muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2614, Karar No: 2017/13420, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/2614 E.  ,  2017/13420 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2167, Karar No: 2025/3638, Tarih: 30.06.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2167 E.  ,  2025/3638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/640 E., 2024/601 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/421 E., 2020/197 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; 18.06.2007 tarihli Düzenleme Şeklindeki Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Yapım Sözleşmesinde ''sözleşmenin konusu'' başlığı altında sayılan 2171 ada 1, 9, 10, 11, 12, 13, 14 parsel sayılı taşınmazlar ile 04.09.2007 tarihli Yapı Denetim Hizmet Sözleşmesinin 2. maddesinde belirtilen 2171 ada 15 parsel sayılı taşınmaza ilişkin tedavüllü tapu kayıtları ile (tüm geldi-gitti kayıtları denetlenebilir şekilde) tapu kütük sayfası suretlerinin dava dosyası içerisinde bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla Mahkemece, sayılan taşınmazların tedavüllü tapu kayıtları ile (tüm geldi-gitti kayıtları denetlenebilir şekilde) tapu kütük sayfası suretlerinin ilgili tapu müdürlüğünden temin edildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

30.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9119, Karar No: 2016/8427, Tarih: 29.09.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9119 E.  ,  2016/8427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıkların; TCK'nın 157/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince ayrı ayrı 10'ar ay hapis ve 2.500.00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçinin üçüz çocukları için internetten yardım derneklerine başvurduğu, bu şekilde telefonunu öğrendiği şikayetçiyi arayan sanık ...’in kendisini doktor eşini ise öğretmen olarak tanıttığı, gerekli olan parayı gönderebilecekleri ancak bunun için eşi olan sanık ...’nın hesabına 186 TL havale ücreti yatırmasını istediği, parayı yatıran şikayetçinin sanıklara bir daha ulaşamadığı, bu şekilde atılı dolandırıcılık suçunun işlendiği iddia edilen olayda;

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın savunması, şikayetçi beyanları, banka hesap hareketleri ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 150 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ... hakkında kurulan hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "150 GÜN", "125 GÜN" ve "2.500 TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Şikayetçi ile görüşen ve parayı isteyenin sanık ... olduğu, şikayetçi ile sanık ...'ın herhangi bir şekilde irtibata geçmediği, sanık ...’in eşi olan sanık ...'ın banka kartını alıp kullanma ihtimali karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, şikayetçi tarafından gönderilen paranın banka kartı ile mi yoksa ATM cihazından mı çekildiği, parayı çekenin sanık ... mı yoksa sanık ... mi olduğu bankanın kamera kayıtları incelenerek tespit edilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

a-)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 150 gün olarak tayin edilmesi,

b-)TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18560, Karar No: 2015/3634, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18560 E.  ,  2015/3634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/12339 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 30/06/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3048, Karar No: 2019/5418, Tarih: 12.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/3048 E.  ,  2019/5418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; temyizin konusu olmayan sanık ... ... ile yakınanın bir süre ortak fırın işlettikten sonra ayrıldıkları, sanık ...'in yakınandan alacaklı olduğu, diğer sanıklarla bu alacağın tahsil edilmesi için konuştuğu, olay günü sanıkların birlikte yakınanın iş yerine gittikleri, sanıklar ...'ın işyerine girdiği, sanık ...'nin yakınana "Senden alacaklıyız, bekle, diğer arkadaş size söyleyecek" dediği, bunun üzerine sanık ...'ın "Senin ... ...'ya borcun varmış, sen bu borcu ödememişsin, üstelik adamı da dövmüşsün, biz şimdi bu parayı almaya geldik, bize ödeyeceksin" dediği, yakınanın yan odaya geçerek polisi aradığı, sanıkların işyerinin önünde aracın içerisinde beklemekte olan sanıklar ... ve ...'in yanına gittikleri, olayı bir şekilde öğrenen tanıklar ... ve ...'ında sanıkların bulundukları aracın önüne geçtikleri, sanık ...'ın tanıklara "Kendilerinin sanık ...'den alacağı olduğunu, sanık ...'in müştekiden alacağı olduğu için bu parayı almaya geldiklerini" söylediği sırada yakınanında aracın yanına geldiği, sanık ...'ın bu kez yakınana "Biz cemaat kuracağız, o şahısta gelecek, sende geleceksin, bu hesabı göreceğiz" dediği, yakınanın "Siz kim oluyorsunuz" sorusuna "Kim olduğumuzu göreceksiniz" dediği, henüz polis gelmeden olay yerinden uzaklaştıkları, üç dakika sonra sanıklardan birinin tanık ...' ı arayıp "... bizi şikayet ettiniz mi bizim üzerimizde emanet var" dediği, daha sonra sanıkların yakınana telefon ederek para istemeye devam ettikleri, yakınanın sanıkları yakalatmak için 5000,00 TL ödeyeceğini, büroya gelmelerini söylediği, polisle iş birliği halinde tuzak para hazırladıkları, ancak sanıkların para almaya gelmemeleri şeklinde gelişen olayda;

1-) Yağma suçunu sanıkların el ve iş birliği ile haraket ederek birlikte yakınanın işyerinde işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, 5237 sayılı TCK'nin 149/1. madde ve fıkrasının (c) bendinin yanı sıra (d) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken bunların değerlendirilerek alt sınır aşılarak ceza uygulaması yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) Sanıkların tehditle yakınandan para istedikleri ancak yakınanın istenen parayı vermediğinin anlaşılması karşısında; eylemin kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlandığının kabulüyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-) Uygulamaya göre de;

2-) Sanıkların tehditle yakınandan para istedikleri ancak yakınanın istenen parayı vermediğinin anlaşılması karşısında; eylemin kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlandığının kabulüyle yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-) Uygulamaya göre de;

a-) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2. maddesi uyarınca, tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağından sanığın tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyet hükmünün birden fazla suçtan ibaret olup birden fazla cezayı içermesi nedeniyle, en ağır cezayı hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği ve sanık savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 02.11.2016 gün, 2013/30712 esas ve 2016/6439 karar sayılı ilamıyla bozma kararı verilen İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.2013 sayılı kararında tekerüre esas alınan "İzmir 3. Asliye Ceza Mah. 08.07.2005 gün, 2003/509 Esas ve 2005/595 karar sayılı ilamında belirtilen 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükmolunan 1 yıl hapis cezasının" tekerrüre esas alınması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-) Cezayı aleyhe değiştirmeme ilkesi gereğince uygulama yapılırken, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi yerine, 5271 sayılı CMK'nin 307/4. maddesinin hükme esas alınması,

c-) Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin “Ayrı ayrı” yerine, “Eşit” olarak alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 325. maddesi uyarınca bozmadan sanık ...'ün yararlandırılmasına, 12.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13578, Karar No: 2015/9938, Tarih: 22.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13578 E.  ,  2015/9938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2015

NUMARASI : 2015/71-2015/125

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İnegöl Sulh Hukuk ve Gemlik Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İnegöl Sulh Hukuk Mahkemesince, küçüğün annesi ile birlikte Gemlik'e taşındığı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Gemlik Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, küçüğün MERNİS adresinin “S.Mah. 1. Mesudiye Sk. No:12A İnegöl/BURSA” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Yenişehir İlçe Emniyet Müdürlüğünün 17.09.2015 tarihli tutanağından küçüğün “Ş.. Mah. Mehmet Akif Ersoy Cad. No:15/8 Yenişehir/DİYARBAKIR” adresinde ikamet ettiği anlaşılmış olup bu adresin Diyarbakır Adliyesinin yargı sınırları içerisinde olması nedeniyle Diyarbakır Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından verilmiş bir yetkisizlik kararı yoksa da İnegöl Sulh Hukuk ve Gemlik Sulh Hukuk Mahkemelerinin verdikleri yetkisizlik kararları ile davadan elçektikleri, işin görülmesinin sürüncemede bırakılmaması için Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiği anlaşılmakla uyuşmazlığın Diyarbakır Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Diyarbakır Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7873, Karar No: 2015/21380, Tarih: 03.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/7873 E.  ,  2015/21380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının 01.03.2009-17.11.2013 tarihleri arasında 5510 sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamındaki ... sigortalılığının iptali ile prim borcu bulunmadığının tespiti, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki borçlanmanın 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun ve 01.07.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 3201 sayılı Yasa kapsamındaki borçlanmanın 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında geçerli olduğunun ve Kuruma ... prim borcu bulunmadığının tespitine, 11.01.1994 tarihinden sonraki isteğe bağlı ... sigortalılığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, davacının halen yurtdışında çalışmasını sürdürdüğü ve yurtdışında ikamet ettiği gerekçesiyle yaşlılık aylığı talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Mahkemece, kesin dönüş koşulları usulune uygun araştırılmadan yaşlılık aylığı talebinin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.