muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8660, Karar No: 2016/9146, Tarih: 04.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/8660 E.  ,  2016/9146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba evlilik dışında doğan ve tanıdığı velayeti davalı annede bulunan (TMK m. 337/1) ortak çocuk 09.02.2008 doğumlu ...'ın velayetinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiş, mahkemece; "kadının halen baba ile birlikte yaşayan ortak çocuğa ilgisiz olduğu" gerekçesiyle velayetin anneden alınarak babaya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı anne tarafından temyiz edilmiştir.

Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Mahkemece; yaşı gereği idrak çağında bulunan çocuğun velayet konusunda görüşlerine başvurulmamış, çocuğun üstün yararının belirlenmesi bakımından annenin yaşam koşulları ve çocuğa bakım olanakları konusunda bir araştırma yapılmamıştır. Davalı anne çocuğun babası tarafından kaçırıldığını ve bu konuda devam eden soruşturma bulunduğunu iddia etmiş mahkemece bu konuda da herhangi bir araştırma yapılmamıştır. Bu bakımdan; mahkemece 4787 sayılı kanunun 5. maddesi uyarınca görevlendirilecek uzman veya uzmanlar vasıtasıyla annenin yaşam koşulları ile ilgili inceleme yapılması; anne ve babanın gerektiğinde mahkemece bizzat dinlenerek ekonomik ve sosyal durumları ile çocuğa bakım

olanakları konusunda kendilerinden bilgi alınması, annenin iddiaları doğrultusunda çocuğun kaçırılmasına ilişkin bir soruşturma dosyasının bulunup bulunmadığının araştırılması ve inceleme tarihi itibariyle idrak çağında bulunan çocuğun mahkemece bizzat dinlenerek velayet konusunda görüşlerinin alınması ile tüm deliller birlikte değerlendirilip, gerçekleşecek sonucuna göre çocuğun velayetinin düzenlenmesi gerekirken, açıklanan yönler gözetilmeden, eksik inceleme ile çocuğun velayeti konusunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.05.2016 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2019/7240, Karar No: 2020/4955, Tarih: 07.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/7240 E.  ,  2020/4955 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sevk ve idaresindeki motosikletle gündüz vakti, meskun mahalde, bölünmüş tek yönlü caddede seyir halindeyken gidiş istikametine göre yolun solundan yaya geçidi üzerinde karşıdan karşıya geçmek isteyen mağdura asli kusurlu olarak çarpması sonucu mağdurun genel beden travmasına bağlı sağ ischion pubis kolu kırığı, sol ayak bimalleol kırığı, kırık bölgesinde oluşan cerrahi alan enfeksiyonu ve uzun süre yatmaya bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu 14.11.2010 tarihinde öldüğü, ölümü ile araç dışı trafik kazasına bağlı yaralanması arasında illiyet bağı bulunduğunun 17.12.2014 ve 10.10.2012 tarihli Adli Tıp 1. İhtisas Kurulu raporları ile tespit edildiği olayda,

Sanık hakkında TCK'nın 85/1, 62. maddeleri gereğince belirlenen 2 yıl 1 ay süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, tam gün sayısının 760 gün yerine 750 gün olarak hesaplanması sebebiyle, sonuç adli para cezasının 15.200 TL yerine, 15.000 TL olarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, kararın yasal hükümlere, şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olduğuna, eksik inceleme yapıldığına, kaza ile ölüm arasında illiyet bağı olmadığına, sanığın kusursuz olduğuna, kusur ve illiyet bağının şüpheden uzak olmadığna, nedensellik bağının kesildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1579, Karar No: 2014/20846, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1579 E.  ,  2014/20846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davalı ... vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/654, Karar No: 2012/5864, Tarih: 09.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/654 E.  ,  2012/5864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında İnegöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 13.09.2011 gün ve 108-416 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen; İnegöl 2.İcra Müdürlüğünün 2008/1722 E. ve 2008/1719 E.sayılı icra takip dosyalarının aslının ya da onaylı suretlerinin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7396, Karar No: 2014/10633, Tarih: 10.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/7396 E.  ,  2014/10633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/295, Karar No: 2019/10455, Tarih: 11.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/295 E.  ,  2019/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı İsa vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili davalı ...'in müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borcuna yetecek haczi kabil malının bulunmadığını, ancak alacaklılardan mal kaçırmak amacı ile kendisine ait taşınmazları diğer davalıya sattığını öne sürerek yapılan tasarrufların iptalini talep etmiştir.

Davalı ... davanın reddini savunmuş, diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece, Daire’mizin 15/10/2014 Tarih ve 2014/10218 Esas, 2014/13398 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacının davasının kabulüne dava konusu ... 1733 ada 15 parsel ile Tekirdağ Marmara Ereğlisi 178 ada 9 parsel sayılı taşınmazların satışına ilişkin davalılar arasındaki tasarrufların borca yetecek kadar kısmının iptali ile davacıya alacağını tahsil amacıyla cebri icra yetkisinin tanınmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin inceleme yapılmasının mümkün olmamasına ve kesinleşen Küçükçekmece 2.

Asliye Hukuk Mahkemesi 2009/418 E. sayılı dosyasında davalılar arasındaki muvazaanın ispatlanmasına göre; davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 6.172,27 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 11/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7129, Karar No: 2024/12435, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7129 E.  ,  2024/12435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 50. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1333 E., 2024/331 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 15. İş Mahkemesi

SAYISI : 2015/682 E., 2018/23 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 13.02.2006-16.06.2010 tarihleri arasında İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı iştiraki olan dava dışı ... Boğaziçi Peyzaj İnş. Müşavirlik Tek. Hizm. San. Tic. AŞ'de (... Boğaziçi Şirketi) şoför olarak çalıştığını, %45 engelli olduğunu, bu Şirkette çalışırken o güne kadar kazanılmış olan bütün hakları ile yine İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığının diğer bir iştiraki olan davalı Şirkete 17.06.2010 tarihinde devir protokolü ile devrinin yapıldığını, bu devir yapılırken bütün hakları saklı kalmak kaydıyla davalı Şirkete geçeceğinin ve geçmişten gelen tüm haklarının devralan davalı tarafından davacıya garanti edildiğini, kıdeminin de devreden ... Boğaziçi Şirketinde işe girdiği tarih olarak baz alınacağının söylendiğini, ... Boğaziçi Şirketinde çalıştığı sırada en son aldığı ücretin brüt 1.350,00 TL + sosyal yardım (247,00 TL) olmak üzere toplam 1.597,00 TL olduğunu ve yılda dört ikramiye aldığını, davalı Şirkete geçtikten sonra yine şoför olarak çalıştırılmasına rağmen ücretinin brüt 1.162,72 TL + sosyal yardım (235,00 TL) olmak üzere 1.397,72 TL’ye düşürüldüğünü, yıllık ikramiye sayısının düşürülmediğini, aldığı ücretle orantılı olarak miktarının düşürüldüğünü, bundan sonra da bu ücretler baz alınarak eksik artışlar yapıldığını, kendisi ile aynı işi yapan ve aynı kıdeme sahip diğer çalışanlardan daha düşük ücret aldığını, yapılan devrin iş sözleşmesinin devri olduğunu, müvekkiline devir işleminin ruhuna aykırı olarak düşük ücret ödendiğini ileri sürerek 17.06.2010 tarihinden dava tarihine kadar olması gereken ücret ve sosyal yardımların tespit edilerek fark ücret, sosyal yardım ve ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının, müvekkili Şirketteki toplu iş sözleşmesindeki ilgili skala ve gruptaki şoför kadrosunda işe başlatıldığını, bu nedenle davacının dava konusu alacaklara hak kazanamayacağını, davacının toplu iş sözleşmesinde belirtilen 3. skala 9. grupta şoför olarak 17.06.2010 tarihinde işe başladığını ve hâlen çalışmaya devam ettiğini, davacının işe başladıktan beş yıl sonra işbu taleplerini dile getirmesinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının devirden önceki işyerinde bireysel iş sözleşmesi ile çalıştığı, devirden sonra sendikaya üye olduğu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığı, yasal düzenlemeler ve Yargıtay uygulamasına göre devir anındaki ücretin kök/taban kabul edilerek toplu iş sözleşmesi gereği artış yapılması gerekirken davacının tâbi olmadığı dönem imzalanan toplu iş sözleşmesi gereği gruplandırma yapılarak ücret, sosyal yardım ve ücrete bağlı olarak ikramiyesinin düşürüldüğü, davacı 06.07.2010 tarihinden önce sendika üyesi olmadığından tâbi olduğu toplu iş sözleşmesi bulunmadığı, dolayısıyla devirden sonra üye olduğu ve üyeliğin işverene bildirildiği 2010 yılı Temmuz ayından itibaren evvelki bireysel iş sözleşmesi gereği almakta olduğu brüt 1.350,00 TL ücretin kök/taban ücret kabul edilerek yürürlükteki toplu iş sözleşmesinin 33 üncü maddesi gereği %4 oranında zam yapılarak ücret ödenmesinin kazanılmış hak ve işçiye yararlılık ilkesinin sonucu olduğu; ancak 01.01.2011 tarihinde 11. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin yürürlüğe girdiği, sözleşmenin 33 üncü maddesinde sendika üyelerinin gruplandırıldığı ve alacakları brüt ücretin tek tek sayıldığı, davacı işçinin 06.07.2010 tarihinde Demir Yol İş Sendikasına üye olduğu ve Sendikanın tüm üyelerinden aldığı yetkiyle onlar adına toplu iş hukuku çerçevesinde yeni bir toplu iş sözleşmesi imzaladığı, dolayısıyla davacının 01.01.2011 tarihinden itibaren toplu iş sözleşmeleri kapsamında yeni ücret ve koşullara yazılı onay vererek çalıştığı, bu nedenle artık sendika üyeliği ve devirden önceki bireysel iş sözleşmesi ücretinin taban kabul edilerek 01.01.2011 tarihinden sonra toplu iş sözleşmesindeki ücret de yok sayılıp zam yapılarak uygulanmasının söz konusu olamayacağı, devir ve sendika üyeliğinden sonra herhangi bir onayı bulunmayan 17.06.2010- 31.12.2010 arası dönem için ise emsal nitelikte çalışanın ücreti ile yapılan karşılaştırma neticesinde alacağının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin devralan davalı Şirkette yeni işe başlamış işçi kategorisinde gösterilmesi nedeniyle sorun oluştuğunu, bu şekilde ücretinin düşürüldüğünü, sonrasında da düşürülen ücret baz alınarak eksik artışlar yapıldığını, devir hükümlerine aykırı olarak düşürülen ve müvekkiline reva görülen 1.162,72 TL ücretin toplu iş sözleşmesi artışlarına esas alındığını, müvekkilinin ücretinin 01.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren toplu iş sözleşmesi ile değil devir tarihi olan 17.06.2010 tarihinde düşürüldüğünü, müvekkilinin rızası olmadığı için bu düşürülmenin müvekkilini kesinlikle bağlamadığını, müvekkili 13.02.2006 tarihinde işe başlamasına rağmen müvekkiline haksız şekilde 01.09.2009 tarihinden sonra işe başlayan işçi muamelesi yapıldığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; yargılamada ileri sürülen iddia ve cevaplar, toplanan deliller, sigorta ve işverenlik kayıtları ile tüm dosya kapsamının istinaf başvuru nedenleri ile sınırlı olarak ve kamu düzeni kapsamında incelendiği, İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere göre tarafların karşılıklı iddia ve savunmaları, dayandıkları belgeler, hukuki ilişkinin nitelendirilmesi, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ve delillerin takdiri hususlarında İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve kanuna aykırılık bulunmadığı, davacının sendikaya üye olduktan sonra temel ücretinde azalma olsa da ücret grubu haklar yönünden toplam yararlılık ilkesine göre toplu iş sözleşmesi hükümlerinin davacı lehine olduğunun da bordrolardan anlaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; iş sözleşmesinin devri ile davalı Şirkete nakledilen davacının ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve buna bağlı olarak iddia ettiği şekilde fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22 ve 32 nci maddeleri ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

Uyuşmazlık; iş sözleşmesinin devri ile davalı Şirkete nakledilen davacının ücretinin düşürülüp düşürülmediği ve buna bağlı olarak iddia ettiği şekilde fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22 ve 32 nci maddeleri ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) "II. Sözleşmenin Devri" kenar başlıklı 429 uncu maddesi ise şu şekildedir:

"Hizmet sözleşmesi, ancak işçinin yazılı rızası alınmak suretiyle, sürekli olarak başka bir işverene devredilebilir.

Devir işlemiyle, devralan, bütün hak ve borçları ile birlikte, hizmet sözleşmesinin işveren tarafı olur. Bu durumda, işçinin, hizmet süresine bağlı hakları bakımından, devreden işveren yanında işe başladığı tarih esas alınır."

3. Değerlendirme

1. Somut uyuşmazlıkta, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacı işçinin 13.02.2006 tarihinde dava dışı ... Boğaziçi Şirketi nezdinde çalışmaya başladığı, 16.06.2010 tarihinde bu işyerinden çıkış kaydının bulunduğu, 17.06.2010 tarihinde ise davalı Şirkete işe giriş kaydının yapıldığı görülmektedir.

2. Diğer taraftan dosya içeriğinde yer alan 17.06.2010 tarihli "Personel Nakil Protokolü" başlıklı belge içeriğinden; davalı Şirket ile dava dışı ... Boğaziçi Şirketi arasında davacı işçinin de imzasını içeren sözleşme yapıldığı, davacının Şirketler arası geçiş şartlarının düzenlendiği bu sözleşmede 17.06.2010 tarihine kadar ... Boğaziçi Şirketinde çalışmış olan davacının bu tarihten sonra meslek ve tecrübelerine uygun olarak tüm kıdem ve kıdemine bağlı hakları saklı kalmak kaydı ile 4857 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde çalışmak üzere davalı Şirket emrine geçeceği, geçiş yapan davacının protokoldeki hükümleri ve ekteki nakil ilmuhaberindeki bilgileri aynen kabul ettiği, davacının nakil ilmuhaberinin ... Boğaziçi Şirketi tarafından tanzim edilip protokole eklendiği, gerekli hesaplama ve işlemlerde bu bilgilerin esas alınacağının belirtildiği anlaşılmaktadır. Söz konusu protokolün ekinde yer alan nakil ilmuhaberinde ise şoför olarak çalışan davacının aylık brüt ücretinin 1.350,00 TL olduğu görülmektedir.