muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/12074, Karar No: 2019/16703, Tarih: 21.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12074 E.  ,  2019/16703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Davalılardan ... mirasçılarından ... ve ... ...'na mahkemenin gerekçeli kararı ve davacının temyiz dilekçesi usulüne uygun tebliğ edilmemiştir.

Adı geçen davalıların adresleri, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesi ve Tebligat Kanununun 28. maddesinde yazılı tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden, resmi ve özel müessese ile dairelerden ve ayrıca zabıta marifetiyle araştırılarak tespit edilen adreslerine; mümkün olmaması durumunda Tebligat Kanununun 10/2 maddesi gereğince adres kayıt sisteminde bulunan adreslerine gerekçeli karar ile davacı idarenin temyiz dilekçesinin tebliğe çıkartılması, adreslerinin tespit edilememesi halinde ilânen tebligat yapıldıktan ve temyiz süresi de beklendikten sonra, ildikten,

3-Dava konusu taşınmazların değerlendirme tarihi, emsal alınan taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi oldukları ve imar parseli iseler kesilen, değil iseler kesilecek Düzenleme Ortaklık Payı oranı ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

4-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında değerlendirme tarihi olan 2010 yılı için Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m2 değeri) emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

5-Şehir Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye, Hükümet Konağı, Belediye Binası, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

6- Dava konusu taşınmazların imar planındaki konumu dikkate alındığında kismi kamulaştırma nedeniyle arta kalan bölümünde inşaat alan kısıtlaması olup olmadığı, inşaat ruhsatı verilip verilmeyeceği, ilgili Belediye Başkanlığı İmar İşleri Müdürlüğünden sorulduktan,

7-Dava konusu Dere mahallesi 248 ada 45 ve 49 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kaydı ilgili Tapu Müdürlüğünden getirtildikten

6- Dava konusu taşınmazların imar planındaki konumu dikkate alındığında kismi kamulaştırma nedeniyle arta kalan bölümünde inşaat alan kısıtlaması olup olmadığı, inşaat ruhsatı verilip verilmeyeceği, ilgili Belediye Başkanlığı İmar İşleri Müdürlüğünden sorulduktan,

7-Dava konusu Dere mahallesi 248 ada 45 ve 49 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kaydı ilgili Tapu Müdürlüğünden getirtildikten

8-Taşınmaz üzerinde bulunan meyveli ve meyvesiz ağaçların değerlendirme tarihi olan 2010 yılı itibariyle yaş, cins ve verim durumlarına göre maktu değerlerine ilişkin resmi verileri ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünden sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15669, Karar No: 2012/20869, Tarih: 18.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/15669 E.  ,  2012/20869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında suç tarihi itibariyle 5728 sayılı Yasa ile değişik 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında 30 günden 100 güne kadar adli para cezası tayini gerektiği gözetilmeden, temel adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 5/2. maddesi uyarınca 450 TL olarak eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanığın babasına ait olduğunu belirttiği silahla evin balkonundan havaya ateş etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, sanığın babasının sağ olup olmadı- ğının belirlenerek dinlenmesi, aynı evde kalıp kalmadıklarının tespiti ateş edilen evin kime ati olduğunun saptanması ve sonucuna göre 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçu bakı- mından sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.02.2008 gün ve 346-25 sayılı kararında da belirtildiği üzere ''sanık hakkında kurulan mahkumiyet hük- münün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CYY'nun 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucunu doğur- duğundan, bu niteliği itibariyle sanık ve Devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisi olduğu'' kabul edilmiştir.

Koşullu bir düşme nedeni oluşturan ''hükmün açıklanmasının geri bırakılması'' müessesesi (mahkumiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde, diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce mahkemece değerlen- dirilerek, uygulanacak, koşullarının bulunmadığı veya uygulanmaması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde ise, cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin diğer hükümler değer- lendirilecektir.

Somut olayda hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda geç- mişte kasıtlı bir suçtan hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması konusunda olumlu olumsuz bir karar verilme- mesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/384, Karar No: 2022/3512, Tarih: 09.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/384 E.  ,  2022/3512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davacıların tazminat talebinin kısmen kabülü ile davacılar Hamit ve Ahmet bakımından 90,00’ar TL, davacı ... için 1,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihi olan 10/07/2015 tarihinden işletilecek yasal faizi ile davalı hazineden alınarak davacılara verilmesine yönelik davalı vekilinin temyiz talebinin reddine dair ek karar

Davalı vekilinin temyiz isteminin reddine dair ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 2.190,00 TL olduğu ve kasten öldürme suçundan 10.07.2015 tarihinde 1 gün gözaltında kalan davacılar lehine hükmedilen tazminat miktarının davacı ... ve Ahmet bakımından 90,00’ar TL, davacı ... bakımından ise 1,00 TL olması nedeniyle hükmün davalı açısından kesin olduğu görülmekle;

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427. ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.07.2016 gün ve 2016/28 - 2016/161 sayılı ek kararında isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın, isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7192, Karar No: 2020/7714, Tarih: 30.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/7192 E.  ,  2020/7714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili dava dilekçesinde, tarafların kök murisi ...’ye ait 45 ada 9 parsel sayılı taşınmazda bulunan evin davalı tarafından kullanıldığını belirterek, kök murisin ölüm tarihi olan 05.09.2002 tarihinden itibaren ecrimisil talep etmiştir.

Davalıya usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında davacıların yakın murisi Sevinç’in 2010 tarihinde öldüğünü, bu tarihten öncesini isteyemeyeceklerini belirterek, davanın reddini savunmuş, süresinde talepte bulunmadığından zamanaşımı itirazı reddedilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil talebine ilişkindir.

Dava konusu 45 ada 9 parsel sayılı taşınmaz ev vasfında olup, önce tarafların kök murisi ... ...’ya ait iken 05.09.2002 tarihinde vefat etmesi ile davacıların yakın murisi ..., davalı ve dava dışı kardeşlerine intikal etmiş, daha sonra ...’nın 19.05.2010 tarihinde vefatı ile davacılara intikal etmiş olup taraflar elbirliği halinde maliktir.

Kural olarak mirasçılar murislerinin ölüm tarihinden itibaren ecrimisile hak kazansalar da, intifadan men şartının gerçekleştiğini kanıtlamak suretiyle külli halefi oldukları yakın murislerinin ecrimisil hakkını da talep edebilirler.

Somut olayda davacılar tapu maliki olan kök muris ...’nin ölüm tarihi olan 05.09.2002 tarihinden itibaren ecrimisil talebinde bulunmuş ve dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış olup, 31.02.2015 tarihli celsede dinlenen davacı tanığı; “Davacıları aynı mahallede olduğumuz için tanıyorum. Babaları ...'yı da tanırım. Davacıların babaları Sevinç bundan yaklaşık 6 yıl kadar önce davalıyla konuşmak üzere bahsi geçen eve gitmişti. Dönüşte kendisiyle buluştuk. Çok sinirliydi, bana ağabeyi olduğu için ses çıkaramadığını söyledi. Ancak duruma içerlemişti. Ben de kendilerine mahkemeye gitmelerinin doğru olacağını söylemiştim.Benim öğrendiğime göre davalı yaklaşık 27-28 yıldır bu evi zaptetmiş olup, kullanmaktadır. Halen torunlarının kaldığını biliyorum” şeklinde beyanda bulunmuştur.

Kural olarak, paydaşlar intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi için, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak istediğini davalı paydaşa bildirmesi gerekir. İntifadan men, dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir ve yemin dahil her türlü delil ile ispatlanır.

Kural olarak, paydaşlar intifadan men edilmedikçe birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi için, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak istediğini davalı paydaşa bildirmesi gerekir. İntifadan men, dava şartı olup yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir ve yemin dahil her türlü delil ile ispatlanır.

Hal böyle olunca mahkemece davacı tarafın delilleri ve davacı tanığının beyanına göre intifadan men şartının oluştuğu tarih belirlenerek ecrimsil hesaplanması gerekirken, intifadan men şartının ortaklığın giderilmesi davası ile oluştuğu gerekçesiyle eksik ecrimisile hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 30.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15401, Karar No: 2017/1951, Tarih: 08.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/15401 E.  ,  2017/1951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK’nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1.maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ... ve savunmanının temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-) Sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa’nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “sanık ... için atanan zorunlu müdafii ücreti 733,00 TL'nin ve sanık ... için atanan zorunlu müdafii ücreti 733,00 TL’nin sanıklardan tahsili ile hazineye irat kaydına” yazılı kısmının çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5020, Karar No: 2008/9924, Tarih: 03.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/5020 E.  ,  2008/9924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.12.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/4861, Karar No: 2014/8853, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4861 E.  ,  2014/8853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 05.02.2014 gün 2012/15869 Esas 2014/1174 karar sayılı tevdii kararı ile; inceleme konusu dosyanın aslı veya onaylı örneğinin temin edilerek dosyaya eklenmesine karar verilmesine rağmen, mahkemece yalnızca dosya içindeki örneklere onay işlemi yapılarak ve de sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılması için yapılan ihbardaki dosya aslının inceleme konusu dosyaya eklendiği, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla yapılan kontrolde Yüksek 2. Ceza Dairesinin 01.10.2013 gün 2011/34887 Esas 2013/22269 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiği anlaşılan mahkemenin 16.12.2009 gün 2007/500 Esas ve 2009/774 Karar sayılı dosyasının onaylı örneğinin veya aslının eklenmediği, dosya içinde özellikle soruşturma aşamasına ait yalnızca emanet makbuzu, nüfus kayıt örneği, adli sicil kaydı ve iddianamenin olduğu, soruşturma aşamasına ait başkaca evrakın dosya içinde bulunmadığı anlaşıldığından anılan dosya aslı veya onaylı örneğinin temin edilerek dosya içerisine konulmasından sonra iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/813, Karar No: 2016/17908, Tarih: 12.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/813 E.  ,  2016/17908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alkollü araç kullanma eylemi sebebiyle ... hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48/5. maddesine aykırılıktan ... Trafik Tescil ve Denetleme Büro Amirliğinin 06/02/2015 tarihli ve 906920 sayılı İdarî para cezası karar tutanağı ile verilen 800,00 Türk lirası İdarî para cezası ile anılan Büro Amirliğinin 06/02/2015 tarihli ve 010935 sayılı sürücü belgesi geri alma tutanaklarına karşı yapılan başvurunun kabulüne, idari para cezası ile sürücü belgesinin geri alınması yaptırımının kaldırılmasına dair ... Sulh Ceza Hakimliğinin 10/07/2015 tarihli ve 2015/289 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin.... Sulh Ceza Hakimliğinin 11/08/2015 tarihli ve 2015/1368 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 28/01/2016 gün ve 8738 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/02/2016 gün ve KYB. 2016-47091 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, ... Sulh Ceza Hakimliğinin 10/07/2015 tarihli kararıyla, kabahatlinin kullandığı motorsikletin hususi araç kabul edilerek, hususi araçlar için yasal sınır olan 0.50 promil alkol miktarının aşılmadığı gerekçesiyle, itirazın kabulüne karar verilmiş ise de; 2918 sayılı Kanun’un 48/5. maddesinde yer alan, “Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır. Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlalin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazlasında ise, 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır. Sürücü belgelerinin herhangi bir nedenle geçici olarak geri alınmış olması hâlinde belirtilen süreler, geçici alma süresinin bitiminde başlar. ” şeklindeki düzenleme karşısında, kabahatlinin kullanmış olduğu motorsiklet sürücüleri için promil alt sınırının 0.21 olduğu ancak kabahatlinin 0.26 promil alkollü olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden,.... Sulh Ceza Hakimliğinin 11/08/2015 tarihli ve 2015/1368 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35670, Karar No: 2018/12694, Tarih: 03.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/35670 E.  ,  2018/12694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Orman kadastrosu kesinleşmiş 384,272 m² alandan oluşan dava konusu yerde sanık tarafından ağaç kesilerek açma yapıldığı iddiasıyla sanık hakkında işgal ve faydalanma suçundan açılan davanın kovuşturması sonucunda, sanığın beraati ile dava konusu alanda ağaç kestiği iddia edilen ... hakkında suç ihbarında bulunulmasına karar verilmesine göre; sanığın, suç tutanağında tespit edilen dip köklerin 2004 yılında hakkında tutanak düzenlenen ağaçlara ait olduğunu beyan etmesi, kovuşturma aşamasında oğlu ...'in ağaç kestiğini ve ağaç kesilen yerin sınırındaki incir tarlasının oğlu ... tarafından işlendiğini savunması ve tanık ...'in de suça konu ağaçlardan 3 adedini kendisinin kestiğini beyan etmesi karşısında, hakkında suç duyurusunda bulunulan ... hakkında açılacak olan davanın bu dava ile birleştirilerek sonucuna göre karar verilmesi ve ağaç kesilmek suretiyle açma yapılan yerin fiilen kimin kullanımında olduğu ve dava konusu fiillere ilişkin olarak köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, köy bekçisi ile ağaçların kesildiği yer yakınında arazisi bulunan komşu parsel sahiplerinin tanık sıfatıyla beyanları alınmadan eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9848, Karar No: 2016/9506, Tarih: 09.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/9848 E.  ,  2016/9506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Mala zarar verme suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 151/1 maddesi gereğince 120 tam gün adli para cezası, 52/2'den 20 TL'den 2.400 TL adli para cezası

Kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 86/2 maddeleri gereğince 120 tam gün adli para cezası, 52/2'den 20 TL'den 2.400 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, temyiz isteminin reddine dair 17/03/2016 gün ve 2015/570 E., 2016/100 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 09/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.