muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9857, Karar No: 2010/17732, Tarih: 19.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9857 E.  ,  2010/17732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesi, yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 40 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 8 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3120, Karar No: 2019/1160, Tarih: 25.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/3120 E.  ,  2019/1160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Tic. Mah. Sıf. )

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı hakkında ... İcra Müdürlüğü'nün 2014/1435 esas sayılı takip dosyası ile kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığını, davacının İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2014/96 sayılı dosyasıyla itirazda bulunduğunu ancak itirazın süresi içerisinde yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddedildiğini, senetteki imzaların davacıya ait olmadığını, senette bulunan 4 imzanında aynı imza olduğunu, imza incelemesi yapılırsa imzaların kendisine ait olmadığının tespit edileceğini iddia ederek ... İcra Müdürlüğü'nün 2014/1435 sayılı dosyasında borçlu olmadığının tespitine, davalı aleyhine kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, her ne kadar davacı şekli hukuk bakımından borçlu olmadığını ileri sürmekte ise de maddi hukuk bakımından davacının açmış olduğu davasında haksız olduğunu davacının fırın işleri ile uğraştığını eşi ve kayın pederi adına gelecek olan borçlardan korunmak amacı ile iş yeri vergi levhasının davacının adına kaydedilmiş olduğunu, fiiliyatta iş yeri ile eşi ve kayınpederinin ilgilendiğini, amaçlarının icra takiplerini önlemek olduğunu, borcun sebebi olan unların iş yeri sahibi olan davacıya ait iş yerine teslim edildiğini dolayısıyla müvekkili ile davacı borçlu arasında borcun doğumuna yönelik bir hukuki ilişkinin mevcut olduğunu, davacı davasında haksız olduğunun unlara ilişkin sevk irsaliyesi ve faturalardan da anlaşılacağı üzere borcun doğumuna sebep olan unların davacıya ait olan iş yerine teslim edilmiş olduğunu savunarak davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir

Mahkemece, takip dayanağı yapılan senedin lehtarının ..., keşidecisinin ..., kefilinin..., tanzim tarihinin 07.05.2014, ödeme tarihinin 15.06.2014, bedelinin 6.918,50 TL olduğu senet üzerinde yapılan imza incelemesi sonucunda borçlu olarak görünen ... adına atılan imzanın da ... tarafından atıldığının tespit edildiği, davalı taraf satmış oldukları unlara karşılık bu senedin verildiğini beyan etmişler ise de bu iddialarını ispat edemedikleri gerekçesi ile davanın kabulüne, davalı aleyhine alacak miktarının % 20'si oranında kötü niyet tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle kambiyo senedindeki keşideci imzasının, dava dışı ... tarafından atıldığı hususunda bir ihtilaf bulunmamasına ve bu kişinin, davacı adına vekaleten yada ticari mümessil sıfatıyla imza attığının dosya kapsamına göre ispatlanamamış olmasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/233, Karar No: 2012/29406, Tarih: 19.11.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/233 E.  ,  2012/29406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gıyabi kararın, hükmü temyiz etmemiş bulunan sanık ...'nun "... caddesi...Hatay" adresinde Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılmış ise de, sanığa usulüne uygun şekilde tebligat yapılmış olan adresin "... caddesi...Antakya" olması ve 03.04.2009 tarihli tebligat evrakındaki şerhe göre sanığın yurtdışında olduğu ve yurtdışı adresinin araştırılmadığının anlaşılması karşısında, anılan nedenlerle sanığa yapılan tebligatın usulüne uygun bulunmadığı dikkate alınıp;

Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca, öncelikle sanığın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi araştırılarak tespiti halinde gıyabi kararın yeniden usulüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilmesi ve hükmü temyiz etmesi halinde dilekçesi de eklendikten ve sanığın temyizi hakkında ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4306, Karar No: 2022/7704, Tarih: 27.06.2022

**5. Ceza Dairesi         2022/4306 E.  ,  2022/7704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, tehdit suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda görev ihtilafı meydana getiren, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleriyle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece ceza mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına göre;

Aynı Bölge Adliye Mahkemesi yargı çevresinde bulunan İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi ile İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen olumsuz görev uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nin 17. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli Bursa Bölge Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 27/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6111, Karar No: 2016/22251, Tarih: 15.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6111 E.  ,  2016/22251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının 20/07/2006 -31/12/2009 tarihleri arasında temizlik personeli olarak net 580 TL ücretle çalıştığını, feshin haksız olduğunu, 30 ağustos zafer bayramı dışındaki tüm milli bayramlarda çalıştığını, dini bayramlarda 2 gün izinli olduğunu ve diğer günlerinde çalıştığını, 7 gün izin kullandığını ve kalan izinlerinin karşılığının ödenmediğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının ihale ile alınan iş için 01/07/2006-31/12/2008 tarihleri arasında çalıştığını, ihalenin sona ermesi ile işin ... tarafından alındığını ve davacının bu şirkette çalışmaya devam ettiğini, taraflar arasında 01/07/2006-31/12/2006, 01/01/2007-01/01/2008-31/12/2008 tarihleri arasında olmak üzere 3 adet belirli süreli iş sözleşmesinin imzalandığını, bitiş tarihi belli olduğundan davacının ihbar tazminatına hak kazanamadığını, davacının 1 yılı doldurmaması nedeniyle kendisine yıllık izin ücreti ödenmediğini, kıdem tazminatı ile ilgili sorumluluğun .... İle asıl işveren ...’na ait olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının iş akdinin 31/12/2008 tarihinde sona erdiği davacının tatil olan 1 Ocak gününü takip eden ertesi günü 02/01/2009 tarihinde ihaleyi yeni alan Tolga İnş. Tic. Ltd. Şti’nde kesintisiz olarak çalışmasına devam ettiği, işyeri devrinin işçiye ve işverene iş akdini fesih hakkı vermediği anlaşıldığından, feshe bağlı haklar olan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, taleplerin kabulü hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2020/11580, Karar No: 2024/6629, Tarih: 21.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11580 E.  ,  2024/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/488 E., 2016/683 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Durma

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bucak Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.05.2016 tarihli ve 2016/488 Esas 2016/683 Karar sayılı kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargılama sırasında, 5271 sayılı Kanun'un 223/8. fıkrasının ikinci cümlesinde yer verilen; “... soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir.” şeklindeki düzenleme gereği durma kararı verildiği, aynı Kanun’un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hüküm türleri dikkate alındığında durma kararının hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle temyiz incelemesine tabi olmadığı, kaldı ki 5271 sayılı Kanun’un mezkûr maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi gereği söz konusu kararın itiraz yoluna tabi olduğu, aynı Kanun’un 264. maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşıldığından dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1006, Karar No: 2023/517, Tarih: 24.05.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/1006 E.  ,  2023/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/85 E., 2022/148 K.

KARAR : Davanın reddine

1. Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi

4. Davacı vekili; müvekkili tarafından “EUROPATENT+Şekil” ibareli 36, 41 ve 42 nci sınıf hizmetleri içeren marka tescil başvurusunun 41 ve 42 nci sınıf bazı hizmetler bakımından 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin (556 sayılı KHK) 7/a ve 7/c maddeleri dayanak alınarak reddedildiğini, itirazları üzerine YİDK tarafından nihai olarak 556 sayılı KHK’nın 7/a maddesi gereğince hem itirazlarının hem de ilanına karar verilen diğer mal ve hizmetler için başvurunun tamamının reddedildiğini, oysa müvekkili başvurusunun 556 sayılı KHK’nın 7 nci maddesine aykırı olmadığını, öte yandan YİDK tarafından itiraz edilmeyen hususlarda inceleme yapılamayacağını ileri sürerek marka başvurularına ilişkin YİDK red kararının iptali ile başvuru konusu işaretin tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı

5. Davalı vekili; YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru konusu işaretin tescil kapsamına alınmak istenilen hizmetler için ayırt edicilik unsurunu taşımadığını, bu nedenle marka olabilme vasfının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı

6. Ankara 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 20.07.2007 tarihli ve 2007/51 Esas, 2007/181 Karar sayılı kararı ile; başvuru konusu işaretin 41/1, 3, 4 üncü sınıf hizmetler dışında kalan hizmetler için davacının Avrupa menşeli bir patente sahip gibi bir izlenim bırakacağı, sunulan hizmetlerin Avrupa menşeli olduğu veya bağlantılı olduğu veyahut Avrupa patentlerini vermeye tek yetkili kurum tarafından sunulduğu biçimde anlaşılmasının yüksek ihtimal dâhilinde olduğu, dolayısıyla başvurunun bu hizmetler bakımından yanıltıcılık taşıyacağı, “EUROPATENT” ibaresinden müteşekkil işaretin 42/1, 3, 4 üncü sınıf hizmetler için somut ve soyut olarak ayırt ediliciliğinin bulunmadığı ve başvurunun 556 sayılı KHK’nın 7/a maddesi gereğince reddi gerektiği, YİDK’in 556 sayılı KHK’nın 7/a maddesine göre başvuruyu reddetmesinin hukuka uygun bulunduğu, ayrıca davacı tarafından yapılan başvurunun, başvuru konusu mal ve hizmetler için 556 sayılı KHK’nın 7 nci maddesinin a, c, d ve f bendi gereğince reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.