muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15973, Karar No: 2023/60, Tarih: 09.01.2023

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; mahkemenin kararının HMK'nın 30.maddesi kapsamında usul ekonomisine aykırı olduğunu, tahkim usulünün tarafların isteğine bağlı olup tarafların bu usulü uygulamaya zorlanamayacağını, tahkim usulünün öngörüldüğü hallerde, tarafların biri tahkim yoluna gitmeden mahkemede dava açmış ise mahkemece re’sen görevsizlik kararı verilemeyeceğini, ancak karşı tarafın ilk itirazda bulunması halinde hakimin görevsizlik kararı verebileceğini, davalı belediyenin tahkime ilişkin ilk itirazı olmadığını, 6303 sayılı Eskişehir 2013 Türk Dünyası Kültür Başkenti Hakkında Kanun’un 3/1-a bendinde ve 2012/3432 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 10/1-a bendinde yer alan ''Odunpazarı Belediyesinin 2012 ve 2013 bütçesine bu amaçla konulacak ödenek'' hükmü ile Eskişehir 2013 Türk Dünyası Kültür Başkenti Ajansının gelirlerinin davalı kurum tarafından karşılanacak kısmının belirlendiğini, 2012/3432 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 4. maddesinde, Eskişehir 2013 Türk Dünyası Kültür Başkenti Ajansı Koordinasyon Kurulunun görevlerinin ''Koordinasyon Kurulu, 2013 yılında Türk Dünyası Kültür Başkenti olarak Eskişehir'de yapılacak etkinliklerin çerçevesini, mahiyetini ve önceliklerini belirler, hazırlıklarını izler, kamu ve sivil kurum ve kuruluşların eşgüdüm içinde çalışmasını sağlayacak tedbirleri alır'' şeklinde belirlendiğini, ilgili Bakanlar Kurulu Kararı gereğince; Eskişehir 2013 Türk Dünyası Kültür Başkenti Ajansı Koordinasyon Kurulu Başkanlığı’nın 15.01.2013 tarih ve 2013/01 sayılı Kararının ''Gelirler'' başlıklı 5. maddesinin "a" bendinde ''Odunpazarı Belediyesinin 2013 bütçesinde öngörülen gelirlerin yüzde 2'si'' şeklinde düzenlendiğini, davalının bu karara yönelik bir itirazının olmadığını, ilgili ödemelerin yapılması için Ajans Yönetim Kurulu Başkanlığı ve T.C Başbakan Yardımcılığı tarafından davalı kuruma ihtar yazılarının gönderildiğini, davalı kurum lehine ayrılan payların söz konusu borcuna mahsup edilmesi için İller Bankası A.Ş’ye de Ajans tarafından bildirimde bulunulduğunu, İller Bankası A.Ş.'nin cevabi yazısında davalı kurumun borcunun kayıt altına alındığının bildirdiğini, davalı Kurumun 19.11.2014 tarihli yazısında, söz konusu borca mahsuben İller Bankası A.Ş. tarafından 40.435,66 TL ödeme yapıldığını, borcun geri kalan kısmının da yine İller Bankası tarafından kesileceğinin bildirildiğini, bu nedenle icra takibinden önce İller Bankası tarafından Ajansa aktarılan tutarların davalı kurumun borcundan düşüldüğünü, davalı Kurumun söz konusu borcunu, tam ve zamanında Ajansa aktarmadığını, bu nedenlerle Ajans tarafından davalı kurum aleyhine icra takibi başlatıldığı, 6303 sayılı Kanunun 6. maddesinin uygulanması neticesinde Ajansın, 31.12

.Ş. tarafından 40.435,66 TL ödeme yapıldığını, borcun geri kalan kısmının da yine İller Bankası tarafından kesileceğinin bildirildiğini, bu nedenle icra takibinden önce İller Bankası tarafından Ajansa aktarılan tutarların davalı kurumun borcundan düşüldüğünü, davalı Kurumun söz konusu borcunu, tam ve zamanında Ajansa aktarmadığını, bu nedenlerle Ajans tarafından davalı kurum aleyhine icra takibi başlatıldığı, 6303 sayılı Kanunun 6. maddesinin uygulanması neticesinde Ajansın, 31.12.2014 tarihinde tasfiye olduğunu ve Koordinasyon Kurulu Kararı gereğince alacaklarını davacıya devrettiğini, davalı kurumun icra takibine itirazının iptal edilmesine karar verilmesi gerektiğini, davalı kurumun söz konusu borcu kabul etmesine hatta icra takibinden önce İller Bankası payından kısmi ödeme yapılmış olmasına rağmen böyle bir borcu olmadığından bahisle icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6303 sayılı Kanunun 3. maddesi ve Eskişehir 2013 Türk Dünyası Kültür Başkenti Ajansı Koordinasyon Kurulu Başkanlığı’nın 15.01.2013 tarih ve 2013/01 sayılı kararı uyarınca, davalı ... Belediyesinin 2013 yılı bütçesinde öngörülen gelirlerinin yüzde 2’sinin tahsili amacıyla başlatılan icra takibine ilişkin itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Ait Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli Hakkındaki Kanun'un 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı, 3533 sayılı Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Ait Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu ile Halli Hakkındaki Kanun'un 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan, adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümleneceği, tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen Kanun’daki düzenleme uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14161, Karar No: 2011/20297, Tarih: 12.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/14161 E.  ,  2011/20297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava dilekçesinde; tarafların ayrı yaşadıklara ve işi ve geliri bulunmayan davacının nafakaya ihtiyacı bulunduğu ileri sürülerek davacı eş için aylık 450 TL tedbir nafakasına hükmedilmesi istenilmiş, mahkemece TMK.'nun 197.maddesi uyarınca davacının ayrı yaşamda haklı olduğunu ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Mahkemece yukarıda belirtilen gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacı boşanma davasının reddinden sonra halen ayrı yaşadıklarını ileri sürerek TMK.'nun 197.maddesi uyarınca tedbir nafakasına hükmedilmesini istemiştir. Gerçekten de davalının 05/05/2009 tarihinde açtığı boşanma davasının reddine karar verildiği dosya kapsamı ile sabittir. Boşanma davası açılmakla taraflar başkaca hiçbir şart aranmaksızın ayrı yaşam hakkına sahip olurlar. Ancak davanın reddedilip kesinleşmesi halinde esas olan birliğin tekrar kurulması olup, birliği yeniden tesis etme görevi açtığı boşanma davası reddedilen kusurlu eşe aittir.Dosya kapsamından açtığı boşanma davası reddedilen davalı kocanın ayrı yaşamı sona erdirmek için hiç bir girişimde bulunmadığı, davacı eşini eve davet etmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının ayrı yaşamda haklı olduğu kabul edilerek, sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30265, Karar No: 2014/12019, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/30265 E.  ,  2014/12019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun l0.maddesine dayanan kamulaştırma konusu mülkiyet ve irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu mülkiyet ve irtifak hakkı ve bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılmak suretiyle mülkiyet kamulaştırmasına konu yere değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve doğalgaz boru hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13116, Karar No: 2018/11033, Tarih: 24.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/13116 E.  ,  2018/11033 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 08.10.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu, %12,1 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masrafından oluşan kurum zararının rücuan tazminini talep etmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21 ve 76. maddeleridir.

1-Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır…” düzenlemesi getirilmiştir.

Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; iş yerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde iş yerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Eldeki davada, mahkemece dosya kapsamında bilirkişi kusur raporu alınmakla birlikte, konuya ilişkin olarak açılan ve kesinleştiği anlaşılan tazminat dosyasındaki bilirkişi kusur raporu hükme dayanak kılınmak suretiyle, davalı iş yerinde, pano ayak üretim işçisi olarak çalışan sigortalının, tertip edildiği sarmaya, malzeme istifinden ahşap sarma direk malzemesini taşırken, çay ayağı girişine yakın bir yerde ayağının kayarak düşmesi ve sağ dizinden yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda, %40 oranında, kaçınılmazlık faktörünün bulunduğu belirtilmiş ise de, olayda kaçınılmazlık olgusunun varlığının kabul edilmesi doğru değildir. Zira, alınması gereken tüm tedbirlerin davalı işveren tarafından alındığı söylenemez. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazasının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı hususu nazara alınmak suretiyle, yeniden bir bilirkişi raporu alınarak kusur oran ve aidiyetleri belirlenmelidir. Bu nedenle yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir .

2-Diğer yandan dosya kapsamında aldırılan 03.05.2016 tarihli hesap raporunda, kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesine göre, kurumun rücu alacağı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olduğundan mahkemece gerçek zarar hesabı yaptırılmıştır. Ancak, hesap bilirkişi raporunda sigortalının yeraltı maden işçisi olması nedeni ile işçinin gerçek zararının tespitinde; 50 yaşın ikmaline kadar yeraltındaki koşullar nazara alınarak yapılan ücretlerle, 50 ile 60 yaşları arasında ise yer üstünde asgari ücretle çalışıp gelir elde edeceği nazara alınarak hesap yapılması gerekirken bu hususun gözetilmemiş olması ve davacının maluliyet oranının %60'ın altında olmasından dolayı pasif dönem hesabı yapılmaması gerektiği halde bilirkişi tarafından bu dönemler için fazla hesap yapılmış olması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda davalının kusurunu irdeleyen yeni bir kusur raporu alarak ve denetime elverişli gerçek zarar hesabı yapmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, eksik ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalı ...’nün vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2016/1572, Karar No: 2017/13314, Tarih: 23.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/1572 E.  ,  2017/13314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7567, Karar No: 2013/22334, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7567 E.  ,  2013/22334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 05.03.2012 tarih ve 2012/331-2012/64 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.12.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av....ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı Bankanın Nokta Şubesi kredi borçlusunun davacı Bankadan kullandıkları kredinin teminat olarak 14 adet toplam 58.380 TL tutarında çek verildiğini, söz konusu çeklerin davalı Bankanın Buca Şubesi'ndeki ... isimli kişi adına açılan... -1 nolu çek hesabından keşide edildiğini, süresinde bankaya ibraz edildiğinde karşılıklarının olmadığının belirtildiğini, bu çeklerle ilgili olarak davacı Banka tarafından, keşideci ... hakkında İzmir 4. İcra Müdürlüğü'nün 1997/7354, 7355, 7390, 7385, 7378, 7344 ve 7365 esas sayılı dosyalarıyla takip yapıldığını, ayrıca karşılıksız çek vermek suçundan İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 1998/185 Esasında kayıtlı davanın açıldığını, icra takiplerinde borçlu ...'un borca ve imzaya itiraz ettiğini, yargılama sonunda çeklerdeki imzaların ...'a ait olmadığına karar verilip kararın kesinleştiğini, bankalarının zarara uğradığını, 3167 SK'nın 2. maddesinde muhatap bankanın çek hesabı açarken ve çek karnesi verirken basiretli davranması gerektiğinin hüküm altına alındığını, ...'a çek karnesi verirken davalının usulüne uygun davranmadığını ileri sürerek, 131.127,65 TL zararın (çek bedeli tutarı olan 58.380 TL’nin dava tarihinden itibaren %180 faiziyle birlikte) davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, çek hesabı açılırken hesap sahibinden ikametgah belgesi, kimlik belgesi ve gerekli diğer bilgilerin alındığını, keşideci imzasının sahte olmasından kendilerinin sorumlu olamayacağını, çekteki imzaların bağımsızlığı kuralı gereği cirantaların sorumlu olacağını, bunlara müracaat hakkının bulunduğunu bildirerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.