muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4122, Karar No: 2025/4407, Tarih: 28.05.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/4122 E.  ,  2025/4407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/708 E., 2024/784 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.02.2024 tarihli ve 2022/331 Esas, 2024/52 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81, 35/2, 29, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2024 tarihli ve 2024/708 Esas, 2024/784 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme veya yaralama kastının bulunmadığına, öldürmeye teşebbüs suçunun unsurlarının oluşmadığına, sanığın asıl amacının katılanı korkutmak olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme veya yaralama kastının bulunmadığına, öldürmeye teşebbüs suçunun unsurlarının oluşmadığına, sanığın asıl amacının katılanı korkutmak olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın eylemi neticesinde katılanın sol omuz altında yaklaşık 15 cm parçalı kesi, sol parietal bölgesinde 4 cm çapında giriş yarası, sol humerusta parçalı fraktür, sol göğüs ön duvarında çok sayıda saçma yarası oluştuğu, Adli Tıp Kurumu Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 27.11.2018 ve 25.10.2021 tarihli raporlara göre sol akciğer kontüzyonuna, sol humerus açık parçalı kemik kırığına, sol akromioklavikular eklem çıkığına, sol radial sinir harabiyetine, sol üst ekstremitede 1,5 cm'lik kısalığa, sol muskulokutoneal sinirin orta düzeyde, radial sinirin hafif düzeyde parsiyel aksonal nöropatisine neden olan av tüfeği saçma tanesi yaralanmasının; katılanın yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, katılanda saptanan kırık ve çıkığın müştereken hayat fonksiyonlarını Ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte olduğu, duyu veya organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35/2. maddesi uyarınca ceza belirlenirken makul sınırdan üst sınıra yaklaşılarak bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 12 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş ise de; temyiz edenin sıfatı karşısında aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik inceleme bulunmadığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin nitelik ve elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri ve yaralanmanın boyutu, darbenin şiddeti, sanığın tanık ...'ın müdahalesi ile eylemini tamamlayamaması hususları nazara alındığında eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2024 tarihli ve 2024/708 Esas, 2024/784 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8553, Karar No: 2010/16349, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/8553 E.  ,  2010/16349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, 17/5/2006 tarihinde 19 no’lu ... Bilet Gişesini davalı belediyeden kiraladığını, kira bedelini ödediğini, ayrıca söz konusu bilet gişesini kiralamadan önce Belediye yetkililerinin devir ücreti ödenmesi gerektiğini belirtmeleri nedeniyle, “devir ücreti” adı altında 15/05/2006 tarihinde 10.750,00 TL, daha sonra da aynı nedenle 382,00 TL daha ödemek zorunda kaldığını, oysa ki kira bedeli haricinde yapılan bu ödemelerin yasal dayanağının olmadığını, kiracılık ilişkisinin davalı tarafından gönderilen 24/11/2008 tarihli yazı ile 1/1/2009 tarihinden itibaren başlayacak olan yeni dönem için sona erdirildiğini, haksız olarak tahsil edilen 11.132,00 TL devir ücretinin iade edilmesi gerektiğini, ancak iadesi için başlatmış olduğu icra takibine davalı tarafından itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, Belediye Encümeninin 16/12/2005 tarihli kararı gereğince ödenmesi gereken devir ücretinin, davacı tarafından itirazi kayıt ileri sürülmeden ödendiğini, iadesinin talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı kiralayan tarafından, taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesi sırasında “devir ücreti” adı altında alınan ücretin, hava parası niteliğinde olduğu, 6570 sayılı yasaya göre hava parası alınmasının mümkün olmaması nedeniyle iadesinin gerektiği belirtilerek davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına, %40 inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında ... bilet gişesinin kiralanması konusunda 17/5/2006 tarihli kira sözleşmesinin imzalandığı, Davalı ... Encümeni tarafından 16/12/2005 tarihli Encümen Kararına dayanılarak 2010/8553-16349

davacı kiracıdan “devir ücreti” adı altında 15/05/2006 tarihinde 10.750,00 TL’nin, daha sonraki bir tarihte de aynı nedenle 382,00 TL’nin tahsil edildiği uyuşmazlık konusu olmayıp, davacı, 1/1/2009 tarihinden itibaren kiracılık ilişkisinin sona erdirilmesinin ardından, sözleşmenin imzalanması için ödemek zorunda kaldığı ancak kira bedeline ilişkin bulunmayan toplam 11.132,00 TL’nin iadesi için eldeki davayı açmış, davalı ise, kiralananın dava dışı ... Gün’den devralınmış olması nedeniyle, 16/12/2005 tarihli Belediye Encümen Kararında belirlenen oranda devir ücreti alındığını, davacının da bu durumu baştan beri bilerek, herhangi bir itirazi kayıt ileri sürmeden devir ücretini ödediğini belirterek, iadesinin talep edilemeyeceğini savunmuştur.

Davalı Belediyenin, gerek davacı ile gerekse daha önceki kiracı olan dava dışı ... Gün ile imzalamış olduğu kira sözleşmelerinin eki niteliğinde bulunan “idari şartname”nin 13. maddesinde, “Kiracı Belediye Encümeninden müsaade almadan ihale konusu bilet gişesinin müstecirlik hakkını başkasına devredemeyecek, ortak alamayacaktır. Encümen Müsaade edip etmemekte serbesttir.” Hükmü mevcut olup, kira konusu bilet gişesinin, önceki kiracısı ... Gün ile devir alan davacı şirketin, davalı Belediyeye, kiralananın devredilmesi konusunda birlikte vermiş oldukları 15/5/2006 tarihli dilekçe üzerine, aynı tarihte 10.750,00 TL’lik devir ücretinin davacıdan tahsil edildiği, devir eden dava dışı ... Gün ile davacı arasında yine aynı tarihte noterde devir sözleşmesi imzalandığı, 17/5/2006 tarihinde de taraflar arasında kira sözleşmesinin imzalandığı anlaşılmaktadır. Borçlar Kanununun 62. maddesine göre, borçlu olmadığı şeyi ihtiyariyle ödeyen kimse, kendisini borçlu zannederek ödediğini ispat etmedikçe, onun istirdadını isteyemez. Somut olayda davacı, kiralananı önceki kiracıdan devir alabilmek için davalı Belediyeye devir ücreti ödeyeceğini bildiği gibi, bu bedeli hiçbir itirazi kayıt ileri sürmeden kendi iradesiyle ... olup, davacının hataen kendisini borçlu zannederek ödeme yaptığını kabule olanak bulunmamaktadır. O halde ödenen bedelin istirdatı istenemeyeceğinden, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 166,00 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7211, Karar No: 2019/1432, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2016/7211 E.  ,  2019/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi:

31/01/2019 tarih ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak (yayım tarihini izleyen ay başından itibaren 01/02/2019 tarihinde) yürürlüğe giren, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun iş bölümüne ilişkin 30/01/2019 tarih ve 1 sayılı kararı gereğince kabul edilen İcra Ceza dava dosyalarının Yargıtay Yüksek 12. Hukuk Dairesine 04/02/2019 tarihinde Gönderilmesine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5790, Karar No: 2016/4323, Tarih: 31.03.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/5790 E.  ,  2016/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/09/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı iddiasına dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, .. isimli gazetenin 16/07/2013 tarihli nüshasında yayınlanan “ .. ” başlıklı köşe yazısı ile kişilik haklarının ihlal edildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, köşe yazısında yayınlanan ve davacıya yönelik hakarete varan sözlerin, basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, eleştiri sınırlarının aşıldığı gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında .. bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında .. bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

.. birçok kararında; “...Sözleşme’nin 10/1. fıkrasında güvence altına alınan ifade özgürlüğünün, demokratik toplumun ana temellerinden birini ve yine bu toplumun gelişmesi ve her bireyin kendini geliştirmesi için esaslı şartlarından birini oluşturduğunu hatırlatarak ifade özgürlüğünün, Sözleşme’nin 10/2. fıkrasının sınırları içinde, sadece lehte olan veya muhalif sayılmayan veya ilgilenmeye değmez görülen " .. " veya " .. " için değil, ama aynı zamanda muhalif olan, çarpıcı gelen veya rahatsız eden haberler veya fikirler için de uygulandığını, bunun, çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gerekleri olduğunu, bunlar olmaksızın " .. " olamayacağını ...” belirtmiştir.

Somut olaya gelince; davacı, .. olup siyasi hüviyete sahip bir kişidir. Davaya konu köşe yazısının bütünü, eleştiri mahiyetindedir ve yazarın değer yargısını içermektedir. Mahkemece tazminat gerektiği benimsenen ifadeler ise; mizahi bir tekerleme olup gazetecilik tekniği gereği köşe yazısında kullanılmıştır. Bununla birlikte, basının belli ölçüde abartma, hatta tahrik etme ve polemik olarak kabul edilebilecek kişisel açıdan taşkın ifadeler kullanma hakkı da bulunmaktadır. Açıklanan nedenlerle, yazıda kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3120, Karar No: 2011/5539, Tarih: 09.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3120 E.  ,  2011/5539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Konya 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 28.12.2010 gün ve 67-716 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Davalı ... ...'a karar tebliğinin yapılmadığı görülmekle, karar tebliğinin yapılarak temyiz süreside beklenilerek, tebligat evrakının dosyasına eklenmesi, ayrıca 1204 ada 60 nolu parselde 2981 Sayılı Yasanın 10/b maddesi gereğince uygulama yapıldığı anlaşılmakla bu parselin tapu ... hanesinin açık olup olmadığı, yine 2981 Sayılı Yasanın 10/b uygulaması sonucunda 4114 ada 12,13 ve 14 nolu parsellerinde oluştuğu gözönüne alınarak 1204 ada 60 parselin tapu ... hanesinin açık olmasının sebebinin de merciinden sorulması ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE, 9.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/764, Karar No: 2013/6981, Tarih: 20.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/764 E.  ,  2013/6981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü, Kaledibi Mahallesinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacının davasının reddine, Hazinenin tescil talebinin kabulü ile bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 229.83 m2, (B) harfi ile gösterilen 187.07 m2 ve (C) harfi ile gösterilen 673.93 m2 olarak taşınmazların orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1953 yılında 3116 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu yapılıp kesinleşmiştir. Daha sonra 1990 yılında evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması ile herhangi bir nedenle sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ile değişik 2/B uygulamaları yapılmış; bu çalışmanın sonuçları 03/03/1993 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Genel arazi kadastrosu işlemi 1972 yılında yapılmış ve 18/10/1972 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir. 2011 yılında ise 5304 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 3402 sayılı Kanunun 22/a maddesi hükmüne göre çalışmalar yapılamış, 09/05/2011 - 07/06/2011 tarihleri arasında ilân edilen bu çalışma da dava tarihinden önce kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın orman sayılan yer ve yörede 1953 yılında yapılan orman kadastrosunun seri bazda yapılmış olduğu da anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20/06/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5025, Karar No: 2023/2780, Tarih: 12.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/5025 E.  ,  2023/2780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/253 E., 2015/353 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Iğdır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli ve 2015/253 Esas, 2015/ 353 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince neticeten 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl süre ile ehliyetinin geri alınmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.09.2020 tarihli ve 2016/ 84294 sayılı, ''yetersiz gerekçeyle sanık hakkında paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasının" yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile hükmün bozulması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi;

Cezanın fazla olduğuna, sanığın kusuru bulunmadığına ve saire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü;

1. Olay günü saat 11:30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile meskun mahal dışında, bölünmüş, tek yönlü, iki şeritli, yatayda düz, düşeyde eğimli devlet Karayolunda sağ şeritte seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, önünde seyreden başka bir aracı geçmek için sol şeride geçtiğinde aracının arka kısımlarına, arkadan sol şeritte doğru seyreden ...'ın sevk ve idaresindeki minibüsün ön kısmı ile sol şeritte çarptığı, kaza nedeniyle ... ve minibüsünde yolcu olarak bulunan Havva Mang'ın öldüğü olayda, mahkemece kazanın meydana gelmesinde sanığın asli, ölen sürücünün tali kusurlu olduğu kabul ve tespit edilerek uygulama yapılmıştır.

2. Müştekiler soruşturma aşamasında sanıktan şikayetçi olmuşlar, kovuşturma aşamasında sanıktan şikayetçi olmadıklarını beyan etmişlerdir.