muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2772, Karar No: 2016/4320, Tarih: 19.12.2016

A) Sanıklar ... ve ... haklarında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili olarak;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında bu madde ile yapılan uygulama kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümünün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme, sanıklar ...,... ve ... haklarında maktul ...'i kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü yönünden yapılan incelemede;

Dosya içeriğine ve mevcut delillere göre; sanık ...'ın, sanıklar ... ve...'ın babasına ait fırında işçi olarak çalıştığı ve fırında yatıp kalktığı, sanık ...’ın ise sanıklar ... ve...'ın amcasının oğlu olduğu, sanıklar ile maktul ve arkadaşları arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, bu husumet nedeniyle karşılıklı darp ve tehdit eylemlerinin olduğu, olay günü de maktulün de içinde bulunduğu kalabalık bir grubun sanıkların oturdukları mahallede bulunan parka gelerek burada sanıklar ... ve...’ın kardeşi olan ... ve yanında bulunan arkadaşları ile kavga ettikleri, kavga sırasında ...’u bıçakla hayati tehlike geçirmeyecek şekilde yaraladıkları, kavga olayının mahallede duyulması üzerine, sanıklar ...,..., ... ve...’in olay yerine gelerek kavgaya katıldıkları, kavga sırasında sanıklar ... ve...’ın yanlarında bulunan 7,65 mm ve 9 mm çaplı silahlarla ateş ettikleri, bu atışlar sonucu maktulün göğüs bölgesine aldığı 9 mm çaplı mermi isabeti neticesinde öldüğü, sanık ...’in elinde silahla kavgaya katılmasına rağmen ateş etmediği, maktulün vurulduğunu gören sanıkların olay yerinden hep birlikte uzaklaşarak kaçtıkları olayda;

a) Olay sırasında öldürme kastıyla maktule doğru etkili mesafeden hedef alarak ateş eden sanıklar ... ve...’ın karar ve eylem birliği içerisinde hareket edip, fiil üzerinde ortak hakimiyet kurdukları anlaşılmakla; TCK’nun 37/1. maddesi delaletiyle öldürme suçunun müşterek faili olarak cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin dosya içeriğine uygun olmayan gereçelerle öldürme suçuna yardım eden olarak katıldıkları kabul edilerek yazılı şekilde eksik ceza tayini,

a) Olay sırasında öldürme kastıyla maktule doğru etkili mesafeden hedef alarak ateş eden sanıklar ... ve...’ın karar ve eylem birliği içerisinde hareket edip, fiil üzerinde ortak hakimiyet kurdukları anlaşılmakla; TCK’nun 37/1. maddesi delaletiyle öldürme suçunun müşterek faili olarak cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin dosya içeriğine uygun olmayan gereçelerle öldürme suçuna yardım eden olarak katıldıkları kabul edilerek yazılı şekilde eksik ceza tayini,

b) Sanıklar ... ve ...’in, fiil üzerinde ortak hakimiyet kurduklarını kabule götürecek nitelikte delil bulunmadığı, ancak olayın başından itibaren diğer sanıkların yanında yer almak suretiyle öldürme fiilini gerçekleştiren sanıklar ... ve...’ın suç işleme kararlarını kuvvetlendirdikleri anlaşılmakla; öldürme suçuna yardım eden olarak cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde sanık ...’ın asıl fail olarak cezalandırılmasına sanık ...’in ise beraatine karar verilmesi,

c) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...’ın, olaydan 22 gün sonra diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte polis merkezine gelerek maktulü kendisinin vurduğunu belirterek öldürme olayında kullandığını söylediği tabancayı teslim ettiği ancak bu sanığın tanık beyanlarına göre olay yerinde bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın eyleminin sanıklar ... ve...’ın suçunu üstlenme niteliğinde olduğu ve eylemine uyan TCK.nun 270/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirmeyle kasten öldürmeye yardım suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ... ve... müdafiinin, sanık ...

müdafiinin, sanık ... müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık ...’un TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu ya da hükümlü değilse derhal salıverilmesi için yazı yazılmasına, 19/12/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11224, Karar No: 2015/5527, Tarih: 13.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/11224 E.  ,  2015/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/35490

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2011/601 (E) ve 2012/447 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de sanığın arama işlemine herhangi bir itirazının bulunmaması ve mahkeme huzurundaki beyanı karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 13/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/59, Karar No: 2009/4037, Tarih: 01.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/59 E.  ,  2009/4037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/10/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mülkiyeti şirkete ait 3225-3227 parsellerin bulunduğu bölgede yapılan şuyulandırma işleminin idare mahkemesince iptali üzerine açılan davada şuyulandırma ile oluşan parsellerin kayıtlarının iptali ile eski hale iadesine hükmedildiğini, kararın infaz edilerek kendilerine tapu senedi verildiğini, ancak şuyulandırma ile ihdas olunan tüm tesbit ve oluşumların terkin ve iptal edilmeyerek çifte tapu durumunun yaratıldığını ileri sürüp, 3226 ve 3227 parseller  üzerinde oluşturulan 1370 ada 23, 1362 ada 1 ve 1362 ada 3 parsellere katılan kısım ile yeşil alan-imar yolu olarak tespit ve tahsis edilen oluşumların kayıt ve paftalardan iptal ve terkinini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Yargı alanı itibariyle mahkemenin görevsizliğine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; " idari tasarruf ve idari yargı evresinin geçtiği, imar parsellerine ilişkin kayıtların yolsuz sicil niteliğine dönüştüğü yolsuz tescilin sicilden terkini istekli davanın ise Adli Yargı yerinde görülmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemenin önceki kararda direnmesi üzerine Hukuk Genel Kurulunca; "direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulmasına" karar  verilmiş, bozmaya uyularak yapılan soruşturma sonucunda mahkemece, davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi . raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Bir kısım davalıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.4.2009  tarihinde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17171, Karar No: 2014/2962, Tarih: 17.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/17171 E.  ,  2014/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesinde temyiz eden davalı vekili Avukat ...'nin imzası bulunmamaktadır. Dilekçenin elektronik imzayı ihtiva ettiği de belirtilmemiştir. Hükmü veren mahkemeye temyiz dilekçesinin UYAP işletim sistemi kullanılarak elektronik ortamda verilmesi, ya da fiziki olarak verilen belgenin elektronik ortama aktarılması mümkün ise de; birinci halde temyiz dilekçesinin güvenli elektronik imza ile imzalanmış olması ve bunun dilekçede açıkça belirtilmiş bulunması, ikinci halde de, başka bir ifade ile elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılmışsa, bunun aslının aynı olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp, mühürlenmiş olması gerekir (HMK md.445). Temyiz dilekçesinde, aslının aynı olduğuna dair hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürünün herhangi bir imzası ve mühürü bulunmamaktadır. Bu haliyle temyiz dilekçesinin incelenmesi mümkün değildir. Dilekçe;

a)Fiziki olarak verilmiş ise imza noksanlığının dilekçeyi veren avukata tamamlattırılması,

b)Elektronik ortamdan alınan çıktı ise, aslına uygun olduğunun hakim veya görevlendirdiği yazı işleri müdürü tarafından imzalanıp mühürlenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.02.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/11447, Karar No: 2014/8478, Tarih: 23.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11447 E.  ,  2014/8478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17108, Karar No: 2014/23161, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/17108 E.  ,  2014/23161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davalılar vekillerine, davalı Kurum tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davacı vekiline HUMK‘un 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13526, Karar No: 2018/24911, Tarih: 20.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/13526 E.  ,  2018/24911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/11/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına kimse gelmedi geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, asıl davada müvekkili işçinin ikramiye, sosyal yardım, eğitim yardımı, yakacak yardımı, bayram yardımı ile hafta tatili ücreti alacaklarının; birleşen davada ise, ilave tediye, ölüm yardımı, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraflar vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay ( Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 15/11/2016 tarihli ilamıyla bozulmuştur. Bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, 30/10/2009 tarihli yönetim kurulu kararı ile çalışma koşullarında yapılan değişikliğin davacı işçiyi bağlayıp bağlamayacağı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, davalı şirket tarafından, davacıya tebliğ edilmiş 04/11/2009 düzenlenme tarihli yazıda, yönetim kurulunun 30/10/2009 tarihli kararı uyarınca, aylık ücretin net 1.200,00 TL tutarında belirlendiği, söz konusu aylık ücret haricinde, eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, ramazan ve kurban bayramı yardımı ile ikramiye ödenmeyeceği bildirilmiştir.

Davacı işçi, davalı işverene sunduğu 11/11/2009 tarihli dilekçesinde, “... Alınan bu karara istinaden 30/10/2009 tarihinden önceki tüm yasal haklarımın saklı kalması kaydı ile verilen 1.200,00 TL net maaş ile çalışmayı kabul ediyorum.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Davacı işçi, davalı işverene sunduğu 11/11/2009 tarihli dilekçesinde, “... Alınan bu karara istinaden 30/10/2009 tarihinden önceki tüm yasal haklarımın saklı kalması kaydı ile verilen 1.200,00 TL net maaş ile çalışmayı kabul ediyorum.” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Davacının, işverenliğin 30/10/2009 tarihli yönetim kurulu kararına karşı 11/11/2009 tarihli dilekçesiyle açıkladığı beyanında, aylık ücret miktarının net 1.200,00 TL tutarında belirlenmesini kabul ettiği sabittir. Ancak, diğer sosyal hakların kaldırılmasına onay verildiği yönünde, söz konusu dilekçede açık bir beyan bulunmamaktadır. Bu halde, eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, ramazan ve kurban bayramı yardımı ile ikramiye ödemelerinin kaldırılması yönündeki değişiklik bakımından, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca geçerli bir onay bulunduğu kabul edilemez. Dolayısıyla, 30/10/2009 tarihli yönetim kurulu kararındaki eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, ramazan ve kurban bayramı yardımı ile ikramiye ödemelerinin kaldırılmasına dair çalışma koşullarındaki değişiklik, 4857 sayılı Kanun’un 22. maddesi uyarınca davacı işçiyi bağlamayacaktır. Mahkemece, gerek bozma öncesindeki hükümde gerekse de bozma sonrasındaki hükümde, 30/10/2009 tarihli yönetim kurulu kararındaki eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, ramazan ve kurban bayramı yardımı ile ikramiye ödemelerinin kaldırılmasına yönelik değişikliklere işçi tarafından onay verildiğinin kabul edilmesi hatalıdır.

Temyiz incelemesine konu iş bu hükmün, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi’nin 15/11/2016 tarihli bozma ilamı üzerine tesis edildiği ve bozma ilamında yukarıda açıklanan hatalı kabule ilişkin bir bozma sebebi bulunmadığı görülmektedir. Ne var ki, yazılı husus bakımından bozma sebebine yer verilmemesinin maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmaktadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10/02/1988 tarihli ve 1987/2-520 esas, 1988/89 karar sayılı kararında belirtildiği üzere, Yargıtay'ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata sebebidir. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04/02/1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar ile 09/05/1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere, Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın maddi hatalı kararından dönülmesi mümkündür.

Anılan sebeplerle, 30/10/2009 tarihli yönetim kurulu kararındaki eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, ramazan ve kurban bayramı yardımı ile ikramiye ödemelerinin kaldırılmasına dair çalışma koşullarındaki değişikliğin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca davacı işçiyi bağlamayacağı kabul edilerek, dava konusu eğitim yardımı, sosyal yardım, yakacak yardımı, bayram yardımı ile ikramiye alacaklarına yönelik taleplerin değerlendirilmesi ve bir sonuca gidilmesi gerekirken, bu yöne aykırı kanaat ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.