muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/96, Karar No: 2024/111, Tarih: 06.03.2024

(3) İşin esasına girdikten sonra ayrılan davalara aynı mahkemede devam olunur.",

"Geniş bağlantı sebebiyle birleştirme" başlıklı 11. maddesinde ise; "Mahkeme, bakmakta olduğu birden çok dava arasında bağlantı görürse, bu bağlantı 8 inci maddede gösterilen türden olmasa bile, birlikte bakmak ve hükme bağlamak üzere bu davaların birleştirilmesine karar verebilir.",

Şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Buna göre, CMK'nın 8. maddesinin birinci fıkrasında; bir kişinin birden fazla suçtan sanık olması veya bir suçta birden fazla sanık bulunması şeklinde dar bağlantı tanımlanmış, maddenin ikinci fıkrasında da, suçun işlenmesinden sonra suçluyu kayırma, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme fiillerinin de bağlantılı suç sayılacağı belirtilerek, bu hâlde de fiiller arasında bağlantının varlığı kabul edilmiştir. Aynı Kanun'un 11. maddesinde ise geniş bağlantı tanımlanmıştır. Bu hüküm uyarınca, yapılan yargılamada mahkemece bakılmakta olan birden fazla dava arasında bağlantının saptanması hâlinde, bu bağlantı CMK'nın 8. maddesinde gösterilen türden olmasa dahi, yargılamanın birlikte yapılarak hükme bağlanması için davaların birleştirilmesine karar verilebilecektir. Maddede, ne tür bağlantıların bu kapsamda değerlendirileceği yönünde bir sınırlandırmaya yer verilmemiş, yalnızca mahkemenin bakmakta olduğu birden çok davada bağlantı görmesi yeterli kabul edilmiştir. Bu hükmün amacı, görülmekte olan uyuşmazlıkların birlikte yargılanmasında ve karara bağlanmasında yarar bulunmasıdır. Bu şekilde tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle, daha adil bir kararın verilmesi ve verilecek hükümlerde muhtemel değerlendirme hatalarının engellenmesi hedeflenmiştir.

Görüldüğü gibi, ceza muhakemesinde genel kural, açılan her dava üzerine ayrı bir yargılamanın yapılmasıdır. Ancak, uyuşmazlıklar arasında bağlantı olduğu zaman, bağlantının özelliği gereği bu kuraldan ayrılınabilmektedir. Bağlantılı davalar ayrı ayrı görülebileceği gibi, birleştirilerek de görülebilecek olup istisnai hâllerden biri olan yargılamaların birleştirilmesi kararı verilebilmesi için;

1- Davalar arasında bağlantı olmalı,

2- Davaların birleştirilmesinde yarar görülmeli,

3- Birleştirme yasağı söz konusu olmamalıdır.

1- Davalar arasında bağlantı olmalı,

2- Davaların birleştirilmesinde yarar görülmeli,

3- Birleştirme yasağı söz konusu olmamalıdır.

Kanun koyucu, açılan her dava üzerine ayrı yargılama yapılmasını kural olarak benimseyip istisnai durumlarda davaların birleştirilebileceğini hüküm altına alırken, birleştirmede fayda bulunup bulunmadığının her olayda araştırılmasını yargılamayı yürüten hâkime bırakmış, istisnaen de yargılamaların birleştirilip birleştirilmeyeceğini kendisi tayin etmiştir. Bu kapsamda, 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun’un 10. maddesinde yer alan; "Bu kanun kapsamındaki suçların iştirak halinde işlenmesi durumunda memur olmayan, memur olanla; ast memur üst memur ile aynı mahkemede yargılanır." şeklindeki hükümle birleştirme zorunluluğu vurgulanırken, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 346/2. maddesi uyarınca icra mahkemesinin yetkisine giren ceza davalarının diğer davalarla birleştirilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Birleştirme zorunluluğu ya da birleştirme yasağının söz konusu olmadığı diğer durumlarda, mahkemelerce görülmekte olan davalar arasında bağlantı olduğu tespit edildiğinde bu davalar birleştirilebilecektir. Fakat birleştirme zorunlu olmayıp tamamen mahkemenin takdirine bırakılmıştır.

Bu aşamada uyuşmazlık konusuyla ilgisi bakımından istinaf kanun yolu üzerinde de durulmasında fayda bulunmaktadır.

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmiş, böylece ülkemizde fiilen üç dereceli yargı sistemine geçilmiştir.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine CMUK yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak yeni ceza muhakemesi sisteminde, yasa yolları içinde istinafa yer verilmesi ve bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra göreve başlaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un "Temyiz ve karar düzeltme" başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasında; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez..." hükmüne yer verilmek suretiyle bölge adliye mahkemelerinin göreve başlamasından önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında CMUK'un 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağı öngörülmüştür. Başka bir anlatımla, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar CMUK'un, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır.

Bilindiği üzere, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça hemen ve derhal uygulanma ilkesidir. Anılan ilke uyarınca usul işlemleri yapıldıkları sırada yürürlükte olan muhakeme kanunu hükümlerine tâbi olacaktır. Usul Kanunlarında yapılan değişiklikler, kanun yürürlüğe girdikten sonra yapılacak işlemler hakkında uygulanacak olup maddi ceza hukuku kurallarının aksine geçmişe yürümezler. O hâlde ceza yargılaması sırasında, kanunlarda değişiklik yapılması veyahut dayanılan bir usul kuralına ilişkin kanun hükmünün Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi hâlinde, yeni kanun veya iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü, devam etmekte olan işlemlere uygulanmalıdır. Ancak 5320 sayılı Kanun’un 4. maddesinin ikinci fıkrasında ifade edilen bu durum önceki kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde o kanuna uygun olarak gerçekleştirilen işlemlerin geçersizliği neticesini doğurmayacağı gibi, yenilenmesini de gerektirmeyecektir.

Bununla birlikte, CMK'nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, CMUK'un yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar CMUK'un 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi karşısında, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar bakımından hemen ve derhal uygulama ilkesi geçerli olmayacak, bu kararlar kesinleşinceye kadar Kanun'daki açık ve emredici düzenleme uyarınca CMUK'un temyize ilişkin hükümleri uygulanmaya devam edecektir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 16.05.2011 tarih ve 756-664 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun katılan ...'e yönelik olarak inceleme dışı nitelikli hırsızlık ve hakaret suçlarını işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince 05.09.2013 tarih ve 109-463 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun inceleme dışı nitelikli hırsızlık suçundan erteli 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, inceleme dışı hakaret suçundan ise kesin nitelikte 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükümlerin de suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesince 04.05.2017 tarih ve 23317-5342 sayı ile; inceleme dışı hakaret suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin hükmolunan adli para cezasının kesin nitelikte olması nedeniyle reddine, inceleme dışı nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ise çalınan cüzdan içinde bulunan kartların kullanılması olayı ile ilgili ayrılan soruşturma dosyasının getirtilip incelenerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası dosyanın İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2017/430 esasına kaydedildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 02.11.2017 tarih ve 32775-31662 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun katılan ...'e yönelik olarak banka veya kredi kartlarını kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda İstanbul 3. Çocuk Mahkemesince 27.02.2018 tarih ve 756-69 sayı ile; açılan kamu davası ile arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu gerekçesi ile dosyanın İstanbul 2. Çocuk Mahkemesinin 2017/430 esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği, yapılan yargılama sonucunda İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince 19.02.2019 tarih ve 430-95 sayı ile; suça sürüklenen çocuğun inceleme dışı nitelikli hırsızlık suçundan erteli 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan ise 2 yıl 1 ay hapis ve 60 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, bu hükümlerin suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesince 13.02.2020 tarih ve 14008-2054 sayı ile; inceleme dışı nitelikli hırsızlık suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ise suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı bir delilin dosyada mevcut olmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği, İstanbul 2. Çocuk Mahkemesi ise 01.12

. Çocuk Mahkemesi ise 01.12.2020 tarih ve 182-428 sayı ile bozma kararına direnerek önceki hüküm gibi sanığın banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkûmiyetine karar verdiği anlaşılan dosyada;

Ceza muhakemesinde, açılan her dava üzerine ayrı bir yargılama yapılmasının genel kural, yargılamaların birleştirilmesinin ise istisna olması, 5320 sayılı Kanun’un "Temyiz ve karar düzeltme" başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasında yer alan; "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenlemeden, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar CMUK'un temyize kanun yoluna ilişkin maddelerinin, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise CMK'nın sırasıyla istinaf ve temyiz kanun yoluna dair hükümlerinin uygulanacağının, bu bağlamda dosyaların önce bölge adliye mahkemelerine gönderileceğinin anlaşılması, Yerel Mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 19.02.2019 tarihi itibarıyla, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmiş ve istinaf kanun yolunun uygulamaya girmiş olması, suça sürüklenen çocuğa ilişkin söz konusu bu hükmün bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce Yargıtay denetiminden geçmemiş olması nedeniyle, CMUK'un temyize ilişkin maddelerinin uygulanmasına imkân veren ve bu anlamda istisnai bir düzenleme olan 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin birinci fıkrasının suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanma olanağının bulunmaması, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan ve aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça hemen ve derhal uygulanma ilkesinin bir gereği olarak, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş kararlar bakımından yürürlükte bulunan muhakeme usulü kanunu olan CMK'nın istinaf ve temyiz kanun yolu incelemelerine ilişkin hükümlerinin uygulanacak olması, istinaf kanun yolunun uygulamaya girmesiyle birlikte ilk derece mahkemelerince verilen hükümlerin, Yargıtay dışında bölge adliye mahkemelerince de incelemesinin, diğer bir anlatımla üç dereceli yargı sisteminin, hak arama özgürlüğü ve adil yargılanma hakkı bağlamında sağladığı güvence karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan 19.02

.02.2019 tarihli mahkûmiyet hükmünün, CMK'nın 272 ve devamı maddeleri uyarınca istinaf kanun yolu incelemesinden geçmesi gerektiği ve bu bağlamda yetkili ve görevli yargı mercinin bölge adliye mahkemeleri olduğu gerekçesiyle dosyanın, istinaf incelemesi yapılabilmesi amacıyla yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine iadesine karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 08.03.2022 tarihli ve 325-157, 08.11.2023 tarihli ve 301-589 sayılı kararları da aynı yöndedir.

Öte yandan, suça sürüklenen çocuk hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan 19.02.2019 tarihli mahkûmiyet hükmünün, CMK'nın 272 ve devamı maddeleri uyarınca istinaf kanun yolu incelemesinden geçmesi gerektiği gözetilmeden Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesince 13.02.2020 tarih ve 14008-2054 sayı ile verilen bozma ve bu bozma kararına dayanılarak İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince 01.12.2020 tarih ve 182-428 sayı ile verilen direnme kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilmiştir.

Ulaşılan sonuç karşısında asıl uyuşmazlık konusu incelenmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Suça sürüklenen çocuk hakkında İstanbul 2. Çocuk Mahkemesince banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan 19.02.2019 tarihli ve 430-95 sayılı mahkûmiyet hükmünün incelenmesi amacıyla dosyanın yetkili ve görevli Bölge Adliye Mahkemesine İADESİ için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2024 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9282, Karar No: 2008/8695, Tarih: 25.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/9282 E.  ,  2008/8695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 25.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4865, Karar No: 2011/21066, Tarih: 01.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/4865 E.  ,  2011/21066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu belediye, Akköy Ziraat Bankası nezdindeki 6747321-5001, 5002, 5003, 5004, 5005 no'lu hesaplarına konulan hacizler için haczedilmezlik şikayetinde bulunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonunda hesapların, yapı denetim hesabı, vergi, resim, harç hesabı olduğunun anlaşılması nedeniyle şikayetin kısmen kabulüne, hesaplardaki vergi, resim, harç gelirleri ile İller Bankası'ndan gelen pay üzerine konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Yasasının 15/son maddesine göre; belediyenin vergi ve resimleri ile kamuya tahsis edilmiş ve akar olmayan taşınır ve taşınmaz malları haczolunamaz. Ayrıca, 277 Sayılı Kanunun 1. maddesine göre; 5237 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan paylar, belediye vergi ve resmi hükmünde olup, bu paraların da haczi kabil değildir. Bu maddeye göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde "fiilen" kullanılması gerekli olup, kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Somut olayda, hacze konu hesaplardan sadece 6747321-5003 no'lu hesabın dökümleri getirtilmiş, hesapta haczedilmez nitelikte bulunan vergi ile İller Bankası'ndan gelen paylar olduğu gibi, gerçek kişiler tarafından yatırılan ve kaynağı belli olmayan paraların da bulunduğu görülmüştür. Bu durumda mahkemece şikayete konu tüm hesapların ayrıntılı  dökümleri getirtilerek, gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak, haciz tarihi itibariyle vergi, resim ve harç niteliğinde bulunan paralar ile fiilen kamu hizmetinde kullanılan paralar ayrı tutularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile sadece bir hesap yönünden araştırma yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21096, Karar No: 2012/6334, Tarih: 29.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/21096 E.  ,  2012/6334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazdaki davacılar payının, Kamulaştırma Kanunun 17. maddesi uyarınca Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü adına tescil edildiği gözetilerek, tescile ilişkin yeniden karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerekirken, davacılar payının davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

2- Kendisini vekil ile temsil ettiren davalı idare lehine, reddedilen kısım üzerinden düşük vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1 nolu bendinde yer alan “dava konusu ... ili, ... ilçesi...mevkiinde 38 pafta 2309 parsel sayılı taşınmazdaki davalılara ait paylara yönelik tapu kaydının Fen bilirkişisinin raporunda belirtildiği üzere ayrı ayrı iptali ile, davalı idare adına tapuya kayıt ve tescilinine” ibaresinin çıkartılmasına, yerine “dava konusu taşınmazdaki davacılar payı daha önce idare adına tescil edildiğinden, tescile ilişkin yeniden karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına,

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 4 nolu bendindeki (18.099,20) rakamlarının çıkarılmasına, yerlerine (21.562,80) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4772, Karar No: 2011/6417, Tarih: 31.10.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4772 E.  ,  2011/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/83494

MAHKEMESİ :(UŞAK) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :17/09/2009 gün ve 278/326

SUÇ :Kasten öldürme

Olası kastla A.. Y..'ı öldürmekten ve trafik güvenliğini tehlikeye sokmaktan sanık M.. U..'un yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (UŞAK) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17/09/2009 gün ve 278/326 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)5320 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca baro tarafından sanığa atanan müdafiiye ödenecek ücretin sanığa yargılama gideri olarak yüklenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. U..’un maktule yönelik suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve sanık müdafiinin sanığın bilinçli taksirle öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a)Sanığın maktule yönelik olası kastla öldürme suçu yönünden; maktul A.. Y.. 22/06/1998 doğumlu olup, suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 82/1-e maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekirken suç niteliğinde hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

b)Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye düşürme suçu yönünden;

Bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olduğu dosya kapsamıyla anlaşılan sanığın 5237 sayılı TCK.nun 44. maddesi hükmü karşısında bunlardan en ağır cezayı gerektiren olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden, ayrıca trafik güvenliğini tehlikeye düşürme suçundan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re’sen de temyize tabi hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), aleyhe temyiz bulunmadığından, CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 31/10/2011 gününde Üye E. K. ve Üye M.Ş. sanığın maktule yönelik suçunda suç niteliğinin “bilinçli taksirle öldürme” olduğu yönündeki karşı oyları ve oy çokluğu, diğer hüküm yönünden oybirliği ile karar verildi.