muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/20004, Karar No: 2014/12510, Tarih: 23.06.2014

Sanığın, katılanı kursa kaydettireceğini söyleyerek nüfus cüzdanı fotokopisi, maaş bordrosu ve ikametgah ilmuhaberi gibi belgeleri teslim aldıktan sonra, nüfus cüzdanı fotokopisi üzerine kendi fotoğrafını yapıştırıp tekrar fotokopisini çekerek diğer belgelerle birlikte önce İNG Bank ... Şubesi'ne müracaat ederek 2.500 TL tüketici kredisi kullandığı, bir süre sonra, yine aynı kimlik fotokopisini kullanarak katılan adına abonelik sözleşmesi imzalayarak telefon hattı alıp kullandığı, böylece sanığın, sahte abonelik sözleşmesi ve sahte tüketici kredisi sözleşmesi imzalayarak ayrı ayrı iki kez özel belgede sahtecilik suçunu, sahte belgelerle kredi çekerek de nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın ikrarı, banka kayıtları, sözleşme asılları ile tüm dosya kapsamına göre, suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5237 sayılı TCK'da, 765 sayılı TCK'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan

sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle ve sonuç olarak 1.380 TL yerine 1.388 TL adli para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde, sanığın, soruşturma aşamasında etkin pişmanlık gösterdiği gerekçesiyle cezasından indirim yapılırken, uygulama maddesi olarak TCK'nın 168/1. maddesinin gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 168/2. maddesinin yazılması,

3-Bütün hükümler açısından; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak

şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

3-Bütün hükümler açısından; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak

şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, nitelikli dolandırıcılık ile ilgili hüküm fıkrasından, adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen çıkartılarak yerine, “Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-j, son maddesi gereğince 250 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 168/1. maddesi gereğince cezasından 2/3 oranında indirim yapılarak 83 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 69 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 1.380 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ifadeleri yazılmak suretiyle ve 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin bütün hüküm fıkralarından tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13146, Karar No: 2023/1817, Tarih: 29.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/13146 E.  ,  2023/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/267 E., 2015/289 K.

SUÇ : Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2013/267 Esas, 2015/289 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı suçu işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve inandırıcı bir delil elde edilemediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Mağdurenin hile ile iradesinin etki altına alınarak sanığın ikametine götürüldüğü ve sanığın bu durumdan istifade ederek mağdurenin rızasına aykırı olacak şekilde cinsel davranışlarda bulunduğu hususunun sabit olması ve bu nedenle sanığın lehine olan 6545 sayılı yasa ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve birinci fıkrasının (b) bendi gereğince sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

B. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi

Dosya kapsamında mevcut olan sanık lehine ve aleyhine bütün delillerin birlikte değerlendirilmesi sonucunda suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğuna, sanığın atılı suçla cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi

Dosya kapsamında mevcut olan sanık lehine ve aleyhine bütün delillerin birlikte değerlendirilmesi sonucunda suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğuna, sanığın atılı suçla cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece ''Yapılan yargılama sonucu, sanık savunması, mağdur ve katılan beyanları, tanık anlatımları, adli kurul raporu, mağdura ait sosyal inceleme raporu, keşif, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucu, mağdur ile sanığın olay öncesine ilişkin herhangi bir arkadaşlıklarının veya ilişkilerinin bulunmadığı, mağdurun daha önceden tanımadığı sanığın evine olay günü sırf kuş görmek için gitmesinin, sanığın da ailesi ile birlikte ikamet ettiği ve hemen ikametin arkasında ailesinin iş yerinin de bulunduğu gözetildiğinde, gündüz vakti, işlek bir cadde üzerinde bulunan evine mağduru götürmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı değerlendirilmiş, mağdurun ifadesinde sanığın evini önceden bilmediğini beyan etmesine rağmen, olay günü kendisinin önden gittiğini, sanığın arkasından gelip merdivenlerden çıktığını, arkasından da kendisinin çıktığını beyan ederek kendi içinde tutarsız beyanda bulunduğu görülmüş, yine mağdurun kuşu sevdiği sırada sanığın mağdurun göğsü ile oynamaya başladığı, elinden tuttuğu, annesini camın önünde görünce kendisini başka bir yere çektiği şeklindeki beyanı, rızası dışında cinsel saldırıya maruz kalan birinin bu saldırıyı bertaraf etmek için hiçbir girişimde bulunmaması, camın önünden annesinin geçtiğini gördüğü halde buna kayıtsız kalması, yine sanığın mağdurun annesini önceden tanımadığı da düşünüldüğünde inandırıcı bulunmamış ve hükme esas alınmamış, mağdurun olay öncesinde babasının şiddetine maruz kaldığı, ailesi ile birlikte yaşamak istemediği, ailesinden kurtulmak için böyle bir beyanda bulunmuş olabileceği kanaatine varılmış, mağdurun olay tarihinden 2-3 ay sonra olayı anlatması, tanık sıfatı ile dinlenen mağdurun öğretmenlerinin, mağdurun psikolojik tedavi gördüğü ve beyanlarının çok doğru olmayabileceği şeklindeki ifadeleri birlikte değerlendirildiğinde, mağdurun suç atma şeklinde olabilecek beyanlarına itibar edilmemiştir.

Tüm dosya kapsamının bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucu, sanığın aşamalardaki suçu işlemediği yönündeki istikrarlı savunmasının aksine, atılı suçu işlediğine dair mahkumiyete yeter her türlü şüpheden uzak, somut, inandırıcı delil bulunmadığından, sanığın savunmasının aksi ispat edilemediğinden ve mahkememizde oluşan şüphe yenilemediğinden, sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.'' şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2013/267 Esas, 2015/289 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18660, Karar No: 2022/4012, Tarih: 30.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/18660 E.  ,  2022/4012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 29/09/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 30/04/2019 ve 18/05/2019 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 21/06/2019 tarihli, 2019/37669 soruşturma ve 2019/1623 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi gereğince bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, mercii ve 15 günlük itiraz süresinin gösterildiği, kararın 05/07/2019 tarihinde şüpheliye usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek infazı için 29/07/2019 tarihinde Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 09/08/2019 tarihli ve 2019/4083 DS sayılı çağrı yazısının şüphelinin bilinen adresine tebliğe çıkarıldığı, 26/08/2019 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği, şüphelinin müdürlüğe başvurduğu, 05/09/2019 tarihinde Yükümlü Ön Bilgilendirme Formu düzenlenerek aynı tarihte hastaneye sevkedildiği, hastanenin 17/10/2019 tarihli yazısında hastaneye başvurmadığının bildirilmesi üzerine uyarılmasına karar verildiği, 31/10/2019 tarihli uyarı yazısının 14/11/2019 tarihinde bizzat şüpheliye tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek 27/11/2019 tarihinde Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3- Erteleme kararı kaldırılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 07/01/2020 tarihli, 2019/37669 soruşturma, 2020/628 esas ve 2020/493 sayılı iddianamesi ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4- Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın durmasına karar verildiği, kararın 07/04/2021 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

4- Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararı ile; ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın durmasına karar verildiği, kararın 07/04/2021 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/06/2019 tarihli, 2019/37669 soruşturma ve 2019/1623 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesinleşmesini müteakip, şüphelinin denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediği gerekçesiyle yükümlülük ihlalinde ısrar ettiğinden bahisle sanık hakkında kamu davası açılması üzerine, kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına dair Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararını kapsayın dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesince, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/06/2019 tarihli kamu davasının açılmasının 5 yıl süre ile ertelenmesine ilişkin karar ile denetimli serbestlik müdürlüğünce çıkarılan 05/09/2019 tarihli çağrı ve 31/10/2019 tarihli uyarı yazılarının usulüne uygun tebliğ edildiği ancak ısrar şartını sağlamayacağından bahisle davanın durmasına karar verilmiş ise de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 191/4. maddesinde yer alan, “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 5/1. maddesinde yer alan, "(1) Hakkında herhangi bir tedbire hükmedilen kişi, karara uygun olarak müdürlüğün hazırladığı programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymak ve katlanmak zorundadır." ve aynı Yönetmeliğin 44. maddesinde yer alan, "(1) Yükümlülüğün yerine getirilmesi için uyulması gereken kurallar ile karara uygun olarak hazırlanan programa ve denetimli serbestlik personelinin bu kapsamdaki uyarı ve çağrılarına uyulmaması yükümlülüğün ihlali sayılır. Yükümlülüğün ihlal edilmesi durumunda vaka sorumlusunun teklifi üzerine yükümlü, komisyon tarafından veya kanunda yazılı hallerde komisyonun önerisi üzerine ilgili hâkim tarafından uyarılır. (2) Uyarı bir yazı ile yükümlüye tebliğ edilir. Gerektiğinde yükümlü, müdürlüğe davet edilerek yükümlülüklerine ilişkin hususlar ve ihlalin sonuçları vaka sorumlusu tarafından kendisine sözlü olarak da açıklanır. Yükümlünün gelmemesi durumunda daha önce yapılmış olan yazılı uyarı yeterli sayılır. (3) Denetimli serbestlik kararlarının infazında, yükümlülüğün bir yıl içerisinde iki defa ihlal edilmesi yükümlülüğe uymamada ısrar etme sayılır. Yükümlünün uyarılmasının ardından bir yıl içerisinde ikinci ihlalin tespit edilmesi halinde infaza son verilerek kayıt kapatılır. (4) Uyarı için yapılan tebligatta, bir yıl içerisinde yeni bir ihlal durumunun tespit edilmesi halinde tekrar bir uyarının yapılmayacağı, dosyanın kapatılarak gereği için mahkemeye gönderileceği yükümlüye ihtar edilir." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, somut olayda, 05/09/2019 tarihi itibari ile tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazında uyulması gereken kuralların şüpheliye tebliğ edilerek infazına başlanıldığı, şüphelinin AMATEM polikliniğine sevk edilmesine rağmen yükümlülüğünü ihlal ettiği ve 14/11/2019 tarihinde bir sonraki ihlalde tekrar uyarı yapılmayarak dosyanın kapatılacağının bildirilerek uyarıldığı, tebligatın şüphelinin bizzat kendisine yapılmasına karşın 10 gün içerisinde müracaatta bulunmaması sebebiyle bu halin ısrar niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 30/04/2019 ve 18/05/2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/06/2019 tarihli, 2019/37669 soruşturma ve 2019/1623 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesinleşmesini takiben, şüphelinin tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymamakta ısrar etmesi nedeniyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2021 tarihli, 2020/64 esas ve 2021/252 sayılı kararı ile, kamu davasının durmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/4. maddesinde yer alan, “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve infaz sırasında yürürlükte olan Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 5/1. maddesinde yer alan, "(1) Hakkında herhangi bir tedbire hükmedilen kişi, karara uygun olarak müdürlüğün hazırladığı programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymak ve katlanmak zorundadır." ve aynı Yönetmeliğin 44. maddesinde yer alan, "(1) Yükümlülüğün yerine getirilmesi için uyulması gereken kurallar ile karara uygun olarak hazırlanan programa ve denetimli serbestlik personelinin bu kapsamdaki uyarı ve çağrılarına uyulmaması yükümlülüğün ihlali sayılır. Yükümlülüğün ihlal edilmesi durumunda vaka sorumlusunun teklifi üzerine yükümlü, komisyon tarafından veya kanunda yazılı hallerde komisyonun önerisi üzerine ilgili hâkim tarafından uyarılır. (2) Uyarı bir yazı ile yükümlüye tebliğ edilir. Gerektiğinde yükümlü, müdürlüğe davet edilerek yükümlülüklerine ilişkin hususlar ve ihlalin sonuçları vaka sorumlusu tarafından kendisine sözlü olarak da açıklanır. Yükümlünün gelmemesi durumunda daha önce yapılmış olan yazılı uyarı yeterli sayılır. (3) Denetimli serbestlik kararlarının infazında, yükümlülüğün bir yıl içerisinde iki defa ihlal edilmesi yükümlülüğe uymamada ısrar etme sayılır. Yükümlünün uyarılmasının ardından bir yıl içerisinde ikinci ihlalin tespit edilmesi halinde infaza son verilerek kayıt kapatılır. (4) Uyarı için yapılan tebligatta, bir yıl içerisinde yeni bir ihlal durumunun tespit edilmesi halinde tekrar bir uyarının yapılmayacağı, dosyanın kapatılarak gereği için mahkemeye gönderileceği yükümlüye ihtar edilir." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında,