muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/650, Karar No: 2020/301, Tarih: 12.03.2020

21. Bu açıklamalar ışığında somut uyuşmazlık irdelendiğinde; her tüketim malının belli bir kullanım ömrü olması tabii ise de günümüz teknolojik koşullarında üreticilerin piyasaya sürdükleri dayanıklı tüketim mallarının asli parçalarını oluştururken üründen beklenen mutat ömrü karşılayacak donanımı sunması gerekir. Tüketici bu haklı beklenti ve güvenle hareket eder. Aksi hâlde, yani garanti süresinin dolmasından sonra üretimdeki hata sebebiyle malın tümüyle işlevsiz hâle gelmesi riskini ve hiçbir kusuru olmamasına rağmen bundan doğan sorumluluğunun salt kendisi üzerinde kalacağını bilse tüketici bu malı satın almayacaktır. Somut olayda davacı tüketicinin, sözleşme tarihi koşullarına göre yüksek bir bedelle satın aldığı televizyondan beklentisinin, ileri teknolojiyle ve titizlikle üretilmiş, kaliteli ve sağlam bir elektronik cihaz almak olduğu açıktır. Ne var ki söz konusu cihaz garanti süresinin dolmasının akabinde arızalanmış ve bu arıza sebebiyle kullanılamaz hâle gelmiştir. Davacı, onarım talep ettiğinde garanti süresinin dolduğu belirtilerek neredeyse yeni bir televizyon alabileceği miktarda tamir ücreti istenmesi üzerine eldeki davayı açmak zorunda kaldığını ifade etmiştir. Yapılan yargılamada, televizyonun anakartında meydana gelen ve görüntü vermemesine sebep olan arızanın üretimden kaynaklı gizli ayıp mahiyetinde olduğu, zamana bağlı olarak ortaya çıktığı ve kullanıcı hatasının bulunmadığı bilirkişi tarafından tespit edilmiştir. Bir elektronik cihazın anakartının onun asli fonksiyonlarını yerine getirmesini sağladığı genel hayat tecrübesiyle de malûmdur. Tüm bunlar birlikte değerlendirildiğinde satın alınan maldaki üretimden kaynaklı ayıbın ağır kusurla tüketiciden gizlendiğinin kabulü gerekir. Bu hâlde üretici yanında satıcı da tüketicinin seçimlik haklarından sorumlu tutulmalıdır.

22. Hâl böyle olunca Mahkemece davalının zamanaşımı defi yerinde görülmeyerek verilen direnme kararı usul ve yasaya uygun olup yerindedir.

23. Sonuç itibariyle yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçelerle direnme kararının onanması gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı (282,15TL) harcın temyiz edenden alınmasına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1. maddesine göre karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 12.03.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10703, Karar No: 2015/12846, Tarih: 04.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/10703 E.  ,  2015/12846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen davacının sigorta başlangıcı tesipiti ve yaşlılık aylığı talebinin kabulüne dair karar davalı Kurum vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2014/17351 E.,2014/20016 K. Sayılı ilamı ile onanmasına rağmen, onama ilamından sonra yargılama giderlerine ilişkin bend davacının tavzih talebiyle değiştirilmiştir. Davalı Kurum vekili tavzih talebi üzerine verilen 23.12.2014 tarihli bu Ek Kararı temyiz etmiştir.

O halde, bu yön üzerinde özellikle durulmalıdır. Dairemizin onama ilamından sonra mahkemece ek kararla ile yargılama giderlerine dair bendin tavzih yolu ile düzeltilmesi mümükün olmadığından 23.12.2014 tarihli Ek Kararın kaldırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle mahkemenin 23.12.2014 tarihli Ek Kararının kaldırılmasına, davacı vekilinin dairemizin onama ilamından önce bu yönde temyiz talebinin bulunmaması nedeniyle tavzih talebinin REDDİNE, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/568, Karar No: 2023/3168, Tarih: 10.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/568 E.  ,  2023/3168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 23.12.2015 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, 269 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2016 tarihli kararı ile, sanığın iftira suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, 269 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca, 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dairemizin, 13.12.2022 tarihli, 2020/17590 Esas, 2022/19134 Karar sayılı kararı ile, mağdura gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğinin temini amacıyla, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, samimi ikrarda bulunduğuna, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına ve eksik incelemeye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, 13.01.2015 tarihinde kollukta şüpheli-müşteki sıfatıyla müracaatında, mağdur tarafından bıçakla yaralandığını beyan etmek suretiyle iftira ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın bu şikayeti nedeniyle, katılan hakkında bıçakla yaralama suçundan Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/77 Esas sayılı dosyasında, 28.04.2015 tarihli duruşmada, " ... Kendime zarar vermek için elime bıçağı aldım. Sanık elimden bıçağı aldı. Tekrar mutfağa gittim. Bu kez başka bir ekmek bıçağını aldım ve sağ bacağımın arkasından kendimi yaraladım. ... Sanığa kızdığım için sanığın beni bıçakladığı yönünde beyanda bulundum... " dediği, mahkemenin de 07.09.2015 tarihli kararı ile mağdur hakkında atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verdiği görülmüştür.

3.Mağdur, 13.01.2015 tarihli kolluk beyanında, sanığın, "ya hakkımdaki şikayetinden vazgeçersin ya da kendimi bıçaklarım" diyerek kendi bacağına iki kez bıçakla vurduğunu, olay yerinde bulunan Hacı Bayram Kurtay'ın araya girdiğini, kendisinin bıçaklamadığını beyan etmiştir.

4.Hacı Bayram Kurtay, kollukta alınan ifadesinde, tartışmalarını gördüm, olayları anlamaya çalışırken polisin geldiğini, yaralama olayını görmediğini beyan etmiştir.

5. 13.01.2015 tarihli tutanakta, hakkında koruma kararı olan mağdurun yardım talebi üzerine gidildiğinde, kadın ve erkek bağrışma sesleri olduğu, kapının açık olduğu, sanığın elindeki toplam uzunluğu 27 cm olan kahverengi tahta saplı bıçağı ayakkabılık üzerine bıraktığı ve emniyet ekiplerine teslim ettiği, mağdurun da olayda kullanıldığını beyan ettiği toplam uzunluğu 26 cm olan siyah renkli plastik saplı bıçağı görevlilere teslim ettiği bildirilmiştir.

6. Isparta Devlet Hastanesinin 13.01.2015 tarihli 50316 saylı raporunda, sanığın sağ bacağında dizin 15 cm üzerinde, sağ yanda 3 cm'lik bıçak yarası tarifi ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı belirtilmiştir.

7. Sanık savunmasında, ilk beyanının doğru olduğunu, cezaevinde bulunduğu sırada mağdurun kendisini tehdit etmesi nedeniyle beyanından döndüğünü beyan ederek atılı suçlamayı reddetmiştir.

IV. GEREKÇE

1. İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği

halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

2. Bu itibarla; sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükümde, olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, sanığın olayın hemen akabinde verdiği ifadesi ile uyumlu doktor raporu, temyiz dilekçesinin içeriği ile tüm dava dosyası birlikte değerlendirildiğinde, sanığın yukarıda açıklanan şekilde kendi kendisini bıçakla yaraladığı halde, mağdur tarafından yaralandığını söyleyerek, katılan hakkında adli yaptırım uygulanmasını sağlamak amacıyla katılana hukuka aykırı bir fiil isnat etmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği ve ve mağdur hakkında hükümden verilmeden önce iftirasından döndüğünün tespit edilerek hakkında 5237 sayılı Kanun'un 269 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulandığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2175, Karar No: 2013/7278, Tarih: 27.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/2175 E.  ,  2013/7278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosyanın incelenmesinde, Dairede aynı gün incelemesi yapılan birbirine yakın konumdaki pek çok taşınmazın tescil davalarına konu oldukları anlaşılmaktadır. Mahkemece, dosyaya getirtilen pafta örneğinden bu yerlerin 312 ve 625 numaralı parseller içinde kaldığı izlenimi doğmaktadır.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) .....Köyü 312 ve 625 parselleri geniş çevresiyle birlikte gösterir pafta örneğinin,

2) Bu parsellere ait tespit tutanağı aslı ile varsa tespitte esas alınan belgelerin,

3) ... Asliye Hukuk Mahkemesine ait 2004/362 Esas- 2006/67 Karar sayılı dava dosyasının,

4) Yörede 2004 yılında yapıldığı anlaşılan mera tahsis komisyonu çalışmaların çekişmeli yerin ne olarak işlem gördüğünü açıklar resmi yazı ile bu çalışmaya ait tüm bilgi ve belgelerin ilgili yerlerden getirtilip bu dosya içerisine konulduktan sonra,

5) Dava dosyası raporu hükme dayanak yapılan fen bilirkişisine verilerek; çekişmeli yerle birlikte bu mevki ve yakın mevkilerde tescil davasına konu olan taşınmazlar ile birlikte, kadastroca oluşan parselleri bir arada gösterir krokinin kendisinden alınıp,

6) Bu rapor ve kroki üzerinde tescil davasına konu olan tüm taşınmazların hangi dava dosyalarında yargılamasının yapıldığı ve ne şekilde hüküm kurulduğunun açıklanıp,

bu dosya içine konulması, ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 27/06/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7066, Karar No: 2015/2117, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/7066 E.  ,  2015/2117 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/26421, Karar No: 2008/21983, Tarih: 15.12.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/26421 E.  ,  2008/21983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 15.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7437, Karar No: 2011/9618, Tarih: 29.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/7437 E.  ,  2011/9618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden malik olduğu kat mülkiyeti kurulu 3 bağımsız bölüm numaralı meskenini haksız yere davalıların işgal ederek kullandıklarını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., taşınmazda 2 yıl boyunca oturacakları konusunda davacı tarafla şifahi sözleşme yaptıklarını, ayrıca boşaltmaları yönünde ihtar çekilmediğini belirterek, davanın reddini savunmuş, diğer davalı savunma getirmemiştir.

Mahkemece, kayden davacıya ait çekişme konusu taşınmaza davalıların haklı ve geçerli neden olmadan elattıkları gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı ...'ın temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 612,46 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 29.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4325, Karar No: 2016/13007, Tarih: 21.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4325 E.  ,  2016/13007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Satıcının Hakem Kurulu Kararına İtiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, abonesi olan davalının faturalarına tahakkuk ettirilen kayıp kaçak vb bedellerin tüketiciye iadesine yönelik ...Tüketici Hakem Heyeti kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı ... şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2023/6240, Karar No: 2024/1538, Tarih: 07.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6240 E.  ,  2024/1538 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2913 E., 2023/212 K.

DAVA TARİHİ :11.04.2007

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2014/174 E., 2022/1061 K.

Taraflar arasındaki katkı payı alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Levent'teki evini satarak ve elektrik mühendisi olarak çalışarak elde ettiği gelir ile çekilen krediyle, bedelinin tamamını müvekkilinin karşıladığı 272 ada 1 parsel 15 nolu bağımsız bölümün müvekkilinin yurtdışında olması nedeniyle davalı adına tescil edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 250.000,00 TL katkı payı alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin mali müşavir olduğunu, çeşitli kuruluşlarda üst düzey yönetici olarak çalıştığını, davacının uzun süre çalışmadığını, davalının yurtdışında çalışırken gönderdiği paraların ihtiyaçlara harcandığını, davacının aynı taşınmazla ilgili açtığı tapu iptali ve tescil davasının halen derdest olduğunu, taşınmazın müvekkilinin evlilik öncesi birikimi ve kazancı ile alındığını, davacının evlilik öncesi edindiği taşınmazın satışından elde edilen paranın müvekkilinin yatırım hesabında değerlendiğini, davacının yurtdışından gönderdiği paraların taşınmazın alınmasına yetmeyeceği ileri sürerek; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.Dava, Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmış olup 16.03.2011 tarihli kararla Aile Mahkemelerinin faaliyete geçmesi nedeniyle dava dosyasının Aile Mahkemesine devrine karar verilmiştir.

2.Büyükçekmece 2. Aile Mahkemesince 02.05.2011 tarihli karar ile, davanın Asliye Hukuk Mahkemelerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, işbu karar 25.05.2011 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

3.Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesince de 18.10.2012 tarihli karar ile, davanın mal rejimin tasfiyesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, işbu karar onanarak 21.01.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

3.Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesince de 18.10.2012 tarihli karar ile, davanın mal rejimin tasfiyesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, işbu karar onanarak 21.01.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

4.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalının evlilik öncesi bankadaki birikimini evlilikten yaklaşık bir ay sonra çektiği, 34 HF 84 plakalı aracın 27.04.1993 tarihinde, kooperatif hissesinin ise 17.10.1995 tarihinde satıldığı, taşınmazın peşinatının 20.03.1994 tarihinde yatırıldığı, dolayısıyla araç ile bankadaki birikimin peşinat ödemesinde kullanılmadığının sabit olduğu; taraflar arasında görülen diğer dava dosyasında alınan 10.09.2002 tarihli bilirkişi raporunda davalı adına kayıtlı 34 HJF 84 plakalı aracın 20.04.1993 tarihinde 74.000.000,00 eTL'ye satıldığı, 27.10.1994 tarihinde 337.353.500,00 eTL bedelle 34 DMB 29 plakalı aracı satın aldığı, Aralık 1996 tarihinde bu araç da satılarak 1.900.000.000,00 eTL bedelle 43 YMY 97 444.300.000,00 eTL peşin geri kalanı aylık 122.812.678,00 eTL taksitli olarak ödendiğinin belirlendiği, davacının araçlarla ilgili olarak katkı payı alacağı talebi bulunmadığı, taraflar arasında görülen ve kesinleşen diğer dava dosyasında davacı ve davalının kooperatif hisselerinden gelen bedelin davalıya ait yatırım hesabına yatırıldığının tespit edildiği ve tarafların gelirleri dikkate alınarak katkı payı alacağının belirlenmesi gerektiğinden bahisle karar bozulduğu ancak, bozma sonrası alınan bilirkişi raporlarında tarafların gelirleri dikkate alınmadan sadece hesaba yatırılan miktar dikkate alınarak menkul kıymetler açısından değerlendirme yapılarak katkı oranı tespit edildiği, gerek davacının ve gerekse davalıya ait kooperatif hisselerinden gelen bedellerin menkul kıymetler hesabında değerlendirildiği ve bu mal varlığı ile ilgili kararın kesinleştiği, kooperatif satış bedellerinin işbu davada tasfiye konusu taşınmaz için değerlendirilmesi halinde satış bedellerinin iki kez değerlendirilmiş olacağı, bu nedenle kooperatif hisselerinden gelen tutarın hesaplamada dikkate alınmadığı ve ayrıca diğer itirazların ispatına yönelik olarak somut bir delil elde edilemediğinden itirazlara itibar edilmediği; tasfiye konusu taşınmazın dava tarihindeki değerinin 260.000,00 TL olarak belirlendiği, 28.05.2021 tarihli bilirkişi raporundaki hesaplamanın usul ve kanuna uygun olduğu, diğer raporlardaki tespitlerin katkı payı hesabına uyan yöntemlerle hazırlanmadıkları, esas alınan kök rapora karşı itirazların 11.01.2022 tarihli ek rapor ile değerlendirildiği, ek raporda yapılan değerlendirilmelerin de dosya kapsamına uygun olduğu, ek rapordaki seçenekli hesaplamaya itibar edilemeyerek kök rapordaki tespit doğrultusunda karar verildiği gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile, 195.780,00 TL katkı payı alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri