muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10919, Karar No: 2025/3981, Tarih: 25.03.2025

3. Buna karşın, 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinin ikinci fıkrasında, kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça ana gayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana ve boya yaptıramayacağı hükme bağlanmış olup, onaylı mimari projeye aykırı olacak şekilde bağımsız bölüm kapılarının kapatılıp yeni kapı açılmasına dair imalat ve değişikliklerin projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi yerindedir.

4. Öte yandan, 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince tapuda mesken olarak gösterilen bağımsız bölümlerin işyeri olarak kullanılabilmesi için tüm kat maliklerinin oy birliğiyle karar alması gerekir. Asıl davaya konu tapuda mesken olarak gösterilen bağımsız bölümlerin işyeri olarak kullanılması yönünde tüm kat maliklerinin oy birliğiyle alınmış bir kararın bulunmadığı ve ayrıca bütün kat maliklerini bağlayan sözleşme niteliğindeki 06.11.1997 tarihli yönetim planının 12 nci maddesinde, kat malikleri kurulunun oy birliğiyle alınmış kararı bulunmadıkça ana gayrimenkulün veya bağımsız bölümlerin tapu sicilinde belirtilen nitelikleri dışında kullanılamayacağı belirtildiği anlaşılmakla, kütükte mesken olan bağımsız bölümlerin işyeri olarak kullanılmasının önlenmesine karar verilmesi yerindedir.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Asıl davada davalılar- karşı davada davacılar ... vd. vekili ile karşı davada davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Asıl davada davalılar- karşı davada davacılar ... vd. ile karşı davada davalıdan alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/43273, Karar No: 2013/5714, Tarih: 14.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/43273 E.  ,  2013/5714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Olay sırasında katılanın kendisine saldıran 3 kişiden birinin yüzüne yumrukla vurduğunu belirttiği, suça sürüklenen çocuklar Kadir ile Yunus'un yüzünde herhangi bir yaralanma olmamasına rağmen suça sürüklenen çocuk ...'in yüzünde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralanmanın mevcut olduğu, mahkemenin kararında suça sürüklenen çocuk ...'in yüzünün oyun oynadıkları sırada kemerin tokasının değmesi neticesinde yaralandığı şeklindeki tanık beyanlarına çelişkiler ve suça sürüklenen çocukların yakın arkadaş olması nedeniyle itibar edilmediğinin belirtildiği ve suça sürüklenen çocuk ... ile katılan arasında husumet bulunduğunun her iki tarafça kabul edildiğinin anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuk ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 14/02/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10903, Karar No: 2013/9375, Tarih: 08.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10903 E.  ,  2013/9375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 42. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/02/2012 tarih ve 2011/406-2012/20 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; dava dışı Holigan Turizm Gıda ve Şans Oyunları Hizmetleri Ltd. Şti'nin kurucu ortağı ve müdürü iken 31.10.2007 tarihinde hissesinin tamamını dava dışı ...'e devrederek şirket ortaklığından ayrıldığını, hisse devrinin ortaklar kurulunda onaylandığını ve şirkete yeni müdür atandığını, böylelikle ortaklık sıfatı ve müdürlük görevinin sona erdiğini, ancak müdürlük görevinin sona erdiğinin tescil ve ilanı için davalı kuruma yaptığı başvurunun davalı kurumca reddedildiğini, oysa müdürlük görevinin fiilen ve yasal olarak sona erdiğinden ayrıca istifa etmesinin gerekmediğini ileri sürerek, davalı kurumun red kararının iptaline, müdürlük kaydının ticaret sicilinden silinmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müdürlük yetkisinin kaldırıldığına dair ortaklar kurulu kararı bulunmadığı gibi, istifa ettiğine ve bunun şirkete bildirildiğine dair bir kaydında olmadığını, davacının ana sözleşme ile on yıllığına müdür olarak atanmış olup, ortaklık sıfatının sona ermesinin müdürlük görevinin de sona erdiği anlamına gelmeyeceğini, kaldı ki davacının müdürlük yetkisinin sona erdiğine dair şirketin yetkili organları tarafından yapılmış bir bildirimin de olmadığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddine istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, şirket ortağı olarak ana sözleşme ile müdürlüğe atanan davacının müdürlük görevine ortaklar kurulunca son verilemeyeceği, ancak davacının hisselerini devrederek ortaklıktan ayrıldığı, yerine dava dışı ortağın müdür olarak seçildiği, böylelikle ortak sıfatı sona eren davacının müdürlük görevinin de sona erdiği, ortak sıfatı sona erdikten sonra ortaklar kurulunca dışardan müdür olarak da seçilmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, davacının dava dışı şirketteki müdürlük görevinin sona erdiğinin ticaret siciline tescil ve ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, dava dışı limited şirketteki payın devri nedeniyle müdürlük görevinin sona erdiğinin tescili ve ilanı istemlerine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, dava dışı limited şirketteki payın devri nedeniyle müdürlük görevinin sona erdiğinin tescili ve ilanı istemlerine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, somut uyuşmazlıkta davacının on yıllığına şirket müdürlüğüne atandığı, şirketteki tüm hisselerini dava dışı yeni ortağa devrettiği, ortaklar kurulunca devrin kabulüne ve pay defterine işlenmesine, şirket müdürlüğüne dava dışı ortak Yasemin'in seçilmesine karar verildiği, kararın 08.11.2007 tarihinde tescil ve 13/11/2007 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği anlaşılmaktadır. Davacı, şirkette hissesinin kalmadığını, dolayısıyla müdürlük sıfatının da kendiliğinden sona erdiğini belirterek bu durumun şirketin sicil kayıtlarına işlenmesini ve ilanını talep etmiş, Ticaret Sicil Memurluğunca yukarıda özetlenen gerekçelerle davacının istemleri reddedilmiş, davacı yanca anılan kararın iptali istemiyle iş bu dava açılmıştır.

TTK’nın 33 ve Ticaret Sicili Tüzüğü’nün 38 nci maddelerine göre, tescil edilmiş konulardaki her türlü değişiklerin de tescili gerekir. Limited şirketler bakımından TTK’nın 510 ncu maddesinde, tescilin şirket müdürleri tarafından talep edileceği öngörülmüş olup, aynı Kanun’un 30 ve Ticaret Sicili Tüzüğü’nün 31 nci maddesine göre de tescil, ilgililer veya yetkili temsilcileri ile hukuki halefleri tarafından istenir. Bu itibarla, davacının öncelikle dava dışı şirkete başvurması ve müdürlük görevinin sona erdiğinin Ticaret Sicil Memurluğu'na bildirilmesini istemesi gerektiğinden, doğrudan Ticaret Sicil Memurluğu'na dava açarak talepte bulunması usul ve yasaya aykırı olup, mahkemece, bu gerekçeyle davanın reddi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9438, Karar No: 2014/23877, Tarih: 28.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/9438 E.  ,  2014/23877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/42093

MAHKEMESİ : Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2011

NUMARASI : 2006/396 (E) ve 2011/460 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, tehdit, genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme ve kasten yaralamaya teşebbüs

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yapılan itirazlar üzerine merciince değerlendirme yapıldığı anlaşılarak yapılan incelemede;

I- Sanık M.. S.. hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçun- dan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tayin olunan adli para cezalarının tutarına ve hüküm tarihine göre hüküm, 6217 sayılı Yasayla 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde maddesi uyarınca hükümler kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Sanıklar F.. S.., F.. S.., İ.. S.., A.. Y.., A.. S.., A.. S.., M.. S.., R.. S.., S.. S.., E.. S.., S.. S.. ve A.. S.. hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık M.. S.. hakkında silahla tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık F.. S..'na yüklenen, 6136 sayılı Yasanın 13/2 maddesinde belirtilen suçun alt sınırının 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektirmemesi ve sorgusunun yapıldığı tarih gözetildiğinde tebliğnamede yer alan (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1- Aralarında menfaat çatışması bulunan sanıklar A.. Y.., A.. S.. ve A.. S..'nın aynı müdafii tarafından, A.. S.., A.. S.. ve E.. S..'nın aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle CMK.nun 152. ve Avukatlık Kanunu'nun 38/b. maddelerine aykırılık yapılması,

2- Sanıklar S.. S.. ve S.. S..'na zorunlu müdafii olarak atanan Avukat Kadir Karaçelik'in 03.08.2009 tarihinde mahkemeye sunduğu dilekçe ile askerlik görevi nedeniyle zorunlu müdafiilik görevinin sonlandırılmasına yönelik talebi- nin sanıklara bildirilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanıklar S.. S.. ve S.. S..'na zorunlu müdafii olarak atanan Avukat Kadir Karaçelik'in 03.08.2009 tarihinde mahkemeye sunduğu dilekçe ile askerlik görevi nedeniyle zorunlu müdafiilik görevinin sonlandırılmasına yönelik talebi- nin sanıklara bildirilmemesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Olayın tarafları arasında 08.08.2005 tarihinde meydana gelen başka bir kavga olayı ile ilgili olarak, Muş Cumhuriyet Başsavcılığının 2005/2057 nolu soruşturma dosyası üzerinden yapılan soruşturmanın ardından dava açıldığı anlaşılmış olup, bu dosyanın akıbeti araştırılarak mümkünse davaların birleştirilmesi olanak bulunmadığında dosyanın onaylı suretinin denetime olanak verecek şekilde dosya arasına alınarak, olay esnasında olay yerinde olmayıp hastanede, başka bir köyde veya fabrikada olduklarını belirten bir kısım sanıkların nerede olduklarının araştırılıp sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3, CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürü- len görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluş- turmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılması gerektiği de gözetilerek, hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Kabul ve uygulamaya göre de;

a- 765 sayılı TCK.nun 264/7. madde ve fıkrasındaki" ... eylem başka bir suçu oluştursa bile ... " şeklindeki düzenlemenin 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrasında yer almaması nedeniyle sanık M.. S..'nın belli bir hedef gözeterek A.. ve F.. S..'nın evine doğru ateş ettiğinin sabit olması halinde eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 106/2-a madde ve fıkrasına uygun bulunduğu gözetilmeden, silahla tehdit ve korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,

b- Tek bir eylemle iki ayrı mağdura karşı tehdit suçunu işlediği iddia olunan sanık M.. S.. hakkında TCK.nun 43/2. maddesi uyarınca tek bir ceza tayin edilip zincirleme suç hükümleri uyarınca arttırım yapılması gerekirken iki kez ceza- landırılmasına karar verilmesi,

c- 6136 sayılı yasanın 13/2 maddesinde hapis cezasının yanında adli para cezasınında öngörülmesine karşın, 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan mahkumiyetine karar verilen sanıklar hakkında adli para cezasına hükmedilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar M.. S.., F.. S.., F.. S.., İ.. S.., A.. Y.., A.. S.., A.. S.., M.. S.., R.. S.., S.. S.., E.. S.., S.. S.. ve A.. S.. müdafiileri ile sanıklar S.. S.. ve S.. S..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı diğer yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. madde- si gereğince (BOZULMASINA), 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3964, Karar No: 2014/7038, Tarih: 10.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3964 E.  ,  2014/7038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tokat Sulh Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 05.09.2013 tarih ve 2013/313-2013/1161 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumun mülkiyetinde bulunan enerji nakil hatlarından, müvekkili kurumun muvafakatinin alınması ve hat katılım payının ödenmesi koşuluyla elektrik dağıtımı yapan kuruluşlarca üçüncü kişilere müstakil abonelikler tesis edilebileceğini, müstakil abonelere enerji nakil hatlarının kullandırılması karşılığında müvekkili kurumun yönetim kurulunca belirlenen tarifeye göre hesaplanan hat katılım payının ve bakım işletme masraflarının müvekkili kuruma ödenmesinin gerektiğini, ancak davalı elektrik dağıtım şirketinin açıklanan yasal prosedüre uymaksızın Tokat Gıj Gıj Tepe TV verici istasyonu enerji nakil hattından, diğer davalıya müstakil abonelik şeklinde enerji kullandırıldığının tespit edildiğini, bunun karşılığında ise müvekkiline herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, 3.755,46 TL'nin 29.08.2002 tarihinden itibaren hesaplanacak reeskont faizi ve diğer ferileri ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, müvekkili şirketin abonesi konumundaki diğer davalının elektrik enerjisi almış olduğu TEDAŞ'a ait AG tesisine, davacıya ait olan trafonun AG çıkışından enerji verildiğini, davacıya ait hatta ortak olunmadığını, ayrıca hattın eski maliki Türk Telekom ile...arasında yapılan abonelik sözleşmesi uyarınca TEDAŞ'ın kendi tesisleri için aldığı enerji karşılığında hat katılım payının ödenmeyeceğini, dava konusu enerji alınan yerin de TEDAŞ'a ait AG tesisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davalı elektrik dağıtım şirketinin, davacıya ait enerji nakil hattından diğer davalıya

Diğer davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davalı elektrik dağıtım şirketinin, davacıya ait enerji nakil hattından diğer davalıya

müstakil abonelik tesis ederek enerji kullandırdığı, gerek tarafların selefi olan...ile Türk Telekomünikasyon A.Ş. arasında akdedilen 08.07.1996 tarihli elektrik satışına ilişkin sözleşmenin 2. maddesi ve gerekse Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği'nin 13. maddesi uyarınca davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin hat katılım payını davacı kuruma ödemekle sorumlu bulunduğu, hat katılım bedelinin yönetmelik hükümleri gözetilerek bilirkişiler vasıtasıyla tespit edildiği, her ne kadar davacı tarafça söz konusu hattın işletme ve bakım masrafları da talep edilmiş ise de yukarıda anılan sözleşme uyarınca bu masraflardan davacının sorumlu olduğu, ilgili yönetmelikte de masraflara ilişkin hüküm bulunmadığı, ayrıca davacının işletme ve bakım masrafı yaptığını da kanıtlayamadığı, davalı dağıtım şirketinin temerrüde düşürüldüğü tarihten itibaren faiz istenebileceği gerekçesiyle, davanın ... Elektrik Dağıtım A.Ş. yönünden kısmen kabulü ile, 249,63 TL hat katılım bedelinin 03.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, işletme ve bakım masrafı bedelinin tahsili yönündeki talebin reddine, diğer davalı yayın kuruluşu hakkındaki davanın reddine ilişkin karar kesinleştiğinden bu davalı hakkında yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/39237, Karar No: 2014/28923, Tarih: 01.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/39237 E.  ,  2014/28923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/09/2012

NUMARASI : 2012/46-2012/426

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, satış primi alacağı, resmi tatil ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı avukatı, ödenmeyen ücret alacakları nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiği iddiasıyla, kıdem tazminatı, fazla çalışma, prim ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı avukatı, davacıyla ibralaştıklarını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteğin kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin

işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde Toplu İş Sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.