muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13935, Karar No: 2021/13709, Tarih: 15.12.2021

Dosya kapsamına göre;

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 19/02/2020 tarihli ve 2019/4567 esas, 2020/1146 karar sayılı ilâmında " ...kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştiği anlaşılmakla kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından... kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmemesi nedeniyle kamu davasının durmasına..." şeklinde belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 191/2. maddesi uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına şüphelinin itiraz hakkının bulunduğu, 15 günlük itiraz süresi dolmadan erteleme kararının kesinleşmeyeceği, somut olayda ise kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 17/05/2019 tarihinde tebliğ edildiği, erteleme kararına karşı şüpheli tarafından 28/09/2019 tarihinde yapılan itirazın İnegöl Sulh Ceza Hakimliğinin 15/10/2019 tarihli ve 2019/1620 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 15/10/2019 tarihinde kesinleştiği ve denetim süresinin bu tarihten itibaren başladığı, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2020 tarihli ve 2020/1201 soruşturma, 2020/559 esas, 2020/469 sayılı iddianamesine konu kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunun tarihinin 24/01/2019 olduğu, bu haliyle değerlendirildiğinde 24/01/2019 tarihinde işlendiği iddia olunan suçun, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/04/2019 tarihli ve 2018/6756 soruşturma, 2019/131 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kapsamında verilen denetim süresi içerisinde işlenmediği gözetilmeden, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2020 tarihli ve 2020/228 esas, 2020/387 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında 02/08/2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığınca 19/04/2019 tarihli ve 2018/6756 soruşturma, 2019/131 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, karara karşı yapılan itirazın, İnegöl Sulh Ceza Hakimliğinin 15/10/2019 tarihli ve 2019/1620 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek kararın bu tarihte kesinleştiği, şüphelinin erteleme süresinde tekrar uyuşturucu madde kullandığı gerekçesiyle İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2020 tarihli ve 2020/1201 soruşturma, 2020/559

esas, 2020/469 sayılı iddianamesiyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2020 tarihli ve 2020/228 esas, 2020/387 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2018/6756 sayılı soruşturma dosyasında birden fazla şüpheli bulunması ve şüpheli ...'ın denetim süresi içerisinde uyuşturucu madde bulundurduğu gerekçesiyle evrakın tefrik edilerek, diğer şüpheli yönünden soruşturmanın dosya aslı üzerinden devam olunduğu anlaşılmakla onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği dikkate alınarak,

Somut olayda, 19/04/2019 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 17/05/2019 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, erteleme kararına karşı şüpheli tarafından 27/05/2019 tarihinde yapılan itirazın İnegöl Sulh Ceza Hakimliğinin 15/10/2019 tarihli ve 2019/1620 değişik iş sayılı kararı ile reddedilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 15/10/2019 tarihinde kesinleştiği ve erteleme süresinin bu tarihten itibaren başladığı, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2020 tarihli ve 2020/1201 soruşturma, 2020/559 esas, 2020/469 sayılı iddianamesine esas olan ve ihlal kabul edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunun tarihinin 24/01/2019 olduğu, 24/01/2019 tarihli suçun, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/04/2019 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararından önce olduğu, dolayısıyla kamu davası açılmasını gerektirecek, erteleme süresi içerisinde işlenen ve ihlal niteliğinde bir eylemin bulunmadığı gözetilmeden, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi yerine mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle, kamu davasının açılmasının ertelenmesi süresi içerisinde işlenen ihlal niteliğinde bir eylemin bulunmadığı, kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından CMK’nın 223/8. maddesi gereğince kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/03/2020 tarihli ve 2020/228 esas, 2020/387 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine,

15/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5197, Karar No: 2015/6913, Tarih: 09.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/5197 E.  ,  2015/6913 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, aksine Kurum işleminin iptali ile davacının ürün bedelinden yapılan tevkifat nedeniyle 2926 sayılı Kanun kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının ve 2010/Haziran ayından itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ile bu tarihten itibaren ödenmeyen aylıklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilâmına uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) Taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Hukuk Genel Kurulu'nun 14.11.2007 tarih ve 2007/13-848 E. 2007/840 K. sayılı ilâmında belirtildiği üzere, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi ( davanın mesmu, yani dinlenebilir olabilmesi ) bazı şartların tahakkukuna bağlı olup, bunlara dava şartları denir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ); diğer bir kısmı da, olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hâkim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetmelidir.

Olumlu dava şartlarından biri de, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukukî yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğundan dolayı reddedilmelidir.

Mahkemece dava konusu somut olayda, davacının tescili bulunan 01.07.2008 sonrası dönem yönünden talebinin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 436. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. paragrafında yer alan " ve yeniden 01.07.2008-28.07.2009 tarihleri arasındaki" ibaresinin silinerek hüküm fıkrasından çıkartılmasına paragraf sonuna "01.07.2008 tarihinden sonra davacının tescili bulunduğundan bu dönem yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine" sözcüklerinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23898, Karar No: 2014/5725, Tarih: 11.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23898 E.  ,  2014/5725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 01/07/2013

Numarası : 2011/554-2013/407

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı; 02.04.2005-02.03.2009 tarihleri arasında davalı A.. Ltd.Şirketinde çalışırken diğer davalı ile birleşip şirket kuracaklarından bahisle bir çok işçiyi çıkardıklarını kendilerini daha ağır koşullarda çalıştırıp bilgileri olmadan diğer davalı Al...Şirketinde çalışıyor gösterdiklerini, özlük hakları nedeni ile çalıştıkları şirket üzerinden gösterilmesini isteyince işten çıkarıldığını, aslında hep aynı işverende çalışmış olmasına rağmen başka bir işverene geçiş yapıldığı hallerde arada hukuki işlem aranmaksızın İş Kanununun "işyeri devri"ne ilişkin hükümleri uygulanacağını belirterek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı A.. Şirketi; diğer davalı Al.. Şirketi ile aralarında hukuki ve fiili bir organik bağ bulunmadığını, ayrıca davacı işçinin haklarını çek vermek suretiyle ödediğini ve alacağı olmadığını davalı Al... Şirketi ise; diğer davalı A.. Şirketi ile aralarında hukuki ve fiili bir organik bağ bulunmadığını, davacı işçinin kendilerindeki çalışma süresinin bir tam yılı doldurmadığından kıdem tazminatı ve yıllık izin hakkının bulunmadığını, davacı işçinin iş akdini kendisinin feshetmesi nedeni ile ihbar tazminatı isteminde bulunamayacağını, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla çalışması bulunmadığından alacağının olmadığını öne sürerek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; davalı Al.. Şirketine yönelik açılan davanın reddine, diğer davalı A.. Şirketine karşı açılan davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin hangi tarihte feshedildiği, feshin hangi tarafça gerçekleştirildiği ve haklı nedene dayalı olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Mahkemece; davalı Al.. Şirketine yönelik açılan davanın reddine, diğer davalı A.. Şirketine karşı açılan davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının iş akdinin hangi tarihte feshedildiği, feshin hangi tarafça gerçekleştirildiği ve haklı nedene dayalı olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır. Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir.

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Davacı işçi davalı Antalya Şirketinde çalışırken diğer davalı Al.. Şirketine naklen devredildiklerini, bu durumu yetkililere bildirildiği için daha sonra iş akdinin sona erdiğini ileri sürerek davalı A.. Şirketinden diğer davalı Al.. Şirketine devredildiği tarih itibariyle kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağı istemiştir. Mahkemece davacının talebine konu olan 02.03.2009 tarihi itibariyle işyeri devri bulunduğu ve davacının iş sözleşmesinin sona ermediğinden kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretine hak kazanmayacağı gerekçesi ile bu istemlerinin reddine, yine davacının 02.03.2009 tarihi sonrası için talebi bulunmadığından ve bu tarihten sonra davalı Al.. Şirketinde çalıştığı anlaşıldığından davalı Al.. Şirketinin hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dava dilekçesinin içeriği ve dosya içinde bulunan belgelerden anlaşılacağı üzere davacının iş sözleşmesi 30.06.2009 tarihinde sona ermiş dava ise fesihten sonra 19.09.2011 tarihinde açılmıştır. O halde mahkemece 30.06.2009 tarihli feshin üzerinde durulmalı, eğer bu tarihte davalı feshi haksız veya davacı feshi haklı ise taleple bağlı kalınmak süretiyle 02.04.2005-02.03.2009 tarihleri arasındaki dönem çalışması için davacının kıdem tazminatına hak kazanacağı gözetilmeli, davacının ihbar tazminatı ile yıllık izin alacakları yönünden ise ihbar tazminatından ve yıllık izin alacağından son işveren sorumlu olduğundan ihbar tazminatı talebi için feshin davacı mı, davalı tarafından mı yapıldığı belirlenerek sonucuna göre, yıllık izin alacağı talebi yönünden ise söz konusu fesih tarihi gözetilerek sonuca gidilmeli devir alan şirket olan Alyans Ltd. Şirketinin sorumluluğu da gözetilmelidir. Ayrıca davalı A..Şirketi davacının alacaklarına mahsuben çek karşılığı ödemede bulunduğunu savunduğuna göre haksız feshi de dolaylı olarak kabul edip etmediği yönü üzerinde durulmalıdır. Bu anlatılan olgular ve davalı A.. Şirketinin davacı işçinin alacağı için çek karşılığı ödeme yaptığı savunması da gözetilerek bu ödemenin davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı ücretine mahsuben verilip verilmediği de araştırılmalıdır.

Mahkemece bu yönler üzerinde durulmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12590, Karar No: 2022/244, Tarih: 14.01.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/12590 E.  ,  2022/244 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

... L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...’in, ceza infaz kurumunda yasak nitelikte kesici alet bulundurma eyleminden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/3-g maddesi uyarınca 11 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 07/03/2019 tarihli ve 2019/296 sayılı kararına yönelik şikâyetin reddi ile disiplin cezasının onaylanmasına ilişkin ... İnfaz Hakimliğinin 03/04/2019 tarihli ve 2019/688 Esas, 2019/780 sayılı kararına karşı hükümlü tarafından yapılan itirazın reddine dair mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/05/2019 tarihli ve 2019/542 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/3-g maddesindeki “Her türlü ateşli silâh, mermi, patlayıcı madde, kesici, delici, yaralayıcı, bereleyici alet, yakıcı, aşındırıcı, boğucu, bayıltıcı, kör edici gaz ve ecza, her türlü zehir ve uyuşturucu ilâç ve madde, cep telefonu, telsiz ve sair elektronik haberleşme aracını kuruma sokmak, bulundurmak, kullanmak” şeklindeki düzenleme karşısında,

Her ne kadar anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 07/03/2019 tarihli kararı ile hükümlünün yasak eşya olan makası bulundurduğu gerekçesiyle 11 gün hücre hapsi verilmiş ise de;

Hücre disiplin hapsine konu somut olayda, 21/02/2019 tarihinde ... L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlünün kaldığı C-4 blok C-4 nolu koğuşta yapılan aramada 1 adet makasın ele geçtiği, hükümlünün alınan yazılı savunma ve itirazında özetle makasın ortak kullanımda olduğunu, makasa hiçbir aparat takmadığını, kantin tarafından satıldığı gibi durduğunu beyan ettiği, dosya arasında bulunan anılan Ceza İnfaz Kurumunun 25/03/2019 tarihli İnfaz Hakimliğine hitaben yazılmış cevap yazısında en son 2016 yılı içerisinde makas satışının yapıldığının belirtildiği, aynı Ceza İnfaz Kurumunun 03/07/2019 tarihli “Tığ, şiş ve her türlü amacı dışında kullanılan malzeme ile ilgili yapılacak işlemler” konulu yazının hükümlüye 09/07/2019 tarihinde tebliğ edildiği, bu yazı içeriğinden hükümlülerin kişisel bakım ve temizlik veya el işi faaliyetleri için kullanılan tel, tığ gibi aletlerin amacı dışında kullanılmamak şartıyla kantinden satışının devam ettiğinin anlaşıldığı, hükümlüden ele geçen makasın da el işi faaliyetlerinde ve kişisel bakımda kullanılan aletler nevinden olduğu, hükümlünün en son 2016 yılı içerisinden satışı yapılan makası bu tarihten sonra aldığına ve amacı dışında kullandığına (aparat takma, ucunu açma gibi) dair delil bulunmadığı, kaldı ki Ceza İnfaz Kurumunun 03/07/2019 tarihli yazısının ve bu yazının tebliğ tarihinin olay tarihinden sonra olduğu gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,