muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/16, Karar No: 2004/33, Tarih: 17.02.2004

Davanın esasına şamil olarak verilen hükmün bozulması halinde ise, bozma sebebi cezanın tamamıyla kaldırılmasını gerektiriyorsa, Yargıtay, önceden hükmolunan cezanın çektiril-memesini kararına yazacak, bozma nedenine göre daha hafif bir ceza uygulanması gerekiyorsa, bu takdirde de uygulanacak cezayı kararında gösterecektir.

Görüldüğü üzere yasamız, davanın esasını halleden hükümler yönünden başvurulan olağanüstü temyiz (yazılı emir) yasayolu nedeniyle verilen bozma kararlarını, olağan yasayolu olan temyiz üzerine verilen bozma kararlarından farklı bir sonuca bağlamış, olağanüstü temyiz nedeniyle hükmün bozulması halinde yeniden yargılama yapılmasını engelleyerek, bu durumda bozma nedenine göre gerekli kararın Yargıtay'ca verileceğini öngörmüştür.

Öte yandan 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; "Adalet Bakanının uygulamadaki hatalardan başka esas ve hükme etkili olan usul hatalarından dolayı da yazılı emir vermeye yetkili olduğu, yazılı emir üzerine bozulan mahkeme hükmünün davanın esasını hallettiği surette yargılamanın tekrarlanmaması, davanın esasını halletmediği surette yargılamanın tekrarlanması gerektiği", yine 3.6.1936 gün ve 129/11 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ise; "mahkûmiyet ve beraat kararı ile zamanaşımı, af ve davadan vazgeçme gibi düşme sebeplerine dayanılarak verilen kararların davanın esasını halleden kararlardan olduğu" belirtilerek, "yargılamanın tekrarlanması yasağı"nın sınırları belirlenmiştir.

İnceleme konusu olayda, mahkemenin görevsizliği nedeniyle bozulan mahkûmiyet hükmü davanın esasını halleden nitelikteki kararlardan olduğundan, Görevli Mahkemece yeniden in-celeme ve araştırma yapılmasına ve yeni bir hüküm kurulmasına yasal olanak bulunmamakta, ancak bozma nedeni cezanın tamamen ortadan kaldırılmasını da gerektirmemektedir. Bu itibarla Özel Dairece, sanık hakkında tayin olunan cezanın çektirilmemesine değil, uygulanması gereken cezanın da kararda gösterilmesi gerekmektedir.

Somut olayda Yerel Mahkemece, sulh ceza mahkemesinin görevine giren ızrar suçundan dava açılmadığı halde bu suçla ilgili davanın düşürülmesine, bıçakla etkili eyleme kalkışmak suçundan dolayı hüküm kurulmamış ise de yazılı emir istemine konu olmayan bu hususlar sonuca etkili olmadığı, ancak sarhoşluk suçundan tekerrüre esas alınan hüküm kararda belirtilme-miş olduğundan, sanık hakkında hükmolunacak sonuç cezanın yukarıdaki ilkeler de nazara alınarak Özel Dairece belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 17.07.2003 gün ve 10101-8847 sayılı kararının KALDIRILMASINA, açıklanan hususta bir karar verilmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 17.02.2004 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2252, Karar No: 2017/1444, Tarih: 07.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/2252 E.  ,  2017/1444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı vekili, müvekkilinin 16.10.2008-13.06.2009 tarihleri arasında ... Belediyesi Park ve Bahçeler Müdürlüğüne bağlı Lozan Parkında güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, Ocak 2009 ile Haziran 2009 tarihlerin arasında hak ettiği altı aylık ücretin ödenmediğini belirterek ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili belediye çalışanı olmadığı, davacının müvekkili idareden alacağı bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.06.2013 tarihli ve 2013/14424 esas, 2013/14503 sayılı kararı ile '' Dava konusu uyuşmazlığın çözümü için davalı belediye ile dava dışı ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü İktisadi İşletmesi arasındaki ilişkinin niteliği önem arzetmektedir. Davalı Belediye ile dava dışı ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü İktisadi İşletmesi arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi tespit edilmesi durumunda, asıl işverenin işçinin ödenmeyen hak ve alacaklarından alt işverenle birlikte sorumluluğu kanun gereğidir. Bu sebeple davacı hakkındaki bilgi ve belgeler onu çalıştıran işverenden getirtilmeden doğru bir sonuca varılması mümkün değildir. Dava konusu uyuşmazlıkta, dava dışı ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü İktisadi İşletmesi davalı safında davaya katılması yönüne gidilmemiştir. Asıl işveren alt işveren ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda başka uyuşmazlıkların doğmasını önlemek ve gerçeğe uygun sonuca varılabilmesi için alt işverenin de davaya davalı olarak katılması gerekir. Bu itibarla, öncelikle davacının çalışmasının geçtiği davadışı ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü İktisadi İşletmesi davaya davalı olarak dahil edilmeli ve bu şekilde taraf teşkili sağlanmalı, delillerini bildirmesi için süre verilmeli, bildirecekleri delillerin toplanması yoluna gidilmelidir. Ayrıca davacının hesabına yatırılan paranın mahiyetine sebeple yatırıldığı hususlarınında açıklığa kavuşması için davacı isticvap edilmeli,yatırılan bu paraların davalı belediye ya da dava dışı ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü İktisadi İşletmesi tarafından yatırılıp yatırılmadığı sorulmalı ve sonucuna göre karar verilmesi gereklidir.'' gerekçeleri ile bozulmuştur.

Dairemizin belirtilen bozma ilamına mahkemece, '' ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulübü ile davalı belediye arasındaki bağın açıkça ve üstelik aynı yerde davacı ile aynı işi yapan işçiler açısından alt iş veren üst iş veren olarak yargı makamları bakımından saptandığı, mahkememizce de getirtilen belgeler ile bunun doğrulandığı, buna göre davalı ile kulüp (ve kulübe ait olan iktisadi işletme) arasındaki ilişkinin sabit olduğu, müteselsil sorumluluk olması nedeniyle kulübün davaya dahil edilmesinde ise yasal zorunluluk olmadığı gerekçeleri ile bozma ilamına ... Belediyesi Gençlik ve Spor Kulubünün davaya dahil edilmesi gerektiği yönünden yapılan bozma yönünden bozmaya uyulmayarak kısmen direnilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici 2. maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, Mahkemece dayanılan gerekçelerin dosya kapsamına uygun düştüğü, bu sebeple direnmenin doğru olduğu anlaşıldığından, 22. Hukuk Dairesinin 17.06.2013 tarihli ve 2013/14424 esas, 2013/14503 karar sayılı bozma ilamı ortadan kaldırılarak, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek 2. maddesi uyarınca ONANMASINA, 07.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14453, Karar No: 2015/2647, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14453 E.  ,  2015/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/396, Karar No: 2017/824, Tarih: 30.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/396 E.  ,  2017/824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, davalının itirazının kaldırılmasına ve davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmiş, karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 25.02.2010 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak, 30.09.2015 tarihinde tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile 2013 Kasım ayından 2016 Ocak ayına kadarki kira bedelleri toplamı 32.420,00 TL’nin işlemiş faiziyle tahsilini istemiş, ödeme emri davalı kiracıya 01.10.2015 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı 07.10.2015 tarihli itiraz dilekçesinde; alacaklı tarafa herhangi bir borcu olmadığını, kira bedellerini ödediğini bildirerek borca ve faize itiraz etmiştir. Ödeme emrine davalı borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı İcra Mahkemesi'ne başvurarak, itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Davalı 02.12.2015 tarihli mazeret dilekçesi ile; avukatı il dışında olduğundan avukatıyla görüşmek ve vekalet sunmak üzere tarafına süre verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davalı asile usulüne uygun duruşma davetiyesi tebliğine rağmen sunmuş olduğu dilekçesinde “avukatının il dışında olmasından dolayı avukatıyla görüşmek ve vekalet sunmak üzere süre istediği'”, mazeret ve süre talebini delillendirmediği gibi mazeret gerekçesinin 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 77/3. maddesine göre ''Bir tarafın avukat tutmak istemesi sebebiyle, yargılama hiçbir şekilde başka bir güne bırakılamaz'' hükmü de dikkate alınarak mazeret talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı borçlu 02.12.2015 tarihli mazeret dilekçesi ile; avukat tutmak üzere değil, avukatının il dışında olduğundan bahisle avukatıyla görüşmek suretiyle savunmasını bildirmek veya avukatı aracılığıyla savunmasını yapmak üzere süre istemiştir. Mahkemece HMK'nun 27. maddesindeki hukuki savunma hakkı kapsamında savunma ve delillerini bildirmek üzere süre ve imkan vermek gerekirken yanlış gerekçe ile savunma hakkını kısıtlar şekilde esastan karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 30.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9644, Karar No: 2015/2889, Tarih: 17.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9644 E.  ,  2015/2889 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 2-b, 62/1, 52. maddelerince mahkumiyet,

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 89/2-b maddesi uyarınca yarı oranında arttırım yapılırken 270 gün adli para cezası yerine hesap hatası sonucu 240 gün adli para cezası tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına, sanığın, mahkemenin takdirine göre TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca 180 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 89/2-b maddesi uyarınca yarı oranında arttırımla 270 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 225 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 4500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16392, Karar No: 2019/3361, Tarih: 11.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/16392 E.  ,  2019/3361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 6183 sayılı Yasanın 58. maddesidir; Davalı Kurum tarafından davaya konu ödeme emri ile dava dışı Ran Lojistik Hizmetleri AŞ' nin 2012 yılı 2. ve 4.aylarına ilişkin prim ve işsizlik sigortası primi borcunun tahsili anılan şirkette Yönetim Kurulu Üyeliği bulunan ... varisi davacıdan talep edilmiş olup, dava ile ödeme emirlerinin iptali talep edilmektedir.

Tüzel kişi işverenlerin ortak ve yetkililerinin kamu alacaklarından sorumluluğu, 6183 sayılı Kanunun 35, mükerrer 35, mülga 506 sayılı Kanunun 80. ve 5510 sayılı Kanunun 88. maddesinde düzenlenmiş olup, sigorta primlerinin tahakkuk ve ödenmesi gereken zamanda yürürlükte olan mevzuat uygulanır.

Anonim şirketlerde, yönetim kurulu üyelerinin Kuruma karşı prim borçlarından sorumluluğu hususunu 5510 sayılı Yasanın Yürürlüğe girmesinden önceki ve sonraki dönem bakımından ayrı ayrı değerlendirmek gerekecektir.

Anonim şirketlerde, yönetim kurulu üyelerinin Kuruma karşı prim borçlarından sorumluluğu hususunu 5510 sayılı Yasanın Yürürlüğe girmesinden önceki ve sonraki dönem bakımından ayrı ayrı değerlendirmek gerekecektir.

01.10.2008 tarihinden önce tahakkuk eden prim borçları nedeniyle davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 80. maddesinde; “Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludurlar” hükmü öngörülmüştür. Anılan madde hükmüne göre, tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olabilmesi için, primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili, üst düzey yöneticisi olması zorunludur. Türk Ticaret Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca; bir anonim şirketin idare ve yönetimi aynı zamanda karar organı olarak, yetkili idare meclisince yerine getirilmektedir. Her iki hükmün birlikte değerlendirilmesi durumunda; anonim şirket yönünden primlerin ödenmesinde, sorumlu üst düzey yöneticiden söz edebilmek için bu kimsenin yönetim kurulunda başkan veya başkan yardımcısı gibi ünvan taşıması veya imza yetkisine sahip üye olması veya şirketin yönetiminde parasal konularda yetkili genel müdür, finansman veya muhasebe müdürü gibi üst düzeyde sorumluluk taşıyan görevli olması gerekir. Bunun dışında kalan ve şirketin idare veya mali işlerinde doğrudan söz sahibi veya yetkili olmayan, karar organında yer almayan kişilerin işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumluluğu düşünülemez. Şirkette görevli bir kimsenin belli konularda imza sahibi olması da bu zorunluluğu ortadan kaldırmaz.

506 sayılı Kanun, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 106. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olup, 01.10.2008 tarihinden sonra tahakkuk eden prim borçları hakkında 5510 sayılı Kanunun 88. maddesi ile, “Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur” şeklinde düzenlenme getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile şirket yönetim kurulu üyelerinin primlerin ödenmesinden işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları açıkça belirtilmiştir.

Öte yandan, 506 sayılı Kanununun 80. maddesi primlerin zamanında ve düzenli olarak tahsilini sağlamaya yönelik olup, anılan maddenin 1. fıkrası hükmüne göre, işveren, bir ay içinde çalıştırdığı sigortalıların primlerine esas tutulacak kazançlar toplamı üzerinden bu Kanun gereğince hesaplanacak prim tutarlarını ücretlerinden kesmeye ve kendisine ait prim tutarlarını da bu miktara ekleyerek en geç ertesi ayın sonuna kadar Kuruma ödemeye mecburdur. 5510 sayılı Kanunun 88. maddesinin 1. fıkrası hükmüne göre, 4. maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalıları çalıştıran işveren, bir ay içinde çalıştırdığı sigortalıların primlerine esas tutulacak kazançlar toplamı üzerinden bu Kanun gereğince hesaplanacak sigortalı hissesi prim tutarlarını ücretlerinden keserek ve kendisine ait prim tutarlarını da bu tutara ekleyerek en geç Kurumca belirlenecek günün sonuna kadar Kuruma öder, hükmü yer almakta olup, önce prime esas kazançlara ilişkin Kurum Tebliği, ardından bu tebliği yürürlükten kaldıran İşveren Uygulama Tebliği, bu süreyi takip eden ayın sonu olarak belirlemiştir. Primlerin ödenmesi gereken son gün itibariyle de olsa, kişiler yukarıda açıklanan statüde oldukları dönemlerde ödenmesi gereken ve tahakkuk eden primlerden sorumlu tutulmalıdırlar.

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde somut olayda, davacının murisi ... ' ın 21.02.2012 tarihli Ticaret Sicili Gazetesinde yer alan 27.01.2012 tarihli Yönetim Kurulu Kararı ile yönetim kurulu üyesi olduğu, 11.05.2012 tarihli Ticaret Sicili Gazetesinde yer alan 03.05.2012 tarihli Yönetim Kurulu Kararı ile istifasının Yönetim Kurulunca kabul edildiği dikkate alınarak, dava dışı asıl prim borçlusu Ran Lojistik Hizmetleri AŞ.'de 27.01.2012-03.05.2012 tarihleri arasında temsil ve ilzama yetkili yönetim kurulu üyesi olduğu anlaşılan davacının 2012 yılı 2. ay ve 2012 yılı 4.aydaki prim borçlarından müteselsilen sorumlu olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10928, Karar No: 2014/11349, Tarih: 05.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/10928 E.  ,  2014/11349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlü

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında adli para cezasına da hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından boz ma nedeni yapılmamış; adli emanetin 2010/7301 sırasında kayıtlı 3 adet CD, not defteri ve alışveriş sliplerinin akıbeti hakkında mahallinde her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ve müdafiinin, bir sebebe dayan mayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17806, Karar No: 2017/8675, Tarih: 31.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17806 E.  ,  2017/8675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin düzenlediği faturalar ile 2014 yılında 9 ay süre ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 36.074,88 TL'nin işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, husumetin kendilerine yönlendirilemeyeceğini, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı elektrik şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.