muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/860, Karar No: 2023/451, Tarih: 07.02.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı; toplanan delillere, kusur ve hasar raporuna, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenle, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, vakıa mahkemesi hakiminin objektif, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, HMK’nın 355. maddesi uyarınca istinaf sebepleriyle sınırlı olarak ve re'sen kamu düzeni yönünden yapılan inceleme sonucu, ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davacı ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1 -b-1 maddesi gereği esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 470, 471, 474 ve 475 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince her ne kadar tespit dosyasındaki bedel kadar borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerektiğini belirtmiş ise de, dosya kapsamındaki imzalı tutanaklar ve bilirkişi raporundan tespit tarihinde belirlenen eksikliklerin bir kısmının giderildiği, rapordaki eksik ve ayıplı işlerin hesaplamasında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacının dava hakkına sahip olması, dava açabilmesi için yeterli değildir. Bundan başka, davacının dava açmakta hukuki bir yararının bulunması gerekir; yani, dava hakkı, hukuki yarar ile sınırlıdır. Yani, davacının mahkemeden hukuki korunma istemesinde, korumaya değer bir yararı olmalıdır.

Hukuki yarar dava şartıdır. Dava şartlarından biri olmadan açılan dava da açılmış (var) sayılır, yani derdesttir. Ancak mahkeme, dava şartlarından birinin bulunmadığını tespit edince, davanın esası hakkında inceleme yapamaz; davayı dava şartı yokluğundan (usulden) reddetmekle yükümlüdür. Dava şartlarının bulunup bulunmadığı, hâkim tarafından kendiliğinden (re’sen) gözetilir; taraflar bir dava şartının noksan olduğu davanın görülmesine (esastan karara bağlanmasına) muvafakat etseler bile, hâkim davayı usulden reddetmekle yükümlüdür.

07.12.1964 gün ve 3/5 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da belirtildiği üzere; dava, mahkemeden verilecek bir hükümle, bir iddia üzerinde hukuki korunmanın sağlanması dileğidir.

Davacının dava açmaktaki yararı, hukuki olmalıdır; ideal veya ekonomik yarar yalnız başına yeterli değildir. Davacı, hakkına kavuşmak için mahkemenin kararına muhtaç bulunmalıdır. Davacının dava açmaktaki hukuki yararının, korunmaya değer bir yarar olması gerekir. Hukuki yarar dava açıldığı anda var olmalıdır; ilerideki bir yarar yeterli değildir. Bu nedenle, muaccel olmayan alacak için dava açılamaz; açılırsa, dava hukuki yarar yokluğundan (usulden) reddedilir. Fakat bu durum, alacağın muaccel hale gelmesinden sonra yeniden dava edilmesine engel değildir. Öte yandan dava şartları, dava açılmasından hükmün verilmesine kadar var olmalıdır.

Dava ile erişilmek istenen amaç, aynı güvenle ve fakat daha basit bir yol ile gerçekleşebilecekse, o konuda dava açılmasında hukuki yarar yoktur.

Eğer borçluyu tehdit edebilecek tehlike nedeni ile borçlunun korunma ihtiyacı var ise «hukuki yarar» var demektir. Örneğin, davacı tarafından davalıya imzalanıp boş olarak verilen senedin, henüz davalı tarafından doldurulmamış, tahsile verilmemiş veya takibe konu yapılmamış olması halinde, bu senetle ilgili menfi tespit davası açılmasında davacının “hukuki menfaatinin” varlığından söz edilemez (19. HD. 27.11.1996. T. 4301/10567).

Eğer borçluyu tehdit edebilecek tehlike nedeni ile borçlunun korunma ihtiyacı var ise «hukuki yarar» var demektir. Örneğin, davacı tarafından davalıya imzalanıp boş olarak verilen senedin, henüz davalı tarafından doldurulmamış, tahsile verilmemiş veya takibe konu yapılmamış olması halinde, bu senetle ilgili menfi tespit davası açılmasında davacının “hukuki menfaatinin” varlığından söz edilemez (19. HD. 27.11.1996. T. 4301/10567).

Somut olayda; davacı iş sahibi/yüklenici, davalı/taşeronla aralarında montaj işi sözleşmesi yaptıklarını, işin geç ve ayıplı yapıldığını belirterek 166.812, 49 TL borçlu olmadığının tespitini 03.06.2015 tarihinde talep etmiştir. Davalı ise, davacının menfi tespit davası açmada hukuki menfaatinin bulunmadığını öncelikle davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddini talep etmiş; esas yönünden ise, işi zamanında ve sözleşmeye uygun olarak ve ayıpsız olarak teslim ettiğini davanın esas yönünden de reddini talep etmiştir. Mahkeme davayı kısmen kabul ederek davacının 27.980 TL borçlu olmadığının tespitine karar vermiştir.

Dava konusu iş, 01.09.2014 tarihinde davacıya teslim edilmiş; davacı, 22.12.2014 tarihinde mahkemeden tespit talep etmiş ve bilirkişi raporu 9.4.2015 tarihinde davalıya tebliğ edilmiştir. Davacı, sözleşmenin feshiyle ilgili bir talepte bulunmaksızın, sözleşmede kararlaştırılan bedelin bir kısmından sorumlu olmadığının tespiti için menfi tespit davası açmıştır.

Buna karşı davalı taşeronun, davacı hakkında bir icra takibi olmadığı gibi, dava konusu işle ilgili bedel isteme konusunda ihtarı, tehdidi veya tazyikinin olduğu iddia edilmemiştir.

Davalı, davacının bu davayı açmada hukuki menfaatinin bulunmadığını iddia ettiğine, davanın açıldığı tarihte ve sonrasında alacak talebi bulunmadığına, davacının TBK nın 474/2 tespit talebi kabul edildiğine, davacının ödeme nedeniyle istirdat iddiası ve talebi bulunmadığına ve davalının ileride iş bedelini talep edeceği davada davalı taraf tespit dosyasına da dayanarak ileri sürdüğü ayıpları o davada takas/mahsup defi olarak ileri sürme imkânı bulunduğuna göre dava tarihi itibariyle tehdit ve tazyik altında bulunmayan davacının menfi tespit davası açmada hukuki menfaati yoktur. Bu husus dava şartıdır. Yargılamanın her aşamasında resen dikkate alınması gerekir. Mahkemenin davayı hukuki menfaat yokluğu nedeniyle HMK nın114/1-h maddesi gereğince usulden reddedilmesi gerektiği belirtilerek bozulması gerekirken Sayın çoğunluğun onanmaya dair kararına muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2024/12797, Karar No: 2024/7419, Tarih: 08.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12797 E.  ,  2024/7419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/867 E., 2019/290 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.02.2012 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Elazığ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin, 18.09.2012 tarihli ve 2012/117 Esas, 2012/584 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 ve 52 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir. Kararın sanığın temyiz etmesi ile Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 01.07.2015 tarih, 2015/2924 Esas, 2015/2748 Karar sayılı kararı ile bozma kararı verilmiştir. Bozma sonrası Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesi 03.09.2015 tarih, 2015/500 Esas, 2015/390 Karar sayılı kararı ile 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Karar 15.10.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

C. Sanığın 28.11.2017 tarihinde işlemiş olduğu tehdit suçu nedeniyle Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2018 tarihli, 2018/584 Esas, 2018/1327 Karar sayılı kararının ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2019 tarihli, 2018/867 Esas, 2019/290 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın başka bir kovuşturma kapsamında yapılan duruşmada uyuşturucu kullandığını beyan etmesi ile yapılan idrar tahlilinde uyuşturucu madde tespitine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü; Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinde devam eden yargılaması sırasında 02.01.2012 tarihli duruşmada sanığın uyuşturucu madde kulandığını beyan etmesi üzerine sanık hakkında mahkeme tarafından suç duyurusunda bulunulduğu, sanığın alınan kan ve idrar örneklerinde yapılan tetkiklerde Elazığ Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin raporunda sanığın idrarında esrar metobolitinin tespit edildiğindin bildirildiği, sanığın alınan savunmasında uyuşturucu madde kullandığını kabul ettiği, bu şekilde müsnet suçu işlediği tüm bu şekilde üzerine atılı suçu işlediği anlaşıldığından, ilk olarak sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği, sanığın yükümlülüklerine uymaması ile verilen mahkumiyet hükmünün Yargıtay 20. Ceza Dairesi kararı ile bozulması üzerine yapılan yargılamada hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, sanığın 28.11.2017 tarihli tehdit suçunun ihbarı ile dosya tekrar ele alınarak yapılan yargılamada sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

A. Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davası üzerine 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki yasal düzenleme dikkate alınarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesi üzerine sanığın denetim süresi içerisinde "tehdit” suçunu işlediği gerekçesi ile hükmün açıklanarak sanığın 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, 191 inci madde hükümleri çerçevesinde verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ilişkin kararların 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin özel bir düzenleme niteliğinde olduğu, bu itibarla hükmün ancak; ihbara konu suçun "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçu olması halinde açıklanabileceği gözetilmeksizin, “tehdit” suçundan verilen mahkûmiyet hükmü nedeniyle sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

B. Kabule göre; Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için ... ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'nun 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

C. Sanık hakkında Elazığ 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 31.10.2013 tarihli kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 6.000,00 TL adli para cezasına hükmedildiği, ancak hükme karşı sanık tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 01.07.2015 tarihli ve 2015/2924 Esas, 2015/2748 Karar sayılı ilâmıyla 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler gereğince sanığın hukukî durumunun yeniden değerlendirilmesi amacıyla hükmün bozulmasına karar verilmesi üzerine Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesi 03.09.2015 tarihi 2015/500 Esas ve 2015/390 Karar sayılı ilamı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi üzerine, sanığın 28.11.2017 tarihinde işlediği tehdit suçunun ihbar olunması ile Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.04.2019 tarihli 2018/867 Esas 2019/290 Karar sayılı ilamı ile hükmün açıklandığının anlaşılması karşısında, Elazığ Sulh Ceza Mahkemesinin 31.10.2013 tarihli hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle, sanığın kazanılmış hakkı korunarak bozma öncesi hükümde olduğu gibi hapis cezasının paraya çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Elazığ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2019 tarihli, 2018/867 Esas, 2019/290 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18364, Karar No: 2017/7938, Tarih: 24.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18364 E.  ,  2017/7938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının annesi ile davalı arasında ... 3 Aile Mahkemesinin 2015/884 esas sayılı dosyasında devam eden boşanma davası olduğunu, mahkemece 17/02/2016 tarihinde davacının annesine aylık 700 TL tedbir nafakasına hükmedildiğini, bu nafakadan dolayı davalının, davacıya aylık olarak gönderdiği 500 TL'sını ödemeyi kestiğini, davacının, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi 3. Sınıf öğrencisi olduğunu, annesi ile birlikte yaşadığını, davalının, davacıya aylık 500 TL ödeme gücünün bulunduğunu, belirterek aylık 500 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı özetle; davacının 22 yaşında olduğunu, babasına ait evin kirasını davacının aldığını, ayrıca bursluluk parası da aldığını, ayrıca kendisinin ve davacının kardeşinin de davacıya aralıklarla yardımcı olduklarını, boşanma davası açtığı eşine de aylık 700 TL tedbir nafakası ödediğini, ayrıca 600 TL kira parası, 720 TL banka kredi borcu ödediğini, kendisine 450 TL.sı para kaldığını, maddi durumunun çok kötü olduğunu, maddi durumu müsait olsa davacı kızına vermekten çekinmeyeceğini, belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, dava tarihinden itibaren aylık 300 TL yardım nafakasının kararın kesinleşme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 328/2 ve 364/1. maddelerine göre; çocuk reşit olduğu halde eğitimine devam ediyorsa eğitimi sona erinceye kadar ana ve babanın bakım borcu devam eder. Bu durumda çocuk ana ve babaya karşı yardım nafakası davası açabilir.

Somut olayda; davacının dava tarihinde 22 yaşında olduğu ve ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi 3. sınıfında okuduğu, davalının ise hastanede sağlık memuru olarak çalıştığı aylık 2.500 TL maaşının olduğu, anlaşılmaktadır.

Mahkemece; davalının gelir-gideri ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davacının ihtiyaçları ile orantısız şekilde düşük nafakaya hükmedilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, özellikle davacının ihtiyaçları, nafakanın niteliği ve ekonomik göstergelerdeki değişim ile TMK’nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktara hükmetmekten ibarettir.

Mahkemece; davalının gelir-gideri ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları, davacının ihtiyaçları ile orantısız şekilde düşük nafakaya hükmedilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, özellikle davacının ihtiyaçları, nafakanın niteliği ve ekonomik göstergelerdeki değişim ile TMK’nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktara hükmetmekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün HUMK’nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINAve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15074, Karar No: 2022/8471, Tarih: 16.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/15074 E.  ,  2022/8471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi’nce verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.