muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19270, Karar No: 2014/21969, Tarih: 13.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19270 E.  ,  2014/21969 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/351988

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2012/997 (E) ve 2013/75 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dairemizde incelenen aynı yere ilişkin dosyalarda bulunan Batman Belediye Başkanlığının ve Batman Valiliğinin 03.05.2012 tarihli yazıları ve eklerinden, suça konu Aydınkonak köyü parselin 12.06.2002 tarihli meclis kararıyla Çamlıtepe Mahallesi sınırları ve 07.08.2009 tarihli meclis kararıyla da parselin bir kısmının imar planının uygulama alanı içine alındığının belirtilmesi, Batman Belediye Başkanlığının 03.12.2012 tarihli yazısında da bu hususun bildirilmesi karşısında; suça konu yerin Bele- diye sınırları içinde kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde kesin olarak saptandıktan ve taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, imar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı ve binanın yapım tarihi araştı- rılarak, taşınmazın Belediye sınırları içinde olduğunun anlaşılması durumunda TCK.nun 154/2. maddesinin uygulanamayacağı cihetle gerektiğinde Belediye Başkanlığı davadan haberdar edilerek, TCK.nun 184. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Uygulamaya göre de; Bozmadan önce adli para cezasının TCK.nun 52/4. maddesi gereğince 10 eşit aylık taksitte tahsiline karar verildiği ve hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiği halde kazanılmış hak gözetilmeksizin 4 taksitte tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326. maddeleri gereğince (BO- ZULMASINA), sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10799, Karar No: 2007/13427, Tarih: 28.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10799 E.  ,  2007/13427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas İcra Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 28.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3819, Karar No: 2020/1440, Tarih: 03.03.2020

**20. Ceza Dairesi         2018/3819 E.  ,  2020/1440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler 1.Mahkûmiyet; Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/12/2017 tarih, 2017/113 esas ve 2017/196 sayılı kararı

2.İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 25/01/2018 tarih, 2018/92 esas ve 2018/124 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği; şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olarak karar verildiğine, sanığın temyiz dilekçesinde ve Cumhuriyet savcısının temyiz talebinde belirttikleri; zincirleme suç hükümlerinin hukuka aykırı olarak uygulandığına dair temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkinyapılan istinaf başvurularının esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’ne gönderilmesine, 03/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13053, Karar No: 2017/4737, Tarih: 19.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/13053 E.  ,  2017/4737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında 2004, 2005, 2006 takvim yıllarında işlenen suçlar hakkında; beraat

Sanık ... hakkında 2004 takvim yılında işlenen suç hakkında; beraat

2005 ve 2006 takvim yıllarında işlenen suç hakkında; mahkumiyet

I- Sanıklar hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar hakkında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı ve bu suçtan 213 sayılı Yasanın 367. maddesine göre verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmış ise de, zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında; Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanıklar hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- Sanıklar hakkında 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu (kaçakçılık) raporunun "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçuna ilişkin olduğu, iddianameye konu edilen "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, her takvim yılı içerisinde işlenen “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve sahte fatura düzenleme suçundan sanıklar hakkında açılmış bir dava da bulunmadığından, “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunularak dava açılması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi sağlanmadan dava şartı olan mütalaa bulunmayan "sahte fatura kullanma" suçundan açılan kamu davasına devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3286, Karar No: 2021/7811, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3286 E.  ,  2021/7811 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17125, Karar No: 2013/28942, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/17125 E.  ,  2013/28942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Katılanın, arkadaşı ile okul bahçesinde oyun oynadığı sırada, suça sürüklenen çocuğun, katılanın bisikletinin yanına gelerek tamir etmek amacıyla aldığı, katılanın yanında tamir etmesini yoksa bırakmasını istediği, suça sürüklenen çocuğun bisikleti götürerek “bisikleti vermezsen seni öldürürüm” dediğini katılanın soruşturma ve kovuşturma aşamasında beyan etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin sübutu halinde yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin kanıtları takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olacağı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de; 5275 sayılı Yasanın 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilmez” hükmü gözetilmeden “…ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine” kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5769, Karar No: 2023/445, Tarih: 23.01.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/5769 E.  ,  2023/445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2016 tarihli, 2014/309 Esas, 2016/151 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6 yıl 8 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; sanık hakkında sosyal inceleme raporu alınmaması veya alınmama gerekçesinin gösterilmemesi nedeniyle nedeniyle hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın tehdit üzerine üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine,

2. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık tarafından bavulun içinde ne olduğu bilinmediği ve kast ile hareket edilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

04.05.2014 tarihinde otobüsün durdurduğu, otobüsün bagajında narkotik dedektör köpeklerin 7 numaralı çantaya tepki vermesi üzerine muavin ile yapılan mülakat sonucu sanık ...'ya ulaşıldığı, yapılan arama sonucunda ise ekspertiz raporuna göre net 4 kilogram 217 gram 40 miligram gelen eroinin paketler halinde ele geçirildiği, suçun işleniş şekli, uyuşturucu madde miktarı dikkate alındığında

suça sürüklenen çocuğun uyuşturucu madde ticareti yapmak suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sırasında on sekiz yaşını doldurmamış sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı maddenin üçüncü fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılmaması, temyiz inceleme tarihi itibariyle sanığın on sekiz yaşını doldurması nedeniyle telafisi mümkün olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sırasında on sekiz yaşını doldurmamış sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı maddenin üçüncü fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılmaması, temyiz inceleme tarihi itibariyle sanığın on sekiz yaşını doldurması nedeniyle telafisi mümkün olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, uyuşturucu maddenin sanığa ait çantada ele geçirilmesi ve sanığın uyuşturucu maddeyi kendisine teslim ettiğini iddia ettiği Arif hakkında UYAP kayıtlarından yapılan araştırmada kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi karşısında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasının yerinde olması nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2016 tarihli, 2014/309 Esas, 2016/151 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5232, Karar No: 2025/2274, Tarih: 20.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/5232 E.  ,  2025/2274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2523 E., 2023/349 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2022 tarihli ve 2022/23 Esas, 2022/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.02.2023 tarihli ve 2022/2523 Esas, 2023/349 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca yargılama giderleri hususunda düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli her türlü şüphede uzak kesin delil bulunmadığına, eylemin kasten yaralama olarak kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın eylemi neticesinde mağdurun sağ omuzda, göğüsün sağ yanında ve burun sol kenarında olmak üzere üç adet kesici delici alet yaralanması olduğu, yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçirdiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35/2. maddesi uyarınca makul bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

III. GEREKÇE

Sanığın eylemi neticesinde mağdurun sağ omuzda, göğüsün sağ yanında ve burun sol kenarında olmak üzere üç adet kesici delici alet yaralanması olduğu, yaralanması nedeniyle hayati tehlike geçirdiği anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35/2. maddesi uyarınca makul bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçta kullanılan aletin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, isabet yerleri ve mağdurda meydana gelen yaralanmanın ağırlığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, mevcut delillerle mahkumiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.02.2023 tarihli ve 2022/2523 Esas, 2023/349 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17818, Karar No: 2016/14041, Tarih: 21.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/17818 E.  ,  2016/14041 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

28.07.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine bağlanan ölüm geliri nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalıdan yasal faiziyle birlikte rücuan alınmasına ilişkin davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.