muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15657, Karar No: 2014/23084, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15657 E.  ,  2014/23084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10163, Karar No: 2015/17140, Tarih: 09.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10163 E.  ,  2015/17140 K.**

* GÖZALTINA ALINAN KİŞİNİN NEZARETHANEDE İNTİHAR ETMESİ

* SANIĞIN SORUMLU OLDUĞU NEZARETHANEDE GERÇEKLEŞEN İNTİHAR OLAYI

* GÖZALTINA ALINAN KİŞİNİN KENDİSİNE ZARAR VERECEK EŞYALARDAN ARINDIRILMASI GEREĞİ

* NEZARETHANE SORUMLUSUNUN GELİŞEN OLAYLARA MÜDAHALEDE BULUNMAMASI

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 17

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 321

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar C.. D.., N.. Ç.. ve A.. D.. haklarında verilen hükümlerin incelenmesinde,

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve yasaya uygun olduğundan katılan S.. vekili ve katılan N..'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık S.. U.. hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Katılanların beyanlarına, tanık anlatımlarına, otopsi tutanağına, Adli Tıp Kurumu raporlarına, olay yeri inceleme tutanaklarına, savunmaya ve dosya kapsamına göre, katılanların oğlu ve eşi olan M.. Y..'in hakkında hırsızlık suçundan başlatılan soruşturma kapsamında getirildiği Diyarbakır Sağlık Polis Merkez Amirliğinde sanığın sorumlu olduğu nezarethaneye konulduktan sonra pantolonunu boynuna sararak kendisini astığı, görevlilerin diğer işlemleri yürütmeleri nedeniyle bir süre sonra olayı fark ederek yaptıkları müdahaleye ve çağrılan sağlık ekiplerinin çabalarına rağmen kurtarılamayarak öldüğünün anlaşıldığı,

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 3., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 2., Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesinin 6 ve Anayasamızın 17. maddesine göre “her insanın doğuştan gelen yaşama hakkına sahip olduğu ve bu hakkın yasalarla korunmasının gerektiği”, insan hakları içinde değer sırası bakımından ilk sırada yer alan ve en temel insan hakkı olarak kabul edilen yaşama hakkının diğer tüm hakların varlık sebebi olduğu ve bu hakların kullanımının yaşama hakkına bağlı olduğu, bu bakımdan bu hakkın kullanımı için devletin yalnızca insan yaşamına saygı gösterme anlamında negatif bir yükümlülük altında olmadığı, aynı zamanda insan yaşamını etkin olarak korumak için gerekli adımları atmak, bu kapsamda bireyleri diğer kişilerin yaşamsal tehlike yaratan eylemlerinden korumak için uygun önlemleri almak ve kişinin bizzat kendi yaşamına son vermesinin önüne geçmek için gerekli tedbirleri almak gibi pozitif yükümlülüklerinin de olduğu, diğer yandan hükümlü ve tutuklular ile gözaltına alınan ve suç şüphesiyle yakalanan kişiler bakımından yaşama hakkının daha özel bir öneme sahip olduğu, çünkü bu kişilerin devletin denetimi ve gözetimi altında oldukları ve bu hassas durumları ile yaşama hakkı yönünden daha etkin bir şekilde, bu arada intihara karşı da korunmalarının gerektiği açıktır. Devletin bu konuda bireyin kendisine karşı bir risk oluşturduğunu biliyor olması veya bilmesi gerektiği takdirde ve makul tedbirleri almaması halinde sorumluluğu doğmaktadır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 16/11/2000 tarihli Tanrıbilir/Türkiye kararı ile 21/10/2008 tarihli Kılavuz/Türkiye kararlarında belirtildiği üzere; "her türlü özgürlükten mahrumiyetin, doğası gereği, tutuklu veya hükümlü kişinin psikolojisinin bozulmasına neden olduğu ve dolayısıyla bunun kırılgan ve korumasız bir kişinin intihar etme riskini artırabileceği, bu yüzden ulusal mevzuatların kamu görevlilerine bu kişiler hakkında daha duyarlı ve dikkatli olma görevini yüklediği, tutuklu veya hükümlü kişilerin hayatlarının gereksiz yere tehlikeye atılmasını önleyici tedbirlerin alınmasının zorunlu olduğu," buna göre suç şüphesiyle yakalanan kişilerin de kamu görevlileri tarafından bu tür kişilerin intihar etmek amacıyla kullanabilecekleri eşyalardan arındırılmaları, daha etkili ve sıkı bir gözetim ile doktor kontrolü altında tutulmalarının temin edilmesinin gerektiği, yaşam hakları ile beden ve ruh bütünlüklerini korumak üzere her türlü koruyucu tedbirin alınmasının zorunlu olduğu nazara alınarak maddi olay değerlendirildiğinde;

Gözaltına alınan kişinin nezarethaneye alınırken kendisine zarar verecek tüm eşyalardan arındırılmadığı, içinde bulundurulduğu ortama bağlı olarak kendi hayat bütünlüğü bakımından tehlike ve risk oluşturması nedeniyle etkili ve sıkı gözetim altında tutulması gerekirken, anlık görüntüsünü gösteren kamerayı izleyip gelişen olaylara müdahaleyi sağlamakla görevli olan sanığın bunu yapmakta ihmal ve gecikme gösterdiği, bu şekilde atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan S.. vekili ve katılan N..’nin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3953, Karar No: 2019/9777, Tarih: 28.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3953 E.  ,  2019/9777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen 30.04.2015 tarihli hükmü CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 08.05.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 28.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19276, Karar No: 2007/1264, Tarih: 05.02.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/19276 E.  ,  2007/1264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Ordu 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih                : 23.09.2005

Davacı,  yaşlılık aylığı bağlandıktan sonra yurt dışında çalışması ve işsizlik sigortası alması söz konusu olmadığından kurum kararlarının iptali ile borcu olmadığının tesbitine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin davacı karşılık davalı tarafından açılan davanın reddine, davalı karşılık davacı taraafından açılan davanın kabulüne  karar vermiştir.

Hükmün, davacı karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre, davacı ve karşı davalı Ş.A. 'ın aşağı bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, 3201 sayılı Yasa’ya göre yapmış olduğu borçlanması ile bağlanan  bilahare davalı Kurumca kesilen  yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması gerektiğinin ve Kuruma yersiz ödenen aylıklar nedeniyle borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Mahkeme, yazılı gerekçelerle davacının istemin reddine , davalı Kurumun karşı alacak davasının ise kabulü ile 01.04.1994-21.09.2004 tarihleri arasında davacıya ödenen aylıklar  toplamı 21.250.80,-YTL nin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davacıdan tahsiline karar vermiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, davacının aylığının Ordu 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin kararına bağlı olarak 01.10.2000 tarihi itibarıyla yeniden bağlandığı anlaşılmaktadır.Davacıya, davalı Kurumca 01.10.2001 tarihi itibarıyla yeniden aylık bağlandığına göre, bu tarihten sonra ödenen aylıkların  iadesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş; davacıya 01.05.1994-01.10.2001 tarihleri arasında davalı Kurumca yersiz olarak ödenen toplam aylık miktarını tesbit edip çıkacak sonuca göre hüküm kurmaktır.

O halde, davacının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6719, Karar No: 2016/3360, Tarih: 16.03.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/6719 E.  ,  2016/3360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) ... 197 ada 1, Esenyurt köyü 122 ada 1 ve 2, 169 ada 1 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanak örneği, krokileri, davalı ise dava dosyası, kesinleşerek tapuya kayedilmiş ise tapu kaydı, dayanakları, hükmen oluşmuş ise ilgili dava dosyaları asıllarının,

2) ... köylerinde arazi kadastrosunun hangi tarihte yapılıp kesinleştiği ilgili yerlerden sorularak alınacak cevabî yazıların,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/03/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10488, Karar No: 2022/1834, Tarih: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10488 E.  ,  2022/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı yeniden tespit edilip; üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın neması ile birlikte ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İzmir İli, Aliağa İlçesi, Bozköy Mahallesi, 353 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/son maddesi uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve

enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle taşınmazda kurulacak olan irtifak alanının güzergahı, taşınmazın tam ortasından geçirileceği ve taşınmazın sanayi bölgesinde olduğu ve üzerinde sanayi tesisi kurulmasını kısıtlayacağı da gözetildiğinde değer kaybı oranının %10 olacağından re'sen hesaplama yapılmak suretiyle bedelin belirlenip depo ettirilerek; karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1619, Karar No: 2025/3477, Tarih: 30.04.2025

**8. Ceza Dairesi         2025/1619 E.  ,  2025/3477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/74 E. 2021/310 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mala zarar verme

KARARLAR : Mahkûmiyet

İTİRAZA KONU KARAR : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.12.2024 tarihli ve 2023/3413 Esas, 2024/9356 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/1. maddesinde belirtilen kanuni süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, hükümlü hakkındaki İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/331 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 4.040,00 TL adli para cezasının birinci kez tekerrüre esas olduğu belirtilerek, hükümlü hakkında söz konusu ilam nedeniyle birinci kez tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle hüküm kurulması talebine ilişkindir.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

Belirtilen gerekçeler ile İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2016 tarihli ve 2015/613 Esas, 2016/331 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 4.040,00 TL adli para cezasının tekerrüre esas teşkil ettiği ve hükümlü hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2021 tarihli ve 2020/74 Esas, 2021/310 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.07.2021 tarihli ve 2020/74 Esas, 2021/310 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hükümlerden tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin "Sanığın adli sicil kaydında tespit edilen kayıtlarının incelenmesi neticesinde, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilen İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/166 esas, 2018/78 karar sayılı kararı ile tekerrüre esas sabıkası olması nedeniyle ikinci kez mükerrir olan sanık hakkında MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİNE GÖRE İNFAZ EDİLMESİNE ve CEZANIN İNFAZINDAN SONRA DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİNİN UYGULANMASINA," fıkralarının çıkartılarak yerlerine "Sanığın adli sicil kaydında bulunan İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.05.2016 tarihli, 2015/613 Esas, 2016/331 Karar sayılı kararı ile birinci kez mükerrir olduğundan sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik uygulanmasına" paragrafının eklenmesi, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25367, Karar No: 2022/13547, Tarih: 01.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/25367 E.  ,  2022/13547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında, Uyuşmazlık Hakem Heyetince verilen karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince verilen itirazın kabulü ile davanın reddine dair kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi ile dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin yolcu olduğu davalıya trafik sigortalı aracın kazaya karışması sonucu murisin hayatını kaybettiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik ... için 10.001,00 TL, ... için 5.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Yargılama sırasında dava değerini ... için 49.510,47 TL'ye ... için 6.950,19 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davanın kabulü ile 6.950,19 TL davacı ... için, 49.510,47 TL davacı ... için destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, davalı vekili karara itiraz etmiştir. İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının kabulü ile kararın kaldırılmasına,

Davacıların karşılanmamış zararı kalmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Davacılar vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma tazminat istemine ilişkindir.

Trafik kazasına dayalı olarak tazminat isteminde bulunan hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmıştır. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda Yargıtay Daireleri arasında tazminat hesabında birliğin sağlanması açısından ve yine bu tablonun ülkemize özgü ve güncel verileri içermesi de göz önüne alındığında Dairemizce de tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 Yaşam Tablosunun esas alınmasının ülke gerçeklerine daha uygun olacağına karar verilmiştir.