muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/755, Karar No: 2013/289, Tarih: 27.02.2013

Taraflar arasında 03.06.1998 başlangıç tarihli, 9 yıl 6 ay süreli işletme sözleşmesi düzenlenmiştir.

İhale şartnamesinin “İhalenin Şekli” başlıklı ‘B’ bendinin 6.maddesinde; “muhammen bedel + KDV: 937.500.000.TL + 140.625.000.TL= 1.780.125.000.TL” yazmaktadır.

İşletme sözleşmesinin 7.maddesinde ise; “İhale bedeli 5.101.000.000.TL” yazılmıştır.

Hem ihale şartnamesinin 7.maddesinde hem de sözleşmenin “Cezalar ve Tazminatlar” başlıklı 2.maddesinde; “…Bu müddeti geçen her gün için işletmeci idareye ihale bedelinin güne tekabül eden miktarının (50) elli katını öder ve yine boşaltmadığı takdirde yasal yolla boşalttırılır.” şeklinde taşınmazın geç tahliyesi halinde uygulanacak cezai şart kararlaştırılmıştır.

Mahkemece, ihale şartnamesindeki muhammen bedeli esas alınmak suretiyle cezai şart hesaplanmış; Özel Daire ise, cezai şartın sözleşmedeki ihale bedelinin esas alınarak hesaplanması gerektiğine işaret etmiştir.

Cezai şartı düzenleyen hükümde ‘muhammen bedelden’ bahsedilmemekte, ‘ihale bedelinden’ bahsedilmektedir.

Bu durumda cezai şartında sözleşmede belirlenen 5.101.000.000.TL’nin baz alınarak hesaplanması gerekir; kaldı ki, davalıda savunmasında cezai şartın 5.100.000.000.TL üzerinden hesaplanması gerektiğini açıkça belirtmiştir.

Bu durumda, mahkemece sözleşmedeki 5.101.000.000.TL esas alınmak suretiyle cezai şartın belirlenmesi gerekmektedir.

Yerel mahkemece hatalı değerlendirme ile ihale şartnamesindeki muhammen bedeli baz alınmak suretiyle cezai şart belirlenerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla; Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacının temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen “ Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı kanunun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16209, Karar No: 2017/6478, Tarih: 22.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16209 E.  ,  2017/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine, 22/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2321, Karar No: 2019/16762, Tarih: 27.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/2321 E.  ,  2019/16762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın suç tarihinde kullandığını beyan ettiği GSM hattının suç tarihlerine ilişkin arama, aranma, mesaj alma, mesaj atma ve baz istasyon bilgilerini gösterir HTS kayıtlarının dosyaya getirtilmesinden, iletişim ağının ve baz bilgilerinin değerlendirilmesinden sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

2- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8243, Karar No: 2018/2984, Tarih: 03.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8243 E.  ,  2018/2984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Adana Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 21.03.2013 gün ve 2013/6747 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasında, dosya içerisinde sahte fatura düzenleme suçundan defterdarlık tarafından usulüne uygun verilmiş vergi komisyonu mütalaası bulunmadığı anlaşılmakla; dosyada bulunan... Vergi Dairesi Başkanlığı'nın 15.03.2013 tarihli yazısında sanık hakkında Rapor Değerlendirme Komisyonu tarafından 16.01.2013 tarihli ve 11 sayılı kararı ile sahte fatura kullanma suçundan komisyon mütalaası verildiği belirtilmiş olduğundan öncelikle bu komisyon mütalaasının dosya içine alınması gerektiği, 213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaasına dayanak teşkil eden vergi suçu raporu ile eklerinin “2011 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçuna ilişkin olmasına karşın, iddianamenin buna aykırı olarak “2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilip, 2011 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek sahte fatura düzenleme suçundan verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığından davanın düşürülmesine, sahte fatura kullanma suçundan ise sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan “mütalaa” verilmeyen sahte fatura düzenleme suçundan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2766, Karar No: 2012/6180, Tarih: 08.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2766 E.  ,  2012/6180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki nafaka davasına dair ... 5.Aile Mahkemesinden verilen 06/04/2011 günlü ve 2010/714 E.- 2011/474 K.sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 01.11.2011 günlü ve 2011/12427 E.-2011/17095 K.sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde 1996 yılında eşimle anlaşamıyorum boşanıp seninle evleneceğim vaadiyle davalının davacı müvekkilini kandırıp birlikte olduklarını, bu birliktelikten iki tane çocuklarının bulunduğunu, müvekkilinin iki çocuğu ile baş başa kaldığını belirterek çocukların velayet hakkının davacı anneye verilmesini her bir çocuk için ayrı ayrı aylık 3.000,00'er TL nafakaya karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacı ile yakın akraba olduklarını, bu nedenle evli olduğunu bildiğini, iki çocukları olduğunu, davacıyı iki ayrı özel sigortadan sigorta yaptırdığını, birinden emekli olan davacının, diğerinden de 4 yıl sonra emekli olacağını, ayrıca Bağ-kur primlerini ödediğini, kendisinin temin ettiği evde oturduklarını, ihtiyaçlarını karşıladığını, bu nedenlerle davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davacının herhangi bir gelirin olmadığı sabit olmakla, davalının ekonomik durumu göz önüne alınarak her bir çocuk için 2.000,00 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsili ile velayeten davacı anneye ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin, 1.11.2011 gün ve 2011/12427- 17095 sayılı kararı ile iş bu kararın onanmasına karar verilmiş, davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi istenilmiştir.4721 sayılı TMK.nun 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır."Aynı yasanın 328/1. maddesine göre de; Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun engin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de göz önünde bulundurulur (TMK.nun 330/1. md.). Dosya içeriğine göre; davacı 1972 doğumlu olup, önceki evliliği boşanma ile sonuçlanmış, akraba oldukları davalı ile gayri resmi evli olarak davalı adına kayıtlı olan dubleks evde yaşamaya başlamışlar, 1997 doğumlu Melisa Hanım ve 2000 doğumlu Berivan isimli nafakaya konu çocukları doğmuş, davalı tarafından tanıma senedi ile tanınmıştır. Çocuklar Devlet okuluna devam etmekte, ancak Berivan işitme engelli olması nedeniyle haftada bir saat özel eğitim almaktadır. Davacı vekilinin de kabulünde olduğu üzere ev kadını olan davacı davalının yatırdığı primler ile özel bir sigortadan emekli olmuştur. Davalının 1948 doğumlu olduğu, 660,00 TL emekli maaşı ile ...’da davacın ikamet ettiği üzerinde 75.000,00 TL ipotek bulunan bir konutu, ...’de eşi ve evli çocukları ile birlikte ikamet ettiği 1997 tarihinden beri intifa hakkı eşi adına kayıtlı olan 3 katlı bir evi, bir minibüsü, ...’de ½ hisseye sahip olduğu ticari iş yeri bulunduğu subuta ermiştir.Dinlenen davacı tanıklarının davalının ... ticari iş yeri çalıştırdığı, ...’ de arazisi, ... ve ...’ de ekmek fırınının, 3 adet hatlı minibüsünün olduğuna dair beyanları ise resmi kayıtlar ile doğrulanmamıştır. Bu nedenle Mahkemenin davacının gelirinin olmadığı gerekçesi yanılgılı olduğu gibi, davalının kooperatif tarafından yaptırılan 72 dubleks konutluk sitede davacı ve çocukların ikamet ettiği bir bağımsız bölüme sahip olmasına rağmen, maddi hata sonucu 72 konutluk siteye sahip olduğunun kabulü de doğru değildir

... ticari iş yeri çalıştırdığı, ...’ de arazisi, ... ve ...’ de ekmek fırınının, 3 adet hatlı minibüsünün olduğuna dair beyanları ise resmi kayıtlar ile doğrulanmamıştır. Bu nedenle Mahkemenin davacının gelirinin olmadığı gerekçesi yanılgılı olduğu gibi, davalının kooperatif tarafından yaptırılan 72 dubleks konutluk sitede davacı ve çocukların ikamet ettiği bir bağımsız bölüme sahip olmasına rağmen, maddi hata sonucu 72 konutluk siteye sahip olduğunun kabulü de doğru değildir. Özetlenen bu duruma göre, müşterek çocukların barınma ihtiyacının da davalı tarafından karşılanması nazara alındığında, Devlet okulundaki eğitim, sağlık, giyim gibi ihtiyaçlarını karşılayacak bir miktar nafakanın, davalı babanın tespit edilen gelirleri ile orantılı olacak şekilde TMK.nun 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ölçüsünde taktiri gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yüksek nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan bu nedenlerle kararın bozulması gerekirken, Dairemizce zuhulen onanmıştır.

Bu itibarla yukarıda belirtilen gerekçeye binaen karar düzeltme talebinin kabulü ile, Dairemizin 1.11.2011 günlü ve 2011/12427- 17095 sayılı ONAMA kararının kaldırılmasına ve ... 5.Aile Hakimliğinden verilen 06.04.2011 günlü ve 2010/714-2011/474 sayılı hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 8.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31583, Karar No: 2014/32117, Tarih: 17.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31583 E.  ,  2014/32117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/09/2014

NUMARASI : 2014/528-2014/644

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek duyulduğundan,

1-Davalı işyerine ait, fesih tarihinden altı ay öncesi ile altı ay sonraki dönemi kapsayan, çalışan işçi sayılarını ve isimlerini gösterir her aya ilişkin dönem bordrolarının Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

2-Davacının 2005 ve 2006 yıllarında vizeye tabi altı ay ve daha fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı, varsa hakkında 5620 sayılı Kanun'un 2. maddesi çerçevesinde işlem yapılıp yapılmadığı ile anılan hususlara ilişkin tüm bilgi ve belgelerin davalı Belediye'den,

3-Davacıya ait sigortalı hizmet döküm cetvelinde, davacının çalışmasının gözüktüğü işyeri ve işverenlere ait bilgileri içerir kayıtların eksiksiz şekilde davalı ile Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

4-Her yıl Belediye Meclisi tarafından verilen vizelerin süresine dair başkaca bir karar bulup bulunmadığı, var ise buna dair tüm kayıt ve belgelerin gönderilmesinin, yok ise bu hususun belirtilmesinin davalı Belediye'den,

Temini ile anılan eksiklikler giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8328, Karar No: 2019/16409, Tarih: 16.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/8328 E.  ,  2019/16409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1-Acele el koyma bedeli ile bozma sonrası bedel arasındaki fark bedelin 3 er aylık hesapta nemalandırılması gerektiği düşünülmeden davalıya ödenmesine karar verilmesi

2-Bozma sonrası tespit edilen fark bedel 304,50 TL davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10/9.fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden karar tarihine kadar faiz işletilmesine karar verilmesi,

3- Avrupa İnsan Haklari Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

1-1 nolu bendinde yer alan (davalıya ödenmesine )ibaresinin kısmın hükümden çıkarılmasına yerine (7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,) cümlesinin eklenmesine

2-3 nolu bendindeki (karar) kelimesinin hükümden çıkarılmasına yerine (kararın kesinleşme tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına

3- 7 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6888, Karar No: 2015/8209, Tarih: 17.12.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/6888 E.  ,  2015/8209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : 2313 sayılı Kanunun 23/son, TCK'nın 62, 53/1 ve 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, ''suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme'' ya da ''daha az ceza alacağını sanma'' gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında, atılı suçu işlediğine ilişkin, soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9311, Karar No: 2013/22609, Tarih: 11.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/9311 E.  ,  2013/22609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/11/2011 tarih ve 2011/95-2011/334 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, mülkiyeti müvekkiline ait olan İzmir Atatürk Stadında 14.08.2010 tarihinde oynanan Bucaspor-Beşiktaş A.Ş. Süper Toto Süper Lig müsabakasının, davalının yayın organı olan Pluton Televizyon Yayıncılık A.Ş. aracılığı ile naklen yayınlandığını, ilgili maçı yayınlayan davalının Gençlik ve Spor Müdürlüğü İşletme Yönetmeliği'nin 47. maddesi uyarınca belirlenen yayıncının stada giriş ücreti olan 55.290,00 TL'yi müvekkili idareye ödemesi gerektiğini, davalı kuruma 12.08.2010 tarihinde naklen yayın ücretini ödemesi için ihtar çekildiğini, buna rağmen ücretin ödenmediğini bildirerek 55.290,00 TL'nin müsabaka tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, TFF Süper Lig ve TFF 1. Lig yayın haklarını TFF'den devraldığını, buna ilişkin şartnamenin 5.10 maddesinde tüm müsabakaların yayını ile ilgili olarak Gençlik Spor Genel Müdürlüğü ve/veya Gençlik ve Spor İl Müdürlükleri tarafından talep edilebilecek tüm ücretlerden kulüplerin sorumlu olacağının düzenlendiği bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın redddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında imzalanan Paket A Özel Yayın Şartnamesi'nin 5.10 maddesinde tüm müsabakaların yayını ile ilgili olarak Gençlik Spor Genel Müdürlüğü ve/veya Gençlik ve Spor İl Müdürlükleri tarafından talep edilebilecek tüm ücretlerden kulüpler sorumlu olacaktı, hükmünün yer aldığı, buna göre maç hangi takımın sahasında oynanıyor ise o klübe husumet yöneltilmesi gerektiği, yargılama sırasında da dava konusu ücretin Bucaspor Klubü tarafından ödendiği, gerekçesiyle davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı kurumun çıkarmış olduğu yönetmeliğe istinaden davalı yayıncı tarafından karşılanması gereken yayıncının stada giriş ücretinin tahsili istemine ilişkindir. Davalı, yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere, dava konusu ücretin, dava dışı Türkiye Futbol Federasyonu (TFF) ile aralarındaki sözleşme uyarınca spor kulüpleri tarafından karşılanacağının kararlaştırıldığını, bu nedenle kendisine husumet yöneltilemeyeceğini savunmuş, mahkemece de davalı ile dava dışı TTF arasında yapılan sözleşmenin 5.10 maddesinde, dava konusu ücretin, maç hangi takımın sahasında oynanıyor ise o takım tarafından ödenmesi gerektiğinin kararlaştırıldığı bu nedenle davalıya husumet düşmeyeceği gerekçesiyle yazılı şeklide hüküm tesis edilmiştir. Her ne kadar davalı ile dava dışı TFF arasında imzalanan sözleşme gereğince, dava konusu ücretin dava dışı spor kulüpleri tarafından ödeneceği kararlaştırılmışsa da, bu durum, davalının davacıya karşı yasadan kaynaklanan yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Bu nedenle de, dava konusu ücret dava dışı spor kulübü tarafından ödendiği takdirde de, davacıya karşı sorumlu olan yine davalıdır. Yargılama sırasında dava konusu ücretin dava dışı Bucaspor tarafından ödenmesi ancak davayı konusuz bırakır. Bu itibarla mahkemece, anılan bu hususlar nazara alınmadan, davalıya husumet düşmeyeceği gerekçesiyle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.