muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7064, Karar No: 2019/242, Tarih: 10.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7064 E.  ,  2019/242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için tebligat yapılmış olsa bile suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince; vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın sanığa 05.04.2010 tarihinde iş yeri adresinde yapıldığı, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesinin istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrilmesi; sanığın tebligat tarihinde tüm defter ve belgeleri ibraz ettiğini savunması; dosya içerisinde bulunan 04.08.2011 tarihli basit raporda 2005 yılına ait defter ve belgeleri sanığın ibraz ettiğinin belirtilmesi; 31.12.2011 tarihli vergi suçu raporunda ise, 2005 yılına ait defter ve belgelerde eksiklik olduğuna değinilmesine rağmen hangi defter ve belgelerin eksik ibraz edildiğine dair bir tespitin bulunmaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından; eksik belgelerin neler olduğu açıklığa kavuşturularak, varlığı noter onayı veya sair surette sabit kabul edilen defter ve belgeler olup olmadıklarının araştırılması, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinin tebligat tarihinde faal olması nedeniyle iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit olup olmadığının vergi dairesinden sorulması, varsa belgesinin istenmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre ise;5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10.01.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23557, Karar No: 2011/19920, Tarih: 29.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/23557 E.  ,  2011/19920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların REDDİNE, Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/06/2006 tarih ve 2006/9-155 esas 2006/158 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; mağdurun özgür iradesine dayalı olduğu saptanan duruşmadaki sözlerinin, sanıktan şikayetçi olmadığı yönünde olduğu, 5271 sayılı CYY’nın 243. maddesine göre, katılanın şikayetten vazgeçmesinin davaya katılmayı hükümsüz kıldığı, yerleşik yargısal kararlarda da, kovuşturma aşamasında şikayetten vazgeçen kimsenin davaya katılma hakkının bulunmadığı yolunda olduğu, bu durumda, özgür iradesiyle sanık hakkında şikayetçi olmadığını kovuşturma aşamasında açıklayan reşit mağdurun davaya katılmasına ve vekili lehine vekalet ücreti takdirine yasal olanak bulunmadığı halde mağdurun davaya katılmasına ve vekalet ücretine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’nın 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının bu konu ile ilgili 11. bendinin hükümden çıkartılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27465, Karar No: 2013/397, Tarih: 10.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/27465 E.  ,  2013/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bilirkişi ek raporunda belirtildiği üzere, sanığın İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılamasının 2003 takvim yılı hesaplarına ilişkin olduğu gözetilmeden davanın mükerrer olduğundan bahisle red kararı verilmesi ve 2005 takvim yılı için düzenlenmiş vergi suçu raporunun olmadığı, yargılama koşulu olan mütalaanın da 2004 takvim yılına ilişkin olarak verildiği gözetildiğinde suç tarihinin belgelerin kullanıldığı vergi türüne(Kurumlar vergisi ve KDV) göre 2005 tarihine sarkmasının bu takvim yılı için de hüküm kurulmasını gerektirmeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36317, Karar No: 2016/538, Tarih: 18.01.2016

**13. Ceza Dairesi         2014/36317 E.  ,  2016/538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin müdürü olduğu okula yüzünü bez parçası ile gizleyerek girerek hırsızlığa teşebbüs etmesi şeklinde gerçekleşen eylemin TCK'nın 142/2-f. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı kanunun 142/1-a maddesi ile hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Hırsızlık eyleminin saat 20.30 sıralarında işlendiği, olay tarihinde ise güneşin saat 20.16'da battığı ve 21.16'dan itibaren gece saatinin başlaması nedeniyle eylemin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesiyle hüküm kurularak suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21794, Karar No: 2013/8346, Tarih: 19.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/21794 E.  ,  2013/8346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin iş güvenliğini tehlikeye sokması sebebi ile haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin kendi isteği ile veya işini savsaması sonucu işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi sebebiyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25 II- ( ı ) bendinde, işçinin isteği ile ya da işini ihmal etmesi sonucu işyerindeki işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi hali işverenin haklı fesih sebepleri arasında gösterilmiştir.

İş güvenliği hükümleri, işçi sağlığı ve güvenliğini korumaya yönelik titizlikle uyulması gereken kurallardır. Bu konuda işverenin alması gereken tedbirlerin yanında işçinin de yükümlülükleri vardır. İşçinin kasıtlı bir davranışı ya da görevini savsaması sonucu işin güvenliği yönünden bir tehlike belirirse, işverenin derhal haklı sebeple fesih hakkı ortaya çıkar.

İşçinin bu konuda uyarılması veya hatırlatmada bulunulmasına gerek olmadığı gibi, bu konuda belli bir zararın ortaya çıkmış olması da gerekmez. Aynı bentte ayrıca düzenlenmiş olan işçinin otuz günlük ücretin tutarı ile karşılanamayacak bir zarar vermesi, işin güvenliğini tehlikeye düşürmekten bağımsız bir fesih sebebidir.

Güvenlik hizmeti veren bekçinin uyuması veya görev yerini terk etmesi, yanıcı ve patlayıcı maddelerin bulunduğu yerde yasaklanmış olmasına rağmen sigara içilmesi, basınçla ve yüksek ısıyla çalışabilir bir cihazın kontrolü ile görevlendirilen bir işçinin görevini savsaması gibi örnekler, işin güvenliğini tehlikeye düşüren davranışlara örnek olarak verilebilir.

Güvenlik hizmeti veren bekçinin uyuması veya görev yerini terk etmesi, yanıcı ve patlayıcı maddelerin bulunduğu yerde yasaklanmış olmasına rağmen sigara içilmesi, basınçla ve yüksek ısıyla çalışabilir bir cihazın kontrolü ile görevlendirilen bir işçinin görevini savsaması gibi örnekler, işin güvenliğini tehlikeye düşüren davranışlara örnek olarak verilebilir.

Somut olayda; davalı işyerinde reaktör operatörü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, 20.05.2010 tarihinde, görev yerini haber vermeden terk ettiği, çalıştığı bölümün kimyasalların reaksiyona girdiği bölüm olup bu sebeple bir patlama meydana gelebileceği, bu şekilde iş güvenliğinin tehlikeye düşürdüğü gerekçesi ile feshedildiği anlaşılmaktadır. Tanık anlatımlarından davacının çalıştığı bölümde dört reaktör bulunduğu, her reaktörün başında da bir kişi olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Tanıklar ayrıca reaktör bölümünde bir kişinin bulunmasının yeterli olduğunu belirtmişlerdir. Davacının kısa süreli olarak reaktörü terk ettiği ve elini yüzünü yıkamak için reaktörün başından ayrıldığı dosya kapsamı ile sabittir. Bu durumda mahkemece; uzman bilirkişiler aracılığı ile işyerinde keşif yapılmalı ve davacının kısa süreli olarak görev yerini terk etmesinin iş güvenliğini tehlikeye düşürüp düşürmediği belirlenmeli, sonucuna göre karar verilmedilir. Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3636, Karar No: 2023/2752, Tarih: 03.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/3636 E.  ,  2023/2752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/212 E., 2021/392 K.

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.05.2014 tarihli ve 2013/22 Esas, 2014/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan mahkûmiyet kararı verildiği,

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli ve 2017/99 Esas, 2021/3679 Karar sayılı ilamı ile kararın basit yargılama usulü yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulduğu,

3. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.2021 tarihli ve 2021/212 Esas, 2021/392 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü uygulanmaksızın sanık hakkında cinsel taciz suçundan mahkumiyet kararı verildiği,

4. Dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 02.03.2022 tarihli ve 9-2022/4373 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olduğu,

anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz İstemi

Katılanın mahkemeyi yanılttığına ve hakkında mahkumiyet hükmü kurulduğuna, atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Yargılamanın gelmiş olduğu aşama gerekçesiyle basit yargılama usulünün uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu, katılanın soruşturma aşamasında sanık hakkında iddia ettiği bazı hususlardan mahkemede hiç bahsetmediği, tanık ...’ın soruşturma aşamasındaki ifadelerinin bazılarının abartılı olduğu ve katılan tarafın yönlendirmesiyle o şekilde beyanda bulunduğu yönündeki çelişkili ifadeleri, aynı şekilde ...’ın da ifadelerinin çelişkiler içerdiği, sanığın katılana karşı atılı işlediğine dair Mahkemenin yalan tanıklık suçundan suç duyurusunda bulunduğu, tanık beyanları dışında herhangi bir delil olmadığı ve sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün bozulması istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinden birkaç gün öncesinden beri katılanın çalıştığı işyerine giderek şarküteri bölümünde çalışan katılan ile irtibat sağlamaya çalışarak tavuk parça fiyatlarını soruyor şekilde imalı olarak "Göğsün ne kadar" diye sorduğu, 10.11.2012 tarihinde akşam üzeri katılanın çalıştığı markete geldiği, aracını marketin oraya park ederek bir süre katılana baktığı, ardından üzerinde "Adım ... çok hoşlandım senden lütfen ara" şeklinde not ile numarasının yazılı olduğu kağıdı katılanın önüne attığı anlaşılmış olup, olayın bu şekilde gerçekleştiği kabul edilmiştir.

Olay öncesinde katılanla herhangi bir tanışma, görüşme veya iletişimi bulunmayan sanığın eyleminin salt iletişime geçme olarak değerlendirilemeyeceği, sanığın medeni halini bilmediği ve tanımadığı katılana yönelik davranışlarının cinsel taciz olarak değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiştir. Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir. Basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verildiği takdirde mahkeme iddianameyi sanık, mağdur ve şikayetçiye tebliğ ederek beyan ve savunmalarını on beş gün içinde yazılı olarak bildirmelerini ister.

Yapılan tebligatta duruşma yapılmaksızın hüküm verilebileceği hususu da belirtilir.

Basit yargılama usulünde, beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinde sayılan kararlardan birine hükmedilebilir.

5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre basit yargılama usulünün uygulanması sonucunda sanık hakkında mahkumiyet kararının verilmesi halinde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.

Suç tarihine göre sanığın işlediği cinsel taciz suçunun üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve Mahkemece bozma öncesi gerçekleştirilen yargılama sonucunda verilen ilk mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli ve 2017/99 Esas, 2021/3679 Karar sayılı ilamı ile kararın basit yargılama usulü yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun basit yargılama usulü hükümleri açısından yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğundan bahisle bozulması üzerine söz konusu ilama uyan mahkemece esasen ceza miktarı itibarıyla sanığın lehine olan basit yargılama usulünün tatbiki suretiyle hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması ile sanığın işlediği cinsel taciz suçunun da üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve yukarıda bahsedilen anılan karara istinaden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

Bozma sebebine uygun olarak Tebliğname'de onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.2021 tarihli ve 2021/212 Esas, 2021/392 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2022/4666, Karar No: 2023/3913, Tarih: 04.07.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/4666 E.  ,  2023/3913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince iptal-tescil isteğine ilişkin asıl davanın kabulü, alacak isteğine ilişkin karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacı ... vekili; ... Belediye Meclisinin 06.07.2009 tarih ve 53 sayılı kararına istinaden Belediye Encümence yapılan ihale ile 13.12.2012 tarih ve 1778 sayılı kararla 943 ada 3 parsel sayılı taşınmazın, 1797 sayılı kararla 889 ada 4 parsel sayılı taşınmazın davalı ...’a devredildiğini, ne var ki satışların dayanağını teşkil eden meclis kararının ... 5. İdare Mahkemesi’nin 2009/1410 esas 2010/942 sayılı kararı ile iptal edildiğini ve kararın Danıştay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, davalı ... adına yapılan tescillerin yolsuz hale geldiğini ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Asıl davada davalı-Karşı davacı ...; dava konusu taşınmazları Belediye Encümenince yapılan ihale ile satın aldığını,ihale bedelini peşin ödediğini, satış işlemlerinin dayanağı olan Belediye Meclis Kararının iptaline ilişkin dava olup olmadığını bilebilecek durumda olmayıp iyi niyetli olduğunu, satışların dayanağını teşkil eden meclis kararının 31.05.2010 tarihli mahkeme kararı ile iptal edilmiş olmasına rağmen satışları gerçekleştirdiğini, satış işleminden yaklaşık 4 yıl sonra meclis kararının iptal edildiğini ve tescilin yolsuz hale geldiğini öğrendiğini,davacının dava açmadan önce ihtarname ile durumu bildirip taşınmazların iadesini talep etmesi halinde taşınmazları iade edebileceğini ve eldeki davanın açılmasına gerek kalmayacağını, davanın açılmasına sebep olmadığını, bu nedenle yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini savunmuş, karşı davasında; taşınmazların satışına dayanak meclis kararının iptali ilişkin idari yargıda dava olduğunu bilmeden iyi niyetle dava konusu taşınmazları ihale yoluyla satın aldığını, davacının ise meclis kararının İdare Mahkemesi kararı ile 31.05.2010 tarihinde iptal edilmiş olmasına rağmen satışları gerçekleştirdiğini, davacının kusurlu hareket ettiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla taşınmazların bedeli olarak şimdilik 881.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesini istemiş, ıslah ile talebini 2.034.486,50 TL ‘ye yükseltmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.12.2019 tarihli, 2016/309 Esas, 2019/366 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazların davalı ...’a satışına dayanak Belediye Meclis Kararının İdare Mahkemesi kararı ile iptal edildiği ve kararın kesinleştiği, tescilin yolsuz hale geldiği gerekçesiyle iptal-tescil isteğine ilişkin asıl davanın kabulüne, karşı dava yönünden ise davanın kısmen kabulü ile davalı tarafça her iki taşınmazın ihale bedelleri toplamı olarak ödenen 898.620,00 TL'nin denkleştirici adalet ilkesine göre dava tarihi itibariyle belirlenen değeri olan 1.351.966,02 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Asıl davada davacı-karşı davada davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazların davalıya satışına dayanak meclis kararının mahkeme kararı ile iptal edildiğini, kararın Danıştay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, taşınmazların davalıya ihale edildiği 27.12.2012 tarihinde iptale ilişkin mahkeme kararının henüz kesinleşmediğini, konunun 2010 yılında ulusal basına yansıdığını, davalı-karşı davacının tazminat isteminde haklı olmadığını, davalı tarafından ödenen bedelin, sebepsiz zenginleşme kuralları gereğince iade edileceğinin belirtilmesine rağmen, denkleştirici adalet ilkesi uyarınca hesaplama yapılması yönünde karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davalı-karşı davacı adına oluşan tescilin geçersiz hale geldiği için, taşınmazın rayiç değerinin istenmesinin mümkün olmadığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

2. Asıl davada davalı-Karşı davada davacı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının iyi niyetli olduğunu, meclis kararının iptal edildiğini bilmediğini,davacının ise, mahkeme kararına rağmen ihale yaptığını, karşı dava yönünden taşınmazların dava tarihindeki değerlerinin davacıya ödenmesi gerekirken, kısmi kabule karar verilmesinin doğru olmadığını, davalının dava açılmasına sebebiyet vermediğini, bu nedenle asıl dava yönünden yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

F. Gerekçe ve Sonuç