muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/217, Karar No: 2010/262, Tarih: 21.12.2010

Sanık aşamalarda özü itibarıyla birbirleriyle uyumlu olarak ve özetle; “adı geçen kişilere silah taşıma ruhsatlarının mevzuata uygun olarak verildiğini, bildirdikleri adreste oturduklarına dair muhtarlarca verilen ikametgâh ilmühaberlerinin dosyasında da mevcut olduğunu, M... A... İsimli şahsın Valiliğe müracaatı üzerine vali yardımcısının havalesi ile dosyanın Emniyet Müdürlüğüne intikal ettiği ve gerekli işlemler yapıldığını, 2006 yılı Mayıs ayının 10 undan sonra resmi bir toplantı ve sağlığı ile ilgili bir operasyon için öğlen Ankara uçağına yetişmek üzere yarım gün mesai yaptığı sırada K... H... Ve O... D... Adlı şahısların makama gelerek kendisine Bayburt'a yerleşip ikametgâhlarını nakil ettirdiklerini, oto ve emlak alım satımı yaptıklarını, silah taşıma ruhsatı için müracaat edeceklerini söylediklerini, her vatandaşa olduğu gibi müracaatlarını yapmalarını ve durumun belirttikleri gibi olması halinde yardımcı olabileceğini söylediğini, aynı gün il asayiş toplantısı bitiminde Emniyet Müdür Vekiline makamdan az önce çıkan şahısların silah taşıma talebinde bulunduklarını, durumlarının incelenmesini söylediğini, Emniyet Müdür Vekilinin söylediklerinin doğru olması halinde yardımcı olabileceğini belirttiğini, Ankara’ya giderek İbni Sina Hastanesinde ameliyat olup 20 gün sonra Bayburt'a döndüğünde her üç şahsa ait ruhsat dosyalarının Emniyet Müdürlüğünce hazırlanmış olduğunu, onaya sunulan yazılarda adı geçenlerin mani bir hallerinin bulunmadığı ve belirtilen adreslerde ikamet ettiklerinin tespit edildiğini, bu konudaki yönetmeliğin 16. maddesinde belirtilen silah taşımayı engelleyen hallerden birine düşmediklerine dair tespite göre izin verdiğini, ruhsatlarla ilgili olarak hiç kimseye telkinde bulunulmadığını ve emir vermediğini, asla bir menfaat temin etmediğini, Devletin ve üçüncü şahısların zarara uğramadığını, 2008 yılında ruhsatların iptal edildiğini, şahısların taşıma ruhsatı ile aldıkları silahları sadece taşıdıklarını, silahı satarak paraya çevirmediklerini, herhangi bir suçta kullanmadıklarını, bu nedenle bu kişilerin haksız bir kazanç elde etmediklerini, atılı suçun unsurlarının oluşmadığını, beraatine karar verilmesi gerektiğini” savunmuştur.

5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinde düzenlenen “görevi kötüye kullanma” suçu; 765 sayılı TCY’nın 240. maddesinde yer alan “görevde yetkiyi kötüye kullanma”, 230. maddesindeki “görevi ihmal”, 228. maddesinde düzenlenen “görevde keyfi davranış” ve 212/1. maddesinde düzenlenmiş olan “basit rüşvet alma” suçlarının karşılığını oluşturmaktadır.

5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinin, suç ve Özel Dairenin karar tarihinde yürürlükte bulunan şekline göre; 1. fıkrasındaki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu, kamu görevlisinin yasada ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması ile oluşur.

5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinin, suç ve Özel Dairenin karar tarihinde yürürlükte bulunan şekline göre; 1. fıkrasındaki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu, kamu görevlisinin yasada ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu aykırı davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması ile oluşur.

Görüldüğü gibi, 765 sayılı TCY’nın 240. maddesindeki suçun oluşumu için norma aykırı davranış yeterli iken, 5237 sayılı TCY’nın 257/1. maddesindeki suçun oluşabilmesi için, norma aykırı davranış yetmemekte, bu davranış nedeniyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması gerekmektedir.

Can güvenliği nedeniyle silah taşıma ruhsatı verilmesi yetkisi 6136 sayılı Yasanın 7. ve anılan Yönetmeliğin 7/a maddesi uyarınca İl Valilerine aittir. Hatta 01.05.2002 tarihinde yapılan değişiklikle 7/a maddesi kapsamında İl Valilerinin takdir yetkileri daha da genişletilmiştir. Ancak İl Valileri, Yönetmeliğin 7/a maddesinde belirtildiği gibi, “yaptıkları iş, sosyal, ekonomik, kültürel ve mesleki faaliyetleri ya da bulundukları yer ve zaman itibarıyla can güvenliklerinin ciddi ve harici tehdit ve tehlikelere maruz kalacağı kuvvetle muhtemel olduğu anlaşılan Türk Vatandaşları ile karşılıklılık esasına göre ülkemizde çalışma ve ikamet izni sahibi yabancı uyruklu şahıslara” bu madde kapsamında taşıma ruhsatı verebilme yetkisine sahiptirler. Yapılan değişiklikle bu maddeye eklenen “ancak (a) bendinde geçen şahısların can güvenliklerinin ciddi ve harici tehditlere maruz kalacağının kuvvetle muhtemel olup olmadığı hususu Valiler tarafın¬dan takdir edilir” ibaresinden bu konuda Valilere sınırsız bir yetki dolayısıyla da keyfilik tanındığı düşünülemez. Devlet kurumlarının yaptıkları araştırmalar, toplanan belge ve bilgiler ile objektif ölçütler gözönünde tutulmak suretiyle, kişisel öngörü ve mesleki birikimlerden de yararlanılarak takdir hakkı yetkisi kullanılmalıdır. Valilerin bu hususta kullanacakları takdir hakkının denetime açık olacak gerekçeleri içermesi keyfiliğin önüne geçilebilmesi açısından zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında dosyadaki tüm bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde;

Bayburt Valisi olan sanığın can güvenliği nedeniyle taşıma ruhsatı almak için başvuruda bulunan M... A..., K...H... Ve O... D... isimli kişilerin can güvenliklerinin tehlikede olduğu yönünde bir başvurularının bulunmamasına, bu konuda herhangi bir somut bilgi ve belgenin olmamasına ve Bayburt İlinde fiilen oturmadıklarını bilmesine karşın silah taşıma ruhsatı onayı vermesi eylemlerinde, takdir yetkisinin sınırlarını aşıp kendisine verilen yetkiyi kötüye kullandığının kabulü gerekir. Hatta, sanığın Bayburt İlinde oturmadığını bildiği bu kişilerin silah taşıma ruhsatı alabilmeleri açısından gerekli olan “Bayburt İlinde ikamet etmeleri” koşulunu şekli olarak yerine getirebilmek amacıyla sürece bizzat müdahalede bulunması ve bunun sonu¬cunda taşıma ruhsatı onayı vermesi bu konudaki yetkisini kullanış tarzını göstermektedir. 5442 ve 6136 sayılı Yasalar ile ilgili Yönetmelik hükümleri ve İçişleri Bakanlığı Genelgesi birlikte değerlendirildiğinde, İl Valilerinin silah ruhsatı verme yetkisini ancak yetkili ve sorumlu olduk¬ları yönetim biriminde oturan kişilerle sınırlı olarak kullanabilecekleri, başka illerde oturan kişilere ruhsat vermeye hiçbir şekilde yetkilerinin bulunmadığı açıktır.

Bu durumda, 5237 sayılı TCY’nda kamu görevlisi sayıldığında kuşku bulunmayan sanık valinin kendisine yasalar ve yönetmelikle verilen görevleri yerine getirirken görevin gereklerine aykırı davrandığı ortadadır. 5237 sayılı TCY’nın 257/1. maddesindeki “görevde yetkiyi kötüye kullanma” suçunun, suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan şekli açısından; kişilerin mağduri¬ye¬tine veya kamunun zararına neden olunduğu konusunda bir iddia ve belirleme bulunmadı¬ğın¬dan, olayda bu öğelerin gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Ancak olayımızda, ilgili Yasa ve Yönetmelik hükümleri uyarınca silah taşıma ruhsatı alma olanağı bulunmadığı açıkça ortada olan kişilere görevinin gereklerine aykırı davranmak suretiyle silah taşıma ruhsatı onayı vermesi suretiyle, bu kişilere haksız kazanç sağlama koşulu gerçekleştiğinden sanığın eylemleri 5237 sayılı TCY’nın 257/1.maddesinde öngörülen suçu oluşturur.

Öte yandan Ceza Genel Kurulunca ulaşılan bu sonuca göre; Özel Daire kararından sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 5237 sayılı TCY’nın 257. maddesinde yapılan değişikliklerin de Özel Dairece gözönünde bulundurulması yasal bir zorunluluktur.

Bu itibarla, sanığın Yasa ve Yönetmelik hükümlerine aykırı olarak üç kişiye silah taşıma ruhsatı onayı vermesi şeklindeki eyleminin zincirleme olarak görevi kötüye kullanma suçunu oluşturmasına karşın Özel Dairece mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesinde isabet bulunmadığından kararının bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul Üyesi; Özel Daire beraat kararının onanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Genel Kurul Üyesi; Özel Daire beraat kararının onanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 27.05.2010 gün ve 40-16 sayılı kararının BOZULMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.12.2010 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6398, Karar No: 2010/735, Tarih: 04.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/6398 E.  ,  2010/735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı Liberty Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete ZMMS bulunan aracın müvekkiline ait araca çarparak hasarlandığını, olayın davalı şirkete ihbar edildiğini, hasar dosyası açıldığını, ekspertiz raporuna göre müvekkilinin aracında 5,195 TL tutarında hasar meydana geldiğinin tesbit edildiğini, davalı ... şirketinin hasar bedelini ödemediğini belirterek 5,195 TL’nın muaccel olduğu tarihten işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın sigortalıya ihbar edilmesini, ihbarın olay tarihinden yaklaşık 2 ay sonra yapıldığını yapılan araştırma sonucunda müvekkiline trafik sigortalı aracın davaya konu kazadan sonra birbirine yakın tarihlerde benzer şekilde iki ayrı kazaya daha karıştığını, bu dönemde aracın ZMMS şirketi olan Ankara Sigorta A.Ş.’den hasar dosyalarının getirtilmesini, aracın yakın tarihlerde benzer kazalara karışmış olması ve olayın müvekkiline geç bildirilmesi sebebi ile hasarın tazminat dışında bırakıldığını, dava tarihinden itibaren faize hükmedilebileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5,000 TL tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı Liberty Sigorta A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı Liberty Sigorta A.Ş. vekilinin

yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 279.94 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı Liberty Sigorta A.Ş.'den alınmasına 4.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/9671, Karar No: 2012/31609, Tarih: 30.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/9671 E.  ,  2012/31609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : - 12.05.2005 tarihli iddianame ile açılan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hükümlülük ve erteleme,

- 27.03.2006 tarihli iddianame ile açılan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında 12.05.2005 tarihli iddianame ile ilgili olarak verilen mahkumiyet kararının incelenmesinde:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin, sanığın suç kastının olmadığına, lehe hükümlerin ve CMK.nun 231. maddesinin uygulanmamasına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanığın suça konu yere tecavüze devam ettiğinin anlaşılması karşısında, olayda suçun temadi ettiği ve suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 12.05.2005 yerine 01.01.2005 olarak gösterilmesi,

2- Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 4 ve 5/2. maddeleri uyarınca 450 TL den fazla olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, karardaki suç tarihinin ''12.05.2005'' olarak değiştirilmesi ve sanığa hapis cezası yanında tayin edilen 489 TL temel adli para cezasının 450 TL'ye, 765 sayılı TCK.nun 522/1. maddesinin uygulanmasıyla tayin olunan 163 TL'nin 150 TL'ye, 765 sayılı TCK.nun 59. maddesinin uygulanmasıyla tayin olunan 135 TL'nin 125 TL ye indirilmesi ve para cezalarının içtima edildiği kısımdaki 327 TL'nin 317 TL ye indirilmesi suretiyle hükmün oybirliğiyle (DÜZELTİLEREK ONANMASINA),

II- Sanık hakkında 27.03.2006 tarihli iddianame ile ilgili olarak verilen mahkumiyet kararının incelenmesinde:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin, sanığın suç kastının olmadığına, lehe hükümlerin ve CMK.nun 231. maddesinin uygulanmamasına yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanık hakkında temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan gün adli para cezasının farklı bir gerekçe göstermeden alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Sanık hakkında temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan gün adli para cezasının farklı bir gerekçe göstermeden alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında TCK.nun 154/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan temel adli para cezasına esas alınan 60 gün adli para cezasının 5 güne, TCK.nun 62. maddesi uyarınca hükmedilen 50 gün adli para cezasının 4 güne indirilmesi, gün para cezasının TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 liradan para cezasına çevrildiği kısımdaki 50 gün ibaresi yerine 4 gün yazılması ve bu bölümdeki 1000 TL adli para cezasının 80 TL ye indirilmesi, suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 30.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2013/3020, Karar No: 2014/2189, Tarih: 31.03.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/3020 E.  ,  2014/2189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada 11 nolu ara hakedişle ödenen, ancak sözleşme kapsamından çıkarılması nedeniyle 12 nolu kesin hakedişte kesilen ızgara imalâtına ilişkin malzeme ve işçilik bedelinin tahsili istenmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece hüküm altına alınan alacağa dava konusu imalâtın sözleşme kapsamından çıkarılmasına ilişkin olurun verildiği 21.04.2008 tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Olur verilmesi, olurla sözleşme kapsamından çıkarılan imalâtların bedellerinin istirdadı yönünden temerrüt oluşturmaz. Bu nedenle olur tarihinin faize başlangıç yapılması doğru olmamıştır. Temerrüt faizi borçlunun temerrüde düştüğü tarihten tahsil tarihine kadar istenebilir. Sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı BK'nın 101/I. maddesine göre muaccel bir borcun borçlusu alacaklının ihtarıyla mütemerrit olur. Somut olayda davacı tarafından davalıya gönderilen 23.12.2008 tarihli yazı ile hakedişten kesilen 100.000,00 TL ızgara ve işçilik bedeli alacağının 7 gün içinde ödenmesi istenmiş, davalı 31.12.2008 tarihli cevabi yazısında ödeme talebini yerinde görmeyerek reddetmiş, ödememe iradesi cevabi yazı ile ortaya çıktığından temerrüt, cevabi yazının gönderildiği 31.12.2008 tarihinde oluşmuştur. Mahkemece bu tarihin faize başlangıç yapılması gerekirken temerrüt oluşturmayan olur tarihinden faiz yürütülmesi doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla mülga 1086 Sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın faiz başlangıcı yönünden düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle kararın hüküm kısmının ikinci bendindeki "21.04.2008" tarihinin karardan çıkartılarak yerine "31.12.2008 temerrüt" tarih ve kelimesinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6424, Karar No: 2016/4013, Tarih: 03.05.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6424 E.  ,  2016/4013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Davanın reddi, beraat

I- Katılan vekilinin "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; yüklenen suçun tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık hakkında düzenlenen Vergi Suçu ve Vergi Tekniği raporlarına göre; sanığın 23.11.2004 tarihinden itibaren düzenlediği faturaların gerçek bir mal ve hizmet satışını içermediği, bu tarihten sonraki tüm faturaların sahte olarak değerlendirilmesi gerektiğinin belirtilmesi, sanığın 16.02.1998 tarihinde öğrenci servisi, nakliyat ve harfiyat işi yapacağını beyan ederek mükellefiyet tesis ettiren ... Nak. Hafr. Turizm Tic. Ve San. Ltd. Şti 'nin 09.09.2004 tarihli ortaklar kurulu kararına istinaden yetkili temsilcisi olması, anılan raporda sanığın yetkilisi olduğu şirketin 31.07.2003 tarihinden itibaren müteaddit defa yoklama memurlarınca yapılan tespitlerde belirtilen adresteki iş yerinde bulunmadığının ve söz konusu adreste başka mükelleflerin faaliyet gösterdiğinin saptandığının bildirilmesi, sanığın savunmasında faturalara ilişkin bütün malların ticari faaliyetlerine konu olduğunu, faturalar üzerinde şirketin yeni adresinin yazılı olduğunu beyan etmesi, vergi tekniği raporunun ekinde yer alması gereken belgelerin dosya içinde olmadığının anlaşılması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından vergi tekniği raporunun ekinde yer aldığı bildirilen yoklama fişlerinin ve diğer bilgi ve belgelerin dosyaya celbedilmesi, suç tarihinde söz konusu şirketin faaliyet gösterdiği adresin sonradan değişip değişmediği ve yeni adresin vergi dairesine bildirilip bildirilmediğinin tespit edilmesi, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi nedeniyle dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturalardan vergi tekniği raporunda ....'ye ve .....'a verildiği belirtilenlerin onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının belirlenmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3147, Karar No: 2006/9232, Tarih: 12.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/3147 E.  ,  2006/9232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Çatalca S.H.

Dava dilekçesi, bilirkişi raporu gibi herhangi bir belgeye atıf yapılarak hüküm kurulamaz. Kısa ve gerekçeli karada mirasçıların adları ve tapudaki payları gösterilmeksizin veraset belgesine atıf yapılarak hüküm kurulması usul ve yasay aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın belirtilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.12.06.2006 (Pzt.)