmesi durumunda aynı adrese, mernis adresi olduğuna ilişkin şerh de düşülmek suretiyle 21/2. madde uyarınca tebligat yapılması gerekir.

Somut olayda; davalı ... ’a gerekçeli karar ile temyiz dilekçesi tebligatlarının, “Trafo Arkası, ...” adresine yetkili market sahibi/işyeri sahibi olduğu belirtilen ... imzasına yapılmış olup, davalıya yapılan tebligattaki adresin tebligata elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Buna göre yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak ve Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesi hükmü de göz ardı edilmek suretiyle yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğu açıktır. Bu nedenle, mahkemece adı geçen davalıya gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14530, Karar No: 2011/14869, Tarih: 04.10.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/14530 E.  ,  2011/14869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Osmaniye Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.4.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava Türk Medeni Kanununun 166/1.maddesine dayalı evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanmaya karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, Türk Medeni Kanununun 170. maddeleri gereğince tarafların iki yıl müddetle ayrılıklarına hükmedilmiştir.

Türk Medeni kanununun 170/3. maddesine göre "dava boşanmaya ilişkinse, ancak ortak hayatın yeniden kurulması olasılığı bulunduğu takdirde ayrılığa karar verilebilir." Bu durumda, davacı mutlak bir boşanma nedenine dayanmış ve bunun varlığını kanıtlamış olsa bile, hakim barışma olasılığını gördüğü takdirde boşanma yerine ayrılığa hükmedebilecektir. Boşanma nedeninin gerçekleşmesi halinde barışmanın mümkün görüldüğüne, ortak yaşamın yeniden başlayabileceğine ve nihayet ileride birleşme umudunun bulunduğuna ilişkin hakimin takdirinin kesin ve denetime elverişli olması gerekir. Hakimin buna ilişkin takdir hakkını Anayasa ve Yasa çerçevesinde, son derece titiz ve isabetli kullanması gerekmektedir. Eşlerin barışma ihtimalı, gerçekleşmeye yakın bir ciddiyetle görülmeli, varlığı makul surette kabul edilebilmeli, böyle bir kanaat sağlam olasılığa dayandırılmalı, hatta barışma ihtimali varlığı bir tarafın ikrarından ya da hareket tarzından anlaşılmış olmalıdır. Özellikle barışma ihtimali kuvvetli bulunmalıdır. Bu konuda bir takdire ulaşılırken dosyaya uygun dayanaklar gösterilmeli (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 3.7.1978 tarihli 5-6 sayılı kararı gerekçesi) boşanma nedeninin ve geçimsizliğin asıl saiki ve eşlerin kişisel durumları üzerine eğilinmeli, soyut bir barışma olasılığı dışında eşlerin sosyal ve kültürel durumları değerlendirilmelidir. Olayların yoğunluğu ve ağırlığı yeniden biraraya gelme ihtimalini ortadan kaldırıcı bir unsur olarak düşünülmelidir. Nihayet hakim kararında barışma olasılığının varlığını ve kendisini böyle bir inanca götüren nedenleri, Yargıtay denetimine olanak verecek açıklıkta göstermelidir. Somut olaya gelince;