muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/239, Karar No: 2022/325, Tarih: 10.05.2022

Bir normun yardımcı nitelikte olduğu kanun metninden açıkça anlaşılıyorsa bunlar "açık yardımcı normlar" olarak isimlendirilir. Açık yardımcı normlar yönünden, kanun metinlerinin anlam ve kapsamları açık şekilde belli olduğu için sorun kendiliğinden çözülmektedir. Buna karşılık "örtülü yardımcı normlar"da, kanun metinlerinin gerçek anlam ve kapsamlarını ortaya koymak amacıyla yorum faaliyetinde bulunularak normlar arasındaki ilişki incelenmekte ve hangi normun asli norm, hangi normun yardımcı norm olduğu belirlenmektedir. Örtülü nitelikteki asli-yardımcı norm ilişkisine dayanan görünüşte içtima şekilleri olarak karma suçlar ile geçitli suçlar sayılabilir. "Karma suç", asli-yardımcı norm ilişkisinden doğan, diğer görünüşte içtima şekillerinin kapsamına girmeyen ve aralarında unsur veya ağırlaştırıcı neden ilişkisi bulunmayan suçları düzenleyen, farklı hukuksal değerleri koruyan normların aynı olayda görünüşte uygulanabilir durumda olmaları hâlidir. Failin bir suçu işlemek için aynı hukuki değeri koruyan daha hafif bir suçu işlemek zorunda kaldığı hâllerde ise "geçitli suç" söz konusu olur. Geçit suçları cezalandırılmayan önceki eylemlerin kapsamında sayılırlar ve bu nedenle bütün cezalandırılmayan önceki eylemlerle birlikte görünüşte içtimanın bir türünü oluştururlar. Bu tip görünüşte içtimada, bir suçun işlenmesi için daha hafif suçu basamak yapmak zorunluluğu vardır ve basamak durumunda bulunan suçu düzenleyen normun yardımcı norm oluşu nedeniyle, ağır suçu düzenleyen normun uygulanması ile yetinilir. Geçitli suçun söz konusu olabilmesi için, görünüşte içtima eden normlar arasında açık nitelikte asli-yardımcı norm ilişkisinin bulunmaması, ağır suç ile bu suça ulaşabilmek için aşılması zorunlu basamak durumunda bulunan hafif suçu düzenleyen normların korudukları hukuki değerlerin aynı nitelikte ve aynı türden olmaları, ağır suçun işlenmesi için mutlaka geçit durumundaki daha hafif bir suçun işlenmesinin gerekmesi, hafif suçun faili ve mağduru ile ağır suçun faili ve mağdurunun aynı kişiler olmaları, failin hareketi ile ağırlaşan neticeler arasında nedensellik bağının bulunması ve failin kastının başlangıçtan itibaren ağırlaşan neticeleri gerçekleştirmeye yönelmiş olması gerekir. Bu nedenle fail hareketine taksirle başlamış ve sonradan kastla devam etmişse veya başlangıçta hafif sonucu gerçekleştirmek istediği hâlde daha sonra kastını ağır sonuca yöneltmişse artık geçitli suçtan söz edilemez (Kayıhan İçel, ... Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Yıl: 7, Sayı: 14, Güz 2008, s. 35-49; Kayıhan İçel, Suçların İçtimaı, Sermet Matbaası, ..., 1972, s.226-238.).

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;Suçtan zarar gören ...'in suça konu kredi kartlarını komisyon karşılığında borçlarının ertelenmesini sağlamak amacıyla sanığa verdiği, sanığın da söz konusu kartların borcunu ödedikten sonra bu kartlarla herhangi bir mal teslimi ve hizmet ifası olmaksızın değişik ... yerlerinde çekim yaparak ödediği parayı geri almak suretiyle menfaat temin ettiği anlaşılan olayda; Kazanç sağlamak için ödünç para veren faillerin bu alacaklarını teminat altına almaları amacıyla suçtan zarar gören kişilerin kredi kartlarından herhangi bir mal teslimi veya hizmet ifası olmaksızın çekim yapmalarının uygulamada sıklıkla rastlanılan bir yöntem olduğu, diğer bir ifade ile ödünç verilen paraya ilişkin alacağın ... altına alınmasında kredi kartlarının sağladığı kolaylığın tefecilik suçunun işlenmesine neden olan temel etkenlerden biri olduğu, bu anlamda bahse konu eylemlerin her biri ayrı bir hareketi oluşturmakta ise de başlangıçtan itibaren kazanç sağlamak amacıyla hareket eden failin bu amacına ulaşmak için gerçekleştirdiği eylemler arasında sıkı bir ilişki bulunduğu, bu nedenle de tüm bu hareketlerin hukuki anlamda tek fiil olarak kabul edilmesi gerektiği, yine görünüşte içtima hâllerinde hangi hükmün uygulanması gerektiğine yönelik ilkelerden biri olan "özel normun önceliği" ilkesinde özel normun genel normun tüm unsurlarını taşımakla birlikte genel normda yer almayan özel bazı unsurları da ihtiva etmesinin gerektiği, 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde "Gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayanlar.." şeklinde hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun ise TCK'nın 241. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi" şeklinde düzenlenen "Tefecilik" suçunun tüm unsurlarını ihtiva ettiğinden bahsedilemeyeceğinden her iki norm arasında özel-genel norm ilişkisinin bulunmadığı, ayrıca 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 14. maddesi ile TCK'nın 241

. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi" şeklinde düzenlenen "Tefecilik" suçunun tüm unsurlarını ihtiva ettiğinden bahsedilemeyeceğinden her iki norm arasında özel-genel norm ilişkisinin bulunmadığı, ayrıca 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 14. maddesi ile TCK'nın 241. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “beş yıla kadar hapis ve” ibaresi “altı yıla kadar hapis ve beşyüz günden” şeklinde değiştirilmiş olup "Tefecilik" suçunun cezasının ağırlaştırıldığı dikkate alındığında, "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun özel norm niteliğinde olduğunun kabulü hâlinde bu tarihten sonra işlenen suçlar bakımından alacağını teminat altına almak için suçtan zarar görenin kredi kartından herhangi bir mal teslimi veya hizmet ifası olmaksızın çekim yapan fail hakkında özel norm niteliğinde olduğundan bahisle daha az ceza öngören "Sahte belge düzenlenmesi" suçundan ceza verilmesi, kazanç sağlamak için başkasına ödünç para vermesine karşın alacağını teminat altına almaya yönelik eylemde bulunmayan fail hakkında ise daha fazla ceza içeren "Tefecilik" suçundan hüküm kurulması gerektiği, bu durumun da adil bir ceza uygulaması olarak kabul edilemeyeceği hususları birlikte değerlendirildiğinde; TCK'nın 241. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "Tefecilik" suçunun 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinin birinci fıkrasında hüküm altına alınan "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu bünyesine aldığı ve bu suçu tükettiği, diğer bir anlatımla "Sahte belge düzenlenmesi" suçunun "Tefecilik" suçunun unsuru olduğu ve sanığın eyleminin bir bütün hâlinde TCK'nın 241. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "Tefecilik" suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu hükmünün bozulmasına karar verilmelidir. Sanığın eyleminin TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçunu mu yoksa 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu mu oluşturduğuna ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Gerçek alışveriş olmamasına rağmen sanığın ...'in kredi kartlarının borçlarını ödeyip daha sonra değişik ... yerlerinde ödeme yaptığı kartlarla ilgili POS cihazlarından çekim yaparak menfaat temin ettiği, dolayısıyla komisyon karşılığında kart borçlarının ertelenmesine sağladığı olayda, eylemin hukuki anlamda tek fiil olduğu, kredi kart borçlarının ertelenmesi karşılığı komisyon kazancı temin edilmesinin amaçlandığı anlaşılmaktadır.

Tefecilik suçu TCK'nın 241. maddesinde 'Kazanç elde etmek amacı ile başkasına ödünç para verme' olarak tanımlanmıştır. Ödünç para verme bir kişiye belli bir süre sonra iade edilmek üzere para verilmesidir. Fail belli bir miktar parayı belirli bir süre sonunda fazlasıyla kendisine ödenmesi amacıyla verip kazanç elde etmektedir.

Hukuki anlamda tek fiil olan somut olayda sanığın ...'e tefecilik suçunun kanuni tanımında yer alan 'Ödünç para verme' eylemi yoktur. Dolayısıyla bu paranın iadesi sırasında ilave kazanç elde etmesi de söz konusu değildir. Bu itibarla eylem tipik olarak tefecilik suçuna uymamaktadır.5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde düzenlenen 'Gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme' suçu ise 'Gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlama' şeklinde tanımlanmıştır. Bu suç için verilen paranın belli bir süre sonra fazlasıyla ödenmesi söz konusu değildir.Somut olayda kredi kartlarının gerçek bir alışveriş olmamasına rağmen POS cihazlarında kullanılmak suretiyle çekim işlemlerinde kullanılması, bunun karşılığında sanığın kendisine yarar sağlaması gözetildiğinde, eylemin tipik olarak gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturduğu kanaati ile sayın çoğunluğun eyleminin tefecilik suçunu oluşturduğu yönündeki görüşüne katılmıyorum." düşüncesiyle,Sanığın eyleminin hem TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "Sahte belge düzenlenmesi" suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; "Sanık hakkında tefecilik suçundan kamu davası açılan olayda, Mahkemesince eylemin 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanun’un 36. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gerçekçesiyle gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçundan mahkûmiyet kararı verilen, kararın temyiz edilmesi üzerine Yüksek 8. Ceza Dairesi 05.11.2018 tarihli ve 2017/831 E. 2018/12081 K. sayılı ilamı ile eylemin tefecilik suçunu oluşturduğu kabulüyle mahkûmiyet hükmü bozulan ve ilk derece mahkemesi kararında direndiği için Yüksek Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlıkta, sanığın eyleminin iki ayrı suç oluşturduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun sanığın eyleminin sadece tefecilik suçunu oluşturduğu şeklindeki kabulüne katılmak mümkün olmamıştır.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda gerçek içtima kuralının benimsenmesi nedeniyle kural olarak 'Kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza' söz konusudur. Bu kuralın istisnalarına ise TCK’nın 'Suçların içtima' bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44 (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir. Suçun kanuni tanımı bağlamında fiil ya da hareketin doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliği esas alınmak suretiyle fiil değerlendirilerek hukuki nitelendirilmeye gidilmelidir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.06.2017 günlü ve 2017/13-566 Esas ve 2017/317 Karar sayılı ilamında 'Ceza hukukunda kanundaki suç tanımına uygun şekilde gerçekleşen her netice ilke olarak ayrı bir suç oluşturur ve fail kaç netice meydana getirmiş ise o kadar suç işlemiş sayılarak her birinden dolayı ayrı ve bağımsız cezalandırılır. Ancak bazı hallerde birden fazla netice meydana gelmiş olsa bile, faile meydana gelen netice kadar ceza verilmeyerek tek bir ceza verilmesi ile yetinilir.' prensibi vurgulanmıştır. TCK'nın 241. maddesinde yazılı tefecilik suçu, kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme suretiyle oluşacaktır. 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanun’un 36. maddesinde yazılı suç ise kendisine veya başkasına yarar sağlamak amacıyla gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi, nakit ödeme belgesi ya da alacak belgesi düzenlemek veya bu belgelerde ne surette olursa olsun tahrifat yapılması ile oluşacaktır.

Hem tefecilik suçu ve hem de gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçu birbirinden bağımsız biçimde farklı fiiilerle işlenebilen suçlardır.Yüksek 8. Ceza Dairesinin kabulüyle de, tanık ...'in, komisyon karşılığında kredi kartı borçlarını ödemesi için sanığa kartlarını ve şifrelerini bıraktığı, sanığın da kredi kartlarının borçlarını ödeyip daha sonra değişik ... yerlerinde ödeme yaptığı kartlarla ilgili çekim yaptırarak menfaat temin ettiği anlaşılan olayda, kazanç elde etmek amacıyla ödünç para vermek düşüncesiyle hareket eden sanığın kazancını ... etmek için kredi kartı borçlarını ödemek suretiyle ödünç nakit para verdiği tanığın kredi kartlarından çekim yapmak suretiyle gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlediği de açıktır. Burada sanık tefecilik kastıyla tanığın kredi kartı borcunu ..., bunun yanında kazancını temin amacıyla elinde bulundurduğu tanığın kredi kartı ile POS cihazından gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlemiştir. Yani sanık tefecilik suçuna konu kazanç elde etme amacıyla ödünç para vermiş, verdiği bu paranın geri dönüşünü ... altına almak için de kredi kartını kullanarak ayrı bir eylemde bulunarak 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde yazılı suçu işlemiştir. Her iki eylem birbirinden bağımsız hareketler içeren eylemler olup bir suçun diğerinin içinde erimesi de söz konusu değildir. Zira tefecilik suçunu işlemek için 5464 sayılı Yasa'ya muhalefet suçunu işleme zorunluluğu yoktur. Eylemlerin gerçekleştiriliş biçimi ve zamanı gözetildiğinde doğal anlamda fiilin tek olduğundan söz edilmeyeceği gibi hukuki anlamda fiilin tek olduğunu söylemek de mümkün değildir.

Ayrıca olayda özel norm genel norm ilişkisi de söz konusu olmayıp TCK'nın 44. maddesinin uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle sanığın eyleminin sadece tefecilik suçu oluşturduğu yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

Ayrıca olayda özel norm genel norm ilişkisi de söz konusu olmayıp TCK'nın 44. maddesinin uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle sanığın eyleminin sadece tefecilik suçu oluşturduğu yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle;1- ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2020 tarihli ve 775-8 sayılı direnme kararına konu hükmünün sanığın eyleminin TCK'nın 241/1. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.05.2022 tarihinde yapılan müzakerede tüm uyuşmazlık konuları bakımından oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3794, Karar No: 2014/3007, Tarih: 30.04.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/3794 E.  ,  2014/3007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Malatya 3.Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi : 18.12.2012

Numarası : 2010/765-2012/624

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-birleşen dosya davalısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava eser sözleşmesine dayalı olarak yapılan icra takibi nedeniyle borçlu bulunulmadığının tespiti; birleşen dava ise, aynı takip dosyasında icra takibine yapılan itirazın iptâli istemlerine ilişkindir. Mahkemece davaların birleştirilerek yapılan yargılaması sonucunda asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Hükme esas alınan 12.11.2012 havale tarihli bilirkişi kurulu ek raporunda kazık destek bedeli, can suyu bedeli, çukur eşme bedeli toplamı düşüldüğünde asıl alacak miktarı 8.038,00 TL, işlemiş faiz de 214,00 TL olarak hesap edilmiştir. Davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibince icra takibine itirazında asıl alacağın 3.613,00 TL'lik kısmı kabul edilmiştir.

Bu durumda mahkemece, davalı-birleşen dosya davalısı yüklenicinin hakettiği ve ödenmeyen 8.038,00 TL iş bedeli alacağından icra takibinde kabul edilen 3.613,00 TL düşüldükten sonra kalan 4.425,00 TL asıl alacak ve 214,00 TL işlemiş faiz üzerinden itirazın iptâline, takibin kabul edilen borç dahil toplam 8.038,00 TL asıl alacak ve 214,00 TL işlemiş faiz üzerinden devamına, ücreti vekâlet, yargılama gideri ve harcın buna göre taraflara yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, bu husus gözden kaçırılarak ve talep aşılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı-birleşen dosya davalısının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-birleşen dosya davalısına geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2970, Karar No: 2021/9768, Tarih: 07.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/2970 E.  ,  2021/9768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin, hükmedilen hapis cezasının süresine göre, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 318 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek, duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-TCK'nın 53. maddesi uygulanırken, sanıkların kendi alt soyu dışındaki kişiler ile ilgili bu maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde öngörülen "velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunma yetkisinden" yoksun bırakılmalarına karar verilmemesi ve hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Esrar elde etmeye elverişli olmayan kenevir tohumu ile üzerinde uyuşturucu madde kalıntıları tespit edilen sigara sarma kağıtlarının tamamının kriminal incelemede kullanıldığı halde, bunların müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile diğer sanıkların müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması,

2-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin kısmından “kenevir tohumunun ve sigara sarma kağıdının” ibaresinin çıkartılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/709, Karar No: 2023/3407, Tarih: 20.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/709 E.  ,  2023/3407 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1544 E., 2022/2524 K.

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun kısman kabulü, yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/1200 E., 2021/25 K.

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı- davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle, hakaretler ettiğini, toplum içinde rencide edici ve küçük düşürücü laflar söylediğini, sürekli küstüğünü, evi sürekli terk ettiğini, evde olduğu zamanlarda da kendisine ve çocuklara karşı sevgi göstermediğini, gittiği günlerde 10-20 gün gelmediğini, aynı sofrada yemek yemediğini, maddî anlamda evine katkısının olmadığını, aylarca çalışmadığını belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, kadın yararına 350,000,00 TL manevî tazminat ve 150,000,00 TL maddî tazminata, aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, ortak çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 750,00 TL iştirak nafakası verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-davacı erkek asıl davaya cevap dilekçesi sunmamıştır.

2.Davalı- davacı vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; kadının müvekkilinin ailesine ve müvekkiline sevgi saygı göstermediğini, sürekli aşağılandığını, kovduğunu, yatağını sürekli ayırdığını, evin sorumluluklarını yerine getirmediğini, müvekkili ile ilgilenmediğini belirterek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI