muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/608, Karar No: 2008/599, Tarih: 08.10.2008

Türk Telekom Yönetim Kurulu, anılan Yasa hükmü doğrultuşunda yaptığı düzenlemeyle iş mevzuatına göre istihdam edilenleri kapsam içi ve kapsam dışı olarak sınıflandırmıştır. Ancak, bu sınıflandırma sonucu kapsam dışı sayılan personel de yine bütünüyle iş mevzuatına tabi olarak istihdam edilmekte olup, söz konusu personelin Türk Telekom’un statüsü itibariyle kamu personeli sayılmaları mümkün görülmemektedir.

Öte yandan, Türk Telekom personelinin statüsünü belirleyen 406 sayılı Kanunun ek 22.maddesinin, 4502 sayılı Kanunla 29.01.2000 tarihinde yürürlüğe konulduğu gözetildiğinde, bu Kanun hükümlerinin yürürlükte olmadığı sırada verilen Uyuşmazlık Mahkemesi Genel Kurulu’nun 22.1.1996 günlü, E:1995/1, K:1996/1 sayılı ilke kararının dava konusu uyuşmazlıkta uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Davacının, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir. Davaya konu edilen alacaklar davacının iş mevzuatına geçtiği tarihten sonraki döneme ait alacakları içermektedir.

406 sayılı Yasada, 4502 sayılı Yasa ile getirilen ek madde 22 ve geçici madde 4 de iş yerinde uygulanacak personel rejimi düzenlenmiştir.

Davalı Türk Telekom AŞ.de uygulanmakta olan personel rejimi;

Kadrolu personel ve iş mevzuatına geçen ve bu mevzuata tabi olarak çalışan personel olmak üzere ikiye ayrılmaktadır.

Kadrolu personel, 657 sayılı Yasaya tabi çalışan devlet memurları ile 399 sayılı KHK hükümlerine göre çalışan sözleşmeli personeli kapsamaktadır.

İş Mevzuatına Geçen Ve Bu Mevzuata Tabi Olarak Çalışan Personel ise; toplu iş sözleşmesi kapsamına dahil edilen sendikalı olması zorunlu, kapsam içi denilen personel ile toplu iş sözleşmesi kapsamına dahil edilmeyen, kapsam dışı denilen personeli kapsamaktadır.

İş mevzuatına tabi olarak çalışan personelin neye göre TİS kapsamı içinde veya dışında olacağı da TİS hükümlerine göre belirlenmiştir.

Davacı sözleşmeli statüde iken tekniker unvanının teknik uzman unvanına denk olduğunu, teknik uzmanın kapsam dışı statüde ve yüksek ücretle iş mevzuatına geçirildiğini, kendisinin ise hiyerarşik yapıda iki alt unvan olan şef teknisyenlerin altında kapsam içi ve ücret kaybına uğratılarak geçişinin yaptırıldığını, bu nedenle; kapsam içi statüsünün, kapsam dışı olarak değiştirilmesini ve ücret, ikramiye ve fazla mesai farkının ödenmesini talep etmiştir.

Davacı, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir.

Davacı, Davalı Türk Telekomünikasyon AŞ işyerinde 399 sayılı KHK’ya göre sözleşmeli statüde tekniker unvanı ile çalıştığı sırada 29.01.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4502 sayılı Kanunun Geçici 4.maddesinden yararlanarak, 2000 yılında kendi iradesi ile imzaladığı hizmet akti ile iş mevzuatına tabi hale gelmiştir.

İş akti genel olarak kabul edildiği üzere; iş görme, ücret ve bağımlılık unsurlarından oluşan bir sözleşmedir. İş akti diğer sözleşmelerde olduğu gibi işçi ve işverenin karşılıklı ve birbirine uygun irade beyanlarında bulunmaları ile kurulur. İş akitleri kural olarak bir şekle bağlı değillerdir.

Bir sözleşme olan hizmet akti tarafların anlaşması ile, belirli süreli ise bu sürenin dolması ile, işçinin ölümü ile sona erebilir. Ayrıca kanunda sayılan fesih sebepleriyle de haklı olarak feshedilebilir.

İş hukukunda sözleşme serbestisi bulunmaktadır. Bununla birlikte; hizmet sözleşmeleri kamu düzeni düşüncesi ile emredici ve yasaklayıcı hükümler yönünden, genel hukukun geleneksel sözleşmelerine oranla, daha geniş ölçüde sınırlandırılmıştır.

Hizmet sözleşmeleri tıpkı diğer özel hukuk sözleşmeleri gibi batıl addolunabilir. Başka bir ifade ile, özel hukuk sözleşmelerinin butlan sebepleri hizmet sözleşmeleri için de geçerlidir. Bunları dört grupta toplayabiliriz. Şöyle ki; hizmet sözleşmeleri tarafların ehliyeti ile ilgili eksiklikler, şekil noksanlıkları, hukuka ve ahlakâ aykırılık ve imkansızlık hallerinin bulunması durumunda hizmet sözleşmesinin iptali istenebilir. Bu gibi durumlarda, yani butlanla malül sözleşme başlangıçtan itibaren geçersiz olup, bir davada her zaman ileri sürülebilir ve hakim tarafından da re’sen göz önüne alınır.

Yine hizmet sözleşmesinin yapılması sırasında irade sakatlıklarının bulunması mümkündür. Bunlar ise; hata, hile ve ikrah olarak ortaya çıkabilir. Hizmet sözleşmesinin geçerli olarak doğmasına rağmen, devam edip etmemesi tarafların iradelerine bırakılmıştır.

Bu açıdan somut olay değerlendirildiğinde, işçi tarafında belirtilen şekilde bir iptal talebi vuku bulmamıştır.

Öte yandan; 10/6/2003 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren İş Kanununun, Çalışma koşullarında değişiklik ve iş sözleşmesinin feshi kenar başlıklı 22. maddesinde; “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir.

Taraflar aralarında anlaşarak çalışma koşullarını her zaman değiştirebilir. Çalışma koşullarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz.” hükmü bulunmakla birlikte, olayın gerçekleştiği ve uygulanması gereken 1475 sayılı İş Kanununda bu yönde bir hüküm bulunmamaktadır.

İşçinin, işverenin talimatlarına uyma yükümlülüğünün sonucu işverenin yönetim hakkı bulunduğu kabul edilmektedir. Akit yapma serbestisini, bazı kanuni sınırlamalar bulunsa bile bir özel hukuk anlaşması olan hizmet akti içinde ilke olarak geçerlidir. İşveren çalıştıracağı kimseyi seçmekte serbest olduğu gibi, işçi de çalışacağı işvereni seçmekte serbesttir. Yine bu açıdan tarafların aktin yapılmasına yasal sınırlamalar dışında bazı koşullara bağlamaları da mümkündür. Nitekim somut olayda taraflar arasında imzalanan hizmet akti ve ekindeki belgeler ile davacı işçinin hangi pozisyonda çalışacağı kararlaştırılmıştır. Bu kurallar işverenin yönetim hakkı kapsamında bulunduğundan, iptal edilinceye kadar hukuki alanda hükümlerini ifa edecektir.

Danıştay 5.Dairesi 28.01.2004 tarih, 2001/861 E.-2004/215 sayılı kararı ile ;” …12.5.1992 günlü 21226 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Bazı Lise, Okul ve Mezunlarına unvan verilmesi hakkındaki 3795 sayılı Kanunun 3.maddesi ile Meslek Lisesi ve Teknik Lise mezunlarına teknisyen, lise üstü 2 yıl süreli yüksek teknik öğrenim görenlere tekniker lise üstü 3 yıl süreli yüksek teknik öğrenim görenlere yüksek tekniker unvanı verildiği, 657 sayılı Yasanın 36.maddesinde de yüksek tekniker, tekniker, teknisyen hiyerarşisinin benimsendiği ve tüm kamu kurumlarında çalışan teknik personel açısından da bu hiyerarşiye bağlı kalındığı, ....Türk Telekomünikasyon A.Ş. Unvan Yükselmelerinde Uygulanacak Esasların Geçici 1.maddesinde de bir yandan iş mevzuatına tabi personel için belirlenen pozisyonlara, Ek Tablo 3 de aynı ya da denk olarak belirlenen unvanlardan yapılacak atamalarda, Ek Tablo 1 de öngörülen şartlar aranmazken diğer yandan iş mevzuatına geçişte aynı veya denk pozisyona atayıp atamama konusunda idarenin serbest olduğunun belirtilmesini kendi içinde çelişkili ve idareye çok geniş bir takdir yetkisi tanıyan bir düzenleme olup idareye bu alanda tanınan takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gerekleri ile sınırlı bulunduğu, hizmet gerekleri ile bağdaşmayan ve sübjektif etkilere açık düzenleme yapılamayacağının açık olduğu, .... sözü edilen Esasların Geçici 1 mad. ve 5 mad. deki düzenlemelerin de teknisyen kökenlilerin teknik uzmanlığa kadar yükselebilmelerine ve teknikerlerle, şef teknikerlerin amiri konumuna gelmelerine olanak tanındığı ... " hususları belirtilerek, dava konusu Türk Telekomünikasyon A.Ş. Unvan Yükselmelerinde Uygulanacak Esasların geçici 1 mad. ve 5 mad. ile aynı esasların ekinde yer alan Teknik Gruba İlişkin Unvan Yükselme Şartları Tablosu ile Aynı ve Denk Pozisyon Unvanları Tablosunun teknik uzman-teknisyen yardımcısı arasında kalan bölümünün iptaline” karar verilmiştir.

Davalı Şirket Yönetim Kurulu'nun 05.08.2004 tarihli kararı ile; 5189 sayılı Yasa, Danıştay tarafından verilen iptal kararları ve Yargıtay kararları gereğince, iş mevzuatına tabi personele ilişkin, Yönetmelik ve Esaslarda değişiklik ve düzenlemeler yapılmış olup, bu düzenlemeler sonucunda tekniker unvanının hiyerarşik yapıdaki yeri yeniden belirlenerek, sıralamadaki yeri teknisyen ve şef teknisyen unvanlarının üzerinde tespit edilmiştir. Tekniker unvanı ile ilgili bu düzenleme 15.08.2004 tarihinden geçerli olmak üzere yapılmıştır. Bu tarihten itibaren de davacı statüsüne uygun gelire kavuşmuştur.

Hal böyle olunca, davacının talep ettiği dönemin 1475 sayılı İş Kanununun uygulandığı zamana denk gelmesi ve bu dönemde 4857 sayılı İş Kanunun 22. maddesine benzer bir hükmün bulunmaması, dolayısıyla yapılan değişikliğin işverenin yönetim hakkı kapsamı içerisinde mütalaa edilmesi, yukarıda açıklandığı üzere işçinin hizmet aktinin iptali ile ilgili herhangi bir girişimde de bulunmaması ve kendi iradesi ile hizmet aktini imzalaması nedeniyle statüsünün değiştirilmesinden önceki döneme ilişkin hakları talep etmesi yasal olarak mümkün bulunmamaktadır. Öyleyse Hukuk Genel Kurulunca da uygun bulunan Özel Dairenin bozma kararına uyulması gerekirken direnme kararı verilmesi hatalı olmuştur. Direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkemenin direnme kararının

Özel Dairenin bozma kararında açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 08.10.2008 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3242, Karar No: 2014/73, Tarih: 06.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/3242 E.  ,  2014/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.11.2012 tarih ve 210/403-2012/232 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı/karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “... Rehberi” ibareli 31.12.2008 tarih ve 2008/.... nolu ve ''...'' ibareli 02.10.2011 tarih ve 2011 ... nolu tescilli markalarının bulunduğunu, müvekkilinin ''... Rehberi'' markasını taşıyan yazılım ve servislerin 1999 yılında kurulan ve ....'de tescilli markası olan ''....'' (yorumcu.com) web sitesi altında hizmet verdiğini ve ''... Rehberi'nin www.yorumcu.com web sitesinde yoğun olarak kullanıldığını, ''...'' teriminin de sıkça kullanıldığını, davacı tarafından ... Rehberi adı altında her yıl ... kitapları yayınlandığını, www.uygulamadukkani.com internet adresinde müvekkiline ait ''... Rehberi''nin izinsiz olarak kullanıldığını, ''2010 ... Rehberi'' cep uygulaması olarak ücret karşılığında Turkcell abonelerine satıldığını, davalıların içerik sağlayıcısı, uygulamaları geliştirici ve yer sağlayıcısı konumunda olduklarını, müvekkili markalarının www.uygulamadukkani.com web sayfasında izinsiz kullanımı 556 sayılı KHK ve TTK'nın haksız rekabet hükümlerine aykırılık teşkil ettiğini, davalıların bu eylemi ile müvekkilinin marka hakkına tecavüz ettiklerinin sabit olduğunu ileri sürerek, www.uygulamadukkanı.com alan adlı internet sitesindeki ''... rehberi'' uygulamasının kullanımının, üçüncü kişilere devir ve temliki ile bu alan adı üzerinde her türlü hukuki işlem yapılmasının önlenmesi ve

alan adının erişime kapatılması ve/veya mümkün olmadığı takdirde siteye erişimin engellenmesi için gerekli tedbirlerin alınması suretiyle marka hakkına tecavüzün durdurulması, davalının bu uygulamadan kazançlarının tespiti ile fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, karşı davanın ise reddini istemiştir.

alan adının erişime kapatılması ve/veya mümkün olmadığı takdirde siteye erişimin engellenmesi için gerekli tedbirlerin alınması suretiyle marka hakkına tecavüzün durdurulması, davalının bu uygulamadan kazançlarının tespiti ile fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, karşı davanın ise reddini istemiştir.

Davalı .... A.Ş. vekili, www.uygulamadukkanı.com isimli internet sitesinin, uygulama geliştiren ve içerik sağlayıcı firmaların uygulamalarını ve içeriklerini kullanıcılara sundukları bir platform/portal olduğunu, söz konusu alan adı davalıya ait olsa da sitede yer alan içeriklerin içerik firmaları tarafından sağlandığını, müvekkili davalı ve diğer davalı ... Hiz. A.Ş. arasında sözleşme yapıldığını, söz konusu portalın geliştirilmesinden portal üzerinden içerik sağlayıcılara ait ürünlerin tanıtılmasında ve portalın abonelere sunulmasından Kokteyl Bilgi Teknolojisi Hiz. A.Ş.'nin yer sağlayıcı, bunun yaptığı sözleşmeye göre ise ... ... ve Bilişim Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin içerik sağlayıcı olduğunu, bu ilişkiler çerçevesinde davalı müvekkilinin bir sorumluluğunun söz konusu olmadığını, 5651 sayılı Kanun çerçevesinde (m.4) içerik sağlayıcının internet ortamında kullanıma sunduğu her türlü içerikten sorumlu olduğunu, diğer davalı ile birlikte yer sağlayıcı olduğu kabul edilse bile, aynı Kanun'un 5. maddesine göre yer sağlayıcının yer sağladığı içeriği kontrol etmek ve hukuka aykırı bir faaliyetin söz konusu olup olmadığını araştırmak konusunda bir yükümlülüğü olmadığını, ancak haberdar edilmesi durumunda teknik imkanlar çerçevesinde hukuka aykırı yayını kaldırmakla yükümlü olduğunu ve davacının ihtarından hemen sonra söz konusu içeriğin yayından kaldırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Hiz. A.Ş. vekili, müvekkiline husumet yönelktilemeyeceğini, müvekkilinin uyuşmazlığa konu markayı kullanan, bu amaçla hizmet veren veya gelir elde eden olmadığını, müvekkilinin 5651 sayılı Kanun kapsamında yer sağlayıcılık hizmeti verdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı/karşı davacı ... ... ve Bilişim Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının ihtarnamesinin tebliğinden itibaren yayının durdurulduğunu, davacının ''...'' kelimesinin geçtiği birçok marka tescilinin olduğunun doğru olduğunu, internet arama motoru üzerinde yaptıkları inceleme neticesinde ''... Rehberi'' isminin geçtiği çok sayıda internet sayfası bulunduğunu, bu sayfalarının bir kısmının davacı şirkete ait olduğu düşünülse de birçok kere davacı ile ilgili olmayan kişilerce ''... Rehberi'' ibaresinin kullanıldığını savunarak, davanın reddini istemiş, karşı davada ise, davalı tarafından 31.12.2008 tarihinde tescil ettirilen ''... Rehberi'' isimli markanın, ... hizmetine ilişkin sektörde ortak ve yaygın olarak kullanıldığını ileri sürerek, davacı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, ''...'' kelimesinin gök cisimlerinin araştırılması ve anlatılması, ''rehber'' kelimesinin ise klavuz, birinin doğruyu bulmasına yardımcı olan kimse anlamında olduğu, ''... Rehberi''nin marka olarak kullanımının, yanyana geldiğinde belli alanı kimsenin tekeline verilemeyecek ve herkesin kullanımına açık bir ifade olup bu iki kelimenin davacı şirketle özdeşleştiği ve ayırt edicilik kazandığının da sabit olmadığı, bu nedenle davacı adına tescilli markanın 38. sınıfta tamamen, 16. sınıfta ise “basılı evraklar, basılı yayınlar, takvimler, posterler, fotoğraflar, afişler, tablolar, çıkartmalar, pullar, kırtasiye, büro, eğitim ve öğretim

malzemeleri (mobilyalar ve cihazlar hariç)” emtiaları yönünden marka tescili, mutlak red sebebi sayıldığından bu sınıflarda davacı adına tescilli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar vermek gerektiği, markanın hükümsüzlüğü geçmişe etkili olup, davalıların eylemi asıl dava yönünden, markanın hükümsüz sayılması nedeni ile kullanım alanı dikkate alındığında markaya tecavüzün söz konusu olmayacağından yerinde olmadığı gerekçesiyle, asıl davanın reddine, karşı davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı/karşı davalı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı/karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı/karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16870, Karar No: 2016/1931, Tarih: 16.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16870 E.  ,  2016/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesinde, davalı eski eşi ...'den olan çocukları ... ve .... için halen aylık 220,00 TL nafaka aldığını, ancak çocukların okula gitmesi ve artan masrafları nedeni ile almış olduğu nafakanın yetmediğini, tarafına ödenen nafakanın artırılarak aylık 500,00 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı bulabildiği gündelik işlerde çalıştığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davasını ispata yönelik süresi içinde herhengi bir delil sunmadığı ve dosya kapsamı itibariyle davacı tarafın talebini destekler mahiyette bir delil de bulunmadığı, davacının bu haliyle davasını ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun karar verilmelidir.

Türk Medeni Kanunu'nun 331. maddesinde ise; "Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; davacı annenin ev hanımı olduğu, davalı babanın ise belirli bir işi olmayıp, iş buldukça gündelik işlerde çalıştığı yaptırılan ekonomik durum araştırmasından anlaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında, somut olaya bakacak olursak; müşterek çocuklar hakkında 21.11.2012 tarihinde açılan dava ile toplam 220 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, bu tarihten, dava tarihi olan 16.2.2015 tarihine kadar 3 yıllık bir sürenin geçtiği; bu zaman zarfında müşterek çocukların ihtiyaçlarında artış olduğu, bu artan ihtiyaçların da taraflarca karşılanması gerektiği tartışmasızdır. Kaldı ki, davalı babanın mesleği kuaförlük olup, hali hazırda işsiz görülmesi de, nafaka artışı yapılmasına engel değildir. Nafaka yükümlüsü kendi mesleki durumuna göre çalışmıyor ve bu konuda çaba harcamıyorsa sonuçlarına katlanmak zorunda olduğundan nafaka yükümlülüğü devam eder.

Öyle ise, mahkemece; bu hususlar dikkate alınarak, müşterek çocukların ihtiyaçlarında meydana gelen artış, tarafların ekonomik sosyal durumları, halen ödenen nafaka miktarı nazara alınarak, TMK. 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek; nafakanın, uygun bir miktarda artırılmasına karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1782, Karar No: 2016/1658, Tarih: 11.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/1782 E.  ,  2016/1658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili 01.03.2013 tarihli dava dilekçesinde; kopan elektrik tellerini bağlamaya çalışırken yaralanan müvekkili için 50.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacı vekilinin 27.05.2014 tarihli 5 nolu celsede mazeretinin son kez kabul edildiğine ilişkin karar verildiği, buna rağmen 7.celsede mazeret dilekçesi sunduğu, böylelikle dosyanın 2.kez takip edilmediği, dolayısıyla bu şekilde 2.kez işlemden kaldırıldığı gerekçe gösterilerek, davanın HMK 150/6.maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacı vekilinin 2,3,4 ve 5.celsede mazeret sunduğu, mahkemece 27.05.2014 tarihli celsede mazeretinin son kez kabul edildiği, 15.07.2014 tarihli celsede mazereti kabul edilmeyerek dosyanın işlemden kaldırıldığı, davacı vekilinin yenileme talebi üzerine davanın 13.08.2014 tarihinde yenilendiği, bu yenilemeden sonra 14.11.2014 tarihli 7.celsede davacı vekilinin duruşmaya gelmemesi sonucu aynı celsede mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davanın niteliği gereği basit yargılamaya tabi olmadığı ve buna bağlı olarak HMK'nun 320/4.maddesi değil HMK'nun 150/6.maddesinin uygulanması gerektiği açıktır.

HMK'nun 150/6.maddesinde(HMK'nun 409/6.maddesi); "İşlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava, ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz. Aksi halde dava açılmamış sayılır." hükmü gereğince, davanın iki defa yenilendikten sonra 3.kez takipsiz bırakılması halinde açılmamış sayılmasına karar verileceği açıklanmıştır.

Bu durumda, davada ilk yenilemeden sonra 2.yenileme talebi kabul edilerek yargılamaya devam edilmesi gerekirken, mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.