muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7594, Karar No: 2014/39465, Tarih: 22.12.2014

Somut olayda davalı karşı davacı işçi vekili dava dilekçesinde müvekkili davacı işçinin ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğunu, iki parça halinde ödendiğini, aşamalardaki beyanlarında ise ücretin banka aracı kılınarak ödendiğini iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davacının asgari ücret aldığını savunmuştur. İş akdinin incelenmesinden ücret seviyesinin asgari ücret olarak yazıldığı ve fakat bu sayfada işçinin imzasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dosyaya sunulan ücret bordrosu icmallerinin incelenmesinden büyük kısmının imzalı olduğu ve her işçi için asgari ücret üzerinden tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır. İTO’dan gelen emsal ücret araştırma cevabında ücret seviyesinin sözleşmede yazan miktar kadar olabileceği bildirilmiştir. Mahkeme tarafından başkaca emsal araştırması yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davalı karşı davacı işçiye G.. Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Emsal araştırması yetersiz olduğu gibi, banka hesap özetlerinin davacı işverenden sorulmaması hatalıdır. Davacı bunların ücret ödemesi olduğunu iddia etmektedir. Yetersiz emsal araştırması ile ve banka kayıtlarının değerlendirilmeksizin işçinin ücretlerinin işveren kuruluşu olan İTO’nun cevabi yazısına itibarla ve sadece bununla yetinilerek asgari ücret kabul edilmesi hatalıdır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 7.7.2009 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 23.12.2009-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 7.7.2009 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 23.12.2009-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı karşı davacı işçiye Garanti Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Bu açıdan davalı karşı davacı işçiye çalışmaya başladığı savunulan tarihten önce ödemeler yapıldığı anlaşılmakla hizmet ilişkisinin Kurum’a bildirilen tarihten önce kurulduğu, hizmet süresinin bu banka kayıtları ile birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13605, Karar No: 2018/1723, Tarih: 19.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/13605 E.  ,  2018/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Karar : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan açılan davada 10/09/2013 tarihinde tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine dair karar verildiği, bu karara karşı başvurulacak yasa yolunun temyiz olarak gösterildiği, sanığın 10/09/2013 havale tarihli dilekçesi ile kararın temyiz edildiği, mahkemece 19/09/2013 tarihli ek karar ile itiraz yasa yoluna tabi bir karar olmasından bahisle temyiz talebinin reddine ve dilekçenin itiraz dilekçesi olarak kabulüyle değerlendirilmek üzere İnegöl nöbetçi Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen "itirazın reddine" dair 27/09/2013 tarih ve 2013/22 değişik iş sayılı karar da CMK'nın 271. maddesinin 4. fıkrası gereğince kesin nitelikte olduğu ve başvurulacak olağan kanun yolu bulunmadığından mahkemenin daha önce verilen 19/09/2013 tarihli kararına karşı yapılan 01.10.2013 tarihli temyiz talebinin İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 19/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2491, Karar No: 2018/16746, Tarih: 06.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/2491 E.  ,  2018/16746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Katılan ...’da meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak,.... Devlet Hastanesince tanzim olunan ve hükme esas alındığı anlaşılan 01/07/2010 tarihli kesin raporda, sanığın eylemi neticesinde katılanın vücudunda, hayat fonksiyonlarına etkisi orta (2) derecede olduğu belirtilen 3. kot fraktürünün meydana geldiği ve katılanın bu nedenle hayati tehlike geçirmiş olduğu belirtilmekle, katılanda meydana gelen 3. kot fraktürünün ne şekilde hayati tehlikeye neden olduğunun, denetime imkan verecek şekilde açıklanmadığı anlaşıldığından, katılana ait tüm tedavi evrakları, geçici ve kesin raporları ile film ve grafilerinin Adli Tıp Kurumu İkinci İhtisas Kuruluna gönderilmesi ile katılanda meydana gelen yaralanmanın hukuki vasfına ilişkin 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddeleri kapsamında tanzim edilecek raporun sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanığın da katılan ... tarafından, dosyada mevcut adli muayene raporuna göre basit şekilde yaralandığı anlaşılmakla, taraflar arasında karşılıklı kavga şeklinde gerçekleşen olayda, sanık lehine TCK'nin 29. maddesi gereği, TCK'nin 3. maddesinde belirtilen orantılılık ilkesi de dikkate alınarak, asgari (¼) oranında indirim yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken, TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddeleri uyarınca belirlenen “5 yıl” hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesine göre (1/6) oranında takdiri indirim sebebi uygulandığında belirlenecek olan cezanın “4 yıl 2 ay” hapis cezası yerine “4 yıl 2 ay 15 gün” hapis cezası olarak tespiti suretiyle, sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14785, Karar No: 2014/18086, Tarih: 22.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14785 E.  ,  2014/18086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Türk vatandaşlığından çıkış zamanına kadar yurt dışında 18 yaşını doldurmasından itibaren çalıştığı sigortalılık sürelerinin borçlandırılmasına, bu borçlandırmanın günlük kur'unun davanın açıldığı tarihdeki kur üzerinden yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 20.04.1981 ile 23.08.1996 tarihleri arasındaki dönemi 3201 sayılı Yasa kapsamında borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti ve borçlanmanın kuruma başvuru tarihi olan 02.01.2013 tarihindeki prime esas asgari günlük tutar üzerinden yapılmasına karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının Türk vatandaşı olarak yurt dışında çalıştığı 18.05.1981- 23.08.1996 tarihleri arasındaki yurt dışı çalışmalarını borçlanabileceğinin tespitine , davacının fazlaya dair talebinin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki belgelerden, 20.04.1963 doğumlu olan davacının 6.10.1980-17.5.1981 tarihleri arasında okul eğitimi,18.05.1981 den itibaren zorunlu prim süresi ve çocuk yetiştirmek için zorunlu prim süreleri dolayısıyla sigorta kapsamında bulunduğu, 02.01.2013 tarihli yurt dışı borçlanma talep dilekkçesinin, 02.03.2013 tarihli Kurum yazısı ile yazılı başvuru tarihi itibariyle Türk vatandaşı olmadığı gerekçesiyle reddedildiği, 13.12.2012 tarihli ikamet belgesinde 21.04.1987 den beri Almanyada ikamet ettiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir.

3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir.

Somut olayda, davacının hizmet belgesine göre 06.10.1980 den itibaren yurt dışında okul öğrenimi nedeniyle bulunduğu , bu sürede Almanya'da ikamet ettiği anlaşılmaktadır.Kadın sigortalılar,sigortalılık ve işsizlik süresi yanında yurt dışında 18 yaşından sonraki okul eğitimi,yüksek okul eğitimi, çocuk bakımı ve analık süresini ev kadınlığında geçen süre kapsamında borçlanabilirler. Kadın olan davacının 18 yaşını doldurduğu tarih olan 20.04.1981'den sonra Türk vatandaşı olarak yurt dışında geçen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri de borçlanma hakkı bulunduğu halde kararda yalnızca yurtdışında geçen çalışma sürelerini borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümden silinerek yerine;

"1-Davanın KABULÜ ile, davacının 20.04.1981-23.08.1996 tarihleri arasında yurtdışında Türk vatandaşı iken gerçekleşen ev hanımlığı, çalışma ve 1 yıla kadar boşta geçen sürelerini borçlanma bedeli 02.01.2013 başvuru tarihindeki koşullara göre belirlenmek üzere talep tarihinde Türk vatandaşı olma şartı aranmaksızın borçlanmaya hakkı olduğunun tespitine,

2-Davalı Kurum harçtan muaf olduğundan,Kurum aleyhine harç yükletilmesine yer olmadığına,alınması gereken 25,20 karar harcından peşin alınan 24,30 TL nin düşümü ile bakiye 0,90 TL nin davacıdan tahsiline,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince davanın kabulü nedeniyle 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,

4-Davacı tarafından yapılan 27,55 TL yargılama giderinin davalı Kurumdan alınarak davacıya ödenmesine,

6-Artan avansın kararın kesinleşmesinden sonra talebi halinde yatıran tarafa iadesine, " rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 22.09.2014 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1507, Karar No: 2021/11063, Tarih: 07.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1507 E.  ,  2021/11063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/328 E. - 2018/652 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; mahallinde yapılan keşif sonucu Osmangazi Mahallesi, ... Mahallesi 6306 ada 1 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesine, pilon alanı olarak ayrılan 72,62 m2 kısım düşülerek alınan rapor uyarınca geri kalan kısmın bedelinin tahsiline karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve davacıdan peşin alınan temyiz harcının ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3166, Karar No: 2016/3751, Tarih: 12.04.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/3166 E.  ,  2016/3751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırcılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle Kale Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kale Asliye Ceza Mahkemesinin 20/11/2015 gün ve 2015/219 E. 2015/208 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3458, Karar No: 2022/856, Tarih: 07.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3458 E.  ,  2022/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 19.03.2019 gün ve 2018/356 - 2019/335 sayılı kararı bozan Daire'nin 28.01.2021 gün ve 2019/2449 - 2021/552 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ...'ın, davalı limited şirketin ortakları olduklarını, ...'ın aynı zamanda şirketin müdürü olduğunu, davalı şirketin tasfiyesi için açılmış davaların bulunduğunu, şirket müdürü de olan ...'ın şirketi kötü yönettiğini, şirketin içini boşaltmaya ve müvekkilinden mal kaçırmaya çalıştığını, bu kapsamda şirketin belli başlı tek malvarlığı olan taşınmaz hissesini, muvazaalı bir biçimde diğer davalıya devrettiğini ileri sürerek, muvazaa nedeniyle davalı ...'a devredilen taşınmaz hissesinin tapu kaydının iptaline ve davalı şirket adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, muvazaa iddiasının doğru olmadığını, müvekkilinin diğer davalı şirket ile ticari bir ilişkisi olmadığı gibi şirket yetkilisini de önceden tanımadığını, bedelini ödeyerek taşınmazı satın aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davalı şahıs vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 44,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ...'dan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 07/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6264, Karar No: 2014/31108, Tarih: 30.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/6264 E.  ,  2014/31108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/271389

MAHKEMESİ : Kırklareli(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2008

NUMARASI : 2007/14 (E) ve 2008/432 (K)

SUÇ : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-CMK'nın 231/11. maddesinde yer alan, "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurulabilir" şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece duruşma açılarak, sanığın duruşmaya çağrılması, varsa diyecekleri sorularak yapılan yargılama sonucuna göre aynı Kanunun 230. maddesi uyarınca hüküm fıkrasında bulunması gereken bütün hususlar da gözetilerek yeniden hüküm kurulması ve bu hükmün açıklanması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkını kısıtlayacak biçimde  (sanık duruşmaya davet edilmeksizin) duruşma açılmaksızın karar verilmesi,

2-Mahkemece kendisine harhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümdeki 5 ay hapis cezasının ertelenmesi suretiyle CMK'nın 231/11. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık E.. K..'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CYY. 326/son maddesinin gözetilmesine yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27443, Karar No: 2014/36067, Tarih: 18.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27443 E.  ,  2014/36067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2010/780-2013/224

Hüküm süresi içinde davalılar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, röntgen teknisyeni olarak çalıştığını ödenmeyen fazla çalışma alacağı ile şua izni alacağını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının 3153 sayılı Radiyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun ile 06.05.1939 tarih 42013 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Radyoloji, Radyom ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Tüzük uyarınca fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanun olan Radyoloji, Radyom ve Elektirikle Tedavi Müesseseleri Hakkında Nizammenin 21. maddesi “Röntgen ve radyom ile daimi olarak günde beş saatten fazla çalışılamaz. Röntgen muayenehanelerinde pazardan maada ayrıca bir gün daha öğleden sonra tatil yapılmalıdır” hükmünü içermektedir.

30.01.2010 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanan 5947 sayılı Üniversite ve Sağlık Personelinin Tam Gün Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 9. maddesi ile 19.4.1937 tarihli ve 3153 sayılı Radyoloji, Radiyom ve Elektrikle Tedavi ve Diğer Fizyoterapi Müesseseleri Hakkında Kanuna eklenen ek 1. maddede “İyonlaştırıcı radyasyonla teşhis, tedavi veya araştırmanın yapıldığı yerler ile bu iş veya işlemlerde çalışan personelin haftalık çalışma süresi 35 saattir” hükmünü içermektedir.

Somut olayda röntgen teknisyeni olarak çalışan davacının fazla mesai alacağı hesaplanırken hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 3153 sayılı Kanun'a 5947 sayılı Kanun'la 30.01.2010 tarihinde yapılan değişiklikle getirilen ek 1. madde dikkate alınmaksızın, çalıştığı tüm süre için yukarıda anılan nizamnamenin 21. maddesine göre fazla çalışma hesaplaması yapıldığı anlaşılmaktadır. Söz konusu kanun yürürlüğe girmeden önceki çalışma dönemi için günlük beş saati aşan çalışmalara göre, anılan kanunun yürürlüğe girmesinden sonraki dönem için ise kanunun ek 1. maddesi uyarınca günlük yedi saati aşan çalışmalara göre fazla mesai alacağı hesaplanması gerekmektedir. Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- Taraflar arasında fazla çalışma alacağı bir diğer uyuşmazlık konusudur