muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/861, Karar No: 2017/1337, Tarih: 09.02.2017

2- Çalışma olgusunu işçi ispatlamak durumundadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının hangi tarihte işe başladığı ihitlaf konusudur.

Davacı 01/02/2011 tarihinde işe başladığını ileri sürmektedir. Davalı ise sigorta girişinin iyi niyetli olarak 11/03/2011 tarihinde yapıldığını, çalışma izin onayı ve istifa dilekçesine göre ise işe başlama tarihinin 11/04/2011 olduğunu savunmuştur.

İstifa dilekçesinde işe başlama tarihi 11/04/2011 olarak ifade edilmiş ise de T.C. Milli Eğitim Bakanlığı belgesinde dahi tarih 06/04/2011 şeklinde yazılı olup, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ... Bölge Müdürlüğü İnceleme Görevlileri tarafından tutulan tutanaktaki davacının işe 11/03/2011 tarihinde başladığı ifadesi altında davalı işverenin /vekilinin imzası bulunmaktadır. Davacı çalışma izin tarihi olarak T.C. Milli Eğitim Bakanlığı belgelerinin birinde 06/04/2011 tarihi belirtilmiş olmakla birlikte diğer bir T.C. Milli Eğitim Bakanlığından gelen belgede davacıya 08/03/2011 tarihinden itibaren geçici göreve başlama olurunun 06/04/2011 tarihi itibari ile verildiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamındaki diğer deliller, tanık ifadeleri, hizmet döküm cetveli ve yukarda bahsedilen hususlar karşısında davacının Nisan ayında çalışmaya başladığını kabule imkan yoktur.

Davacının T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İstanbul Bölge Müdürlüğü'ne verdiği şikayet dilekçesinde işe başlama tarihi olarak 05/02/2011 tarihini belirttiği, hizmet döküm cetvelinde 11/03/2011 tarihinde davalı işverenlikte girişi görünmektedir.

Davacı tanıklarının, davacı tarafından iddia edilen Şubat ayında çalışmamaları, bu şahitlerden birinin davalı ile husumetli olması gibi nedenler ile beyanları tek başına hükme esas alınabilecek nitelikte değildir.

İş aktinde göreve başlama tarihi 08/03/2011, sözleşme düzenleme tarihi 14/02/2011' dir.

Davalının çalışma ruhsatında kurum açma tarihi 08/03/2011 olarak görünmektedir.

T.C. Milli Eğitim Bakanlığı'nın çalışma izin belgesinde davacıya 08/03/2011 itibari ile geçici göreve başlama oluru verilmiştir.

Dosya içerisindeki tediye makbuzları fotokopi olduğundan Dairemizin geri çevirme kararı ile asılları getirtilmiş, fotokopiler ile karşılaştırılmasında, hangi aya ait ödeme olduğuna dair makbuzlar üzerine yazılı açıklamaların fotokopilerde bulunmadığı, dava dilekçesi ekindeki tediye makbuzları fotokopi dahi olsa, matbaa basımı tediye makbuzu olduğu, boşluk doldurulacak yerlerin küçük noktalardan oluşan çizgiler halinde olduğu fotokopiler üzerindeki bu noktacıklarda bir nizamsızlık bulunmadığı, bu nedenle geri çevirme üzerine gelen tediye makbuzu asılları ya da dip koçan suretleri üzerinde hangi aya ait olduğu ve avans olduğu yönündeki açıklamaların sonradan eklendiği izlenimi oluştuğu anlaşılmıştır.

Geri çevirme üzerine gelen tediye makbuzu asılları ya da dip koçan suretleri açısından, örneğin 08/03/2011 düzenleme tarihli tediye makbuzunda "Nisan maaşı ve Mayıs ayına mahsuben avans" açıklaması ile 1350 TL. ödendiği kayıtlıdır. Sonraki aylarda da bu yönde açıklamaları olan 1350'şer TL.lik tediye makbuzları bulunmaktadır. Davacı vekili, "işçiye çalışmadığı ücretin maaşının ve 2 ay sonrasının maaşından avansın verilmeyeceği, aslında her tediye makbuzunun düzenleme tarihinden önceki çalıştığı ayın maaşı olduğunu ama ücreti düşük göstermek ve maaşını tam vermemek gayesi ile davalı tarafından tediye makbuzlarının bu şekilde doldurulduğu” yönünde savunma mevcuttur. Davalı, davacıya borç verdiği, seminer parası verdiği gibi savunmalarını da ispatlayamamıştır.

Tüm bu hususlar, davacının Şubat ayında işe başladığı yönünde çok kuvvetli kabul edilmesi gereken delillerdir.

Bununla birlikte, davacının hizmet döküm cetvelinde Şubat /2011-10/3/2011 tarihleri arasında 1020017 sicilli işyerinden bildirilen hizmetleri görünmektedir. Öncelikle bu işyerinin SGK kayıtları getirtilmeli bu işyeri taraflardan sorulmalı, davacı asıl bizzat dinlenmeli, davalı işverenlikte Şubat 2011 tarihinden itibaren çalıştığını ileri sürmesine rağmen neden hizmet döküm cetvelinde Şubat 2011 ayından 10/03/2011 tarihine kadarki çalışmasının bu işyerinden bildirildiği davacı asilden sorulmalıdır. Bilahare gerekli ise davacının 1020017 sicil numaralı işyerinden Şubat 2011 ayından 10/03/2011 tarihine kadar geçen dönemde fiilen çalışıp çalışmadığı, çalıştı ise ne şekilde çalıştığı, hizmet döküm cetvelinde kendi işyerlerinde neden kaydının göründüğü hususu sorulmalı, anılan bu işyerinden davacının işyeri özlük dosyası celbedilmelidir.

Yukarıdaki araştırma neticesine göre, davacının Şubat 2011 tarihinden itibaren davalı yanında çalışıp çalışmadığı, hangi tarihte çalışmaya başladığı belirlenerek ücret ve asgari geçim indirimi talepleri buna göre karara bağlanmalıdır. Eksik araştırma ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1400, Karar No: 2019/2959, Tarih: 15.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1400 E.  ,  2019/2959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 29/03/2017 tarih ve 2016/133 2017/283 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce verilen 11/01/2018 tarih ve 2017/778-2018/26 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin Aldem Sağlık Hizmetleri Ltd Şti'nin %50 ortağı olup davalının da aynı oranda şirketin ortağı ve müdürü olduğunu, şirket üzerinden hekimlik faaliyetlerini yürüttüklerini, taraflar arasında ... ... 5. Aile Mahkemesinin 2012/694 esas sayılı dosyası ile boşanma davası yürüdüğünü, ... ... 17. Aile Mahkemesinin 2012/687 esas sayılı dosyasında da mal rejiminin tasfiyesi davası açıldığını, boşanma kararının henüz kesinleşmediğini, mal rejimi tasfiyesi davasına delil teşkil etmek üzeri ... ... 5. Aile Mahkemesinin 2012/225 D.İŞ dosyasında şirketin mal varlığının tespitini talep edildiğini, yargılamanın devamı sırasında taraflar muayenehanenin üçer gün kullanılması şeklinde anlaşmaya vardıklarını, davalının şirketi zararlandırıcı eylemlere başladığını ve şirketin işleyişi konusunda müvekkiline bilgi vermediğini, son 3 yıldır olağan genel kurulunun dahi yapılmadığını, SGK ve vergi borçlarının şirket müdürü olan davalı tarafından kasıtlı olarak ödenmediğini, şirkete ait muayenehanedeki eşyaların davalı tarafından kendisine ait başka bir şirkete verilmeye çalışıldığını, bu şekilde şirketin mal varlığını azaltmak için hileli işlemlere başvurduğunu, mülkiyeti davalının annesine ait muayenehanenin bulunduğu yer evliliğin başlangıcında karşılıksız olarak taraflara verilmesine rağmen daire sanki kiraya verilmiş gibi şirket aleyhine ... ... 19. İcra Müdürlüğünün 2015/15914 esas sayılı dosyasından şirket aleyhine icra takibi yapıldığını, davalının bu takibe itiraz etmediğini, muvazaalı bu işlemin iptali için ... ... 9. Aile Mahkemesinin 2015/666 esas sayılı dosyasında icra takibinin iptali için dava açıldığını, davalı şirket müdürünün TTK 626. maddesinde belirtilen özen ve bağlılık yükümünü kasten ihlal ettiğini ileri sürerek müvekkilinin uğradığı zararların tespit edilmesi sonrası fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL'nin tahsili ile müvekkiline yahut şirkete ödenmesini, davalının müdürlük görevine son verilerek şirkete kayyum tayin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; boşanma davası açıldıktan sonra 2012 yılından 24.08.2015 tarihine kadar muayenehanenin işletilmesi ve kullanılması üçer gün süre ile taraflar arasında paylaşıldığını, davacı muayenehanede fiili çalışmasına rağmen ortak giderlere katılmadığını, vergi borçları ile sigorta ödemelerinin müvekkili tarafından yapıldığını, üçüncü bir şirkete verildiği iddia edilen diş

koltuğunun sahibinin başka bir şirket olduğunu, bu aletin kiralık olarak alındığının davacı tarafından bilindiğini, davacının şirketin kiracı olduğunu bildiğini, gayrimenkul dava dışı Aytaç Serçe adına kayıtlı olup müvekkilinin annesi olduğunu, dava dışı Aytaç Serçe ... ... 19. İcra Müdürlüğünün 2015/15914 esas sayılı dosyası ile kira alacağını talep ettiğini, böylece davacının iddialarının hukuki değerinin bulunmadığını, davacının 22.08.2015 tarihinde şirkette bulunan tüm eşyalarını aldığını, şirketten ayrıldığını, bu konuda ... ... C. Başsavcılığına 2015/117903 soruşturma numaralı dosyasında şikayetçi olduklarını, şirkete kayyum atanma talebinin şartlarının gerçekleşmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının müdürü olduğu şirketin 06.04.2006 tarihli genel kurul toplantısından sonra başkaca genel kurul toplantısı yapmadığı, 2008-2012 yıllarına ait yevmiye defterinin noter kapanış onayının ve bu yıllara ait kebir defterinin noter açılış tasdiklerinin yapılmadığı, envanter defterinin yazdırılmadığı, 2013,2014,2015 yıllarına ait kebir defterinin onaysız olduğu, TTK ve Vergi Usul Kanuna göre defterlerin usulüne uygun tutulmadığı ve birbirini teyit etmediği, 2013, 2014, 2015 yıllarına ilişkin muhtasar beyannamelere göre, 2013 yılı için 5.250 TL, 2014 yılı için 5.250 TL ve 2015 yılı için 6.000 TL kira bedeli ödenmesine rağmen şirket aleyhine yapılan icra takibinde 30.000.00 TL kira talep edildiğini ve bu miktarın ticari defterlerde kayıtlı olmadığı, davalının icra takibine itiraz etmeyerek takibin kesinleşmesine zemin hazırladığı, davalının kanunda belirlenen görev ve yükümlülüklerini yerine getirmediği, kesinleşen icra takip dosyasındaki alacak miktarı şirket kasasından henüz çıkmadığından şirketin zararının oluşmadığı, şirketin feshi ve tasfiyesi istemiyle dava açılmış olduğundan kayyum tayininin şirkete yük getireceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının şirket müdürlüğü görevinden azline, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalı vekilinin istinaf başvurusunun, davalının, genel kurul toplantısı çağrı yükümlülüğünü yerine getirmediği, defterlerin usulüne uygun olarak tutulmamasından sorumlu olduğu, önceki yıllardaki kira miktarından daha fazla bir bedelle şirket aleyhine girişilen icra takibine itiraz etmemesinin özen ve bağlılık yükümlülüğünün ihlali niteliğinde olduğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15/04/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1834, Karar No: 2024/2156, Tarih: 24.04.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/1834 E.  ,  2024/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 53. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.10.2023

SAYISI : 2022/2310 E., 2022/337 K.

DAVA TARİHİ : 04.10.2019

KARAR : Miktar yönünden ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/562 E., 2022/201 K.

Taraflar arasındaki ipotek bedelinin uyarlanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuru talebin kesinlik sınırı altında kaldığından bahisle istinaf dilekçesinin miktar yönünden reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz isteminden bulunan davacı vekilinin temyiz istemi, kesin karar olması gerekçesiyle ek karar reddedilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ek kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı adına kayıtlı taşınmaz üzerinde davacıların murisi lehine 12.09.1973 tarih ve 8934 yevmiye No.lu 315.000. ... bedelli ipotek bulunduğunu, ipotek bedelinin uyarlanması gerektiğini beyanla; 315.000. ... ipotek bedelinin günün koşullarına uyarlanmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, ipotek bedelinin uyarlanmasını talep edebilmek için sözleşmenin yapıldığı sırada taraflarca öngörülemeyecek beklenmeyen olağan üstü bir durumun ortaya çıkması gerektiğini, Yargıtay kararlarına göre kesin borç niteliğinde olan ipotek bedelinde güncelleme yapılamayacağını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf dilekçesinin davanın miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle başvurunun reddine, kesin olarak karar verilmiştir.

C. Ek Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin kararının, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin; 10.01.2023 tarihli ek karar ile kesin olarak verilen kararın temyiz edilemeyeceği belirtilerek temyiz başvuru dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

V. EK KARAR TEMYİZİ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Ek Karar Temyiz Sebepleri

C. Ek Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin kararının, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin; 10.01.2023 tarihli ek karar ile kesin olarak verilen kararın temyiz edilemeyeceği belirtilerek temyiz başvuru dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

V. EK KARAR TEMYİZİ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Ek Karar Temyiz Sebepleri

Davacı vekili ek karar temyiz dilekçesinde özetle; mahkemece ıslah için süre verilmediğini, sözlü yargılama aşamasına geçilmeden hüküm kurulduğunu, ipoteğin faiziyle birlikte uyarlanması gerektiğini belirterek; ek kararın ve kararın bozulmasını dava ve talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık ipotek bedelinin uyarlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 362/1-b, 366 ıncı madde delaletiyle 346/2 nci maddesi.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "İstinaf yoluna başvurulabilen kararlar" başlıklı 341 inci maddesinin (1) No.lu bendinde, İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü halinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabileceği hükme bağlanmıştır. Aynı Kanun'un 341 inci maddesinin (2) No.lu bendinde ise miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, (4) No.lu bendinde ise alacağın tamamının dava edilmiş olması durumunda, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü üç bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın, istinaf yoluna başvuramayacağı belirtilmiştir. Öte yandan, 6763 sayılı Kanun’un 44 üncü maddesi ile 6100 sayılı HMK’ya eklenen Ek 1 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, bu miktarın Maliye Bakanlığı'nca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı, 2 nci fıkrası gereğince ise 6100 sayılı HMK'nın 341 inci maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının uygulanmasında hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı öngörülmüştür.

3. Değerlendirme

a. Ek karara yönelik temyiz incelemesinde; 6100 sayılı Kanun'un 346 ncı maddesinde; "istinaf dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir ve 344 üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder.

3. Değerlendirme

a. Ek karara yönelik temyiz incelemesinde; 6100 sayılı Kanun'un 346 ncı maddesinde; "istinaf dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir ve 344 üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder.

Bu ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren mahkemece yetkili bölge adliye mahkemesine gönderilir. Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesi istinaf dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmezse, ilk istinaf dilekçesine göre gerekli incelemeyi yapar" düzenlemesi mevcuttur.

Aynı Kanun 366 ncı maddesi ise; "bu Kanun'un istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır" şeklinde düzenlenmiştir.

b. Somut olayda; her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebinin miktar olarak kesinlik sınırı altında kaldığından reddine dair ek karar verilmişse de, bu karar usule ilişkin bir karar olup, yukarıda ayrıntılı açıklanan ilgili kanun hükümlerine göre bir haftalık temyiz kanun yolu açık olmak üzere bir karar verilmesi gerekirken, davanın miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle kanun yolu kapatılmak suretiyle kesin nitelikte karar verilmesi doğru görülmemiştir. Açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ek kararının kaldırılması gerekmiştir.

c. İstinaf kanun yoluna başvurma talebinin miktar yönünden kesin olup olmadığına ilişkin uyuşmazlığa gelince; Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararında tartışılan hususlar, ulaşılan kanaat ve verilen karar usul ve yasaya uygun görüldüğünden, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülememiş, kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle Bölge Adliye Mahkemesinin 10.01.2023 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan 28.11.2022 tarih, 2022/2310 Esas 2022/337 Karar sayılı kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4842, Karar No: 2023/5098, Tarih: 19.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4842 E.  ,  2023/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2017/297 Esas, 2021/433 Karar

HÜKÜM :Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ihale ile Güllük Limanı yükleme boşaltma hizmet alanı sözleşmesini yüklendiğini, 31.12.2005 tarihinde sona eren sözleşmeyle ilgili alacağı bulunduğunu ileri sürerek, davacının 128.827,53 TL hakediş alacağının fatura tarihlerinden, 8.885,21 TL teminat mektubu alacağının 27.09.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte ve fiyat farkından kaynaklanan alacağına ilişkin olarak fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; hakedişin haklı sebeplerle ödenmediğini, davacının iş sahasını süresinde terketmemesi nedeniyle komisyon marifetiyle belirlendiği üzere 139.707,31 TL alacakları olduğunu, fiyat farkı hakedişlerinin yapıldığını, işçilikten kaynaklanan fiyat farkı alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 03.12.2013 tarih, 2012/264 E. ve 2013/240 K. sayılı kararı ile davacının sözleşme hükümlerine göre işyerini süresi içinde boşaltmaması nedeni ile davalı idarenin liman sahası içinde çalışmasına engel olduğu, davalının düzenlemiş olduğu 3 adet fatura karşılığı davacı tarafın hak ediş ve teminatından yapmış olduğu kesinti tutarının 137.712,74 TL olduğu, davalı idarenin uğramış olduğu gelir kaybı ile masrafları bedelinin 121.401,33 TL olacağı, davacı tarafa sözleşme süresi içinde fiyat farkı olarak 217.717,65 TL ödemede bulunulduğu, bu nedenle işçi ücreti ile SSK taban fiyat artışından kaynaklanan fiyat farkı talebinin yersiz olduğu, davacı tarafın davalı idareden yersiz kesinti nedeni ile asıl alacağın 16.311,41 TL, reeskont faiz hesabına göre faiz alacağının 1.889,86 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı