muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2398, Karar No: 2018/8676, Tarih: 05.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/2398 E.  ,  2018/8676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 18.12.2013 gününde verilen dilekçe ile mutlak geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin paşdaş olduğu ... ilçesi, ... Kasabası, ... Mevkii 151 parsel sayılı taşınmazın ana yola ulaşacak herhangi bir yolunun bulunmadığını, 220 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 151 parsel sayılı taşınmaz lehine, 220 parsel sayılı taşınmaz aleyhine 16.01.2015 tarihli bilirkişi ek raporunda ve ekli krokisinde 220/F ile işaretli yerden 3 metre eninde olacak şekilde geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilmesinin zorunlu olduğu hallerde, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Bu bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olaya gelince,

(1) Mahkemece yapılan keşifte çizilen 30.06.2015 tarihli bilirkişi raporunda parsel sınırları net olarak izlenemediği gibi verilen güzergahın da davalıya ait 220 parsel sayılı taşınmazın bölünmesi suretiyle kullanım bütünlüğünün bozulduğu,

(2) Yükümlü parsel için belirlenecek geçit bedelinin karar tarihine yakın güncel bedelin olması gerektiği,

(3) Yükümlü parsel üzerinde “askeri güvenlik bölgesidir” şerhi sebebiyle geçit hakkı tesisinin uygun olup olmayacağının ilgili kurumlara sorulması gerektiği ortadadır.

Bu nedenle, mahkemece yeniden keşif yapılarak bütün bu eksiklikler giderilecek şekilde izlenebilir bilirkişi raporu aldırılmalı, raporda yükümlü gayrimenkul bölünmeden güzergahlar değerlendirilmeli, geçit bedelinin karar tarihine yakın güncel bedeli hesaplatılmış olmalı ayrıca yükümlü parsel üzerinde “askeri güvenlik bölgesidir” şerhi sebebiyle geçit hakkı tesisinin uygun olup olmayacağı ilgili kurumlara sorulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz hususlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5473, Karar No: 2012/9292, Tarih: 21.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/5473 E.  ,  2012/9292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :64-103

Dava, 14.10.2009 tarihinde yapılan denetim sırasında ...'in çalışmadığından, söz konusu yerel denetim tutanağına göre tahakkuk ettirilerek ödenmek zorunda kalınan idari para cezasının ödendiği tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalı Kurumdan tahsili istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 1.485,74 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece, reddine karar verilen alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacının temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 21.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2017/12224, Karar No: 2020/6650, Tarih: 10.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/12224 E.  ,  2020/6650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A)Sanık ... hakkında defter ve belge gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz nedenlerinin incelenmesi:

Gerekçeli karar başlığında "2013" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 11.04.2013 tarihinde tebliğ edilmesinden itibaren 15 günlük sürenin bitimi olan "27.04.2013" olarak mahallinde düzeltilmesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

B) Sanıklar hakkında 2008, 2009 ve 2010 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... ve müdafi ile sanık ... müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

1-Sanık ...'in 2008 yılında kurdukları şirketin sahibi ve yetkilisi olduğunu, aynı yılın 8. ayında tutuklandığını, bu nedenle şirketteki hisselerinin devri için vekalet verdiğini, böylece 2008 yılının aralık ayında şirket hisselerini devrederek şirketle hiç bir bağının kalmadığını, devir işleminin Kırıkkale ..... Noterliğinde gerçekleştiğini, vergi dairesine bildirilmediği için hala yetkili olarak görüldüğünü savunarak suçlamayı kabul etmemesi; sanık ...'ın ise söz konusu şirketin 2008 yılında kurulduğunu ancak daha sonra diğer sanık ...'in ceza infaz kurumuna girdiğini, ismini hatırlayamadığı kardeşinin gayrıresmi olarak şirkette çalışmaya başladığını, şirketin işlerinin kötü gittiğini, muhasebecisinin kendisine vergi dairesinin şirketi kapatacağını söylemesinden sonra şirketle hiç ilgilenmediğini, suçlamayı kabul etmediğini savunması; vergi raporlarının ekinde bulunan 07/05/2010 tarihli yoklama tutanağının onaysız fotokopisi üzerinde heyetçe yapılan gözlemde belgenin şirket ortağı ... ile şirket müdür vekili tarafından imzalandığı ancak belgenin fotokopi olması nedeniyle vekilin isminin tam olarak okunamadığının anlaşılması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından; sanık ...'den kendisi ceza infaz kurumundayken kardeşlerinden birisinin şirketi gayrı resmi şekilde idare edip etmediğinin ve şirket hisselerinin devri hususunda kime vekalet verdiğinin sorularak söz konusu vekaletnamenin ve hisse devir sözleşmesi aslının ya da onaylı suretinin sanıktan ya da savunmasında geçen Kırıkkale 6. Noterliğinden temin edilmesi, şirketin Bs formuna göre sanıklardan mal ve hizmet satın aldığını beyan eden mükelleflerden veya bağlı bulundukları vergi dairelerinden suça konu faturaların temin edilerek getirtilmesi, sanıklara gösterilerek üzerindeki yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, faturaları kullanan mükellefler hakkında suça konu faturaları kullanmaları nedeniyle vergi raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ve sahte fatura kullanma suçundan dava açılıp açılmadığının ilgili vergi dairesindan sorulması, dava açılmış ise gerekli belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, faturaları kullanan şirket yetkilileri ile kişilerin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, Irmak Vergi Dairesinin 1090408209 vergi kimlik numaralı mükellefi olan .... Ltd.Şti. hakkında düzenlenen vergi raporlarının ekinde bulunan (Ek-3) 13/05/2010 tarihli yoklama tutanağının aslının vergi dairesinden istenilerek sanık ..

.... Ltd.Şti. hakkında düzenlenen vergi raporlarının ekinde bulunan (Ek-3) 13/05/2010 tarihli yoklama tutanağının aslının vergi dairesinden istenilerek sanık ... vekili sıfatıyla tutanağın kim tarafından imzalandığının tespit edilmesi, bu kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, söz konusu şirketi idare edip etmediğinin sorularak mukayeseye elverişli yazı ve imza örnekleri alındıktan sonra gerekirse suça konu faturalar üzerindeki imzaların tanığa ait olup olmadığı hususunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması, vergi müfettişleri tarafından ifadesine başvurulan SMM .... isimli kişinin CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık olarak dinlenmesi, gerekirse sanıklarla yüzleştirilerek ya da sanıkların teşhise elverişli fotoğrafları kendisine gösterilerek şirket adına beyanname verilmesini isteyen kişilerin sanıklar olup olmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkında her bir yıl için TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafi ile sanık ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı yönünden sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4834, Karar No: 2022/13433, Tarih: 05.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4834 E.  ,  2022/13433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan 31/05/2021 gün ve 2021/4948 Esas - 2021/8056 Karar sayılı ilama karşı, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline ilişkin davada mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak verilen hüküm, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı davacı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre; davacı idare vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK'un 440. maddesinde yazılı nedenlere uymadığından yerinde değildir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmazlar yönünden acele el koyma dosyasında davacı idarece fazla depo edilen 9.169,41 TL idareye iade edilmediği halde, bu bedelin iade edildiği kabul edilerek ödeme ve yasal faiz yönünden yazılı şekilde hatalı hüküm kurulduğu,

2- Dava konusu 74 parsel sayılı taşınmaz yönünden tespit edilen kamulaştırma bedeli ile acele el koyma dosyasında ödenen bedel farkı 1.967,61 TL olduğu halde, hükümde 4.229,10 TL olarak yazıldığı,

3- İlk karar ile hükmedilen bedel, acele el koyma bedelinden düşük olduğundan ilk karar ile tespit edilen bedele yasal faiz işletilmemesi gerektiği,

4- Dava konusu Günlük Köyü 77 ve 79 parsel sayılı taşınmazlar yönünden bozma öncesi tespit edilen bedellerin hükümde hatalı gösterildiği,

5- Davacı idarece fazla depo edilen 9.169,41 TLnin idareye iadesine karar verilmediği, bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından,

Dairemizin 31/05/2021 tarihli ve 2021/4948 Esas-2021/8056 Karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra, işin esası incelendiğinde,

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kapama meyve bahçesi niteliğindeki Günlük Köyü 119 ada 79 ile kapama zeytinlik niteliğindeki 74, 75 ve 77 parsel sayılı taşınmazlara gelir metodu esas alınarak, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kapama meyve bahçesi niteliğindeki Günlük Köyü 119 ada 79 ile kapama zeytinlik niteliğindeki 74, 75 ve 77 parsel sayılı taşınmazlara gelir metodu esas alınarak, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmazlar yönünden acele el koyma dosyasında davacı idarece fazla depo edilen 9.169,41 TL idareye iade edilmediği halde, bu bedelin iade edildiği kabul edilerek ödeme ve yasal faiz yönünden yazılı şekilde hatalı hüküm kurulması,

2- Dava konusu 74 parsel sayılı taşınmaz yönünden tespit edilen kamulaştırma bedeli ile acele el koyma dosyasında ödenen bedel farkı 1.967,61 TL olduğu halde, hükümde 4.229,10 TL olarak yazılması,

3- İlk karar ile hükmedilen bedel, acele el koyma bedelinden düşük olduğundan ilk karar ile tespit edilen bedele yasal faiz işletilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4- Dava konusu Günlük Köyü 77 ve 79 parsel sayılı taşınmazlar yönünden bozma öncesi tespit edilen bedellerin hükümde hatalı gösterilmesi,

5- Davacı idarece fazla depo edilen 9.169,41 TL’nin idareye iadesine karar verilmemesi,

6- Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 tarihli 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarihli 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'la Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 1 numaralı bendinin (A) alt bendinin 2. paragrafındaki (4.229,10) sayısının hükümden çıkartılmasına, yerine (1.967,61) sayısının yazılmasına,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 1 numaralı bendinin (A) alt bendinin 2. paragrafındaki (4.229,10) sayısının hükümden çıkartılmasına, yerine (1.967,61) sayısının yazılmasına,

b- 1 numaralı bendinin (A) alt bendinin 3. paragrafı, (B) alt bendinin 3. paragrafı, (C) alt bendinin 3. paragrafı ve (D) alt bendinin 3. paragrafının hükümden tümüyle çıkartılmasına, ayrı bir bent olarak (Tespit edilen toplam kamulaştırma bedelinden acele el koyma bedelinin mahsubu ile oluşan toplam fark bedel olan 20.829,92 TL’ye 09.11.2013 tarihinden Dairemiz karar tarihi olan 31.05.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine ve fark bedelin üçer aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ve yasal faizi ile birlikte davalıya derhal ödenmesine) cümlesinin eklenmesine,

c- Ayrı bir bendi olarak (Davacı idarece fazla depo edilen 9.169,41 TL’nin bankadan çekilme tarihine kadar varsa işlemiş mevduat faizi ile birlikte davacı idareye,)cümlesinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8170, Karar No: 2011/8320, Tarih: 05.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/8170 E.  ,  2011/8320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bodrum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/12/2008 tarih ve 2007/417-2008/546 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı temsilcisi tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı temsilcisi, davalı ile imzalanan sözleşme gereklerinin davalı tarafından yerine getirilmediğini ileri sürerek, 64.627,50 EURO alacağın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davanın kabulüne karar verilmesinden sonra hüküm henüz kesinleşmemiş iken davasından feragat etmiştir.

Davalı vekili, 2005 yılının sonunda görülen kuş gribi ve meydana gelen siyasi olaylar nedeniyle sözleşmenin haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, her ne kadar 18.12.2008 günlü karar ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, davacı temsilcisinin karar kesinleşmeden önce davadan feragat ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temsilcisi temyiz etmiştir.

1-Dava, acentelik sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemenin 18.12.2008 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmesinden sonra karar henüz kesinleşmeden davacı temsilcisinin vaki feragatı üzerine dosya resen ele alınarak ek kararla feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, mahkemece karar verilerek dosyadan el çekildikten sonra davanın yeniden ele alınıp bir karar verilmesi mümkün olmayıp, Yargıtay'ca hükmün bozulması halinde mahkeme tekrar dosya hakkında karar verebilir. Öte yandan, HUMK.'nun 95.maddesine göre davadan feragat kat' i bir hükmün sonuçlarını doğurur ve feragat hakkında karar verme yetkisi de mahkemeye aittir. Bu itibarla, davacı temsilcisinin vaki feragat beyanı hakkında bir karar verilmek üzere mahkemece verilen ek kararın ve asıl kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davacı temsilcisinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda(1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı temsilcisinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.