muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2976, Karar No: 2007/7738, Tarih: 19.06.2007

Anılan maddeye göre kesin hükmün oluşabilmesi için

1-Dava konusunun, diğer bir anlatımla dava ile elde edilmek istenen sonucun aynı olması

2-Dava sebebinin, yani davanın dayanağı olan vakıaların aynı olması,

3-Ve davanın taraflarının aynı olması gereklidir.

Yukarıda açıklananlar doğrultusunda somut olaya dönüldüğünde;

Dava, her iki köy arasındaki yayla (mera) sınırının tespiti ve tazminat, birleştirilen dava ise kadim yararlanma hakkına dayalı elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.Kesin hükme esas alınan Çıldır Sulh Hukuk mahkemesinin 1955/149 E. 1957/195 K. Sayılı dosyasındaki istem ise; her iki köy arasındaki idari sınırın tespiti ile yararlanma hakkına elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir. Anılan dosyada mahkemece her iki köye ait hudutnameler esas alınarak davalının, davacı köy sınırları içerisinde kalan meraya müdahelede bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir.

Eldeki davadaki istem ise; sınır tespiti, muarazanın giderilmesi ve tazminat, birleştirilen dava kadim yararlanma hakkına dayalı elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir. Belirtilen nedenle, ... Sulh Hukuk Mahkemesindeki dava ile eldeki davanın dayandığı sebepler ve konuları birbirinden farklı olup yasal koşulları oluşmadığı halde davanın kesin hüküm sebebi ile reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Yargılamanın yenilenmesi isteği ile açılan dava taraf köy temsilcilerinin yaptığı sulh sözleşmesi ile sonuçlandırılmış olup meraların mülkiyeti Hazineye yararlanma hakkı ise tahsis yada kadim yararlanma durumuna göre bulunduğu yer halkına aittir. Dolayısıyla köy tüzel kişiliklerinin yararlanma hakkına dayanarak yaptıkları sulh sözleşmesinin de geçerli ve bağlayıcı olduğu düşünülemez.

Mera, bir veya birden fazla köy ve kasaba halkına, bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş yada kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera yaylak ve kışlaklar, özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu m.3-4)

31.5.1965 tarihli ve 4/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı...”öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Meralar üzerinde, aidiyet iddiasıyla, elatmanın önlenmesi, tapu iptali mera olarak sınırlandırma veya tespitin iptali ve mera olarak sınırlandırma davaları açılabilir.

Davayı, yararlanma hakkı olan köy veya belediye tüzel kişiliği ya da Hazine açabilir. Davayı açan köy muhtarının veya Belediye Başkanının davayı kabule, vazgeçmeye yada sulha yetkisi yoktur.

Mera yaylak ve kışlak davalarında, tahsise yada kadim kullanma hakkına dayanabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmada ileri sürdükleri verileri tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun yeterince araştırılması gerektiğinde, köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığı aracılığıyla araştırılması ve köyün kadim yada muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangibir yararlanma ilişkisi bulunmayan yansız anlatımda bulunabilecek yöreyi iyi bilen ve çevre köy yada kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir. (Bu kural, dava konusu yerin mera yaylak yada kışlak olarak kullanılmasında, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların yararlarının bulunmaması ve bu nedenle de yansız anlatımda bulunacakları düşüncesinden kaynaklanmaktadır.)

Mahkemece yapılacak keşifte, tahsise dayanılıyorsa, tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun , çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak, uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak araştırma ve inceleme ile oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 500,00 YTL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 19.6.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10984, Karar No: 2022/8154, Tarih: 21.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/10984 E.  ,  2022/8154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KARS 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 02/10/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, şüpheli hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden, inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadan davanın açılmış olduğu,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

3- Sanık hakkında 11/09/2015 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, 02/10/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 09/10/2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak erteleme kararının kesinleşmesi beklenmeden infazı için 02/10/2015 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye 09/10/2015 tarihinde tebliğ edildiği görülmekle kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmediğinden bahisle yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması

4- Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre usulüne uygun tebliğ yapılabilmesi için, kendisine tebligat yapılacak kimse veya belirtilen maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim etmesi ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesi gerektiğinden, 02/10/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karara yönelik, Tebligat Kanununun 21. maddesi uyarınca şüphelinin bildirdiği adrese 09/10/2015 tarihinde yapılan tebligat evrakında, keyfiyetin haber verildiği komşunun daire numarası, ismi vs. gibi ayırt edici hiçbir özelliğinin belirtilmediği, bu yönüyle yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu;

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 21/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6278, Karar No: 2019/1465, Tarih: 14.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/6278 E.  ,  2019/1465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalı tarafa trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp 100,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini artırmıştır.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulü ile, 40.429,40 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeni ile cismani zarara dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacının kaza sonucu çalışma gücünde oluşan azalma nedeniyle uğradığı zarar, geleceğe ilişkin olduğundan, davacının muhtemel yaşam süresinin usul ve uygulamaya uygun olarak belirlenmesi önem kazanmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre tespiti suretiyle hesaplama yapıldığı görülmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 Esas, 1990/199 sayılı Kararı ve Dairemiz'in yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et– Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi gerekirken, anılan biçimdeki tespite göre hesap yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmesi doğru değildir.

Buna göre temyiz edenin sıfatına göre kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, işlemiş/işleyecek dönem hesapları gibi) davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi suretiyle davacının talep edebileceği tazminat miktarının hesaplanması için, rapor düzenleyen bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24752, Karar No: 2023/345, Tarih: 25.01.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/24752 E.  ,  2023/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/227 E., 2020/32 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafi, sanık ...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.04.2014 tarihli ve 2012/353 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 1660 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, ayrıca sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.04.2014 tarihli ve 2012/353 Esas, 2014/223 Karar sayılı kararının sanık ... müdafi ile sanık ... tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 21.11.2017 tarihli ve 2017/25772 Esas, 2017/23923 Karar sayılı kararı ile eylemin, hükümlerden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasına eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekmesi zorunluluğu nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2019 tarihli ve 2018/3 Esas, 2019/87 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyularak görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2019 tarihli ve 2018/3 Esas, 2019/87 Karar sayılı kararı ile bozmaya uyularak görevsizlik kararı verilmiştir.

4. Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 2019/227 Esas, 2020/32 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun’un 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı 10'ar ay hapis ve 820'şer TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, ayrıca sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak;

A. Sanık ... yönünden, uzlaştırma işlemleri sırasında katılana yapılan tebligatın bila tebliğ iadesinden sonra mernis adresi de olan aynı adrese 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre 11.12.2019 tarihinde tebligat yapılmış ise de, katılana talimatla aynı adresten ulaşılarak 11.11.2019 tarihinde zararının karşılanması halinde uzlaşmak istediğini belirtmesi, sanık ...'ın da 17.12.2019 tarihli celsede katılanın zararı karşılamak ve uzlaşmak istediğini beyan etmesi, uzlaşmanın yapılamadığına dair 23.12.2019 tarihli uzlaşma bürosuna iade yazısında müsnet suçun tehdit suçu olarak belirtilmesi karşısında, uzlaşma şartlarının değerlendirilmesi yerine uzlaşmanın sağlanamadığının kabul edilmesi nedeniyle hakkındaki mahkûmiyet hükmünün bozulmasına,

B. Sanık ... yönünden, katılanın zararının karşılanması halinde uzlaşmayı kabul etmesine rağmen sanığın zararı gidermeyeceğini beyan etmesi karşısında, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiin temyiz isteği; katılanın zararı giderildiği takdirde uzlaşmayı kabul etmesi, sanık müvekkilinin uzlaşmayı kabul etmesi ve zararın giderilmesi karşısında, düşme kararı verilmesi yerine mahkûmiyet hükmü kurulmasının, yasaya aykırı olduğuna,

Sanık ...'un temyiz isteği: suçla ilgisinin bulunmadığına, ilgilisi tarafından katılanın zararının giderildiğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanıklar hakkında, katılanı cep telefonundan arayıp kendilerini Cumhuriyet savcısı olarak tanıtarak verilen hesaba para yatırdığı takdirde cezaevinde bulunan eşinin kefaletle ... bırakılacağını söyleyerek verilen banka hesabına 700,00 TL yatırmasını sağlamak suretiyle dolandırıcılık suçunu işledikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanıklar yüklenen suçu kabul etmemişler ve birbirlerini suçlamışlardır.

3. Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık Ali Bahar ise arkadaşı olan ...'ın arayarak hesap numarasını istediğini, hesabına yatan paranın bir kısmını ...'ın talimatıyla sanık ...'un hesabına yatırdığını, bir kısmını da gene ...'ın talimatıyla araçla gelen bir şahsa verdiğini beyan etmiştir.

2. Sanıklar yüklenen suçu kabul etmemişler ve birbirlerini suçlamışlardır.

3. Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık Ali Bahar ise arkadaşı olan ...'ın arayarak hesap numarasını istediğini, hesabına yatan paranın bir kısmını ...'ın talimatıyla sanık ...'un hesabına yatırdığını, bir kısmını da gene ...'ın talimatıyla araçla gelen bir şahsa verdiğini beyan etmiştir.

4. Katılanın zararının Mahkemenin 24.04.2014 tarihli kararı ile hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık Ali Bahar tarafından giderildiği belirlenmiştir.

5. Mahkemesince bozma sonrası uzlaştırma işlemlerinin yapılması amacıyla dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, uzlaştırmacı tarafından katılana ait gsm hattına ulaşılamaması üzerine uzlaştırma bürosu tarafından teklif formunun katılanın dosyada mevcut "Kaynarca mahallesi Dönemeç sokak 24/4 Pendik/İstanbul" adresine çıkartılan tebligatın bila tebliğ iade olunduğu, bu kez aynı zamanda MERNİS adresi olan aynı adrese 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre 11.12.2019 tarihinde yapılan tebligata rağmen katılan tarafından 3 gün içinde bilgi verilmediğinden uzlaştırmacı tarafından uzlaşma sağlanamadığına ilişkin 23.12.2019 tarihli tutanağın düzenlendiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Talimat mahkemesince aynı adreste katılana ulaşılarak beyanının tespit edilmiş olmasının, uzlaştırma bürosunca aynı zamanda MERNİS adresi olan aynı adrese çıkartılan tebligatın bila tebliğ iade olunmasından sonra 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebligat yapılması işlemini usulsüz kılmayacağı, 23.12.2019 tarihli tutanakta suç adının tehdit olarak belirtilmesinin maddi hata niteliğinde olup sonuca etkili bulunmadığı uzlaştırma işlemlerinin usulüne uygun şekilde tamamlandığı ve uzlaşmanın sağlanamadığı, sonrasında da zarar giderme ve uzlaşma talebi beyan edilmesine rağmen herhangi bir girişimde bulunulmadığı anlaşıldığından bozma isteyen Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanık ... müdafi ile sanık ...'un Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, kurulan hükümlerde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bodrum Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 2019/227 Esas, 2020/32 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... müdafi ile sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan diğer hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafi ile sanık ...'un temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, sanık ... yönünden Tebliğname’ye aykırı olarak, sanık ... yönünden Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2023 tarihinde karar verildi.