muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3947, Karar No: 2017/5168, Tarih: 19.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3947 E.  ,  2017/5168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Öldürmeye teşebbüs, tehdit, hakaret

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında:

a) TCK'nun 37, 81, 35, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

b) TCK'nun 106/1-1. cümle, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3,000 TL adli para cezası,

c) TCK'nun 125/1, 125/4, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 ay 27 gün hapis cezası,

d) TCK.nun 86/2,3-e, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası,

2- Sanık ... hakkında:

TCK'nun 37, 81, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılan ...’nin, katılan sıfatına yönelik olarak yüzüne karşı tefhim edilmiş olan hükmü yasal süresi geçtikten sonra temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Temyizin kapsamına göre, sanıklar Hasan Ali ve Özgür’ün mağdur ...’e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ...'nin mağdur ...’e yönelik tehdit, hakaret, kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine hasren yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Hasan Ali ve Özgür’ün mağdur ...’i kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ...’nin mağdur ...’e hakaret, tehdit, kasten yaralama suçlarının sübutları kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir

kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar Özgür ve Hasan Ali müdafiinin suçun niteliğine, meşru savunma hükümleri uygulanması gerektiğine, TCK.nun 29. maddesinin uygulanmasının gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas, 2015/85 sayılı Kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiş, ancak; bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 19/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/884, Karar No: 2016/11355, Tarih: 18.04.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/884 E.  ,  2016/11355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun, satış ilanı tebligatının yapıldığı sırada cezaevinde hükümlü olarak bulunması nedeniyle tebligatın usulsüz olduğunu belirterek ihalenin feshini talep ettiği, mahkemece borçlunun vekilinin dosyadan fotokopi istemek suretiyle ihaleden haberdar olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır..

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19. maddesine göre; mevkuf veya mahkumlara ait tebliğlerin yapılmasını, bunların bulunduğu müessese müdür veya memuru temin eder.

İİK.nun 54. maddesinde ise; "Mümessili olmayan bir tutuklu veya hükümlü aleyhine takipte, mümessil tayini vesayet makamına ait olmadıkça, icra memuru bir mümessil tayin etmesi için kendisine münasip bir mühlet verir ve takibi bu sürenin bitmesine bırakır. Bu mühlet içinde temsilci tayin edip bildirmeyen tutuklu veya hükümlü hakkında takibe devam olunur" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, borçlu ...'in adres kayıt sistemindeki adresine çıkartılan satış ilanı tebligatının 21.04.2015 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği görülmektedir. ...... no'lu L tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nun 29.09.2015 tarihli yazısıyla, borçlunun 13.01.2015 tarihinde cezaevine girdiği, 09.01.2019 şartlı salıverilme tarihine kadar cezaevinde mahkumiyetinin devam edeceği belirtilmiştir. Satış ilanının Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca borçluya tebliğ edildiği 21.04.2015 tarihinde borçlunun hükümlü olarak cezaevinde olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda icra müdürlüğünce yukarıda belirtilen İİK.nun 54/1. maddesine göre hükümlü olan borçluya bir temsilci tayin etmesi için süre verilerek sonucuna göre satış ilanı tebliğ edilmek suretiyle takibe devam edilmesi gerekirken, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca yapılan satış ilanı tebligatı usulsüzdür.

İİK.nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece açıklanan nedenle şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

İİK.nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece açıklanan nedenle şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10385, Karar No: 2015/34360, Tarih: 30.09.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/10385 E.  ,  2015/34360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/733

MAHKEMESİ : İvrindi(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2011/224 (E) ve 2013/130 (K)

SUÇLAR : Terk, kötü muamele

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Türk Ceza Kanununun 97. maddesinde düzenlenen terk suçunun birinci fıkrasında, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan bir kimseyi kendi hâline terk etmek suç olarak tanımlanmış, terk olgusu bağımsız bir suç olarak kabul edilmiştir. Suçun mağduru, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan kimse, faili ise, bu kimseler üzerinde kanundan veya sözleşmeden kaynaklanan koruma ve gözetim yükümlülüğü yüklenen kişilerdir. Yükümlülüğün kanundan kaynaklanıp kaynaklanmadığını tespitte, 6284 sayılı Ailenin Korunmasına ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu başta olmak üzere ilgili kanunlardan yararlanılırken, sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüğün belirlenmesinde, sözleşmenin kapsamı ve içeriği esas alınır. Sözleşme şekle bağlı değildir. Yazılı ya da sözlü olabileceği gibi gönüllü üstlenme şeklinde fiili durumdan da kaynaklanabilir. Hekim, hemşire, hasta bakıcı, çocuk/bebek bakıcısı, hizmetçi, gezi rehberi, öğretmen gibi kişiler, sözleşmenin içeriğine göre koruma ve gözetim yükümlüsü sayılabilir.

Bu suçla korunan hukuki değer, insanın yaşama ve vücut bütünlüğü hakkının yanı sıra koruma ve gözetim yükümlülüğü olan kişilerin bu görevlerini yerine getirmelerinin sağlanması ve bu sayede ortaya çıkacak sosyal fayda düşüncesidir.

Suçun maddi unsuru yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan mağdurun “kendi haline terk edilmesidir”. Suç bağlamında “kendi haline terk”, failin, mağdurla olan fiili ilişkisini geçici ya da sürekli şekilde kesmesi ve mağduru egemenlik alanının dışına çıkarması, bu bağlamda kendi haline bırakmasıdır. Bu suç “kendi haline terk” gerçekleştiği anda tamamlanır. Terk süresi uzun veya kısa olabilir. Burada önem taşıyan husus, terk süresinin mağdur için tehlike yaratma hususunda yeterli olup olmadığıdır. Kişinin kendi haline terk edilmesi, koruma ve gözetim altında bulunanın, bu yükümlülüğü üstlenmiş olan kişi tarafından herhangi bir yerde korumadan yoksun hale getirilmesidir.

Terk fiilinin, fail dışında, koruma ve gözetim yükümlülüğünü üstlenebilecek durumda olan ve bu iradeyi taşıyan kişilerin insiyatif kullanabilecekleri biçimde ve ortamda gerçekleştirilmesi halinde bu suç oluşmaz.

Terk fiilinin, fail dışında, koruma ve gözetim yükümlülüğünü üstlenebilecek durumda olan ve bu iradeyi taşıyan kişilerin insiyatif kullanabilecekleri biçimde ve ortamda gerçekleştirilmesi halinde bu suç oluşmaz.

Suçun oluşumu için, failin mağduru, koruma ve gözetim yükümlülüğü üstlenebilecek durumdaki bir kişi veya kurumun kontrolüne bırakmaksızın “mağduru kendi haline terk” fiilini gerçekleştirmesi veya terk anı itibariyle bu yükümlülüklerin kim tarafından taşınacağının belirsiz olması gerekir.

Terk suçu kasten işlenebilen bir suçtur. Faildeki saikin önemi yoktur. Fail yaşı, hastalığı dolayısıyla kendisini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle yasa, sözleşme, doğal bağlılık ilişkisi veya fiili bir nedenden dolayı koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan kişiyi terk etme bilinç ve iradesiyle hareket etmelidir. Başka bir deyişle fail, “kendi haline terk” eyleminden doğacak neticeyi bilmeli ve istemelidir.

Mağdurun kendi haline terk edilmesi, icrai ya da ihmali davranışla gerçekleştirilebilir. Terk suçu, gerçek ihmali suçtur ve kanunda tarif edilen belli bir emredici davranışın (terk etmeme) kasten yerine getirilmemesi ile oluşur.

Failin, her bir mağdura karşı ayrı ayrı bakma, koruma ve gözetme yükümlüğü bulunduğundan, birden fazla kişinin suçun mağduru olması durumunda gerçek içtima kuralı uygulanır. Zincirleme suça ilişkin hüküm uygulanamaz.

TCK'nın 232/1. maddesinde düzenlenen kötü davranma suçu ise; yaralama, tehdit, sövme gibi Kanunun başka maddelerinde açıkça düzenlenmiş suçlar dışında kalan, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma gibi merhamet ve şefkatle bağdaşmayan eylemleri kapsar.

Yargılama konusu olayda;

Sanıkların karı-koca oldukları, mağdurların da müşterek çocukları oldukları, hayvancılık yaparak geçimlerini temin ettikleri, bulundukları yörede insanların genellikle yaylada hayvancılık yaptıkları, sanıkların yaşadıkları yerin hayat tarzına ve kültürüne uygun şekilde ve imkanları dahilinde çocuklarını yetiştirmeye çalıştıkları, okul dönemlerinde hayvanlarını yaylaya çıkardıklarında çocuklarının eğitiminin aksamaması için okula giden çocuklarını köy içerisindeki evlerinde bıraktıkları, okul çağı gelmemiş 4 yaşındaki çocuklarını yanlarında götürdükleri, köy içerisinde sanıkların yakın akrabalarının da bulunduğu, ayrıca yaylaya çıktıklarında ara ara gelerek çocuklarını kontrol ettikleri, yemek ve temizliklerini yaptıkları, sanık Sariye’nin doğuştan sağır ve dilsiz olmasına rağmen imkanları dahilinde mağdurlara yönelik annelik görevlerini yerine getirmeye çalıştığı anlaşılan olayda, “kendi haline terk” unsuru gerçekleşmediği gibi merhamet ve şefkatle bağdaşmayan bir davranışlarının da bulunmaması karşısında gerek terk gerekse kötü muamele suçlarının oluşmaması nedeniyle, Yerel Mahkemece isabetli biçimde atılı suçlardan sanıkların beraatine karar verilmiş olması karşısında,

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan A.. M.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 30/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1611, Karar No: 2019/8080, Tarih: 11.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1611 E.  ,  2019/8080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 31/01/2018 tarih ve 2016/446 E- 2018/23 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24/01/2019 tarih ve 2018/700 E. - 2019/68 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, 2003 yılında kurulan İrlanda menşeli bir şirket olan ve ticaret unvanının ayırıcı unsuru “SKYPE” ibaresinden oluşan davacı şirketin dünya çapında ünlü anlık mesajlaşma, sesli ve görüntülü çağrı özelliğine sahip "SKYPE" isimli programın yaratıcısı ve operatörü olduğunu, markalarının dünyanın birçok ülkesinde tescilli ve kullanılmakta olduğunu, TPMK nezdinde tescilli "SKYPE" ibareli çok sayıda markaları bulunduğunu, davalıların "SKY/FE" ibareli, 38. sınıftaki"Radyo ve televizyon yayın hizmetleri. Haberleşme hizmetleri (internet servisi sağlama hizmetleri dahil). Haber ajansı hizmetlerini" içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu,2015/38893 kod numarası verilen başvuruya itirazlarının nihai olarak TPMK YİDK tarafından red edildiğini, oysaki başvuru markası ile davacının itiraza mesnet tanınmış markaları iltibas yaratacak düzeyde benzer olduğunu ileri sürerek asıl davada YİDK’nın 2016-M-9312 sayılı kararın iptaline ve davaya konu başvuru markasının tescil edilmesi halinde “Haberleşme hizmetleri(internet servis sağlama hizmetleri dahil)” hizmetleri yönünden hükümsüzlüğüne, birleşen davada ise YİDK’nın 2016-M-9698 sayılı kararının iptaline, davaya konu başvuru markası tescil edilmesi halinde “Radyo ve televizyon hizmetleri.Haber ajansı hizmetleri” yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirketler vekilleri ayrı ayrı, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik bulunmadığını, taraf şirketlerin farklı alanlarda faaliyet gösterdiklerini, başvuru markasının yalnızca günlük gazete ve haber portallarını uçak içinde sağlama hizmetinde kullanılacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak asıl ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirketler vekilleri ayrı ayrı, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik bulunmadığını, taraf şirketlerin farklı alanlarda faaliyet gösterdiklerini, başvuru markasının yalnızca günlük gazete ve haber portallarını uçak içinde sağlama hizmetinde kullanılacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar arasında benzerlik bulunduğu, başvuru kapsamında yer alan 38. sınıf hizmetlerin davacı markaları kapsamında da bulunduğu, davacının "SKYPE" ibareli markasının tanınmışlık vasfı kazandığı ve tanınmış markaların daha yüksek bir korumayı hak ettiği gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, davalı YİDK'nın 2016/M-9312 sayılı kararının 2015/38893 sayılı marka tescil başvurusunun kapsamındaki 38. sınıftaki "Haberleşme hizmetleri (internet servisi sağlama hizmetleri dahil)." bakımından iptaline, davalı adına tescilli 2015/38893 sayılı markanın belirtilen hizmetler bakımından hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, birleşen davanın kabulüne, YİDK'nın 2016/M-9698 sayılı kararının 2015/38893 sayılı marka tescil başvurusunun kapsamındaki 38. sınıftaki "Radyo ve televizyon yayın hizmetleri. Haber ajansı hizmetleri" bakımından davacı tarafından yapılan itirazların reddi yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2015/38893 sayılı markanın belirtilen hizmetler bakımından hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilleri ayrı ayrı istinaf etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesice tüm dosya kapsamına göre, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilleri istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Asıl ve birleşen dava, marka tescil başvurusuna nisbi nedenlere dayalı yapılan davacı itirazının reddine dair TPMK YİDK kararlarının iptali ile davalılara ait başvuru markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar kapsamındaki emtiaların aynı olduğu, taraf markaları arasında işaretsel benzerlik bulunduğu, davacıya ait "SKYPE" ibareli markanın tanınmış marka olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince, başvuru markası ile itiraza mesnet markalar kapsamındaki emtiaların aynı olduğu, taraf markaları arasında işaretsel benzerlik bulunduğu, davacıya ait "SKYPE" ibareli markanın tanınmış marka olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

556 sayılı KHK 8/1-b maddesine göre, tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve önceki markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya ilişkilendirilebilecek ölçüde benzer ise markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu kabul edilir ve önceki marka sahibinin itirazı halinde sonraki tarihli başvuru reddedilir. Somut uyuşmazlıkta, davacıya ait itiraza mesnet markalar “SKYPE” ibaresinden, davalılara ait 2015/38893 sayılı başvuru markası ise siyah renk harf kullanılarak “SKY” ibaresi ile kırmızı renk harf kullanılarak “FE” ibaresinin bir araya getirilmesinden oluşmaktadır. Tüketicilerin başuru markalarını "SKY FE" olarak algılayacakları, "SKY" ibaresinin Türkçe'deki karşılığının "Gök, Uzay" anlamlarına geldiği, anlamının tescil kapsamı hizmetleri ortalama tüketicilerince bilinebilecek basit kelimelerden olduğu, keza bu hizmetler yönünden ayırt edicilik düzeyinin de düşük olduğu, Farklı renk ve karakterlerle oluşturulan bu yazım, başvuru markasına yeterli ayırt edicilik kazandırdığı gibi, ortalama tüketici nezdinde de iki farklı marka olarak algılanacağı, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK 8/1-b anlamında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, bu halde aynı KHK 8/4 madde koşullarının da oluşmayacağının kabulü gerekirken, hatalı gerekçe ile ilk derece mahkemesince asıl ve birleşen davaların kabulüne ve Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının asıl ve birleşen davada davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenler asıl ve birleşen davada davalılara iadesine, 11/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10257, Karar No: 2017/5289, Tarih: 29.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/10257 E.  ,  2017/5289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, 6136 sayılı kanuna aykırılık,

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar ... ve ...'e yönelik yağma suçundan ve sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.03.2013 günlü, 2012/6-1232 Esas ve 2013/106 sayılı kararı ışığında; sanık ... ve ...'in mağdur ...'tan yağmalamak suretiyle aldıkları cep telefonunu sattıkları Önder Akdemur'a ait iş yerini sanık ...'in gösterdiği, görevlilerin telefonu mağdura bu şekilde iade ettiklerinin anlaşılması karşısında; yağmalanan malın üçüncü kişiye satılması halinde; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanabilmesi için failin, bizzat pişmanlık göstererek, mağdurun zararını tazmin etmesi yanında satın alanın zararını da gidermesi gerektiğinden; “etkin pişmanlık” müessesesine yanlış anlam verilerek sanıkların cezasından uygulama yeri olmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/1-3-4. maddesi ile indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve

239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm (865,00-TL) çıkartılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.