muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4940, Karar No: 2019/5711, Tarih: 02.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/4940 E.  ,  2019/5711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Anayasamızın 141. maddesinde, yargılamanın aleniyeti ilkesi benimsenmiştir. Bunun anlamı yargılama açık olarak yapılacak ve yargılamanın sonunda verilen karar da açıkça belirtilecektir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 149. (HMK’nun 28.) maddesinde de bu husus belirtilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafları iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Kararın tefhimi en az aynı Kanunun 297. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun tutanağa geçirilerek okunması suretiyle olur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/1-c. maddesinde, bir mahkeme hükmünün kapsamının ne şekilde olması gerektiği açıklanmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinde ise:

“(1) Hüküm "Türk Milleti Adına" verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar:

a)Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini.

b)Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini.

c)Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri.

ç)Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini.

d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını.

e)Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2)Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını.

e)Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi.

(2)Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Yine Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298. maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Bu hükümden anlaşılacağı gibi, mahkeme hükmünü gerekçesi ile birlikte tam olarak yazmış olsa bile, bunu duruşma tutanağına tamamen yazdırması ve okunması gerekir. Bir başka ifade ile mahkeme hükmünün hukuki varlık kazanabilmesi için onun tefhim edilmesi, verilen kararla, ne şekilde tefhim edildiğinin duruşma tutanağına yazılması zorunludur. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür.

Kısa karar, bir davayı sona erdiren (Niha-i) temyizi mümkün olan son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur. Asıl olan kısa karardır. Bu gibi hallerde de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararında buna uygun olarak düzenlenmesi gereklidir. (10.04.1992 gün ve 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı) Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu'nun 2011/21-23E 268 K, 2012/6–97 E 203 K, 2012/10–149 E 291K sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Eldeki davada, davacı Kurum avukatının 13.02.2014 tarihinde yaptığı ıslah ile %100 kusurun varlığı ile 9.895,85 TL talep etmesine rağmen, mahkemece tefhim edilen kısa kararda, davanın kabulüne dair karar verildiği belirtilmiş, gerekçede ise mahkemece %75 kusurun varlığı ile bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kabul edilmiş ve sonuçta 7.421,88TL’ye hükmedilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde, gerekçe ile hüküm fıkrasının arasında çelişki yaratıldığı gibi, davanın kabulüne dair tefhim edilen kısa kararın da kendi içerisinde çelişkili olması, usul ve yasaya aykırı olup, mahkemece HMK 297’nci maddesi kapsamında çelişki içermeyen ve taraflar hakkında infazı mümkün şekilde usule uygun şekilde ve bu kısa karara uygun şekildeki bir gerekçe ile karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve sair yönleri incelenmeksizin hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 02.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/452, Karar No: 2013/41679, Tarih: 26.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/452 E.  ,  2013/41679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'in, 3.5.2010 tarihli temyiz talebi üzerine mahkemece mala zarar verme suçu bakımından temyiz talebinin reddine dair verilen 24.5.2010 tarihli ek kararın sanığa yöntemince 26.8.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın ek kararı temyiz etmediğinin anlaşılması karşısında temyiz talebinin reddi yönündeki tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamından, müştekinin ikamet etmekte olduğu yerin iki katlı betonarme bina olup, birinci katında müşteki ile eşinin, ikinci katında ise anne ve babasının oturduğu, sanığın, müştekinin ikametinden LCD Televizyon, fotoğraf makinesi ve oto teybi ile müştekinin ailesinin ikametinden laptop aldığı ve sanık hakkında yalnızca müştekiye karşı eylemi nedeniyle dava açıldığının anlaşılması karşısında, sanığın, müştekinin anne ve babasına yönelik eylemi nedeniyle dava zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiş; sanık ...'in temyize gelmeyen diğer sanıklar ile birlikte konut dokunulmazlığını bozma suçunu işlediği anlaşılmakla birlikte, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ise aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 26.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4685, Karar No: 2025/1403, Tarih: 20.02.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/4685 E.  ,  2025/1403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/144 E., 2023/1619 K.

SUÇ : Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.11.2022 tarihli ve 2022/400 Esas, 2022/472 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 188/1,188/5, 62, 52, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis ve 50.000,00 Tl adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.07.2023 tarihli ve 2023/144 Esas, 2023/1619 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik ceza miktarı itibariyle re'sen istinaf kanun yoluna tabi hükme sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Sanık müdafiinin temyiz istemi; olayın sübutuna, müvekkilinin uyuşturucu maddelerden habersiz olduğuna, arama kararının dosya içerisinde bulunmadığına, hukuka aykırı delillerle karar verildiğine, 5237 sayılı Kanun'un 188/5.maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın atılı suçu işlediğine dair, mahkümiyetine yeterli, kesin somut, şüpheden uzak delil bulunmadığına beraat ve tahliye kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya kapsamına göre, olay tarihinde, İran uyruklu şahısların uyuşturucu madde imalatı ve ticareti yaptığına ilişkin istihbari bilgiler doğrultusunda, alınan arama kararına istinaden sanığın ikametinde yapılan aramada hükmü kesinleşen sanıklardan ..., ..., ... ile sanık ... olay yerinde yakalandığı, evde yapılan aramada çeşitli gramajlarda uyuşturucu madde ve haplar, hassas terazi, miktarı ve türü değişik olan çeşitli kimyasal maddeler çok sayıda kapsüller, huni, sürahi ve emanette bulunan uyuşturucu madde bulaşığı bulunan diğer suç eşyalarının ele geçirildiği bu suretle sanığın uyuşturucu madde imali suçunu işlediği iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, İstanbul Emniyet Müdürlüğü Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün uzmanlık raporları, Adli Tıp Kurumu Kimya İhtisas Dairesi Narkotik Şubesi'nin 02.01.2020 tarihli raporu, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu'nun 03.02.2020 tarihli raporu, arama kararı, yakalama ve ikamet arama tutanağı, tartı tutanağı, tanık anlatımları, sanık savunmaları ve dosyada mevcut delil olabilecek tutanak ve belgeler hep birlikte değerlendirildiğinde, sanığın atılı suçu işlediği bu husus da yeterli delil elde edildiği, dosya kapsamında arama kararının bulunduğu ve hukuka uygun olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 188/5. maddesinin uygulanmasının yerinde olduğu anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13.07.2023 tarih ve 2023/144 Esas, 2023/1619 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmün niteliğine ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/97, Karar No: 2020/779, Tarih: 17.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/97 E.  ,  2020/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kat malikleri kurulu kararlarının iptali davasından dolayı yerel mahkemece verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 23/09/2019 gün 2019/2790-5066 E.-K. sayılı ilâmıyla temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılması ile onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin 2. fıkrasında; bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz başvurusunda bulunulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 26/09/2004 tarih ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı düzenlemesine yer verilmiş olup, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20/07/2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında Hukuk Muhakemeleri Kanununda karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır.

Somut olayda; Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21/09/2018 tarih ve 2018/1452 - 2018/1945 E.K. sayılı kararına karşı davacı vekilince istinaf talebinde bulunulduğu, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 25/03/2019 tarih ve 2018/1675-2019/504 E.-K. sayılı kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verildiği, bu karara karşı davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince temyiz başvurusunun reddine karar verildiği, davacı vekilinin verilen bu ek kararı temyiz etmesi üzerine Dairemizin 23/09/2019 gün 2019/2790-5066 E.-K. sayılı ilâmıyla temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılması ile onanmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Onama kararının tebliği üzerine, davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuş ise de, yukarıda da açıklandığı üzere, bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi üzerine Yargıtayca verilen kararlar aleyhine karar düzeltme yoluna gidilmesi mümkün olmadığından, bu isteme yönelik karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; karar düzeltmeye ilişkin dilekçenin REDDİNE karar düzeltme harcının istek halinde iadesine 17/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7338, Karar No: 2016/6420, Tarih: 26.10.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/7338 E.  ,  2016/6420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-) Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen nitelikli dolandırıcılık suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 15.05.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322.maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4 , 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-) Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelemede;

Sanık tarafından, suça konu çeki aralarındaki ticari ilişki kapsamında keşidecisi olan ... Unlu Mam.Gıda Ltd.Şti. Yetkilisi olan ... veya yine birlikte işleri yürüten kardeşi ...’ten almış olduğunu savunması ve tanık olarak dinlenilen ... beyanında sanığı tanıdıklarını ve aralarında ticari alış verişin olduğunu ancak olaya konu çeki kendilerinin vermediğini, ayrıca çekteki imzanın kardeşi ...'a ait olmadığını söylemesi karşısında, sanık ile müştekiler arasında daha önce ticari ilişkileri olup olmadığının araştırılması, çek verilmiş ise alınan çeklerin temin edilerek gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkmasına yönelik olarak, çek keşide etmeye yetkili olay tanığı ...'ün kardeşi olan ...'ün yazı ve imza örnekleri ve mukayeseye elverişli önceki tarihli yazı ve imzalarının olduğu belge ve kayıtlar temin edilerek, suça konu çekteki yazı ve imzaların ...'e ait olup olmadığına dair bilirkişi raporu alınarak ve bu kapsamda ...’ün tanık sıfatıyla beyanı alındıktan sonra toplanan tüm delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/750, Karar No: 2015/537, Tarih: 21.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/750 E.  ,  2015/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2010/79 E-2011/65 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince;

“DAVA: Dava dilekçesinde, davacının kaçma şüphesi bulunmamasına karşın hakkında davalı tarafından basmakalıp ifadelerle tutukluluğun devamı kararı verildiği; benzer durumdaki kişiler hakkında tahliye kararlarının verildiği ve masumiyet karinesinin göz ardı edildiği ileri sürülerek; 1.500,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi talep olunmuştur.

CEVAP: Davalı vekili tarafından duruşmada, görevsiz mahkemede açılan davanın reddine karar verilmesi ve lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiği savunulmuştur.

GEREKÇE : T.C.Anayasası’nın “Kişi hürriyeti ve güvenliği” başlıklı 19/3, 6, 7 ve son. maddesinde; suçluluğu hakkında kuvvetli belirti bulunan kişilerin, ancak kaçmalarını, delillerin yok edilmesini veya değiştirilmesini önlemek maksadıyla veya bunlar gibi tutuklamayı zorunlu kılan ve kanunda gösterilen diğer hallerde hakim kararıyla tutuklanabilecekleri, tutuklanan kişilerin, makul süre içinde yargılanmayı, soruşturma veya kovuşturma sırasında serbest bırakılmayı isteyebileceği, hürriyeti kısıtlanan kimselerin kısa sürede durumu hakkında karar verilmesini ve bu kısıtlamanın kanuna aykırılığı halinde hemen serbest bırakılmasını sağlamak amacıyla yetkili yargı merciine başvurma hakkına sahip olduğu, bu esaslar dışında işleme tabi tutulanların uğradıkları zararın, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre Devletçe ödeneceği hükmü yer almaktadır. Keza Anayasa’nın 40/3. maddesinde de kişinin, resmi görevliler tarafından meydana getirilen haksız işlemler sonucu uğradığı zararının kanuna göre Devletçe tazmin edileceği öngörülmüştür.

Anayasa’nın bu amir hükümlerinin bir gereği ve yansıması olarak CMK’nun Yedinci bölümünde “Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat” başlığı altında 141/1.maddesinde, suç soruşturması ve kovuşturması evrelerinde tutuklama veya tutukluluğun devamı gibi koruma tedbirleri nedeniyle mağduriyete uğrayanların tazminat istemlerine ilişkin düzenleme yapılmıştır. Suç soruşturması ve kovuşturması sırasında kişilerin uğrayabilecekleri maddi ya da manevi zarar halleri 141.maddesinde ayrı ayrı sayılmıştır. Buna göre;

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

e) Kanuna uygun olarak yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,

f) Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan,

g) Yakalama veya tutuklama nedenleri ve haklarındaki suçlamalar kendilerine, yazıyla veya bunun hemen olanaklı bulunmadığı hâllerde sözle açıklanmayan,

h) Yakalanmaları veya tutuklanmaları yakınlarına bildirilmeyen,

i) Hakkındaki arama kararı ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilen,

j) Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,

Kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.”

Tazminat isteminin koşullarına dair hükümler CMK’nun 142.maddesinde yer almıştır. Tazminat talebinde bulunabilmek için, CMK’nun 142/1.maddesine göre, ilgili kişi hakkındaki kararın veya hükmün kesinleşmesi gerekmektedir. Tazminat davası, zarara uğrayanın kendisi, yasal temsilcisi ya da özel yetkili vekili tarafından açılacak, Devlet davalı olarak gösterilecektir. Tazminat istemini incelemeye yetkili ve görevli mahkeme CMK’nun 142/2.maddesi gereğince, mağdurun oturduğu yer ağır ceza mahkemesidir. Tazminata konu asıl işlem, davacının oturduğu yer ağır ceza mahkemesi tarafından yapılmış ise ve o yerde başka bir ağır ceza mahkemesi de yoksa, yer itibariyle en yakın ağır ceza mahkemesi davaya bakacaktır.

Öte yandan; 14.02.2011 tarihli resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’nun 12.maddesi; 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93.maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesi ile bu maddede hüküm olmayan hallerde ilgilisine göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanacağını öngörmüştür.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK‘nun 141-144.maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;