muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2063, Karar No: 2024/4949, Tarih: 03.04.2024

hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 22.01.2020 tarihli ve 2019/1209 Esas, 2020/92 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13404, Karar No: 2017/1810, Tarih: 05.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/13404 E.  ,  2017/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yağma suçunu işlediği yerin, mağdurun konutu olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 149/1-d maddesi yerine 148/1.maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) İstihdam edilmesi ve bir engel bulunması halinde görevlendirilmesi gereken sosyal çalışma görevlilerinin, 18 yaşından küçük sanığın özelliklerini, toplumda yapıcı bir rol üstlenmesini ve mahkemece yararlanılabilecek toplumsal kaynakların tanınmasını sağlamak üzere düzenleyeceği sosyal inceleme raporu nedeniyle, bilirkişiye ödenen ücretin sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

2-) T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin kısımdan "70 TL sosyal inceleme raporu düzenleyen bilirkişi ücreti 561 TL zorunlu müdafii ücretine" ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3974, Karar No: 2021/4527, Tarih: 31.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/3974 E.  ,  2021/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet Ve Katılma Alacağı

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 3. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa 3. Aile Hukuk Mahkemesinin 16.02.2018 tarihli ve 2016/184 Esas, 2018/173 Karar sayılı kararıyla davanın asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, asıl dava dilekçesinde, düğünde takılan 6 adet 22 ayar bilezik, 2 adet zümrüt yüzük, 5 adet ata, 3 adet yarım,18 adet çeyrek altın, 2 altın kolye ve bir kolyenin aynen olmadığı takdirde tahsil tarihindeki satış kuru üzerinden bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiş, birleşen davasında ise, evlilik birliği içinde edinilen Bursa Görük 8 numaralı taşınmazın müşterek konut olarak kullanıldığını, bu taşınmazla ilgili katılma alacağı talep ettiklerini, tasfiye nedeniyle davanın ilerleyen aşamalarında davalı adına tespit edilecek banka kaydı veya başka edinilmiş mal olması durumunda bu değerlerin de hesaplamada dikkate alınmasını, bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 20.000 TL alacağın faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, davacı vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK mad. 33). İddianın ileri sürülüş şekline göre asıl dava, ziynetlerin aynen olmadığı takdirde bedelinin iadesi, birleşen dava ise mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

2.Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

2.Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Somut olayda, eşler 25.12.2010 tarihinde evlenmiş, 25.01.2013 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün, kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibarıyla sona ermiştir (TMK mad. 225/son). Sözleşmeyle başka mal rejiminin seçildiği ileri sürülmediğinden evlilik tarihinden mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar, edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (4722 sayılı Yasa mad. 10, TMK mad. 202/1).Mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı bulunduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır (TMK mad. 179).

İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından birleşen davaya konu Bursa ili, Nilüfer İlçesi, Görükle Dumlupınar Mah. 5495 ada, 1 parselde bulunan A Blok 3. Kat 8 nolu bağımsız bölümün edinme tarihinin evlilik birliğinin kurulmasından önce olup, bu evin davalının kişisel malı olduğu, davacı vekili tarafından 22.12.2017 tarihli dilekçe ile Bursa ili, Nilüfer İlçesi, Demirci Mah. 3057 ada 4 parsel A/3 8 nolu taşınmaz ile ilgili talepte bulunmuşsa da davalı vekilinin buna muvafakat etmediği, bu taşınmazın da edinme tarihinin evlilik birliği kurulmadan önce 03.05.2007 tarihi olduğu, davacının evine maddi destek olmak amacıyla verdiği 1.000 TL'nin evlilik birliği içinde yapılan harcamalara ilişkin olabileceği bu miktarla hangi mal varlığına katkı sağladığı iddiasının ispat edilemediği, eşlerden her birinin gücü oranında evlilik birliği içinde yapılan giderlere katılma yükümlülüğünün bulunduğu, davacının bu taleple ilgili olarak da yemin deliline başvurmadığı anlaşıldığından, bu talebinin de reddine karar verilmiş ise de, davacı vekilinin dava dilekçesinde Bursa Görükle 8 numaralı bağımsız bölümle beraber evlilik birliği içinde edinilen ve sonradan tespit edilecek malvarlıklarıyla ilgili de taleplerinin olduğunu bildirdiği, mahkemece davalı adına kayıtlı taşınmazların ilgili tapu müdürlüğünden sorulması üzerine, Bursa Görükle 5495 ada 1 parsel 8 numaralı bağımsız bölümün davalı adına 05.02.2009 tarihinde ferdileşme yoluyla tescil edildiği, Bursa Nilüfer 3057 ada 4 parselde kayıtlı 8 numaralı meskenin de davalı adına 03.05.2007 tarihinde tescil edildiği, taşınmazların halen davalı adına kayıtlı olduğunun bildirildiği, davacı vekilince dava dilekçesinde ilerleyen aşamalarda tespit edilen malvarlıklarının da tasfiyede dikkate alınması talep edildiğine göre, 3057 ada 4 parselde kayıtlı 8 numaralı bağımsız bölümle ilgili talebin iddianın genişletilmesi yasağı kapsamında değerlendirilmesi doğru görülmemiştir.Buna göre, davacı vekili tarafından dosyaya sunulan 22.12.2017 havale tarihli dilekçede davalı adına kayıtlı 3057 ada 4 parsel 8 numaralı bağımsız bölümün ediniminde 364.500 TL bedelli kredi çekildiği, bu kredinin 2009-2015 yılları arasında ödendiği, bu taşınmaza ilişkin kredi belgelerinin dosyaya alınmasını talep ettiği, ekinde sunmuş olduğu tapu kaydına göre, taşınmazın tapu kaydında 01.12.2009 tarihinde Halkbankası lehine tesis edilen 364.500 TL bedelli ipoteğin 12.02

.Buna göre, davacı vekili tarafından dosyaya sunulan 22.12.2017 havale tarihli dilekçede davalı adına kayıtlı 3057 ada 4 parsel 8 numaralı bağımsız bölümün ediniminde 364.500 TL bedelli kredi çekildiği, bu kredinin 2009-2015 yılları arasında ödendiği, bu taşınmaza ilişkin kredi belgelerinin dosyaya alınmasını talep ettiği, ekinde sunmuş olduğu tapu kaydına göre, taşınmazın tapu kaydında 01.12.2009 tarihinde Halkbankası lehine tesis edilen 364.500 TL bedelli ipoteğin 12.02.2015 tarihinde terkin edildiği anlaşıldığından, mahkemece 4 parselde kayıtlı taşınmazın da dava konusu olduğu kabul edilerek, bu taşınmaz üzerine ipotek konulmak suretiyle çekilen krediye ilişkin, kredi sözleşmesi, kredi borcu ödeme tablosu, ipotek akit tablosu da dahil banka kayıtları ilgili bankadan getirtilmesi ve taraflardan 4 parseldeki 8 numaralı bağımsız bölüm için çekilen kredinin ne için kullanıldığının sorulması, ayrıca davaya konu 1 parselde kayıtlı 8 numaralı bağımsız bölümün kooperatiften ferdileşme yoluyla edinildiği anlaşıldığından, ilgili kooperatif kayıtları da dosyaya kazandırıldıktan sonra davacının talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve incelemeyle birleşen davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde olduğundan kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının HMK’nin 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 31.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29723, Karar No: 2014/23079, Tarih: 02.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/29723 E.  ,  2014/23079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/05/2012

NUMARASI : 2010/649-2012/355

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş, davalı avukatı tarafından duruşma talep etmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, iş ilişkisinin işçinin istifası ile sona erip ermediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin önelli fesih bildiriminin normatif düzenlemesi ise aynı yasanın 17 nci maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında Yasada işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde, kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine değer verilemez. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, bununla birlikte işveren feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmektedir (Yargıtay 9.HD. 3.7.2007 gün 2007/14407 E, 2007/21552 K.).

İşçinin haklı nedenle derhal fesih nedenleri mevcut olduğu ve buna uygun biçimde bir fesih yoluna gideceği sırada, iradesi fesada uğratılarak işverence istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmaz. Bu durumda işçinin haklı olarak sözleşmeyi feshettiği sonucuna varılmalıdır.

İstifa belgesine dayanılmakla birlikte, işçiye ihbar ve kıdem tazminatlarının ödenmiş olması, Türkiye İş Kurumuna yapılan bildirimde işveren feshinden söz edilmesi gibi çelişkili durumlarda, her bir somut olay yönünden bu çelişkinin istifanın geçerliliğine etkisinin değerlendirilmesi gerekir.

İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması durumunda, işçinin dava dilekçesinde somut sebepleri belirtmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu halde de istifanın ardındaki gerçek durum araştırılmalıdır.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamaz. İstifa durumunda işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden, istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

Somut olayda iş sözleşmesinin davalı şirket müdürü tarafından kendisine hakaret edilmesi üzerine 31.05.2010 tarihinde davacı işçi tarafından istifa etmek suretiyle haklı nedenle sona erdirildiği davacı tanık beyanlarına göre sabittir. Mahkemece iş akdini fesheden tarafın ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gizetilmeden davacının ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27101, Karar No: 2016/7007, Tarih: 17.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/27101 E.  ,  2016/7007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sonuç cezanın tedbir olduğu, tedbirin yerine getirilmemesi durumunda, mahkemeden yeniden karar isteneceği, mahkemece yeniden değerlendirme yapılarak, TCK 50/6 ve 7. maddeye uygun olarak karar verileceğinden, henüz tedbirin yerine getirilip getirilmeyeceği bilinmeden TCK 50/6 ve 7. maddesine aykırı olarak sonraya ilişkin “ İleride seçenek yaptırımın gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıpta devam edilmemesi halinde mahkemece kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verilmesi halinde sanığın ...2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/02/2013 tarih 2009/469 E, 2010/539 K sayılı kararı ile 4800 TL adli para cezası ile hükümlü olması nedeniyle; bu ilamdan dolayı mükerrir durumda olduğundan cezasının 51. md doğrultusunda cezasının ertelenmesine yer olmadığına, 58/6 md gereği sanık hakkında 1. Kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve 58/7 md gereği sanığın cezasının infazından sonra denetimli serbestlik hükümlerinin uygulanmasına ve sanığın 5237 sayılı yasanın 53/1 md sindeki a,b,d,e fıkralarında belirtilen haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına,53/1-c maddesinde belirtilen haklardan ise aynı yasa maddesinin 3.fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasından 7. bendin çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/11147, Karar No: 2011/24066, Tarih: 22.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/11147 E.  ,  2011/24066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal ve kasten yaralama suçlarından sanık ...'in yapılan yargılanması sırasında; Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesiyle İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, CMK.nun 225. maddesi ve İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.04.2011 gün ve 2011/163 E. 2011/116 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE 22.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5892, Karar No: 2016/10327, Tarih: 16.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/5892 E.  ,  2016/10327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 05/06/2014

Esas - Karar No : 2014/71 değişik iş

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'na aykırı davranmak suçundan şüpheli .... .. hakkında Reyhanlı Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2013/209 Esas sayılı soruşturma kapsamında, Cilvegözü Gümrük Müdürlüğü tarafından gönderilen 27 adet eşyaya ilişkin geçici el koyma işleminin onaylanması talebinin kabulüne dair Reyhanlı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 18/01/2013 tarihli ve 2013/70 değişik iş sayılı kararını müteakip, soruşturma evresi sonunda, Reyhanlı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24/05/2013 tarihli ve 2013/209 soruşturma, 2013/827 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı takiben şüpheli müdafince yapılan, el konulan eşyaların iadesi talebinin, 2863 sayılı Kanun'un 25. maddesi uyarınca reddine dair Reyhanlı Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02/05/2014 tarihli ve 2014/331 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/06/2014 tarihli ve 2014/71 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre; Reyhanlı Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma kapsamında, Suriye uyruklu şüphelinin 17/01/2013 tarihinde Türkiye'ye giriş yapmak üzere geldiği Cilvegözü Gümrük Kapısı'nda aracında yapılan arama neticesinde, poşetler içine sarılmış halde tarihi eser olabileceği değerlendirilen 27 parçanın muhafaza altına alındığı, bunu müteakip Cumhuriyet Savcılığınca aldırılan 28/01/2013 tarihli, 3 kişilik arkeolog bilirkişi heyetinden müteşekkil rapor ile, ele geçirilen eşyalardan 2 adet sikke ve 15 adet eserin 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, etnoğrafik mahiyette bulunduğu ve el konulması gerektiği, buna karşın, raporun ikinci kısmında kalem kalem sayılan 10 adet eşyanın taklit olduğu ve 2863 sayılı Kanun kapsamında olmadığı, bu nedenle kişiye iadesinde sakınca bulunmadığı hususlarının belirtildiği, soruşturma sonucunda, yurt dışından kültür varlığı getirmenin suç oluşturmayacağı gerekçesi ile şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesini takiben şüpheli müdafince, el konulan eşyaların iadesi talebinin reddine karar verilmiş ise de, 28/01/2013 tarihli bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanun kapsamında olmadığı ve sahibine iadesinde sakınca olmadığı belirtilen 10 adet eşyanın sahibine iadesine karar verilmesi gerekirken talebin tamamıyla reddedildiği nazara alınarak, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı'nın 25/03/2016 gün ve 11203-2014-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19/04/2016 gün ve 2016/138048 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

./.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: