muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18844, Karar No: 2012/23889, Tarih: 26.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/18844 E.  ,  2012/23889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, taşınmaza el atılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaza el atılmadığından davanın reddine karar verilmesinde ve davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20985, Karar No: 2014/2009, Tarih: 12.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20985 E.  ,  2014/2009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELBİSTAN 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/10/2012

NUMARASI : 2008/26-2012/854

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Kahramanmaraş ili, Elbistan İlçesi, Kışla Köyünde yer alan, davacıların zilyetliğinde bulunan ve mülkiyeti hazineye ait olan 474 parsel sayılı taşınmaz ile bu parselin devamı niteliğinde olup davalıların maliki olduğu 473 parsel sayılı taşınmazın bir bütün olarak kapama kayısı bahçesi olarak kullanıldığını ve bu kayısı ağaçlarının tamamının davacılara ait olduğunu, dere ayırıcı sınır olmak üzere davalılara ait olan 473 parselin davacılar ile davalılar tarafından bitişik nizam bahçe olarak kullanıldığını, söz konusu 473 parsel bu şekilde taraflarca kullanılmakta iken, E.. E.. Genel Müdürlüğü'nün 1998 yılında hazineye ait olan 474 parsel sayılı taşınmaza kamulaştırma yapmaksızın el attığı sırada, 473 parsele de el atarak 473 parsel içinde kalan ve davacılara ait olan 144 kayısı ağacını köklerinden sökerek zarar verdiğini, E.. E.. Genel Müdürlüğü'nün 1999 yılında 1473 parsel sayılı taşınmazın tamamını kamulaştırması üzerine,473 parselin gerek tarla olarak gerekse üzerindeki ağaçların bedelinin davalılara ödendiğini, Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesinin 1998/75 D.İş sayılı tespit dosyasında 473 parsel üzerindeki müvekkillerine ait ağaçların tespitinin yapıldığını ve Elbistan 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde 474 parsele ilişkin dava açıldığını belirterek, 473 parsel sayılı taşınmazın üzerindeki kayısı ağaçlarının davacılara ait olduğunun tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL ağaç bedelinin faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacıların 473 sayılı parselin bir kısmına öteden beri kendilerine ait sanarak bir takım meyve ağaçları diktiklerini, davalıların maliki bulunduğu 473 parselin kamulaştırılması sırasında, dava konusu edilen kayısı ağaçlarının daha önceden E.. E.. ekiplerince sökülüp atılması nedeniyle zeminde mevcut olmadığını bu nedenle davalılara söz konusu ağaçlardan dolayı bir bedel ödenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacıların 473 sayılı parselin bir kısmına öteden beri kendilerine ait sanarak bir takım meyve ağaçları diktiklerini, davalıların maliki bulunduğu 473 parselin kamulaştırılması sırasında, dava konusu edilen kayısı ağaçlarının daha önceden E.. E.. ekiplerince sökülüp atılması nedeniyle zeminde mevcut olmadığını bu nedenle davalılara söz konusu ağaçlardan dolayı bir bedel ödenmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; dava konusu 473 parsel sayılı taşınmaz kamulaştırılmadan önce davalılar adına kayıtlı iken E.. E.. Genel Müdürlüğü'ne devredildiği, taşınmazın E.. E.. Genel Müdürlüğünce 1979 yılında açılan Doğu Drenaj kanalı ile iki parçaya ayrıldığı, kanalın kuzeyini davacı A.. Ç..'nin, güneyinde kalan kısmını ise davalılardan M.. Ç..'nin kullandığı ve her ikisine de ait bölümlerde kayısı ağaçlarının bulunduğu, zirai bilirkişi tarafından 473 parsel üzerinde bulunabilecek kayısı ağacı toplamının 116 adet olabileceğinin belirtildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 11.900,00 T.L. nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, E.. E.. Genel Müdürlüğü'nün 1999 yılında 1473 parsel sayılı taşınmazın tamamını kamulaştırması ve 473 parselin gerek tarla olarak gerekse üzerindeki ağaçların bedelini davalılara ödemesi nedeniyle, davalıların maliki bulunduğu 473 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve davacılara ait olan kayısı ağaçlarının bedelinin davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre; dava konusu edilen taşınmaz içinden geçen dere ayırıcı sınır olmak üzere davacılar ile davalılar tarafından bitişik nizam bahçe olarak kullanılan 473 parsel sayılı taşınmaz davalılar adına kayıtlı iken, E.. E.. tarafından 1999 yılında kamulaştırıldığı, davalılar tarafından 31.05.1999 tarihinde açılan kamulaştırma bedel artırım davasının yargılaması sırasında mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, 473 parsel sayılı taşınmazın toplam 18.300 m2 miktarında olup yaklaşık 6.000m2lik kısmının diğer meyveli ağaçlarla birlikte kapama kayısı bahçesini teşkil ettiği belirtilerek kayısı ağacı yönünden, 135 adet kayısı ağacı üzerinden yapılan hesaplama sonucu bulunan kamulaştırma bedelinin davalılara ödendiği ve dava konusu taşınmazın 11/11/2002 tarih 3880 yevmiye numarasıyla davalı E.. E.. Genel Müdürlüğü adına Tashih yoluyla tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar tarafından 18.11.1998 tarihinde yaptırılan Tespit dosyasında ise; taşınmaz üzerinde dikili bulunan 144 adet kayısı ağacının kök kısımlarından sökülmek suretiyle kayısı bahçesine zarar verildiği belirtilmiştir.

Davacılar tarafından 18.11.1998 tarihinde yaptırılan Tespit dosyasında ise; taşınmaz üzerinde dikili bulunan 144 adet kayısı ağacının kök kısımlarından sökülmek suretiyle kayısı bahçesine zarar verildiği belirtilmiştir.

Her ne kadar mahkemece; öncesi davalılara ait olan 473 parsel üzerinde bulunabilecek kayısı ağacı adedinin 116 olduğunun tespit edildiği bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise, gerekli ve yeterli araştırma yapılmaksızın verilen hüküm dosya kapsamı ile bağdaşmamaktadır. Zira; davacı tarafın iddiası; Dava konusu 473 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve kendilerine ait olan 144 adet kayısı ağacı bedelinin, taşınmazın kamulaştırılması nedeniyle davalılara ödendiğinden bahisle davalıların bu ağaçlar yönünden sebepsiz zenginleştiğine yönelik bulunmasına göre, mahkemece yapılacak iş; dava konusu 473 parsel sayılı taşınmaz için davalılar tarafından açılan kamulaştırma bedel artırım davasında bedelinin davalılara ödenmesine karar verilen 135 adet kayısı ağacının mülkiyetinin kime ait olduğunun, davacı tarafa ait olduğu iddia edilen kayısı

ağaçlarının hangi tarihte ve kim tarafından söküldüğünün araştırılarak, tarafların gösterecekleri her türlü delil toplandıktan sonra ve dosya içindeki mevcut delil tespiti ve kamulaştırma bedel artırım dosyasından da yararlanmak suretiyle muhdesat mülkiyetinin tespitine karar verilmesi gerekirken, 473 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ağaç bedellerinin davalılara ödendiği belirtilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6932, Karar No: 2012/12058, Tarih: 07.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6932 E.  ,  2012/12058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Dairemize intikal eden ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/446 esas-2010/20 karar sayılı ve ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/234 esas - 565 karar sayılı dosyalarında dava konusu taşınmazla aynı mahallede bulunan taşınmazlara daha önceki değerlendirme tarihleri itibari ile metrekarelerine 350,00-TL. değer belirlendiğinden ve bilirkişi kurulunca belirlenen metrekare değeri, belediyeden bildirilen emlak vergisine esas m2 değerinden çok daha az tespit edildiğinden, rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya yeterli değildir.

2) Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4329, Karar No: 2024/2078, Tarih: 27.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/4329 E.  ,  2024/2078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2011/ 157 E., 2016/ 396 K.

SUÇ : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Sanıklar ..., ..., Süleyman Gök, ... ve

...'in beraatine, sanık ...'in mahkûmiyetine, kaçak eşyanın müsaderesi, nakil aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama, kısmî bozma

Gümrük İdaresi vekilinin temyizine ilişkin olarak; atılı suçun mahiyeti gereği, sanıkların eylemine uyan ve suç tarihi itibarıyla somut olaya uygulanması gereken 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na (5015 sayılı Kanun) muhalefet suçu yönünden suçtan doğrudan zarar gören kurumun Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu olduğu, suçtan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılma ve hükmü temyiz kanun yoluna başvurma yetkisi bulunmadığı, bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ( 5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanıklar hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmıştır.

Katılan ... vekili ve sanık ... müdafiilerinin temyizine ilişkin olarak; sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Gümrük İdaresi Vekilinin Temyizi Yönünden

Atılı suçun mahiyeti gereği, sanıkların eylemine uyan ve suç tarihi itibarıyla somut olaya uygulanması gereken 5015 sayılı Kanun'a muhalefet suçu yönünden suçtan doğrudan zarar gören kurumun Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu olduğu, suçtan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılma ve hükmü temyiz kanun yoluna başvurma yetkisi bulunmadığı, bu itibarla 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanıklar hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmıştır.

B. Katılan ... Vekili ve Sanık ... Müdafiilerinin Temyizi Yönünden;

Katılan ... vekilinin temyizinin sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine ilişkin olduğu gözetilerek sınırlı inceleme yapılmıştır.

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in yargılama konusu eylemi için, belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sanıklara atılı suçun işlendiği 03.02.2011 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğunun anlaşılması bozmayı gerektirmiştir.

II. KARAR

II. KARAR

A. Gümrük İdaresi Vekilinin Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ... Vekili ve Sanık ... Müdafiilerinin Temyizi Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan ... vekili ve sanık ... müdafiilerinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği

yetkiye dayanılarak sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, suça konu kaçak eşyanın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13 üncü maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca MÜSADERESİNE, nakil aracının üzerindeki tedbir şerhi kaldırılarak hak sahibine İADESİNE, 27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16042, Karar No: 2019/1905, Tarih: 27.03.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/16042 E.  ,  2019/1905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 12. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Oluş ve dosya içeriğine göre, bir gün önce gerçekleşen silahla tehdit olayı nedeniyle hakkında soruşturma işlemleri yürütülen sanığın kolluk kuvvetlerince görüldüğü, kolluk kuvvetlerini fark eden sanığın kaçarak ikametine girmesinden sonra kolluk kuvvetlerinin de içeri girildiği ve uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, dosya kapsamında sanığın ikametinde arama yapılmasına ilişkin CMK'nın 116-119. maddeleri uyarınca düzenlenmiş yazılı arama emri ya da arama kararı bulunması gerektiğinin anlaşılması karşısında sanığın ikametinde arama yapılmasına ilişkin olarak CMK’nın 116-119. maddeleri uyarınca adli arama kararı ya da yazılı adli arama emri bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa aslı veya onaylı örneğinin getirtilmesi, sonucuna göre ev aramasında ele geçirilen uyuşturucular yönünden sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 27.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20080, Karar No: 2022/6184, Tarih: 16.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/20080 E.  ,  2022/6184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Cinsel saldırı, tehdit, yaralama

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.09.2018 gün ve 2017/449 Esas , 2018/421 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurularının yaralama suçu yönünden düzeltilerek esastan reddi, diğer atılı suçlardan esastan reddi kararına yönelik temyiz isteminin reddine dair ek kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen sanığın temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle sanığın temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle ek kararın ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi ne gönderilmesine, 16.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18630, Karar No: 2024/9771, Tarih: 19.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/18630 E.  ,  2024/9771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/484 E., 2016/517 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneğinin incelenmesinde, hükümden sonra 26.04.2024 tarihinde öldüğüne dair Özel ... Kocaeli Hastanesi tarafından 26.04.2024 tarih ve 2404261232 sayılı belgenin düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 64/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, hükmün bu itibarla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2391, Karar No: 2024/4163, Tarih: 05.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2391 E.  ,  2024/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2544 E., 2023/3631 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 43. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/654 E., 2023/233 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI