muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11375, Karar No: 2014/17451, Tarih: 15.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/11375 E.  ,  2014/17451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 21. İş Mahkemesi

Tarihi : 30.01.2014

No : 2013/553-2014/23

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uyuşmazlığın çözümünde 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağını oluşturan (mülga) 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesinin irdelenmesinde ve hukuki niteliği ile ispat koşulları üzerinde durulmasında yarar vardır.

Anayasa’nın 12. maddesine göre; “Herkes kişiliğine bağlı, dokunulmaz devredilmez, vazgeçilmez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir.”. Sosyal güvenlik hakkı, bireylerin geleceğe güvenle bakmalarını sağlayan bir insan hakkıdır. Aynı zamanda “sosyal güvenlik, sosyal hukuk devleti içerisinde yer alan ve bu ilkeyi oluşturan temel kavramlardan birisidir”. Bu esası göz önüne alan anayasa koyucu “Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler” başlığı altında sosyal güvenlik hakkını da düzenlemiş ve 60’ncı madde ile “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar” hükmünü getirmiştir. Bu iki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sosyal güvenlik hakkının kişiye sıkı sıkıya bağlı dokunulmaz ve vazgeçilemez bir hak olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

(Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 6. maddesinde bu ilke aynen benimsenerek, çalışanların işe alınmalarıyla kendiliğinden sigortalı olduğu, bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği, sözleşmelere sosyal sigorta yardım ve yükümlerini azaltmak veya başkasına devretmek yolunda hükümler konulamayacağı belirtilmiştir. Bu haliyle sigortalı olmak, kişi bakımından sadece bir hak olmayıp aynı zamanda bir yükümlülüktür.

(Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu anlamında sigortalı niteliğini kazanmanın koşulları başlıca üç başlık altında toplanmaktadır Bunlar: a)Çalışma ilişkisinin kural olarak hizmet akdine dayanması, b)işin işverene ait yerde yapılması, c)çalışanın mülga 506 sayılı Kanunun 3.maddesinde belirtilen istisnalardan olmaması şeklinde sıralanabilir. 506 sayılı Kanuna göre sigortalı olabilmek için bu koşulların bir arada bulunması zorunludur.

(Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu anlamında sigortalı niteliğini kazanmanın koşulları başlıca üç başlık altında toplanmaktadır Bunlar: a)Çalışma ilişkisinin kural olarak hizmet akdine dayanması, b)işin işverene ait yerde yapılması, c)çalışanın mülga 506 sayılı Kanunun 3.maddesinde belirtilen istisnalardan olmaması şeklinde sıralanabilir. 506 sayılı Kanuna göre sigortalı olabilmek için bu koşulların bir arada bulunması zorunludur.

Mahkemece, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu gözetilerek, bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 01.07.2003- 16.08.2007 tarihler arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tespitini istemiştir. Hizmet cetvelinin incelenmesinden, davacının 16.08.2007-04.07.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının Kurum’a bildirildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, 12.09.2007 tarihli Kurum Rapor’unda davacının imzalı beyanına göre 20.06.2007 tarihinde davalı şirkette çalışmaya başladığının tespit edildiği, resmi ve yazılı delillerin aksinin de aynı mahiyette yazılı delille ispatlanması gerektiği ve tanık dinlenmesine yer olmadığı kanaatiyle 20.06.2007- 16.08.2007 tarihler arasında davalı işyerinde çalıştığının tespitine dair hüküm tesis edilmiştir. Mahkemenin bu yöndeki kabulü hatalıdır. Mahkemece, yapılacak iş, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; davacının çalışmaları ile ilgili tüm belgeler davalı Kurumdan; puantaj kayıtları ve ücret tediye bordrolarının asılları işverenden getirtilmeli, iş bu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden imzanın davacıya aidiyeti davacı tarafından kabul edilenler ile inkar edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan yine davacı tarafından hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlanması için davacıya delilleri sorulmalı; resen araştırma ilkesi doğrultusunda; bu işyerine ait talep edilen tüm dönemi kapsar bordrolar istenmeli, davalı Kuruma verilmiş dönem bordrolarından kayden çalışması görünen ve uyuşmazlığa konu dönemi kapsar şekilde çalışması bulunan tanıklardan kanaat edinmeye yetecek kadarının re’sen belirlenerek beyanlarına başvurulmalı; talep edilen döneme ilişkin bordro tanıklarına ulaşılamadığı takdirde sigortalı ile birlikte çalışan kişiler ile aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı kişiler re’sen saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı; görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu yeterince araştırılmalı; toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9702, Karar No: 2024/6249, Tarih: 23.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9702 E.  ,  2024/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1198 E., 2023/1492 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/459 E., 2022/152 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; Müvekkili ile davalının 08.08.2012 tarihinde evlendiklerini, tamamı ergin yaşta ortak altı çocuklarının bulunduğunu, tarafların ortak konutta üç kişi olarak yaşadıklarını, davalının en küçük kızları ile birlikte ikamet ettiklerini, müvekkilinin ortak konutta kendi ihtiyaçlarını gidermeye çalıştığını, davalının evlilik birliğin üzerine yüklediği sorumlulukları yerine getirmediğini, ortak konuta alınan erzak alışverişinin dahi ayrı olduğunu, müvekkilinin kendi alışverişini ve yemeğini yaptığını, kızları ...'nin sadece annesinin ihtiyaçlarını karşıladığını, tarafların aylık 600,00 TL yaşlılık aylılığı aldığını, davalının maaşını nereye harcadığını bilinmediğini, davalının müvekkiline hakaret ve küfür ettiğini, ortak konut dışında sürekli yüksek sesle bağırarak müvekkilini rencide edici sözler söylediğini, Gebze 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/334 Esas sayılı dosyası üzerinden hakaret davasının devam ettiğini, müvekkilinin yaşlılık aylığı dışında başka gelirinin olmadığını bu nedenle adli yardım talebinde bulunduklarını, tarafların evliliği sürdürme imkanı ve ihtimalinin kalmadığını belirterek tarafların boşanmalarına, 10.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle;Mahkememizce tensiple birlikte kendisine usule uygun şekilde dava dilekçesi tebliğ edilen davalı cevap dilekçesi ve ön inceleme duruşma günü tebliğinin ardından ise duruşmalara gelerek yargılama aşamasındaki sözlü beyanlarında; dava dilekçesindeki hususların gerçek olmadığını, davacının ruh halinin bozulmasından kaynaklandığını, her ailede olabilecek tartışmaların olduğunu, eşini sevdiğini ve asla boşanmak istemediğini, adli yardım talebinin kabulüne, davacının üzerine kayıtlı taşınmazın 1/2 oranında tescil edilmesi ile dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL si tedbir nafakasına hükmedilmesine, ayrıca boşanma kararı verilmesi durumunda tedbir, yoksulluk nafakası ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "...Mahkememizce tensiple birlikte ve yargılama aşamasında tarafların aile nüfus kayıt örnekleri, tarafların ekonomik ve sosyal durumlarının araştırılmasına ilişkin müzekkere cevapları alınmış, ilgisi nedeniyle Gebze 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/334 Esas, 2019/617 Karar sayılı ilamı dosya arasına alınmış, tarafların bildirmiş oldukları tanıkları dinlenmiş, deliller toplanmıştır. Dosyada mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde; toplanan deliller ve dinlenen tanık beyanlarından; her iki eşin karşılıklı birbirlerine hakaret ve küfür ettiği, karşılıklı sevgi ve saygılarının olmadığı, aynı evin içinde ayrı odalarda yaşadığı anlaşılmıştır. Bu haliyle tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı anlaşılmıştır. Tarafların birbirlerine şiddet uyguladığı anlaşılmıştır..." Davacı ve davalının geçimsizliğe ilişkin vakıalarda eşit kusurlu, olduğu göz önüne alınarak davacı tarafın sabit olan davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanu'nun 166/1 maddesi gereğince evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına göre, davalı kadın yararına, dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar geçerli olmak üzere aylık 300,00 TL tedbir nafakası takdirine, davacının manevî tazminat talebinin reddine, davalının maddî, manevî tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kararın tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; kararın tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kararın tümü yönünden bozulması için temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanma hükmü, kusur belirlemesi nafaka ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 389 uncu ve devamı maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü maddesi birinci ve ikinci fıkrası. 175 inci ve 176 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1612, Karar No: 2023/13245, Tarih: 09.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/1612 E.  ,  2023/13245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/382 E., 2022/449 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2016 tarihli ve 2016/9811 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi, 58 inci maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.12.2016 tarihli ve 2016/268 Esas, 2016/363 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentleri, 168 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 17.05.2017 tarihli ve 2017/836 Esas, 2017/820 Karar sayılı kararı ile,

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 17.05.2017 tarihli ve 2017/836 Esas, 2017/820 Karar sayılı kararı ile,

"....Mahkemece sanık hakkında hem silahla yağma suçunu düzenleyen TCK'nun 149/1-a, hem de yol kesmek suretiyle yağma suçunu düzenleyen TCK'nun 149/1-d.maddelerinin uygulanmasına karar verildiği görülmektedir. TCK'nun 149/1-d.maddesinde yazılı yol kesmek suretiyle yağma suçunun oluşabilmesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 27.10.2010 tarih ve 2009/27121 Esas, 2010/16672 Karar ve 04.11.2010 tarih ve 2009/21641 Esas, 2010/17500 Karar sayılı ilamlarında ve başka bir çok ilamda açıklandığı şekilde eylemin yol üzerinde gerçekleştirilmesi yeterli olmayıp, müştekinin yoldan geçmesini beklemek suretiyle tasarlanması ve geçiş özgürlüğü kısıtlanarak önünün kesilmesi gerekmektedir. Somut olay irdelendiğinde ise, sanığın yolda tesadüfen gördüğü müştekinin önüne geçerek eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu durum karşısında, sanığın eyleminin mevcut hangi kanıtlarla TCK'nun 150/1-d.maddesinde yazılı suçu oluşturduğu, CMK'nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca yasal ve yeterli gerekçe ile açıklanmaksızın hüküm kurulması CMK'nun 289/1-g.maddesinde yazılı mutlak hukuka aykırılık hallerinden olan hükmün gerekçeyi içermemesi niteliğinde görülmüştür...."

Nedeniyle bozulmasına, dosyanın yeniden incelenmek ve hükmolunmak üzere hükmü bozulan İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.07.2017 tarihli ve 2017/123 Esas, 2017/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 168 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

5. ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.12.2017 tarihli ve 2017/1908 Esas, 2017/1941 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

6. ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.12.2017 tarihli ve 2017/1908 Esas, 2017/1941 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.06.2022 tarihli ve 2021/20380 Esas, 2022/9311 Karar sayılı kararı ile;

" ...Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

....Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi olan 28.09.2016 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

" ...Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

....Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi olan 28.09.2016 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı TCK'nın 150/2. maddesiyle sanıklara verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi, "

Nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

7. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2022/382 Esas, 2022/449 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası, 168 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Kuru sıkı tabancanın silah mahiyetinde olmadığı gibi mağdura doğrultulmaması nedeniyle sanığın eyleminin 148/1'e uyduğu değerlendirilmeksizin 149/1-a üzerinden ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanığın pişmanlığını dile getirerek mağdurun zararını gidermesi ve suça konu para miktarının da az olması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 168/2-3 üncü hükümlerince üst hadden uzaklaşılarak karar verilmesinin hakkaniyete ve hukuka uygun olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Mağdurun olay günü gündüz saat 09.15 sıralarında ekmek almak için dışarı çıktığı, sanığın yolda mağdurun önüne geçerek elindeki poşeti vermesini sağlamak için kuru sıkı tabancayı çıkartıp mağdura doğrultarak tehdit ettiği, korkan mağdurun poşeti sanığa verdiği, poşeti alan sanığın uzaklaştığı, poşette cüzdan ve anahtarların olduğunu görüp cüzdan içerisindeki 30,00 TL'yi aldığı, cüzdan ve anahtarları çöpe attığı, olay sonrası işyeri güvenlik kamera kayıtlarını inceleyen kolluk görevlilerinin sanığı tespit edip evinde yakaladıkları anlaşılmıştır.

2. Olay yeri yakınında bulunan iş yerine ait kamera kayıtlarında, mağdurun arkasından sanığın gittiği ve mağdurun sanığı teşhis ettiğine ilişkin 28.09.2016 tarihli CD ön izleme ve şüpheli teşhis tutanağı dosya içerisinde bulunmaktadır.

3. Mağdurun aşamalarda tutarlı beyanlarda bulunduğu görülmüştür.

4. Sanığın aşamalardaki savunmalarında suçu işlediğini kabul ettiği görülmüştür.

5. Sanığa ait adli sicil kayıtları ve tekerrüre esas alınan ilâmı dava dosyasında mevcuttur.