muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7289, Karar No: 2015/14352, Tarih: 14.04.2015

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, kararı temyiz eden davacıdan temyiz harçlarının alınmadığı görülmüştür.

Bu nedenle;

Kararı temyiz eden davacıdan temyiz harçlarının tahsili ile buna dair belgelerin dosya içine konması ve bu şekilde gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/04/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1354, Karar No: 2019/19089, Tarih: 27.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/1354 E.  ,  2019/19089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra eldeki davanın açıldığı anlaşıldığından ve bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğu gözetilerek, hükmün 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca harç yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13857, Karar No: 2012/2862, Tarih: 28.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/13857 E.  ,  2012/2862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü, 181 ada 41 parsel sayılı 17691,55 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı gerçek kişi adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve Hazine adına tescil edilmesi gerektiği iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu 181 ada 41 parselin tespit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, mahkemece verilen bu ilk hüküm davacı Hazinenin temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 20/12/2010 tarih ve 2010/1259-16207 sayılı bozma kararında özetle: “Davalı yargılama sırasında 574 nolu vergi kaydına dayanmıştır ve vergi kaydı doğuda ve kuzeyde orman, batıda yol ve güneyde ... taşınmazını sınır olarak okumakta olup keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi beyanından dayanılan vergi kaydının mahalline uyduğu anlaşılmaktadır. Dayanılan vergi kaydı 95 ar (9500 m²) yüzölçümünde olduğu halde çekişmeli taşınmaz 17691,55 m² yüzölçümünde olup vergi kaydı sınırında orman okumaktadır ve fiilen de çekişmeli taşınmazın sınırında 102 ada 1 nolu orman parseli bulunmaktadır. Ayrıca vergi kaydı miktar fazlası olan kısım yönünden yörede orman kadastrosunun kesinleştiği 11/08/1993 tarihinden tespit tarihi olan 22/10/2007 tarihine kadar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme süresi olan 20 yıllık yasal edinme süresi dolmamıştır. Bu nedenle; mahkemece, önceki bilirkişi dışında seçilecek bir harita mühendisi veya olmadığı takdirde bir tapu fen memuru aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, vergi kaydı miktarı dikkate alınarak sabit sınırdan başlayarak mahallinde uygulanmalı vergi kayıt miktarı belirlenmeli, vergi kayıt miktarı kadar yer davalıya verilmeli, kayıt miktar fazlasının sınırdaki ormandan açıldığı kabul edilerek orman olarak Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu 181 ada 41 parsel sayılı taşınmazın 14/07/2011 tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) ile gösterilen 8191,55 m² bölümün son parsel sayısıyla orman vasfıyla Hazine adına, aynı krokide (B) ile gösterilen 9500,00 m² bölümün ise tespit gibi davalı gerçek kişi adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede tespit tarihinden önce 1991 yılında yapılan ve 11/08/1993 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile 3402 sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve yatırdığı peşin temyiz harcının istek halinde iadesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 28.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6900, Karar No: 2021/6930, Tarih: 07.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6900 E.  ,  2021/6930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 07.07.2020 tarih ve 2020/160 E. - 2020/291 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı idarenin 2013/65081 İhale Kayıt Numaralı “116 kalem klima yedek parçası alım ihalesinin” 27 kalem yönünden müvekkili üzerine bırakıldığını, ihalenin kısmi teklife açık olmasıyla kısmi teklif sunulduğunu, malzemelerin 08.11.2013 tarihine kadar teslim edilmesi gerektiğini, bir kalem malzemenin 23.12.2013 tarihinde teslim edildiğini, davalı idarenin 17.01.2014 tarihli yazı ile 22. kalem malzemenin teslim edilmediğini 20 gün içinde teslim edilmesini ihtar ettiğini, ihtar tebliğinden önce 22. kalem yönünden yükümlülüğün yerine getirildiğinin idareye bildirildiğini, idarenin 22. kalem malzemenin geç teslimi nedeniyle tüm sözleşme bedeli üzerinden 44 günlük ceza uyguladığını ve 197.974,70 TL'nin hakedişinden kesildiğini, gecikmenin geç teslim edilen malzeme bedeli tutarından hesaplanmadığından 177.334,70 TL gecikme cezasının fazladan kesilmiş olduğunu, bu miktarın iadesinin talep edildiğini ve talebin idare tarafından reddedildiğini, kısmi teklife açık ihalelerde cezanın tüm sözleşme bedeli üzerinden değil, geciken malzeme tutarı üzerinden hesaplanması gerektiğini iddia ederek fazladan kesilen 176.850,00 TL'nin kesinti tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacı ile aralarında 116 kalem yedek parça alımına yönelik 899.885 TL bedelli sözleşme imzalandığını, gecikme cezasının sözleşmenin 34/2. maddesine göre malı süresinde teslim etmediğinden gecikilen her takvim günü için sözleşme bedelinin binde beşi oranında geç teslim edilen 44 gün için 197.974,70 TL tutarında gecikme cezası uygulandığını ve davacıya bilgi verildiğini, sözleşmeye bağlılık ilkesi gereği sözleşme hükümlerinin uygulanması gerekeceğinden işin en son bitim tarihi 08.11.2013 tarihinden 44 gün süre ile ceza uygulandığını, davacının 10.02.2014 tarihinde düzenlenen hakedişe 07.03.2014 tarihinde geç itirazda bulunduğunu, yargı kararları ve mevzuat gereği 10 günlük itiraz süresinin geçmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında 116 kalemden oluşan alım için 27 kaleminin teminine yönelik 899.885,00 TL tutarlı sözleşme imzalandığı, sözleşmede teslim süresinin 60 gün olduğu, sözleşmenin imzalanmasını takip eden gün sürenin başlayacağının düzenlendiği, 09.09.2013 tarihinde sözleşme imzalanmış olmakla, mal tesliminin 08.11.2013 tarihine kadar yapılması gerektiği, sözleşmede 22. kalemde yazılı malzeme 23.12.2013 tarihinde teslim edilmekle 44 gün gecikme yaşandığı, sözleşmenin; "madde 34.1 ile Gecikme Halinde Uygulanacak Cezalara ve Kesintiler ile Sözleşmenin Feshi İdare tarafından bu sözleşmede belirtilen süre uzatımı halleri hariç, Yüklenicinin, sözleşmeye uygun olarak malı veya malları süresinde teslim etmemesi halinde 20 gün süreli yazılı ihtar yapılarak gecikme cezası uygulanır, madde 34.2 maddesi gereği yüklenicinin, sözleşmeye uygun olarak malı süresinde teslim etmemesi halinde, gecikilen her takvim günü için sözleşme bedelinin %0,5 (binde beş) oranında gecikme cezası uygulanır." düzenlemesinin bulunduğu, taraflar arasındaki mal alım satımına yönelik ihale sözleşmesinin kısmi teklif verilmesi esasına göre kurulmuş olduğu, davacının yükleniminde bulunan ve sözleşmede belirtilen süreden sonra davalıya teslimi yapılan malzeme tutarının 96.000,00 TL olmasıyla, teslimdeki gecikmeden dolayı sadece bu malzemenin tutarına göre gecikme cezası kesintisi yapılması gerektiği, sözleşmenin 34.2 maddesi gereğince geç teslim edilen malzeme tutarının %0,5'i (Binde beş) oranında ve gecikilen 08.11.2013 - 23.12.2013 tarihleri arasında 44 günlük gecikme cezası tutarının 21.120,00 TL olduğu, davacı taraftan sözleşme bedeli tutarının %0,5'i (Binde beş) oranında 899.885,00 x 0,005 x 44 gün = 197.974,70 TL tutarında ceza kesintisi yapılmış olduğu, bu durumda 197.974,70 - 21.120,00 = 176.854,70 TL fazladan davalı tarafından davacıdan gecikme cezası kesintisi yapıldığı ve bu bedeli davalının davacıya iade edilmesi gerekçesiyle taraflar arasındaki işlem ticari nitelikte olduğundan avans faizine hükmedilerek davanın kabulüne 176.850,00 TL'nin kesinti tarihi olan 10/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 9.060,47 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13736, Karar No: 2019/6739, Tarih: 19.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/13736 E.  ,  2019/6739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.12.2019 Perşembe günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davacı ... vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, davalı ile ortak mirasbırakanı (halası) ...’nun, dava konusu 32 ada 8 parsel sayılı taşınmazda bulunan 13 no’lu meskeni kendisinden mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak 1993 yılında davalıya satış yoluyla temlik ettiğini, davalının da taşınmazı 2004 yılında dava dışı kişiye devrettiğini ileri sürerek 1/2 miras payı oranında tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazı ... 6. Noterliğinin 23.02.1993 tarih 12038 yevmiye no’lu Düzenleme Şeklinde Satış Vaadi Sözleşmesi ile 40.000 TL bedelle satın aldığını ve bu sözleşmede davacının da tanık olduğunu, taşınmazın rayiç değerini ödediğini, mirasbırakanın ölümünden 3-4 ay sonra taşınmazı adına kaydettirip 2009 yılında sattığını, alım gücü bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuş; 07.11.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle, zamanaşımı süresinin geçtiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının miras payına isabet eden 115.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının miras payına isabet eden 115.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1333 doğumlu mirasbırakan ...’nun 05.01.2004 tarihinde ölümü üzerine davacı ve davalı yeğenlerinin mirasçı kaldıkları, mirasbırakanın dava konusu 32 ada 8 parsel sayılı taşınmazda bulunan 13 no’lu meskeni intifa hakkını üzerinde bırakarak 07.04.1993 tarihinde satış yolu ile davalı yeğeni...’a temlik ettiği, taşınmaz üzerindeki intifa hakkının 30.04.2004 tarihinde terkin edildiği ve davalının bu taşınmazı 04.11.2010 tarihinde dava dışı 3. kişiye satış yolu ile temlik ettiği, eldeki davada davacı vekilinin 21.02.2013 tarihli duruşmada tanık deliline dayanmadığını, bedeller arasında fahiş fark olduğunu, 12.11.2013 tarihli duruşmada ...17. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/5 Esas 2013/109 Karar sayılı dosyasına delil olarak dayandığını beyan ettiği, eldeki davada kesinleşmesi beklenilen ...17. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/5 Esas 2013/109 Karar sayılı 21.03.2013 tarihli kararının incelenmesinde, tarafların aynı olup dava konusunun ise tarafların bir başka halası olan Azade Nevin Alpagut’un başka bir taşınmazla ilgili olarak 23.12.1993 tarihinde davalıya yaptığı satış işlemi nedeniyle tazminat isteğine ilişkin olduğu ve davanın kabulüne dair verilen kararın derecattan geçerek 06.10.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada mirasbırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 706., Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 237. (Borçlar Kanunu'nun (BK) 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle mirasbırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile mirasbırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince, davacı tanık deliline dayanmamıştır. Davacı tarafça delil olarak dayanılan ve mahkemece güçlü delil kabul edilen ...17. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/5 Esas 2013/109 Karar sayılı dosyasında mirasbırakan ve çekişmeli taşınmazın farklı olup eldeki dava açısından güçlü delil teşkil etmeyeceği, öte yandan bedeller arasındaki farkın da tek başına muvazaanın kanıtı olamayacağı, toplanan deliller yukardaki ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde HMK 190. ve TMK 6. maddeleri gereğince davacı tarafça muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı açıktır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19/12/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, daha önce tarafları aynı, ancak mirasbırakanları ile taşınmazları farklı olan davalarda verilen kabul kararlarının kuvvetli delil mahiyetinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, delil listesinde tanık bildirmemiş ancak cevaba cevap dilekçesinde açılan diğer davalara da dayanmıştır.

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, daha önce tarafları aynı, ancak mirasbırakanları ile taşınmazları farklı olan davalarda verilen kabul kararlarının kuvvetli delil mahiyetinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, delil listesinde tanık bildirmemiş ancak cevaba cevap dilekçesinde açılan diğer davalara da dayanmıştır.

Taraflar, bekar ve çocuksuz ölen 3 halanın da mirasçılarıdır. Muris ...44 parseldeki 1 nolu bağımsız bölümü, yine muris ... 5 nolu bağımsız bölümü 1993 yılında, öncesinde gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi yaparak davalıya devretmişlerdir. Eldeki davada da muris ... dava konusu 13 nolu bağımsız bölümü 1993 yılında satış suretiyle davalıya temlik etmiştir. Kabulle sonuçlanan kararlarda murislerin davacıdan mal kaçırmak için davalı lehine kazandırmalarda bulunduğu tespit edilmiştir.

Somut olaya gelince; murisin asıl irade ve amacı ortaya çıkarılmalıdır. Ancak, delillerin toplanması kadar değerlendirilmesi de önemlidir. Sadece tanık delili ile sonuca ulaşılamaz. Ülke gelenek görenekleri, toplumsal eğiliimler, olayların olağan akışı, murisin taşınmaz satmayı gerektirir haklı ve makul nedeninin olup olmadığı, davalının alım gücü, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer farkı tarafların murisle beşeri ilişkileri kül halinde incelenmelidir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; bekar ve çocuksuz ölen her üç halanın da davalıya aynı yıl içinde ayrı ayrı yaptıkları her üç temlikin muvazaalı olduğu, emekli olan murisin mal satmayı gerektirir makul ve haklı gerekçesinin olmadığı, davalının alım gücünün bulunmadığı, bedeller arasında açık fark olduğu anlaşılmakla mahkamce verilen kabul kararı doğrudur. Onanmalıdır. Çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.