muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/209, Karar No: 2019/684, Tarih: 18.06.2019

Yerel Mahkemece; davalının, davacının eşi ile evli olduğunu bildiği hâlde birlikte yaşadığı, davalının bu davranışının davacının kişilik haklarına saldırı nitelikte olduğu gerekçesiyle 3.000TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine karar Özel Dairece, yukarıda açıklanan gerekçelerle oy çokluğuyla bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki gerekçeler tekrar edilerek direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık, evlilik birliği devam ederken, davacının eşi ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalının bu eylemi nedeniyle davacının manevi tazminat isteminde bulunup bulunamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Direnme kararının temyiz incelemesi aşamasında Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca verilen 06.07.2018 tarihli ve 2015/5 E., 2018/7 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı ile "Evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiye karşı diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunamayacağına" karar verilmiştir.

Bu nedenle Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmede, anılan içtihadı birleştirme kararının eldeki uyuşmazlığa etkisi tartışılıp değerlendirilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun “İçtihadların birleştirilmesini istemek yetkisi ve bağlayıcılığı” başlıklı 45. maddesinde;

“İçtihadların birleştirilmesini Birinci Başkan, doğrudan doğruya veya Yargıtay dairelerinin veya genel kurulların verdikleri karar sonucunda veya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının bizzat yazı ile başvurması hâlinde, ilgili kuruldan ister. Bu istemlerin gerekçeli olması zorunludur.

Diğer merci veya kişilerin gerekçe göstererek yazılı başvurmaları hâlinde, içtihadı birleştirme yoluna gitmenin gerekip gerekmediğine Birinci Başkanlık Kurulu karar verir. Bu karar kesindir.

İçtihadı birleştirme kararlarının değiştirilmesi veya kaldırılmasının istenmesi de yukarıdaki usule bağlıdır.

İçtihadı birleştirme görüşmeleri, alınmış olan ilke kararları çerçevesinde yürütülür ve kararları yazılır.

İçtihadı birleştirme kararları benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, dairelerini ve adliye mahkemelerini bağlar.

İçtihadı birleştirme kararlarının niteliğini açıkça belirten özeti, kararın verilmesini izleyen en kısa zamanda Adalet Bakanlığına bildirilir. Adalet Bakanlığı bütün adliye mahkemelerine ve Cumhuriyet savcılıklarına bu kararları gecikmeksizin duyurur.

İçtihadı Birleştirme Kurulları, genel kurulların veya dairelerin kararlarındaki gerekçe ve görüşlerle bağlı olmaksızın sorunu başka bir görüşle karara bağlayabilirler.”

Hükmü yer almaktadır.

Anılan yasal düzenleme gereğince, içtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay genel kurulları, daireleri ve adliye mahkemeleri için gerekçeleri ile açıklayıcı, sonucu ile bağlayıcı olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

İçtihadı Birleştirme Kurulları, genel kurulların veya dairelerin kararlarındaki gerekçe ve görüşlerle bağlı olmaksızın sorunu başka bir görüşle karara bağlayabilirler.”

Hükmü yer almaktadır.

Anılan yasal düzenleme gereğince, içtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay genel kurulları, daireleri ve adliye mahkemeleri için gerekçeleri ile açıklayıcı, sonucu ile bağlayıcı olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

Tüm bu açıklamalar, yasal düzenlemeler ve 06.07.2018 tarihli ve 2015/5 E., 2018/7 K. sayılı içtihadı birleştirme kararı ışığında somut olay incelendiğinde;

Davacının dava dışı eşi ile evli olduğunu bilerek birlikte olan davalının bu eyleminin, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunduğu iddiasıyla manevi tazminat talep edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının dava dilekçesinde manevi tazminat istemine dayanak olarak gösterdiği maddi olgular; evlilik birliğinin devamı sırasında davacının dava dışı eşi tarafından sadakat yükümlülüğünün ihlali niteliğindeki eylemini birlikte gerçekleştirdiği kişi olan ve evlilik birliğinin tarafı olmaması nedeniyle üçüncü kişi konumunda bulunan davalının salt evli bir kişiyle birlikte olmak şeklindeki eylemine ilişkindir. Davalının, dava dışı eş ile evli olduğunu bilerek birlikte olmaktan ibaret olduğu anlaşılan eyleminden başka doğrudan doğruya davacıya yönelik olarak bağımsız, özel ve nitelikli bir kişilik hakkı ihlalinde bulunduğuna dair bir iddia da bulunmamaktadır. Bu nedenlerle eldeki davanın konusu itibariyle 06.07.2018 tarihli ve 2015/5 E., 2018/7 K. sayılı Yargıtay içtihadı birleştirme kararı kapsamında değerlendirilmesi gereklidir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 45/5 maddesi gereğince bağlayıcı olan söz konusu içtihadı birleştirme kararı ile "Evlilik birliği devam ederken eşlerden biri ile evli olduğunu bilerek birlikte olan üçüncü kişiye karşı diğer eşin manevi tazminat isteminde bulunamayacağına" karar verilmiş olmakla davacı tarafından üçüncü kişi konumundaki davalı aleyhine açılan manevi tazminat davasında mahkemece verilen direnme kararının Özel Dairenin bozma kararında belirtilen gerekçe ve yukarıda belirtilen ilave gerekçe ve nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda belirtilen ilave gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun’un 440/III-1 maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 18.06.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16811, Karar No: 2013/1641, Tarih: 15.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/16811 E.  ,  2013/1641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taşınmaz hukukuna ilişkin davada Çine Asliye Hukuk ve Çine Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın tersimat hatasından kaynaklanması nedeniyle 3402 S.Y.'nın 41. maddesi çerçevesinde Kadastro Müdürlüklerine başvurulması gerektiği, itirazın da Sulh Hukuk Mahkemesine yapılacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi ise, uyuşmazlığın tersimat hatasından kaynaklanmayıp ifraz sırasında meydana geldiği, bu duruma göre davanın tapu iptali ve tescil davası niteliğinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

5520 Sayılı Kanunla değişik 2644 Sayılı Tapu Kanununun 31. maddesine göre taşınmaz malların yüzölçümünün tapu sicilinde yazılı miktardan fazla olduğu hallerde bu fazlalığın bitişik araziye elatmaktan ileri gelmediği ve sınırlarında bir değişiklik olmadığı mahkemece tespit edildiği takdirde taşınmazın gerçek yüzölçümünün tapu siciline yazılmasına karar verileceği hükmüne yer verilmiştir.

3402 Sayılı Yasa'nın 41/I. Maddesinde ise “Kadastro sırasında veya sonrasında yapılan işlemlerle geometrik durumları kesinleşmiş olan taşınmazlarda ölçü, sınırlandırma, tersimat ve hesaplamalardan doğan hatalar, ilgilinin müracaatı veya kadastro müdürlüğünce re'sen düzeltilir. Düzeltme, taşınmaz malikleri ile diğer hak sahiplerine tebliğ olunur. Tebliğ tarihinden başlayan otuz gün içinde düzeltmenin kaldırılması yolunda sulh hukuk mahkemesinde dava açılmadığı takdirde, yapılan düzeltme kesinleşir.” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda ise davacı, evveliyatı 8 sayılı parsel olan davacı ve davalı taşınmazların 1953'teki kadastro tespitinde komşu dere tarafından bir bölümün tapu içerisinde gösterilmesi nedeniyle hatalı olarak toplam yüzölçümünün 60.000 m2 olarak tespit edildiğini, bilahare 1954'te yapılan ifrazda hatalı tersimat yapılarak dilekçeye ekli krokide (A) harfi ile gösterilen kısmın müvekkiline ait 713 içerisinde olması gerektiğini belirterek, hatalı yapılan idari işlemin düzeltilerek (A) harfi ile gösterilen kısmın 713'e eklenmesine ve bu şekilde tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Buna göre eldeki çekişmenin 2644 ve 3402 Sayılı Yasadaki anlamıyla tapu kaydındaki yüzölçümü yahut tersimat hatasından ileri gelmediği, bilakis hatalı yapıldığı ileri sürülen kadastro tespitinden sonraki aşamadaki hatalı ifraz nedeniyle davacıya ait taşınmaz sınırları içerisinde olması gereken bölümün davalı taşınmaza eklendiği iddiasına dayanan tapu iptali ve tescil davası niteliğinde olduğu kabul edilmelidir. Bu durumda çekişmeli bölümün dava tarihindeki değerine göre uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nin 21. ve 22. maddeleri gereğince Çine Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4413, Karar No: 2016/5718, Tarih: 17.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4413 E.  ,  2016/5718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı Kanunun 405. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, UYAP adres kayıt sistemine göre kısıtlı adayının adresinin “..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının ... Köyünde ikamet etmediği, ''...'' adresinde ...'nin yanında ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Jandarma Komutanlığının 19/02/2016 tarihli yazısından kısıtlı adayının ikamet adresinin ''...'' olduğu ve bu adresin kısıtlı adayının adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresi olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5935, Karar No: 2009/8832, Tarih: 22.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/5935 E.  ,  2009/8832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 6.İcra Mahkemesi

-K A R A R-

İncelenmesine gerek duyulan ve dosya içeriğindeki fotokopisi yetersiz bulunan Bursa 6.İcra Müdürlüğünün 2008/12292 esas sayılı dosyasından yapılan 07.11.2008 tarihli haciz tutanağının eksiksiz onaylı örneğinin ilgili icra müdürlüğünden istenilerek eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 22.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6290, Karar No: 2012/3985, Tarih: 16.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/6290 E.  ,  2012/3985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın kiracısı olan maktulden kira borcunu ödememesi nedeniyle taşınmazı boşaltmasını istemesi, maktulün buna yanaşmaması ve zorluk çıkarması üzerine ise, olay günü aralarında çıkan tartışma ve kavgada sanığın maktulü bıçaklayıp öldürmesi şeklinde gelişen olayda; maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik uygulanmasını gerektiren bir eylem bulunmadığı halde haksız tahrik nedeniyle indirim yapılması gerektiğine yönelen tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2-Gerekçeli karar başlığında, hakkında katılma kararı verilen ...'ın mağdur olarak gösterilmesi mahllinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde haksız tahrik bulunduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 16/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

16/05/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'in yokluğunda 17/05/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2018/3670, Karar No: 2018/18633, Tarih: 03.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/3670 E.  ,  2018/18633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., ..., ..., ...

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasını geri bırakılması, temyiz isteminin reddi, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ... vekilinin, sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz itirazının suçun vasfına yönelik olduğu anlaşılmakla, bu hükmün temyizi kabil olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında katılanlar Hüseyin ve ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Osman, Özgür ve Hüseyin'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Hüseyin, Özgür ve ...'e ve mağdur ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararların temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık ... hakkında katılanlar Bedirhan ve Hüseyin'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Özgür ve Bedirhan'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, katılanlar Bedirhan, Hüseyin ve Özgür'ün temyiz istemlerinin 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

3) Sanıklar ... ve ...'un 18.03.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararlara ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanıklar Muammer ve Ömer'in temyiz itirazlarının reddi ile redde ilişkin 18.03.2015 tarih ve 2014/21 Esas- 2015/33 Karar sayılı ek kararın istem gibi ONANMASINA,

4) Sanıklar Necip ve Ömer hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

4) Sanıklar Necip ve Ömer hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'in, 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e maddeleri uyarınca tayin edilen cezasından, katılan ...'ü yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralaması nedeniyle, TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırım uygulanması gerektiği halde, hükümde katılanın yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığının belirtilmesi suretiyle uygulanan kanun maddesi "TCK'nin 87/1-c" olarak hatalı belirtilmiş ise de, bu husus mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus sanık ... hakkında infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

5) Sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5) Sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama, sanık ... hakkında katılanlar Osman ve ...'e yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanıklar Uğur ve Kürşad hakkında tekerrüre esas alınan Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1006 Esas, 2011/497 Karar sayılı ilamında, sanık ...'un TCK'nin 151/1. maddesinde düzenlenen mala zarar verme, TCK'nin 86/2. maddesinde düzenlenen kasten basit yaralama suçlarından, sanık ...'ın ise mala zarar verme, kasten basit yaralama ve TCK'nin 125/1-4 maddelerinde düzenlenen alenen hakaret suçlarından mahkumiyetlerine karar verildiği, bu ilamda mala zarar verme suçu ile kasten basit yaralama ve hakaret suçlarının aynı zamanda birlikte işlenmesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 253/3. maddesi gereği uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı ancak hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre 5237 sayılı TCK'nin 151/1. maddesi kapsamındaki mala zarar verme suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması gözetilerek, ilamda belirtilen suçlar yönünden, uzlaştırma yapılıp yapılmadığı mahkemesinden araştırılarak, sonucuna göre sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Kabule göre de; b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Kürşad ve Uğur'un, katılanlar Bedirhan ve Hüseyin'in, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23576, Karar No: 2014/26901, Tarih: 25.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/23576 E.  ,  2014/26901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanıkların eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 31/2-3. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen zamanaşımını kesici işlemlerden herhangi birisi gerçekleşmeden 6 ve 8 yıllık genel zamanaşımı sürelerinin, suç tarihi olan 14.05.2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince:

Olay tanığı olan güvenlik görevlisi ...'un hazırlıkta alınan beyanında; iki şüpheli şahsın kendisini görünce elindeki malzemeleri bırakarak yanına doğru geldiklerini, 30 yaşlarındaki şahsın "biz de ekmek parası için çalışıyoruz bizi idare et " dediğini güvenlik görevlisi ...'ın yanına geldiğini görünce iki şahsın geldikleri araçta bekleyen bir şahısla birlikte kaçtıklarını beyan ettiği, tanık ...'in bildirdiği araç plakasından önce araç sahibi ...'a sonra ise aracı olay günü kendisinden ödünç alan sanıklara ulaşıldığı, sanıklar... ve ...'ın alınan beyanlarında olay yerine gittiklerini kabul etseler de hırsızlık suçlamasını red ettikleri , sanık ...'ın da hazırlık aşamasında suçlamayı red ettiği ancak 01.12.2007 tarihli ifadesinde; diğer sanıklarla birlikte kağıt toplamak için çıktıklarını, yağmur oluklarını alacaklarını ancak güvenlik görevlileri olduğu için alamadıklarını beyan ettiği, sanık ...'ın bu beyanı ile tanık ...'in beyanı birlikte değerlendirildiğinde sanıkların hırsızlık amacıyla geldikleri...'de suça konu eşyayı almak isterken tanık ...'in görmesi üzerine ellerindeki malzemeyi bırakarak kaçtıklarını ve bu şekilde hırsızlık suçuna teşebbüs ettikleri, her ne kadar tanık ... olaydan sonra yaptığı kontrolde 80 metre yağmur oluğunun çalındığını beyan etmiş ise de suçun işleniş şekli ve teşebbüs durumu gözetildiğinde, bu eşyanın sanıklar tarafından çalındığının tereddüte meydan vermeyecek şekilde ortaya konulamadığı, bu itibarla sanığın eyleminin hırsızlığa teşebbüs olarak değerlendirilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında; sanığın hırsızlık suçuna teşebbüs suçundan hükümlülüğü yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7211, Karar No: 2015/1557, Tarih: 08.06.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/7211 E.  ,  2015/1557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2313 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddî bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında, atılı suçu işlediğine ilişkin, soyut beyanı dışında, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.