muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/815, Karar No: 2015/13046, Tarih: 02.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/815 E.  ,  2015/13046 K.**

**"İçtihat Metni"**

İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, eşit davranmama nedeniyle 4 aylık tazminat ile muvazaanın tespiti, fark ücret alacağı, Toplu İş Sözleşmelerde tanımlanan yiyecek, ayakkabı, yakacak yardımı ile senelik izin parası alacağı, prim alacağı, ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin vinç kullanmaya ehliyeti yok iken vinç kullanmasının da ve sanat okulu mezunu iken operatörlük yapmasının da iş güvenliği ilkeleri ile uyuşmadığını, davacının durumunun 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi bakımından değerlendirildiğinde yapılan uygulamanın açıkça kanuna aykırı olduğunu ve muvazalı bir asıl işveren alt işveren ilişkisinin söz konusu olduğunu, temizlik işini yapmak için davalı asıl işveren tarafından görevlendirilen alt işveren firmaları değiştiği halde davacının aynı işte asıl işverenin işinin bir bölümü olan hurda pres makinesinde operatörlük yapmasının asıl işveren alt işveren sözleşmesinin muvazalı olduğunu açıkça göstermekte olduğunu, kaldı ki davacıdan önce davacının calıştığı hurda pres makinesindeki operatörlük görevinin davalı asıl işverenin yanında çalışan kadrolu işçiler tarafından yerine getirilmesinin de alt işverenlik sözleşmesinin muvazasına açıklık getirmekte olduğunu, davacının asıl işverenin işin bir bölümü olan hurda pres makinesinde çalıştığının kabul edilmesi halinde davacının davalı asıl işverenin taraf olduğu Toplu İş Sözleşmesinden de İş Kanunu'nun 2/7.maddesi gereğince asıl işverenin işçisi olarak faydalanması gerektiğini, çünkü muvazanın yaptırımı olarak davacının işe girdiği tarihten itibaren davalı asıl işverenin işçisi olduğunun kabul edilmesi gerektiğini, söz konusu olayın İş Kanunu'nun 5.maddesinde ifade olan işverenin eşit davranma borcuna da aykırı olduğunu, muvazada alt işverenlik sözleşmesi hükümlerine göre alt işveren yanında çalıştırılan davacının bu muvazalı sözleşmeye göre asıl işverenin işçilerinden daha az maaş almasının işverenin İş Kanunu'nun 5.maddesinde tanımlanan eşit davranma ilkesine aykırılık oluşturduğunu belirterek davalı asıl işveren ... ile alt işverenler arasındaki sözleşmenin muvazalı olduğunun tespiti ile davacının baştan itibaren davalı işveren işçisi sayılmasına, davacının ücretinin davalı işverenin taraf olduğu Toplu İş Sözleşmelerde tanımlanan ücretlerden ve asıl işverenin emsal teşkil eden işçilerinin aldığı maaştan az olması nedeni ile fark ücret, eşit davranmama nedeniyle 4 aylık tazminat ve Toplu İş Sözleşmelerde tanımlanan yiyecek-ayakkabı-yakacak yardımı ile senelik izin parası ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı şirket ile ... arasında "yükleme, boşaltma, temizlik ve arıtma işleri alt işverenlik sözleşmesi" başlıklı sözleşme bulunduğunu, bu sözleşme uyarınca davacıların ... personeli olarak ve bu şirket tarafından işe alınarak ve istihdam edilerek çalışmakta olduklarını, bu sözleşme kapsamında soyaş firması tarafından gerçekleştirilen işlerden bir tanesinin tamamen üretim alanı dışında fabrika bahçesinde hurdalar için ayrılmış olan özel hurda alanında üretim alanından hurda alanına gelmiş ve bırakılmış olan hurdaların sadece ayrıştırılması ve düzenlenmesi işi olduğunu, davacıların ...çalışanı olarak hem temizlik hem yükleme boşaltma hemde hurda alınında yapılan bu işler ile sorumlu olduklarını ancak ... kendi elemanları arasında yaptığı görev dağılımı sonucu bu kişileri esas olarak hurda alınında görevlendirmiş olduğunu, bununla birlikte davacıların aynı zamanda yükleme ve boşaltma işlemlerini de yapmakta olduklarını, temizlik yapan personelin azalması veya ihtiyaç duyulması durumunda firma tarafından ihtiyaç duyulduğunda yapılabilecek görevlendirme ile diğer temizlik işlerini de yapmalarının mümkün olduğunu, gerek asıl işveren alt işveren ilişkisi ve gerekse davacıların yaptığı iş açısından bu durumun muvazalı olduğu iddiasının ileri sürülebileceği hiçbir durum, yasal koşul veya unsurun söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının, davalı işyerinde alt işveren işçisi olarak çalıştırılmasının 4857 sayılı iş yasası 2.maddesinin son bendi gereğince muvazaalı olduğu ve davacının başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi olarak kabul edilmesinin gerektiği, bu durumda davacının dosya içerisine sunulan davacı ile aynı tarihte işe başlamış emsal bir işçinin ücreti de dikkate alındığında fark ücret alacağının bulunduğu ve davacı tarafça her ne kadar Toplu İş Sözleşmesinin sağladığı haklardan yararlanması talep edilmişse de, davacının sendika üyesi olmadığı ve dayanışma aidatı ödeyerek Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden de yararlanmadığı göz önüne alındığında Toplu İş Sözleşmesi ile düzenlenen alacakları talep edemeyeceği ve her ne kadar davacı tarafın davalı işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranması nedeni ile tazminat talebinde bulunmuşsa da, dosya kapsamında bu durumunda ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davalı asıl işveren ... ile alt işverenler arasındaki sözleşmenin muvazaalı olduğunun tespitine ve davacının baştan itibaren davalı asıl işveren işçisi sayılmasına karar verilmiş ve davacının fark ücret alacağı istemi hüküm altına alınmış, diğer istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, ücret alacağı farkı hesabına esas alınan emsal ücret noktasında toplanmaktadır.

Davacı işçi sendika üyesi olmayıp, dayanışma aidatı da ödemediğine göre ücret farkı alacağına hükmedilirken Ticaret Odasının bildirdiği ücret esas alınarak yapılan hesaba göre hüküm tesisi gerekirken sendika üyesi işçinin ücretinin emsal alınarak yapılan hesaba itibar edilerek hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12672, Karar No: 2010/20072, Tarih: 29.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12672 E.  ,  2010/20072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmişse de alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Bilirkişi Kurulunca emsal olarak alınan taşınmaz, dava konusu taşınmaza göre farklı bir mahallede olduğu gibi, satış değeri değerlendirme tarihine endekslendikten sonra emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan 30 kat daha değerli olduğu belirtilerek taşınmaza değer biçilmiştir.

Dava konusu taşınmazdan 30 kat daha değerli olan bir taşınmazın emsal olarak kabul edilmesi yanıltıcı sonuçlar doğuracağından değerlendirmede esas alınması mümkün değildir. Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10574, Karar No: 2008/9858, Tarih: 03.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/10574 E.  ,  2008/9858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Turhal Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :23.03.2007
Yargıtay — Esas No: 2016/5987, Karar No: 2018/4035, Tarih: 27.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/5987 E.  ,  2018/4035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocukların okulun eklentisi niteliğindeki bahçesinde bulunan depodan çaldıkları 5 adet güç kaynağının 19.01.2014 tarihli kıymet takdir tutanağında, değerinin 250,00 TL olduğunun belirtildiği ancak söz konusu tutanakta suça konu eşyanın değerini belirleyen ...'ın ne işle uğraştığının belirtilmediği ve okul müdürü olan müşteki...'un 14.10.2014 tarihli celsede alınan beyanında, her ne kadar tutanakta suça konu eşyanın değeri 250,00 TL olarak belirtilse de, çalınan malların her birinin değerinin 5,00 TL civarında olduğunu, toplam değerinin ise 25,00 TL civarında olduğunu ifade etmesi karşısında; suça konu malların suç tarihindeki değerinin, bu malların alım-satım işleriyle uğraşan bilirkişiye tespit ettirilerek, sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 145. uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerektiği halde eksik kovuşturma ile doğrudan TCK 145. maddesi gereğince yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocukların paylarına düşen 18,00'er TL yargılama giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27/03/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10810, Karar No: 2022/4848, Tarih: 17.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10810 E.  ,  2022/4848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddi ile HMK'nın 355. maddesi uyarınca re'sen tescil yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; 31.01.2012 tarihli ilk davada, fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak suretiyle 7.500,00-TL talep edilmiştir. Toplam tespit edilen bedel 134.971,00-TL'dir. Açılan ilk davada tespit edilen bedel taraflar için kesin hüküm niteliğindedir. Ek olarak açılan davada yeniden değer biçilmesi ve bu değere göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Buna göre taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ek dava tarihi itibariyle yeniden değerlendirme yapılarak belirlenen bedele göre fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması suretiyle karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin 2021/344 E. - 2021/669 K. sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 17/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29604, Karar No: 2009/26232, Tarih: 24.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/29604 E.  ,  2009/26232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 24.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20408, Karar No: 2015/7270, Tarih: 28.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20408 E.  ,  2015/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/192-2013/462

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 28.04.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı vekili Av. F.. K.. geldi. Davacılar ve vekili adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; küçük Emrah'ın, .. Köyü kırsalında ot biçmekte olan babası ve akrabalarına su pınarından su almaya giderken, davalı şirkete ait elektrik iletim hattını taşıyan direğin yana yatar vaziyette ve elektirik tellerinin 70 cm yakınından geçmesi ve küçüğün de bunu fark etmememesi nedeniyle, tellere çarpması sonucu, elektrik akımına kapılarak ağır şekilde yaralandığını; bir çok hastanede tedavi gördüğünü; olayda, davalı şirketin kusur ve ihmalinin bulunduğunu iddia ederek; fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile, davacı küçük Emrah için 1000 TL maddi ve 100.000 TL manevi, davacı baba ve anne için ayrı ayrı 50.000 TL manevi ve 4 kardeşin her biri için ayrı ayrı 20.000 TL manevi tazminat olmak üzere, toplam da 281.000 TL tazminatın, olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili savunmasında; husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak, olayda kusurlarının bulunmadığını ve talep edilen tazminat tutarlarının fahiş olduğunu beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 40.137,80 TL maddi tazminatın 03/07/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine; manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne, davacı anne B.. S.. için 30.000 TL, baba T.. S.. için 30.000 TL, F.. S.., F.. S.. için ayrı ayrı 10.000 TL manevi tazminatın 03/07/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat yönünden fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre,davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre,davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; Davacının olay nedeni ile uğradığı iş gücü kaybı oranının tespiti yönünden, tek kişilik adli tıp uzmanından rapor alınmış, 15/04/2013 tarihli rapor ile davacı küçüğün %8.1 oranında meslekte kazanma gücünde azalma olduğu belirlenmiş, mahkeme tarafından da bu rapor esas alınmak suretiyle hüküm kurulmuştur.

2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Yasası'nın 16/II-c maddesi gereğince; meslekte kazanma gücü kaybı konusunda bilimsel ve teknik görüşlerini bildirmekle görevli Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu olup, bu kuruldan alınacak rapora göre karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece, açıklanan yönler gözetilmeyerek, eksik incelemeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun görülmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

Diğer yandan; iş göremezlik tazminatının hesabına ilişkin olarak yaptırılan bilirkişi incelemesinde, bilirkişi tarafından CSO yaşam tablosu esas alınarak hesaplama yapıldığı, mahkemece bu raporun esas alınarak hüküm tesis edildiği görülmüştür.

Yargıda çok uzun yıllar "sabit taksitli rant" formülleriyle yapılan hesaplar geçerli sayılmış iken Yargıtay, 1993 Ankara Sempozyumunda varılan uzlaşı sonucu "progressif rant" olarak adlandırılan kolay anlaşılır, basit bir hesaplama yöntemini uygulamaya koymuştur. Yaşam tablosu ise; halen yargıda ve Sosyal Güvenlik Kurumunda uygulanması zorunlu olan PMF-1931 Yaşam Tablosu'dur.

Bu tablonun yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 22.maddesi olup, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve Analık Sigortaları Hakkında 4722 sayılı Kanuna ek olarak (Çalışma Bakanlığı ile Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından birlikte) hazırlanmış ve 1965 yılında yürürlüğe konulmuştur. Her ne kadar, 5510 sayılı yeni Sosyal Güvenlik Yasası'nda paralel bir hüküm bulunmamakta ise de geçici 3.madde hükmü gereğince yeni düzenleme yapılıncaya kadar aykırı olmayan hükümler uygulanmaya devam edecektir. Başka bir ifade ile SGK ile yargı PMF-1931 yaşam tablosuna göre gelir bağlamaya ve tazminat hesaplamaya devam edecektir. Tazminat davalarında, Okyanus ötesi bir ülke olan ABD'nin CSO-1980 yaşam tablolarının (mortalite) kullanılmak istenilmesinin yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.

O halde mahkemece, PMF-1931 yaşam tablosu esas alınarak belirlenecek tazminata hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece, PMF-1931 yaşam tablosu esas alınarak belirlenecek tazminata hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine

ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.