muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/183, Karar No: 2021/178, Tarih: 27.04.2021

Yerel Mahkemece hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi hâlinde 5275 sayılı CGTİHK'nın 106. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Cumhuriyet savcısı tarafından verilecek karar ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarınca adli para cezasının hapis cezasına çevrilerek hükmün infazının yapılacağı göz önüne alındığında, Yerel Mahkemece 80 TL adli para cezası dışında kalan 24.080 TL'nin bir gün karşılığına gelecek ve TCK'nın 52. maddesi uyarınca 20 ilâ 100 TL arasında takdir edilmesi gereken miktarın belirlenmemesinin hükmün infazı sırasında tereddüte yol açabileceği gibi 24.080 TL'nin günlüğünün Yerel Mahkemenin 100 gün adli para cezasının bir gün karşılığı olarak belirlediği 20 TL'den hesaplanması hâlinde ise Kanun'un öngörmediği bir şekilde infaz sırasında sanık aleyhine sonuç doğmasına sebebiyet verebileceği, söz konusu bu hukuka aykırılığın Özel Dairece eleştiri konusu yapılamayacağı, suç ve hüküm tarihi itibarıyla uygulanması gereken CMUK'nın 322. maddesinde sınırlı olarak sayılan Yargıtayca davanın esasına hükmedilecek hâller arasında bulunmadığı ve bu hâller dışında düzeltilerek onama yoluyla giderilmesinin de mümkün olmadığı anlaşıldığından, belirlenen hukuka aykırılığın bozma nedeni yapılması ve aleyhe yönelen temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne karar verilmiştir.

Öte yandan, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından şartlı salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmanın sadece kendi alt soyu ile sınırlı olduğunun gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde de isabet bulunmadığı ve hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında da zorunluluk bulunduğu kabul edilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 16.01.2018 tarihli ve 2724-405 sayılı düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2012 tarihli ve 209-385 sayılı nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün;

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 16.01.2018 tarihli ve 2724-405 sayılı düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.12.2012 tarihli ve 209-385 sayılı nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün;

a) Sanık hakkında TCK'nın 158. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca hapis cezasının yanında verilmesi gereken adli para cezasının suçtan elde edilen menfaatin iki katı olan 29.000 TL'den az olamayacağı dikkate alınıp, aynı Kanun'un 52. maddesi hükmü gözetilerek suçtan elde edilen menfaat miktarının iki katından az olmayacak bir miktara denk gelecek şekilde TCK'nın 61. maddesinin sekizinci fıkrasının emredici hükmü gereğince, temel adli para cezasının gün olarak belirlenip artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılmasından sonra tespit edilen gün birim sayısının temel ceza belirlenirken düşünülen günlüğü 20 ilâ 100 TL arasındaki miktar ile çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasına hükmedilmesi ve bu şekilde temel adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın hükümde ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken, 5 gün olarak verilen gün adli para cezasının bir gün karşılığı 20 TL belirlenerek 80 TL adli para cezasına hükmedilmesinden sonra sözü edilen düzenlemelere aykırı olacak ve adli para cezasının infazında tereddüt oluşturacak şekilde adli para cezası miktarının doğrudan 24.160 TL'ye çıkarılması suretiyle karar verilmesi,

b) 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından şartlı salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmanın sadece kendi altsoyu ile sınırlı olduğunun gözetilmemesi,

İsabetsizliklerinden ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı iptal kararının dikkate alınmasında zorunluluk bulunması nedeninden BOZULMASINA,

4- Aleyhe yönelen temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın KAZANILMIŞ HAKKININ SAKLI TUTULMASINA,

5- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.04.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10009, Karar No: 2013/15218, Tarih: 03.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10009 E.  ,  2013/15218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gökçebey Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :10.07.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen,  yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın, delil olarak Gökçebey Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/378 soruşturma sayılı dosyasına dayanmış olup, yapılan soruşturma neticesinde koca hakkında Gökçebey Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/150 esas sayılı dosyası ile hakaret ve tehditten dava açılmıştır. Koca hakkında açılan ceza dosyasındaki deliller birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının  yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi.03.06.2013
Yargıtay — Esas No: 2011/10761, Karar No: 2013/4414, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10761 E.  ,  2013/4414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçuna sürüklenen çocuklar ... (iki kez) ve ...'un yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Uşak Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.02.2009 gün ve 2007/150 Esas, 2009/59 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun, suça sürüklenen çocuk ...'in eylemi hakkında aşamalarda bir beyanının bulunmadığı, suça sürüklenen çocuğun Cumhuriyet Savcılığında alınan ifadesinde cinsel organını çıkarttığını ve mağdurun biraz yaladığını söylediği, eylem sırasında mağdura karşı cebir ve tehdit kullandığına dair dosyada herhangi bir delil de bulunmadığı gözetilmeden cezanın TCK.nın 103/4. maddesi gereğince artırılması,

Suça sürüklenen çocuk ...'nin bir suç işleme kararının icrası kapsamında, iki haftalık süre içerisinde değişik zamanlarda, yol kenarındaki çalılıklarda ve okul tuvaletinde iki kez mağdura karşı basit cinsel istismarda bulunduğu halde, zincirleme suça ilişkin TCK.nın 43/1. maddesinin uygulanması yerine sanığın her bir suçtan ayrı ayrı 103/1-4-6. maddeleri uyarınca göre iki kez mahkûmiyetine karar verilmesi,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.05.2010 gün ve 2010/4 Esas, 2010/110 sayılı Kararına ve Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurun muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatrisinin görüşüne göre beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınması gerekirken, usûlüne uygun teşekkül etmeyen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun düzenlediği rapora itibar edilerek hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, ceza miktarları itibarıyla suça sürüklenen çocukların kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6567, Karar No: 2014/83, Tarih: 13.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/6567 E.  ,  2014/83 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/86722

MAHKEMESİ : İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2011

NUMARASI : 2011/124 (E) ve 2011/525 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından mahkumiyet hükmü kurulurken gösterilen asgari hadden uzaklaşılma sebeplerinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Sanık tüm aşamalarda suçlamayı reddederek hırsızlığa konu sürücü belgesinin şikayetçi tarafından rızasıyla kendisine verildiğini,13.05.2011 günlü talimatla alınan savunmasında da şikayetçiyle İnegöl'de bir düğünde karşılaştıklarını, kayınbiraderlerine sürücü belgesine ihtiyacı olduğunu bildirdiğinde şikayetçinin kendi sürücü belgesini para karşılığında verebileceğini teklif ettiğini ve bu konuşma sırasında eşinin baba tarafından akrabaları olan Murat ve Nedim isimli kişilerinde yanlarında olduğunu, para karşılığında şikayetçiden sürücü belgesini aldığını bildirmesi karşısında;Murat ve Nedim isimli kişilerin kimlik ve adresleri tespit edilerek sanığın savunmasında belirttiği hususlar doğrultusunda tanık sıfatıyla beyanları alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden,eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, BOZULMASINA, 13.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7815, Karar No: 2015/24119, Tarih: 22.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/7815 E.  ,  2015/24119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Mağdur sanık ...'in, kardeşinin oturması için kiralık evinde oturan şikayetçiler... ve ...'dan evi boşaltmalarını istediği, ancak olumsuz cevap alınca şikayetçilerin ikametinin önüne gidip kapıya vurarak kilit ve pervaz kısmını kırdığı, bu olayı öğrenen şikayetçilerin oğlu sanık ... , haksız tahrik altında mağdur sanık ...'in evinin önüne gidip ona hakaret ettiği somut olayda;

1- Mağdur sanık ...'in, sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olarak yaptığı temyiz talebine ilişkin incelemede;

Mağdur sanık ...'in, 06.12.2011 tarihli oturumda ki "katılma istemim yoktur" şeklindeki ifadesi karşısında; anılan suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Mağdur sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Oluşa, dosya kapsamında bulunan olay tutanağı, sanık ikrarı, şikayetçilerin beyanı ve tanıkm ifadesine göre; sanığın atılı mala zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mağdur sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/04/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14755, Karar No: 2020/2561, Tarih: 19.06.2020

**10. Ceza Dairesi         2014/14755 E.  ,  2020/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 14. Ağır Ceza Mahkemesi (İstanbul (Kapatılan) 14. Ağır Ceza Mahkemesi (CMK. 250

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanıklar ..., ... (1938 doğumlu) ve ... (1983 doğumlu) müdafii olarak Av. ... 30/05/2014 havale tarihli temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz etmiş ise de, Av. ...'ın 18/02/2011 tarihli dilekçesi ile vekillikten istifa ettiği ve böylece vekillik sıfatı bulunmadığı anlaşıldığından, sanıkların da hazır bulunduğu 4. celsede sanıklar müdafii olarak hazır bulunan Av. ...'e gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle, tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulup bu hususta ek tebliğname tanzim edilmesi,

2- Sanık ... hakkındaki gerekçeli kararın duruşmada bildirdiği adrese tebliğ edildiğine dair tebellüğ belgesine dosyada rastlanmadığından, 06.06.2014 tarihinde MERNİS adresine yapılan tebliğin usulsüz olduğu anlaşıldığından, gerekçeli kararın sanığa yeniden usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

3- Sanık ...’ın duruşmada bildirdiği ikamet adresine asker olduğu belirtilmesine rağmen askerlik adresi araştırılmaksızın çıkartılan ve tebliğ olunamayıp iade olan gerekçeli karar tebliğinin üzerine doğrudan MERNÎS adresine yapılan tebliğin usulsüz olduğu anlaşıldığından, gerekçeli kararın sanığa yeniden usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

4- UYAP üzerinden yapılan araştırmada; sanık ...'in gerekçeli kararın tebliği tarihi olan 05.06.2014 tarihinde başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu sırada ikamet adresinde kardeşine yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığa gerekçeli kararın tebliğiyle, tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

5- Sanık ... 20.05.2014 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiğini belirtmiş, UYAP üzerinden yapılan araştırmada sanığın gerekçeli kararın tebliği tarihi olan 05.06.2014 tarihinde başka suçtan hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu sırada ikamet adresinde eşine yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığa gerekçeli kararın tebliğiyle, tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

6- Sanık ...’ün 25.04.2012 havale tarihli süre tutum dilekçesinde gerekçeli kararın tarafına tebliğini talep ettiği ve dilekçesinde yeni ikamet adresi olarak ... Bağcılar/İstanbul adresini bildirdiği halde ....Küçükçekmece/ İstanbul adresine 7201

sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşıldığından; gerekçeli kararın yeniden usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

6- Sanık ...’ün 25.04.2012 havale tarihli süre tutum dilekçesinde gerekçeli kararın tarafına tebliğini talep ettiği ve dilekçesinde yeni ikamet adresi olarak ... Bağcılar/İstanbul adresini bildirdiği halde ....Küçükçekmece/ İstanbul adresine 7201

sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi gereğince yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşıldığından; gerekçeli kararın yeniden usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin dosyaya konulması,

Sağlanarak, belirtilen eksiklikler giderildikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12837, Karar No: 2013/12564, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/12837 E.  ,  2013/12564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil, haftasonu tatili ücretleri ile ücret alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılara dava dilekçeleri tebliğ edilmiş cevap dilekçesi vermemişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı yönünden, gider avansının yatırılması için süre verildiği, yatırılmaması durumunda dava şartı noksanlığı sebebiyle davacının davasının usulden reddolunacağı hususunun ihtarına ilişkin muhtıranın gönderildiği, davacılar vekiline sözkonusu muhtıranın 21.12.2012 tarihinde tebliğ edildiği, verilen iki haftalık kesin süreye rağmen davacı için gider avansının yatırılmadığı gerekçesi ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114/g. maddesinde gider avansı, dava şartı olarak düzenlenmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 120. maddesinde belirlenen gider avansı ile 324. maddesinde belirtilen delil ikamesi için avans ayrı maddelerde düzenlenerek farklı sonuçlara bağlanmıştır. Buna göre gider avansı, delillerin ikamesi dışındaki yargılama giderlerini kapsamaktadır. Öyleyse delil ikamesi avansı ile dava şartı olan gider avansının birbirinden ayrılması, gider avansı ve delil avansı kalemlerine ilişkin miktarlarının ayrı ayrı belirlenmesi, delillerin ikamesi için alınacak avansın gider avansı içinde yer almaması gerekir.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da ihtar edilmelidir. Ayrıca bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans istenmekte ise 6100 sayılı Kanun'un 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da ihtar edilmelidir. Ayrıca bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans istenmekte ise 6100 sayılı Kanun'un 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Somut olayda, mahkeme gider avansı yönünden davacıya iki haftalık kesin süre vermiş ise de harç ve tebligat giderleri kalem kalem açıklanmamıştır. Zira 02.10.2012 tarihinde yürürlüğe giren Gider Avansı Tarifesinin 4. maddesinde gider avansının ve miktarlarının açıklandığı ancak 4. maddenin (d) bendinde diğer işler için 50,00 TL öngörüldüğü halde mahkemece tek tek açıklanmadan gerekçesi belirtilmeden tebliğ edilen muhtırada miktar dahi gösterilmeden gider avansına ilişkin usule aykırı olarak olarak ihtar verildiği, usule uygun olmayan ihtarın davacı taraf için sonuç doğurmayacağı dikkate alındığında, mahkemece yargılamaya devam edilmesi gerekirken usulden davanın reddine karar verilmesi bozma sebebidir.

SONUÇ: Hükmün açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7595, Karar No: 2014/39466, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/7595 E.  ,  2014/39466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2011/857-2013/1082

DAVA :Davacı ve karşı davalı, ihbar tazminatı, cezai şart alacaklarının, davalı ve karşı davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Karşı Davalı İstem ve Cevabının Özeti:

Davacılar-karşı davalılar vekili dava dilekçesinde özetle; davalının 08.11.2008 tarihinde şirket nezdinde göreve başladığını, her türlü hakları saklı kalmak kaydıyla 06.09.2010 tarihinde S.. F.. Ltd. Şti.'ne devri yapıldığını, davalının 01.03.2011 tarihinde hiçbir gerekçe göstermeden şirkette çalışan 9 kişi ile birlikte toplu olarak işyerinden ayrıldığını, davalı ve diğer 9 kişinin müvekkillerinin müşteri portföyünde bulunan kişilere şirketleri kötüleyerek iş talebinde bulunduklarını, sektör içinde ticari sırları beyan ettiklerini açıklayarak 1.000 TL ihbar tazminatı, 1.000 TL cezai şart toplamı 2.000 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Karşı Davacı Cevap ve İsteminin Özeti:

Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davalının İ.. Tic. Ltd. Şti.’nde çalışmaya başladığını, sigortasının asgari ücret üzerinden gösterilerek geç yapıldığını, şirket yönetimince S.. F.. adlı yeni bir şirket kurularak bu şirkete transfer edildiğini, iş akdini 24/II’ye göre haklı nedenle feshettiğini, işyerinden ayrılan arkadaşları ile yeni bir iş kurduğunu iddia ederek davanın reddini savunmuş, karşı dava olarak; kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davacılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda davacı karşı davalı işveren, davalı karşı davacı işçinin sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemekte olup, rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır.