muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12123, Karar No: 2019/7347, Tarih: 17.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/12123 E.  ,  2019/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

23.04.2014 günü, 13:00 sıralarında, site içerisinde, sanık ...’nın şantiye şefi, sanık ...‘nın ise kepçe operatörü olarak çalıştığı ... inşaat tarafından, site binalarının dış cephe tadilatı yapılacağından araçların park yerinden kaldırılması önceden bildirilmesine rağmen aracını kaldırmayan katılanın sevk ve idaresindeki aracıyla, 5,9 metre genişliğinde site içinde yolda, sanık ...’nın sevk ve idaresindeki vinç ile yolu kapatması nedeniyle katılan ...’in sanıkların koyduğu kalas üzerinden kaldırıma çıktığı, toprak sathı ilerleyerek vincin kenarından geçtikten sonra diğer kaldırım üzerindeki kalas üzerinden geçeceği sırada, tekerin kalasa denk gelmemesi nedeniyle kaldırıma oturduğu, bu durumdan kurtulmak için gaza basan katılan ...’in direksiyon hakimiyetini kaybederek 35 metre gidip, yolun karşısındaki sitenin bahçe duvarına çarpması sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilemez, yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda; 17.04.2015 tarihinde yaplan keşif sonrası uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 23.04.2015 tarihli raporda; vincin yumuşak zemine park edilmesinin mümkün olmadığından, vincin park edilmesinin usul ve kurallara uygun olduğu, vincin olay yerinden kaldırılması için katılanın zabıta görevlilerini beklemediği, yol seviyesi ile kaldırım seviyesi arasındaki yüksekliğin 1,65 mm olduğu, yağmur suyu arığı alt seviyesi ile kaldırım seviyesi arasındaki yüksekliğin 189 mm olduğu, katılanın aracının yerden yüksekliğinin 120 mm ile 160 mm arasında olduğu, ahşap takoz bulunmayan yerden inilip çıkılamayacağı, yol seviyesi ile kaldırım arasında bulunan yağmur suyu arığına 100 mm \*100 mm ebatlarında takoz konulduğunda 100 mm yükseklikteki ahşap takoz yoldan 15 mm derinlikli su arığı yerleştirildiğinde kalan 85 mm takoza dava konusu araçla çıkılıp inilebileceği tespiti ile sanıkların kusurunun bulunmaması nedeniyle beraatlerine karar verilmesine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede gerekçeden yoksun şekilde karar verildiğine ilişkin bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmadığı, gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların beraat etmemeleri gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18831, Karar No: 2016/14102, Tarih: 07.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18831 E.  ,  2016/14102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin abonesi olan davacıya tahakkuk ettirdiği faturalarda kayıp kaçak vb bedeller adı altında yansıttığı bedellerin davacıya iadesine yönelik ... Tüketici Hakem Heyeti kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, ... Tüketici Hakem Heyeti tarafından verilen kararın doğru olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73.maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak(elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, Tüketici Hakem Heyeti’ne başvuru tarihinin 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlükte olduğu dönemde olması nedeniyle verilecek kararların ard etkisi olduğu kabul edildiğinden HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3194, Karar No: 2019/4761, Tarih: 24.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3194 E.  ,  2019/4761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/12/2016 tarih ve 2016/95 E.-2016/524 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 23/03/2018 tarih ve 2017/1441- 2018/329 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili ve davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 2009/60130 sayılı "DR.ORGANIC" ibareli ve yurt dışında da tescilli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketin 2014/36257 sayılı 35, 03, 05, 29, 30 ve 32. sınıflarda "ORGANİC DR.ROYAL" ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, anılan başvuruya müvekkilince yapılan itirazın YİDK kararıyla nihai olarak reddedildiğini, başvuru konusu ibare ile müvekkili markası arasında iltibasa yol açacak derecede benzerliğin bulunduğunu, benzer mal ve hizmetleri kapsadığını, müvekkili markasında yer alan kelimelerin dava konusu başvuruda da aynen yer aldığını, yalnızca kelimelerin yerlerinin değiştirildiğini, başvuruda farklı olarak yer alan "ROYAL" kelimesinin ise başvuruya ayırt edicilik katmadığını, tescili halinde haksız rekabetin söz konusu olacağını ileri sürerek YİDK'nın 2015-M-12925 sayılı 35. sınıf hizmetler yönünden verilen kararın iptalini, tescili halinde başvuru markasının 35. sınıftaki “Ağartma ve temizlik amaçlı maddeler. Parfümeri; kozmetik ürünleri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler (insan ve hayvanlar için deodorantlar dahil). Sabunlar. Diş bakımı ürünleri. Parlatma ve bakım ürünleri İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler. Tıbbi ve veterinerlik amaçlı olan ya da olmayan diyet maddeleri; besin takviyeleri, zayıflatıcı ürünler; bebek mamaları; tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler. Diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç). Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuk bezleri). Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular. Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar” hizmetler ile 3. ve 5. sınıf mallar bakımından hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir. Davalı kurum vekili; markalar arasında benzerliğin bulunmadığını, başvuru markasının farklı olduğunu, kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; davacının ürünlerinin yalnızca internet üzerinden satılması nedeniyle markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, internet müşterisinin ortalama müşteri grubundan daha bilinçli olduğunu, müvekkilinin başvurusunda asıl olarak "ROYAL" kelimesinin vurgulandığını, müvekkilinin başvuru markası ile ürün üretmediğini, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, DR ve ORGANİK ibarelerinin zayıf olduklarını, ayırt edici niteliklerinin düşük olduklarını, markaların hedef tüketici kitlelerinin farklı olduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; markalar arasında iltibasa yol açacak derecede benzerliğin bulunduğu, başvuru kapsamında yer alan 03. sınıfa dahil tüm ürünler ile 35. sınıfa dahil hizmet grubunda yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 3.sınıftaki malların bir araya getirilmesi hizmetleri"nin davacı markasının kapsamında yer aldığı, bu mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2015-M-12925 sayılı kararının anılan mal ve hizmetler yönünden kısmen iptaline, başvuru markasının aynı mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı vekili ve davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin ve davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun, kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, başvuru markasının 3.,5.,29.,30. ve 32. sınıfta yer alan mallar ile 35/6. Alt sınıftaki mağazacılık hizmetleri için bu malların satışına özgülenmiş davalı kurumun ise sehven yalnızca 35. sınıfta yer alan hizmetler için başvuruya ilan ettiği, davacının da bu ilana itiraz ettiği başvuruya YİDK tarafından itirazın yalnızca 35. sınıf hizmetler yönünden incelendiği, davada da YİDK’nın 35. sınıf hizmetler bakımından verilen ret kararının iptalinin talep edildiği halde, ilk derece mahkemesince 3506 sınıf hizmetler yanında 3.sınıf mallar için de YİDK kararının iptaline karar verilmesinin doğru olmadığı, ayrıca hükümsüzlük talebi yönünden de, değerlendirileceği belirtilmiş olmasına rağmen hükümde kurum kararında değerlendirme konusu yapılmayan 3. sınıfa dahil tüm emtialar yönünden karar verildiği, davacının bu yönde talebi olmadığından ve iptali istenilen kararda 3. sınıfa dahil mallar yönünden bir değerlendirme yapılmadığından ilk derece mahkemesince verilen kararın yerinde olmadığı, dosyada mevcut bilirkişi raporunda başvuru kapsamında yer alan 3. sınıf mallarla ile 5. sınıfta bulunan malların ve bu malların satışına özgülenmiş 35./6. sınıftaki mağazacılık hizmetleri için hükümsüzlük talep edildiği ve alınan bilirkişi raporunda 5. Sınıf mallarında davacının itirazına mesnet markanın kapsamında bulunan mallarla benzer olduğunun belirtildiği, anılan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu halde, ilk derece mahkemesince, belirtilen yönlerden rapora itibar edilememe gerekçesinin belirtilmeyerek 5. sınıf mallar yönünden davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK’nın 2015-M-12925 sayılı kararının 3506 sınıfta yer alan genel mağazacılık hizmetleri yönünden iptaline, hükümsüzlük talebi yönünden ise 2014/36257 sayılı başvuru markasının 3. sınıfa dahil tüm mallar ile 5. sınıfa dahil bazı mallar ile 3506 sınıfta yer alan 3 ve 5. sınıf malların mağazacılığı hizmetleri yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekili ve davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı kurumdan alınmasına, 24/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4350, Karar No: 2021/6894, Tarih: 06.10.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4350 E.  ,  2021/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, velâyet ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 06.10.2021 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. Davalı-karşı davacı ... vekilinin mazeret dilekçesi verdiği, mazeretini belgelendirmediği ve tevkil yetkisinin bulunduğu görülmekle, mazereti yerinde görülmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.06.10.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/13879, Karar No: 2010/21457, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13879 E.  ,  2010/21457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10332, Karar No: 2016/6880, Tarih: 21.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10332 E.  ,  2016/6880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 04/12/1998 tarih ve 3332 sayılı kararı ile belirlenen 3. derece doğal sit alanı içerisinde yer alıp, 25/12/2003 tarih ve 2003/6692 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile özel çevre koruma alanına dahil edilen bölgedeki hissedarı olduğu taşınmaz üzerine izin almaksızın yapı inşa ettiği, dosya içerisinde mevcut 18/06/2014 tarihli bilirkişi raporunda, suça konu yapının çelik imalat üzerine ahşap olarak inşa edildiği belirtildikten sonra, suçun unsurlarına etki etmeyen “kalıcılık” özelliği üzerinde durularak, bu konuda da aynı rapor içinde arka arkaya “kalıcılık arz etmemektedir”, “kalıcı yapıların”, “kalıcı özellikte olmadığı”, “kalıcı yapı durumundadırlar” şeklinde tutarsız ve çelişkili saptalamalarda bulunulduğu, mahkemece sözü edilen bilirkişi raporuna itibar edilerek, “yapılan imalatın geçici yapı olduğu, kalıcı özellikte olmadığı” gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği, bununla birlikte, hangi tür müdahalelerin ruhsata tabi olmadığının, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 21/3. maddesinde tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklandığı, buna göre, “derz, iç ve dış sıva, boya, badana, oluk, dere, doğrama, döşeme ve tavan kaplamaları, elektrik ve sıhhi tesisat tamirleri ile çatı onarımı ve kiremit aktarılması ve yönetmeliğe uygun olarak mahallin hususiyetine göre belediyelerce hazırlanacak imar yönetmeliklerinde belirtilecek taşıyıcı unsuru etkilemeyen diğer tadilatlar ve tamiratlar” ın ruhsatsız yapılabileceği kaldı ki sözü edilen müdahalelerin de 2863 sayılı Kanunun 65/4. maddesinde yaptırım altına alındığının gözetileceği, somut olayda ise, belirtilen kapsamı aşacak biçimde, 2863 sayılı Kanunun 9. maddesi uyarınca “inşai ve fiziki müdahale” olarak nitelendirilebilecek bir yapı inşası gerçekleştirildiği, sanığın da kovuşturma aşamasındaki savunmasında, ... Beldesi'nin sit alanı olduğunu bildiğini ve suça konu yeri eski hale

getiremeyeceğini beyan ettiği anlaşılmakla; 2863 sayılı Kanunun 65/1-2. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sanık tarafından, bölgenin niteliği bilindiği halde izin alınmadan inşai ve fiziki müdahalede bulunulduğu göz ardı edilip, kendi içinde çelişkili ve suçun unsurları arasında yer almayan “kalıcılık” özelliğine ilişkin tutarsız saptamalar içeren bilirkişi raporuna itibarla beraate dair hüküm tesisi kanuna aykırı,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “03/02/2014” şeklinde gösterilmesi,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “03/02/2014” şeklinde gösterilmesi,

İsabetsiz olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.