muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5503, Karar No: 2025/3986, Tarih: 11.03.2025

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı ... ... ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

2. Aşağıda yazılı temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

3. Dosyanın kararı veren Mahkemeye gönderilmesine,

Üye ...'nun muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla

11.03.2025 tarihinde karar verildi.

(Davacı) (Davalı)

615,40-Onama 12.366,44-Onama

427,60-Peşin 4.732,00-Peşin

187,80-Kalan 7.634,44-Kalan

S.D.

K.Şefi: S. ŞEKER

KARŞI OY

Maddi manevi tazminat davaları ayrı ayrı açılabileceği gibi; aynı davada da talep edilmesi mümkündür. Aynı davada talep edilmesi halinde maddi ve manevi tazminat davalarının iki ayrı dava olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece 18.11.2022 tarihli 2016/54 E., 2022/662 sayılı kararı ile 433.722,41 TL maddi tazminattan geçici ödeme ile ödenen miktarın mahsubu ile 353.722,41 TL maddi tazminata, 1.000,00 TL’sine kaza tarihi 12.07.2007 tarihinden, bakiye 352.722,41 TL’sine ıslah tarihi olan 28.06.2017 tarihinden itibaren işleyen faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına,

16.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 12.07.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,

Davacı lehine maddi tazminat için 63.721.13 TL, manevi tazminat için 9.200,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hükmün davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairece taraf vekillerinin sair temyiz itirazları reddedilerek hüküm maddi tazminat yönünden bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, geçici ödemenin mahsubu suretiyle 181.034,14 TL maddi tazminatın 12.07.2007 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, manevi tazminat yönünden ise hüküm tekrarı yapılarak 16.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Mahkemenin bozma öncesi 18.11.2022 tarihli kararı Dairece, sair temyiz itirazları reddedilerek maddi tazminat talebi yönünden bozulmuştur. Manevi tazminata ilişkin karar bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmiştir. Mahkemece hükmün bütünlüğü ve infazda tereddüt oluşmaması yönünden manevi tazminat yönünden hüküm tekrarı yapılabileceği kabul edilebilir ise de kesinleşen ve hüküm tekrarı yapılan kısımlara ilişkin asıl ve feri hükümlerin aynen tekrar edilmesi gerekir.

Mahkemece manevi tazminata ilişkin asıl hüküm aynen tekrar edilmekle birlikte feri nitelikteki vekalet ücretine ilişkin hüküm değiştirilmiş, daha önce 9.200,00 TL olan vekalet ücreti 16.000,00 TL olarak hükümde gösterilmiştir.

Mahkemece manevi tazminata ilişkin asıl hüküm aynen tekrar edilmekle birlikte feri nitelikteki vekalet ücretine ilişkin hüküm değiştirilmiş, daha önce 9.200,00 TL olan vekalet ücreti 16.000,00 TL olarak hükümde gösterilmiştir.

Feri hükümler asla tabidir. Manevi tazminata ilişkin asıl hüküm kesinleştiği haliyle aynen korunup hükümde bu şekilde belirtilmişken, hükmün fer’isi mahiyetindeki vekalet ücretine ilişkin kısmın değiştirilmesinin doğru olmadığı, davalı vekilinin vekalet ücreti yönünden temyiz itirazının kabulüne karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumdan, sayın çoğunluğun onamaya yönelik görüşüne bu yönden katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/2951, Karar No: 2018/3306, Tarih: 02.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2951 E.  ,  2018/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, davalının dava dışı SS .... Evleri Konut Yapı Kooperatifi'ne 10.10.2011 ve 10.03.2013 tarihleri arası toplamda 4300.-TL aidat borcunu ödemediğini, söz konusu aidat alacakları müvekkil site yönetimine temlik edildiği, 30.12.2012 tarihinde müvekkil site yönetimi genel kurul toplantısında 01.01.2013 tarihi itibarı ile geriye dönük olarak (10.10.2011 - 01.06.2013 tarihleri arasında ödenmesi gereken SS ... Evleri Konut Yapı Kooperatifi aidat borçlarının) kat maliklerinin kooperatife yapmaları gereken ödemelerin apartman yönetimi bütçesine katılması, söz konusu tarih itibarı ile borcu olan kat maliklerine 01.03.2013 tarihine kadar ek ödeme süresi tanınması, 01.03.2013 tarihine kadar ödenmemesi halinde borcun tahakkuk ettiği tarihten itibaren faiz ve icra vb. masraflarının tamamı ile tahsiline karar verildiği, söz konusu genel kurul kararı davalıya tebliğ edildiğini, kurul kararında belirtilen süre içerisinde davalı tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığını, bunun üzerine devamında davalı aleyhine .... 1. İcra Müdürlüğü 2013/2445 Esas sayılı dosya ile takibe geçildiğini, davalı tarafından dosyaya itiraz edilerek takibin durdurulduğu, haksız ve kötü niyetli olarak itiraz edildiğini bu nedenlerle fazlaya ilişkin haklarımız saklı kalmak üzere davalının ödemesi gereken 4300.-TL aidat alacağının ödenmesi gereken aylardan itibaren işleyecek faizi ile davalıdan tahsiline, mahkeme masrafları ile ücreti vekaletin davalı üzerine bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile 4.300.-TL alacağın ödeme emrinin davalıya tebliğ edildiği tarih olan 04.04.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, davacının talebinin ortak yerlere ilişkin aidat giderinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olduğu ve mahkemece 634 sayılı Kanun ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporu doğrultusunda alacak miktarı belirlenerek hüküm kurulduğu anlaşıldığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine 02/05/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1429, Karar No: 2021/11826, Tarih: 21.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1429 E.  ,  2021/11826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin davalılar vekili yönünden esastan reddine, davacı idare vekili yönünden kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, Sancaktepe İlçesi, Samandıra Mahallesi 1603 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı, davalılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kamulaştırmadan arta kalan kısımdaki değer azalışı ve karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1817, Karar No: 2021/10627, Tarih: 29.09.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1817 E.  ,  2021/10627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/747 E. - 2020/243 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/747 E. - 2020/243 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; tespit edilen kamulaştırma bedelinin bloke edilmesi için davacı idare vekiline verilen süreler içerisinde kamulaştırma bedeli depo edilmemiş ise de, temyiz dilekçesi ekinde sunulan banka dekontlarına göre davacı idarenin karar tarihinden sonra depo kararını yerine getirdiği anlaşıldığından, usul ekonomisi gözetilerek tarafların beyanları da alındıktan sonra işin esasına girilip karar verilmesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle, davacı idare vekilinin temyiz isteminin kabulü ile bozmanın niteliğine göre “sair hususlar incelenmeksizin” HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 29/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7893, Karar No: 2014/26435, Tarih: 01.07.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/7893 E.  ,  2014/26435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nin 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesinde “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nin 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK'nin 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, hükmün bu konu ile ilgili 6.fıkrasının hükümden çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4527, Karar No: 2014/7908, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4527 E.  ,  2014/7908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/8250, Karar No: 2023/9442, Tarih: 03.10.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/8250 E.  ,  2023/9442 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında; Kayseri 1. Sulh Ceza Hakimliğiyle İnegöl Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve İnegöl Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kayseri 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 26.05.2022 tarih ve 2022/5325 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7350, Karar No: 2010/6201, Tarih: 09.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7350 E.  ,  2010/6201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 9.3.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10751, Karar No: 2015/23645, Tarih: 15.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/10751 E.  ,  2015/23645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Katılanların, Antmin Madencilik İnşaat şirketinin yönetim kurulu üyesi oldukları ve şirketin ... Bankasında hesabının bulunduğu, sanıkların, katılanların imzalarının bulunduğu bir belgeden kopyalamak suretiyle oluşturdukları sahte imzalı belgeyi bankaya faks yoluyla göndererek, sanık ...'ın hesabına 6.850 TL EFT talimatı verdikleri, bankanın faks yoluyla gönderilen talimat üzerine, şirket hesabında bulunan 6.850 TL'yi sanık ...'a ait hesaba gönderdiği, katılanların durumu aynı gün fark ederek bankaya müracaat etmeleri üzerine, para üzerine bloke konulduğu, parayı almak amacıyla birlikte bankaya giden sanıkların olay nedeniyle yakalandıkları, sanık ...'ın ifadesinde, paranın sanık ...'a gönderildiğini, ...'un hesap numarası olmadığı için kendi hesap numarasını verdiğini beyan ettiği, sanık ...'un, bu beyanı kabul etmeyerek, ...'dan borç istediğini, bu parayı almak için bankaya birlikte gittiklerini, diğer sanığın hesabına gönderilen paradan bilgisi olmadığını beyan ettiği, bu suretle sanıkların iştirak halinde banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık ifadeleri, katılan ve tanık beyanları, banka yazıları ile tüm dosya kapsamına göre, sanıkların mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.