muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2134, Karar No: 2020/3797, Tarih: 23.06.2020

HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön bulunmamakla birlikte, 10.01.2020 tarihinde temlik alan ...'in karar başlığında isminin yer almasını temin için HMK'nun 370/3. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar ..., ..., ...; ... ve ...vekillerinin temyiz isteminin reddine ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/3. maddesi uyarınca karar başlığındaki "..." ibaresinin "..." olarak DÜZELTİLTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının ilk derece Mahkemesine, dairemiz karar örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ..., ..., ...; ... ve ...e geri verilmesine, 23/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3166, Karar No: 2006/12348, Tarih: 13.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/3166 E.  ,  2006/12348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Bilecik 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih               : 17.02.2006

Davacı, idari para cezasına uygulanan gecikme zammından dolayı kuruma borcu bulunmadığının tesbitini istemiş, Mahkeme, davanın Sulh Ceza Mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle yargı yolu yanlışlığı nedeniyle davanın reddine karar vermiştir.

Kurum müfettişi tarafından davacı işverene ait işyerinde yapılan denetim sonucunda iki çalışanla ilgili giriş bildirgelerinin, aylık sigorta prim bildirgelerinin ve dört aylık dönem bordrolarının kuruma verilmediği tespit edilerek 506 sayılı Yasanın 140. maddesi uyarınca idari para cezasının uygulandığı, davacının görülen bu dava ile idari para cezasına itiraz etmeyip yalnız gecikme zammına itiraz ettiği, idari para cezasının veya idari para cezası ile birlikte gecikme zammının iptalinin talebi halinde Mahkemenin de gerekçesinde belirttiği üzere uyuşmazlığın Sulh Ceza Mahkemesinde görüleceği açık olup, uyuşmazlık gecikme zammına yönelik bulunduğundan işin esasına geçilerek yapılacak inceleme sonucu istem hakkında bir karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesine usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.11.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22732, Karar No: 2017/13324, Tarih: 14.09.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/22732 E.  ,  2017/13324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 20.12.1998 tarihinde diş teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, en son ücretinin net 2.100 TL olduğunu, iş akdinin 03/05/2012 tarihinde haksız nedenle sona erdirildiğini, her iki davalı yanında da çalışmasının bulunduğunu iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, ile yıllık izin alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, özellikle yıllık izne ilişkin davacı talebinin süresinde olmadığını, davacının davalılar yanında fasılalı çalıştığını, kesintisiz çalışmanın söz konusu olmadığını, 01.10.2002 tarihinde çalışmaya başladığı ... yanında çalışmakta iken 31.01.2007 tarihinde davacının kendi isteği ile işten ayrılıp yaklaşık 1,5 yıl başka işyerlerinde çalıştığını, bu sebeple 31.01.2007 tarihinden öncesine ilişkin taleplerini kabul etmediklerini, davacının 20.08.2008 tarihinde tekrar geri döndüğünü, davalılar yanında diş teknisyeni olarak değil, pazarlama elemanı olarak çalıştığını, bu sebeple iddia edildiği gibi ücretinin net 2.100 TL olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının son ücreti taraflar arasında uyuşmazlık konusu olup davacı en son net 2.100 TL ücret aldığını iddia etmiş, davalı vekili ise bu ücretin fahiş olduğunu, ücret araştırması yapılması gerektiğini savunmuştur.

Davalı tanığı ..., davacının 1.800-1.900 TL arası ücret aldığını, maaşların asgari ücret gösterildiğini, geri kalanının elden ödendiğini açıklamış, diğer davalı tanığı ... de ücretlerin asgari ücret üzerinden gösterildiğini belirtmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle davalı tanığının dahi davacının ücretinin asgari ücretten fazla olduğunu belirtmeleri karşısında, davacının ücretinin asgari ücret olarak belirlenmesi hatalıdır.

Davacının yaptığı iş ve kıdemi de dikkate alındığında, 2.100,00 TL net ücretin davacının son ücreti olduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi gerekirken, son ücretin asgari ücret kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle davalı tanığının dahi davacının ücretinin asgari ücretten fazla olduğunu belirtmeleri karşısında, davacının ücretinin asgari ücret olarak belirlenmesi hatalıdır.

Davacının yaptığı iş ve kıdemi de dikkate alındığında, 2.100,00 TL net ücretin davacının son ücreti olduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi gerekirken, son ücretin asgari ücret kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 14.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12248, Karar No: 2021/2546, Tarih: 03.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12248 E.  ,  2021/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.Arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 124996 ada 16 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 3 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (Ziraat Bankası nezdinde açılan hesaba depo edilen 109.760,00-TL’nin davalıya derhal ödenmesine, bu hususta ilgili banka şubesine müzekkere yazılmasına (Yazılacak müzekkerede mahkemenin 15/04/2016 tarihli kararı uyarınca ödeme yapılmış ise, bu hususun göz önünde bulundurulmasının istenmesine) cümlesinin yazılmasına,

b- 4 nolu bendinde yer alan (karar tarihi olan 05/11/2020) ibaresinin çıkarılmasına yerine (Dairemiz karar) kelimelerinin yazılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4793, Karar No: 2021/10245, Tarih: 11.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/4793 E.  ,  2021/10245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

1) Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ve katılan vekilinin temyizinin incelemesinde;

Sanığa yüklenen 2006, 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2) Sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyizinin incelemesinde;

a-Sanığın “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; dosya içerisinde bulunan vergi suçu ve tekniği raporlarında, faturaları kullanan mükelleflerin Ba formunda 2009 takvim takvim yılında düzenlediği 35 adet faturaya ilişkin ayrıntılı bilgilere yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olduğu da dikkate alınarak suç tarihinin tespiti bakımından, sanığın 2009 takvim yılında düzenlediği faturalara ilişkin fatura tarihlerinin ilgili vergi dairesi müdürlüğünden de sorularak tespit edilmesi ile zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

b- Kabule göre de; sanığın mahkumiyetine karar verildiği halde kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 11.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4302, Karar No: 2025/6493, Tarih: 10.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/4302 E.  ,  2025/6493 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1689 E., 2022/609 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde, 04.04.2022 tarihli asıl karar sonrası dosyadan el çekildikten sonra verilen 21.04.2022 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden önce 30.08.2021 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun İlk Derece Mahkemesince araştırılarak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9534, Karar No: 2021/10208, Tarih: 28.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/9534 E.  ,  2021/10208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflardan davacı-davalı baba Türk vatandaşı, davalı-davacı anne Rus vatandaşı, ortak çocuklar17.08.2008 doğumlu ... ve 17.12.2010 doğumlu ... ise ABD vatandaşıdır. Ortak çocuk ...’nın baba ile Türkiye’de, ortak çocuk ...’un ise anne ile Rusya’da yaşamakta olduğu ve tarafların çocuklar üzerinde ortak velâyet hakkına sahip olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

İlk derece mahkemesince verilen karar, davacı-davalının istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince “Davacı-davalının istinaf talebinin kısmen kabulüne; asıl ve karşı davanın kısmen kabul kararının kaldırılmasına; a-müşterek çocuk ... yönünden, her ayın 2. Cumartesi günü saat 10:00’dan Pazar günü saat 17:00’ye kadar, Ramazan bayramının 1. günü saat 10:00dan 2. günü saat 17:00’ye kadar, her yıl okulların yarı yıl tatillerinde tatilin 1. haftası Pazartesi günü saat 10:00’dan Pazar günü saat17:00’ye kadar ve her yıl 1 Temmuz saat 10:00’dan 10 Temmuz saat 17:00’ye kadar davalı-davacı anne yanına almak sureti ile; diğer müşterek çocuk ... yönünden ise, her ayın 4. Cumartesi günü saat 10:00’dan Pazar günü saat 17:00’ye kadar, Kurban bayramının 2. günü saat 10:00dan 3. günü saat 17:00’ye kadar, her yıl okulların yarı yıl tatillerinde tatilin 2. haftası Pazartesi günü saat 10:00’dan Pazar günü saat17:00’ye kadar ve her yıl 1 Ağustos saat 10:00’dan 10 Ağustos saat 17:00’ye kadar davacı-davalı baba yanına almak sureti ile kişisel ilişki kurulmasına, davacı-davalının diğer istinaf taleplerinin reddine” karar verilmiş; hüküm, davacı-davalı baba tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi tarafından kurulan kişisel ilişkinin sürelerinin uzun olduğu ve karşı davada annenin ... ile kendisi arasında kisişel ilişki kurulmasına yönelik talebi bulunmadığı, sadece ... ile baba arasında kişisel ilişkinin Rusya sınırları içinde kurulmasına ilişkin talebi bulunduğu bu nedenle karşı dava yönünden verilen kısmen kabul kararının talep aşılarak verildiği gerekçesi ile davacı-davalı babanın istinaf talebini kısmen kabulüne karar verilerek, ilk derece mahkemesince verilen asıl ve karşı davanın kısmen kabulü kararı kaldırılmış ise de; kaldırılan kararın yerine tüm sonuçlarıyla yeni bir hüküm kurulmayıp yalnızca kişisel ilişki sürelerinin belirlenmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

Ayrıca çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Tarafların ve müşterek çocukların farklı ülkelerde yaşıyor olduğu değerlendirildiğinde tesis edilen kişisel ilişki süreleri, ana-babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuğun da ana-baba sevgi ve şefkatini tatmasına da yeterli değildir. Bu sebeple daha uzun ve uygun süreli kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 28.12.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2006/23283, Karar No: 2006/23099, Tarih: 07.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/23283 E.  ,  2006/23099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Köyceğiz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 07.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15941, Karar No: 2016/4347, Tarih: 07.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15941 E.  ,  2016/4347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/624-2013/621 karar sayılı dosyası dosyamız içine konduktan sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/942, Karar No: 2012/3532, Tarih: 29.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/942 E.  ,  2012/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3057, Karar No: 2014/14650, Tarih: 07.07.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/3057 E.  ,  2014/14650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/188504

MAHKEMESİ : Çay Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/01/2010

NUMARASI : 2008/31 (E) ve 2010/14 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınana ait Nokia .... marka cep telefonunun 13.06.2007 günü akşam 21.00 sıralarında çalındığı, telefonun sanık tarafından ........... numaralı hat ile 14.06.2007 günü saat 01.19 sıralarında kullanılmaya başlanıldığı ve bu kullanımın 15.06.2007 günü olmak üzere toplam 9 defa olduğu, ayrıca eşi adına kayıtlı ... nolu hat ile de, 02.07.2007 tarihinde çok sayıda görüşme yapıldığının anlaşıldığı, sanığın savunmasında; “şoför olduğunu, Ege bölgesine nakliyatçılık yaptığını, olay tarihinde İzmir iline yük götürdüğünü, belinin yük boşaltma sırasında kırıldığını, eşi ile görüşmesi gerektiğinden tanımadığı şoför arkadaşından telefonunu kullanmak için istediğini, eşi G.. D..’na ait ....................... numaralı hattı taktığını ve kendisi ile görüştüğünü, kartını çıkartarak telefonu aldığı arkadaşa iade ettiğini, ancak bu telefonun çalıntı olduğunu bilmediğini ve .............. nolu hattın ise şirket hattı olduğunu” söylediğinin anlaşılması karşısında; öncelikle dosya içinde hts raporundan, yakınana ait cep telefonunu kullanan................. numaralı hattın kime ait olduğunun resen belirlenip, sanığın suç tarihi ve sonrası hangi güzergaha taşımacılık yaptığının, ............. nolu hattın çalıştığı şirkete ait olup, olmadığı ve sanığın savunmasında belirttiği, rahatsızlığı ile ilgili bir müracaatta bulunup, bulunmadığı sorulup sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile eksik inceleme yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 07.07.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3765, Karar No: 2016/4017, Tarih: 05.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3765 E.  ,  2016/4017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Mersin 3. Sulh Hukuk ve Hatay 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Mersin 3. Sulh Hukuk Mahkemesince; hükümlünün en son ikamet adresinin "... Mahallesi, ... Bulvarı No: ... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hatay 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ... E Tipi Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna yazılan müzekkerede kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki ikamet adresini "... Mah., ... Sk., ... Apt. .../..." olarak beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün, ...nce 27.01.2016 tarihinde alınan imzalı beyanından cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin "... Mah., ... Sk., ... Apt. .../..." olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Mersin 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Mersin 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05.04.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.