muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7415, Karar No: 2010/4578, Tarih: 23.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7415 E.  ,  2010/4578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, izin,fazla çalışma ücreti, hafta tatili

ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde dahili davalı Hazine Müsteşarlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi davalı ... hakkında açmış olduğu bu davada tasarruf teşvik ve nema alacaklarının ödetilmesini talep etmiş, mahkemece Hazine Müsteşarlığı davaya dahil edilerek, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine, dahi davalı yönünden kabulüne dair karar verilmiştir.

Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli

ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir. 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Bununla birlikte, davalı belediyenin tasarruf teşvik kesintisi ile katkı paylarını da içeren borçlarının yeniden yapılandırılması noktasında bir uzlaşmaya gidilip gidilmediği belirlenmeli, şayet böyle bir uzlaşmaya gidilmişse şimdiki gibi Hazine Müsteşarlığının sorumlu olduğuna dair karar verilmeli, böyle bir uzlaşma olmaması durumunda sorumluluğun davalı belediyeye ait olduğu kabul edilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun yukarıda sözü edilen kararının ardından Dairemiz kararları bu yönde olup, yerel mahkemece açıklanan ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak

suretiyle davalı işverenin ve Hazine Müsteşarlığının sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 23.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5426, Karar No: 2012/19154, Tarih: 05.06.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/5426 E.  ,  2012/19154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sapanca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/08/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 11, Avukatlık Kanununun 41 ve HUMK.nun 62, 68. (HMK.nun 73, 81.md) maddeleri gereğince vekil ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması zorunludur.

Somut olayda; satış ilanı 22.12.2010 tarihinde borçlu asile "Birlikte sakin dedesi a" şerhi ile tebliğ edilmiştir. Borçlu asil, Sapanca İcra Hukuk Mahkemesinin 22.11.2010 tarih ve 2010/68-93 sayılı kıymet takdirine itiraza ilişkin ilamda  Av.ile temsil edilmiştir. Bu durumda borçlunun takip dosyasında vekil ile temsil edildiği anlaşılmış olmakla, satış ilanının da vekile tebliği yukarıda açıklanan yasa hükümleri uyarınca zorunludur. Satış ilanının vekil yerine asile tebliği usulsüz olup (İİK.127.maddesi) bu husus başlı başına ihalenin feshi sebebi olduğundan, mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde "gerekçeli kararın yazıldığı tarihin" yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8674, Karar No: 2015/18300, Tarih: 29.06.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/8674 E.  ,  2015/18300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Damga vergisine yönelik temyiz itirazının değerlendirilmesinde;

Vergi Kanunlarının Yeni Türk Lirasına Uyumu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında 1.1.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5281 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile 488 sayılı Damga Vergisi Kanununun, damga vergisinden istisna edilen işlemleri kapsayan (2) sayılı tablosuna 35 numaralı fıkra eklenmiştir. Bu fıkraya göre; “5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (12) numaralı bendi kapsamındaki işlemler nedeniyle düzenlenen kâğıtlar,” damga vergisinden istisna tutulmuştur.

5422 Sayılı Kanun, 21.06.2006 tarih ve 26205 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 13.06.2006 tarihli 5520 sayılı "Kurumlar Vergisi Kanunu"nun 36. maddesi gereği yürürlükten kaldırılmış ise de, 21.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun Geçici 1/5.maddesindeki; “Diğer kanunlarla 5422 sayılı Kanuna yapılmış olan atıflar, ilgili olduğu maddeler itibarıyla bu Kanuna yapılmış sayılır” düzenlemesi karşısında, 488 Sayılı Kanuna ekli (2) sayılı tablonun 35. fıkrasına yapılan atfın, 5520 sayılı Kanunun 5. maddesine yapıldığının kabulü gerekir.

5520 Sayılı Kanunun 5/1-f maddesi gereğince; “Bankalara borçları nedeniyle kanunî takibe alınmış veya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna borçlu durumda olan kurumlar ile bunların kefillerinin ve ipotek verenlerin sahip oldukları taşınmazlar, iştirak hisseleri, kurucu senetleri ve intifa senetleri ile rüçhan haklarının, bu borçlara karşılık bankalara veya bu Fona devri….”, istisna kapsamında sayıldığına göre, bankaların yalnızca kredi sözleşmesinden kaynaklanan değil, her türlü alacaklarının tahsili için yaptıkları icra takibi nedeniyle yapılan ihale sonucu taşınmazı alacaklarına mahsuben almaları halinde, anılan işlemin damga vergisinden müstesna olduğunun kabulü gerekmektedir.

KDV yönelik temyiz itirazının değerlendirilmesinde;

KDV yönelik temyiz itirazının değerlendirilmesinde;

3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 1. maddesinde; “Türkiye'de yapılan aşağıdaki işlemler Katma Değer Vergisine tâbidir” hükmü yer almaktadır. Aynı Kanun'un 1. maddesinin (d) bendinde, müzayede mahallerinde ve gümrük depolarında yapılan satışların Katma Değer Vergisine tâbi olduğu hükme bağlanmış olup; 19. maddenin birinci bendinde ise; “Diğer kanunlardaki vergi muafiyet ve istisna hükümleri bu vergi bakımından geçersizdir. Katma değer vergisine ilişkin istisna ve muafiyetler ancak bu Kanuna hüküm eklenmek veya bu Kanunda değişiklik yapılmak suretiyle düzenlenir” hükmü öngörülmüştür. Yasa koyucu Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 11. ve sonraki maddelerinde, kanunun 1. maddesine göre KDV'den sorumlu olanlarla ilgili olarak bazı hallerde muafiyete ilişkin düzenlemeler getirmiştir.

Katma Değer Vergisi Kanunu'nun "Sosyal ve Askeri Amaçlı İstisnalarla Diğer İstisnalar" başlıklı 17. maddesinin (r) bendi ile; "... bankalara borçlu olanların ve kefillerinin borçlarına karşılık taşınmaz ve iştirak hisselerinin (müzayede mahallerinde yapılan satışlar dahil) bankalara devir ve teslimleri" istisna kapsamında tutulmuştur. Bu durumda, alacaklı banka alacağına karşılık borçluya ait taşınmazı cebri icra yolu ile aldığı takdirde Katma Değer Vergisi'nden müstesnadır.

Somut olayda, alacaklı banka, borçlu hakkında kredi alacağına ilişkin olarak başlattığı ilamsız takip sebebiyle yapılan ihalede borçluya ait taşınmazı alacağına mahsuben aldığına göre, yukarıda anılan kanun hükümlerinde muafiyet için taşınmazda banka lehine ipotek tesisi bulunması gerektiğine ilişkin düzenlemeye yer verilmediği ve muafiyet için herhangi bir ayrım yapılmadığından; alacaklı banka Katma Değer Vergisi uygulamasından müstesna olduğu için kendisinden bu konuda ödeme yapılması istenemez. O halde mahkemece, alacaklının damga vergisi ve Katma Değer Vergisi alınmaması yönündeki şikayetinin kabulüne karar verilmesi gerekirken; istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15673, Karar No: 2022/17954, Tarih: 28.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/15673 E.  ,  2022/17954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

KARAR

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; hükümden sonra davalı vekili Avukat ... tarafından sunulan 29/11/2021 tarihli dilekçede, 29/11/2021 tarihinde davacı vekiline 87.919,88-TL ödeme yapıldığını, davacı ile sulh olunduğu, davacıdan dava konusu olaya ilişkin ibraname alındığı, bu nedenle davanın konusuz kaldığı belirtilerek "ibraname ve feragatname başlıklı belge sunulmuş olup, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince sulh konusundaki ödeme, ibra belgeleri ile sulh mutabakatnamesinin de dosya arasına alınarak denetlenmesi suretiyle ek karar verilmek üzere dosyanın İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne 2. KEZ İŞLEMSİZ İADESİNE, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına gününde 28.12.2022 oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/429, Karar No: 2020/1438, Tarih: 24.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/429 E.  ,  2020/1438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nin 82/1-e, 35/2, 29, 62, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in katılan ...’e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, suç vasfına, teşebbüs derecesine, katılan Bakanlık vekilinin takdiri indirime yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın bıçakla katılan çocuk ...'a vurarak, toraksa nafiz kardiak tamponat ve iç organ yaralanmasına ve hayati tehlike geçirmesine neden olan 3 bıçak darbesi ile öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı nazara alındığında, 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nin 35. maddesi uyarınca, yasal sınırlar dahilinde alt sınırdan uzaklaşılarak makul bir ceza verilmesi yerine, alt sınıra yakın olacak şekilde 14 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini, tanık ...’nin beyanları ile de sabit olduğu üzere sanığın eylemini daha önceden katılanın kağıt toplama sırasında farklı zamanlarda hakaret etmesi ve saldırması nedeniyle gerçekleştirdiği, sanık hakkında asgari düzeye yakın oranda indirim yapılması yerine, alt sınırdan indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11850, Karar No: 2012/1998, Tarih: 25.01.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/11850 E.  ,  2012/1998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayan- dığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi gözetilerek hapis cezası takdiren alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hapis cezasının yanında hükmolunan gün adli para cezasının ayrı bir gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2- Daha önce hapis cezasına mahkumiyeti bulunmayan ve 65 yaşın üze- rinde olan sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK.nun 50/3. maddesi gereğince TCK.nun 50/1. maddesinde yazılı seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 25.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14411, Karar No: 2015/13181, Tarih: 24.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14411 E.  ,  2015/13181 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2015

NUMARASI : 2015/147-2015/347

DAVACI : Y.. A..

DAVALI : İ.. A..

Taraflar arasındaki kayıp kaçak beledi davasına ilişkin olarak Bakırköy 6. Asliye Ticaret ve Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elektrik aboneliği sözleşmesi kapsamında alınan kayıp kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir.

Asliye Ticaret Mahkemesince, kayıp kaçak bedeli davalarının münhasıran ticari dava niteliğinde bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesince ise, tarafların tacir olduğu ve uyuşmazlığın tarafların ticari işletmesiyle ilgili olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmış, maddenin (a) bendinde bu kanunda öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ile çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve çekişmesiz yargı işi sayılacağı belirtilmiştir. Buna göre, bir uyuşmazlığın ticari dava niteliğinde olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda, davacı şirketin iş yeri abonelik sözleşmesi gereğince davalı nezdinde elektrik aboneliğinin bulunduğu, anonim şirket olan davacı aleyhinde kayıp kaçak elektrik tüketim bedeli tahakkuk ettirildiği, yapılan bu tahsilatın haksız olduğunu ileri sürerek davalıdan iadesini talep ettiği anlaşılmaktadır. Davacı ile davalı tacir olduğundan ve uyuşmazlık tarafların ticari işletmesini ilgilendirdiğinden ticari dava niteliğinde bulunan uyuşmazlığın asliye ticaret mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23904, Karar No: 2014/13348, Tarih: 14.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/23904 E.  ,  2014/13348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların, inşaat halindeki binaya döşenmiş olan kabloları çalmak biçimindeki eylemlerinin TCK'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suç tipine uyduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

I-) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

Yapılan duruşmaya toplanan delilere, gerekçeye hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA

II-) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan tayin olunan hapis cezası kısa süreli olmadığı halde 5237 sayılı TCK nun 50. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 50/3. maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesinde “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Her ne kadar 5237 sayılı TCK.nun 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK.nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde, diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,