muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/34143, Karar No: 2024/9382, Tarih: 01.07.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/34143 E.  ,  2024/9382 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/712 E., 2018/682 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2014 tarih, 2012/1696 Esas, 2014/523 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin dördüncü fıkrası adı geçen Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, bu karar 03.09.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

2. Sanığın denetim süresi içerisinde 23.10.2014 tarihinde kasten yaralama suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2017 tarih, 2017/224 Esas, 2017/649 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

3. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin kararının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 01.11.2017 tarih, 2017/53 Esas, 2017/40 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2018 tarih, 2017/909 Esas, 2018/5 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, adı geçen Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın atılı suçu işlemediğine, diğer sanıklarla birlikte değerlendirilmesinin hukuka aykırı olduğuna, şikâyetçi beyanları dışında delil olmadığına ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın atılı suçu işlemediğine, diğer sanıklarla birlikte değerlendirilmesinin hukuka aykırı olduğuna, şikâyetçi beyanları dışında delil olmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2014 tarih, 2012/1696 Esas, 2014/523 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın sanığın yokluğunda verildiği, gerekçeli kararın sanığın bildirdiği adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi üzerine, Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası yerine adı geçen Kanun'un 35 inci maddesi uyarınca yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğu, bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği ve denetim süresinin de işlemeye başlamayacağının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04/10/2018 tarihli ve 2017/8-952 esas, 2018/403 sayılı kararında da açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmemesi nedeniyle zamanaşımının durmayacağı, denetim süresi başlamadığı için de, bu süre içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahsedilemeyeceği ve açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı cihetle, İlk Derece Mahkemesince verilen 13.09.2017 tarih, 2017/224 Esas, 2017/649 Karar sayılı hükmün açıklanmasına ilişkin karar ile istinaf incelemesi nedeniyle bozma sonrası verilen Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.01.2018 tarih, 2017/909 Esas, 2018/5 Karar sayılı mahkumiyet kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu, hukuki değerden yoksun olan mahkumiyet kararlarının da dava zamanaşımını kesmeyeceği ve bu nedenle dava zamanaşımını kesen son işlemin, sanığın savunmasının olduğu anlaşıldığından, sanığın 12.04.2013 tarihli savunmasına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşılmıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3388, Karar No: 2017/2035, Tarih: 20.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/3388 E.  ,  2017/2035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

1- Sanığın sahibi olduğu ... Otomotiv İletişim Teks. İnş. San. Tic. Ltd. isimli işyerinde katılanın kimlik bilgileri kullanılarak telefon hattı alındığı iddiası ile açılan davada, sözleşmenin sanığın işyerinde düzenlendiği, imzanın katılana ait olmadığının tespit edildiği ve menfaatin sanığa ait olduğu bu nedenle suçun sübut bulduğu gözetilerek, hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki düzenleme de gözetilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2- Gerekçeli karar başlığında 2012 olarak yanlış gösterilen suç tarihinin sözleşmenin düzenlediği tarih olan 21.08.2012 ve "müşteki" olarak yazılmış olan ...'ın sıfatının "katılan" olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2549, Karar No: 2010/8545, Tarih: 20.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2549 E.  ,  2010/8545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.12.2008 tarih ve 2008/204-2008/596 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin 16.000 payına sahip ortağı olduğunu, davalılardan ...'ın sahip olduğu 24.000 paydan 2 payını diğer davalı eşi ...'a 10.03.2008 tarihinde devrettiğini, ancak devrin TTK.'nun 520. maddesi uyarınca müvekkilinin onayı alınmadığı için yasaya aykırı olduğunu, edinilmiş mallara katılma rejimi sona ermediğinden, payın karı koca mallarının idaresine ait hükümler gereğince devir edilemeyeceğini ileri sürerek, 2 payın devrine ilişkin davalı şirketin 10.03.2008 tarihli kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili ...Tektaş'ın kendi payından 2 adedini noterde düzenlenen 10.03.2008 tarihli sözleşme ile davalı eşine devrettiğini, şirket müdürlüğünün 10.03.2008 tarihli karar ile devir sözleşmesine muvafakat ettiğini, davalılar arasında edinilmiş mallara katılma rejimi bulunduğunu, devrin TTK. 521/1. maddeye uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, şirketin davalıların evlilik birliğinin devamı sırasında 2006 yılında kurulduğu, davalılar ...ile Olcay arasında noterde düzenlenen 10.03.2008 tarihli “ Karı Koca Mallarının İdaresine ait Hükümler Gereğince Limited Şirket Pay Devri Sözleşmesi“ ile ...’e ait paylardan 4 payın edinilmiş mallarda sınırlı mal ortaklığı kapsamında olduğu kabul edilerek 2 payın ...’ a ivazsız olarak devredildiği, devir işleminin pay defterine işlendiği, TTK.’nun 521/1. maddesi gereğince bir payın karı–koca mallarının idaresine ait hükümler gereğince iktisabı için diğer ortakların muvafakatine gerek bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kanıtlanamadığından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı limited şirket ortağı bulunan davalılar arasındaki pay devrinin yasaya uygun olmadığından bahisle iptali isteminden ibarettir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı limited şirket ortağı bulunan davalılar arasındaki pay devrinin yasaya uygun olmadığından bahisle iptali isteminden ibarettir.

Limited şirketlerde pay devri usulü TTK'nun 520. maddesinde düzenlenmiş olup, anılan hükümde "Bir payın devri, şirket hakkında ancak şirkete bildirilmek ve pay defterine kaydedilmek şartıyla hüküm ifade eder. Devir hususunun pay defterine kaydedilebilmesi için, ortaklardan en az dörtte üçünün devre muvafakat etmesi ve bunların esas sermayenin en az dörtte üçüne sahip olması şarttır…. Payın devri veya devir vaadi hakkındaki mukavele yazılı şekilde yapılmış ve imzası noterce tasdik ettirilmiş olmadıkça ilgililer arasında dahi hüküm ifade etmez." denilmektedir. Madde metninden de anlaşılacağına göre, ancak, birbirini takip eden üç işlemin yapılması halinde pay devri yasaya uygun şekilde gerçekleşmiş olur. Hal böyle olmakla birlikte, TTK’nun 521/1. maddesinde zorunlu nitelikteki bu işlemlere bir istisna getirilmiş, bir payın miras yoluyla yahut karıkoca mallarının idaresine ait hükümler gereğince iktisabı için, ortakların onayına gerek olmadığı düzenlenmiştir.

Hemen söylemek gerekir ki, yürürlükte bulunan 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nda, TTK’nun 521. maddesinde belirtilen şekliyle “karıkoca mallarının idaresi” adı altında bir fasıl bulunmamaktadır. 743 sayılı (eski) Türk Medeni Kanunu’nda ise altıncı babın bu başlığı taşımakta olduğu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nda ise dördüncü bölümde “eşler arasındaki mal rejimi” başlığıyla aynı konuların düzenlemekte bulunduğu anlaşılmaktadır. Öte yandan, davalı gerçek kişiler arasındaki evlilik tarihi 1999 ise de, 4721 sayılı Yasa’nın Yürürlük ve Uygulamasına Dair Kanun’un 10. maddesi hükmü uyarınca, davalı ...Tektaş’ın 4721 sayılı Yasa’nın 1.1.2002 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 2006 yılında kurulan davalı şirkete kurucu ortak sıfatıyla sermaye koyduğu ve pay sahibi olduğu dosya kapsamıyla anlaşıldığından, davacı ...’in şirketteki paylarının 4721 sayılı Yasa’nın 218 vd. maddeleri uyarınca davalılar arasında devam etmekte bulunan evlilik birliği ve mal rejimi bakımından “edinilmiş mal” niteliğinde bulunduğu kuşkusuz olup, esasen bu hususta taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık, davalı karı-koca arasında cari bulunan edinilmiş mallara katılma rejimi çerçevesinde davalı ...tarafından edinilen limited şirket paylarından bir kısmının, evlilik birliği devam ederken, bir diğer deyimle, mal rejimi sona ermeksizin, diğer davalı ...’a devredilmiş olmasının, davalı şirket ve davalılar dışında kalan diğer şirket ortak ve/veya ortaklarına karşı bir hüküm ifade edip etmeyeceği konusunda toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, davalı karı-koca arasında cari bulunan edinilmiş mallara katılma rejimi çerçevesinde davalı ...tarafından edinilen limited şirket paylarından bir kısmının, evlilik birliği devam ederken, bir diğer deyimle, mal rejimi sona ermeksizin, diğer davalı ...’a devredilmiş olmasının, davalı şirket ve davalılar dışında kalan diğer şirket ortak ve/veya ortaklarına karşı bir hüküm ifade edip etmeyeceği konusunda toplanmaktadır.

4721 sayılı Yasa’nın 218-241. maddelerinde düzenlenen edinilmiş mallara katılma rejimi, yasal mal rejimi niteliğinde olup, söz konusu mal rejiminde eşlerden herhangi biri tarafından edinilen malın maliki yine o eş olup, 4721 sayılı Yasa’nın 223. maddesinde de gösterildiği üzere, malı edinen eşin, o mal üzerindeki tasarruf hakkı yasal sınırlar içerisinde sınırlandırılmamıştır. Diğer eşin, ancak mal rejiminin sona ermesi hallerinde, tasfiye anındaki duruma göre, edinilmiş malın maliki olan eşten katılma payını istemesi olanaklıdır. Bir başka söyleyişle, eşler arasındaki mal rejimi devam ettiği sürece, “katılan” eşin, edinilen mala ilişkin katılma payını diğer eşten talep etmesi mümkün değildir (bkz. Yargıtay 2.H.D.’nin 31.10.2006 tarih ve 13383-14624 sayılı kararı ve benzeri kararlar). Bu itibarla, somut olayda olduğu gibi eşler arasında, davalı ...’ın, diğer davalı ...’in maliki olduğu limited şirket paylarından bir kısmı yahut tamamı üzerindeki katılma alacağının ancak, 4721 sayılı Yasa’nın 225. maddesinde belirtilen sona erme hallerinde ve yine aynı yasanın 228 vd. maddelerinde belirtilen haller çerçevesinde talep edilebilmesi olanaklı iken, yasal mal rejimi içerisinde davalı ...tarafından edinilen şirket paylarının davalı karı-koca tarafından “berveçhi peşin tasfiye”sine yönelinmesi, eşler arasında ancak ileriye matuf olarak sonuç doğuracak nitelikte olup, üçüncü kişiler ve bu arada davacı ortak ve şirket bakımından hüküm ifade etmez. Esasen, TTK’nun 521. maddesindeki “karı-koca mallarının idaresi” sözlerinden de anlaşılması gereken, mal rejiminin sona ermesi ve buna bağlı olarak tasfiye nedeniyle ortaya çıkabilecek pay iktisaplarının, tıpkı payın miras suretiyle intikali ve/veya iktisabı gibi pay sahipliğinin iradi haller dışında sona ermesi hallerine münhasır olarak algılanması gerektiği ve ancak bu haller bakımından TTK’nun 520. maddesinde belirtilen zorunlu işlemler silsilesine bir istisna teşkil ettiğidir. Aksinin kabulü, maddenin konuluş amacına ve limited şirketlerdeki pay devirlerinin, şirkete ve diğer ortaklara karşı hüküm ifade etmesine ilişkin istisnai hallerin, şirket ve devir dışında kalan ortakların aleyhine ve büyük ölçüde genişletilmesine yol açacak niteliktedir ki, yasakoyucunun bu durumu arzuladığı söylenemez.

Şu halde, davanın yukarıda yapılan hukuksal değerlendirmeler ışığında ele alınarak TTK’nun 520. maddesine uygun düşmeyen pay devrine ilişkin iş ve işlemlerin iptaline hükmedilmesi gerekirken, davanın reddi cihetine gidilmiş olması yerinde olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle mahkeme kararının davacı lehine BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11580, Karar No: 2018/18884, Tarih: 13.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/11580 E.  ,  2018/18884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı bünyesinde kapsam dışı personel olarak çalıştığını, davacının 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesi ve ilgili mevzuat ile taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesi gereği kamu kurumuna nakil olduğunu, 2008 yılı Ağustos ayı itibariyle en son 2010 yılındaki artış ile gösterge rakamının müdür ünvanına göre belirlenen katsayı ve memur aylıklarına uygulanan katsayı ile çarpımı sonucu düzenlenerek, elde edilen tutarlar ve takip eden aylarda da katsayı artışına uygun olarak davacının lehine uygulanmadığını ve buna bağlı kendisine ödenmediğini, davalı ile davacı arasında imzalanan 2. Tip İş Sözleşmesinin 7. maddesi hükmü gereği, davacıya yapılacak zamların memurlara yapılan zamları ile orantılı olması gerektiğini, ancak bu zamların maaşına yansıtılmadığını, kamuya nakil tarihinde de davalı tarafından ücretinin eksik bildirilmesi nedeni ile çalışmakta olduğu kurumdan da ücretlerinin eksik ödendiğini belirterek, davacının davalı işyerinden geçiş yaparken, maaş nakil bildiriminin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi ve 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesine uygun olarak yeniden tespitine, ödenmeyen ve kurumun hatalı maaş nakil bildirimi nedeniyle, halen çalıştığı kurumda eksik maaş almasına sebep olduğu tutarların, yıllar itibariyle değişen ek ödeme ve denge tazminatlarının ve buna bağlı olarak değişen maaş tutarına uygulanan ikramiye tutarları farkının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, 375 sayılı KHK'ne eklenen Ek-3. maddenin kamu görevlilerine uygulanan genel nitelikli bir uygulama olmayıp ek ödemeden yararlanamayanlara ek ödeme yapılmasını içerdiğini, Yüksek Planlama Kurulunda 40+40 zammı Ek-3. madde çerçevesinde belirlendiğini, davacının ek ödemeden faydalanamayacağını, halen çalıştığı kurumda emsallerinden oldukça fazla ücret aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye, ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.