muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4048, Karar No: 2025/3621, Tarih: 30.06.2025

2. Davalılar ... ve ... vekili; davacıların yakındıkları tüm hususların komplikasyon niteliğinde olması nedeniyle müvekkillerine yükletilebilecek bir kusur bulunmadığını, gerek hastanın gerekse davacıların tedavi süreci ve muhtemel riskler bakımından bilgilendirildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan bilirkişi kurulu raporları ve dinlenen tanık beyanlarına göre Gastroentereloji Uzmanı Doç, Dr. ...'ın uygulamalarının tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, ameliyat sonrası dönemde başlanan ilaçların ve uygulanan tedavilerin tıbben doğru olduğu, dolayısıyla Genel Cerrahi Uzmanı Prof. Dr. ...'nin uygulamalarının da tıp biliminin genel kabul görmüş ilke ve kurallarına uygun olduğu, dosyada davalı konumunda olmayan doktorun mesleği gereği özen sorumluluğuna aykırı davranarak zararın oluşmasına etki ettiği, yine davalı hastanenin de adam çalıştıranın kusursuz sorumluluğu kapsamında oluşan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 160.000,00 TL manevi ve 400,00 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Sağlık Hizmetleri Anonim Şirketi ... Şubesinden alınarak davacılara eşit olarak ödenmesine, davalılar ..., ... ve ... Sağlık Hizmetleri Anonim Şirketi Trabzon ... Şubesine açılmış olan davanın reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince hangi rapora itibar edildiği açıkça yazılmamış ise de gerekçe içeriğinden ATK 8. İhtisas Kurulundan aldırılan 23.02.2022 tarihli rapora göre davanın kısmen kabulüne karar verildiğinin anlaşıldığı, Mahkemece hangi rapora itibar edildiğinin açıkça ve gerekçeleriyle ortaya konulmadığı gibi ATK 3. Üst Kurulu tarafından sunulan rapor karşısında ATK 8. İhtisas Kurulu tarafından sunulan rapora itibar edilmesinin hukuki izahının da yapılmadığı, aldırılan tüm raporlar incelendiğinde raporlar arasında çelişki bulunduğu ve bu çelişkiyi giderecek nitelikte bir rapor bulunmadığı halde bu eksiklik tamamlanmadan karar verildiği, bu hususlar dikkate alınarak raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi ve somut olayda tıbbi kötü uygulama bulunup bulunmadığı, komplikasyon gelişip gelişmediği hususlarında rapor sunulmak üzere 04.06.2024 tarihli bilirkişi kurulu raporununu alındığı, aldırılan bilirkişi raporunda diğer raporların değerlendirilerek, bilimsel izahat yapıldığı ve neticede davacılar murisinin ölümüne sebep olan hususun ERCP işlemi sonrası gelişen komplikasyon olduğu, teşhis ve tedavi aşamasında herhangi bir kusur tespit edilmediği, komplikasyon yönetiminin usulünce yapıldığının belirtildiği, raporun somut olayla uyumlu, raporlar arasındaki çelişkiyi bilimsel görüşlerle gideren, uyuşmazlığın esasını çözer mahiyette ve denetime elverişli olduğu, netice olarak davacılar murisinin ölümü ile sonuçlanan tedavi sürecinde teşhis ve tedavi kusuru bulunmadığı, ölümün komplikasyon sonucu gerçekleştiği, komplikasyon yönetiminin usulünce yapıldığı, aydınlatma yükümlülüğünün usulünce yerine getirildiği, bu haliyle davalıların meydana gelen zarardan sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine; davalılar vekilinin istinaf başvurusu bakımından ise İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde hukuka uyarlık görülmediği anlaşılmakla, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; müvekkillerinin murisinin vefatının komplikasyona bağlı olarak gerçekleştiği tespitinin hatalı olduğunu, kabul anlamına gelmemekle birlikte böyle bir durumun kabulü halinde dahi usulüne aydınlatılmış rızanın alınmadığını, onam formunda işlemin başarı olasılığı hakkında bilgi kısmının tamamen boş bırakıldığı, hastaya bu hususta bir bilgi verilmediği ve onayının alınmadığını, onam formunda hastanın karşılaşmış olduğu komplikasyon olan bağırsak delinmesinin meydana gelmesi halinde uygun tedavi yönteminin cerrahi girişim olduğunun açıkça belirtilmesine rağmen hastaya cerrahi müdahale yapılmayıp ilaçlarla tedavi edilmeye çalışıldığını, Mahkemece aldırılan raporlarda birbirinden farklı bir hususta değerlendirme yapıldığını, raporlara karşı taraflarınca sunulan itirazların karşılanmadığını, taraflarınca yapılan şikayet neticesinde ... Şubesinde görevli dava dışı doktor ...'ın tıbbi uygulama hatasının bulunduğu gerekçesiyle Trabzon 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2024/732 E. sayılı dosyasında taksirle ölüme sebebiyet verme suçundan mahkumiyetine karar verildiğini, davalı Hastanede çalışan dava dışı doktorun mahkumiyetine karar verilmişken çalışmış olduğu hastanenin kusurlu olmadığından bahsedilemeyeceğini, ERCP işlemi sonrası hastayı gözetim altında tutması gereken davalı doktorların da bu hususta kusurlu olduğunun açık olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ilişkisinden kaynaklı hekim hatası iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

1.Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye göre, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davacılar vekilinin davalı hastaneye yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ilişkisinden kaynaklı hekim hatası iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

1.Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye göre, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davacılar vekilinin davalı hastaneye yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, TBK 510 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesince aldırılan 06.03.2020 tarihli bilirkişi kurul raporunda; ERCP işlemi sonrasında ortaya çıkabilecek olan ve komplikasyon olarak değerlendirilen gastrointestinal sistem perforasyonlarının medikal olarak izlenebileceği gibi cerrahi müdahale de gerektirebileceği, medikal takipte perforasyonun yeri, kişinin sağlık verileri, sağlık merkezinin yoğun bakım ünitesinin bulunup bulunmadığı, gastrointestinal cerrahi ekibinin bulunup bulunmadığı gibi durumların önem arz ettiği, ERCP işleminin yapıldığı hastanede yoğun bakım ünitesinin olduğu, ancak işlem tarihi itibariyle dolu olduğunun belirtildiği, yine 27.10.2021 tarihli bilirkişi kurul raporundaki muhalif düşünce notunda; perforasyon ve pankretit gelişiminin ERCP sürecinde olası komplikasyonlar içerisinde yer aldığı, bununla beraber 73 yaşında işlem sonrası perforasyon ve pankreatit gelişmiş bir hastanın yüksek riskli kategoride yer aldığı, bu hastanın işlemden hemen sonra yoğun bakım ünitesine alınıp orada takip edilmesi yoluna gidilmesinin doğru bir yaklaşım olduğu, hastada çoklu organ yetersizliği ve septik şok tablosu geliştikten sonra yoğun bakıma alınmasının süreci geri çevirmekte yetersiz kaldığı, yoğun bakımın sadece kötüleşen hastaların izlenmesi için değil kötüleşme potansiyeli taşıyan ve yakın takibi gerektiren hastalar için de düşünülmesi gerektiği, hastanın ileri yaşı, gelişen komplikasyonların ağırlığı ve olası ek hastalıkları da dikkate alındığında sonucun kötü seyretmesinin yüksek olasılı olduğu, olayda tıbbi açıdan başından itibaren hastanın müdahale imkanlarının da olduğu bir yoğun bakım ünitesine alınmamış olmasının uygulamadaki ana eksikliği oluşturduğu tespit edilmiştir.

O halde Mahkemece; yukarıda açıklanan bilirkişi raporlarında belirtildiği üzere, davalı Hastanede ERCP işlemi uygulanan hastanın, ileri yaşı ve olası komplikasyon riski dikkate alınarak gerekli ve yeterli tedavi ortamı sağlanıp sağlanmadığı, işlem sonrası komplikasyon gelişen ve yüksek riskli kategoride yer alan hastanın tedavisinin yoğun bakım ünitesinde yapılmaması nedeniyle davalı Hastanenin organizasyon ve yönetimde kusuru bulunup bulunmadığının değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesi uyarınca davacılar yararına BOZULMASINA,

Temyiz eden taraf harçtan muaf olduğundan peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4080, Karar No: 2014/1949, Tarih: 27.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/4080 E.  ,  2014/1949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2012

NUMARASI : 2006/606-2012/328

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vek. Av. A.. Y.. gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Asıl ve birleşen dava, ayıplı beton satışı nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, ayıp iddiasını kabul etmediklerini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; 1999 büyük depreminden sonra sayılı tüm inşaatlarda temelden çatıya kaba ve ince yapı kontrolü yapılması için Yapı Denetim Bürosu mecburiyeti konulmuş olduğu, davacı inşaat sahibinin bir Yapı Denetim Bürosu ile anlaşarak beton dökümlerini de takip ettirme sorumluluğu bulunduğu, fakat piyasada bu işlemin hafife alınarak ucuza mal etme ile yapı denetim bürosu kontrolünün kalkarak sadece imza safhasına kadar indiği, işte bu piyasa inşaatının bunlardan biri olup dosyanın hiçbir yerinde yapı denetim bürosu kontrolü ve ismine dahi rastlanmadığı, eğer yapı denetim bürosu olsaydı, beton dökümleri sırasında yetkili teknik eleman bulundurma mecburiyetiyle fazladan sulandırılmış ve bekletilmiş betonun dökülmesini engelleyecek olacağı, bu durumun doğmasına davacı inşaat sahibinin sebep olduğunun keşif anında gözlemlendiği, davacının binada oluşan "değer kaybı " ve "inşaatın gecikmesi dolayısıyla meydana gelen zarar" dolayısıyla talep ettiği tazminatların kabul edilemez olduğu, keza inşaatın başından itibaren davacının görevlendirme sorumluluğundaki yapı denetim bürosu olmayışı sonucu doğan hatalı imalatların baş müsebbibi olduğu ve bu hatanın da davacının kendisinden kaynaklandığı gerekçeleriyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece aldırılan 12.04.2010 ve 15.12.2011 tarihli bilirkişi raporlarında davacının %25 oranında davalının ise %75 oranında kusurlu oldukları bildirilmiş, itiraz üzerine alınan ve hükme esas alındığı bildirilen 25.09.2012 tarihli bilirkişi raporunun 7. sayfasında sebepleri açıklandıktan sonra davalı ve davacının %50' şer oranında kusurlu oldukları belirtildiği halde 8. sayfasında davanın reddi gerektiği bildirilmiştir.

Bu durumda önceki alınan bilirkişi raporları ile ve kendi içinde çelişkili olan 25.09.2012 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda önceki alınan bilirkişi raporları ile ve kendi içinde çelişkili olan 25.09.2012 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekilleri yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacılar yararına takdir edilen 1100 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine peşin harcın istek halinde iadesine 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9036, Karar No: 2015/7088, Tarih: 13.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/9036 E.  ,  2015/7088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, kısa kararda “davacının 01/01/1997 – 01/06/2002 tarihleri arasında davacının tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine,” karar verildiği halde, gerekçeli kararda, “… davacı ...’ın 01/01/1997 - 31/12/2002 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine” şeklinde hüküm kurularak, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu yukarıda belirtildiği gibi zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Öte yandan konuyla ilgili 10.4.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 13/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3297, Karar No: 2025/2895, Tarih: 20.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3297 E.  ,  2025/2895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/363 E., 2024/140 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, davacı vekilince duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 20.05.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'ın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'de Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 2008 dönemi yıl sonu hesaplarının Maliye Bakanlığınca incelenmesi sonucu düzenlenen 12.12.2013 tarihli Maliye Bakanlığı Vergi Tekniği Raporuna göre, davalı tarafından anılan yıla ait reklam gelirlerinin 12.479.991,47 TL noksan beyan edildiğini ve eksik beyan edilen miktar üzerinden hesaplanması gereken Üst Kurul Payı 623.999,60 TL'nin ve bunlara ait olduğu dönemlere göre ödeme tarihi itibariyle 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre hesaplanacak gecikme zamlarının ödenmesi gerektiğini, ödenmeyen Üst Kurul Payının tahsili için icra takibi başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini haricen öğrendiklerini ileri sürerek; itirazının iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının talebine dayanak yaptığı vergi tekniği raporundaki emsal komisyon oranı belirleme yöntemini kabul etmediklerini, bu raporun kendi içinde çelişkili olduğunu, dava konusu taleplerin ise %13,875'lik komisyon oranını aşan ve fiilen uygulanan komisyon oranlarının yok sayılması sureti ile yapılan hesaplamaya dayandığını, aracı kurumların uyguladıkları komisyon oranının alt veya üst sınırı olmadığını, bu komisyon oranını belirli bir tutar ile sabitleyip aşan kısım üzerinden tahakkuk yapılmasının doğru bulunmadığını, vergilendirmede gerçek durumun tespitinin esas olduğu gibi dava konusu kurum payında da aynı esasın geçerli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.12.2017 tarihli kararıyla; bilirkişi raporundaki tespitlerin yerinde ve raporun hüküm kurmaya yeterli olduğu, davacı kuruluşun davalıdan dava konusu tutarla ilgili olarak talep edebileceği bir RTÜK payı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 05.12.2017 tarihli kararıyla; bilirkişi raporundaki tespitlerin yerinde ve raporun hüküm kurmaya yeterli olduğu, davacı kuruluşun davalıdan dava konusu tutarla ilgili olarak talep edebileceği bir RTÜK payı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin 23.03.2021 tarihli kararıyla; vergi baş müfettişi tarafından düzenlenen raporun, kesin ve yürütülmesi gerekli bir işlem niteliğini taşımadığı, davaya dayanak oluşturan vergi tekniği raporunun İstanbul 11. Vergi Mahkemesinin 02.02.2015 tarihli ve 2014/272 E. 2015/257 K. sayılı kararıyla hukuki dayanak olma özelliğini de kaybettiği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davacı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Dairenin 24.01.2022 tarihli ilamıyla; hükme esas alınan asıl ve ek raporlar incelendiğinde, bilirkişinin eldeki uyuşmazlığın çözümü noktasında ehil olmadığı gibi, söz konusu asıl ve ek raporun incelemeye konu dönemde yürürlükte olan ... Bütçe, Muhasebe ve İdari İşler Yönetmeliği'nin 5. maddesinde belirtilen kriterlere uygun olmadığı, bilimsel veriler içermediği, yine davacının aşamalarda ileri sürdüğü ve itirazlarına dayanak yaptığı Vergi Mahkemesi dosyalarını da kapsamlı şekilde irdeler nitelik ve nicelikte olmadığı, bu itibarla İlk Derece Mahkemesince; davaya dayanak ilgili Vergi Mahkemesi dosyaları (İstanbul 11. Vergi Mahkemesinin 2014/272 E. dava dosyası da dahil olmak üzere) ve eldeki davaya dayanak 12.12.2013 tarihli vergi tekniği raporundaki emsal oran belirlenmesine ilişkin tespit ve hesaplamaların da ilgili kurumlardan temini sağlanarak, alanında uzman bir bilirkişi heyetinden incelemeye konu dönemde yürürlükte olan ... Bütçe, Muhasebe ve İdari İşler Yönetmeliği'nin 5. maddesinde belirtilen kriterlere uygun, davacının aşamalarda ileri sürdüğü itirazların tümünü tek tek karşılar nitelikte, bilimsel veriler içeren rapor alınması suretiyle davacı kuruluşun davalıdan tahsil edebileceği üst kurul payının olup olmadığı, var ise miktarının belirlenmesi gerektiğinden bahisle, Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

2. Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesinin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 12.12.2013 tarihli vergi tekniği raporunun Radyo ve Televizyon Üst Kurulu Muhasebe ve İdari İşler Yönetmeliği'nin 5. maddesine uygun olarak düzenlenmediği, rapordaki hesaplamaların sadece bir varsayım üzerine kurgulanması nedeniyle geçerli olmadığı, davacının iddiasını davaya konu yönetmeliğin ilgili maddesine uygun olarak ispat edemediği nazara alınarak reklam gelirinin davalı şirket tarafından noksan beyan edilmediği ve buna dayalı olarak da davacı kuruluşun davalıdan tahsil edebileceği üst kurul payının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davalı yayın kuruluşunun, televizyon kanalında yayınlanan reklamlara ilişkin brüt reklam gelirlerini eksik beyan ettiğini, Maliye Bakanlığı teknik raporuna itibar edilmesi gerektiğini, vergi tekniği raporunda, emsal komisyon oranının %13.875 oranında belirlenmesine yönelik hesaplamaların sadece bir varsayım üzerine olmadığını, ilgili bilgi ve belgelere dayandırıldığını, bilirkişi heyet raporundaki tespit ve değerlendirmelerin hatalı olduğunu belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; reklam gelirinin davalı şirket tarafından noksan beyan edilip edilmediği ve buna dayalı olarak da davacı kuruluşun davalıdan tahsil edebileceği üst kurul payının bulunup bulunmadığı, var ise miktarının belirlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapıldığı, bu doğrultuda bilirkişi heyetinden alınan raporun denetime elverişli bulunduğu, davacının ... Bütçe, Muhasebe ve İdari İşler Yönetmeliği'nin 5. maddesinde belirtilen kriterlere göre reklam gelirinin davalı şirket tarafından noksan beyan edildiğinin ispat edemediği anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.