muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21313, Karar No: 2024/4072, Tarih: 04.03.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre işe yeni alınan işçilerin 3 aylık deneme süresi sonunda kesin kabullerinin yapılacağı, kesin kabul yapılırken lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarının 2 (iki) derece alacağının düzenlendiği, davacının işe giriş tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde de aynı yönde düzenleme bulunduğu, davalı Kurum tarafından 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yapılan değişiklik ile bu okullardan mezun olanlara teknisyen ünvanının verileceği savunulmuş ise de işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümleri incelendiğinde, mezun olunan alan ile ilgili bir iş ve meslek kolunda çalışma zorunluluğunun getirilmediği, başka bir deyişle kesin kabul esnasında davacının mezun olduğu teknik lise bölümü ile aynı doğrultuda bir işte ve meslek kolunda çalışma şartının getirilmediği, bu nedenle işçinin mezun olduğu alanda çalışıp çalışmadığına bakılmaksızın lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olunmasının kesin kabul esnasında 2 (iki) derece alınmasına yeterli koşul olduğu, toplu iş sözleşmesinin kesin kabul sırasında verilecek derece uygulamasında, 3795 sayılı Kanun’un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin sonucu değiştirecek nitelikte olmadığı, davacının mezun olduğu okulun lise muadili teknik öğrenim veren okul olduğu ve davacının 2 (iki) derece almaya hak kazandığı, davanın kısmi dava olarak açıldığı, ileri sürülen zamanaşımı def'inin değerlendirildiği, alacaklara işletilen faiz türü ve başlangıç tarihlerinin isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının, mezun olduğu ticaret meslek lisesinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olup olmamasına göre kesin kabul esnasında 2 (iki) derece almaya ve buna bağlı olarak dava konusu fark ücret alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ile hükmedilen faiz hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. 3795 sayılı Kanun’un "Unvanlar" kenar başlıklı 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi şöyledir:

"Madde 3 – Gördükleri mesleki teknik öğretim alanlarına göre;

a) (Değişik: 2/12/2016 -6764/50 md.) Mesleki ve teknik öğretim veren ortaöğretim kurumlarından mezun olanlar ile denkliği Millî Eğitim Bakanlığınca kabul edilen diğer mesleki ve teknik öğretim veren ortaöğretim kurumlarından mezun olanlar ve bu okullara denk mülga okullardan mezun olanlara “teknisyen”,

...

Unvanı verilir"

4. Millî Eğitim Bakanlığı Ortaöğretim Kurumları Yönetmeliği'nin (Yönetmelik) 69 uncu maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

"(Ek:RG-16/9/2017-30182) (Değişik:RG-5/9/2019-30879) Mesleki ve teknik ortaöğretim kurumlarından mezun olanların diplomalarına “Bu diploma sahibi 29/4/1992 tarihli ve 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine göre eğitimini aldığı alan/dalda ‘Teknisyen’ unvanını kazanmıştır.” ifadesi yazılır. Daha önceki mezunlara da talep etmeleri hâlinde diploma veya belgenin arkasına aynı ifade yazılır."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davalı işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesinde yer alan "..Lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunlarına bir üst derece...ayrıca verilir...." şeklindeki düzenleme ile, işçilere kesin kabul esnasında bir üst derece daha verilmesi için işçinin lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olması gerektiği belirtilmiştir. 3795 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve Yönetmelik'in 69 uncu maddesinin beşinci fıkrası hükümleri çerçevesinde; Millî Eğitim Bakanlığının 01.05.2014 tarihli ve 2014/8 sayılı Genelgesi ile ticaret meslek liselerinin, öğrenim verdiği mevcut alan ve dallarıyla birlikte "mesleki ve teknik lise" adı altında kademeli olarak yeniden yapılandırıldığı, bu nedenle Genelgenin yayımı tarihinden itibaren kademeli olarak "ticaret meslek lisesi" adı altında eğitim veren liselerin mesleki ve teknik liselere dönüştürüldüğü, 3795 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde yapılan değişiklik ile birlikte ticaret meslek lisesi mezunu işçilerin de teknisyen ünvanını almaya hak kazandığı, dolayısıyla bu kişilerin 09.12.2016 tarihinden itibaren teknik öğrenim veren okul mezunu olarak görülmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

3. Bahse konu mevzuat hükümleri ve bilgiler ışığında; 6764 sayılı Kanun ile 3795 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde değişiklik yapılan tarih olan 09.12.2016 tarihinden itibaren (bu tarihten önce veya sonra ticaret meslek liselerinden mezun olunmasına bakılmaksızın) ticaret meslek lisesi mezunları, teknik öğrenim veren okul mezunu sayılmalı ve toplu iş sözleşmesi hükmüne göre kesin kabul esnasında ayrıca bir üst derece daha almaya hak kazandıkları kabul edilmelidir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda ve yukarıda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı Millî Savunma Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6538, Karar No: 2022/5174, Tarih: 23.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6538 E.  ,  2022/5174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava,4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Hürriyet Mahallesi, 1862 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kabulü ile objektif değer artışı ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Davacı idare harçtan muaf olduğu halde, davalı tarafından yatırılan 98,10 TL istinaf başvuru harcının davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği düşünülmeksizin davacı idarenin istinaf yargılama giderleri içerisinde harçtan sorumlu tutulması,

Doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2019/789 E. - 2021/333 K. sayılı ilamının hüküm fıkrasının istinaf incelemesine ilişkin (C) harfi ile gösterilen bendinin (3) numaralı alt bendinde yer alan (giderinin) kelimesinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (davalı üzerinde bırakılmasına,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 23/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12877, Karar No: 2022/10861, Tarih: 29.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/12877 E.  ,  2022/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, ... kazası ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davası sonucu verilen karara ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin ... bölümüne ilişkin 26.01.2022 tarihli ve 2022/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 10. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 10. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

29.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15175, Karar No: 2015/10227, Tarih: 04.06.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15175 E.  ,  2015/10227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FETHİYE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2007/473-2014/48

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 10.12.1999 doğumlu davacı Ramazan'ın, 21.10.2006 tarihinde evlerinin yakınında bulunan enerji nakil hattı direğine tırmandığını, elektrik çarpması neticesinde yaralandığını, olay sonrası beş kez operasyon geçirdiğini, enfeksiyon kapma riski olduğu için okula devam edemediğini, boğazında kapanmayan bir delik oluştuğunu, delik nedeniyle nefes darlığı çektiğini, bu olayın meydana gelmesinde davalının kusuru bulunduğunu, zira, davalının elektrik direğine çıkışı engelleyici gerekli tedbirleri almadığını, direk üzerine hiç bir uyarıcı levha koymadığını belirterek; fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup; 19.000,00 TL maddi tazminat ile davacı mağdur çocuk Ramazan için 15.000,00 TL, anne Hatice için 2.000,00 TL, baba D.. A... için 2.000,00 TL olmak üzere toplam 19.000,00 TL manevi tazminatın, müstakbel zararlar için 2.000,00 TL ve baş, alın ve boğazda meydana gelen kalıcı izlerin giderilmesi için gerekli olacak estetik operasyonlar için 1.000,00 TL maddi tazminat olmak üzere toplam 41.000,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 24.12.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle, maddi tazminat talebini 77.883,68 TL artırarak; 96.883,68 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; enerji nakil hattının mevzuata uygun olarak tesis edildiğini, emniyet mesafesi dahilinde hat geçirildiğini, direk üzerinde korkuluk ve ikaz levhasının mevcut olduğunu, olayın küçüğün emniyet mesafesini ihlal etmesinden kaynaklandığını, küçüğün anne ve babasının bakım ve gözetim görevini yerine getirmemeleri nedeniyle olayın meydana gelmesinde kusurlu olduklarını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, davacı mağdur küçük için 96.883,68 TL maddi tazminatın, 19.000,00 TL'sinin olay tarihi olan 21.10.2006 tarihinden, 77.883,68 TL'nin ıslah tarihi olan 24.12.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, davacı küçük için 15.000,00 TL, davacı anne Hatice için 2.000,00 TL ve davacı baba D... A...için 2.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi olan 21.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm; davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; elektrik çarpmasından kaynaklanan yaralanmadan dolayı açılmış maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava; elektrik çarpmasından kaynaklanan yaralanmadan dolayı açılmış maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; olay tarihinde yedi yaşında olan 10.12.1999 doğumlu çocuğun, arkadaşlarıyla birlikte oyun oynarken, evine 600 metre mesafede bulunan, yaklaşık 12 metre yükseklikteki elektrik direğine tırmandığı ve elektrik akımına kapılarak yere düştüğü, direğin demir kafes tipinde olup, yapı itibariyle kolaylıkla tırmanılabilecek mahiyette bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacı taraf; davalının bina maliki olarak meydana gelen zarardan sorumlu olduğunu iddia ederek eldeki davayı açmıştır. Enerji nakil hattının maliki olan davalı, tehlike arz eden yapı eserinin fena yapılmasından, bakımı ve işletilmesindeki eksiklerden sorumludur. Bu sorumluluk hukuki niteliği itibariyle kusura dayanmayan objektif bir sorumluluktur. Somut olayda, küçüğün zararı tehlike arz eden enerji nakil hattından kaynaklandığına göre davalı kusursuz olarak meydana gelen zarardan sorumludur.

Bu bağlamda temyize konu uyuşmazlık; malüliyet oranının ne olduğu ve küçüğün anne babasının zararın meydana gelmesinde veya artmasında müterafik kusurlarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

1)Mahkemece, küçüğün maluliyet oranına ilişkin rapor, Adli Tıp ve Grafoliji uzmanından alınmış olup, bu rapor doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir.

Raporda; küçüğün tamamen iyileşmediği, boynunun ortasında kalıcı trakemotomi, sol frontalde 6 cmlik iyileşmiş eski yara nedbesinin olduğu, bunun sabit iz niteliğinde olup, estetik cerrahi ile düzeltilme imkanının bulunduğu, özür durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybının (malüliyet oranının) %25 olduğu rapor edilmiştir.

Ne var ki bu raporda, belirtilen maluliyet oranının hangi esaslara göre belirlendiği açıklanıp, gerekçelendirilmediği gibi, hangi yaş ve meslek grubuna ait baremlerin uygulandığı da gösterilmemiştir. Buna göre rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece, küçüğün maluliyet oranına ilişkin olarak Adli Tıptan denetime elverişli rapor alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yetersiz bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2) HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir.

2) HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir.

Bilirkişi raporu kural olarak hâkimi bağlamaz. Hâkim raporu serbestçe takdir eder. HMK’nın 281.maddesinde; tarafların, bilirkişi raporunda eksik gördükleri hususların, bilirkişiye tamamlattırılmasını; belirsizlik gösteren hususlar hakkında ise bilirkişinin açıklama yapmasının sağlanmasını veya yeni bilirkişi atanmasını mahkemeden talep edebilecekleri; mahkemece, bilirkişi raporundaki eksiklik yahut belirsizliğin tamamlanması veya açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için, bilirkişiden ek rapor alabileceği; ayrıca gerçeğin ortaya çıkması için mahkemenin, gerekli görürse yeni görevlendireceği bilirkişi aracılığıyla, tekrar inceleme de yaptırabileceği açıklanmıştır. Bilirkişi raporları arasında çelişki varsa, çelişki gidermeden karar verilemez.

Somut olayda uyuşmazlığın çözümünün, özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği ve tarafların kusur oranlarını belirlemede bilirkişinin görüşünün alınmasının gerekli olduğu açıktır.

Mahkemece, kusur oranlarının tespitine yönelik olarak, öncelikle iki elektrik mühendisi ve bir makina mühendisinden oluşan üçlü bilirkişi heyetinden rapor alınmıştır. Bilirkişi heyeti 26.03.2012 tarihli raporlarında, üzerinde korkuluk demirleri bulunan direğe tırmanarak yaralananan küçüğün, olay tarihinde yedi yaşında olması nedeniyle yüksek gerilimin tehlike yaratacağını bilmeyebileceğini ancak anne H... ve baba D... A..'nin gözetim ve denetim görevini yerine getirmeyerek olayın meydana gelmesinde %80 oranında kusurlu oldukları, davalı elektrik dağıtım şirketinin ise olayın meydana geldiği direğe ölüm tehlikesi levhası asmamaktan dolayı %20 oranında kusurlu olduğunu rapor etmişlerdir.

Bu rapora itiraz edilmesi üzerine, bir iş güvenliği uzmanı, bir elektrik mühendisi ve bir hukukçudan oluşan üçlü bilirkişi heyetinden rapor alınmış, bilirkişi heyeti, 09.04.2013 tarihli raporlarında; kazazedenin henüz yedi yaşında olması, muhtemel tehlikeleri anlayabilecek ve kendisini koruyabilecek ergenlikte olmaması nedeniyle her hangi bir kusur ve sorumluluğunun olmadığı, kazazedenin ebeveynlerinin objektif özen ve gözetim görevini ihlal karinesine dayanan sorumluluklarının bulunduğu, kazazedenin ebeveynlerinin özen ve gözetim ödevini objektif olarak yerine getirmedikleri gerekçesiyle %20 oranında kusurlu oldukları, kazanın meydana geldiği elektrik direğinin Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 35 ve 44. maddelerinde yer alan hükümler doğrultusunda kusurlu kabul edilmesi gerektiği, direğin fena yapılmış şey tanımına girdiği, bu nedenle davalı şirketin olayın meydana gelmesinde %80 kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece; 09.04.2013 tarihli ikinci rapora itibar edilerek, meydana gelen kazada davalı elektrik dağıtım şirketinin %80 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş, kusur raporları arasındaki çelişki giderilmemiştir.

O halde mahkemece; önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden, önceki bilirkişi raporları arasındaki çelişkileri de giderecek biçimde, Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden, birbiriyle çelişen raporlardan ikincisine dayanılarak, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10210, Karar No: 2009/3971, Tarih: 04.05.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10210 E.  ,  2009/3971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı ... ve vek.Av.... ile davalı vek.Av. ...'un gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan asil ve avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı ... A.Ş’nin davalı ile “doğalgaz iletim hattı yapımı” sözleşmesi imzaladığını, sözleşmeye istinaden döşenen hatlarda çalışan araçların ve şantiyedeki araçların yakıt ve benzeri ihtiyaçlarının müvekkilince karşılandığını, davalının satılan akaryakıt bedelinin 21.10.2004 ve 25.10.2004 tarihli protokoller ile ödenmesi garantisini verdiğini, garanti çerçevesinde ödemelerin düzenli olarak yapılmasına rağmen son 3 faturanın ödenmesinden imtina edildiğini, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, davacının dava dışı ... A.Ş tarafından davacıdan satın alınan akaryakıt için ödeme garantisi vermediklerini 21.10.2004 ve 25.10.2004 tarihli yazıların davacıya verilmiş bir taahhüt niteliğinde olmadığını, yapılan ödemelerin dava dışı ... A.Ş adına ve namına olduğunu, ... A.Ş’nin taahhütlerini yerine getirmemesi üzerine sözleşmenin fesih edildiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının dava dışı ... A.Ş’ne gönderdiği 25.10.2004 tarihli yazının davacının anılan şirkete sattığı akaryakıt bedelinin ödenmesi taahhüdünü içermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle 25.10.2004 tarihli yazının davacı yanca dava dışı ... A.Ş’ne satılıp teslim edilen akaryakıt bedelinin ödenmesi taahhüdünü içermediği gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekili, dava dilekçesinde ve delil listesinde satıma konu akaryakıtın bir kısmının davalının elemanlarına teslim olunduğunu ve bu akaryakıtın davalı yanca tüketildiğini beyan etmiştir. Bu durumda davalı yanın teslim alıp,tükettiği akaryakıt bedelinden kendisi sorumludur. Mahkemece bu yön gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.