muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19766, Karar No: 2014/12996, Tarih: 26.06.2014

Katılan ...'nın, Karadeniz Ereğlisi, ... Mahallesi, ... ada ... parselde bulunan hisseli taşınmazını satmak istediği ve bu düşüncesini tanık ... söylediği, bunun üzerine tanık ... de katılanı emlakçılık yapan sanıklar ... ve ...'a yönlendirdiği, sanık ...'ın da katılana, emlak satma konusunda yetkili olduğunu, diğer sanık ...'ın da yanında çalıştığını belirterek Kışla Mahallesi ... pafta ... ada ... nolu parseldeki taşınmaz üzerinde bulunan giriş katındaki daireyi satmak istediği taşınmazla takas edebileceklerini söylediği, sanıkların gösterdiği daireyi beğenen katılanın takas teklifini kabul ettiği, daha sonra sanık ... ile 25.12.2006 tarihli takas sözleşmesini imzaladığı, bu sözleşmeye sanık ...'ın da şahit olarak imza attığı, akabinde sanık ...'ın diğer sanık sanık ... ile katılanı tanıştırdığı ve sanık ...'nin takas edecekleri dairenin sahibi olduğunu ve yanında çalıştığını söylediği, bir süre sonra sanık ...'ın katılanı arayarak daha önceden yaptıkları sözleşme gereğince satış işlemlerinin hazır olduğunu, tapuya gitmesi gerektiğini belirttiği, katılanın da satış işlemleri için tapuya gittiği, burada bulunan sanık ...'ın kendine ait ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı yerde boş olarak bulunan arsa payını katılana 10.500 TL'ye devrettiği, katılanında kendisine devredilen yerin daha önceden yaptıkları sözleşmede belirtilen 8 nolu parseldeki daire olduğunu düşünerek tapudaki devir işlemini imzaladığı, daha sonra katılanın 8 nolu parseldeki dairenin anahtarını alıp evde oturmaya başladığı, aradan yaklaşık bir yıl geçtikten sonra tanık ... 'ın katılanı arayarak söz konusu daireyi sahibi olan ...'den satın aldığını ve boşaltması gerektiğini söylemesi üzerine dolandırıldığını anladığının iddia edildiği olayda,

1- Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanığın yokluğunda verilen ve usulüne uygun olarak 12.7.2010 tarihinde tebliğ olunan 12.5.2010 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, sanığın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 20.7.2010 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Sanık ...'ın yanında çalıştığı belirtilen sanık ...'ın, 25.12.2006 tarihinde katılan ile sanık ... arasında yapılan takas sözleşmesine imza atması, sanık ... ile birlikte katılana suça konu kendilerine ait olmayan 8 nolu parselde bulunan daireyi göstermesi, sanıklar ... ve ... takas sözleşmesine konu 8 nolu parselin kendi yanlarında çalışan diğer sanık ... adına kayıtlı olduğunu ve satış işleminin bu şahıs tarafından yapılacağını belirtmeleri, sözleşmeye konu olmayan

Sanık ...'ın yanında çalıştığı belirtilen sanık ...'ın, 25.12.2006 tarihinde katılan ile sanık ... arasında yapılan takas sözleşmesine imza atması, sanık ... ile birlikte katılana suça konu kendilerine ait olmayan 8 nolu parselde bulunan daireyi göstermesi, sanıklar ... ve ... takas sözleşmesine konu 8 nolu parselin kendi yanlarında çalışan diğer sanık ... adına kayıtlı olduğunu ve satış işleminin bu şahıs tarafından yapılacağını belirtmeleri, sözleşmeye konu olmayan

9 nolu parselde bulunan boş arsa payının sanık ... tarafından tapuda katılana devredilmesi ve bu çerçevede sanıkların diğer sanık ... ile birlikte hareket ederek katılanı dolandırdıklarının anlaşılması karşısında, sanıklar ... ve ...'ın üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.6.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7389, Karar No: 2013/4552, Tarih: 20.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/7389 E.  ,  2013/4552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; suç tarihinde Niğde Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesinde öğretim üyesi olarak görev yapmakta olan sanığın, araştırma görevlileri ... ile ...’in araştırma projesi sahasına gitmedikleri günlere ait toplam üçer günlük yurt içi görev yolluğu düzenlediği iddiası ile resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; tanıklar ... ile ...’in, anılan çalışmalara katıldıkları halde bir kez 13,50 TL ödeme aldıkları, bunlardan başka paranın kendilerine verilmediği yönündeki yeminli anlatımları ile idari soruşturma aşamasında beyanda bulunan Niğde Üniversitesi Araştırma Fonu Saymanlığında Şube Müdürü olarak görev yapan ... ile aynı birimde memur olarak çalışan Derya Okay’ın, sanığın inceleme gezilerindeki giderleri kendisinin yaptığını, yine de bu paraları hak sahiplerine ödeyeceği yönündeki sözlü beyanına itibarla 09.05.2001/48 ve 50, 16.05.2001/55, 23.05.2001/60 yevmiye sayılı Tahakkuk Müzekkeresi ve Verile Emri eklerindeki ... ve ... adına düzenlenen Yurtiçi Geçici Görev Yolluğu Bildirimlerindeki harcırahların kendisine ödendiğine dair anlatımları karşısında; sanığın esasen mutemet tayin edilmediği halde tanık beyanları ile sabit olan araştırma projeleri nedeniyle ... ile ... adına tahakkuk eden bir kısım harcırahları tahsil etmesine karşın ilgililerine ödememek suretiyle gerçekleştirdiği sübuta eren eyleminin, değişen suç vasfına göre güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağından, sanığın eylemine uyan bu suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2638, Karar No: 2008/2202, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/2638 E.  ,  2008/2202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 147 ada 9 parsel sayılı 386.08 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacılar ..., ... ve ..., yasal süresi içinde taşınmazın köy boşluğu olup, Köy Tüzel Kişiliğine ait olduğu iddiasına dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın taraf sıfatı yokluğu nedeniyle reddine ve çekişmeli parselin davalı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 8.4.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18184, Karar No: 2016/10172, Tarih: 07.11.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/18184 E.  ,  2016/10172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalının Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi ile sigortaladığı aracın yaptığı kazada, araç içerisinde yolcu olarak bulunan davacılar murisinin öldüğünü, davacıların ölen eş/annelerinin desteğinden yoksun kaldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.000,00 TL. tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 15.04.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle toplam talebini 142.415,17 TL'ye yükselterek bu bedelin tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalının ikameti nedeniyle davada... Asliye Ticaret Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, ticari faaliyet çerçevesindeki taşımacılık sırasında gerçekleşmiş zarar bulunmadığından davacıların talebinin teminat dışı olduğunu, dava öncesi temerrüde düşmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile davacı ... için 3.626,40 TL, ...için 3.626,40 TL, ... için 1.310,40 TL,....için 8.092,97 TL, ...için 8.092,97 TL, ...için 14.346,17 TL, ... için 103.319,86 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, 6098 sayılı TBK'nun 53. maddesi gereği, ölenin yakınlarının destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Davacı taraf, ölenin eşi ile birlikte 6 çocuğu için destekten yoksun kalma tazminatı talebinde bulunmuş; mahkeme tarafından, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı çocukların hepsi için tazminata hükmedilmiştir.

Desteğin, küçük çocuklarının bakım ihtiyacından ne zaman kurtulacağını tayin etmek çocuğun yaşadığı yöreye, sosyal çevreye, çocuğun özelliklerine, cinsiyetine, ailenin sosyal ve ekonomik durumuna göre değişmektedir. Hakim, her somut olayda, destek ölmeseydi, ne kadar süre ile destek olacak idiyse bu süreyi destek süresi olarak kabul eder. Ana-babaya yardımda, onların yaşama süreleri; çocuklara yardımda ise, çocukların çalışmaya başlama süresi esas alınır. Çocuklarda, kız veya erkek olmalarına, yüksek öğrenim yapıp yapmamalarına göre farklı süreler kabul edilmektedir. Bunun dışında kız çocukları için genellikle, çalışmaya başlama veya evlenme ile destek ihtiyacı ortadan kalkar.

Mahkemece hükme esas alınan 17.02.2014 tarihli hesap bilirkişi raporunda desteğin, davacı kız çocuklarına 22 ve erkek çocuklarına 20 yaşa kadar destek olacağı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Yerleşik ve kabul gören uygulamaya göre, kız çocuklarının 22 yaşına kadar, erkek çocuklarının 18 yaşına kadar, yüksek öğrenim gören ya da görme ihtimali bulunan çocukların ise 25 yaşına kadar destek alacağı dikkate alınarak destek tazminatı hesaplanması gerekmektedir.

Bu durumda, davacı kız çocuklarından kaza tarihi itibariyle 22 yaşından büyük olanlar ile erkek çocuklarından 18 yaşından büyük olanların, herhangi bir okulda okuyup okumadıkları konusunda araştırma yapılmalı, davacı çocukların eğitim hayatlarına ilişkin durum saptandıktan sonra; rapor düzenleyen bilirkişiden, eğitim hayatı devam etmeyen davacı erkek çocuklar için 18, kız çocuklar için 22 yaşına kadar destek alacakları, yüksek okul okumaları ya da okuma ihtimalleri olması durumunda 25 yaşına kadar destek alacakları gözetilerek hesaplama yapılması konusunda ek rapor alınarak (davacı tarafın kararı temyiz etmemiş olması nedeniyle 17.02.2014 tarihli raporda hesaplanan miktarların, davalı taraf lehine usulü kazanılmış hak oluşturduğu da gözetilerek) oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yanlış ilkeler benimseyen, denetime açık olmayan, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 07.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8472, Karar No: 2018/5845, Tarih: 26.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8472 E.  ,  2018/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, eşinin kardeşi olan ve hakkındaki mahkumiyet hükmü temyiz edilmeyen diğer sanık ...'ın kendisine bazı kişilerin para karşılığında noterde bir takım belgeleri imzalamasını istediklerini söylemesi üzerine, paraya ihtiyacı olduğundan noterde bazı belgeleri imzaladığını ancak sahte fatura düzenlemediğini, şirketle fiili bir ilişkisinin olmadığını savunması karşısında, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) Sanığın faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenlemek suçunu içeren 213 sayılı yasanın 359/b-1 maddesinin 5728 sayılı yasanın 276.maddesi ile 08/02/2008 tarihinde değiştirilmesinden önceki halinin 18 aydan 3 yıla kadar hapis cezası içermesi, yapılan değişiklik ile 3 yıldan 5 yıla kadar hapis cezasının getirilmiş olması; 2008 takvim yılında ise BA-BS formu analizine göre 2008 takvim yılında düzenlendiği belirlenen faturaların asıllarının ya da onaylı suretlerinin dosya arasında bulunmaması sebebiyle 08/02/2008 tarihinden önce mi yoksa sonra mı düzenlendiklerinin tespit edilemediği cihetle 2008 takvim yılına ait faturaların 08/02/2008 tarihinden sonra olduğu belirlenmeden sanığın aleyhine kabul ile bu tarihten sonra düzenlendiğinin kabulü ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

b)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 26.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda Faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen "vergi kaçakçılığı" suçlarında 213 sayılı Vergi

Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 26.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2021/43722, Karar No: 2024/12060, Tarih: 08.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/43722 E.  ,  2024/12060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 04.08.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2a. maddesi uyarınca Hınıs. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30721, Karar No: 2016/3634, Tarih: 19.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/30721 E.  ,  2016/3634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, katılanın sanığın ablasına ait olan evi sanıktan 550 TL kira bedeli ve 1100 TL depozito karşılığında kiraladığı, kira sözleşmesine aykırı olarak katılanın daireyi boşaltmasına rağmen depozitosunu alamaması üzerine güveni kötüye kullanma suçu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmediği, daireye kapı ve pencere yaptırdığı, bu giderleri aralarında depozito yerine saydıkları,sanığın savunmasının aksini gösterir delil bulunmadığı, taraflar arasında kira sözleşmesinden kaynaklanan hukuki nitelikte uyuşmazlık bulunduğu gerekçesine dayanan kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda sanığa iddia olunan suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan,katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 19/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.