muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15256, Karar No: 2014/4265, Tarih: 13.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/15256 E.  ,  2014/4265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölcük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2011/619-2013/206

H.. K.. ile E.. T.. ve B.. G.. aralarındaki aidiyet tespiti davasının reddine dair Gölcük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 16.04.2013 gün ve 619/206 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde,... ve .... sayılı parsellerde kayıtlı bulunan bağ içinde yer alan ağaçlar ve meyveliklerin vekil edeni tarafından dikildiğini, bakımlarının onun tarafından yapıldığını, her iki parselde kayıtlı ağaçlar ve meyve ağaçlarının vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, 30.12.2011 tarihli cevap dilekçesinde her iki parsellerin tarafların miras bırakanına ait olduğunu, ölümünden sonra ortaklaşa malik olduklarını, taşınmazların iştirak halindeki mülkiyete tabi bulunduklarını, tapu senedinde taşınmazların cinsinin bağ olarak yazıldığını, öncesinde de üzerinde ağaçlar bulunduğunu ve yetiştirildiğini, haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, “dinlenen tanık beyanlarının çelişkili olduğunu, bir kısmının bir bölüm ağaçların muris tarafından dikildiğini, bir kısım tanıkların ise davacı tarafından yetiştirildiklerini açıkladıklarını, her ne kadar bir kısım tanıklar yerleri davacının ve eşinin kullandığını beyan etmiş iseler de söz konusu fiili kullanımın dikilen ağaçların davacı tarafından dikildiğine kesin kanıt oluşturamayacağını her ne kadar bilirkişi tarafından düzenlenen raporda dikilen ağaçların tahmini yaşları açıklanmış ise de, tapuda adına kayıtlı ortak murislerinin ölüm tarihinden sonraki bir zamana tekabül ediyorsa da söz konusu hesaplamanın tahmini olarak yapıldığını, tanık anlatımları karşısında davacının iddiasını kanıtlayamadığını gerekçe göstermek suretiyle davanın reddine” karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçlar ve meyve ağaçlarının aidiyetinin tespitine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Dava, taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçlar ve meyve ağaçlarının aidiyetinin tespitine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu 661 sayılı parsel İbrahim kızı Şerife, Şengül, 499 sayılı parselde yine aynı kişi adına tapuda kayıtlı olduğu belirlenmiştir. Davacı her iki parsel üzerinde bulunan ağaçlar ile meyve ağaçlarının kendisine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, Mahkemece, 27.4.2012 tarihinde yapılan keşifte sadece uzman bilirkişi ziraat mühendisiyle teknik bilirkişiyi dinlemiştir. Taraf tanıklarının ise yargılama oturumunda dinlenildikleri belirlenmiştir. Yargılama oturumunda dinlenen tanık beyanlarına göre davacının babası ve davalıların da dedesi olan İ.. Ş.. tarafından taşınmazların kullanıldığını, ona ait olduğunu, ölümünden sonra çocuklarına kaldığını..... nolu parselin tamamının .... sayılı parselin ise alt kısmının Huriye tarafından tasarruf edildiğini, meyve ağaçlarının bir kısmının dedeleri İ..Ş.. tarafından dikildiğini, birkaç tanesinin ise H.. K..'nin eşi İ.. K.. tarafından yetiştirildiğini, büyük ağaçların (zeytin ve armut ağaçları ile asmaların) dedeleri tarafından yetiştirildiğini, dedelerinin 45 yıl önce öldüğünü açıklamışlardır.

Keşifte dinlenen uzman bilirkişi ziraat mühendisinden alınan 02.05.2012 tarihli raporda yazılı meyve ağaçlarının yaşlarının 7 ile18 arasında değiştiği belirlenmiştir. Dinlenen tanık beyanlarına göre miras bırakan İbrahim Şengün’ün keşif tarihinden geriye doğru 45 yıl önce, davacının temyiz dilekçesine göre ise muris İbrahim’in 01.03.1967 tarihinde öldüğü açıklandığına göre ziraat bilirkişinin raporunda yer alan yaşları 7 ile 18 arasında değişen ağaçların muris İbrahim tarafından dikildiğinin ve yetiştirildiğinin kabulüne olanak görülmemektedir. Konunun uzmanı bilirkişi olup raporuna değer vermek gerekir. Ayrıca bir uyuşmazlık taşınmaza ya da bir şeyin veya şeylerin tespitine ilişkin ise kural olarak, tanıkların ve yerel bilirkişilerin keşif yerinde dinlenilmeleri esastır. Taşınmazı ve ağaçları görmeyen tanıkların yetersiz beyanlarına dayalı olarak hüküm kurulması doğru değildir.

Bu nedenle yeniden yapılacak keşifte taraf tanıklarının HMK’nun 243 ve 244.maddeleri gereğince davetiyeyle keşif yerine çağrılmaları, taşınmazın üzerinde bulunan her türlü ağacın tespiti söz konusu olduğundan tanıkların keşif yerinde dinlenilmeleri, gerçekten taşınmazlar üzerinde bulunan ağaçların davacı tarafından dikilip yetiştirilip yetiştirilmediğinin tanıklara sorularda yöneltilmek suretiyle belirlenmesi, ya da mevcut ağaçların hangilerinin davacı tarafından hangilerinin başkaları tarafından yetiştirildiğinin, yine bağın hangi tarihten itibaren var olduğunun, kim tarafından yetiştirildiğinin ayrı ayrı saptanması, beyanlar arasında çelişki bulunduğu taktirde keşif yerinde yüzleştirilmek suretiyle HMK’nun 261. maddesi uyarınca aykırılığın giderilmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz tanık beyanları ile hüküm kurulması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12921, Karar No: 2017/12742, Tarih: 27.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/12921 E.  ,  2017/12742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 2.500,00 TL'nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 10/06/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 15.587,84 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak, sayaç okuma, psh, iletim ve dağıtım bedelini davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti

ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı

kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-)Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-)Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2012/12500, Karar No: 2012/13488, Tarih: 04.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12500 E.  ,  2012/13488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :858-387

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi:

Dava; Kurum işlemi olan borç tahakkukunun iptali istemine ilişkin olup, mahkemece; 23.12.2010 günlü celsede davacının mazeret dilekçesi vermesi üzerine davaya devam olunduğu, zımnen davacının iş bu mazereti kabul görerek duruşmanın 07.04.2011 gününe bırakıldığı, 07.04.2011 tarihli celsede ise davalı Kurum vekilinin davayı takip etmeyeceklerini beyan etmesi üzerine davacının önceki celse mazeret talebinde bulunduğu, pul eklemediği, yeni duruşma gününün tebliği için masraf yatırmadığı gerekçesiyle HUMK’nun 409. maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırılmasına, akabinde 28.07.2011 tarihinde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de; davacının, bir önceki celse mazereti kabul edilmiş sayılacağından, bu durumda, davacıya, yeni duruşma günü için tebligat yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, usulüne uygun olmayan dosyanın işlemden kaldırılması kararına dayalı olarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19164, Karar No: 2013/17159, Tarih: 01.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/19164 E.  ,  2013/17159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/09/2012 tarih ve 2010/121-2012/196 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait akrilik boya emtiasının Türkiye-Belçika arasında taşınma işinin müvekkili tarafından yapıldığını, taşıma sırasında Romanya'da mallarda akma ve sızma olması nedeniyle aracın Piteşti Gümrüğüne çekilerek malzemelerin başka bir araca aktarıldığını, aktarma masrafının da davalı tarafca ödeneceğinin kararlaştırılmasına rağmen, davalı tarafın aktarma gideri ve navlun ücretine ilişkin faturayı ödemediğini ileri sürerek, 15.373,85TL'nin tahsilene karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tehlikeli kimyasal maddenin taşınacağı aracın ve sürücünün seçiminde gerekli özeni göstermemesi nedeniyle oluşan ısı ile bazı tenekelerin patlayarak sızıntı oluşturduğunu, davacının taşıyıcı olarak sorumlu olduğunu, müvekkilinin 1600 Euro navlun alacağı dışında başka bir sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taşımanın güzergahı itibari ile CMR hükümlerinin uygulanması gerektiği, CMR'nin 10. ve 17. maddeleri gereğince herhangi bir ihtirazi kayıt koymaksızın yükü teslim alan davacı taşıyıcının zarardan sorumlu bulunduğu, taşınan emtiadaki sızıntı ve akmanın gönderen davalının kusurundan ve talimatından kaynaklandığına ilişkin bir delil bulunmadığı, davalının aktarma giderinden sorumlu olmadığı, navlun alacağından ise sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 3.472,00 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR Konvansiyonu kapsamında yapılan taşımadan kaynaklanan aktarma ücreti talebine ilişkin olup, mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda CMR 'nin 10. ve 17. maddeleri gereğince herhangi bir ihtirazi kayıt koymadan yükü teslim alan taşıyıcının zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, bu yöndeki talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR Konvansiyonu kapsamında yapılan taşımadan kaynaklanan aktarma ücreti talebine ilişkin olup, mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda CMR 'nin 10. ve 17. maddeleri gereğince herhangi bir ihtirazi kayıt koymadan yükü teslim alan taşıyıcının zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, bu yöndeki talebin reddine karar verilmiştir.

Taşıma sözleşmesine konu akrilik boya emtiasının gönderici davalı tarafından ambalajlı şekilde davacı taşıyıcıya teslim edildiği, nakliye sırasında akma ve sızma olması nedeniyle emtianın bir başka araca aktarıldığı, davacının bu aktarma masraflarını davalı göndericiden talep ettiği anlaşılmaktadır. CMR Konvansiyonunun 10. maddesi "Gönderici, kişilere malzemeye ve diğer yüklere gelecek zarar ziyan ve hasardan, yükün kusurlu olarak ambalajlanmasından kaynaklanan masraflardan taşımacıya karşı sorumludur. Ancak, yükün kabulünde kusur açık seçik ise ve taşımacı tarafından biliniyor ise bu hususta bir çekince beyanında bulunmamış ise bu hüküm geçersizdir." hükmünü haiz olup, davacı vekilinin bilirkişi raporuna itirazlarında ambalajın yetersiz olduğunu, bu nedenle bazı tenekelerin patlayarak sızıntı yaptığını, malzemelerin başka araca aktarılmasıyla oluşan zarardan gönderici olan davalının kusurlu olduğunu belirtmesine rağmen, ambalajlamanın yeterli olup olmadığı, taşıyıcının ambalaj yetersizliğini bilip bilemeyeceği hususunda alanında uzman bir bilirkişiden rapor alınmaksızın yazılı gerekçeyle, yetersiz bilirkişi raporuna istinaden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1914, Karar No: 2015/1127, Tarih: 30.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1914 E.  ,  2015/1127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Uzun zamandan beri katılanın işletmekte olduğu otelde teknik müdür olarak çalışmakta olan sanığın, kendi sorumluluğu altındaki otele ait jenaratörden kendisine ait bidonlara mazot doldurduğu anlaşıldığından hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde hesaplanarak sanık hakkında fazladan ceza tayini,

2) 5237 sayılı TCK'da, önceki sistemde yer alan “Cezaların içtimaı” hükümlerine yer verilmediği, bu nedenle sanık hakkında ayrı ayrı tayin olan hapis cezalarının 5275 sayılı Kanun’un 99. maddesi gereğince infaz aşamasında toplanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “6 gün”, “5 gün” terimlerinin çıkarılarak yerine, sırasıyla "5 gün", “4 gün”, para cezası ibarelerinin yazılması ile TCK’nın 50 ve 52. maddesinin uygulanmasına ilişkin 4. ve 5. fıkralarının hükümden çıkarılması ile yerlerine sırasıyla “Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının, suçun işlenmesindeki özelliklere, sanığın sosyal ve ekonomik durumuna göre TCK’nın 50. ve 52/2. maddeleri gereğince günlüğü takdiren 20 TL’den 6.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine”, “Sanığa verilen 4 gün karşılığı adli para cezasının TCK’nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir günlüğü takdiren 20 TL’den paraya çevrilerek 80,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesine” denilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3242, Karar No: 2015/13404, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3242 E.  ,  2015/13404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2012/87-2013/479

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn : Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20572, Karar No: 2015/9765, Tarih: 08.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/20572 E.  ,  2015/9765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, bağımsız bölümde yağmur sularının vermiş olduğu zarar nedeniyle oluşan zararın tazmini için yapılan icra takibine karşı ileri sürülen itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.