muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/72, Karar No: 2011/102, Tarih: 17.05.2011

-İkinci görüş ispat usulü:

Bu ispat usulüne göre, öldürme ile yaralama kastlarını bir birinden ayırabilmek için, mağdurdaki yara nahiyelerine, kullanılan vasıta cinsine ve darbenin etkisine ve sayısına bakılarak yargıçta oluşacak kanaate göre hüküm kurulmaktadır.

Ceza kanunumuz, bu ispat sistemini benimsediğinden, bir olayda, öldürmeye teşebbüs veya yaralamadan hangisinin uygulanacağı tartışma konusu olduğunda, aşağıdaki beş kurala uyulması gerekmektedir.

1-Olayda kullanılan vasıtanın cinsine,

2-Yaranın isabet ettiği bölgenin nahiyesine,

3-Vücuda ika edilen darbenin adetine,

4-Darbelerin tekrarı yönünden, mani engel bulunup bulunmadığına,

5-Sanığın olaydan önce ve olaydan sonraki davranışlarına bakılarak, kastının ne olduğunun tespitine, çalışılmalıdır.

1-Eylemde kullanılan vasıtanın cinsine baktığımızda:

Genellikle vasıtalar iki kısma ayrılmaktadır.

a-Ateşli silahlar:

Yargıtay kararlarına göre sanığın tabanca veya av tüfeği gibi öldürücü nitelikte olan ateşli bir silahla etkili mesafeden mağdurun, baş, göğüs ve karın gibi hayati önem arz eden bölgelerinden birine ateş edilmesi halinde bu eylem öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturur.

Bu tip olaylarda kullanılan vasıta ateşli silah olduğu için hayati bölgeye bir kez isabet etmesi öldürmeye teşebbüs için yeterli görülmüştür. Olayımızda ateşli silah kullanılmadığı için bu fıkranın uygulanması mümkün değildir.

b-Kesici, delici ve bereleyici aletler:

Yüksek Yargıtay kararlarına göre sanığın bıçak veya tornavida gibi kesici bir aletle mağdurun baş göğüs ve karın gibi hayati önem arz eden bölgelerine şiddetli bir şekilde bir kez vurduktan sonra, mani bir engel bulunmadığı halde ikinci darbeyi gerçekleştirmeyip bu tek darbe ile yetinmesi halinde, bu eylem ağırlaşmış yaralama suçunu oluşturur.

Sanık, birinci darbeyi gerçekleştikten sonra, bununla yetinmeyip ikinci darbeyi de gerçekleştirmişse ve her iki darbede hayati tehlike arz eden yaralar ise bu takdirde sanığın kastı öldürmeye yönelik kabul edilmiştir. Yargıtay bu şekilde darbe sayısını ön planda tutarak suçları iki guruba ayırmıştır.

Bizim olayda, sanık kesici alet kullanmış, mağdura karşı vurduğu tek darbe ile yetinmiştir. Olay yeri krokisinde, belirtildiği gibi sanık, mağdura koşarak yetişmiş, ikinci kez vurup öldürmeyi tamamlaması mümkün iken, sanık ikinci darbeyi gerçekleştirmemiştir. Sanığın bilinç altında o esnada, bilerek ve isteyerek mağduru öldürme kastı mevcut değildir. Bu kastı mevcut olsa idi ikinci ve sayısız darbeleri gerçekleştirirdi.

Tek darbenin yaralama kabul edilmesinin gerekçesi şudur; her insanoğlu günlük yaşamda, vuku bulan bir tartışma sırasında, aniden sinirlenip çok sevdiği bir yakınını yaralayabilir.

Tek darbenin yaralama kabul edilmesinin gerekçesi şudur; her insanoğlu günlük yaşamda, vuku bulan bir tartışma sırasında, aniden sinirlenip çok sevdiği bir yakınını yaralayabilir.

Sanık, yaptığı bu ilk darbe sonucunda, biriken sinirini boşalttıktan sonra, kastını sürdürmeyip, vurma imkanı mümkün iken ilk darbe ile yetinmesi halinde yaralamadan bahsedilmelidir. Eğer kastından vazgeçmeyip, ikinci ağır darbeyi gerçekleştirdiğinde, bu takdirde vazgeçme imkanı doğduğu halde vazgeçmeyip kastını sürdürdüğü anlaşıldığından, öldürmeye teşebbüsten bahsedilebilir. 5237 sayılı Yasa bunun için gönüllü vazgeçme sistemini kurmuş. 36. madde ile bunu hüküm altına almıştır.

Buna göre, sanık, mağduru 4 adet hayati tehlike arz eden yara ile yaralasa bile, yaraladıktan sonra mağduru yaralı vaziyette oto ile hastaneye götürüp, ameliyat sonucu ölümünün gerçekleşmesini önlerse, bu takdirde 5237 sayılı Yasanın 36. maddesi uygulanarak, öldürmeye teşebbüsten değil, yaralamaktan hüküm kurulacaktır.

765 sayılı yasada böyle bir uygulama bulunmamaktaydı. Buna rağmen, 765 sayılı Yasada hayati tehlike arz eden tek bıçak yarası söz konusu olduğunda, eylem tamamen yaralama kabul edilmekte idi.

1.C.D. 31.03.2004 2003/2783 E.2004/1103 K.

Sanığın olay günü alkolün etkisi ile geceleyin mağdurun bulunduğu hayvan sayalarının bulunduğu yere gidip, mağduru dışarıya çağırarak bıçakla vurup, yaraladığı, bıçak darbelerinden sadece bir adedinin karaciğer, jejenum ve diyaframda yaralanmaya sebebiyet verdiği diğer yaraların basit düzeyde kaldığı, sanıkta öldürme kastının kabul edilmeyeceği, müessir fiil kastı ile hareket ettiği ancak yara adedi ve fiilin işleniş tarzı nazara alınıp TCY'nın 29/son maddesi uyarınca temel cezanın asgari haddin üzerinde tayininin ceza adaletini sağlayacağı gözetilerek TCY'nın 456/2,457/1 ve 59. maddeleriyle tecziyesine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, bozmayı gerektirmiştir.

Yaralama ve öldürmeye teşebbüs yönünden765 sayılı Yasa 5237 sayılı Yasadan çok ağırdır. 765 sayılı Yasa döneminde gönüllü vazgeçme mevcut bulunmadığı halde, tek bıçak yarası yaralama kabul edildiğine göre, 5237 sayılı Yasa döneminde tek bıçak yarası için kesinlikle öldürmeye teşebbüsten bahsedilemez.

Çünkü 765 sayılı Yasada ateşli silahla göğse yapılan atışla oluşan hayati tehlike yaralar, asla yaralamaya dönüşmez mutlaka öldürmeye teşebbüs kabul edilirdi. 5237 sayılı Yasada ise silahla oluşan yaralar yaralamaya dönüşebilir. Verilen karar aşağıdadır.

1.CD.21.03.2007 1835-1786

Sanığın tabanca ile etkili mesafeden mağdurun göğüs bölgesine 1 el ateş ederek toraks yaralanması, perikardiaktomi ve tüp totorakostomi yapılmasına neden olduğu olayda sanığın mağdurun ölmesini engellemek amacıyla zaman geçirmeksizin sağlık kuruluşuna götürerek tedavisinin yapılmasını sağladığı ve bu nedenle ölümün gerçekleşmediği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCY’nın 36. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, bozmayı gerektirmiştir.

1.CD.21.03.2007 1835-1786

Sanığın tabanca ile etkili mesafeden mağdurun göğüs bölgesine 1 el ateş ederek toraks yaralanması, perikardiaktomi ve tüp totorakostomi yapılmasına neden olduğu olayda sanığın mağdurun ölmesini engellemek amacıyla zaman geçirmeksizin sağlık kuruluşuna götürerek tedavisinin yapılmasını sağladığı ve bu nedenle ölümün gerçekleşmediği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCY’nın 36. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması, bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca 765 sayılı Yasada, yüksek Yargıtay’ın bu ilke kararlarını olayımıza uyguladı¬ğımızda, sanık, kesici alet kullanmış ve mağdura bir kez vurmuştur. Mağdurun karın nahiyesinde iç organ yaralanmış, hayati tehlike arz eden tek rapor mevcuttur. Mani engel ortadan kalktığı halde, sanık darbeyi tekrarlamadığına göre sanığın kastı yaralamaya yöneliktir.

2-Yaranın isabet ettiği bölgenin nahiyesine baktığımızda:

Darbe, mağdurun karın nahiyesine isabet etmiş bu bölge hayati tehlike arz eden bir bölgedir. Bu konuda, yerel mahkeme ile daire arasında bir anlaşmazlık bulunmamaktadır.

3-Vücuda ika edilen darbenin adetine:

Mağdurun karın nahiyesine tek darbe isabet etmiş ve yaşamsal tehlike arz eden bir yaradır. İkinci bir yara gerçekleşmemiştir. Bu konuda, yerel mahkeme ile daire arasında bir anlaşmazlık bulunmamaktadır.

4-Darbelerin tekrarı yönünden, mani engel bulunup bulunmadığı:

Olay yeri krokisinde: Olayın meydana geldiği evin bahçe içinde olduğu, dış alemden bahçe duvarı ile ayrıldığı, dışarı ile bağlantıyı sağlayan bahçe kapısının bulunduğu,olay sonrası tanık beyanlarına göre, tanımadıkları bir şahsın bahçe kapısından koşarak gittiğini, daha sonra bahçe kapısından mağdurun çıktığını beyan etmişlerdir. Bu beyanlar göz önüne alındığında, mağdurun bir kez bıçaklandıktan sonra dışarı çıkmak için bahçe kapısına yöneldiği,aynı şekilde sanığın kaçmak için mağdurun arkasından bahçe kapısına koştuğu,bu aşamada sanığın mağdura yetişip, onu geçerek, ondan evvel, bahçe kapısından çıkarak kaçtığı anlaşılmıştır.

Sanık isteseydi mağdura yetiştiğinde ikinci kez onu bıçaklayabilirdi. Sanık ile mağdurun arasına giren bir üçüncü kişi mevcut değildir. Hiç kimse sanığın bıçaklı elini tutmuş değildir. Sanık koşmuş ancak mağdura yetişememiş gibi mani engel bir durum söz konusu değildir. Burada, ilk darbeye yaralama diyoruz ve yaralama gerçekleştikten sonra, mani bir engel söz konusu olmadan, ikinci darbeyi, yani öldürmeye teşebbüs olayını kendi iradesi ile gerçekleştirmemiştir. Sanık ikinci darbeye kalkışmış; ancak bu darbe bir tanık tarafından önlenmiş olsaydı, bu takdirde mani engel söz konusu olduğundan öldürmeye teşebbüsten bahsedebilirdik. Sanık, tek darbe ile yetindiğinden, kastının yaralamaya yönelik olduğu açıktır.

5-Sanığın olaydan önce ve olaydan sonraki davranışları:

5-Sanığın olaydan önce ve olaydan sonraki davranışları:

Sanığın, mağdur ile olaydan önce her hangi bir ihtilafı bulunmamaktadır. Fakat olaydan önce 3. kişi olan maktule Keziban’ı öldürmüştür. O öldürme olayının etkisi ile biran evvel kendisini tanımayan mağdurla, yüz yüze gelmek istemeyip, onunla tanışmadan, ondan biran evvel kurtulmak istemiştir. Bu amaçla, yüzünü gizleyip, mağduru yaraladıktan sonra, olay yerinden uzaklaşmıştır. Öldürme kastı mevcut olsa idi. Bu kastını sonuçlandırıncaya kadar, ilk öldürme olayı gibi, tek darbe ile yetinmeyip, darbelerini çoğaltarak, ölüm oluşuncaya kadar, darbelere devam ederdi. Sanığın, olaydan önce ve olaydan sonraki hiç bir davranışları öldürmeye yönelik değildir. Tüm, davranışları yaralama aşamasında kalmıştır. Şüpheden sanık yararlanır kuralı gereğince eylemini yaralama olarak kabul etmemiz gerekmektedir.

Sanık hakkında nitelikli öldürme suçundan ağırlaştırılmış müebbet cezası, yağma suçundan 9 yıl hapis cezası, yaralama suçundan da 6 yıl hapis cezası ayrı ayrı verilmiş. Bu cezalara artık içtima kuralı mevcut bulunmadığından yağma ve yaralama cezaları hücreye çevrilemeyecek hepsi ayrı ayrı infaz edilecektir.

Sanığa tekerrür uygulandığından, Ağırlaştırılmış müebbet için 30 yıl bil fiil ceza evinde yatacaktır. Diğer cezalar için 10 yıl yatacak tekerrür nedeniyle 6 yıl 8 ay daha yatacak toplam 46 yıl 8 ay ceza evinde kalması gerekmektedir.33 yaşında tutuklanmış, 80 yaşında şartla tahliye tarihi dolacaktır.

Karar yalnız sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş. Aleyhe temyiz bulunmadığından, karar dairece onansa veya bozulsa bile sonuç değişmeyecektir.

Bu suçu öldürmeye teşebbüs olarak kabul ettiğimizde, Asliye Ceza Mahkemelerinde açılan tüm yaralama davalarının Ağır Ceza Mahkemelerine gönderilmesi gerekir. 3. Ceza Dairesin’deki tüm yaralamaya ilişkin dosyalarda bıçakla karına veya akciğere nafiz hayati tehlike arz eden ve iç organları yaralayan yaralar 20.000 civarındadır. Bütün bu dosyaları öldürmeye teşebbüs sayıp görevsizlikle 1. Ceza Dairesine gönderilmesi gerekmektedir.

1.Ceza Dairesi bu kararı tüm dosyalarında gerekçe yapıp ileri sürecektir. Karına nafiz tek bıçak yaralarını iç organ yaralanmış gerekçesiyle öldürmeye teşebbüs kabul edip ağır cezalar uygulayacak ve uygulamaktadır. 3. Ceza Dairesi ise karına nafiz hayati tehlike arz eden birkaç iç organı delen bir adet bıçak yarasını yaralama kabul etmektedir. Ayrıca dalak veya böbreğin kesici aletle yaralanması sonucunda ameliyatla alınmasını da yaralanma kabul etmektedir. Bu Daireler arasındaki farkın giderilmesi için tek bıçak yaralarına yaralama dememiz gerekmektedir.

YCGK. bugüne kadar kalbe nafiz bıçak yarası hariç hiçbir tek bıçak yarasını öldürmeye teşebbüs olarak kabul etmemiş tüm tek bıçak yaralarını yaralama olarak kabul etmiştir. Saygı ile yad ettiğimiz Ceza Genel Kurul Başkanı sayın Mehmet Uygun, sayın Mater Kaban ve sayın Osman Şirin bey döneminde verilen tüm kararlar bu şekilde geçmiştir.

YCGK. bugüne kadar kalbe nafiz bıçak yarası hariç hiçbir tek bıçak yarasını öldürmeye teşebbüs olarak kabul etmemiş tüm tek bıçak yaralarını yaralama olarak kabul etmiştir. Saygı ile yad ettiğimiz Ceza Genel Kurul Başkanı sayın Mehmet Uygun, sayın Mater Kaban ve sayın Osman Şirin bey döneminde verilen tüm kararlar bu şekilde geçmiştir.

Yüksek 1.Ceza Dairesinin saygı değer Başkanları Ümmet Çevik, Türkan Güven, Sadık Mollamahmutoğlu ve Seydi Yetkin döneminde uygulama bu şekilde oluşmuştur.

1.Ceza Dairesinde 30 yıldan beri tek bıçak yarası değil, iki bıçak yarası öldürmeye teşebbüs olarak kabul edilmiştir. 30 yıllık yerleşmiş ilke kararları ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, olayda kullanılan vasıtanın cinsi, darbe adeti, yara nahiyesi ve mani bir engel bulunmaması gibi tüm şartlar dikkate alındığında eylemin kasten yaralamaya yönelik olduğu anlaşılmakla yerel mahkemenin kararının onanması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım” görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul Üyesi de, benzer düşüncelerle “sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğu” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.10.2010 gün ve 229-310 sayılı direnme hükmünün, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesine göre halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 326/son madde ve fıkrası uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak koşuluyla BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2011 günü yapılan birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 17.05.2011 günü yapılan ikinci müzakerede tebliğnamedeki isteme uygun olarak oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8821, Karar No: 2010/17450, Tarih: 01.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/8821 E.  ,  2010/17450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366 ve HUMK.nun 438.maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına mahal olmadığına, 01.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18144, Karar No: 2020/8363, Tarih: 14.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/18144 E.  ,  2020/8363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 22.03.2016 gününde verilen dilekçe ile mirasın hükmen reddi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.07.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma talebinin davanın niteliği nedeniyle reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 20.11.2005 tarihinde ölen mirasbırakan ...'un terekesinin borca batık olduğunun tespiti ile mirasın hükmen reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı mirasçıların bir kısmının halen murise ait taşınmazda ikamet ettiği yani olağan yönetim işleri dışında mirastan istifade ettikleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, TMK'nun 605/2. maddesi gereğince açılan mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir. Ölüm tarihinde miras bırakanın ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise, miras reddedilmiş sayılır (TMK m. 605/2). Mirasçılar Türk Medeni Kanunu'nun 610. maddesinde yazılı aykırılık da bulunmadıkça yani zımnen mirası kabul etmiş duruma düşmüş olmadıkça her zaman murisin ödemeden aczinin tespitini isteyebilir. Türk Medeni Kanunu'nun 606. maddesinde belirtilen süre bu davada uygulanmaz. Dava alacaklılara husumet yöneltilerek görülür. Bu davada yetkili mahkeme ise alacaklıların davanın açıldığı zamandaki ikametgahı mahkemesidir. Ayrıca Türk Medeni Kanununun Velayet Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzüğün 39/2. fıkrası gereğince mirasın reddi yetkisini içeren özel vekaletname sunulması da zorunludur.

Mirasın hükmen reddine ilişkin olarak açılan davalarda, terekenin açıkça borca batık olup olmadığının araştırılması gerekmektedir. İcra takibi sonunda aciz vesikası düzenlenmesi halinde terekenin borca batık olduğu kabul edilir. Aksi halde terekenin borca batık olup olmadığı, murisin malvarlığı bulunup bulunmadığının usulüne uygun olarak, bankalar, trafik tescil müdürlüğü, vergi daireleri, belediyeler, tapu müdürlüğü v.b. kurum ve kuruluşlardan sorulması, murisin alacak ve borçları zabıta marifetiyle de araştırılarak aktif malvarlığı ile takibe konu borç miktarı gözönünde tutularak aktif ve pasifinin tereddüde neden olmayacak şekilde belirlenmesi gerekir. Ayrıca, TMK’nın 610/2. maddesine göre terekeyi sahiplenen mirasçıların mirası reddetme hakkı bulunmadığından davacı mirasçıların mirası kabul anlamına gelen davranışlarda bulunup bulunmadıkları da araştırılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece, yapılan zabıta araştırmasında tespit edilen durum dikkate alınarak terekenin benimsendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda; mahkemece, yapılan zabıta araştırmasında tespit edilen durum dikkate alınarak terekenin benimsendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

TMK 610. maddesi uyarınca; kanunda belirtilen süre içinde mirası reddetmeyen mirasçı, mirası kayıtsız şartsız kazanmış olur. Mirası ret süresi sona ermeden, mirasçı olarak tereke işlemlerine karışan, terekenin olağan yönetimi niteliğinde olmayan veya mirasbırakanın işlerinin yürütülmesi için gerekli olanın dışında işler yapan ya da tereke mallarını gizleyen veya kendisine maleden mirasçı, mirası reddedemez. Zamanaşımı veya hak düşümü sürelerinin dolmasına engel olmak için dava açılması ve cebrî icra takibi yapılması, ret hakkını ortadan kaldırmaz.

Mirasbırakan ...'un ölüm tarihinde cezaevinde hükümlü bulunduğu, mirasçıları olan davacıların mirasbırakan adına tapuda kayıtlı Suludere Mahallesindeki kargir evde kaldıkları, mirasbırakanın ölümünden sonra da burada yaşamaya devam ettikleri tespit edilmiştir. Mirasbırakana ait bu taşınmazla ilgili olarak, mirasçılar tarafından tapuda intikal işlemi yapılmamıştır.

Davacı mirasçıların, murisin sağlığında murise ait bu evde oturdukları, ölümünden sonra da oturmaya devam ettikleri nazara alındığında bu davranışlarının yenilik doğuran bir davranış ve irade açıklaması niteliği taşımadığı açıktır. Aksine, örf ve adet kuralları ölen kişinin ailesinin bir süre daha bu evde oturmasını gerektirmektedir. Mirasçılardan uzun süredir yaşadıkları evi mirasbırakanın ölümü ile derhal boşaltmaları beklenemez.

Mirasçılar, murislerinin ölümünden sonra bu ev nedeniyle terekeden bir gelir elde etmedikleri gibi, evi boşaltmaları için kendilerinden bir talepte bulunan da olmamıştır. Evin kullanımına devam olunması, tereke mevcudunda azalma meydana getirmiş değildir.

Açıklanan nedenlerle, mirasın hükmen reddini talep eden mirasçıların, mirasbırakanın ölümünden önce oturdukları konutta ölümünden sonra da kalmaya devam etmiş olmaları, terekeyi sahiplenme anlamına gelmez.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında araştırma yapılarak mirasbırakanın terekesinin borca batık olup olmadığı tespit edilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle ve yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2015/905, Karar No: 2015/3471, Tarih: 28.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/905 E.  ,  2015/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/71489

MAHKEMESİ : İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 16/01/2014, 2012/496 (E) ve 2014/13 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

1-) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümde 600.TL adli para cezası yerine 500.TL şeklinde eksik ceza verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık A.. G..'in, maktul B.. G..'i kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezaları azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin “haksız tahrike, takdiri indirime” vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c. maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13.maddesine dayanılarak hazırlanan

Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ve vekil ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde Baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ve vekil ücretlerinin tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, yargılama giderleri ile ilgili bölümde yer alan “sanığa baro tarafından görevlendirilen baro müdafiilerine ödenen/ödenecek olan soruşturma aşaması için 172, mahkeme aşaması için 561.TL ve ayrıca müdahile mahkeme aşaması için baroca görevlendirilen vekiline ödenen/ödenecek olan 561.TL ücreti vekalet” şeklindeki kısmın hüküm fıkrasından çıkartılmasına ve yargılama giderleri toplamının "1500,30.TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, kasten öldürme suçu yönünden re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 28.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.