muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2394, Karar No: 2022/137, Tarih: 13.01.2022

2. Sanık ... yönünden;

Ayrıntıları, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2008 tarih, 9-148/169 sayılı ve Şehrivan Çoban başvurusu üzerine verilen AYM’nin 6.2.2020 tarih, 2017/22672 sayılı kararları ile Dairenin 26.5.2016 tarih, E.2016/1697, K.2016/3295 sayılı kararında açıklandığı üzere;

Türk Ceza Muhakemesi Hukukunun benimsediği sisteme göre, kanunun ayrık tuttuğu hâller saklı kalmak üzere hazır bulunmayan sanık hakkında duruşma yapılmaz (5271 sayılı Kanun madde 193/1). Duruşmada hazır bulunmak isteyen sanığın, hazır bulundurulması sadece ödev değil aynı zamanda bir haktır.

Sanığın duruşmada hazır bulunması hem savunma hakkının etkin bir şekilde kullanılmasını sağlamakta hem de silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkelerine işlerlik kazandırmaktadır. Ceza adaletinin hakkaniyete uygun şekilde gerçekleşebilmesi için sanığın mahkemenin huzuruna çıkarılması büyük önem arz etmektedir. Anılan hak, sadece duruşmada hazır bulunmayı değil duruşma sürecini takip etmeyi, iddiaları ve tanık ifadelerini dinlemeyi, iddia / savunmaları destekleyecek argümanları ileri sürmeyi de içerir. Dolayısıyla duruşmada hazır bulunma hakkı, sanığın yargılamaya etkili katılım hakkıyla da doğrudan ilişkilidir. Suç isnadı altındaki bir kimse duruşmada hazır bulunarak yargılamaya etkin olarak katılmakta, hakkında kurulacak hükmün inşasına ortak olmakta ve yargılamaya yön verme imkânına kavuşmaktadır. Hâkimler de bu hak vesilesiyle sanığın tutum ve davranışları ile kişisel özelliklerini gözlemleme imkânı elde etmektedir.

Bununla birlikte video konferans uygulaması, diğer hususların yanında tutuklu veya hükümlülerin ceza infaz kurumundan duruşma salonuna transferleri nedeniyle oluşan gecikmelerin azaltılması ve yargılamaların hızlandırılması amacını taşımaktadır (Marcello Viola/İtalya, B. No: 45106/04, 5.1.2007, § 70). Bu nitelikteki imkânlara başvurmak bizzat duruşmada hazır bulunma hakkının amaçlarıyla çelişmemektedir. Fakat tutuklunun veya hükümlünün yargılama sürecini takip edebilmesi, duruşmada dinlenen insanları görebilmesi ve sarf edilen ifadelerden haberdar olabilmesi, ayrıca kendisinin de mahkeme, tanıklar ve diğer ilgililer tarafından görülmesinin ve dinlenilmesinin teknik engeller bulunmaksızın garanti edilmesi gerekir (Sakhnovskiy/Rusya [BD], B. No: 21272/03, 2.10.2010, § 98; Marcello Viola, §§ 72-74).

Duruşmada hazır bulunma hakkı, özellikle hükme tesir edebilecek nitelikteki değerlendirmelerin veya başka esaslı işlemlerin yapıldığı celselerde sanığın duruşmada hazır bulunmasını kural olarak gerekli kılar. İlk ve son savunmanın yapıldığı, esasa ilişkin delillerin toplandığı oturumlara sanığın SEGBİS yolu ile katılması, açık kabulüne dayalı olmalıdır. Dolayısıyla duruşmada hazır bulunma hakkı ancak olayın koşullarının zorunlu kıldığı durumlarda sınırlanabilecektir. Bu bakımdan duruşmada hazır bulunma hakkını sınırlayan herhangi bir tedbirin öncelikle zorunlu / gerekli olduğunun gösterilmesi gerekir. Bu çerçevede sanığın duruşmada hazır bulunmamasını zorunlu kılan bir olgunun varlığı derece mahkemelerince genel, soyut ve klişe cümlelerle değil somut ve olaya uygun bir gerekçeyle ortaya konulmalıdır.

Duruşmada hazır bulunma hakkını sınırlayan video konferans yöntemi ile duruşmalara katılımın zorunlu / gerekli olduğunun ortaya konulması halinde ise sanığın duruşmada hazır bulunmamasının yargılamanın adilliğine bir bütün hâlinde zarar verip vermediği ölçülülük ilkesinin diğer bir unsuru olan orantılılık açısından göz önüne alınmalıdır. Bu kapsamda duruşmada bizzat hazır bulundurulmayan tarafın diğer tarafça ileri sürülen görüşler ve kanıtlar hakkında bilgi sahibi olup olamadığı veya bunlara yorum yapıp yapamadığı, dezavantajlı duruma düşürülmeksizin davaya etkili katılımının sağlanmasında makul bir fırsata sahip olup olmadığı, yokluğunda gerçekleştirilen işlemin sanığın duruşmada fiziken hazır bulunmasını gerektiren bir işlem olup olmadığına göre bir değerlendirme yapılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yargılama sırasında Silivri 4 No’lu L tipi kapalı ceza infaz kurumunda tutuklu olarak bulunan, temyiz dilekçesinde “SEGBİS ile kendini ifade edemediği” belirtilen sanığın, hükümden önce 25.08.2017 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı KHK’nın 147. maddesiyle değiştirilen ve 08.03.2018 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7078 sayılı Kanunun 142. maddesi ile de kanunlaştırılan CMK’nın 196/4. maddesinde öngörülen zorunluluk halinin ne olduğu belirtilmeden yargılamanın hiçbir aşamasında mahkeme salonunda hazır bulundurulmaksızın SEGBİS yöntemiyle savunması alınıp son sözü sorulmak suretiyle yargılamanın tamamlanıp CMK’nın 289/1-h maddesi kapsamında aynı Kanunun 196/4. maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

3. Sanık ... (...) yönünden;

3. Sanık ... (...) yönünden;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağı"nın kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, buna ilişkin delilin atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, savunmanın denetlenmesi ve özellikle örgütsel faaliyetlerinin ne zamana kadar devam ettiğinin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde tespiti için ilgili birimlerden ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporu yeniden istenip, temin edilememesi halinde CGNAT kayıtları ile HTS kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankası üzerinden sanıkla ilgili bilgi yahut ifade bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa onaylı suretlerinin getirtilmesi, tespiti halinde gerekirse beyan sahiplerinin tanık sıfatıyla usulüne uygun olarak dinlenildikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken ByLock kullanıcısı olduğuna dair yetersiz ByLock sorgu tutanaklarına dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sanık ... hakkında sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, verilen ceza miktarı, bozma sebebi ile mevcut delil durumu dikkate alınarak sanıklar ... ve ...’in tahliye taleplerinin REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4073, Karar No: 2018/3933, Tarih: 09.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/4073 E.  ,  2018/3933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/10/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, maliki olduğu dava dışı ... Yapı Kooperatifi tarafından inşa edilen ve davalının proje müellefi olduğu binada, Van ilinde meydana gelen deprem sonucu hasar meydana geldiğini ve hasarın giderilmesi için tadilat yapmak zorunda kaldığını belirterek, maddi zararının giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, sorumluluğu bulunmadığını belirterek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu benimsenerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... ilinde 23/10/2011 tarihinde 7,2 şiddetinde ve 09/11/2011 tarihinde 5,6 şiddetinde iki ayrı deprem meydana gelmiştir. Şu durumda, bina ve eşya zararlarında, depremin şiddeti nedeniyle belirli bir oranda hasar meydana gelmesinin kaçınılmaz olduğu değerlendirilerek, belirlenen tazminattan olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 43. maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 51.) gereğince uygun tutarda indirim yapılması gerekirken bu hususun gözetilmemiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2954, Karar No: 2013/13916, Tarih: 25.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/2954 E.  ,  2013/13916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.04.2010 gün ve 2010/61 Esas, 2010/97 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.11.2009 tarihli kararına göre mağdurenin doğum tarihinin 26.10.1993 olarak değiştirilmiş olduğu, dosyadaki doğum tutanağına göre 14.12.2008 tarihinde bir kız çocuğu dünyaya getirildiğinin belirtildiği, buna göre olay tarihindeki yaşının 14 yaş 5 aylık olduğu, 15 yaşını ikmaline kısa bir zaman kaldığı, anne ve babasının Cumhuriyet Savcılığında alınan beyanlarında, kızlarını okula yazılması için nüfusa kayıt ettirdiklerini, yaşını da 2 yaş küçük yazdırdıklarını ve gerçek doğum tarihinin 1992 yılı sonlarına doğru olduğunu belirttikleri, sanığın anne ve babasının Cumhuriyet Savcılığınca alınan beyanlarında ise mağdure ...'in kendilerine yaşının olduğundan küçük yazıldığını söylediğini ifade ettikleri, mağdurenin de asliye hukuk mahkemesindeki beyanında ilk okul 1. sınıfa giderken akranlarının 3. sınıfa gittiğini beyan ettiği, sanık ...'un ise, 15.12.2009 tarihli savcılık beyanında "ben mağdurenin yaşının küçük olduğunu bilmiyordum. Mağdure yaşından büyük gösteriyordu." şeklinde beyanda bulunduğu, ayrıca ... Devlet Hastanesinden alınan 28.01.2009 tarihli rapora göre de, mağdurenin 19 yaş sonu ile uyumlu olduğunun belirtilmesi karşısında, Adli Tıp raporlarında hormonal durum, beslenme veya sportif aktivite gibi nedenlerle kemik yaşının kayıt yaşından farklı olabileceğini bildirilmesi de gözetilerek, suçtaki kast unsurunun oluşumuna etkisi bakımından mağdurenin görünüm olarak tespiti, ifade ve savunmalarda geçen beyanların araştırılıp irdelenmesi, ihtiyaç olması halinde kayıtlı yaşından daha büyük gösterip göstermediği hususunda içinde radyoloji uzmanının da bulunduğu tam teşekküllü bir hastaneden sağlık kurulu raporunun aldırılması, duraksama halinde Adli Tıp Kurumu Başkanlığından görüş sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22083, Karar No: 2012/28841, Tarih: 27.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/22083 E.  ,  2012/28841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar geçersizdir. Şöyle ki;

1- Değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas m2 değeri 327,00-TL, emsal taşınmazın ise 316-TL olduğu halde taşınmazın emsalden 3,8 kat değersiz kabul edilmesi suretiyle değer biçen rapor hüküm kurmaya yeterli ve inandırıcı değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kamulaştırma bedel tespit ve tescili davalarında her iki taraf lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5375, Karar No: 2022/6614, Tarih: 26.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5375 E.  ,  2022/6614 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 43. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 10/07/2020 tarihli ve 2018/409 Esas, 2020/551 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; bu karara karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 10/12/2020 tarih ve 2020/2382 Esas, 2020/2858 Karar sayılı ilâmı ile hükmün kaldırılmasına ve dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere İlk derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalıya ait .....Denizaltı Batarya Fabrikası işyerinde elektrikçi olarak çalıştığını, sendika üyesi olduğunu ve işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, akücü işçilerle aynı ortamda çalıştıklarını, akücü işçilerin çalışma ortamında zararlı kimyasallara maruz kaldıkları gerekçesiyle Sağlık Kuralları Bakımından Günde Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) kapsamında günde 7,5 saat çalıştıklarını ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre fazla çalışma ücretine hak kazanıp kısa çalışma priminden yararlandıklarını, söz konusu Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin “Akümülatör Sanayi İşleri” başlıklı (k) bendi uyarınca akümülatör yapım ve onarım işleri, akümülatör suyu hazırlama ve şarj işlerinin Yönetmelik kapsamında olduğunu, elektrikçi olarak çalışan müvekkilinin her ne kadar akü imalat işi yapmasa da sürekli ve daimi olarak akücü işçilerle beraber aynı ortamda çalışmakla ortamın sağlık açısından zarar ve tehlikelerine aynı şekilde maruz kaldığını ileri sürerek, davacının Yönetmelik kapsamına girdiğinin tespiti ile toplu iş sözleşmesi gereği kısa çalışma primi ve fazla çalışma alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacağın zamanaşımına uğradığını, .....Denizaltı Batarya Fabrikası Müdürlüğünde denizaltı batarya üretimi icra edildiğinden işin doğası gereği batarya üretiminde çalışan personelin kurşun ve kurşun alaşımlarına maruz kaldıklarını, ancak davacının elektrikçi meslek kolunda çalışmakla beraber akücü meslek kolunda çalışanlar gibi kurşun ve kurşun alaşımlarına direkt maruziyetinin mevcut olmadığını ve 8,5 saat çalışmaya tabi personel sınıfında olduğunu, fabrikanın 65 dönüm arazi üzerinde batarya üretim tesisi, ambar, arıtma tesisi, kazan ve jeneratör dairesi, elektrik mekanik atölyeler, karargah ile idari binadan oluşan birçok tesisi kapsayacak şekilde konuşlandığını, elektrik/mekanik personelin bulunduğu bölümün üretim tesisinde olmakla beraber birbirinden izole edilmiş şekilde ve direkt kurşun ve alaşımlarına maruz kalmaksızın çalıştığını, akücü meslek kolunda çalışan personelin ise günde 7,5 saat akü üretiminde çalıştığını, dolayısıyla kurşun ve kurşun alaşımlarına maruz kaldıklarından kısa çalışma priminden faydalandıklarını, elektrikçi meslek kolunda çalışanların ise tesis içerisinde herhangi bir elektrik arızası meydana geldiğinde üretim tesisine girdiklerini, içeride ortalama kalma zamanının azami 30 dakika ile 1 saati geçmediğini, dolayısıyla kısa çalışma priminden yararlanan ve 7,5 saat bizzat bu işle ilgilenen akücü meslek kolunda çalışanlar ile günde 30 dakika (iş olduğu sürece) kişisel koruyucu donanımları ile bulunan elektrikçi personeli aynı Yönetmelik kapsamında tutmanın uygun olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla teknik bilirkişi raporundaki yerinde görülen değerlendirmeler dikkate alınarak davacının Yönetmelik kapsamında olduğu, bordrolar gözetildiğinde sendikal aidat kesintisi yapılmasının toplu iş sözleşmesinden yararlanma hakkı olduğuna karine teşkil ettiği, kısa çalışma prim alacağının günlük 7,5 saat çalışma esas alınmak suretiyle fiili çalışma süresi belirlenerek hesaplandığı, bu belirlemede fazla çalışma sürelerinin dikkate alınmadığı ve bu alacağa dava ve ıslah tarihlerinden itibaren faiz işletildiği, fazla çalışma ücreti alacaklarının toplu iş sözleşmesine uygun şekilde hesaplandığı ve toplu iş sözleşmesi ile belirlenmiş temerrüt tarihlerinden itibaren faiz uygulandığı gerekçesiyle, davacının Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacakları bakımından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili, cevap dilekçesini tekrar ile alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının kısa çalışma primi ile fazla çalışma ücretine hak kazanmadığını ve talep edilen faiz tür ve başlangıç tarihlerinin yasal dayanağının bulunmadığını ileri sürerek, istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin 10.07.2020 tarihli ve 2018/409 Esas, 2020/551 Karar sayılı davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk kararının, Bölge Adliye Mahkemesinin 10.12.2020 tarihli ve 2020/2382 Esas, 2020/2858 Karar sayılı kararı ile sendika üyeliklerinin işverene ne zaman bildirildiğinin ilgili sendika ve davalı işverenden sorulmak suretiyle belirlenmesi, kısa çalışma primi alacağının dava konusu edilen dönemde Yönetmeliğin 4 üncü maddesi gereğince 7,5 saat çalışma üzerinden hesaplanması gerektiği, kabule göre ise talep konusu alacaklara en yüksek işletme kredisi işletilmesi ile kısa çalışma primi alacağına dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesinin yerinde olmasına karşın fazla çalışma alacağına temerrüt tarihlerinden itibaren faiz işletilmesi gerektiği, davacının Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti talebi ile ilgili olarak olumlu/olumsuz bir karar verilmemiş olmasının hatalı olduğu gerekçeleriyle ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesi tarafından; davacının sendika üyelik formu, Türk Harb İş Sendikası cevap yazısı ile dosyada yer alan ücret bordrolarındaki tahakkuk eden sendika aidat kesintileri dikkate alınarak toplu iş sözleşmelerinden yararlandığının tespit edildiği, bilirkişiden alınan ek rapor ile gönderme kararında belirtilen hususlara uygun şekilde kısa çalışma prim alacağının yeniden hesaplandığı, neticede; mahallinde yapılan keşif sonucu tanzim edilen teknik bilirkişi raporunda elektrikçi statüsünde çalışan davacının akücü statüsünde çalışan işçilerle aynı ortamda çalıştığı, davacının akücü statüsünde çalışan işçilerle birlikte Yönetmelik kapsamında belirtilen kurşun ve alaşımlarına ve diğer zararlı maddelere maruz kaldığı, bu nedenle davacının yaptığı işlerin anılan Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin ayrıntılı olarak belirtildiği, davacının anılan Yönetmelik kapsamında değerlendirilmesinin isabetli olduğu, zamanaşımına uğrayan alacak bulunmadığı, talep konusu alacaklara yürütülen faiz türü ve başlangıçlarının yerinde olduğu gerekçesi ile davalı vekilinin tüm istinaf taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri