muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2807, Karar No: 2024/2674, Tarih: 16.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı tarafın iddialarını ispat edememiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1977/583 Esas ve 1978/510 Karar sayılı kararı ile 1979/208 Esas ve 160 Karar sayılı kararları ile nüfus kayıtlarının düzeltildiğini, bu düzeltme sonrasından yeniden alınan mirasçılık belgesinde ...’a yer verilmediğini, davalıların yasal mirasçı olmadığını, mahkemece kesinleşmiş kararlara itibar edilmeme gerekçesinin gösterilmediğini, Yunanistan ülkesinden aile bağlarını gösterir mirasçıların tespitine yarar kayıtların temin edilmesi için süre verildiğini, ancak pandemi nedeniyle Yunanistan'a giriş yapılamadığından ara karar gereğinin yerine getirilemediğinin mahkemeye bildirildiği halde ara karardan dönülmediğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; muris ... için düzenlenen veraset ilamları arasında çelişki bulunduğu, açılan nüfus davaları sonucunda davalı ...'ın davacı ...'nin kardeşi olmadığının tespitine karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, buna göre ...'ın muris ...'ın kızı olmadığının kesinleşmiş mahkeme kararı ile sabit olduğu ve nüfus kayıtlarının incelenmesinde, bu kesinleşmiş mahkeme kararı uyarınca Nüfus Müdürlüğü'nce muris ... ile ... arasındaki bağın iptal edildiği, ...'ın nüfus kaydında tek mirasçısının kızı ... görüldüğü, aynı şekilde ...'ın kaydında baba adı ve ana adı düzeltilmemiş ise de, baba bağı ve anne bağı düzeltmesi yapıldığı, baba kimlik numarası ve anne kimlik numarası bilgilerinin kayıttan silindiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin kabulü ve İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1995/633 Esas, 1995/590 Karar sayılı veraset ilamının iptaline karar verilmiştir. 24.04.2023 tarihli ek kararda ise, ıslahla eklenen Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/337 Esas, 2008/277 Karar sayılı ve Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2008/729 Esas, 2008/696 Karar sayılı veraset ilamlarının da iptaline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile ek kararına karşı süresi içinde davalı ... vd vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile ek kararına karşı süresi içinde davalı ... vd vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili asıl ve ek kararın temyizine ilişkin dilekçesinde; ... ve ...’ın 1923 yılında yurda giriş yaptıklarında 2 çocukları olduğunu beyan ettiklerini, kayıtlara çocukları olarak ... ve ...’in tescil edildiğini, Bursa 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1979/208 Esas, 1979/160 Karar sayılı kararında Safiye ve ...’nun kardeş olmadıklarının tespitine karar verildiğini, ...’nun ...- ... çocuğu olmadığına karar verilmediğini, bu hükmün ilk kararın bozulması üzerine verildiğini, bu davanın murislerin ölüm tarihinden çok sonra açıldığını ve ...’nun mirasçılığını etkilemeyeceğini, soy bağının reddi davasının yalnızca baba tarafından açılabileceğini, kardeş tarafından açılamayacağını, baba ... tarafından 1956 yılında Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde soy bağına ilişkin olarak dava açıldığını; 21.03.1956 tarih 1956/220 Esas ve 1956/279 Karar sayılı ilam ile kesinleştiğini, anılan kararda bizzat ...’ın davacı, kızı ...’ın davalı olduğunu, kararda yazıldığı üzere, davacı ...’in açılan davanın kendi istemi olmadığını, böyle bir talebi bulunmadığını davalı ...’nun kendi kızı olduğunu mahkeme huzurunda beyan ettiğini, davanın reddine karar verildiğini, davacının iddia ettiği gibi ...’ın hata ile ya da iradeyi sakatlayan herhangi bir neden ile değil ... – ...’ın gerçeğe uygun beyanı neticesinde kendi kızları olduğundan dolayı nüfus kayıtlarına tescil ettirdiklerini, davacının 2023 yılında açtığı nüfus kaydının düzeltilmesi ve soybağının reddi davalarının reddedildiğini, bunlara rağmen davacıların tek mirasçı olduğunu gösteren mirasçılık belgesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, nüfus kayıtlarında usulsüzlük yapıldığını, uzun yılllardır ortak irade ile hareket edildiğini, sorun çıkmadığını ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 7 nci maddesi, 29 uncu maddesi ve 598 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen asıl ve ek karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararlarda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup bir kısım davalılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, asıl ve ek kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile ek kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile ek kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4281, Karar No: 2021/7896, Tarih: 06.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/4281 E.  ,  2021/7896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma ve düzenleme

Sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, bu suçların birbirine dönüşmeyeceği, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken mütalaa, vergi raporları ve iddianameye uygun olarak sübutu kabul edilen eylemin sahte fatura düzenleme suçu olduğu belirtildiği halde suç adının hüküm fıkrasında “sahte fatura kullanma" şeklinde belirtilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Suç tarihlerinin en aleyhe kabulle; 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunda 25.01.2008, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunda, suç tarihinin en aleyhe kabulle 31.12.2008, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunda ise mükellefiyet kaydının 30.01.2009 tarihinde re'sen terkin edilmesi ve en son 2009 Ocak ayında matrahlı KDV beyannamesi verilmiş olması nedeniyle "31.01.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla, katılan vekili ile sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 06.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10739, Karar No: 2010/5026, Tarih: 31.03.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/10739 E.  ,  2010/5026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihindeki yasal düzenlemelere göre sanığın eyleminin 765 sayılı TCK.nun 264/7 ve 466/2. madde ve fıkralarında düzenlenen suçları oluşturacağı 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasaya göre ise aynı yasanın 170/1-c ve 106/2. madde ve fıkralarına aykırılık oluşturuyor ise de yeni yasal düzenlemeye göre aynı yasanın 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren 106/2. madde ve fıkrasında düzenlenen silahlı tehdit suçundan ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden 765 sayılı TCK.nun 466/2. madde ve fıkrasına aykırılıktan hüküm kurulması, hümedilen ceza miktarına göre alehine temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık ... müdafıinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, adı geçen sanık hakkındaki hükmün oybirliğiyle, (ONANMASINA),

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyizin incelemesinde:

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesindeki koşulların varlığı halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 31.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2249, Karar No: 2009/1794, Tarih: 20.03.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/2249 E.  ,  2009/1794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 63 parsel sayılı 24.167,21 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadim kullanım nedeniyle mera olarak sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar, yasal süresi içerisinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli parselin fen bilirkişisi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümünün mera niteliği ile sınırlandırılmasına, geri kalan kısmının eşit paylarla davacılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın davacılar adına tesciline karar verilen temyize konu bölümünün çayır niteliğindeki tarım arazisi olduğu, ve davacı taraf lehine 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yolu ile kazanma koşullarının oluştuğu kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun bulunmadığı gibi, araştırma, inceleme ve uygulama da hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmaz 101 ada 39 ve 170 sayılı mera parsellerine sınır olup, bu parsellerin tespitleri kesinleşmemiştir. Aynı şekilde doğu yönünden komşusu olan 64 sayılı parsel de mera olarak sınırlandırılmış olup, ... adına tesciline karar verilmiş ise de henüz Yargıtay incelemesinde olması nedeniyle karar kesinleşmemiştir. Keşif sonucu düzenlenen uzman ziraatçı bilirkişi raporuna göre taşınmazın ortalama % 40-50 eğimde olup, batısı, kuzeyi ve doğusunun yaklaşık bir metre derinliğindeki dere ile çevrili olduğu, güneydeki mera ile arasında doğal ya da yapay ayırıcı bir unsur bulunmadığı belirtilmiştir. Tespit bilirkişilerinin tespitteki beyanları ile keşifteki beyanları da çelişkili olup, bu çelişki giderilmemiş, zirai bilirkişi raporunda belirtilen eğimdeki taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyetin ne şekilde sürdürüleceği de araştırılmadan soyut nitelikteki yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Doğru sonuca ulaşılabilmesi için, üç kişiden oluşacak ziraatçı bilirkişi kurulu da hazır olduğu halde mahallinde yeniden keşif yapılmalıdır. Keşifte taşınmazın fotoğrafları çekilmeli, ziraatçı

bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olup olmadığı, mera bütünlüğünü bozucu nitelik taşıyıp taşımadığı ile mera ile arada ayırıcı unsur bulunup bulunmadığı hususlarında komşu parsellerle karşılaştırmalı incelemeyi içeren ve taşınmazın eğimini gösteren, mevcut eğime göre taşınmazın teknik olarak çayır niteliğinde olmasının ve bu amaçla kullanılmasının mümkün olup, olmadığını irdeleyen ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, çekişmeli taşınmazın niteliği değerlendirilirken komşu parsellerin nitelikleri ve hukuki durumları üzerinde durulması gerektiği de düşünülmeli, tespit bilirkişileri taşınmazın başında dinlenilerek tespit sırasında beyanları ile keşifteki beyanları arasındaki çelişkiler giderilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 20.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16511, Karar No: 2016/1616, Tarih: 11.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16511 E.  ,  2016/1616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Müdürlüğü aleyhine 10/06/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemeinin görevsizliğine dair verilen 17/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 21/03/2008 günü yağan yağmur neticesinde, yönetici ofisini ve kapıcı dairesini yağmur ve kanalizasyon suyu bastığını belirterek maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Mahkemece, asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, ayrıca "Avukatlık Ücret Tarifesi'ne göre davalı vekiline 660 TL vekalet ücreti takdirine, davacıdan alınarak, davalı tarafa verilmesine" şeklinde hüküm kurulmuştur.

01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 331/2 maddesinde; “Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi hâlinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder. Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmemiş ise talep üzerine davanın açıldığı mahkeme dosya üzerinden bu durumu tespit ile davacıyı yargılama giderlerini ödemeye mahkûm eder.” biçiminde düzenleme yapılmıştır.

Yukarıda belirtilen maddede “davaya bir başka mahkemede devam edilmesi” hali düzenlenmiştir. Dolayısıyla davanın gönderildiği mahkemece yapılacak yargılama sonunda, yargılama giderlerinden olan vekalet ücretine de hükmedilecek olması nedeniyle, temyize konu görevsizlik kararında vekalet ücretine hükmedilmesi yerinde değildir. Bu hususun gözetilmemiş olması nedeniyle kararın bozulması gerekir ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK’ nun geçici 3. maddesi uyarınca temyiz hükümleri bakımından halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK.’ nun 438. maddesi uyarınca karar düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan "Avukatlık Ücret Tarifesi'ne göre davalı vekiline 660 TL vekalet ücreti takdirine, davacıdan alınarak, davalı tarafa verilmesine" cümlesinin silinmesine, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15140, Karar No: 2015/22354, Tarih: 26.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/15140 E.  ,  2015/22354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/394-2014/165

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı kayyım vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar kayyumu vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli olması ve özel amaçlı satış olmaması gerekir. Oysa emsal alınan taşınmaz farklı mahalleden alındığı gibi şirkete yapılan satış olup, özel amaçlıdır. Bu nedenle emsal olarak alınamaz.

Taraflara yeniden emsal bildirmeleri için mehil verilip, bildirilen emsaller celp edildikten sonra ve gerektiğinde resen emsal de getirtilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahalinde keşif yapılıp, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı kayyım vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1727, Karar No: 2017/6639, Tarih: 21.09.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/1727 E.  ,  2017/6639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi . Hukuk Dairesi

K A R A R

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

A)Davacı İstemi :

Dava, davacının babasından almakta olduğu ölüm aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptali ile davacının hak sahibi olduğunun tespiti, aylığın kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması ve ödenmesi istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı : Davalı Kurum vekili, 1479 sayılı Kanun'un 45 ve devamı maddelerine göre ölüm aylığına hak kazanma koşullarının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve kararı :

Mahkemenin; 5434 sayılı Kanun'a göre bağlanan ölüm aylığının brüt asgari ücretin üzerinde olması nedeniyle davacının ölüm aylığına hak kazanamadığı gerekçesine dayandığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir

İstinaf başvurusu :Davacı vekili; davacının eşinden almakta olduğu ölüm aylığının; dava, karar ve işlem tarihi itibariyle brüt asgari ücretin altında olması nedeniyle davacının ölüm aylığına hak kazandığı gerekçesiyle istinaf yoluna başvurmuştur.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi :Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu ;

Somut olayda, davacının babası .... 7722572603 sicil numarası ile 01.01.1985-18.01.1990 tarihleri arasında 2926 sayılı Kanun kapsamında tescilli olduğu ve 17.10.1995 tarihinde vefat ettiği, davacının eşi Lütfi Kader'in ise 5434 sayılı Kanun kapsamında iştirakçi iken 18.09.1997 tarihinde vefat ettiği ve bu Kanun kapsamında davacıya ölüm aylığı bağlandığı, davacının ölen babasından aylık bağlanmasına dair 21.01.2008 tarihli talebi üzerine 01.02.2008 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlandığı ancak daha sonra yersiz olduğu kabul edilerek 5510 sayılı Kanun'un 96/1-(b) bendi kapsamında geriye dönük 5 yıl boyunca ödenen aylıkların faizsiz olarak talep edildiği, 02.08.2003 tarihi öncesi dönemde sosyal güvenlik kuruluşundan (Emekli Sandığı) aylık alan davacının 2926 sayılı Kanun kapsamında ölüm aylığı almasının mümkün olmadığı, 02.08.2003 tarihi sonrası dönemde ise 5434 sayılı Kanun kapsamında bağlanan ölüm aylığının 1479 sayılı Kanun'un 46/2 ve 5510 sayılı Kanun'un 54'üncü maddesinin 1/a-5 numaralı bendine göre daha fazla olduğu anlaşılmakla davacının 2926 sayılı Kanun kapsamında ikinci bir ölüm aylığı almasının mümkün bulunmadığı, incelenen mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı gerekçesiyle esastan reddine karar vermiştir.

E)Temyiz :Davacı temyiz nedenleri :Davacı vekili, davacıya maaş bağlanması ölüm tarihleri itibariyle kazanılmış yasal hak olduğu bu nedenle mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :