muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6726, Karar No: 2016/7994, Tarih: 20.09.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6726 E.  ,  2016/7994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 3. Sulh Hukuk ve ... ... 13. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, küçüklere kayyım atanması ihbarına ilişkindir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adaylarının "..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adaylarının ".../..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İki mahkeme arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 06.11.2014 tarih ve 2014/13646 E. - 2014/15182 K. sayılı ilâmı ile de ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adaylarının ".../..." adresinde ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... ... 13. Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince çocuk yuvasının adresi bildirilerek yetkisizlik kararı verilmiş ise de küçüklerin kaldığı kurumun ikametgah sayılamayacağı ve küçüklerin ...'da birlikte ikamet ettiklerini belirttikleri ...'in de mernis adresinin ".../..." olduğu gerekçeleriyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 06.11.2014 tarih ve 2014/13646 E. - 2014/15182 K. sayılı ilâmı ile ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlendiği ve HMK m. 23/2 gereği Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 20/09/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3591, Karar No: 2016/459, Tarih: 18.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/3591 E.  ,  2016/459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ .........Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacıya ait, davalıya kasko sigortalı ve trafik sigortalı aracın kaza yaptığını, davalı sigorta şirketinin sigortalı araçta meydana gelen hasar nedeniyle ve karşı araç hasarı için toplam 7.326,00 TL ödeme yaptığını, sigortalı araç sürücüsünün 0.35 promil alkollü olduğu gerekçesiyle ödediği bedelleri tahsil etmek için davacıya yönelik icra takibi yaptığını, davacının icra baskısı altında talep edilen bedeli ödediğini, oysa, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediğini belirterek ödenen 7.326,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, olayda rücu şartlarının mevcut olduğunu ileri sürürek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Karayolları Trafik Kanunu'nun 48. maddesi ve Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. Maddesine göre ticari araç sürücüleri açısından alkol promil alt sınırının 0,20 olduğu, sigortalı araç sürücüsünün anılan promil düzeyinden daha fazla alkollü olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesi ve zorunlu trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan istirdat davasına ilişkindir.

2918 sayılı KTK.nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. Maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Motorlu Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinde de; Taşıtın, uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesi ve Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. Maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma

yasayağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. Maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (Bkz.YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda, trafikçi, nörolog ve hukukçu bilirkişilerden alınan heyet raporunda, kazanın meydana gelmesinde, sigortalı araç sürücüsünün %50, karşı araç sürücüsünün de %50 kusurlu olduğunun tespit edildiği belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, kazanın münhasıran (salt) alkolün etkisi altında meydana gelmediğinin anlaşılmış olmasına göre, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Somut olayda, trafikçi, nörolog ve hukukçu bilirkişilerden alınan heyet raporunda, kazanın meydana gelmesinde, sigortalı araç sürücüsünün %50, karşı araç sürücüsünün de %50 kusurlu olduğunun tespit edildiği belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, kazanın münhasıran (salt) alkolün etkisi altında meydana gelmediğinin anlaşılmış olmasına göre, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 18/01/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12545, Karar No: 2024/2867, Tarih: 28.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12545 E.  ,  2024/2867 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1867 E., 2022/1426 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü vekalet ücreti yönünden temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.01.2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmiş, 06.02.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

B. Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. Kararı hakkında sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan verilen, 23.09.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği, lehe vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Kendisini vekil ile temsil ettiren ve beraat eden sanık yararına, hazine aleyhine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 23.09.2022 tarihli, 2012/1867 Esas, 2022/1426 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi gereği hüküm fıkrasına" hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre 5.500,00 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13.. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1680, Karar No: 2024/2783, Tarih: 21.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1680 E.  ,  2024/2783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/562 E., 2023/569 K.

İHBAR OLUNAN : DSİ Genel Müdürlüğü vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 18.03.2014

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasında muhdesatın tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 118 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 480 m2'lik ev, üç adet çardak, 24,08 m2'lik garaj ve 200 adet meyve ağacının müvekkili tarafından meydana getirildiğini belirterek muhdesatın tespitini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle aynı taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı 480 m2 yüzölçümlü yeni bina, üç adet çardak, 79,92 m2 yüzölçümlü yer betonu, 128,25 m2 yüzölçümlü taş duvar, 259,50 metre tel çit, 100 adet incir ağacı, 75 adet nar ağacı, 10 adet dut ağacı, 7 adet kaysı ağacı, 2 adet elma ağacı, 3 adet zeytin ağacı, 7 adet armut ağacı, 4 adet fıstık ağacı, 30 adet asma ağacının müvekkili tarafından meydana getirildiğini belirterek muhdesatın tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 09.09.2015 tarihli ve 2014/170 Esas, 2015/336 Karar sayılı kararı ile; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin 09.09.2015 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 23.03.2021 tarihli ve 2019/1247 Esas, 2021/2637 Karar sayılı kararıyla; talep edilen muhdesatın kamulaştırma alanında kalıp kalmadığının belirlenmesi gerektiği, yer betonunun tamamlayıcı ve iyileştirici mahiyette olması, tel çitin ise sökülüp götürülebilir olması nedeniyle muhdesat niteliğinde olmadığı belirtilerek hüküm bozulmuştur.

3. Mahkemenin 26.10.2021 tarihli ve 2021/568 Esas, 2021/1038 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Mahkemenin 26.10.2021 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

3. Mahkemenin 26.10.2021 tarihli ve 2021/568 Esas, 2021/1038 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Mahkemenin 26.10.2021 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Dairemizin 21.09.2022 tarihli ve 2022/417 Esas, 2022/5401 Karar sayılı kararıyla kamulaştırma ile ilgili kayıt ve belgeler ilgili yerlerden getirtildikten sonra, bozma ilamı doğrultusunda, konusunda uzman bilirkişi heyeti ile mahallinde keşif yapılarak, talep konusu muhdesatın kamulaştırma alanında kalıp kalmadığı ve muhdesat niteliğinde bulunup bulunmadığı hususları duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken dosya üzerinden ve bozma ilamı gerekleri yerine getirilmeden yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmediği gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, Batman ili, Merkez ilçesi, Şikeftan Köyünde kain 118 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve bilirkişi raporunda yerleri ve yüzölçümleri gösterilen 480 m2 yüzölçümlü iki katlı betonarme evin, 14,14 m2 yüzölçümlü havuzun, toplam 79,15 m2 yüzölçümlü 3 adet çardağın, 24,08 m2 yüzölçümlü garajın, 128,25 m2 yüzölçümlü taş duvarın, 1 adet 70 metre su kuyusunun davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, 259,50 m2 yüzölçümlü tel çit ve 79,92 m2 yüzölçümlü yer betonu talebi bakımından davanın reddine, 104 adet 15-16 yaşlarında incir ağacı, 75 adet 15-16 yaşlarında nar ağacı, 10 adet 15-16 yaşlarında dut ağacı, 7 adet 15-16 yaşlarında kayısı ağacı, 2 adet 15-16 yaşlarında elma ağacı, 3 adet 15-16 yaşlarında zeytin ağacı, 6 adet 15-16 yaşlarında badem ağacı, 4 adet 15-16 yaşlarında erik ağacı, 1 adet 15-16 yaşlarında kiraz ağacı, 7 adet 15-16 yaşlarında armut ağacı, 4 adet 15-16 yaşlarında fıstık ağacı, 7 adet 15-16 yaşlarında çam ağacı, 8 adet 15-16 yaşlarında ceviz ağacı ve 30 adet 15-16 yaşlarında asma olmak üzere toplam 268 adet ağacın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mahkemece eksik incelemeyle karar verildiğini, dosyaya sunulan bilirkişi raporunda, söz konusu ağaçların göl alanında kaldığı ve tamamen kuruduğu belirtilerek önceki bilirkişi raporlarındaki tespitler dikkate alınarak rapor tanzim edildiğini, hava fotoğraflarının incelenmediğini, gerçekçi ve denetlenebilir bir tespit yapılmadığını, ayrıca 79,15 m2 yüzölçümlü 3 adet çardak yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olmasının Yargıtay'ın emsal kararlarına aykırı olduğunu, muhdesat niteliğinde olmadığını, reddedilen kısım yönünden davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, muhdesatın tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 684, 718 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6855, Karar No: 2015/2541, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6855 E.  ,  2015/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1015, Karar No: 2018/11323, Tarih: 11.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1015 E.  ,  2018/11323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın, sanığın mernis adresine tebligata çıkarıldığı, 24/08/2011 tarihinde sanığın bizzat kendisine tebliğ edildiği, yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu, sanığın CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 25/07/2016 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu, yapılan temyiz isteminin yerel mahkemesince 27/07/2016 tarihli 2009/922 E. 2011/236 K ek sayılı kararla red edildiği, ek kararın yasal süresi içinde sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın ONANMASINA, 11/09/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3699, Karar No: 2013/6893, Tarih: 06.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3699 E.  ,  2013/6893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2012

Yanlar arasında görülen tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;Dava,  tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, devir işlemlerinin minnet duyusu içerisinde yapıldığı, saklı payın ihlal edilmesi kastı ile yapıldığının ispat edilemediği, birleşen dava yönünden ise dava konusu taşınmazın davalı adına kayıtlı bulunmadığı, bu nedenle ona husumet yöneltilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, muris H. G.ün  13/09/2011 tarihinde vefat ettiği, geride mirasçı olarak  çocukları F. Y. E.B.ve N.e süzen'in kaldığı, davalının mirasçıları arasında bulunmadığı, davalı ile murisin uzun zamandır birlikte yaşadıkları, aralarında amca yeğen ilişkisinin yanında kendi anlatımları ile evlatlık ilişkisinin bulunduğu, muris adına toplam 14 tane taşınmaz kayıtlıyken bunlardan 9 tanesini davalıya bağış yoluyla devrettiği, 4 tanesinin ölüm tarihi itibariyle terekede mevcut olduğu, bağış işleminin 16/03/2006 tarihinde yapıldığı, 23 parsel sayılı taşınmazın ise daha sonra davalı tarafından dava dışı N. Ç.a  devredildiği anlaşılmaktadır.