muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2835, Karar No: 2019/8039, Tarih: 10.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/2835 E.  ,  2019/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararlarının incelemesinde,

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan, katılan ... vekilinin herhangi bir gerekçe içermeyen temyiz itirazının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince,

Tüm dosya kapsamına göre; olay günü mağdurların yanında arkadaşları tanık Sercan da olduğu halde okuldan çıkarak yürüdükleri sırada, daha önceden ismen tanıdıkları suça sürüklenen çocuğun yanlarına geldiği, selam verdikten sonra mağdur ...’in üzerini aramaya başladığı, cebinde bulunan müzik çaları gördüğü ve ‘Bu benim oldu.’ diyerek mağdurdan alıp cebine koyduğu, arkasından mağdur ...’in üzerini aramaya başladığı, bir şey bulamaması üzerine mağdurun yüzüne hafifçe tokat atarak mağdurların yanından ayrıldığı, soruşturma aşamasında da mağdur ...’e ait müzik çaları iade ettiği olayda, suça sürüklenen çocuğun mağdur ...’e yönelik eyleminin yağma suçuna teşebbüs, mağdur ...’e yönelik eyleminin ise yağma suçunu oluşturduğu gözetilerek, bu suçlardan mahkumiyet hükümleri kurulması gerekirken, yazılı şekilde hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca, mağdur ...’e yönelik eylem bakımından ceza süresi yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, BOZULMASINA, 10.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/738, Karar No: 2014/6024, Tarih: 26.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/738 E.  ,  2014/6024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2013/237-2013/355

DAVA :Davacı, 05/03/2013 tarih ve 56380125-667-1139 sayılı yazının ekinde bulunan noksanlıklar listesinde belirtilen işçi alacaklarına ilişkin itirazın kabulü ile 06/12/2012 tarihli Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Baş Müfettişi A.. Ş..'un tespit ettiği tutanağın ve 05/03/2013 tarih ve 56380125/6671139 sayılı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme; "dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkememizin görevsizliğine" şeklinde karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı dava dilekçesinin sonuç bölümünde, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın 05/03/2013 tarih ve 56380125-667-1139 sayılı kararının (işleminin) iptalini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, iş müfettişleri tarafından tanzim olunan ve iptali istenen raporun kesin olduğunu bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, uyuşmazlığın çözümünde Sulh Ceza Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında, uyuşmazlığın çözümünde hangi mahkemenin görevli olduğu noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, her ne kadar davacı dava dilekçesinin sonuç bölümünde, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın 05/03/2013 tarih ve 56380125-667-1139 sayılı kararının (işleminin) iptalini talep etmiş ise de dava dilekçesinin içeriğinden, davacının Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nda görevli iş baş müfettişi Adil Şenol tarafından tanzim olunan 28/12/2012 tarih ve AŞ-37 numaralı "İnceleme Raporu" nun iptalini talep ettiği anlaşılmaktadır.

Yargılama dosyasının incelenmesinde, iptali istenen Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nda görevli iş baş müfettişi Adil Şenol tarafından tanzim olunan 28/12/2012 tarih ve AŞ-37 numaralı "İnceleme Raporu" na dayanarak, davalı şirket hakkında Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Gaziantep Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürü

tarafından kesilen idari para cezasının iptali için Sulh Ceza Mahkemesi'ne davacı tarafından ayrıca başvurulduğu anlaşılmıştır.

Yargılama dosyasının incelenmesinde, iptali istenen Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nda görevli iş baş müfettişi Adil Şenol tarafından tanzim olunan 28/12/2012 tarih ve AŞ-37 numaralı "İnceleme Raporu" na dayanarak, davalı şirket hakkında Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Gaziantep Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürü

tarafından kesilen idari para cezasının iptali için Sulh Ceza Mahkemesi'ne davacı tarafından ayrıca başvurulduğu anlaşılmıştır.

İptali istenen Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nda görevli iş baş müfettişi Adil Şenol tarafından tanzim olunan 28/12/2012 tarih ve AŞ-37 numaralı "İnceleme Raporu" incelendiğinde, raporun davalı işyerinde çalışan işçilerin şikayeti üzerine, işyerinde yapılan denetim sonucunda tanzim edildiği, raporun sonuç bölümünde, denetimi yapılan işveyerinde görülün eksiklikler nedeniyle işverene İş Kanunu'nun çeşitli hükümleri gereğince idari para cezası verilmesinin uygun olacağının belirtildiği görülmüştür.

İş Kanununun 92 nci maddesinin üçüncü fıkrasında, çalışma hayatını izleme, denetleme ve teftişe yetkili iş müfettişleri tarafından tutulan tutanakların aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olduğu, iş müfettişleri tarafından düzenlenen raporların ve tutulan tutanakların işçi alacaklarına ilişkin kısımlarına karşı taraflarca otuz gün içerisinde yetkili iş mahkemesine itiraz edilebileceği ve iş mahkemesi kararına karşı da 5521 sayılı yasanın 8 inci maddesine göre tarafların kanun yoluna başvurabileceği düzenlenmiştir.

İş Kanununun 108 inci maddesinde, İş Kanunu'nda öngörülen idari para cezalarının hangi kişi veya kurumlarca verileceği düzenlenmiştir. Buna göre, İş Kanunu'nda öngörülen idari para cezalarının bir kısmı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürü tarafından, bir kısmı Türkiye İş Kurumu Bölge Müdürü tarafından verilecek ve verilen bu cezalar genel esaslara göre tahsil edilecek, idari para cezasına karşı Sulh Ceza Mahkemesi nezdinde itiraz edilebilecektir.

Yukarıda yazılı yasal düzenlemeler göstermektedir ki, iş müfettişleri tarafından düzenlenen raporlar ile İş Kanunu'nda öngörülen idari para cezaları farklı işlemlerdir. İş müfettişlerinin idari para cezası verme yetkisi yoktur. İş müfettişleri tarafından düzenlenen raporlarda, teftişi yapılan kişi ya da kurumlara idari para cezası verilmesi gerektiği yönündeki tespitler, iş müfettişinin yaptığı denetim sonucunda yaptığı tespitler olup, idari para cezası verme yetkisine sahip kişi ve kurumları bağlayıcı nitelikte değildir. Bir başka anlatımla, iş müfettişi raporunda, denetimini yaptığı kişi ya da kuruma idari para cezası verilmesi gerektiğini belirtmiş olsa da idari para cezası verme yetkisine sahip kişi ve kurumlarca denetimi yapılan işverene idari para cezası verilmeyebilecektir.

Ayrıca her iki işlemin yargısal denetim mekanizması da farklıdır. İş müfettişleri tarafından düzenlenen raporlara karşı yukarıda da belirtildiği üzere iş mahkemesine itiraz edilebildiği halde, idari para cezası verme yetkisine sahip kişi ve kurumlar tarafından verilen idari para cezalarına karşı sulh ceza mahkemesine itiraz edilebilmektedir.

Somut olay açısından yukarıda yazılı yasa hükümleri ve yapılan tespitler birlikte değerlendirildiğinde, davacı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığı'nda görevli iş baş müfettişi Adil Şenol tarafından tanzim olunan 28/12/2012 tarih ve AŞ-37 numaralı "İnceleme Raporu" nun iptalini istemektedir. Davacı, iş müfettişi tarafından düzenlenen rapora göre Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Gaziantep Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürü tarafından verilen idari para cezasına karşı ayrıca Sulh Ceza Mahkemesine itiraz ettiğini açıkça belirtmiştir.

Sonuç olarak, iş müfettişi tarafından düzenlenen rapora itiraz mercii iş mahkemesi olup, mahkemece işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12009, Karar No: 2021/18420, Tarih: 29.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/12009 E.  ,  2021/18420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığının “Suç” kısmında hakaret suçunun yazılmamış olması, yerinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilerek yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre; katılan ...'ın, sanık ...'e ait taşınmazda kiracı olup mobilya boyacılığı işi ile uğraştığı, sanığın iddiasına göre eşi Sevilay ile katılan arasında gönül ilişkisinin yaşanması ve bu durumun çevredekiler tarafından öğrenilmesi üzerine sanığın eşinin, evi terk ederek ayrıldığı, bu olay nedeniyle sanığın katılan hakkında 2014/63836 sayılı dosya ile kişinin huzur ve sükununu bozma, tehdit, hakaret, hırsızlık suçlarından şikayetçi olması sebebiyle katılan hakkında uzaklaştırma kararının bulunduğu, bu olaylar nedeniyle katılana karşı husumet besleyen sanığın katılandan iş yerini boşaltmasını talep ettiği, 20.09.2014 günü katılanın iş yerinde bulunmadığı bir sırada, sanığın katılanın iş yerine giderek iş yeri çalışanlarına hitaben ve katılanın gıyabında, "Onun anasını avradını sinkaf edeceğim, onu bulduğum yerde öldüreceğim, benim karımı nasıl kaçırır" şeklinde tehdit ve hakaret içeren sözler sarf ederek aracına binip ayrıldığı, ertesi günü aynı iş yerine tekrar giderek iş yerinde bulunan mobilyaları dışarı çıkarıp bir adet kompresör makinesi, bir adet aspiratör ve kutu içerisindeki boyaları da katılandan olan kira ve elektrik bedeli alacağı karşılığında aldığını belirterek kendi aracına yükleyip götürdüğü olayda; tanık ... ve katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları da gözetildiğinde kira alacağını tahsil amacına yönelik olarak taşınma konusunda herhangi bir irade göstermeyen katılanın iş yerine, katılanın rızası olmaksızın ve bu hususta yetkili mercilerden karar almaksızın girerek, tehditle suça konu eşyaları yararlanma kastı ile alıp götürmesinde, Yargıtay CGK’nın 2014/406 E. ve 2018/260 K. Sayılı benzer içtihatlarında da belirtildiği üzere hapis hakkını kullandığından söz edilemeyeceğinden cihetle, sanığın eyleminin bütün halinde bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla tehdit ve hakaret suçlarını oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12487, Karar No: 2016/16288, Tarih: 02.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/12487 E.  ,  2016/16288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, gece zammı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7003, Karar No: 2018/712, Tarih: 05.02.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/7003 E.  ,  2018/712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak mirasbırakanları ...’ın maliki olduğu 4904 ada 1 parsel sayılı taşınmazı mirastan mal kaçırmak amacıyla oğlu ...’in eşi olan davalı ...’a ölünceye kadar bakma akdi ile temlik ettiğini ileri sürerek tapu kaydının miras payları oranında iptali ile adlarına tesciline olmadığı taktirde taşınmazın dava tarihindeki değerinin miras payları oranında faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini, aşamalarda ise son kayıt maliki ...’ın davalı ile fikir ve elbirliği içinde hareket ettiğini belirterek davaya dahil edilmesini aksi halde aleyhine açılacak dava ile birleştirilerek yargılamanın yürütülmesini istemişlerdir.

Davalı ..., ölünceye kadar bakma akdinin ivazlı akitlerden olduğunu, sözleşmeden kaynaklanan edimini yerine getirdiğini, mirasbırakanın sağlığında bakım borcunun yerine getirilmediğinden bahisle bir şikâyeti olmadığı gibi dava da açmadığını, diğer davalı ... ise; taşınmazı tapu kaydına güvenerek iktisap ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., ölünceye kadar bakma akdinin ivazlı akitlerden olduğunu, sözleşmeden kaynaklanan edimini yerine getirdiğini, mirasbırakanın sağlığında bakım borcunun yerine getirilmediğinden bahisle bir şikâyeti olmadığı gibi dava da açmadığını, diğer davalı ... ise; taşınmazı tapu kaydına güvenerek iktisap ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; muvazaa olgusu kanıtlandığından davanın kabulüne dair verilen karar Dairece, ‘’...12.05.2010 tarihinde ölen murisin yedi kızı, bir oğlu bulunmaktadır. Kızlardan beşi davacı, tek oğlu ...et’in eşi mirasbırakının gelini olan ... ise davalıdır. Muris 97 yaşında ölmüştür. Ölünceye kadar davalı gelini ve onun eşi ...’le birlikte aynı çatı altında hayatını idame ettirmiş, maddi ve manevi, sosyal beşeri her türlü ihtiyacı davalı tarafından karşılanmış ve bakım koşulları yerine getirilmiştir. Esasen temlikten sonra muris, 6 yıl daha yaşamış bu süre içerisinde mirasbırakan akde aykırılıktan da bir dava açmamıştır. Ayrıca mirasbırakının davalının eşi olan oğlu ...’e yaptığı temliklere ilişkin olarak açılan muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davaların kabulle sonuçlanmış olması davalıya yapılan temlikin de muvazaalı olduğunu göstermez ve karine teşkil etmez. Öyle ise; yukarıda açıklanan ilke ve olgular çerçevesinde somut olaya bakıldığında; mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı olmadığı kabul edilmelidir. Buna göre ikinci el konumundaki taşınmazı temellük edenin iyiniyetli olup olmadığı neticeye etkili değildir. Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gibi...’’ gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece, ilk kararda direnilerek davanın kabulüne ilişkin verilen karar Hukuk Genel Kurulunca, usulün aradığı nitelikleri haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmaması sebebiyle bozulmuş, bu kez mahkemece Hukuk Genel Kurulu kararında belirtildiği şekilde verilen direnme kararı Hukuk Genel Kurulu tarafından, "...temlikteki asıl amacın mirasçıdan mal kaçırmak değil, ölünceye kadar bakıp gözetme olduğu, muvazaa ile illetli bulunmadığı..." gerekçesiyle Dairenin kararına uyulmalı şeklinde bozulmuş, mahkemece yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.20 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 05/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8337, Karar No: 2014/6300, Tarih: 15.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/8337 E.  ,  2014/6300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2007/87-2012/462

Davacı C.. R.. vekili Avukat N. F. K.tarafından, davalılar K.. G.. vdl aleyhine 12/03/2007-26/03/2008-28/09/2011 gününde verilen dilekçeler ile rücuen tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 27/11/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmasız olarak incelenmesi davalı B.. U.. vekili tarafından, duruşmalı olarak incelenmesi de diğer tüm davalılar vekilleri tarafından süresi içinde ayrı ayrı istenilmekle, daha önceden belirlenen 15/04/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalılardan K.. G.. vekili Avukat A. B. ile karşı taraftan davacı vekili Avukat R. H.geldiler. Diğer davalılar adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a- Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı C.. R.., davalıların üniversitenin Biokimya Anabilim Dalı başkanı, profesörü, doçenti, uzman doktoru, asistanı ve laboratuvar teknisyeni olduklarını, 02.04.2002 günü laboratuvar teknisyeni davalı R.. A.. tarafından iki hastaya şeker yükleme sıvısı yerine yanlış bir solüsyon içirilmesi nedeni ile hastaların zarar gördüğünü, idare aleyhinde açtıkları davalar sonucu her ikisine de tazminat ödemek zorunda kaldığını bildirerek ödediği tazminat tutarının davalılardan müştereken ve müteselsilen ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, ayrı ayrı doğan zarardan kendilerinin sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacının, davalıların kusurlu hizmet vermeleri nedeni ile üçüncü kişilere yaptığı ödemeden dolayı anayasa ve yasa hükümleri doğrultusunda kusurları saptanan davalılara rücu hakkı olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, ayrı ayrı doğan zarardan kendilerinin sorumlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacının, davalıların kusurlu hizmet vermeleri nedeni ile üçüncü kişilere yaptığı ödemeden dolayı anayasa ve yasa hükümleri doğrultusunda kusurları saptanan davalılara rücu hakkı olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, rücuen tazminat ödetilmesi istemine ilişkin olup; rücu davasında, sorumlular arasında teselsül hükümleri uygulanamaz. Davalılar ancak kusurları oranında sorumludurlar. Dosya arasında bulunan Adli Tıp Kurumu raporlarına göre davalıların her birinin 8/8 oranda kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davalıların eşit kusurlu kabul edilmesi gerekir. Mahkemece, davalıların eşit oranda kusurlu kabul edilmesi ile sorumlu tutulacakları miktarın ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken istemin tümünden müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmuş bulunmaları doğru olmamıştır.

b-Dosya kapsamından, C.B.Üniversitesi Biokimya Ana Bilim dalına bağlı laboratuvarların 20 m² bir alan üzerinde hizmet verdiği, bu alanda hem hastalar için hem de stajyer öğrenciler için gerekli malzemelerin saklandığı anlaşılmaktadır. Üniversite hastanesinin hasta kapasitesi düşünüldüğünde söz konusu alanın yeterli olmadığı, karışıklığa neden olmayacak niteliklere sahip ve uygun bir laboratuvar ortamının davacı tarafından kurulmamış olmasının da zararın meydana gelmesinde katkısı olduğu anlaşılmakta olup bu durumun davacının bölüşük kusuru olarak kabulü ile zarar tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu 44. maddesi uyarınca uygun oranda bir indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemiş olması da doğru olmamış, kararın gösterilen nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2/a-b ) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve davalı K.. G.. yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2019/2250, Karar No: 2019/19078, Tarih: 27.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/2250 E.  ,  2019/19078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 36. maddesine dayanan irtifak hakkı tesisi ile bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu sonucunda ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra eldeki davanın açıldığı anlaşıldığından ve bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğu gözetilerek, hükmün 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca harç yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.