muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/196, Karar No: 2016/2107, Tarih: 20.12.2016

Konunun açıklığa kavuşması bakımından resmi belge özel belge ayrımına değinmekte yarar vardır.

Kanunumuzda sahtecilik suçları, resmi ve özel belge ayrımına dayandırılmış; 5237 sayılı TCK'nun 204-206, 210/1. maddeler resmi belgeleri; 207, 208. maddeler özel belgeleri suç saymıştır. Bu ayrımda, resmi belgelerin kanıt gücünün yüksek bulunmasından ve kamu idaresinin işleyiş düzeninin ihlal edilmesinden hareketle, eylem daha yüksek bir yaptırımla karşılanmıştır. Belirtelim ki resmi belgeler de kanıt gücü bakımından kendi arasında farklılık içermektedir. Örneğin hukuk usulünde bazı resmi belgeler, sahteliği sabit olana kadar geçerli resmi belge (HUMK m.295) sayılmış, bazıları da aksi sabit olana kadar geçerli resmi belge olarak kabul edilmiştir. Diğer taraftan, resmi belgede sahtecilik suçu bakımından sahtecilik fiili yeterli görülmüş, özel belgede sahtecilik suçunun oluşması için ise sahte özel belgenin düzenlenmesi ile gerçek bir özel belgede sahtecilik yapılması arasında fark yaratılmış, ikinci tür eylem için kullanma koşulu aranmıştır.

Kanunda resmi belge kavramı tanımlanmamış, kavramın tanımı ve açıklanması doktrin ve içtihada bırakılmıştır.

Resmi belgenin temel unsurları doktrinde;

1-Kamu görevlisi tarafından düzenlenmesi,

2-Görevi gereği düzenlenmesi,

3-Öngörülmüşse, usul ve şekil kurallarına uyulması, şeklinde açıklanmaktadır.

Resmi belgenin varlığı için zorunlu bu unsurları sırasıyla incelediğimizde;

1- Kamu görevlisince düzenlenmesi :

Resmi belgeyi belirleyen en temel özellik, onun bir kamu görevlisince düzenlenmesidir. Düzenleyen kişinin kamu görevlisi olmaması durumunda, o belge resmi belge olarak kabul edilemez. Kamu görevlisi kavramı, TCK 6/1-c maddesinde tanımlanmıştır. Ayrıca bu tanım kapsamına girmese dahi, ilgili özel yasasında yer alan hükümler dolayısıyla da bir kişinin görev dolayısıyla kamu görevlisi sayılması mümkün olabilir. Örneğin KİT personeli hakkındaki 399 sayılı KHK 11/b maddesindeki hüküm bu şekildedir.

2- Görev gereği düzenlenmesi :

2- Görev gereği düzenlenmesi :

Belgeyi düzenleyenin kamu görevlisi olması, her durumda yeterli bir ölçüt olmamaktadır. Kamu görevlisinin kamu göreviyle ilgisiz bir belge düzenlemesi durumunda, özel belgeden söz edilir. Bu nedenle kamu görevlisinin, bu belgeyi görevi gereği düzenlemiş olması da aranmalıdır. Bu husus 204/2. maddede; 'görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi…' sözleriyle açıklanmıştır. Dolayısıyla 2. fıkra bakımından belgenin, kamu görevlisinin görev ve yetki alanıyla ilgili bulunması zorunludur. Yargıtay, 765 sayılı Yasa döneminde bu zorunluluğun, görevle belge arasında illiyet bağı ilişkisi şeklinde aranması gerektiğini belirtmekteydi. Şu halde görevlinin yetkisi dışında, başka deyişle yetkisini aşarak düzenlediği belge, görevlinin resmi belgede sahtecilik suçunun (204/2) maddi konusu olarak kabul edilemez. Kanunda, resmi belge hakkındaki sahteciliğin kamu görevlisi olmayan fail tarafından işlenmesi 204/1. madde ile, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ise ikinci fıkrada düzenlenmiştir. Kanun koyucu, resmi belge niteliğini taşımasa dahi, bir resmi belgeyi sahte olarak düzenleme fiilini de resmi belge üzerindeki sahtecilikle birlikte cezalandırmıştır. Bu tür bir eylemin failinin düzenlemeye yetkili kamu görevlisi olması 2. fıkra, sivil kişi veya yetkisiz kamu görevlisi olması halinde ise 1. fıkra uygulanmaktadır.

3- Usul ve şekil şartlarına uyulması :

Resmi belgenin mutlaka belirli bir şekle uygun olması veya bazı unsurları taşıması şartı yoktur. Fakat, mevzuat gereği belirli usul ve şekil şartlarının aranması söz konusu olabilir. Örneğin resmi vasiyetnamenin kanunda belirtilen şekle uygun olarak düzenlenmesi zorunludur (MK. m. 532-536). Bu takdirde belirtilecek unsurların yer almaması, belgenin resmi belge sayılmasını önleyebilir. Belgenin usul ve şekil koşullarına uygun olması gerektiği bir kararda da açıklanmıştır. Buna karşın, görevlinin yetkisi kapsamında düzenlenmiş olan resmi belgenin birtakım unsurları olmadığı halde, varmış gibi gösterilmesi halinde de, resmi belgede sahtecilikten söz edilir. Yine, belgenin birden fazla görevli tarafından imzalanması gerekli ise (örneğin kurul halinde verilen karar veya raporların tüm üyelerce imzalanması gereklidir), imza eksikliği, belge sayılmasını önleyecektir .

Noterlerce düzenlenen belgeler; düzenleme (Noterlik Kanunu m.84 vd.) belgeler ve onay işlemler olarak ikiye ayrılmaktadır. Düzenleme belgeler, içeriği de bizzat noterce düzenlendiğinden, bu belgenin herhangi bir yönüyle ilgili sahtecilik, resmi belgede sahtecilik olarak kabul edilmektedir. Buna karşın, onay işlemi şeklindeki belgelerde, onay kısmını kapsamayan, içerik sahteciliğinde resmi belge öğesinin oluşmayıp, özel belgede sahtecilik suçunun işlendiği kabul edilmektedir.

Noterlerce düzenlenen belgeler; düzenleme (Noterlik Kanunu m.84 vd.) belgeler ve onay işlemler olarak ikiye ayrılmaktadır. Düzenleme belgeler, içeriği de bizzat noterce düzenlendiğinden, bu belgenin herhangi bir yönüyle ilgili sahtecilik, resmi belgede sahtecilik olarak kabul edilmektedir. Buna karşın, onay işlemi şeklindeki belgelerde, onay kısmını kapsamayan, içerik sahteciliğinde resmi belge öğesinin oluşmayıp, özel belgede sahtecilik suçunun işlendiği kabul edilmektedir.

Resmi belgeler ispat gücü bakımından; 'sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belge' ve 'aksi sabit olana kadar geçerli belge' şeklinde ikiye ayrılmaktadır. Bu ayrım 765 sayılı Yasada da yapılmış ve 339/1, 342/2,4. maddelerinde cezalandırmada farklılıklar yaratılmıştı. Benzeri bir ayrıma 5237 sayılı Kanunun 204/3. maddede de yer verilmiş, ispat gücü yüksek olan belgeler bakımından cezanın artırılması öngörülmüştür.

Unsurları bakımından resmi belge sayılması olanaklı olmadığı halde, bazı özel belge türleri yasa tarafından özel olarak resmi belge düzeyinde korumaya alınmıştır. Bu tür belgeler TCK 210/1. maddede gösterilmiştir. Bunlar; ..... veya hamile yazılı kambiyo senedi, tahvil, hisse senedi, emtiayı temsil eden belge ve vasiyetnamedir. Belirtilen türdeki belgelerin, resmi belge sayılabilmesi için, kanunda öngörülen usul ve şekil şartlarının bulunması zorunludur.

TCK 210/2. maddede belirtilen, kamu görevlisi olmayan veya görevi gereği hareket etmeyen sağlık mesleği mensuplarının gerçeğe aykırı belge düzenleme suçu, özel nitelikli özel belgede sahtecilik suçu vasfındadır. Fakat cezalandırma yönünden resmi belgede sahtecilik hükümlerine atıf yapılmıştır.

Özel belgeler, resmi belge sayılmasını gerektiren unsurları taşımayan belgelerdir. Ancak, özel belgenin de belge niteliğinin, yani belge sayılması için gereken öğelerin bulunması aranmalıdır. Başka bir anlatımla; yazılı bir evrakın, hukuki sonuç doğurmaya elverişli bir biçimde kamu görevlisi olmayan belirli bir kimse tarafından düzenlenmesi durumunda özel belgenin varlığı söz konusu olur. Örnek verirsek; bir bankanın hesap bilgileri hakkındaki yazısı, kredi sözleşmesi, teminat mektubu, adi senet, fatura, mal beyanı, vergi beyanı, gümrük beyanı, sigorta giriş bildirimi, mektup, özel bir vaka hakkında ilgililerince düzenlenen tutanak, kira sözleşmesi, tahliye taahhüdü, dilekçe, ihbar yazısı, vb. belgeler özel belge sayılmaktadır.

Kimi özel belgelerin (hisse senedi, kambiyo senedi, tahvil vs.) kanun tarafından resmi belge gibi kabul edildiğini (m.210/1) hatırlamak gerekir. Fakat, resmi belge sayılan belgelerdeki unsur eksikliği nedeniyle bu niteliğini kaybetmesi durumunda, özel belge sayılmaktadır. Örneğin bono veya çekin yasal öğelerinin eksik bulunması durumunda özel belge kabul edilmektedir.

Kamu görevlisi tarafından düzenlense dahi, göreviyle ilgisi olmayan belgeler de özel belge sayılır.

Özel belgenin suça konu olması için, doğrudan hukuki sonuç doğurması gerektiği kabul edilmektedir .

Kamu görevlisi tarafından düzenlense dahi, göreviyle ilgisi olmayan belgeler de özel belge sayılır.

Özel belgenin suça konu olması için, doğrudan hukuki sonuç doğurması gerektiği kabul edilmektedir .

Resmi belgede sahtecilik suçu için, suçun maddi konusunun resmi belge olması (gerçek bir resmi belgede sahtecilik veya resmi belgenin sahte üretilmesi) gerekmektedir. Fakat, kimi durumlarda özel bir belgenin resmi belgede sahteciliğe vücut vermesi olanaklıdır.

Özel belgenin resmi daireye sunulması üzerine kayda alınması, üzerine kayıt kaşesi veya havale imzası atılması, kayda almayla ilgili işlemler olup, özel belgeyi resmi belge haline dönüştürücü nitelikte değildir. Buna karşın özel belge resmi bir makam tarafından onaylanmışsa, onay kısmı itibarıyla resmi belge sayılır. Bu tür bir belgenin içeriğinde sahtecilik özel belgede, onay kısmında sahtecilik ise resmi belgede sahtecilik sayılır.

Yine, sahte bir özel belgenin resmi bir belgenin dayanağı olması nedeniyle resmi belgenin de gerçekliğine zarar verildiğinden, failin resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilmektedir. Örneğin Yargıtay, hasta sevk kağıtlarına sahte ilaç kupürü ekleyip, sahte fatura düzenleyerek ilaç bedeli alınması eylemini resmi belgede sahtecilik olarak kabul etmiştir. Bir başka olayda, özel belge olan sahte satış sözleşmesi sunularak mahkeme yanıltılıp, gerçeğe aykırı ilam elde edilmesi nedeniyle failin resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması gerektiği belirtilmiştir.

765 Sayılı TCK'nun 354. (5237 Sayılı TCK'nun 210/2) maddesinde; kamu görevlisi sıfatıyla çalışmasalar bile; tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mensubu kişilerin, görevlerinin gereği olarak gerçeğe aykırı belge düzenlemeleri ayrı bir suç olarak hükme bağlanmıştır. Burada sayılanlar serbest meslek sahibidirler. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunacaktır. Bu suçla korunmak istenilen yarar kamu güvenidir.

Konuya ilişkin Yargıtay uygulamasına bakıldığında;

Konuya ilişkin Yargıtay uygulamasına bakıldığında;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 17/11/2011 gün ve 2008/17376 Esas, 2011/21793 Karar sayılı ilamında; '5237 sayılı TCK’nun 210. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye paralel olan 765 sayılı TCK’nun 354. maddesi, memur olmayan ya da özel yasalarına göre memur gibi cezalandırılmaları gerekmeyen doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî makamlara sunulmak üzere özel nitelikte sahte rapor düzenleyip vermesi ve verilen bu sahte raporların kullanılması suçlarını tanımlayıp yaptırıma bağlamıştır. Memur olan ya da özel yasasına göre memur sayılan doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî görev ve yetkisini kötüye kullanarak sahte rapor düzenlemesi eylemleri, bu maddelerin kapsamına girmeyecek olup, suç tarihinde devlet hastanesinde doktor olarak görev yapan sanığın, .... isimli kişiye 'Retrobulber Neoit' hastalığı teşhisi koyarak, tanıya yönelik muayene metotlarına bakılmaksızın 04.07.2003 gün ve 1703 sayılı fenne uygun olmayan sağlık raporu verdiği, keza sanığın aynı kişiye 18.08.2003 tarihinde 3894 sayılı sevk kâğıdına istinaden ayakta yapılan muayene sonunda 'Retrobulber Neoit' tanısı koyup, bu hastalığın tedavisinde istirahatın yeri olmadığı halde 20 gün rapor verdiği, böylece gerçeğe aykırı sağlık raporu düzenlemek suçunu işlediğinin iddia ve kabul edilmesine göre; eylemin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK’nun 339 (5237 sayılı TCK’nun 204/2) maddesinde yazılı 'memurun resmi belgede sahteciliği' suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması...',

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 14/10/2010 gün ve 2010/12672 Esas, 2010/11190 Karar sayılı ilamında; 'Sanığın THK Çok Hafif Hava Araçları Okulu’na Fethiye Devlet Hastanesi’nce düzenlenmiş gibi suça konu 06.05.2002 tarihli sağlık kurulu raporunu ibraz ederek kaydını yaptırdığının iddia ve kabul olunması karşısında; fiilinin 765 sayılı TCK.nun 342/1.(5237 sayılı TCK.nun 204/1.) madde ve fıkrasında yaptırıma bağlanan memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturacağının gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.'

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 29/11/2012 gün ve 2012/12689 Esas, 2012/20638 Karar sayılı ilamında; '5237 sayılı TCK’nun 210. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye paralel olan 765 sayılı TCK’nun 354. maddesi, memur olmayan ya da özel yasalarına göre memur gibi cezalandırılmaları gerekmeyen doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî makamlara sunulmak üzere özel nitelikte belge (sahte reçete) düzenleyip vermesi ve verilen bu belgelerin (sahte reçetelerin) kullanılması suçlarını tanımlayıp yaptırıma bağlamıştır. Memur olan ya da özel yasasına göre memur sayılan doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî görev ve yetkisini kötüye kullanarak görevi gereği sahte reçete düzenlemesi eylemleri, bu maddelerin kapsamına girmemekte olup, suç tarihinde Beykoz Devlet Hastanesinde doktor olarak görev yapan sanıkların ..... ve ..... isimli hastaları görmeden ve muayene etmeden ODYO-MED isimli firmanın getirdiği sağlık karnelerine, doktor .....'ın reçete yazdığı, doktor.....'ın da reçeteleri onayladığı ve bu reçeteler ile ..... isimli hastaya iki adet işitme cihazı yazıldığı halde bir adet teslim edildiği, diğer hasta .....'e de iki adet cihaz yazıldığı halde hiç cihaz teslim edilmediği ancak, bu kişilere ilişkin faturalarda ikişer adet cihaz teslim edildiğinin belirtildiği ve böylece sanıkların adı geçen hastaları görmeden ve muayene etmeden reçete yazıp ODYO-MED firması vasıtasıyla katılan kurumun dolandırılması suçuna iştirak ettiklerinin iddia edilmesine göre; adı geçen sanıkların sahte reçete düzenlemek şeklindeki sahtecilik eylemlerinin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK.nun 339/1, 80 (5237 sayılı TCK.nun 204/2, 43/1.) maddelerinde öngörülen 'zincirleme olarak görevli memurun resmi belgede sahteciliği' suçunu oluşturduğu ve olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleşmediğinin gözetilmemesi ve her iki sanığın da hastaları görerek reçete yazdıklarını, reçetelerin sahte olmadığını savunmaları, sanık Doktor.....'ın bu beyanının yanında, ayrıca reçeteleri onaylama görevinin olmadığını ve iddianamede iddia edildiği gibi diğer sanık tarafından düzenlenen reçeteyi onaylamadığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; gerek ismi geçen hastaların, gerekse hastahanede çalışan görevlilerin ve ODYO-MED şirketi adına bu hastahaneye gelen çalışanların dinlenip, gerektiğinde suça konu reçetelerdeki onaylama mahiyetindeki imzanın aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken isabetsiz gerekçe ile yazılı şekilde, eylemin sübutu halinde 765 sayılı TCK’nun 354. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan bahisle, davanın zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmesi...',

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 04/10/2012 gün ve 2011/11898 Esas, 2012/16518 Karar sayılı ilamında; '5237 sayılı TCK’nun 210. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye paralel olan 765 sayılı TCK’nun 354. maddesi, memur olmayan ya da özel yasalarına göre memur gibi cezalandırılmaları gerekmeyen doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî makamlara sunulmak üzere özel nitelikte sahte rapor düzenleyip vermesi ve verilen bu sahte raporların kullanılması suçlarını tanımlayıp yaptırıma bağlamıştır. Memur olan ya da özel yasasına göre memur sayılan doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî görev ve yetkisini kötüye kullanarak sahte rapor düzenlemesi eylemleri, bu maddelerin kapsamına girmeyecek olup, suç tarihinde TCDD Yakacık Hastanesinde dahiliye doktoru olarak görev yapan sanığın, Abdullah Dalmaz ve Aysel Akgün isimli kişileri görmeden ve muayene etmeden, muayene etmiş ve tetkikleri yapılmış gibi protokol defterine kayıtlarını yapıp taslak sağlık kurulu raporu hazırlamak suretiyle Sağlık Kurulunu yanıltması sonucunda anılan kişiler hakkında sağlık kurulu raporlarının düzenlenmesine sebebiyet verdiği, böylece sanığın gerçeğe aykırı sağlık kurulu raporları düzenlemek suçunu işlediğinin iddia olunması karşısında; eylemin sübutu halinde suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 339, 80. (5237 sayılı TCK'nun 204/2, 43/1.) maddelerinde yazılı zincirleme şekilde 'memurun resmi belgede sahteciliği' suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması...',

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 08/05/2012 gün ve 2011/8892 Esas, 2012/7904 Karar sayılı ilamında; '5237 sayılı TCK’nun 210. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye paralel olan 765 sayılı TCK’nun 354. maddesi, memur olmayan ya da özel yasalarına göre memur gibi cezalandırılmaları gerekmeyen doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî makamlara sunulmak üzere özel nitelikte sahte rapor düzenleyip vermesi ve verilen bu sahte raporların kullanılması suçlarını tanımlayıp yaptırıma bağlamıştır. Memur olan ya da özel yasasına göre memur sayılan doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî görev ve yetkisini kötüye kullanarak sahte rapor düzenlemesi eylemleri, bu maddelerin kapsamına girmeyecek olup, suç tarihinde sanığın resmi kurum olan Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinden gerçeğe aykırı rapor düzenlettirip kullandığı iddia ve kabul edilmesine göre; eylemin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK’nun 339. (5237 sayılı TCK’nun 204/2) maddesinde yazılı 'memurun resmi belgede sahteciliği suçuna iştirak' suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması...',

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 13/02/2013 gün ve 2010/15714 Esas, 2013/2354 Karar sayılı ilamında; 'Boğazlıyan Özel Hayat Polikliniği sahibi ve mesul müdürü olan ve aynı zamanda doktorluk mesleğini icra eden sanığın, Özel Sağlık Kurum/Kuruluşları Tedavi Protokolünün IV-A -3. maddesi 2. fıkrasında öngörülen 'bu protokol kapsamında hasta kabul edilebilmesi için özel polikliniklerde mesul müdür dahil en az bir hekimin tam zamanlı olarak istihdam edilmesi zorunludur' hükmündeki yasal şartı karşılayabilmek için istihdam ettiği Dr. Selahattin Savaşan'a ait kaşeyi kullanmak ve yerine imza atmak suretiyle muayene ettiği hastalara reçete ve eklerini tanzim ettiğinden bahisle açılan davada; sanığın atılı suçu kabul etmemesi, hastaların usulüne uygun muayene edilip adlarına reçete düzenlendiğini savunması, şikayetçinin aşamalarda çelişkili ifadeler vermesi, ... tarafından düzenlenen soruşturma raporu ve ekleri karşısında, şikayetçinin habersiz kaşesinin kullanıldığı ve imzasının atıldığını belirttiği reçetelerde hasta olarak görülen kişiler dinlenerek, suç tarihlerinde şikayetçi tarafından muayene edilip edilmedikleri, reçetelerin kim tarafından düzenlendiğinin sorulup gerektiğinde hastalarla sanık ve şikayetçinin yüzleştirmesinin yapılması ve suç tarihinde görev yapan hastane çalışanlarının da bilgisine başvurulması, suça konu belgelerdeki yazı ve imzalar üzerinde, hastane kayıtları ile ödeme belgeleri de dikkate alınarak uzman bilirkişi tarafından inceleme yaptırılması, tüm deliller değerlendirilip, herhangi bir kişi veya kurumun zararının oluşup oluşmadığı da tespit edildikten sonra eylemin TCK’nun 210/2. maddesindeki suçun unsurları da gözetilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunu takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeye dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması...' isabetsizliklerinden hükümleri bozmaktadır.

Bu genel açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık doktorun reçete yazdığı karneler Emekli Sandığı Kurumu'na aittir ve resmi belge olduğu hususunda tereddüt yoktur. Ayrıca yazılan reçeteler Emekli Sandığına ibraz edilerek bedelleri tahsil edilmiştir. Ayrıca sanık doktorun eylemi usulsüz rapor vermek değil, muayene etmeden gerçeğe aykırı reçete düzenlemektir. Bu eylem resmi belgede sahteciliktir. Bu nedenle yerel mahkemenin sanığın eylemini 765 sayılı TCK'nun 354. maddesi kapsamında kabul ederek zamanaşımı nedeniyle düşme kararı vermesi ve Yüksek Dairenin bu hükmü onamasının yerinde olmadığı, sanığın eyleminin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturması nedeniyle yerel mahkeme hükmünün bozulması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 17.02.2014 gün, 2-2642 sayı ve oyçokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 17.02.2014 gün, 2-2642 sayı ve oyçokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan açılmış bir kamu davasının bulunup bulunmadığı, resmi belgede sahtecilik suçundan açılmış bir kamu davasının bulunduğunun kabulü halinde sanığın eyleminin hukuki niteliğinin belirlenmesi ve buna bağlı olarak yerel mahkemenin hüküm kurduğu tarihte dava zamanaşımının dolup dolmadığının tespitine ilişkindir.

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 27.03.2009 gün ve 11959-7301 sayılı iddianamede, “..... Eczanesi sahibi ve mesul müdürü şüpheli .... ve diğer şüpheliler ..... ..... ve .... haklarında 2002-2005 yıllarında reçetelerde tahrifat yaptıkları, sağlık karnesi, hasta ve reçete temin ettikleri, sağlık kuruluşlarından muayene olmayan kişiler adına reçeteler düzenledikleri, düzenlettikleri iddiasıyla suç işlemek için örgüt kurmak, örgüte üye olmak, sosyal güvenlik kurumunu zarara uğratmak suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dolayı 28.07.2008 tarih 2008/31782 esas sayılı iddianame ile Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesine dava açılmıştır (Kamu davası 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/159 esasında kayıtlıdır.)

Bu olaylarla ilgili olarak reçetelerde isimleri bulunan, reçeteleri düzenledikleri iddia edilen doktorlar hakkında ise evrak tefrik edilmiş ve 4483 sayılı Kanun hükümlerine göre soruşturma yapılması için İstanbul Valiliğine gönderilmiştir.

Tefrik edilen bu evraka, hakkında soruşturma yürütülen şüpheli Dr. ...'nın da dahil olduğu ve aynı olaylarda sözü edilen reçetelerden ...... adına düzenlenmiş 22.03.2002 tarih 1166-02 sayılı; Sevgi Yıldırım adına düzenlenmiş 17.04.2002 tarih 1515/02 sayılı ve ..... adına düzenlenmiş 17.04.2002 tarih 1555/02 sayılı ve Kızılay Bosna Tıp Merkezine ait gözüken reçetelerle ilgili olarak, reçetelerde ismi geçen kişilerin hiç muayene olmadıkları, söz konusu reçetelerle ilgilerinin bulunmadığı, beyanlardan ve soruşturma içeriğinden ortaya çıkmaktadır.

Olay tarihlerinde Kızılay Bosna Tıp Merkezinde doktor olarak görevli bulunan şüpheli ..., reçetelerdeki ilaç yazımı ile ilgili yazıların kendisine ait olduğunu, ancak kaşe ve imzaların kendisinin olmadığını savunmuş, reçetelerdeki imza sahibi olarak gözüken doktor ......de imzaların kendisine ait olmadığını beyan etmiştir.