muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5841, Karar No: 2023/5089, Tarih: 06.04.2023

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden İlk Derece Mahkemesi kararının, 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (9) numaralı bendinin hükümden tamamen çıkartılarak yerine;

"9-Davacı tarafından sarf edilen 2.265,50 TL yargılama giderinin, kabul ve ret oranına göre 1.967,13 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiyesinin davacı üzerinde bırakılmasına,” bendinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

....04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/39023, Karar No: 2015/16696, Tarih: 12.05.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/39023 E.  ,  2015/16696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/325174

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2009

NUMARASI : 2008/195 (E) ve 2009/325 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iddianamede müşteki Göksal'a yönelik sopayla yaralamadan dolayı cezalandırılması talep edildiği ancak bu hususta mahkemece bir karar verilmediği anlaşılmış olup mahkemesince bu hususta karar verilebileceği, yine suça sürüklenen çocuğun babası olan Mustafa'nın önceden müşteki Göksal'la tartıştığı ve oğlu olan suça sürüklenen çocuğu çağırdığı anlaşıldığı halde Cumhuriyet savcılığınca Mustafa hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmadığı ancak zamanaşımı süresince dava açılabileceği anlaşılmıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Suça sürüklenen çocuğun babası olan Mustafa'nın önceden müşteki Göksal'la tartıştığı ve oğlu olan suça sürüklenen çocuğu çağırdığı ve suça sürüklenen çocuk da savunmalarında müşteki Göksal'a yönelik sopayla vurduğunu belirttiği, tanıkların da bu beyanı doğruladığı, müştekiler Erol, Seyfettin, Rafet ve Özcan beyanlarında ise kendilerine bıçakla saldıranın O. Ö. olduğunu, suça sürüklenen çocukta bıçak olduğuna emin olamadıklarını, sadece elinin kapalı olduğunu belirttikleri gibi bazı müştekiler de suça sürüklenen çocuğun elinde bıçak görmediklerini belirttikleri, tanıkların hiçbiri suça sürüklenen çocuğun elinde bıçak gördüğünü belirtmedikleri halde, suça sürüklenen çocuğun hakkında mahkumiyet kararı kesinleşen O. Ö. 'le birlikte müştekileri yaraladığından bahisle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4234, Karar No: 2012/33904, Tarih: 13.11.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4234 E.  ,  2012/33904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı takdir olunan 20 TL çarpılırken, dayanağı olan yasa maddesinin gösterilmemesi mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiş; sanık ...'un kasıtlı suçtan 3 aydan fazla hapis cezasının bulunması ve ayrıca sanıkların yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarını gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelemeye yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, bu husustaki tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçların oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanıklar müdafilerinin bir sebebe dayan- mayan temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30410, Karar No: 2015/32052, Tarih: 05.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/30410 E.  ,  2015/32052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2014

NUMARASI : 2014/65-2014/155

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumca yapılan denetimler sonucunda 2011 yılı protokolünün 6.3.2 ve 6.3.7 maddelerini ihlal ettiği gerekçeleri ile sözleşmesinin iki ay süre ile feshedilerek para cezası işlemi uygulandığını, yapılan işlemin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek 14.4.2011 tarihli fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda eylemin sonradan yürürlüğe giren 2012 protokolünde cezai yaptırıma bağlanmaktan çıkarılmış olması nedeniyle talebin kabulüne, fesih ve ceza işlemin iptali talebinin kabulüne, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda eylemin sonradan yürürlüğe giren 2012 protokolünde cezai yaptırıma bağlanmaktan çıkarılmış olması nedeniyle talebin kabulüne, fesih ve ceza işlemin iptali talebinin kabulüne, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının eczanesinde yapılan denetimde sağlık raporu fotokopileri ve raporları olmayan ilaçları verilmiş reçete ile kime ait olduğu belli olmayan küpürü kesilmiş ilaç bulunduğu tespit edilmiştir.Davalı 2009 protokolünün 6.3.2 ve 6.3.7 maddeleri uyarınca işlem yapmıştır. Eczanede bulunmaması gereken sağlık raporlarının ve kime ait olduğu belli olmayan küpürü kesik ilaçların bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Yapılan yargılama sonucunda davacının sözleşmeye aykırı davrandığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiş ise de 2012 yılı protokolünün değerlendirilmesi gerektiği gerekçesi ile dairece bozulmasına karar verilmiş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacının gerek yargılama sırasında gerek temyiz aşamasında ibraz ettiği 1.2.2012 tarihli Eczanelerden ilaç teminine ilişkin protokol kapsamından davaya konu eylemlerle ilgili 2009 protokolünün 6.3.2 ve 6.3.7 maddelerinin 01.02.2012 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber 6.12 maddesinde " Bu protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen eczacının yazılı talebi halinde ;Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesine neden olan fiil /fiiller için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır.Bu protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiillerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczanelerin yazılı talebi üzerine, bu protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır, yine 2012 protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca; "01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şartı gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz " hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Mahkemece, 2012 yılı protokolü nedeniyle davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, sözleşmeye aykırılığı nedeniyle de davanın açılmasına sebebiyet verildiğinden davalı aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMUK'un 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMUK'un 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine,2.bentte açıklanan nedenle kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin 5.bende kadar silinerek yerine “1- 2012 protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca fesih ve cezai işlemin iptali hakkında davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, 2-Dava dışı Berna Maruldalı adlı hastaya ilişkin düzenlenmiş 1090,36 TL reçete bedelinin davalı kuruma fatura edilmemiş olması nedeniyle davalının bu yönden zararı bulunmadığından 1090,36 TL lik reçete bedelinin mahsubu işleminin iptaline” bentlerinin yazılmasına yine harca ilişkin bentlere dokunulmaksızın, davalı aleyhine ücreti vekalet ile yargılama gideri hükmedilmesine ilişkin 6. ve 8. bentlerin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine ”Davanın açılmasına davalı sebebiyet vermediğinden aleyhe vekalet ücreti ve yargılama gideri takdirine yer olmadığına,davalının kendisini vekille temsil ettirmiş olması nedeniyle 1.500 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine” cümleleri eklenerek kararın düzeltilmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1493, Karar No: 2018/1453, Tarih: 28.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/1493 E.  ,  2018/1453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme şekilde cinsel taciz

HÜKÜM : Cinsel taciz suçundan mahkûmiyet (dokuz kez), temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12859, Karar No: 2014/19854, Tarih: 30.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12859 E.  ,  2014/19854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 04/06/2014

Numarası : 2013/210-2014/580

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işverenin ayrımcılık yaparak bir kısım çalışanlara zam yaptığını ancak kendisine zam yapmadığını, işverenin yaptığı uygulamanın objektif ve haklı nedene dayanmadığını belirterek 4 aya kadar ücreti tutarında ayrımcılık tazminatı ile yoksun bırakıldığı haklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, şirket bünyesinde çalışan işçilere hiçbir zaman seyyanen zam yapılmadığını, farklı kriterler dahilinde performanslara göre çalışanlara farklı zam oranlarının uygulandığını, davacının kendisine zam yapılmadığını belirttiği aylarda ki bordrolarını ihtirazi kayıtsız olarak imzaladığını bu nedenle ücret farkı talebinde de bulunamayacağını, ayrımcılığın Türk Ceza Kanununda suç olduğunu, davacının işveren ile yetkilileri hakkında haksız bir şekilde suç isnadında bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, işçi ücretlerine zam yapılırken hangi kriterlerin esas alındığının dosya kapsamından anlaşılamadığını, performans raporlarının dosya içerisinde bulunmadığını, işverence eşit davranma ilkesinin ihlal edildiği sonucuna varılması halinde işçi yoksun bırakıldığı haklarını da talep edebileceğinden zam oranı belirlenirken kıdemin esas alındığı düşünüldüğünde davacının ücretine %11,52 oranında zam yapılması gerekeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ayrımcılık tazminatı talebinin reddine ücret ve ikramiye farkı alacağının kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işverenin işçilere hangi kriterler doğrultusunda zam yaptığı ve buna bağlı olarak işverenin eşit davranıp davranmadığı ayrımcılık yapıp yapmadığı ve bunun sonuçları noktalarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10' uncu ve 55'inci maddelerinde ifade edilmiş, 10'uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55'inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5'inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir.

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez

4857 sayılı Yasanın 5'inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5'inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemeleri de kapsadığı açıktır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemeleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18'inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5'inci maddesiyle 18'inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5'inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Somut olayda, davacı kendisine ayrımcılık yapıldığını belirterek ayrımcılık tazminatı ve ücret farkını istemiştir. Davalı ise ücret artışının performansa ve farklı kriterlere göre yapıldığını davalının performansı düşük olduğundan ücret artışı yapılmadığını savunmuştur. Mahkemece yapılacak iş, davalı iş yerinde davaya konu olan zammın yapıldığı tarihte iş yerinde sürücü olarak çalışan tüm işçilerin ücret belgelerini, bordrolarını ve performans belgelerini getirtmek suretiyle bir mali müşavir, bir endüstri mühendisi ve bir insan kaynakları uzmanı olmak üzere üçlü bir bilirkişi heyeti oluşturarak; ücret artışı yapılan ve yapılmayan sürücü olarak çalışan işçilerin performansları karşılaştırılarak bilirkişi incelemesi yaptırılmalı ve performanslar belirlenerek gerçekten ücret artışı yapılan sürücü olarak çalışan işçilerin performanslarının davacıdan ve ücret artışı yapılmayan diğer sürücü işçilerden daha yüksek olduğunun anlaşılması halinde fark alacak talepleri ile şimdiki gibi ayrımcılık tazminatı isteminin reddine, karar vermektir. Ancak ücret artışlarının performansa dayalı yapılmadığı anlaşılır ise ayrımcılık tazminatı talebi ile şimdiki gibi fark alacak taleplerinin kabulüne karar vermek gerekmektedir. Yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istekleri halinde taraflara iadesine, 30/10/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3627, Karar No: 2011/3630, Tarih: 23.05.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/3627 E.  ,  2011/3630 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB-2011/10074

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a aykırı davranmak suçundan sanık ...'ın, anılan Kanun'un 13/1-son, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/1-2. maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 600,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın para cezasından mükerrir sabıkalı olduğu anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2006 tarihinde kesinleşmiş, 15.12.2005 tarihli ve 2003/772 esas, 2005/908 sayılı erteli kararının aynen infazına ilişkin, (ANTALYA) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.05.2009 tarihli ve 2008/352 esas, 2009/653 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

1- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 22.03.2007 tarihli ve 2006/10559 esas, 2007/4396 sayılı ilâmında da belirtildiği gibi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanun'un 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, adlî para cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine imkân sağlayan bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde sadece hapis cezalarının ertelenmesi ve erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin hususların düzenlendiği, anılan maddede para cezalarının ertelenmesi ve aynen infazı konusunda ise bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkındaki Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2006 tarihinde kesinleşmiş, 15.12.2005 tarihli ve 2003/772 esas, 2005/908 sayılı kararı ile verilen 342,00 yeni Türk lirası erteli para cezasının aynen infazına karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.12.2010 gün ve 76923 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 03.02.2011 gün ve KYB-2011/10074 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebinde adli para cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine imkan sağlayan bir düzenleme bulunmadığı ve başka mahkemece verilmiş erteli para cezasının aynen infazına karar verilerneyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde uygulama yapılarak hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden, hükmün CMK.nun 309. maddesi uyarınca bozulması talep olunmuş ise de;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebinde adli para cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine imkan sağlayan bir düzenleme bulunmadığı ve başka mahkemece verilmiş erteli para cezasının aynen infazına karar verilerneyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde uygulama yapılarak hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden, hükmün CMK.nun 309. maddesi uyarınca bozulması talep olunmuş ise de;

Dosyanın incelenmesinde tekerrüre esas alınan mahkumiyetin, doğrudan verilen 342 TL adli para cezasından ibaret olmasına göre ve 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 305. maddesi hükmüne göre, 2000 TL'sına kadar para cezasına ilişkin hükümler kesin olup tekerrüre esas alınamayacağı gözetildiğinde sanık hakkında adli para cezası ile birlikte hükmolunan hapis cezasının da mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, öncelikle bu konuda kanun yararına bozma yoluna başvurulup başvurulamayacağının takdiri için dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 23.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.