muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6134, Karar No: 2015/13932, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6134 E.  ,  2015/13932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2013/229-2013/94

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6185, Karar No: 2020/4158, Tarih: 23.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6185 E.  ,  2020/4158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suçlar : 1-Uyuşturucu madde ticareti yapma (sanıklar Özlem ve Kenan hakkında)

2-İnfaz Kurumu veya Tutukevine Yasak Eşya Sokma (sanık ... hakkında)

Hükümler : 1.Mahkûmiyet: Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin 25/10/2018-2018/246 esas ve 2018/331 karar sayılı kararı

2- İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 28/01/2019 tarih 2019/89 esas ve 2019/146 karar sayılı kararı

3- Temyiz isteminin reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 04/03/2019 tarihli 2019/89 esas ve 2019/146 sayılı ek kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanıklar müdafileri ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvuru süreleri, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Tebliğnamede sanık ... hakkında görüş belirtilmiş ise de adı geçen sanığın 04/03/2019 tarihli ek karara ilişkin herhangi bir temyiz talebi bulunmadığı gibi verilen mahkûmiyet hükmü 28.01.2019 tarihinde kesinleştiğinden belirtilen karar inceleme dışında tutulmuştur.

Sanıklar Özlem ve Kenan hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınıp, sanıklar müdafilerinin ve sanık ...'ın temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Hükümden sonra TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı kanunla yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf taleplerinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin ve sanık ...'ın yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki tahliye talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bilecik Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 23/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2661, Karar No: 2015/16584, Tarih: 16.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/2661 E.  ,  2015/16584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Palu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/08/2014

NUMARASI : 2013/545-2014/728

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, Elazığ İli .. İlçesi .... Köyü 143 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemenin gerekçeli kararı davalılar S.. D.. ve H.. D..'a adresleri farklı olmasına rağmen aynı konutta ikamet şerhi ile davalı H.. D..'a tebliğ edilmiş ise de tebligat adresleri farklı olan bu kişilerin H.. D.. ile aynı adreste birlikte oturmaları hayatın olağan akışına uygun bulunmadığından tebligatların gerçekçi olmadığı izlenimi uyanmaktadır.

Yine temyiz başvuru dilekçesi H.. D..'a adresi farklı olmasına rağmen aynı konutta ikamet şerhi ile H.. D..'a; davalılar Hüseyin, Sadiye ve H.. D..'a ait temyiz başvuru dilekçesi ise adresleri farklı olmasına rağmen aynı konutta ikamet şerhi ile Nurten tebliğ edilmişse de tebligat adresleri farklı olan bu kişilerin Nurten ve H.. D.. ile aynı adreste birlikte oturmaları hayatın olağan akışına uygun bulunmadığından tebligatların gerçekçi olmadığı izlenimi uyanmaktadır. Bu nedenle adı geçen davalılara mahkemenin gerekçeli kararı ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6825, Karar No: 2024/9435, Tarih: 26.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/6825 E.  ,  2024/9435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/847 Esas, 2022/656 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davalı

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/34 E., 2021/149 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.06.2024 tarihli ve 2024/1716 Esas, 2024/5121 Karar sayılı kararıyla onanmasına karar verilmiştir.

Davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda (6100 sayılı Kanun), 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'ndan (1086 sayılı Kanun) farklı olarak kanun yolları arasında karar düzeltme müessesesine yer verilmemiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra Yargıtay tarafından 6100 sayılı Kanun uyarınca yapılan temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı tarafların karar düzeltme hakkı bulunmadığından davalının karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda, İstinaf ve Temyiz olmak üzere iki olağan kanun yolu öngörülmüştür. Mülga 1086 sayılı HUMK’da düzenlenen Karar Düzeltme müessesine ise yer verilmemiştir. Buna rağmen birçok birçok dosyanın, varolmayan bu yöntem üzerinden yeniden Yargıtay’a gönderildiği sıklıkla karşılaşılan bir durumdur.

Hak arama hürriyeti veyahut mahkemeye erişim hakkı kapsamında Dairemize intikal ettirilen bu tür dosyalar, Dairemiz esasına kaydedilmekle; müteakiben gelen birçok dosyanın, temyiz inceleme sırasını ötelemenin yanı sıra, kararın kesinleşme sürecini de akamete uğratarak; lehine karar verilen tarafı da mağdur etmektedir.

“Dürüst Davranma” başlıklı Türk Medeni Kanunun 2 nci maddesi “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır” hükmünü amirdir.

Dolayısıyla Bölge Adliye Mahkemelerinin fiilen devreye girmesinden sonra istinaf ve temyiz denetiminden geçen bir kararın her ne ad altında olursa olsun yeniden Yargıtay gündemine taşınması kötüniyetli kanun yolu başvurusu addedilip, talep reddinin yanısıra, para cezası tayinini de gerektirir.

“Dürüst Davranma” başlıklı Türk Medeni Kanunun 2 nci maddesi “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır” hükmünü amirdir.

Dolayısıyla Bölge Adliye Mahkemelerinin fiilen devreye girmesinden sonra istinaf ve temyiz denetiminden geçen bir kararın her ne ad altında olursa olsun yeniden Yargıtay gündemine taşınması kötüniyetli kanun yolu başvurusu addedilip, talep reddinin yanısıra, para cezası tayinini de gerektirir.

Tartışmalar esnasında; “karar düzeltme ve buna bağlı kötüniyetli başvuruyla ilgili bir yaptırım düzenlenmediğinden disiplin para cezası tayininin” kanunilik ilkesine aykırı olup olmadığı değerlendirilmesi de yapılmıştır. Neticede, olağan kanunyollarından olan temyiz ve istinaf taleplerinin kötüniyetli yapılması halinde bile ceza öngören kanun koyucunun, kanunda hiç yer almayan “karar düzeltme” yoluna özel yaptırım getirmemiş olmasının yegane sebebinin müessesenin kanun metninde yer almamasından kaynaklandığı sonucuna varılmıştır. Doğal olarak kanun metinleri, bünyesinde düzenleyip tarif ettiği hususlara ilişkin düzenlemeler içerir. Dolayısıyla kanunda hiç yer almayan ve dolayısıyla kötüniyetin en bariz şekilde tezahür ettiği bu halin yaptırımdan muaf tutulduğu sonucuna varmanın kanunun özü ve ruhuyla bağdaşmayacağı izahten varestedir.

O halde, kötüniyetle istinaf yoluna başvurmaya dair 6100 Sayılı Kanunun 351 inci ve kötüniyetle temyiz başlıklı 6100 Sayılı Kanunun 368 inci maddelerinin atıfta bulunduğu aynı Kanunun 329 uncu madde metinlerinin özünde, mahkemeye erişim hakkının kötüye kullanıldığı tüm halleri kapsadığı kanaatine varılmakla; haksız ve yersiz talep reddinin yanısıra disiplin para cezasını içeren aşağıdaki hükmün tesisi yoluna gidilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalının karar düzeltme talepli dilekçesinin REDDİNE,

Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi üzerine Yargıtayca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi mümkün olmayıp karar düzeltme talebinin kötüniyetle yapıldığı anlaşıldığından, 6100 sayılı Kanun'un 368 inci maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 329 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca karar düzeltme talep eden davalının takdiren 5.000,00 TL disiplin para cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

Para cezasının İlk Derece Mahkemesince yerine getirilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29424, Karar No: 2014/30243, Tarih: 17.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/29424 E.  ,  2014/30243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2014/215631 Kanun Yararına Bozma

MAHKEMESİ : Kargı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 10/09/2013 - 2013/89-140 karar

SUÇ : Kasten yaralama suçu

Kasten yaralama suçundan sanık N.. A..’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2 35/1-2, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, anılan Kanun’un 231/8. maddesi gereğince 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına, denetim süresi içerisinde 3 ay süreyle haftada 1 gün hastanede ücretsiz olarak çalıştırılmasına ve öfke kontrolü konulu 1 kitap okumakla yükümlü tutulmasına dair Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 12/02/2013 tarihli ve 2012/172 esas, 2013/45 sayılı kararının infazı sırasında, davetiye tebliğine rağmen şube müdürlüğüne başvurmayan sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 35/1-2, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.250,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 10/09/2013 tarihli ve 2013/89-140 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 03.06.2014 tarih ve 2014/11110 – 38019 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.06.2014 tarih ve 2014/215631 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 12/02/2013 tarihli ilk kararında, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan adli para cezası seçilmek suretiyle 75 gün karşılığı 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi karşısında, bu cezanın sanık için kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında 75 gün karşılığı 2.250,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Kargı Sulh Ceza Mahkemesinin 10/09/2013 tarihli ve 2013/89-140 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın eylemi teşebbüs aşamasında Kaldığından cezasında ¼ oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezasında takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü takdiren 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 1500 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 17.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1165, Karar No: 2011/9544, Tarih: 01.06.2011

5. Hukuk Dairesi 2011/1165 E., 2011/9544 K.

**5. Hukuk Dairesi 2011/1165 E., 2011/9544 K.**

**- İDARE ADINA TESCİL

- KAMULAŞTIRMA BEDELİNİN TESPİTİ**- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 10 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen hükmün Yargıta/ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmaza yakın, aynı amaçla kamulaştırılan ve Dairemize intikal eden Kocaeli Dördüncü Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/132 esas, 2007/484 karar sayılı dava dosyasında 02.04.2007 değerlendirme tarihi itibariyle 1634 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine 150,00 TL değer biçilmiştir. Bu tarihten iki yıl sonra dava konusu taşınmaza daha az değer belirleyen bilirkişi kurulundan, yakın parsel için tespit edilen m2 değerinden ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınmadan, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının ve davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irad kaydedilmesine, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 01.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25016, Karar No: 2016/25106, Tarih: 08.11.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/25016 E.  ,  2016/25106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA: Davacı, ücret zam farkı, sosyal yardım, ikramiye, bayram yardımı ile bulaşıcı hastalıklar primi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13624, Karar No: 2024/3461, Tarih: 13.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/13624 E.  ,  2024/3461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1881 E., 2022/746 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstinaf bozması sonrası Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 29.04.2021 tarihli ve 2021/64 Esas, 2021/105 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-e, 35/2, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2021/1881 Esas, 2022/746 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz sebepleri özetle; öldürme kastı olmadığından bahisle suç vasfına, eylemin meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz sebepleri özetle; öldürme kastı olmadığından bahisle suç vasfına, eylemin meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması kapsamında kaldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Korunma ihtiyacı olan çocuk ... ve suça sürüklenen çocuk ...'ın Gümüşhane pansiyonunda kalmaları nedeniyle birbirlerini tanıdıkları, olay tarihinde katılan ...'in kuzeni Umut'a parasını gereksiz harcaması nedeniyle kızdığı esnada olaya müdahale eden suça sürüklenen çocuğa olaya karışmamasını, Umut'un kuzeni olduğunu söylediği, suça sürüklenen çocuğun ise "benim ile düzgün geçin seni götünden bıçaklarım bekle geliyorum çık dışarı" dediği, suça sürüklenen çocuğun olay yerinden ayrılıp bıçakla geri geldiği ve "aha bıçak seni bıçaklayayım" dediği, ...'in "dur yapma "diye yalvardığı halde, suça sürüklenen çocuğun bıçağı ...'in bacak, göğüs ve sırt bölgelerine 7 defa vurduğu, o esnada odada bulunan tanıkların suça sürüklenen çocuğun elinde bıçak olması ve "yaklaşmayın" diyerek bıçağı sallaması nedeniyle olaya müdahale edemedikleri ve dışarı çıkıp yardım istedikleri, katılan ...'in yerde yaralı bir şekilde ranzaya doğru sürünerek gittiği, suça sürüklenen çocuğun elinde bıçakla katılan ...'e hakaret ve tehdit etmeye devam ettiği, bıçağın tanık ... tarafından alınabildiği, katılan ... hakkında alınan Karadeniz Teknik Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalının 21.01.2019 ve 27.03.2019 tarihli Adli Kurul Mütalaalarında katılanın toplamda 7 kez göğüs, sırt ve bacağından bıçaklandığı, göğüs ve sırtındaki toplam 3 adet delici kesici alet ile meydana gelen lezyonların müstakilen hayati tehlikeye neden olduğu, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmadığının belirtildiği birlikte değerlendirildiğinde eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçu kapsamında kaldığı anlaşılmıştır.

2. Suça sürüklenen çocuğun bıçak ile katılanı toplam 7 kez göğüs, sırt ve bacağından bıçakladığı, katılanın göğüs ve sırtındaki toplam 3 adet delici kesici alet ile meydana gelen yaralanmaların müstakilen hayati tehlikeye neden olduğu, olayda teşebbüs nedeniyle 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında yaralanmanın niteliği, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile aynı Kanun'un 3. maddesindeki orantılılık ilkesi birlikte gözetilerek alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine alt sınıra yakın 14 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayin edilmiş ise de aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın

aşılması koşullarının oluşmadığı, suçta kullanılan bıçağın öldürmeye elverişli olması, suça sürüklenen çocuğun katılanın hayati bölgelerine birden çok defa darbe vurması sonucu katılanın yaralanmalarının yaşamını tehlikeye sokan bir durum oluşturması dikkate alındığında suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 21.02.2022 tarihli ve 2021/1881 Esas, 2022/746 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2024 tarihinde karar verildi.