muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/28475, Karar No: 2020/14802, Tarih: 04.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/28475 E.  ,  2020/14802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.03.2003 tarihinde davalı işyerinde deri dikim makinesi ustası olarak işe başladığını, 25.12.2014 tarihinde ücretsiz izne çıkarıldığını ve 19.01.2015 tarihinde iş görme edinimini yerine getirmesinin istendiğini, belirtilen tarihte işyerine giden müvekkiline ücretsiz iznin devam ettiği ve kendilerinin belirteceği tarihte işe başlaması gerektiğinin beyan edildiğini, müvekkilinin 20.01.2015 tarihinde noter aracılığıyla davalıya ihtarname gönderdiğini ve işe başlama tarihinin tarafına tebliğ edilmediği takdirde yasal yollara başvuracağını ihtar ettiğini, buna karşılık davalı tarafın noter aracılığıyla gönderdiği 02.02.2015 tarihli ihtarname ile şirketleri tarafından verilen iznin ücretsiz izin olmadığı, ücretlerin ilgili banka hesabına yatırıldığı, 19.01.2015 tarihinde “işyerine gelerek işbaşı yapılmadığı”, 27.01.2015 tarihinde davacının sözlü olarak uyarılmasına rağmen işe gelmediği için bu ihtarnamenin düzenlendiğinin iddia edildiğini, müvekkilinin ihtarnamenin kendisine tebliğinden sonra ertesi gün işyerine gittiğini ve çalışmaya başladığını, müvekkilinin işe başladıktan sonra mobbing uygulandığını ve 12.02.2015 tarihinde işten çıkarıldığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, aylık ücret, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde kesintisiz bir çalışmasının olmadığını, davacının 11.06.2003 - 02.04.2004, 19.08.2004 - 27.12.2004 ve 05.04.2005 - 15.03.2006 tarihleri arasında çalıştığını ve bu çalışma dönemlerinde davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, diğer çalışmalarının ise 25.07.2006 - 10.01.2010 tarihleri arasında ve 01.02.201l - 12.05.2012 tarihleri arasında olduğunu ve bu dönemlere ilişkin alacakların ise davacının Garanti Bankasında bulunan hesabına yatırıldığını, davacının son olarak, 21.05.2012 tarihinde işe başladığını ve işveren tarafından haklı sebeple tazminata hak kazanamayacak şekilde 12.02.2015 tarihinde iş akdinin fesih edildiğini, davacının işbaşı yapmaması nedeni ile iş akdinin sonlandırıldığını, davacının ücretsiz izne çıkarılmadığını, davacının ücretlerinin bankaya yatırıldığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hesaplamaya esas alınan çalışma süresi taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, mahkemece davalı tarafın cevap dilekçesinde, davacının birinci, ikinci ve üçüncü dönem çalışmalarının kendi isteği ile, dördüncü ve beşinci dönem çalışmalarının ise kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek sona erdiğinin ifade edildiği ve davacının Garanti Bankası A.Ş. nezdinde bulunan hesabına 13.12.2010 tarihinde 3.343,91 TL kıdem ve 1.211,46 TL ihbar tazminatı, 31.05.2012 tarihinde 1.191,64 TL kıdem ve 739,68TL ihbar tazminatı ödemesi yapıldığı, "Kıdem tazminatı yanında ihbar tazminatının ödenmesi iş sözleşmesinin sona ermesi olup, aynı işyerinde işçi ara vermeden çalışmaya devam etse bile bu çalışması yeni bir iş sözleşmesi olarak kabul edilmelidir." şeklindeki Yargıtay’ın emsal kararı da göz önüne alındığı belirtilerek, davacının davalı işyerinde 21.05.2012-12.02.2015 tarihleri arasında 2 yıl 8 ay 21 gün çalıştığı kabul edilmiş ve bilirkişi raporunda bu süre esas alınarak yapılan hesaplamalara göre karar verilmiştir. Ancak varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir. Şöyle ki, dosya içeriğinden, davacının 11.06.2003 - 02.04.2004, 19.08.2004 - 27.12.2004, 05.04.2005 - 15.03.2006, 25.07.2006 - 10.12.2010, 01.02.2011 - 12.05.2012, 21.05.2012 - 12.02.2015 tarihleri arası davalı işyerinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davalı taraf her ne kadar davacının birinci, ikinci ve üçüncü dönem çalışmalarının kendi isteği ile sona erdiğini iddia etmiş ise de, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden bu hususun ispatına yönelik herhangi bir delil sunulmadığı görülmektedir. Yine davalı tarafça dördüncü ve beşinci dönem çalışmalarının kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek sona erdiği ve davacının banka hesabına 13.12.2010 ve 31.05.2012 tarihlerinde kıdem ve ihbar tazminatı ödemesi yapıldığı iddia edilmiş ise de, davacı taraf, banka kartının davalının zilyetliğinde bulunduğunu, hesabına yatırılıp çekilen kıdem ve ihbar tazminatlarından haberinin dahi olmadığını, davacının tüm hak ve alacaklarını aldığına dair bir ibranamenin de bulunmadığını beyan etmiştir. Davacı tanıklarından Gunnour Veli, “...bizim kartlar onların elindeydi, biz kart görmüyorduk, onlar asgari ücretini maaş olarak yatırıyordu, bakiyesini onlar çekiyordu, bizde kart yoktu...” İsmail Tüydaş, “...biz maaşı hiçbir zaman almadık, zaten kartlarımız işverendeydi, biz haftalık alıyorduk, onlar bankaya yatırıp kendileri çekiyordu, ...” davalı tanığı Yakup Küden ise, “... bizim deri sezonunda boşluklarımız oluyordu, firma bizi izine çıkardı,...firma bu boşluk dönemlerinde yeri geldiğinde bizden banka maaş kartımızı alır, kartımı iptal ettirdim...” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Bu durumda, davacının banka hesabına davalı işveren tarafından 13.12.2010 ve 31.05.2012 tarihlerinde kıdem ve ihbar tazminatı yatırılmakla beraber davacı tanıkları ile davalı tanığı Yakup Küden’in, banka maaş kartlarının işverenin elinde olduğu ve yatan ücretlerin işveren tarafından alındığına dair beyanları ile davacının 21.05.2012 tarihinde aynı işyerinde çalışmaya başlaması buna karşılık tazminat ödemelerinin 31.05

...” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Bu durumda, davacının banka hesabına davalı işveren tarafından 13.12.2010 ve 31.05.2012 tarihlerinde kıdem ve ihbar tazminatı yatırılmakla beraber davacı tanıkları ile davalı tanığı Yakup Küden’in, banka maaş kartlarının işverenin elinde olduğu ve yatan ücretlerin işveren tarafından alındığına dair beyanları ile davacının 21.05.2012 tarihinde aynı işyerinde çalışmaya başlaması buna karşılık tazminat ödemelerinin 31.05.2012 tarihinde yapılması hususları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının birinci, ikinci ve üçüncü dönem çalışmalarının istifa ederek, dördüncü ve beşinci dönem çalışmalarının ise kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek sona erdirildiğinin ispat edilemediği kabul edilerek davacının çalışma süreleri birleştirilerek tüm süre üzerinden dava konusu alacak kalemlerinin hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek çalışılan önceki dönemin tasfiyesi, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücretine hak kazanma ile bunların hesaplanması bakımından söz konusu dönemin dışlanması sonucunu doğurmaz. Mahkemece kıdem ve ihbar tazminatı ödendiği iddia edilen önceki dönemin tasfiye edildiği kabul edilerek davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının da 21.05.2012-12.02.2015 tarihleri arasındaki dönem için hesaplanması hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 04.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/870, Karar No: 2022/10745, Tarih: 26.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/870 E.  ,  2022/10745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli ... hakkındaki Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hakimliğinin itirazın reddine dair 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 10/01/2022 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 16/11/2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 24/03/2021 tarihli ve 2021/1710 soruşturma, 2021/56 sayılı karar ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2.maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3.maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği,

2- Sanık müdafiinin karara itiraz etmesi üzerine, mercii Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hakimliğinin kanun yararına bozma istemine konu 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararı ile; kamu davası açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle itirazın reddine kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanması dair Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 24/03/2021 tarihli ve 2021/1710 soruşturma, 2021/56 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Kimyasal Tahliller İhtisas Dairesi Toksikoloji Şubesi'nin 14/01/2020 tarihli raporuna göre; şüphelinin kanında ve idrarında yapılan analizde ilaç etken maddelerinden “Diazepam”, “Nordiazepam”, "Oxazepam", "Diclofenac" ve "Temazepam" bulunduğundan bahisle şüpheli hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmiş ise de,

Dosya kapsamına göre, Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Kimyasal Tahliller İhtisas Dairesi Toksikoloji Şubesi'nin 14/01/2020 tarihli raporuna göre; şüphelinin kanında ve idrarında yapılan analizde ilaç etken maddelerinden “Diazepam”, “Nordiazepam”, "Oxazepam", "Diclofenac" ve "Temazepam" bulunduğundan bahisle şüpheli hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmiş ise de,

Şüphelinin kanında ve idrarında tespit edilen "Oxazepam" ve "Diclofenac" isimli maddelerin, anılan Adli Tıp Kurumu raporunun ekinde yer alan uyutucu, uyuşturucu, uyarıcılar ve ilaç listesinde herhangi bir sınıflandırma kapsamına girmediği, “Diazepam”, “Nordiazepam” ve "Temazepam" isimli ilaç etken maddelerinin ise Benzodiazepinler sınıfına dahil olduğu, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 17/05/2021 tarihli ve 2020/19524 esas, 2021/5538 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, Benzodiazepin isimli maddenin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'nun 188. maddesinin 4. fıkrasında, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi hakkında Kanun'da, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'da, uyuşturucu maddelere dair 1961 sayılı Tek Sözleşmesi'nin 1 ve 2 numaralı

cetvellerinde, 2313 ve 3298 sayılı Kanunların verdiği yetki uyarınca çıkarılan Bakanlar Kurulu kararlarında sayılan uyuşturucu ve uyarıcı maddeler arasında yer almaması nedeniyle uyuşturucu veya uyarıcı madde olarak kabul edilmesine olanak bulunmadığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen suç saklı kalmak üzere, bu maddenin bulundurulmasının ve kullanılmasının uyuşturucu madde kullanma suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 16/11/2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 24/03/2021 tarihli ve 2021/1710 soruşturma, 2021/56 sayılı kararı ile, kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanık müdafiinin karara itiraz etmesi üzerine Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Kimyasal Tahliller İhtisas Dairesi Toksikoloji Şubesi'nin 14/01/2020 tarihli raporuna göre; şüphelinin kan ve idrar örneğinde yapılan analizde ilaç etken maddelerinden “Diazepam”, “Nordiazepam”, "Oxazepam", "Diclofenac" ve "Temazepam" bulunduğundan bahisle şüpheli hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmiş ise de,

Şüphelinin kan ve idrar örneğinde tespit edilen "Oxazepam" ve "Diclofenac" isimli maddelerin, Adli Tıp Kurumu raporunun ekinde yer alan uyutucu, uyuşturucu, uyarıcılar ve ilaç listesinde herhangi bir sınıflandırma kapsamına girmediği, “Diazepam”, “Nordiazepam” ve "Temazepam" isimli ilaç etken maddelerinin ise Benzodiazepinler sınıfına dahil olduğu, Benzodiazepin isimli maddenin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'nun 188. maddesinin 4. fıkrasında, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi hakkında Kanun'da, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'da, uyuşturucu maddelere dair 1961 sayılı Tek Sözleşmesi'nin 1 ve 2 numaralı cetvellerinde, 2313 ve 3298 sayılı Kanunların verdiği yetki uyarınca çıkarılan Bakanlar Kurulu kararlarında sayılan uyuşturucu ve uyarıcı maddeler arasında yer almaması nedeniyle uyuşturucu veya uyarıcı madde olarak kabul edilmesine olanak bulunmadığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen suç saklı kalmak üzere, bu maddenin bulundurulmasının ve kullanılmasının uyuşturucu madde kullanma suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, “itirazın kabulü” yerine reddine karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; mercii tarafından “itirazın kabulü” yerine reddine karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden Karşıyaka 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/06/2021 tarihli ve 2021/2106 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

26/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9070, Karar No: 2017/10681, Tarih: 18.12.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/9070 E.  ,  2017/10681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İş Mahkemesi

Davacı, babasından dolayı almakta olduğu ölüm aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, kesilen aylığının kesildiği tarihten itibaren tekrar bağlanmasına, bağlanacak aylıkların yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Davacı ... çocuğu, 01.03.2009 tarihinde vefat eden eşinden dolayı 5434 sayılı Kanun kapsamında ölüm aylığı aldığını, 1479 sayılı Yasa (5510-4/b) kapsamında çalışmaları bulunan babasının da 17.02.1980 tarihinde ölümü nedeniyle 01.06.2011 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlandığını, daha sonra Kurum işlemi ile babasından dolayı bağlanan ölüm aylığının kesildiğini, mevzuata göre Kurum işleminin hatalı olduğunu ileri sürerek kesilen ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanarak yasal faizi ile ödenmesini, borçlu olmadığının tesbitini ve kendisinden tahsil edilen ölüm aylıklarının yasal faizi ile iadesini talep etmiştir.

Davalı Kurum davacının babasının ölüm tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesine göre " geçimini sağlayacak başka bir gelirleri olmamak koşulu gerçekleşmediğinden ölüm aylığının bağlanmasının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddini istemiştir.

Yerel mahkeme, Kurumun 1479 sayılı Yasanın 46/2. ve 5510 sayılı Yasanın 54. maddelerine göre; hem babadan hem kocadan ölüm aylığının hak kazanılması halinde bunlardan fazla olanı bağlaması gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Uyuşmazlık, davacının eşinin ölümü nedeniyle 5434 sayılı ... Sandığı Yasası uyarınca aldığı ölüm aylığı yanında, 1479 sayılı Yasaya tabi olan anne veya babasının ölümü nedeniyle ayrıca ölüm aylığı alıp alamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan yasal mevzuat aşağıda özetlendiği şekildedir;

1- 01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde " geçimini sağlayacak başka bir gelirleri olmamak kaydı ile yaşları ne olursa olsun evlenmemiş ... çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmü yer almaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan yasal mevzuat aşağıda özetlendiği şekildedir;

1- 01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde " geçimini sağlayacak başka bir gelirleri olmamak kaydı ile yaşları ne olursa olsun evlenmemiş ... çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmü yer almaktadır.

2-04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı ... ile 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde değişiklik yapılarak " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer ... ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan ... çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmüne yer verilmiştir. Aynı ... ile 46/2 maddesi değiştirilerek, " Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan ... çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir. hükmü getirilmiştir.

3-04.10.2000 tarihli ... Anayasa mahkemesinin 26.10.2000 gün ve 61/34 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.

4-4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesi "yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer ... ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan ... çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir.

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesine, "Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan ... çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir." hükmü getirilmiştir.

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında ... çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer ... ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan ... çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen ... ... sigortalılarının ... çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

... ... Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434, ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.