muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12368, Karar No: 2013/2681, Tarih: 18.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/12368 E.  ,  2013/2681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen aylığın tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle biriken aylıkların tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... . tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca dul ve yetim aylığının kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptali ile aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli

aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56'ncı maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı,...'na davacı ve eşinin birlikte yaşadığına dair ihbarda bulunan ... isimli kişi tanık olarak dinlenmeli,davacı muhtarla arasında husumet olduğunu bu nedenle muhtarın aleyhine ifade verdiğini belirttiğinden köy ihtiyar heyeti üyeleri ve köy imamı tanık sıfatıyla dinlenerek boşandıktan sonra davacı ve boşandığı eşinin bir arada yaşayıp yaşamadığını tespit edilmeli ,daha kapsamlı bir emniyet araştırması yapılmalı böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği,daha ayrıntılı bir araştırma ile toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20939, Karar No: 2013/13503, Tarih: 13.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/20939 E.  ,  2013/13503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 11. Aile Mahkemesi

TARİHİ :8.6.2012
Yargıtay — Esas No: 2022/7339, Karar No: 2024/3532, Tarih: 02.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7339 E.  ,  2024/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/340 Esas, 2022/1232 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/933 E., 2019/736 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirket ile dava dışı ... ve Irak vatandaşı .... Ikram arasında iş akdi yapıldığını, bu iş akdi neticesinde .... Gıda İnş. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin hesabına 70.000,00 USD gönderildiğini, daha sonra yapılan görüşmeler sonucunda 26.540,00 TL daha aynı hesaba gönderildiğini, akabinde ....'ın hesabına 36.200,00 TL daha gönderildiğini, ödemeler karşılığında hiçbir malzeme teslim edilmediğini, müvekkiline davalı tarafından ödenmesi gereken 346.402,12 TL'nin tahsili için davalı hakkında başlatılan icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin kuruluş sözleşmesinde Türkiye, Irak veya başka ülkeler ile yapılan ticaret nedeniyle buralarda ithalat ve ihracat yapan şahıs ve şirketlerin doğan alacak ve borçlarının transferine yardım etmek için kurulduğunu, para transferi ile ilgili müvekkili ile dava dışı Afıf For Money Company arasında sözleşme akdedildiğini, sözleşme gereği müvekkilinin üzerine düşen edimlerini yerine getirdiğini, yapılan iş karşılığında sözleşmeci tarafa müvekkili firma tarafından fatura kesildiğini, müvekkili firmanın sadece para transferine aracılık ettiğini, davacı ile hiçbir hukuki bağının bulunmadığını, taraflar arasında borç doğurabilecek ne bir ticari bağ ne de haksız fiil veya sözleşmesel bir ilişkinin mevcut olmadığını, davacı ile dava dışı Irak vatandaşı olan Barsh Sherzad Ikram ile müvekkilinin bilgisi dışında bir anlaşma yapıldığını ve bu kapsamda para havalesi yapıldığını, gönderilen paranın davacı ile sözleşme ilişkisi bulunan Irak vatandaşı Barsh Sherzad Ikram'a tevdi edildiğini, davacının yapmış olduğu havaleyi müvekkilinden geri istediğini, gönderilen paranın müvekkilinden istenmesinin hukuken mümkün olmadığını, anlaşmanın davacı ve dava dışı Irak vatandaşı arasında yapıldığını, müvekkilinin sadece para transferi konusunda aracılık ettiğini savunarak davanın reddi ile kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı ile dava dışı Irak vatandaşı şahıs arasında niteliği belirtilmeyen menkul mal satım sözleşmesi yapıldığı, Irak ile Türkiye arasında bankacılık faaliyeti işlemediğinden para transferinin aracı şahıs ve kurumlar üzerinden yapıldığı, davalı şirketin Irak'ta bu tür para transfer işlerini yapan ATIF For Money Company Şirketi ile yaptığı sözleşmeye istinaden davacı tarafından Irak'ta bulunan dava dışı şahsa gönderilmek üzere kendisine gönderilen parayı alarak davacının belirttiği Irak'taki şahsa gönderdiği, bu suretle para transfer işlemini yaptığı, satım sözleşmesinin tarafı olmayan davalının mal teslimi yükümlülüğü bulunmadığı, sadece para transfer işinden sorumlu olup bu konuda bir ihtilafın bulunmadığı, bu nedenle davacının dava dışı şahısla yaptığı sözleşme kapsamında malzemenin teslim edilmediği iddiasıyla davalıdan ödenen bedeli talep etme hakkı bulunmadığından subut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemenin davayı aydınlatma görevini yerini getirmediği, davalı tarafından sunulan delillerin yeterince incelenmediğini ve irdelenmediğini, davalı tarafından sunulan delillerin hepsinin suret olduğu, sözleşmenin tek sayfadan ibaret ve fotokopi olduğunu, sonradan düzenlenmiş olma emarelerinin kuvvetli olduğunu, tacir sıfatına sahip davalıların bu denli basit sözleşme yapmalarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, sözleşmenin tarafı olan Afif For Money Company adlı bir şirket olup olmadığının da şüpheli olduğunu, Mahkemenin bu delil açısından gerekli soruşturmayı yapmadan karar verdiğini, sözde sözleşmenin para transferine aracılık yetkisine ilişkin olduğunu, para transferi konusunda 5411 sayılı Kanun kapsamındaki bankaların ve 6493 sayılı Kanun çerçevesinde izin verilen kuruluşların yetkili olduğunu ancak davalı şirketin gerekli izinleri alıp almadığının belirli olmadığını, yapılan sözleşmenin korunup korunmadığının belirli olmadığını, bunun yanında dava dışı Irak vatandaşı ....'ın müvekkiline ödemeyi davalı ... Gıda İnş. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. hesabına yapmasını söylediği, müvekkilinin davalı şirket yetkilisi tarafından gönderilen hesap numarasına parayı yatırdığı, yani davalıya gönderilen paranın amacının sözleşmeden kaynaklanan bedel yükümlülüğünün yerine getirilmesi olduğu, havale işlemi olmadığı, havale işleminin davalı ile dava dışı Ikram arasındaki ilişki olduğu, müvekkilinin davalının aracılık vasfından haberdar olmadığı, ayrıca davalı tarafından Mahkemeye sunulan delillerden tercüman çevirilerine konu belgelerin aslı üzerinde inceleme yapılmadığı, davanın taraflarının her ikisinin de tacir olduğu, dolayısıyla ticari defterlerinde bu kayıtların olması gerektiği, Mahkeme tarafından ticari defterlerin incelenmediği, ama whatsapp görüşme kayıtları, tarihsiz tek sayfalık sözleşme sureti, alıcı imzası bulunmayan para transfer makbuzu, yeminli tercüman çevirileri fotokopiler olmak üzere birbirini desteklemekten yoksun, delil suretlerini hükme esas aldığı, müvekkilinin hak kaybına uğradığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu takibin haksız ve mesnetsiz olduğu, takibin ilgilisi olmadığı, bu durumun davacı tarafından da açıkça bilindiği, ret edilen bu davada tarafına kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu takibin haksız ve mesnetsiz olduğu, takibin ilgilisi olmadığı, bu durumun davacı tarafından da açıkça bilindiği, ret edilen bu davada tarafına kötü niyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece, yargılamanın usul kurallarına uygun olarak yapılmış olmasına, kamu düzenine aykırılık hallerinin bulunmamasına, dosya kapsamındaki bilgi, belge ve toplanan deliller değerlendirilip yasal düzenlemelere uygun isabetli, yeterli gerekçeyle karar verilmiş olmasına ve özellikle davalının alım satım sözleşmesinin tarafı olmadığı gibi davacı tarafça dava dilekçesinde ve yargılama sırasındaki beyanlarında davalının dava dışı yabancı uyruklu şahıslarla yapılan ticari alım satım nedeniyle para transferine aracılık ettiğinin bildirilmesine ve davacı tarafça yapılan takip haksız ise de kötü niyetle yapıldığı kanıtlanamadığından kötü niyet tazminatına hükmedilmemesine göre ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında Mahkeme kararında usul ve esas yönünden hukuka aykırılık olmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle ve re'sen dikkat edilecek sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının davacı ile dava dışı Irak vatandaşı şahıs arasında niteliği belirtilmeyen menkul mal satım sözleşmesine taraf olup olmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67 nci maddesi.

3.Değerlendirme

Davalı, davacının göndermiş olduğu parayı Irak'taki alıcısı adına ve aralarındaki sözleşme ilişkisi gereği aldığını savunmuş ve buna ilişkin olarak Arapça düzenlenmiş sözleşme ve tercüme fotokopilerini dosyaya ibraz etmiştir. Mahkemece anılan belgelerin aslının getirtilerek 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 223 üncü madde hükmüne uygun tercümelerinin yeminli tercüman tarafından dosyaya kazandırılması ve davalı ile dava dışı Irak vatandaşı arasındaki ilişkinin bu kapsamda değerlendirilmesi gerekirken fotokopi belgelere dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulmasına karar vermek erekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple ;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple ;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20740, Karar No: 2011/29067, Tarih: 16.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/20740 E.  ,  2011/29067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bayramiç İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alıcı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde, icra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu düzenlemesi yer almaktadır.

Buna göre icra müdürlüğünce, KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemleri, anılan verginin mükellefi sıfatı ile yapılmakta olup, bu işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde mahkemece yargı yolu nedeniyle şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ  :Alıcının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA),  18.40 TL onama harcı alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,  16.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.