muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13872, Karar No: 2014/7750, Tarih: 21.04.2014

Davalı vekili; müvekkilinin taşıma işi karşılığı ödemesi gereken ücreti davacıya ödediğini, ayrıca bekleme ücreti adı altında fatura tanzim edilmesinin yasaya ve hukuka aykırı olduğunu, davacının geç teslimli bir taşıma işi yaptığını, süresi içinde malı teslim etmeyerek müvekkilinin mağduriyetine yol açtığını, dava konusu bekleme süresinin müvekkilinin malı geç teslim aldığı süre olduğunu ve bu süre içinde makinelerin kullanılamaması sebebiyle zarar ettiğini, tek bir FCR ile mal taşınabilecek iken davacının bu usulü geç uygulaması sebebiyle araçlarda makinelerin beklemek zorunda kaldığını, beklemenin davacının hatası ve kusuru ile oluştuğunu, davacının gecikme nedenini müvekkiline beyan etmediğini, makinelerin antrepoya indirilme talebinin de müvekkiline iletilmediğini, iletilmiş olması durumunda dahi antrepo masraflarının kusurun davacıya ait olması sebebiyle davacı tarafça karşılanması gerekeceğini, gümrük uygulamasında ağır iş makinelerinin indirilip tekrar yüklenmesi sırasında zarar göreceğinden antrepolara alınmadığını, müvekkilinin bu gelişmelerden makineler kendisine teslim edildikten sonra haberdar olduğunu savunarak davanın reddi ile, davacı aleyhine %40 icra tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre,davacının iddiasını ispatlayamadığı, talebinde haksız olduğu ve aslında bekleme yapmayabilecek iken, basiretli bir tacir olarak geçici bir antrepoya veya depolama yerine malı teslim edip varma yerinden ayrılacak iken bunun yerine ispatlayamadığı şekilde davalının hareket ve talimatı ile varma yerinde bekleme yaptığını ileri sürerek bu beklemeye ilişkin süreye dair ücret talebinde bulunmasında kusurun davalıya ait olduğu ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR Konvansiyonuna tabi taşıma sırasında araçların gümrükte beklemesi sebebiyle bekleme ücreti alacağı istemine ilişkindir. Davacı yan, bekleme sebebinin davalı tarafından kendisine verilen, taşınan makinelerin araçlardan indirilmemesine dair talimattan kaynaklandığını iddia etmiş, davalı ise savunmasında beklemenin davacı taşıyanın belgelerdeki eksikliğe rağmen taşımayı yapmasından kaynaklandığını ileri sürmüştür. Bu durumda; Gümrük idaresine yazı yazılarak araçların gümrükte bekletilme nedeninin gümrük belgelerindeki eksiklik veya yanlışlıktan kaynaklanıp kaynaklanmadığı sorulmak suretiyle bu şekilde bekleme nedeni saptandıktan sonra, eğer bekleme belge eksikliğinden /yanlışlığından kaynaklanmış ise bu belgelerin eksik olmasından davacı taşıyıcının mı yoksa davalı gönderilenin mi sorumlu olduğu belirlenerek, olayda müterafik kusur durumunun da bulunup bulunmadığı değerlendirilmek suretiyle sonuca göre karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ve eksik araştırmaya dayalı biçimde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6458, Karar No: 2017/4845, Tarih: 28.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/6458 E.  ,  2017/4845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/10/2014 gün ve 2014/481-2014/559 sayılı kararı bozan Daire’nin 11/02/2016 gün ve 2015/9177-2016/1361 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, Özelleştirme Yüksek Kurulunun 02.04.2004 tarih ve 22 sayılı kararı ile TEDAŞ'ın özelleştirme kapsam ve programına alındığını, 4046 sayılı Özelleştirme Kanunu'nun 20.maddesi uyarınca Özelleştirme İdaresine devredilen kitlerin anonim şirkete dönüştürüldüğünü, Özelleştirme İdaresi Başkanlığının kararı ile de TEDAŞ'ın 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılmasına karar verildiğini, ... , ...... illerindeki "Elektrik Dağıtım Müesseseleri" ... adını aldığını, TEDAŞ ile bu şirket arasında 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalandığını, 24.06.2010 tarih ve 2010/42 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu kararı uyarınca da bu şirketteki %100 oranındaki hissenin dava dışı Çamlı Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Anonim Şirketine satışının yapıldığını, 31.08.2010 tarihli hisse satış sözleşmesi imzalandığını, TEDAŞ ile UEDAŞ arasında yapılan işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4, 10/1, 15/2 maddeleri uyarınca dağıtım tesislerinin mülkiyetinin ve mülkiyetten gayri ayni haklardan doğan idari ve hukuki ihtilafların TEDAŞ'a devredildiği, dağıtım faaliyetlerinin TEDAŞ tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğunun TEDAŞ'a ait olduğu, TEDAŞ tarafından yürütülmüş bulunan bu faaliyetler nedeniyle üçüncü kişiler tarafından ileri sürülebilecek her türlü talebin muhatabının TEDAŞ olduğunun öngörüldüğünü, davalının İHDS öncesinde dava dışı... Orman İşletmesi Müdürlüğü ile 04.04.2002 tarihinde yaptığı protokol kapsamında yapması gereken ödemeleri yapmaması nedeniyle dava dışı işletmeye 18.06.2010 tarihinde toplam 68.390,26 TL'nin müvekkili tarafından ödendiğini, bunun yanında, 01.10.2009 tarihinde 321,00 TL temyiz harcı ve 29.08.2009 tarihinde 760,30 TL onama harcı ödenmiş olduğunu ileri sürerek, bu miktarların ödeme tarihlerinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava istemiştir.

Davalı vekili, davanın husumet, zamanaşımı ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın husumet, zamanaşımı ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 4,60 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 28/09/2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile TEDAŞ özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı TEDAŞ'a ait olmakla birlikte, TEDAŞ'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

TEDAŞ tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 31.08.2010 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı Çamlı Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 31.08.2010 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 31.08.2010 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 18/06/2010 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında ... EDAŞ tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ... EDAŞ'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 31.08.2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 31.08.2010 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden ,kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve TEDAŞ'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 31.08.2010 tarihi öncesi, 18/06/2010 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 31.08.2010 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 31.08.2010 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 31.08.2010 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 18/06/2010 tarihli dava konusu ödemeden dolayı, 31.08.2010 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalının karar düzeltme isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin reddine yönelik sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2015/471, Karar No: 2015/13005, Tarih: 19.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/471 E.  ,  2015/13005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, 05/11/1999 tarihli ve 1999/512 sayılı Tarımsal Krediler İkraz Sözleşmesine dayalı olarak, davalı banka tarafından hakkında ilamsız icra takibi başlatıldığını, sözleşmeye asaleten veya kefaleten imza atmadığını, kredi kullanmadığını, alacaklıya borcunun bulunmadığını, sözleşme tarihinde reşit de olmadığını ileri sürerek, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; sözleşmede kefil olarak imzası bulunan davacının, sözleşme tarihinde reşit olmadığı,Türk Medeni Kanunu'nun 16.maddesinin, “ayırt etme gücüne sahip küçükler ve kısıtlılar, yasal temsilcilerinin rızası olmadıkça, kendi işlemleriyle borç altına giremezler “hükmü doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18382, Karar No: 2018/9538, Tarih: 24.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18382 E.  ,  2018/9538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 09.07.2014 tarihinde davacının kullandığı motorsiklet ile davalı ... şirketine sigortalı araçın çarpışması sonucu gerçekleşen trafik kazasında yaralandığını ileri sürerek, şimdilik 1.000,00 TL işgörememezlik tazminatını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı aracın neden olduğu zarardan müvekkilinin kusur ve poliçe limiti ile sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile 56.038,79 TL iş görememezlik tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, TRH 2010 yaşam tablosu esas alınarak davacının muhtemel bakiye yaşam süresi belirlenmiş ve buna göre yapılan hesaplamaya göre karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun ... Esas- 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak, kazada yaralanan davacının muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ve tazminat hesaplamasının buna göre yapılması gerekmektedir.

Bu bakımdan tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre yapılan hesaplamanın hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12175, Karar No: 2025/5544, Tarih: 10.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12175 E.  ,  2025/5544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1115 E., 2024/2364 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/89 E., 2024/8 K.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde çalışmakta iken meslek hastalığına yakalandığını, İzmir Atatürk Eğitim Araştırma Hastanesinde hekzan gazına bağlı polinöropati hastalığına yakalandığının belirlendiğini, meslek hastalığı nedeniyle Karşıyaka 4. İş Mahkemesinin 2015/80 Esas sayılı tazminat davasında yargılamanın devam ettiğini, SGK'ya yapılan başvuru neticesinde müvekkilinin hastalığının meslek hastalığı olmadığına karar verildiğini beyanla davacıdaki hastalığın meslek hastalığı olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle: meslek hastalığının 5510 sayılı Kanun'un 14. maddesinde düzenlendiğini ve Kurum sağlık kurulu tarafından tespit edilmesinin zorunlu olduğunu, meslek hastalığı ile ilgili bildirimlerin ve soruşturmaların Kurum denetim ve kontrol memurları ya da bakanlık iş müfettişleri vasıtasıyla yapıldığını, davacının Kuruma müracaatı sonucu meslek hastalığı yoktur kararı verildiğini, bu karara karşı Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz yoluna gidilmediğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde, davacının meslek hastalığına yakalandığı ve meslekteki kazanma gücünün %20 azaldığı yönündeki tespitin yerinde olmadığını, davacıdaki rahatsızlığın iş yerinden kaynaklandığına ilişkin bir illiyet bağının tespit edilmediğini, davalı şirkette bugüne kadar bu şekilde bir hastalığa yakalanma durumunun olmadığını, işverenin rutin sağlık kontrollerini yaptığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacının hastalığının meslek hastalığı olduğunun ve meslekte kazanma gücü kayıp oranının %0 olduğunun tespitine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde,

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacının hastalığının meslek hastalığı olduğunun ve meslekte kazanma gücü kayıp oranının %0 olduğunun tespitine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde,

"Konak SGM'ye müzekkere yazıldığı, Kurum Sağlık Kurulunun 05.12.2017 tarih 2709 sayılı karar ile davacıdaki rahatsızlığın meslek hastalığı olmadığı yönünde değerlendirme yapıldığının bildirildiği; bunun üzerine dosyanın Yüksek Sağlık Kuruluna gönderildiği, Yüksek Sağlık Kurulunun 08.03.2021 tarih ve 2021/3979 sayılı kararı ile davacıdaki polinöropati hastalığının meslek hastalığı olduğuna ve meslekte kazanma gücü kayıp oranının % 0 olarak olduğuna ve kontrol kaydının bulunmadığına karar verildiği; itiraz üzerine dosyanın Adli Tıp 3. İhtisas Kuruluna gönderildiği, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun 11.09.2023 tarih 22069 kararı ile davacının toksik madde maruziyetine bağlı nöropati tablosunun Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kayıp Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında mesleki olduğunun ve başlangıç tarihinin 04.07.2011 olup meslekte kazanma gücü kayıp oranının oranının %0 olarak belirlendiği, her ne kadar Kurum Sağlık Kurulunca davacının rahatsızlığının meslek hastalığı olmadığına yönelik değerlendirme mevcut ise de gerek YSK gerekse Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunca davacıdaki hastalığın meslek hastalığı niteliğinde olduğu ve meslekte kazanma gücü kayıp oranının %0 olarak belirlendiği görülmekle davanın kabulünün gerektiği” belirtilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalılar vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili özetle, davacı tarafından Kuruma yapılan müracaat sonucunda Kurum Sağlık Kurulunca meslek hastalığı bulunmadığına kararı verildiğini, bu karar üzerine davacı tarafından Yüksek Sağlık Kurulu’na itiraz yoluna gidilmediğini, yargılama aşamasında dosyanın YSK’ya gönderildiğini, bu aşamada YSK'nın davacının hastalığının meslek hastalığı olduğuna karar verdiğini, dolayısıyla, kanunun açık hükmüne rağmen, dava açılmadan önce YSK’ya başvuru yapılmadığını, şayet dava açılmadan önce YSK’ya başvurulmuş olsa idi, davacının talebine ulaşacağını ve dava açılmasına gerek kalmayacağını, bu durumda müvekkili Kurum, nizaya sebep olmadığından ve davacı itiraz sürecini tamamlamadan huzurdaki davayı açtığından Kurum aleyhine vekalet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmesinin hatalı ve hakkaniyetten uzak olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalı şirket vekili özetle, polinöropati hastalığının bir çok sebebi bulunduğunu ancak davaya konu hastalığa sebebiyet verebilecek hususların (altta yatan nedenler) değerlendirilmediğini, bunun yanında davacının müvekkil şirketteki iş akdini 12.09.2011 tarihinde sonlandırdığı ve hükme esas alınan raporların 08.03.2023 ve 11.09.2023 tarihli olduğu da göz önünde bulundurulduğunda ilgili raporlarla davacının bu hastalığının iş yerindeki çalışmasından kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair illiyet bağının şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit edilmediğini; iş güvenliği ile ilgili mevzuat gereği çalıştığı süre boyunca rutin sağlık kontrolleri yapılan davacı işçinin çalıştığı dönemde çalışma koşullarına bağlı bir rahatsızlığının da söz konusu olmadığını, bu güne kadar aynı departmanda çalışmış veya halen çalışmakta olan işçilerin hiç birinde benzer rahatsızlık ya da şikayetin söz konusu olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının hastalığının meslek hastalığı olup olmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı şirket vekili ile davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.