muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2177, Karar No: 2021/4042, Tarih: 01.07.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/2177 E.  ,  2021/4042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, 02/12/2010 tarihinde sürücü ...sevk ve idaresindeki aracın karışmış olduğu tek taraflı trafik kazası sonucu sürücü, davacının murisi ...'un vefat ettiğini, kazada muris ...'in asli ve tek kusurlu olduğunu, kaza tarihi itibariyle aracın davalı ... şirketi nezdinde Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesi bulunduğunu, davacının kaza sonucu desteğini kaybettiğinden fazlaya ilişkin haklar saklı kalarak 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı asıl dava dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davasının ıslah dilekçesi ile birlikte kabulü ile; 73.934,99TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 2015/18788 Esas, 2017/10179 Karar sayılı ve 07/11/2017 tarihli ilamı ile;"...20.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacının ve ölen desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş, işleyecek dönem için de %3 teknik faiz uygulanarak hesaplama yapılmış olup mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır. Yargıtay yerleşik uygulamalarına göre desteğin ve destek ihtiyacı olanların muhtemel yaşam süreleri belirlenirken Population Masculine Et – Feminine (PMF) yaşam tablosu esas alınmalıdır. Ayrıca, destekten yoksun kalma tazminatı hesaplanırken rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın bilinen veriler nazara alınarak ve iskontoya tabi tutulmadan somut olarak, rapor tanzim tarihinden sonraki zarar da bilinen son gelir nazara alınıp 1/Kn katsayısına göre her yıl %10 oranında artırılmak ve iskonto edilmek suretiyle hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece yetersiz bilirkişi raporu uyarınca karar verilmesi isabetli görülmemiştir." denilerek hükmün bozulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sırasında alınan hesap bilirkişisi raporunda PMF 1931 tablosu ve progresif rant esasına göre hesaplanan tutarın bozma öncesi bilirkişi raporunda hesaplanan tutardan daha fazla olduğu, ilk kararı davacı vekilinin temyiz etmediği, bu nedenle davalı lehine usuli müktesep hak meydana geldiğinden bozma öncesi hesaplamadaki tutar dikkate alınarak davacının

davasının kabulüne, 73.934,99 TL'nin dava tarihi olan 15/07/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 01/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2474, Karar No: 2015/7658, Tarih: 03.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2474 E.  ,  2015/7658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2014

NUMARASI : 2013/388-2014/551

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/11/2014 tarih ve 2013/388-2014/551 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Ç. I." markasının gerçek hak sahibi olduğunu, bu durumun mahkeme kararı ile de tespit edildiğini, davalının ise markanın tescil sahibi olduğunu ancak kullanmadığını ileri sürerek, 556 sayılı KHK 14 ve 42. Mad. gereğince davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin adına kayıtlı markasını kullandığını, bunun en açık göstergesinin de TPE nezdinde tescil edilmiş bulunan lisans anlaşmaları olduğunu, ayrıca müvekkilinin lisanslar dışında bizzat kendi rızası ile ve aktif olarak çalışmak sureti ile markasını İnegöl'de kullandırdığını, davacının davayı açmakta hukuki menfaatinin bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Dahili davalı şirket vekili, davalı adına tescilli markanın İnegöl sınırları içinde iki şubede kullandığını, ayrıca markanın 30.05.2013 tarihli devir sözlşemesi ile müvekkiline devredildiğini, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu "Ç. I." ibareli 01.07.1986 tescil tarihli markanın, 01.07.2006 tarihinde 10 yıl süre ile yenilendiği , 01.07.2006 tarihinden itibaren davalı İ. G. tarafından İnegöl sınırları içinde iki şubede kullanılmakta iken, 22.05.2012 Tarihli Marka Lisans Sözleşmesi ile B.ili ve ilçe sınırları haricinde kullanımı için dahili davalı şirket ile İ. Lisans Sözleşmesi yapıldığı , bu şirket tarafından İnegöldeki iş yerinin 05.05.2012 tarihinde faaliyete geçirildiği ve halende bu iş yerinde markanın kullanıldığı, davalı adına tescilli markanın, dahili davalı şirket tarafından , noter sözleşmesi ile devralındıktan sonra aktif ve kesintisiz olarak olarak kullanıldığı gerekçesi ile kanıtlanamayan davanın reddine akrar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2090, Karar No: 2014/5781, Tarih: 26.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/2090 E.  ,  2014/5781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/30902

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2010

NUMARASI : 2008/155 Esas, 2010/242 Karar

SUÇ : Zimmet ve görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık A.. K.. ve müdafiin görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizden vazgeçmeleri nedeniyle incelemenin O yer Cumhuriyet Savcısı ile Ç.. B.. adına Hazine vekilinin beraet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

1163 sayılı Kooperatifler Kanunun Ek 2/son maddesi ile Ç.. B..nın yapı kooperatiflerinin yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile memurları hakkında görevlerine ilişkin olarak işledikleri suçlardan dolayı açılan kamu davalarına katılma hakkı olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 233 ve 234. maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve diğer haklarını kullanabilmesi için Çevre ve Şehircilik Bakanlığının duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanununun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Suç tarihinde sanık A.. K..'in Konut Yapı Kooperatifi başkanı olduğu, sanık M.. N..'ın sözleşmeli serbest muhasebeci olarak kooperatifin kayıtlarını tuttuğu, diğer sanıkların ise yönetim kurulu üyesi oldukları, sanıklar Asil ve Mustafa haklarında M.. M.., İsmail .. Ahmet .. ve Davut 'yi kooperatifte çalışmadıkları halde çalışır gibi gösterip bordrolar düzenleyerek 5.829 TL'yi mal edindikleri, diğer sanıkların ise gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek görevlerini

Kabule göre de;

Suç tarihinde sanık A.. K..'in Konut Yapı Kooperatifi başkanı olduğu, sanık M.. N..'ın sözleşmeli serbest muhasebeci olarak kooperatifin kayıtlarını tuttuğu, diğer sanıkların ise yönetim kurulu üyesi oldukları, sanıklar Asil ve Mustafa haklarında M.. M.., İsmail .. Ahmet .. ve Davut 'yi kooperatifte çalışmadıkları halde çalışır gibi gösterip bordrolar düzenleyerek 5.829 TL'yi mal edindikleri, diğer sanıkların ise gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek görevlerini

ihmal ettikleri gerekçesiyle açılan davanın yapılan yargılaması sonunda delil yetersizliği sebebiyle beraetlerine karar verilmiş ise de; öncelikle adı geçen işçilerden İsmail Mut ve Ahmet Nazlıvatan'ın tanık olarak dinlenip, sigortalı olarak gösterildikleri dönemde kooperatifte çalışıp çalışmadıkları, çalıştılar ise kooperatif defterlerinde kendilerine ödeme olarak görünen meblağları alıp almadıkları ve bordrolardaki imzaların kendilerine ait olup olmadığı konularında bilgilerinin alınması, gerektiğinde adı geçen dört işçi yönünden de bordrolar üzerinde imza incelemesi yapılması, sanık M.. N..'ın müfettiş ifadesinde sağlık problemleri yaşadığı dönemde kooperatif kayıtlarının elemanları tarafından işlendiğini ileri sürmesi karşısında, yanında çalıştırdığı kişilerin tanıklığına başvurulup 30/06/1998 tarihli inşaat sözleşmesi gereğince işçi ücretleri müteahhide ait olmasına rağmen muhasebece neden defterlere işlenip müteahhide yansıtılmadığı hususunun kendilerinden sorulması, kamu görevlisi sayılmayan sanık M.. N.. bakımından 5237 sayılı TCK'nın 247/1. maddesinde düzenlenen zimmet fiilinin aynı Kanunun 40/2. maddesine göre özgü suç niteliğinde olduğu ve ancak kamu görevlileri veya özel kanunlarında kamu görevlileri gibi cezalandırılacakları hükme bağlanmış kişilerce işlenebileceği, bu suçlara iştirak eden diğer kişilerin ise azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulabilecekleri nazara alınıp buna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Ç.. B.. adına Hazine vekili ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16503, Karar No: 2013/18499, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/16503 E.  ,  2013/18499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek ... gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanıklardan ...'in, katılan ...'un iki adet mandalina bahçesinin mahsulünü toplama karşılığında, ... şubesinin 05/02/2006 keşide tarihli 6.250 TL bedelli çekini imzalı bir şekilde katılana verdiği ve söz konusu çeki ...'da çalışan kardeşi sanık ...'in getirdiğini söylediği, suça konu çekin süresinde bankaya ibrazında çalıntı çek olduğunun anlaşıldığı, çek üzerinde ...'a atfen atılan keşideci imzasının şikayetçi ...'a ait olmadığının ekspertiz raporu ile tespit edildiği iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda;

1- Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen

“... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen, adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen, adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "haksız menfaat olan 6.250 TL'nin iki katı olan 12.500 TL”, “10.416 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "625 gün" ve "520 gün" adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 520 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 10.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3- Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın savunmalarında, katılan ile aralarında ticari bir ilişki olmadığını, kardeşi olan diğer sanığın katılan ile narenciye alışverişi yaptığını, kardeşinin isteği üzerine mahsulün toplanması sırasında başında, bunun dışında para veya çek alışverişine aracı olmadığını, suça konu çekin verilmesiyle bir ilgisinin bulunmadığını beyan etmesi, diğer sanık ... ve katılan ...'un da, bu savunmayı doğrulamaları karşısında; sanık ...'in, suça konu sahte çeki düzenlediğine veya katılan ...'a verdiğine, diğer sanığın eylemine iştirak ettiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, sanığın beraatına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/120, Karar No: 2023/1398, Tarih: 14.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/120 E.  ,  2023/1398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/305 Esas, 2022/400 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci ve üçüncü cümlesi ile üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 04.10.2022 tarihli ve 2022/1406 Esas, 2022/1347 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2022 tarih, 9-2022/154038 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık Müdafiilerinin Temyiz Sebepleri İstemi;