muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22476, Karar No: 2015/39731, Tarih: 10.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22476 E.  ,  2015/39731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/251

Tehdit suçundan sanık S.. K..'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. cümle, 43, 29, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.740.00 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Bodrum 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05/06/2014 tarihli ve 2014/87 esas, 2014/117 karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/01/2015 gün ve 251 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Kanun'un 106. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesindeki "Malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur." şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın eylemi hakkında tercih edilecek temel hapis cezasının üst sınırının 6 ayı geçemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde temel cezanın 8 ay hapis olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini ile,

2- 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesinde yer alan "Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez." şeklindeki düzenleme karşısında sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi hususlarında,

isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık S.. K.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Bodrum 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05/06/2014 tarihli kararıyla, TCK'nın 106/1-2. cümle, 43, 29, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.740,00 TL. adli para ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık ve katılan B..E..n'in yüzüne karşı, katılan Y.. A..'nın yokluğunda verilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, cezanın infazı sırasında, kanunî tanımında öngörülen üst sınır aşılarak cezanın belirlendiği ve seçenek cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi durumunda TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca bu cezanın artık para cezasına çevrilemeyeceği belirlenerek, kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Mahkemece tehdit suçundan TCK'nın 106/1-2. cümle uyarınca hükmolunan temel hapis cezasının, suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın üst sınırını aşıp aşmadığının ve adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu cezanın adlî para cezasına çevrilip çevrilemeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1-Tehdit suçundan TCK'nın 106/1-2. cümle uyarınca hükmolunan temel hapis cezasının, suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın üst sınırını aşıp aşmadığının değerlendirilmesi,

III- Hukuksal Değerlendirme:

1-Tehdit suçundan TCK'nın 106/1-2. cümle uyarınca hükmolunan temel hapis cezasının, suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın üst sınırını aşıp aşmadığının değerlendirilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 106/1-2 cümlesinde, "...malvarlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehditte ise, mağdurun şikayeti üzerine, altı aya kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur." hükümlerine yer verilmiş, aynı Kanun’un 61. maddesinde "(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. …..(10) Kanunda açıkça yazılmış olmadıkça cezalar ne artırılabilir, ne eksiltilebilir, ne de değiştirilebilir.” hükümleri yer almaktadır.

İncelenen dosyada; Sanık S.. K.. hakkında basit tehdit suçundan, 106/1-2. cümle gereğince, “suçun işleniş biçimi, suç konusunun önem ve değeri, suçun işlendiği yer ve zaman meydana gelen zararın ağırlığı göz önüne alınarak taktiren, teşdiden” denilmek suretiyle 8 ay hapis cezası verilerek, TCK'nın 43/2. maddesi yollaması ile 43/1. maddesi ile takdiren 1/4 oranında artırılıp,aynı Kanun’un 29/1 maddesi ile 1/4 oranında indirim ve aynı Kanun’un 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılarak, sanık hakkında 6 ay 7 gün hapis ve TCK'nın 50/1-a,52/2 maddeleri uyarınca da sonuç olarak 3.740,00 TL. adli para cezasına karar verilmiştir. Basit tehdit suçunun üst sınırının TCK’nın 106/1-2. cümleinde 6 ay olmasına ve aynı Kanun’un 61/1. maddesindeki, hakim işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler, ilkesine aykırı olarak, temel cezanın kanunda belirtilen üst sınırın üzerinde belirlenmesinin hukuka uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

2-TCK'nın 58/3. maddesine göre zorunlu olarak hapis cezası seçildiğinde, bu cezanın adlî para cezasına çevrilip çevrilemeyeceğinin değerlendirilmesi,

TCK’nın kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 50. maddesinin 2. fıkrası; “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” şeklinde düzenlenmiş, “Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesinin 3. fıkrasında ise; “Tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur” düzenlemesine yer verilmiştir.

Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek yaptırım olarak düzenlendiği ahvalde, temel ceza belirlenirken TCK'nun 61/1. maddesi gereğince hapis cezası seçildikten sonra, TCK'nun 50/2. maddesindeki düzenlemeye göre hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olmaması karşısında, sanığın mükerrir olması nedeniyle TCK'nun 58/3. maddesindeki emredici hüküm uyarınca seçenek olarak düzenlenen cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi kanuni zorunluluktan kaynaklanmış olsa bile TCK'nun 50/2. maddesi gözetilerek hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin mümkün olmadığı kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla, hapis ve adli para cezasının seçenek yaptırım olarak düzenlendiği suçlarda, hakimin takdir hakkı olmasına rağmen, sanığın mükerrir olması durumunda kanun koyucu hakime takdir hakkı bırakmamış, temel cezanın türünü bizzat kendisi belirlemiştir. Takdir hakkı kullanılarak hapis cezası tercih edildiğinde hapis cezasının bir daha adli para cezasına çevrilmesi mümkün değilken, takdir hakkının bulunmadığı ve temel cezanın zorunlu olarak hapis olarak belirlendiği bir durumda bu cezanın paraya çevrilebilmesi kanun koyucunun amacına da uygun olmayacaktır.

Ayrıca kanun koyucu TCK'nun 58/3. maddesindeki düzenleme ile suç işlemekte ısrar eden sanık ile ilk defa suç işleyen sanığı birbirinden ayırmak için mükerrir olan sanık hakkında temel ceza olarak hapis cezasının tercih edilmesini ve bu cezanın adli para cezasına çevrilmemesini amaçlamaktadır(Ceza Genel Kurulunun 19.03.2013 gün ve 2012/2-1500 esas, 2013/95 sayılı kararı).

İncelenen dosyada; Yerel mahkemece, sanığın, mükerrir olması nedeniyle TCK'nın 58/3. maddesi gereği TCK'nın 106/1-2. cümle uyarınca düzenlenen seçenek yaptırımlardan hapis cezası tercih edilmiş olup, aynı Kanun'un 50/2. maddesi gereğince seçilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Basit tehdit suçundan sanık S.. K.. hakkında, Bodrum 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 05/06/2014 tarihli ve 2014/87 esas, 2014/117 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca ( 2 ) nolu kanun yararına bozma istemi yönünden aleyhe sonuç doğurmamak üzere, BOZULMASINA,

2-Mahkemece sanığa verilen cezanın teşdiden belirlendiği ve TCK'nın 61. maddesine göre yasal sınırlar içinde verilecek cezanın belirlenmesinin, mahkumiyete ilişkin hükmün davanın esasını çözmeyen yönüne ilişkin olup, CMK’nın 309/4-d maddesi kapsamında bulunmaması karşısında, bu hususların öncelikle yüz yüzelik ilkesi uyarınca sanığın kişisel durumunu da değerlendirecek olan, yerel mahkemenin takdirine ilişkin olması gözetilerek, CMK’nın 309/4-b fıkrası gereğince sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1499, Karar No: 2022/3492, Tarih: 27.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1499 E.  ,  2022/3492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak verilen 25.11.2020 tarih ve 2020/750 E. - 2020/2017 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Paşabahçe" markasının TPMK nezdinde özel/00251 no ile kayıtlı olduğunu, müvekkilinin rakibi olan bir firma tarafından üretilen ve kendisi tarafından dekorlattırılan ürünlerin içinde yer aldığı ve pencereli tabir edilen ambalaj üzerinde, kırmızı elips içinde beyaz el yazısı ile yazılan markasını aynen kullanmak suretiyle "Paşabahçe sade ürünleri kullanılmıştır" ifadesine yer verildiğini, müvekkilinin marka hakkına tecavüz edildiğini ve haksız rekabette bulunulduğunu, tüketicinin yanıltıldığını iddia ederek, markalarına ilişkin tecavüzün ve haksız rekabetin men'ini, durdurulmasını, müvekkilinin markasını taşıyan ürünlerin satışının durdurulmasını ve toplatılmasını, 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın avans kredi faizi ile birlikte ödenmesini ve kararın ilanını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır davacı ile çalıştığını, Paşabahçeden ürün aldığını, aldığı ürünleri ya doğrudan ürünün hiçbir şeyine dokunmadan ya da davacı firmanın ürünleri üzerinde boyama, kaplama gibi değişiklikler yaparak ürünün ambalajından çıkartılarak yeni ambalajda sattığını, müvekkilinin yaptığı ambalajlarda Paşabahçe veya anımsatacak ibare kullanmadığını, kendi logosunu kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır davacı ile çalıştığını, Paşabahçeden ürün aldığını, aldığı ürünleri ya doğrudan ürünün hiçbir şeyine dokunmadan ya da davacı firmanın ürünleri üzerinde boyama, kaplama gibi değişiklikler yaparak ürünün ambalajından çıkartılarak yeni ambalajda sattığını, müvekkilinin yaptığı ambalajlarda Paşabahçe veya anımsatacak ibare kullanmadığını, kendi logosunu kullandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu ürünlerin dava dışı Mevlana unlu Mamülleri San ve Tic.Ltd.Şti'nden alındığı, ... çay bardakları ile görsellerin incelendiğinde ambalajlarının üzerinde kuş cenneti çay bardağı yazılı olduğu, bardaklar arasındaki ambalaj bölümünde Paşabahçe markasının logo kısmının içerisine aynı yazı karakteri ile “...” yazılmış olduğu, Doğuş Cam markası ile satışa sunulan çay bardaklarının ambalajının üst bölümünde "Paşabahçe sade ürünü kullanılmıştır" ibaresinin bulunduğu, dolayısıyla piyasada satılan çay bardağı ürünlerinin ambalaj bilgileri bu ürünleri tüketen ortalama düzeydeki tüketicilerin söz konusu ürünlerin Paşabahçe markasını taşıdığı yada Paşabahçe markası ile bağlantılı olduğu düşüncesi oluşturduğu, davacı markası ile davalı ürünlerinin karıştırılabileceği, iltibas oluşabileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının tescilli Paşabahçe ibareli markasının davalının ürün ambalajında kullanmak sureti ile markaya tecavüzde ve haksız rekabette bulunulduğunun tespitine, men ve ref'ine, davalıda Paşabahçe markasının kullanıldığı kuş cenneti markası adı altında sunulan çay bardağı mevcut ise toplatılmasına, takdiren 3.000,00 TL maddi ve 3.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren avans faiziyle davacıya ödenmesine fazla talebin reddine, karar kesinleştiğinde ilanına karar verilmiş, kararı davalı vekili istinaf etmiştir.

İstinaf mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava dışı Mevlana Unlu Mamuller şirketinin, satış fişi üzerindeki adrese ve daha sonra şirketin ticaret sicil kaydında adrese müzekkere yazılarak "ürünün hangi kişi yada firmadan alındığı" sorulmuş ancak yazılan müzekkereler bila tebliğ iade edildiği, barkod numarasının Ticaret Odasından kime ait olduğu sorulduğunda ise barkod numarasının kaydının bulunmadığının bildirildiği, davalı tarafa meşruhatlı davetiye çıkartılarak, üzerinde bilirkişi incelemesi yapılacağından davalının 2014/2015 yılları ticari defter ve kayıtlarının ibraz edilmesi için kesin süre verildiği, kesin sürede defterlerin ibraz edilmediğinden, davalı ile ürünün satın alındığı dava dışı Mevlana Unlu Mamuller şirketi arasında ticari ilişki bulunup bulunmadığı, ürünlerin davalı tarafça üretilerek satıldığı tespit edilemediğinden, davacı tarafça sunulan ürün ve ürün ambalajının davalıya ait olduğunun ve markanın davalı tarafça kullanıldığı ispatlanamadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin esastan kabulü ile, 6100 sayılı HMK.'nın 353/1-b-3 maddesi gereğince İstanbul 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 20/12/2016 tarihli 2015/124 Esas 2016/260 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince HMK'nın 373/3. maddesi uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27/04/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5005, Karar No: 2011/8884, Tarih: 14.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/5005 E.  ,  2011/8884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.02.2009 gün ve 2008/224-2009/16 sayılı kararı onayan Daire’nin 13.12.2010 gün ve 2009/6466-200/12788 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "ÖZSÜT" ibareli markaları bulunup, yazılı bir sözleşme imzalanmadan davalı ile iş ilişkisi içine girdiğini, davalının taahhütlerini ihlal etmesi üzerine müvekkilinin gönderdiği ihtarname ile bu ilişkinin sona erdiğini, davalının ÖZSÜT tabelasını kaldırmasına rağmen müvekkilinin marka ve logosunu taşıyan buzdolabı, kül tablası, çikolata kutusu, peçete, ambalaj malzemeleri vb. malzemeleri kullanmaya devam ettiğini, bu hususun 2008/168. D.İş. sayılı tespit dosyasındaki rapor ile tespit edildiğini, davalının eyleminin markaya tecavüz ve haksız rekabet yarattığını ileri sürerek, müvekkiline ait tescilli markalara tecavüz ve haksız rekabetin men ve ref'i, markaya tecavüz ve haksız rekabet yaratan ürünlerin toplatılması, imhası ile 5.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki anlaşmanın davacı tarafından haksız olarak feshedildiğini, davacının mal teslimini durdurduğunu, fesih ihtarından sonra bedeli ödenmek suretiyle müvekkilinin işyerinde bulunan ürün vb. malzemenin alınmasının davacıya bildirildiğini, daha sonra davacının kötüniyetli olarak tespit yaptırdığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki akdi ilişkinin davacının davalıya gönderdiği 15.09.2008 günlü ihtarname ile sona erdiği, tespit tarihi olan 12.11.2008 tarihinde taraflar arasında markanın kullanılması yönünde akdi ilişki bulunmadığı, yapılan tespitte davalının iş yerinde davacının "Özsüt" markasının buzdolabında, kül tablasında, duvar süsü olarak kullanılan eşyalarda kullanıldığının tespit edildiği, bu kullanımın marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğu, davalının davacının markalarını kullanırken "kötü mal veya hizmet" verdiği yönünde delil mevcut olmadığından manevi tazminat istemi 556 KHK 62/1-b maddesi kapsamında değil TTK’nun 57, 58/1-e ve BK 49. maddesi kapsamında değerlendirilip "haksız eylemin karşılığı olarak" tarafların sosyal ekonomik durumları,

davalının akdi ilişki sırasında markaları hukuka uygun olarak kullandığı döneme ilişkin sunduğu faturalar ve miktarları ile paranın satın alma gücü, hakkaniyet ilkesi kapsamında talep edilen manevi tazminat isteminin uygun olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının iş yerinde, yiyecek, içecek hizmetlerinin sunulmasında "ÖZSÜT, Ö+Özsüt" ibareli tabak, çanak, fincan, küllük, çatal, bıçak, buzdolabı, işçi kıyafetlerinde kullanımının markaya tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ile davacının markalarının, davalının iş yerinde yiyecek-içecek hizmetlerinin sunulmasında kullanımının men'ine, davacının manevi tazminat isteminin kabulü ile 5.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, hükmün ilanına dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5805, Karar No: 2015/2541, Tarih: 13.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/5805 E.  ,  2015/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatif üyesi iken istifa ettiğini, çıkma payı alacağının tahsili amacıyla davalı hakkında icra takibine başlandığını ancak davalının icra takibine itiraz etmesi sonucu takibin durduğunu, itirazın haksız ve kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, takibe itirazın iptali ile %20 icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulca üç yıl ödemelerin ertelenmesine ilişkin karar alındığını ve ödeme yapılması durumunda kooperatifin mevcudiyetinin tehlikeye düşeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının istifasının 23.05.2011 tarihinde kooperatif tarafından kabul edildiği, 2011 yılı olağan genel kurul toplantısının 26.05.2012 tarihinde yapıldığı ve bu toplantıda istifa eden üyelere yapılacak ödemelerin 3 yıl ertelenmesine yönelik karar alındığı, yapılacak ödemelerin kooperatifin mevcudiyetini tehlikeye düşüreceğinden genel kurulun aldığı erteleme kararının 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 17/2. maddesine uygun olduğu, dolayısıyla alacağın muaccel olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, çıkma payı alacağının tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, çıkma payı alacağının tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 45/2. maddesi, "genel kurul sözleşmede gösterilen şekil ve surette toplantıya çağrılır. Toplantı nisabı sözleşmede gösterilir. Ancak yapı kooperatiflerinin genel kurul toplantısında ortakların en az 1/4 ünün şahsen veya temsilen hazır bulunmaları şarttır." hükmünü; aynı Kanun'un 51/1. maddesi ise "Kanun veya anasözleşmede aykırı hüküm bulunmadıkça, genel kurul kararlarında ve seçimlerde oyların yarıdan bir fazlasına itibar olunur" hükmünü; anasözleşmenin 33. maddesinin 1. fıkrası "Genel kurulun toplanabilmesi ve gündemdeki konuları görüşebilmesi için, kooperatife kayıtlı ortaklardan genel kurula katılma hakkına sahip olanların en az 1/4'ünün şahsen veya temsilen toplantıda hazır bulunması gerekir." hükmünü; 2. fıkrası ise "Genel kurulda kararlar, ortaklar cetvelinde imzası bulunanların yarıdan fazlasının oyu ile alınır." hükmünü içermektedir. Anılan hükümler emredici nitelikte olup, bu hükümlere aykırılık teşkil eden genel kurul kararları, 818 sayılı BK'nın 19 ve 20. (6098 sayılı TBK'nın 26 ve 27. m.) maddeleri hükümlerine göre mutlak butlanla batıldır ve mutlak butlan nedenleri tarafların istek ya da itirazları olmasa dahi hakim tarafından resen nazara alınır.

Öte yandan, karar nisabının her madde için ayrı ayrı o madde oylamasına katılan ortak sayısına göre değerlendirilmesi gerekmektedir. Karar alınan maddeyle ilgili ayrı bir sayım yapılmaması, katılım ve olumlu-olumsuz oy sayılarının yazılmaması durumunda, oylamaya katılım sayısı bir önceki madde oylamasına katılan ortak sayısına göre belirlenir.

Somut olayda, kooperatif yönetim kurulunun 23.05.2011 tarihli kararı ile davacının istifasının kabulüne karar verildiği, 2011 yılı olağan genel kurul toplantısının 26.05.2012 tarihinde yapıldığı, toplantı oylamalarının 95 kayıtlı ortaktan 33 ortağın katılımı ile başladığı, madde oylamaların her birinin başında ayrı bir sayım yapılmadığı, 1-5. maddelerde oybirliği ile karar verildiği sabittir. Bu durumda, ertelemeye ilişkin 6 no'lu kararın oylamasına 33 kişinin katıldığının kabulü gerekmektedir. Hâl böyle olunca, mezkür kararın 2 ret oyuna karşılık 15 kabul oyuyla alındığı, 15 kabul oyunun bir önceki maddeye katılan ortak sayısı nazara alındığında karar nisabı için yeterli olmadığı çok açıktır. Açıklanan nedenler karşısında, 6 no'lu kararın yoklukla malûl olduğu kabul edilerek bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.