muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4575, Karar No: 2021/8352, Tarih: 08.11.2021

yararının söz konusu olduğu durumda hatır taşıması ilişkisi gündeme geleceğinden işletenin sorumluluğu genel hükümlere göre değerlendirilecek ve tazminattan indirim yapılacaktır. Bu bakımdan hatır taşıma ilişkisinin değerlendirilmesinde taşıma ya da kullanmanın kimin çıkar ve yararına olduğunun saptanması önemlidir. Yarar ekonomik olabileceği gibi, ortak toplumsal değerleri de ilgilendirebilir. Ancak taşıma ve kullanmada işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin bir çıkarı veya yararının bulunması halinde hatır taşımasından söz edilemeyecektir. Ayrıca hakim tazminattan mutlaka indirim yapmak zorunda değilse de, bunun dahi gerekçesini kararında tartışması ve nedenlerini göstermesi, indirim yapacak ise de Dairemizin uygulamalarına göre %20 oranında hatır taşıması indirimi yapması gerekmektedir. Somut olayda, davalı vekilince desteğin araçta hatır yolcusu olarak bulunduğu iddia edilmiştir.

Somut olayda, davacı, davalıya sigortalı araçta yolcu konumundadır. Davalı vekili cevap dilekçesinde olayda hatır taşıması olduğunu savunmuş, İtiraz Hakem Heyetince; başvuru sahibinin araçta olmasının salt kendi yararına hatır için olmadığı, menfaat birliği olduğu gerekçesiyle davalının itirazının reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Soruşturma aşamasında alınan ifadelerde, araç sürücüsünün oğlu ile davacının arkadaş oldukları,sürücünün oğluyla birlikte eğlendikleri;araç sürücüsünün; oğlu ... ve arkadaşlarını alarak eve döndükleri sırada kazanın meydana geldiğini beyan edildiği görülmüştür.

İtiraz Hakem Heyetince, yazılı gerekçeyle hesaplanan tazminattan, hatır taşıması nedeni ile indirim yapılmamış ise de somut olayda, davacı ile davalının trafik sigortacısı olduğu araç sürücüsünün oğlu arasında arkadaşlık ilişkisinin olduğunun anlaşılması ve taşınan kişinin menfaati için yapılan bir taşıma olduğu hususu göz önüne alındığında tazminattan %20 oranında hatır taşıması indirimi yapılarak karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 08/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22701, Karar No: 2013/23533, Tarih: 05.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/22701 E.  ,  2013/23533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2013/364-2013/26

Dava, kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanarak yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece verilen ilk hükmün, Dairemizin temyiz denetimi sonrasında 07.06.2012 gün ve 4239/10962 sayılı ilamla bozulması üzerine, anılan ilama uyularak inceleme ve araştırma yapıldığı anlaşılmaktadır. 5510 sayılı Kanunun 59. maddesinde, bu Kanunun uygulanmasına ilişkin işlemlerin denetiminin, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları eliyle yürütüleceği, bu memurların görevleri sırasında belirledikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin, yemin dışında her türlü delile dayandırılabileceği, bunlar tarafından düzenlenen tutanakların aksi sabit oluncaya kadar geçerli olduğu, bu Kanunun uygulanması bakımından, anılan memurların, 4857 sayılı İş Kanununda belirtilen denetim, teftiş ve kontrol yetkisine de sahip oldukları açıklanmıştır. Maddede belirtilen memurlarca hazırlanan ve ilgililerce herhangi bir çekince konulmaksızın imzalanan tutanakların aksinin sabit oluncaya kadar geçerli olması, bu tür tutanakların aksinin ancak yazılı delille kanıtlanabileceği anlamını taşımaktadır. Söz konusu tutanaklar ile anlatılmak istenilen ise belgeye dayanılarak düzenlenmiş olanlar ile belgeye dayalı olmamakla beraber düzenleme aşamasında hazır bulunan işçi, işveren, üçüncü kişi anlatımları esas alınarak hazırlanıp doğruluğu da ilgili kişilerin imzaları ile onaylanan ve imza inkarına konu olmayan tutanaklardır. Bununla birlikte, anılan memurlar tarafından yapılan incelemeleri içeren tutanaklar ile bu tutanakların değerlendirilmesiyle varılan düşünce ve sonucun yazıya geçirildiği raporların, yalnızca Kurum görevlisince düzenlenip herhangi bir imzalı beyan içermediklerinden, 59. madde kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak

kabul edilmeleri olanaksızdır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 Esas - 2009/48 Karar sayılı, 11.09.2013 gün ve 2013/10-175 Esas - 2013/1075 Karar sayılı, 30.10.2013 gün ve 2013/10-326 Esas - 2013/1515 Karar sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

kabul edilmeleri olanaksızdır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 Esas - 2009/48 Karar sayılı, 11.09.2013 gün ve 2013/10-175 Esas - 2013/1075 Karar sayılı, 30.10.2013 gün ve 2013/10-326 Esas - 2013/1515 Karar sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

İnceleme konusu davada, 2003 yılında boşanma gerçekleşmesine karşın 21.02.2012 tarihine kadar ilgililerin aynı yerleşim yerinde kayıtlı olmaları dikkate alınmalı, yargılama aşamasında tanık sıfatıyla dinlenilen azalardan A.Altuntaş ile A.Karaca’nın boşanan çiftleri evli olarak bildiklerini belirtmiş olmaları gözetilmeli, özellikle Sosyal Güvenlik Kontrol Memurluğu’nca yapılan araştırma sırasında 28.04.2009 tarihinde ifadeleri alınan davacı ile kızı İ.Özhan’ın, davacı ile boşandığı eşinin birlikte ikamet ettiklerine ilişkin imzalı beyanları, yukarıda değinilen 59. madde kapsamında değerlendirmeye tabi tutulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10305, Karar No: 2021/2828, Tarih: 08.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10305 E.  ,  2021/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini, birleştirilen dava ise maddi hatanın düzeltilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı (karşı davalı) idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini, birleştirilen dava ise maddi hatanın düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, bozma sonrası tespit edilen ve karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedel derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (5) numaralı bendininde yer alan (kesinleşecek karara göre mevduat hesabında nemalanan bedelin hak sahiplerine verilmesi için BANKAYA MÜZEKKERE YAZILMASINA,) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Tespit edilen kamulaştırma bedeli ile 3'er aylık vadeli hesaba yatırılan kısmın nemasının davalılara derhal ödenmesine, bu hususta ilgili bankaya müzekkere yazılmasına,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10489, Karar No: 2010/2039, Tarih: 23.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10489 E.  ,  2010/2039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Çorum 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.03.2008 tarih ve 2005/149-2008/184 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin yapımını üstlendiği karayolu inşaat alanına dolgu malzeme taşınması işini gerçekleştirdiğini, Ekim ve Kasım ayları için taşıma bedellerini tahsil ettiklerini, Aralık ayında boşaltma yerinin 8 km uzadığını, sefer başına 20 YTL sözleşmenin sözlü olarak yenilendiğini, 21.02.2005 tarihine kadar yaptıkları ve bitirdikleri taşımanın bedelini davalının önceki ayların birim fiyatına göre ödemek istediğini, akaryakıt tüketiminin ve tur sayısını belgelerle kanıtladıklarını ileri sürerek, 3.374,00YTL alacağın faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iddia edilen ikinci sözleşmenin yapılmadığını, birim fiyatın mesafe uzasa da değişmeyeceğinin davacıya bildirildiğini ve davacının işine devam ettiğini, daha sonra yeni sözleşme yapılmasını teklif ettiğini, davalı kabul etmeyince davacının terk ettiğini ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, ilk sözleşmeye göre belirlenen birim fiyatlarda çekişme bulunmadığı, Aralık ayında uzayan mesafe için yeni bir sözleşme yapıldığını davacının yazılı bir belge ile kanıtlayamadığı, ilk sözleşmeye göre davalı alacağının 1.104.30 YTL olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temiyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4396, Karar No: 2013/3763, Tarih: 07.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/4396 E.  ,  2013/3763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24.12.2012 gün ve 2012/18622/73056 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 24.01.2013 gün ve KYB.2013/4268 sayılı ihbarnamesi ile;

Ödeme şartını ihlâl suçundan sanık ...'ın, 2004 sayılı icra ve iflâs Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 05/06/2012 tarihli ve 2012/541-748 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ilişkin İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/07/2012 tarihli ve 2012/191 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

İnegöl 2. İcra Müdürlüğünün 2011/2748 sayılı takip dosyasında bulunan 25/10/2011 tarihli taahhütname tutanağında adı geçen borçlu sanığın, borcun 5.000,00'er Türk lirası tutarındaki ilk üç taksitini 25/10/2011, 25/11/2011 25/12/2011 tarihlerinde, 5.000,00 Türk lirası tutarındaki dördüncü taksitini ise 25/01/2012 ödeyeceğine dair belirlenen şartın alacaklı vekili tarafından da kabul edildiği, ilk üç taksitin borçlu tarafından ödemesinden sonra dördüncü taksitini ödemeyerek borçlunun ihlâlde bulunması üzerine alacaklı müşteki vekili Avukat Kenan Çetin Yazıcı'nın 06/04/2012 tarihli dilekçesi ile yaptığı şikâyet üzerine atılı suçtan dava açıldığı, 2004 sayılı İcra ve iflâs Kanunu'nun "Şikâyet Süresi" başlıklı 347. maddesinde yer alan, "bu bapta yer alan fiillerden dolayı şikâyet hakkı, fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her hâlde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıl geçmekle düşer." hükmü dikkate alındığında, 25/01/2012 günlü dördüncü taksitin ödenmemesi ile suçun bu tarihte oluştuğu, alacaklı vekilinin suçun oluştuğu tarihten itibaren 3 ay içerisinde şikâyette bulunarak dava açtığı, anılan Kanun hükmü uyarınca şikâyetin süresinde olduğu gözetilmeden itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden İnegöl 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 26/07/2012 tarihli ve 2012/191 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6176, Karar No: 2011/8535, Tarih: 06.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/6176 E.  ,  2011/8535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TENKİS

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülmekte olan tenkis davası sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden taraftan gelen olmadı. ... temyiz istenilen ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı; asıl ve birleşen davasında özetle; miras bırakanları olan ...'ın 22.06.2004 tarihinde vefat ettiğini, sağlığında kendisinden mal kaçırmak, erkek evlatları olan davalıları kayırmak amacıyla sahibi olduğu Kula, 157 ada 103 parsel sayılı taşınmazda bulunan 4 adet meskenini davalılara bağışladığını, ayrıca bizzat muris tarafından kurularak geliştirilen dokuma fabrikasının 2001 yılında fesih edildikten sonra 2004 yılında davalılardan ... ve ... tarafından yeniden ticaret siciline kayıt edilerek faaliyete başladığını, bu işlemler nedeniyle saklı payının zedelendiğini belirterek öncelikle davalılar adına yeniden kurulan şirketin murisin terekesine dönecek şekilde fesih ve yeniden kuruluşuna dair işlemlerin iptaline, bu mümkün olmazsa gerek hileli yollarla davalılara devir edilen şirket, gerekse bağış yolu ile davalılara temlik edilen taşınmazlar nedeniyle fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 30.000,00 TL. tenkis bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalılar; davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda saklı pay ihlali bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 825.00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı tarafa verilmesine, 18.40. TL. onama ilam harcının temyiz eden taraftan alınmasına, 06.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7379, Karar No: 2018/928, Tarih: 08.02.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/7379 E.  ,  2018/928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde gündüz vakti sayılan saat 09.45 sıralarında yol kenarında bulunan yağmur suyu ızgaralarını çalarken yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a ve 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 7 ay 17 günlük durma süresi de çıkartılarak) suçun işlendiği tarih olan 04/12/2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 08/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8273, Karar No: 2015/20914, Tarih: 18.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8273 E.  ,  2015/20914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Müştekinin, bir siyasi partinin kadın kollarında görev yaptığı, partiden yetkili bir kişinin kendisini arayarak, ... isimli birinin, partili kadınlarla mülakat yapacağını, kendisinin de ismini bu kişiye verdiğini belirtmesinden sonra kendisini ... olarak tanıtan kişinin müştekiyi telefon ile arayarak bir televizyon kanalında yönetmen olarak çalıştığını müştekiyle hemşehri olduğunu belirtmek suretiyle müşteki üzerinde güven oluşturduğu, röportaj yaptığı kimselere ve fakir kişilere yardımda bulunduklarını, ancak öncelikle bildirdiği hesaba bir miktar para yatırılması gerektiğini, bu paranın daha sonra kendisine iade edileceğini ve yatırdığı paranın on katı kadar paranın da kendisine verileceğini söylediği, müştekinin sanığa belli bir miktar para gönderdikten sonra sanığın yine aynı hilelerle tekrar para istediği, bu şekilde çeşitli zamanlarda olmak üzere sanığa ait hesaba 3.350 TL para yatırıldığı, müştekinin yatırdığı bu paraların tamamının sanık tarafından ATM'den çekildiği, böylece sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat temin etmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1-Dolandırıcılık suçunda unsur olan hilenin kullanılmasından sonra, paranın banka aracılığı ile sanığa gönderilmesi eyleminde, hilenin gerçekleşmesinde ödeme aracı durumunda bulunan bankanın rolünün bulunmadığı dikkate alınarak, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesi kapsamında basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyeti yerine suç vasfında yanılgıya düşmek suretiyle aynı Kanun'un 158/1-f, son maddesi kapsamında bankanın araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan hüküm kurularak fazla ceza tayini,