muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9193, Karar No: 2013/18521, Tarih: 14.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/9193 E.  ,  2013/18521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu belediye, banka hesaplarındaki haczin kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece istemin kabulü üzerine alacaklının temyizi üzerine karar Dairemizce 05.11.2009 tarihinde hesaplardaki paraların kaynağının araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak alınan bilirkişi raporları doğrultusunda istemin kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Somut olayda, mahkemece alınan bilirkişi raporlarından da anlaşılacağı üzere,  haciz konulan borçlu belediyenin banka hesaplarında vergi, resim ve harç gelirleri olduğu gibi haczi kabil paraların da bulunduğu görülmektedir. Haczedilen hesap bu hali ile havuz hesabı niteliğindedir. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi, yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisi kaldırmıştır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma sebebine göre borçlunun temyiz itirazlarının incelenemesine yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/710, Karar No: 2013/4727, Tarih: 01.07.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/710 E.  ,  2013/4727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 39/1-2-b, 62/1 maddeleri gereğince 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 01/07/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/448, Karar No: 2012/1738, Tarih: 13.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/448 E.  ,  2012/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar murislerinden intikal eden ve uzun yıllardır zilyetliklerinde bulunan taşınmazlarının yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alındığınız, taşınmazın ormanla ilgisinin bulunmadığını orman sınırlandırmasının iptali ile orman sınırları dışına çıkarılması talebi ile dava açmışlardır. Mahkemece (A= 8323 m2), (B2=2177 m2), (B3= 2311 m2), (B4= 6121 m2) ve (C1=22754 m2) yüzölçümündeki taşınmazların orman sınırları dışında kaldığı anlaşıldığından bu taşınmazlar hakkında hüküm kurulmasına yer olmadığına, (B1=14740 m2) ve (C2=17234 m2) yüzölçümündeki taşınmazlara ilişkin davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi tarafından (A), (B2), (B3), (B4) ve (C1) ile gösterilen kısımların orman sınırları içinde olduğu bu kısımlara yönelik davanın da red edilmesi gerektiği iddiası ile temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 30 günlük yasal süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz davası niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede orman kadastrosu 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmü gereğince yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve (A), (B2), (B3), (B4) ve (C) ile gösterilen kısımların yörede 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları dışında bırakıldığı ve bu kısımların dava konusu olmadığı anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 13/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15893, Karar No: 2014/20862, Tarih: 24.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15893 E.  ,  2014/20862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 7 - 2011/308421

Mahkemesi : Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 14/06/2011

Numarası : 2010/850-2011/407

Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 14/05/2013 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bu sebeple BOZULMASINA, 24/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13124, Karar No: 2010/9470, Tarih: 16.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/13124 E.  ,  2010/9470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 23.12.2008 gün ve 2008/6-258-240 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükümlü hakkında yapılan yargılama neticesinde kurulan hükmün sonuna “sanığın yokluğunda, Cumhuriyet Savcısı’nın huzuru ile isteme uygun 7 gün içerisinde temyiz yasa yolu açık olmak üzere verilen karar açıkça okunda usulen anlatıldı.” dendiği, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK’nun 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, ancak ... 1 Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2008 tarih ve 2007/208-2008/536 sayılı kararında, başvuru yöntemi ve süresinin ne şekilde başlayacağının usulüne uygun ve kuşku oluşturmayacak şekilde açıklanmadığı, sanığın iradesinin yanıltıldığı, ayrıca gerekçeli kararın bu açıklamaları içerir biçimde tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında ; sanığın 17.12.2008 günlü temyiz isteminin süresinde olduğu kabulü ile esas hakkında görüş içeren ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 16.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13972, Karar No: 2025/378, Tarih: 13.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13972 E.  ,  2025/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1467 E., 2024/1454 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/51 E., 2024/161 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Somut dosyada, davacı sürekli iş göremezlik oranının tespitini talep etmiştir. Davacı maddi ve manevi tazminat talebiyle İnegöl İş Mahkemesinin 2018/108 sayılı esasında dava açtığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

İnegöl İş Mahkemesinin 2018/108 Esas sayılı dosyasının dosya içerisine alınması gerekmektedir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18753, Karar No: 2021/12308, Tarih: 28.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/18753 E.  ,  2021/12308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü ... Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na yazmış olduğu 19/07/2016 tarihli verdiği dilekçe ile Yargıtay 13. Ceza Dairesi’nin 01/07/2015 tarih, 2014/17307 esas ve 2015/12280 karar sayılı ilamına yönelik karar düzeltme talebinde bulunmuş ise de;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığı’na hitaben yazmış 01/06/2021 tarihli yazıda hükümlünün dile getirdiği hususların inceleme dışı bırakılmadığı, bu itibarla 5231 sayılı CMK’nın 308. maddesi uyarınca itirazı gerektirir maddi ve hukuki bir sebep bulunmadığı, durumun dilekçe sahibine bildirilmesinin istendiği, iş bu yazının zuhulen Dairemize gönderildiği ve esas numarası alındığı anlaşılmakla, kaydın kapatılmasına yönelik olarak KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 28.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12521, Karar No: 2021/10604, Tarih: 14.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/12521 E.  ,  2021/10604 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte

bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Duruşma istemi içermeyen temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında; suç adının "silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" şeklinde yazılması, karar tarihinin yazılmaması ve bozma kararı üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında yeniden yargılama yapılması karşısında kararı kaldırılan İlk Derece Mahkemesi bilgilerine yer verilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hatalar olarak değerlendirilmiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılama sonunda sanığa yüklenen suç açısından sanığın mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle

beraate ilişkin usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5535, Karar No: 2018/4040, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5535 E.  ,  2018/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Suç tarihinin karar başlığında gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3743, Karar No: 2014/3837, Tarih: 19.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/3743 E.  ,  2014/3837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2011/362473

MAHKEMESİ : Bursa 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2011

NUMARASI : 2010/1052 (E) ve 2011/117 (K)

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma ve mala zarar verme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın, kayınvalidesine ait üç katlı evin zemin katı duvarına benzin döküp ateşe vermek suretiyle çıkardığı yangın sonucunda, bina ile birlikte evin birinci katında kiracı olarak ikamet eden şikayetçiye ait bir kısım eşyanın da yandığı, mala zarar verme suçu bakımından sanığın kayınvalidesine yönelik eylemi nedeniyle TCK.nun 167. maddesi uyarınca ceza verilemeyeceği cihetle, Ş..'a ait bir kısım eşyanın yakılması eyleminin olayda TCK.nun 167. maddesi uyarınca kayınvalideye ait evin yanması nede- niyle ceza tayin olunamayacağı ve kiracının oturduğu dairedeki bir kısım eşyaların yan- masının ise sanığın eyleminin muhakkak sonucu olması nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 151/1, 152/2-a madde ve fıkralarında düzenlenen yakarak mala zarar verme suçunun oluş- tuğu, suçun işleniş şekline göre alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerektiği gözetil- meden mala zarar verme suçu ile birlikte ayrıca TCK.nun 170/1-a madde ve fıkrası ile de cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Adli emanetin 2009/2311 sırasına kayıtlı eşya hakkında bir karar ve- rilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11262, Karar No: 2019/5685, Tarih: 03.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/11262 E.  ,  2019/5685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı kulüp ile aralarında yaptıkları 18.07.2013 başlangıç, 31.05.2015 bitiş tarihli Profesyonel Futbolcu Transfer Sözleşmesi kapsamında hak kazanılan 34.715,00 TL'nin tahsiline yönelik başlatılan takibe, davalı kulübün itiraz ettiğini ileri sürerek; itirazın iptali ile takibin devamına, ayrıca asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı kulüp vekili, yapılan ödemeler ile verilen para cezasının mahsubu gerektiğini savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dosyaya kazandırılan bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davanın kısmen kabulüne, takibe yapılan itirazın 31.818,42 TL'si yönünden iptali ile bu miktar üzerinden devamına, icra inkar tazminatı talebinin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İİK’nın 67. maddesinin 2.fıkrası hükmünce, icra - inkar tazminatına hükmedilebilmesi için borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacaklının alacağını mahkemede dava ederek haklı çıkması gerekir. Burada borçlunun kötüniyetli itiraz etmiş bulunması yasal koşullardan değildir. İnkar tazminatı, aleyhinde yapılan icra kovuşturmasını itiraz ile durduran ve işin itirazla çabuk bitirilmesine engel olan borçluya karşı konulmuş bir yaptırımdır. Bunlardan ayrı, alacağın likit ve belli olması gerekir. Daha geniş bir açıklama ile borçlu tarafından alacağın gerçek miktarı belli, sabit ve belirlenmek için bütün unsurlar bilinmesi mümkün nitelikle olması yeterlidir. Borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda ise, alacağın likit ve muayyen olduğunun kabulü zorunludur. Öte yandan, alacağın muhakkak bir belgeye bağlı olması da şart değildir. Açıklanan yasal kuralların ışığında kabul edilen alacak değerlendirildiğinde, borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek konumda bulunması nedeniyle alacağın likit ve muayyen nitelikte olduğunun kabulü gerekir. Hal böyle olunca, davacı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/son maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün gerekçesinden "davacı tarafın alacağın yargılama aşamasında belirlendiğinden (mahkeme öncesinde alacağın belirlenebilir olmadığı anlaşıldığından) davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine karar vermek gerekmiş," ibaresi ile hüküm bölümünün 3.fıkrasında yer alan "Alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı talebinin REDDİNE," ibaresinin çıkartılarak, yerine 3.fıkra olarak "Asıl alacağın %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine" cümlesi yazılarak hükmün DÜZELTEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.