muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30948, Karar No: 2017/1832, Tarih: 20.02.2017

Öte yandan, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Görüleceği üzere; toprak kirliliğine ilişkin 2005 ve 2010 tarihli yönetmeliklerin her ikisi de, Çevre Kanunu ve ilgili mevzuatta belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan her türlü atık ve artığın doğrudan toprağa verilmesini yasaklamakla birlikte, toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali bulunan atıkların çeşitlendirilmesi ve sınıflandırılması hususunda farklı düzenlemelere yer vermiştir.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği’nin yürürlüğe girme tarihi olan 31.05.2005 ile Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin yürürlüğe girme tarihi olan 05.07.2008 tarihleri arasında gerçekleşen eylemler bakımından, 2005 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin 4. maddesinde diğer Yönetmeliklere atıf suretiyle belirlenen atıklardan olması,

B) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi, 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin anılan yönetmeliğe yollama yapmış olması ve 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi dikkate alındığında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

C) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

Bu itibarla, yargılama sırasında öncelikle suça konu atığın cinsi ve alıcı ortam olan toprağa bırakıldığı tarihe göre tabi olduğu yönetmelik belirlenerek, ilgili yönetmeliğin hangi maddesinde veya ekinde bahsedilen atık kapsamına girdiği kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı, ayrıca bütün bu hususlar Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde kararda açıkça gösterilmelidir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanık ...'ya ait.... plakalı kamyonda şöför olarak çalışan sanık ...'ın, .... Sanayi Bölgesinde bulunan ve temyize gelmeyen sanık ...'nün kampüs yönetim müdürü olarak görev yaptığı ... A.Ş.’ye ait kesimhanenin arıtma sisteminden çıkan 8980 kg atık çamuru ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırı olarak ve çevreye zarar verecek şekilde Çambel Köyü Kemeraltı mevkiinde.... Çayı kenarına döktüğü sırada yakalandığı, sanık ...'nın, Bandırmadaki tesislere götürülmek için araca yüklenen suça konu atıkları herhanği bir yere dökmesi hususunda sanık ...'a emir verdigi iddiasıyla sanıklar hakkında çevrenin kasten kirletilmesi suçundan dava açılmıştır.

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinin uygulanabilmesi için öncelikle,

- Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünde, hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasından ibaret olması,

- Suçun CMK’nın 231. maddesinin 14. fıkrasında yazılı suçlardan olmaması,

- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

- Sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına itirazının bulunmaması,

- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesine ilişkin koşulların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar değerlendirildiğinde, sanıklar tarafından kirliliğe neden olan atıkların kaldırılmasının, suçtan meydana gelen veya meydana gelebilecek olan zararların karşılanması anlamına gelmeyeceği, çevre kirliliğine neden olan eylemlerin ekosistemler üzerinde bırakacağı etki de düşünüldüğünde, maddi olarak karşılığı tespit edilebilecek bir zarardan çok daha fazlasının meydana geldiği veya meydana gelme ihtimalinin bulunduğu değerlendirildiğinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması açısından tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamında yapılan incelemede, herhangi bir bilirkişi raporu temin edilmediği görülmektedir.

Dosya kapsamında yapılan incelemede, herhangi bir bilirkişi raporu temin edilmediği görülmektedir.

Bu suretle, dosya, üniversitelerin su ürünleri bölümleri ile çevre mühendisliği ve kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyelerinden oluşturulacak bilirkişi heyetine tevdii edilerek, atığın alıcı ortamı kirletip kirletmediği ya da kirletme ihtimali olup olmadığı yönünden, suç tarihi itibariyle yukarıda (II) nolu kısımda bahsedilen yönetmelikler ve düzenleyici işlemlerle doğrudan ilişki kurularak, Yargıtay denetimine imkân sağlayacak açıklıkta rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulmuştur.

Ayrıca, hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanunun 5. maddesi ile yapılan değişiklikle TCK’nın 50/6. maddesinde yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde; infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, TCK’nın 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen infaz edileceğinin sanıklara ihtar edilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle sanık .... müdafii ile sanık ...’intemyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/618, Karar No: 2013/2964, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/618 E.  ,  2013/2964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Torbalı Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 13.10.2009 gün ve 2009/499 Esas, 2009/1086 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesinin uygulanması sırasında maddedeki bir kısım haklardan süre belirtmeksizin yoksun bırakılmasına, bir kısım haklardan yoksun bırakmanın ise verilen ceza ertelenmediği halde erteleme nedeniyle uygulanmasına yer olmadığına, bir kısım haklardan yoksun bırakma tedbirinin uygulanmamasına karar verilmesi, kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesi gereğince hükmedilen hak yoksunluğu ile ilgili bölüm hükümden çıkarılarak “sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/451, Karar No: 2013/2099, Tarih: 12.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/451 E.  ,  2013/2099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde, davalı taraf ile evli olup ayrı yaşadıklarını beyan ederek 2000 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

4721 sayılı MK.nun 195.maddesi uyarınca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilir. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı yasanın 197.maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetime ilişkin önlemleri alır.

Buna göre davacının ayrı yaşamada, haklı olup olmadığının araştırılması ve “ayrı yaşamada haklılık” olgusunun kanıtlanması gerekir.

Somut olayda, davalı eş tarafından davacı aleyhine boşanma davası açılmış,bu dava takipsiz bırakılarak açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davalı koca tarafından, boşanma davası açılmakla, davacı kadın ayrı yaşama hakkını kazanır. Boşanma davasının reddedilmesinden sonra, davalı kocanın birlikte yaşama konusunda girişimde bulunmadığı sürece, davacının ayrı yaşamada haklı olduğunun kabulü zorunludur.

Öyle ise mahkemece, davalı tarafa bu hususun ispatı için imkan tanınarak, davalının boşanma davasından sonra, davacı ile birlikte yaşama konusunda girişimde bulunduğunu ispat edip, buna rağmen davacı kadının ortak haneye dönmemesi halinde, davanın reddine, bu girişimin ispat edilememesi durumunda, davacı kadının ayrı yaşamada haklılığı kabul edilip, tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına uygun nafakaya karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31826, Karar No: 2025/6569, Tarih: 07.05.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/31826 E.  ,  2025/6569 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2020/1126 E., 2021/293 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 09.09.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece duruşma açılmak suretiyle araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 07.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33352, Karar No: 2010/32373, Tarih: 29.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/33352 E.  ,  2010/32373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 29.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/246, Karar No: 2013/9091, Tarih: 18.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/246 E.  ,  2013/9091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ek ders ücreti, eğitime hazırlık ücreti, fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinin ... koleji isimli eğitim kurumunda 01.09.2003-03.10.2006 tarihleri arasında okul müdürü olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından feshedildiğini, Bakanlar Kurulun'ca çıkartılan 86/1340 sayılı KHK ile yabancı dilde eğitim yapan özel liselerde görev yapan idareci ve öğretmenlere 12 saat üzerinden ücret ödenmesi, ödenmemiş olması durumunda ücretin günlük % 1 zammı ile birlikte ödenmesinin hüküm altına alındığını, ancak ödenmesi gereken ek ders ücretinin ödenmediğini, 2006 yılı yıllık izinlerini kullanmadığını, milli bayramlarda ve işyerinde hafta içerisinde 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile KHK gereği ek ders ücreti, eğitime hazırlık ücreti,fazla mesai ve yıllık izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile 04.10.2006 tarihinde istifa ettiğini, kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, ek ders ücretinin maaşının içinde giydirilerek ödendiğini, 2006 yılı Ekim ayında işten ayrıldığından yıllık izin talep edemeyeceğini, fazla çalışma ve diğer ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı Davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ek ders ücreti karşılığını 12 saat olarak istemiştir. Dava dilekçesindeki bu açıklama davacıyı bağlayıcı nitelikte olup, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde ek ders süresinin 20 saat olarak belirtmesi harçlandırmadığından ıslah niteliğinde de değildir. KHK gereğince ek ders ücretinin taleple bağlılık ilkesi uyarınca 12 saat üzerinden hesabı gerekirken 20 saat üzerinden hesabı hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/818, Karar No: 2016/6503, Tarih: 11.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/818 E.  ,  2016/6503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .. tarafından, davalılar .. ve diğerleri aleyhine 14/02/2000 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın davalılar .... ve .. açısından takip edilmemesi nedeniyle HMK'nın 150.maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, diğer davalılar açısından kısmen kabulüne dair verilen 27/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan .. ve ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Kararı temyiz eden davalılardan ...'ın, mahkemece temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılmasına ilişkin muhtıraya vermiş olduğu cevabında, maddi durumu yerinde olmadığından temyiz harcını yatıramadığını beyan ettiği, bunun üzerine mahkemece verilen ek karar ile davalının temyiz talebinin reddine karar verildiği ve adı geçen davalının ek kararın temyizine ilişkin dilekçesinde maddi durumu yerinde olmadığından harcı yatıramadığını beyan ederek temyiz dilekçesinin harçsız olarak kabulünü istemekle beyan eden dilekçesi adli yardım talebi olarak kabul edilmiştir. Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden davacının ekonomik ve sosyal durumu ile temyiz harç ve masrafları gözetildiğinde adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek davalı ... yönünden verilen 01/04/2013 tarihli ek karar kaldırılarak temyiz incelemesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının .. TL'sinin davacıya ... TL'sinin de temyiz eden davalılara yükletimesine, davacıdan peşin alınan harcın bundan mahsubuna 11/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5363, Karar No: 2013/28224, Tarih: 02.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/5363 E.  ,  2013/28224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yapılan yasa yolu bildiriminde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yüzüne karşı 15.04.2009 tarihinde verilen kararı 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 24.04.2009 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11465, Karar No: 2016/8338, Tarih: 24.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/11465 E.  ,  2016/8338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/06/2016 tarih ve 2014/232-2016/223 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı limited şirketin ortağı olduğunu, şirket lehine yaptığı ödemenin payı oranında diğer ortaktan rücuen tahsili istemiyle başlattıkları takibe davalının haksız itirazı nedeniyle takibin duruduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının yaptığı ödemelerin şirket borcuna mahsuben yapıldığını bu nedenle davacının davasını şirkete karşı açması gerektiğini, şirketin müvekkiline icra takibine konu alacaktan daha fazla miktarda kira borcu olduğunu savunarak, davacıdan kötü niyet tazminatı tahsilini ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın şirket adına ödeme yapan davacının diğer ortağa karşı rücu istemine ilişkin olduğu, bu haliyle mutlak ticari dava niteliğindeki davaya bakma görevinin asliye ticaret mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliği sebebiyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.