muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4403, Karar No: 2011/14989, Tarih: 14.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4403 E.  ,  2011/14989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/12/2009 tarih ve 2006/198-2009/1067 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkil şirketin eski ortağı olduğunu, şirketten ayrıldıktan sonra yapılan incelemede 60.181, 43 TL şirkete borçlu olduğunun belirlendiğini, ihtarnameye rağmen ödemede bulunmadığını ileri sürerek, davalının zimmetinde kalan 60.181,43 TL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı şirketteki hissesini tüm aktif, pasif ve sorumluluklarıyla birlikte davacı şirket yetkilisi Mehmet Arif Savaç’a devrettiğini, delil olarak sunulan hesabın şirkete ait olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı şirketin davalıdan 15 kalem alacak talep ettiği, 8 kalem alacağın davacı şirket yetkilisi Mehmet Arif Savaç’ın İş Bankası’ndaki şahsi hesabından davalıya ve davalının yetkilisi olduğu Okan Yeminli Mali Müş. Ltd. Şti.’ne yapılan ödemeler olduğu, yine 3 kalem alacağın Mehmet Arif Savaç’ın Yapı Kredi Bankası’ndaki şahsi hesabından davalıya yapılan ödemeyi kapsadığı, diğer 4 kalem alacağa ilişkin ise delil ibraz edilmediği, oysa bu muhasebe kaydının belgeye dayanması gerektiği, davacının defterlerinin tek başına davalının borçlu olduğunu göstermeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9426, Karar No: 2009/9305, Tarih: 30.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/9426 E.  ,  2009/9305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10.00.YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2008 yılında bu parasal sınır 3.600,00YTL.olarak uygulanmıştır. Öte yandan 20.11.2007 gün ve 27060 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 387 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2008 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 12 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2009 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin. 4.030,00-TL’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1.005,84.-YTL. dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle İİK’nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca davalı alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 30.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4568, Karar No: 2025/268, Tarih: 13.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/4568 E.  ,  2025/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/479 E., 2024/139 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle sanığın cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığına, katılan mağdure ile tanık beyanlarının çeliştiğine, eksik inceleme sonucunda hüküm kurulduğuna, sanığın katılan mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğüne ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/2, 103/4. maddeleri gereği cezalandırılması gerektiğine, katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılan mağdurenin aşamalardaki çelişkili ve tanık anlatımları ile örtüşmeyen beyanları, katılan mağdurenin abisi ile sanık arasında husumet bulunması, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçlardan beraati yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, Üyeler ... ve ...'ın karşı oyu ile oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.01.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Suç tarihinde 15 yaşından küçük mağdure ile sevgili olacak şekilde arkadaş olan sanığın suç tarihinde mağdureyi öğrenim gördüğü okulun önünden tenha sayılabilecek bir mevkideki metruk bir binaya götürerek burada rızalı cinsel birliktelik yaşadığı,

Sanığın atılı suçu işlediği iddia tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı bu nedenle sanık hakkında Mahkemesince verilen hükmün onanması gerekirken bozulması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.

KARŞI OY

Dairemiz Sayın Heyetinin çoğunluk görüşü olan beraate yönelik bozma kararına katılmıyorum.

Dairemiz çoğunluk görüşü ile aramızdaki görüş ayrılığı suçların sübutuna yöneliktir.

Sanığın atılı suçu işlediği iddia tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığı bu nedenle sanık hakkında Mahkemesince verilen hükmün onanması gerekirken bozulması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.

KARŞI OY

Dairemiz Sayın Heyetinin çoğunluk görüşü olan beraate yönelik bozma kararına katılmıyorum.

Dairemiz çoğunluk görüşü ile aramızdaki görüş ayrılığı suçların sübutuna yöneliktir.

Sanık ile olay tarihinde 14 yaşında olan mağdurenin 2010 yılı Eylül ayında duygusal birliktelik yaşamaya başladıkları, olay tarihinde sanığın mağdureyi okuduğu okuldan alıp müstakil bir eve götürdüğü, burada cinsel ilişkiye girdikleri, sanığın 15 yaşından küçük mağdureye karşı nitelikli cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kalma suçlarını işlediği, sanığın eylemlerini cebir yada tehdit ile gerçekleştirdiğine dair delile ulaşılamaması ve mağdurun beyanlarının tanık ... tarafından doğrulanmaması nedeniyle olayın mağdurun rızası ile gerçekleştirdiği kanaati ile ilk derece mahkemesi sanığın üzerine atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verdiği anlaşılmakla;

Mağdurun olaya ilişkin beyanlarının arkadaşı tanık ... tarafından ana hatları ile doğrulanması, tanık ...’ün olaydan sonra mağdure okula geldiğinde üzeri yani eşyaları ve kravatının dağınık olduğunu, sanığın kendisini istismar ettiğini şiddetli bir şekilde ağlayarak kendisine anlattığını beyan etmesi, sanığın mağduru tanımadığını suçlamayı kabul etmediğine ilişkin savunmalarının mağdur beyanları ve tanık ifadeleri ile doğrulanmaması, mağdur ve ailesinin sanık ve mağdurun abisi ile aralarındaki kavga nedeni ile iftira attıklarına ilişkin bir delile ulaşılamaması, hatta mağdure ve ailesinin İncesu’dan Kayseri’ye, mağdurenin kuzenlerinin mağdurenin sanık ile görüştüğünü mağdurenin ailesine anlatmaları nedeni ile ve sanık ile mağdurenin abisinin başka bir nedenle kavga etmeleri üzerine taşınmaya karar verdikleri, mağdurenin bu olay nedeni ile okulunda başarısız olup okulu bitiremediği, 2014 yılı kasım veya aralık ayında mağdurenin intihar girişiminden sonra abisine olayı anlatınca ailenin haberdar olduğu, mağdurenin ailesinden korktuğu için olayı onlara ilk başta onlara anlatmaması nedeniyle intikalin geç yapıldığı, ilk derece mahkemesinin huzurda dinlemiş olduğu taraflar ve tanık beyanları ile doktor raporlarına dayanarak mahkumiyet kararları vermesi dikkate alındığında ilk derece mahkemesinin kararlarının yerinde olduğu ve kararların onanması gerektiği vicdani kanaati ile Dairemiz Sayın Heyetinin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/7739, Karar No: 2018/17155, Tarih: 27.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/7739 E.  ,  2018/17155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme ve iftira suçlarından sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 151/1 (13'er kez), 267/1 ve 269/1. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis, 4 ay hapis (13'er defa) ve 3 ay 18 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/09/2017 tarih, 2007/122 Esas ve 2007/614 sayılı kararının, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/03/2009 tarih, 2008/6954 Esas ve 2009/4985 karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, hükümlünün 02/12/2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik doğrultusundaki uzlaşma talebinin reddine dair İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/06/2018 tarihli ve 2007/122 esas, 2007/614 sayılı ek kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 26/11/2018 tarih ve 94660652-105- 16-14550-2018-Kyb sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29/11/2018 tarih ve 2018/96004 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi:

MEZKUR İHBARNAMEDE:

5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin 2. cümlesinde yer alan,“Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz” şeklindeki düzenleme sebebiyle bu hükmün, suç tarihi olan 24/01/2007 tarihinden sonra 26/06/2009 tarihinde eklendiğinden bahisle İnegöl Ağır Ceza Mahkemesince mala zarar verme suçu yönünden itirazın kabulüne karar verilmiş ise de; 24/01/2007 suç tarihi itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında, “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” ibaresinin bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun aynı Kanun’un 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olamayacağı, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasındaki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ancak, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz” şeklindeki hükmün yürürlükte olması nedeniyle, 24/01/2007 tarihinde işlenmiş olsa bile uzlaşma kapsamına girmeyen nitelikli hırsızlık ve iftira suçlarıyla birlikte işlenmiş mala zarar verme suçu için uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden,

1-İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26/06/2018 tarih ve 2018/421 Değişik iş sayılı kararının, CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA,

2-Aynı maddenin verdiği yetkiye dayanarak, hükümlünün İnegöl 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 27/06/2018 tarih, 2007/122 Esas ve 2007/614 Karar sayılı ek kararına itirazının reddine 27/12/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4315, Karar No: 2013/9869, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/4315 E.  ,  2013/9869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisi yetim aylığı ve gelirlerin kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaliyle, kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanmasına, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 100,00-TL maaş alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin ... Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres

hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığınca araştırma yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yargılama sırasında toplanan deliller ile SGK kontrol tutanağının arasındaki çelişkinin giderilemediği de dikkate alınmaksızın, yukarıda belirtilen hususlarda eksik inceleme ve araştırma yapılarak davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10683, Karar No: 2007/11265, Tarih: 29.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10683 E.  ,  2007/11265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 29.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.