muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5165, Karar No: 2009/7885, Tarih: 09.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/5165 E.  ,  2009/7885 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile SSK vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Kula Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.5.2008 tarih ve 79-117 sayılı hükmün Dairenin 2.2.2009 tarih ve 11488-936 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, davalı kurumla yaptığı sözleşmenin davalıca haksız olarak feshedildiğini belirterek feshin iptalini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın taraflar temyizi üzerine Dairemizce onanmasına karar verilmiş; davacı bu defa karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Davacı taraf Dairemizin onama kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunmuş fakat aynı tarihli başka bir dilekçe ile bu defa davadan feragat ettiğini bildirmiştir. Vekaletnamesinde özel yetki bulunan davacı vekilinin davadan feragat ettiğini bildirmesi nedeniyle, davadan feragat husususun mahkemece incelenerek bu hususta bir karar verilmesi gerekir. Bu nedenle davacı tarafın bu yöne ilişkin karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin onama kararının kaldırılarak mahkeme kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan bozma nedenine göre davacının diğer karar düzeltme itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davacının belirtilen karar düzeltme itirazınınn kabulü ile Dairemizin 2.2.2009 gün 2008/11488 Esas 2009/936 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak mahkeme kararının BOZULMASIMNA, (2) numaralı bent uyarınca davacının diğer karar düzeltme itirazının incelenmesine yer olamdığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 9.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13518, Karar No: 2020/3011, Tarih: 20.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2018/13518 E.  ,  2020/3011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesi 2016/491 Esas–2016/599 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Erzurum Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince HMK'nun 356.maddesi uyarınca duruşma yapılarak esastan reddine dair hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 20/02/2020 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince HMK'nun 356.maddesi uyarınca duruşma yapılarak esastan reddine karar verilmiş hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararı kaldırıldıktan sonra Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/491 Esas 2016/599 K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyadaki kanıt ve belgeler, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler, taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özellikleri dikkate alındığında ve Dairemiz denetiminden geçen aynı kamulaştırma kapsamında olup dava konusu taşınmazlar ile benzer özellikteki taşınmazlara arsa olarak değer biçildiği anlaşıldığından dava konusu... İli, ... İlçesi,... Köyü, 113 ada 1 parsel sayılı taşınmaz arsa vasfında olup, 100 mt mesafede bulunan 108 ada 21 parsel sayılı taşınmazın m2 sine arsa olarak Kasım 2014 değerlendirme tarihi itibari ile 562,00 TL değer biçildiği ve bu m2 birim bedelinin Dairemizin 2018/1161 Esas 2019 /1747 Karar sayılı dosyası ile onanmak suretiyle kesinleştiği nazara alındığında, dava konusu taşınmazın m2 sine dava tarihi olan Haziran 2016 tarihi itibariyle arazi olarak 314,00 TL m2 birim fiyatı belirleyen bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişili ve inandırıcı bulunmamıştır.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi, doğru olmadığı gibi;

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/491 E 2016/599 K sayılı hükmünün HMK'nun 371.maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.540,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 20/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1910, Karar No: 2018/2824, Tarih: 29.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1910 E.  ,  2018/2824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında vergi suçu ve vergi tekniği raporu ile mütalaaya uygun olarak "2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1. maddesinde düzenlenen sahte belge kullanmak suçu ile 359/a-2. maddesinde düzenlenen "muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanma" suçunun birbirinden farklı ve bağımsız suçlar olduğu muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanma suçunun oluşabilmesi için taraflar arasında gerçek bir mal veya hizmet alışverişinin bulunması, ancak alışveriş miktar veya mahiyetinin gerçekte olduğundan farklı gösterilmesinin gerektiği, somut olayda ise hakkında sahte fatura düzenlemekten dolayı Vergi Tekniği Raporları düzenlenen şirketler ile sanığın yetkilisi olduğu şirket arasında bu şekilde gerçek bir alışverişin bulunmaması sebebiyle sanığın eyleminin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1. maddesinde düzenlenen sahte belge kullanmak suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6586, Karar No: 2019/15540, Tarih: 10.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6586 E.  ,  2019/15540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Davacı vekili Bakırköy 22. İş Mahkemesi’ne açtığı dava ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Bakırköy 22. İş Mahkemesi 15.04.2016 tarihli kararı ile yargılamada mahkemenin yetkisizliği ile dava dosyasının talep halinde Çatalca Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar vermiş, iş bu kararı davalı vekilinin temyiz etmesi üzerine Dairemizin 08.11.2016 tarihli, 2016/20801 Esas, 2016/19548 Karar sayılı ilamı ile ilk derece mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesinin talep edilmesi üzerine yargılaması yetkili mahkemece yürütülmüş ve 31.05.2019 tarihli karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, iş bu kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında yapılan temyiz başvuruları, kesinleşinceye kadar Yargıtay tarafından sonuçlandırılır. Bu kararlar hakkında İş Mahkemeleri Kanununun bu Kanunla yapılan değişiklikten önceki temyize ilişkin hükümleri uygulanır.. '' şeklindeki 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun GEÇİCİ MADDE 1 - (Ek: 5308 - 2.3.2005 / m.2 - Yürürlük m.3) maddesidir.

Bu maddenin düzenleniş amacı Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtay yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktır.

Düzenlemedeki amaç, Yargıtay’ın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi, başka bir deyişle Yargıtay kararının istinaf yolu ile denetlenmesinin önüne geçilmesidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemenin yetkisizlik kararı Dairemizin yukarıda belirtilen ilamı ile esastan incelenmeksizin onanmıştır. Çatalca Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından esasa ilişkin yargılama yapılıp, karar verilmiştir.

Bakırköy 22. İş Mahkemesince verilen ilk karar ile ilgili olarak Yargıtay’ın esasa yönelik bir denetimi söz konusu olmadığı gibi HMK'nın 373/4 maddesi kapsamında bozma kararı verilmediğinden daha önce Yargıtay denetiminde esası yönünden değerlendirilmeyen kararın kanun yolu denetimi “İstinaf” olup, görevli mercii’nin Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Daireleri olduğu anlaşıldığından, dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine İADESİNE, 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5717, Karar No: 2023/556, Tarih: 26.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5717 E.  ,  2023/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan ret-kabul

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf talebinin reddine, davalılar vekillerinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin "Pedia İmmun" ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazın nihai olarak Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından reddedildiğini, oysa başvuru konusu işaretin müvekkilinin itirazına mesnet "PEDİAMİN" ibareli markası ile iltibasa neden olacak düzeyde benzer olduğunu, tescil kapsamında yer alan malların da benzer bulunduğunu, "Pedia" ve "immun" kelimelerinin 6769 sayılı Sınaî Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesine göre tasviri nitelikte olduğundan dava konusu ibarenin marka olarak tescil edilemeyeceğini ileri sürerek 2018-M-2140 YİDK kararının iptalini ve dava konusu markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili cevap dilekçesinde; taraf markalarının benzer olmadığını, markalarda ortak olarak yer alan "Pedia" ibaresinin "çocuk ile ilgili" anlamını verecek şekilde kullanılan bir ön ek olduğunu, taraf markalarının ilaç emtiasına ilişkin bulunup tüketicisinin hekim ve eczacılar olduğunu, bu nedenle iltibas tehlikesinin bulunmadığını, Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının itirazına mesnet markasını 5 yıldır kullanmadığını, "Pedia" ibaresinin çocuk, "Immun" kelimesinin ise bağışıklık sistemi anlamına geldiğini, müvekkili şirketin ürünün içeriği çocukların bağışıklık sistemini güçlendirmeye yönelik olduğundan anılan ibareli markasıyla piyasaya sürülmesinin doğal olduğunu, davacının itirazının 6769 sayılı Kanun 'un 7 nci maddesinin beşinci fıkrasına aykırı olduğunu, müvekkilinin "pedia" ön ibareli tescilli markalarının bulunduğunu, taraf markalarında ortak olarak yer alan "pedia" kelimesinin sıklıkla kullanılan "çocuk" anlamına gelen evrensel bir kelime olduğunu, taraf markalarının benzer bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının "Pediaİmmun" ibareli başvuru markasıyla davacının "PEDİAMİN" ibareli markası arasında 5 inci sınıfındaki emtialar yönünden görsel ve sescil olarak hedef tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik bulunduğu, hedef tüketici kitlesince yargılama konusu 5 inci sınıftaki malları yönünden ayırdığı satın alma süresi içinde davalının "Pediaİmmun" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacıya ait "PEDİAMİN" ibareli tescilli markasından farklı bir marka olduğunu algılamasının mümkün olmadığı, 5 inci sınıf emtialarda hedef tüketicinin doktor,veteriner hekim, eczacı ve kimyasal ilaç satanlar ile diğer sağlık sektöründe yer alanlar olduğu öne çıksa da dikkat düzeyi yüksek olduğu ileri sürülse de hayatın olağan akışına göre eczanelerde ya da kimyasal ilaç satan işyerlerinde ve diğer tıbbı ürün satan yerlerde çalışan yukarıda sayılan meslek mensupları dışında kalfa olarak çalışan yardımcı elemanların "Pediaİmmun" ve "PEDİAMİN" ibareli ürünleri karıştırma ihtimali olduğu, bu tür ürünler ilaç şeklinde reçete edilseler de doktor ve eczacı dışında yaygın olarak diğer yardımcı elemanların da çalıştığı, veteriner hekimlerin yazdığı hayvansal ilaçların da ehil olmayan kalfaların çalıştığı işyerlerinde (hedef tüketici nezdinde) bu ürünlerin karıştırılabileceği, markaların yüksek benzerliği nedeniyle hedef tüketici nazarında başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalar algısı da oluşabileceği, bu açıdan 5. sınıftaki emtialarda 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas koşulu oluştuğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 282 nci maddesi uyarınca yukarıda belirtilen gerekçelerle bilirkişi raporundaki aksi görüşe itibar edilmediği, 10 uncu sınıftaki emtialarda ise iltibas oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2018-M-2140 sayılı YİDK kararının dava konusu edilen 2017/35455 sayılı markanın 5 inci sınıftaki emtialar yönünden iptaline, dava konusu 2017/35455 sayılı markanın 5 inci sınıftaki emtialar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece dava konusu marka yönünden mutlak red nedenleri yönünden tescil engeli bulunmadığı bildirilmişse de gerekçesinin belirtilmediğini, dava konusu marka vasıf bildirdiğinden 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi gereğince marka olarak tescil edilemeyeceği gibi ayırt ediciliğinin de bulunmadığını, dava konusu başvuru kapsamında yer alan 10 uncu sınıf malların 5 inci sınıf emtia ile benzer olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markalarının benzer olmadığını, markalarda ortak olarak yer alan "Pedia" ibaresinin "çocuk ile ilgili" anlamını verecek şekilde kullanılan bir ön ek olduğunu, taraf markalarının ilaç emtiasına ilişkin bulunup tüketicisinin hekim ve eczacılar olduğunu, taraf markları arasında iltibas tehlikesi bulunmadığını, bilirkişi raporu ile de aynı hususların tespit edildiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

3.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; "Pedia" ibaresinin çocuk, "Immun" kelimesinin ise "bağışıklık sistemi" anlamına geldiğini, müvekkili şirketin ürünün içeriğinin çocukların bağışıklık sistemini güçlendirmeye yönelik olduğundan anılan ibareli markasıyla piyasaya sürülmesinin doğal olduğunu, davacının itirazının 6769 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin beşinci fıkrasına aykırı bulunduğunu, Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2018/464 E., 2019/265 K. sayılı dosyasında müvekkiline ait Pediamed ve davacının itirazına mesnet markası arasında benzerlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı tarafça açılan davanın reddine karar verildiğini, taraf markalarının benzer olmadığının mahkemece alınan bilirkişi raporu ile de tespit edildiğini, müvekkilinin "pedia" ön ibareli tescilli markalarının bulunduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların markaları arasında dava konusu marka kapsamında yer alan 5 inci sınıf bakımından emtia benzerliği şartı gerçekleşse de marka işaretleri arasında bulunan nispi benzerliğin, hitap ettiği tüketici kitlesi nazara alındığında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince iltibasa neden olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin reddine, davalılar vekillerinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mutlak ret sebeplerinin bulunduğunu, bu durumun mahkemece resen dikkate alınması gerektiğini, davalının markasının sektörde yaygın kullanılan bir ibare olduğunu, ayırt edici nitelikte olmadığını, markaların benzer olmadığına ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu, 10 uncu sınıf mallar davacı markası kapsamında olmasa da 5 inci sınıfla benzer olduğunu, bu nedenle 10 uncu sınıf mallar yönünden de kabul kararı verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının dava konusu edilen markanın 5 inci sınıfta yer alan emtialar yönünden iptalinin gerekip gerekmediği, hükümsüzlük yönünden ise taraf markaları arasında iltibas iddiası ile birlikte davalı başvurusunun mutlak ret engeli oluşturup oluşturmayacağı, dava konusu markanın tüm emtialar açısından hükümsüzlüğünün gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 5 inci, 6 ıncı, 7 nci ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12128, Karar No: 2016/445, Tarih: 18.01.2016

**5. Ceza Dairesi         2015/12128 E.  ,  2016/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sırasında; Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine, CMK'nın 18/2. maddesi hükmüne ve Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/08/2015 gün ve 2014/231 E. 2015/346 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.