muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1151, Karar No: 2021/90, Tarih: 09.03.2021

Görünüşte içtima hâllerinde hangi hükmün uygulanması gerektiği, "tüketen-tüketilen norm ilişkisi", "özel normun önceliği" ve "yardımcı (tali) normun sonralığı" gibi ilkelere göre belirlenmektedir.

Uyuşmazlık konuları ile ilgisi bakımından bu ilkelerden "tüketen-tüketilen norm ilişkisi" ile “özel normun önceliği” ilkeleri üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Bir ceza normu bir veya daha fazla başka ceza normlarını bünyesine almış ise "tüketen-tüketilen norm ilişkisi"nden söz edilir. Bu durumda normları bünyesine alan ceza normu, diğer normları tüketmektedir. Bu takdirde fiile sadece tüketen norm uygulanabilecektir. TCK'nın 42. maddesinde "Biri diğerinin unsurunu veya ağırlaştırıcı nedenini oluşturması dolayısıyla tek fiil sayılan suça bileşik suç denir. Bu tür suçlarda içtima hükümleri uygulanmaz." şeklinde hüküm altına alınan ve işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedileceğine ilişkin kuralın istisnalarından biri olan "bileşik suç" tüketen-tüketilen norm ilişkisinin tipik görünümlerinden birisidir.

Genel norm ile aynı hukuki yararı koruyan özel norm da, genel normun tüm unsurlarını taşımakla birlikte genel normda yer almayan özel bazı unsurları da ihtiva etmektedir. Böyle bir durumda "özel normun önceliği" ilkesi uyarınca olaya genel norm değil özel norm uygulanacaktır. Suçun temel ve nitelikli hâlleri arasındaki ilişki, özgü suç ve genel suç arasındaki ilişki ile genel ve özel kanun arasındaki ilişki, özel-genel norm ilişkisi içinde değerlendirilmektedir (M. Emin Artuk-A. Gökcen- A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 8. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2014, s. 636; Veli Özer Özbek, Mehmet Nihat Kanbur, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 6. Bası, 2015, s. 612-613; Berrin Akbulut, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Bası, Adalet Yayınevi, Ankara, 2016, s. 685-686; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 8. Bası, Ankara, 2015, s. 520.). Örneğin, 5237 sayılı Kanun'da zimmet suçunu düzenleyen 247. madde hükmü genel norm niteliğinde iken 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde düzenlenmiş olan zimmet suçu özel norm niteliği taşıdığından, Bankacılık Kanunu kapsamındaki bir banka görevlisinin zimmet suçunu işlemesi durumunda özel normun önceliği ilkesi gereğince 5237 sayılı TCK'nın 247. maddesi değil Bankacılık Kanunu’nun ilgili hükmü uygulanmalıdır.

Öte yandan zincirleme suç, 765 sayılı Kanun'un 80. maddesinde; "Bir suç işlemek kararının icrası cümlesinden olarak kanunun aynı hükmünün bir kaç defa ihlal edilmesi, muhtelif zamanlarda vaki olsa bile bir suç sayılır. Fakat bundan dolayı terettüp edecek ceza altıda birden yarıya kadar artırılır." şeklinde hüküm altına alınmıştır. Buna karşın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." biçiminde düzenlenmiş, ikinci fıkrasında; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz." düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

TCK'nın 43/1. maddesi düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hâllerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın, fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b) İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c) Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’da yer alan “muhtelif zamanlarda vaki olsa bile” ifadesi karşısında, aynı suç işleme kararı altında birden fazla suçun aynı zamanda işlenmesi durumunda diğer şartların da varlığı hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi mümkündür. Nitekim, 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü zamanında bu husus yargısal kararlarla kabul edilmiş ve uygulama bu doğrultuda yerleşmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde bulunan, “değişik zamanlarda” ifadesinin açıklığı karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için suçların farklı zamanlarda işlenmesi gerektiği konusunda öğreti ve uygulamada tam bir görüş birliği bulunmaktadır. Bunun sonucu olarak, aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı kabul edilmiştir. Bu hâlde zincirleme suç hükümleri uygulanarak artırım yapılamayacak, ancak bu husus TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde gözönüne alınabilecektir.

Ayrıca, Kanun'da “aynı zaman” ve “değişik zaman” kavramları konusunda bir açıklık bulunmadığından ve önceden kesin saptamaların yapılması da mümkün olmadığından, bu husus her somut olayın özelliği göz önüne alınarak değerlendirilmeli ve eylemlerin “değişik zamanlarda” işlenip işlenmediği belirlenmelidir.

Aynı suç 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesinde; “Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır.” denilmek suretiyle açıklığa kavuşturulmuştur. Öğretide de “aynı suçtan anlaşılması gerekenin, aynı suç tipi olduğu”, kanunda düzenlenen suçların ismi aynı ise aynı suçtan söz edileceği, suçun ismi farklı ise artık aynı suçtan bahsedilemeyeceği kabul edilmektedir. Buna göre suçların ismi aynı ise aynı suçtan söz etmek mümkün iken, suçun ismi değiştiğinde artık aynı suçtan bahsetmek mümkün değildir. Örneğin dolandırıcılık ile nitelikli dolandırıcılık eylemleri aynı suç sayılır iken, dolandırıcılık ile güveni kötüye kullanma, hırsızlık ile dolandırıcılık, hırsızlık ile suç eşyasını satın alma aynı suç kavramı içerisinde değerlendirilemeyecektir. Aynı suç kavramına, suçun teşebbüs aşamasında kalmış hâli de dahildir. Zincirleme suç oluşturan eylemlerden bir kısmı tamamlanmış, bir kısmı da teşebbüs aşamasında kalmış olsa bile, işlenen suçların isimleri değişmediği sürece, aynı suç sayılacaktır (Nevzat Toroslu, Ceza Hukuku Genel Kısım, Savaş Yayınevi 18. Baskı, Ankara, 2012. s.339; Osman Yaşar - Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Türk Ceza Kanunu, 1. cilt, Ankara, 2014, s.1241-1242; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümleri, 8. bası, Ankara, 2015, s. 492-493; Türkan Sancar Yalçın-Yeni Türk Ceza Kanunun da “Zincirleme Suç”, TBB Dergisi, sayı 70, Mayıs/Haziran 2007, s. 253.).

Diğer taraftan TCK'da düzenlenen resmî ve özel belgede sahtecilik suçları bakımından özel bir içtima hükmü getiren aynı Kanun'un “İçtima” başlıklı 212. maddesi; “Sahte resmi veya özel belgenin bir başka suçun işlenmesi sırasında kullanılması halinde, hem sahtecilik hem de ilgili suçtan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmolunur.” şeklinde düzenlenmiş olup bu hükme göre, sahte resmî veya özel belgenin başka bir suçun işlenmesinde kullanılması durumunda, fail hem sahtecilik, hem de belgenin kullanıldığı suçtan dolayı sorumlu tutulacaktır. Başka bir anlatımla sahte belge başka suçun işlenmesi sırasında kullanıldığında fail, hem sahtecilik hem de belgenin kullanıldığı suçtan cezalandırılacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları değerlendirildiğinde;

Sanık ...’nün üzerine kendi fotoğrafını yapıştırdığı katılana ait ele geçirilemeyen nüfus cüzdanını kullanarak 23.06.2010 tarihinde Akbank Carrefoursa Eskişehir Şubesi'ne kredi kartı başvurusunda bulunduğu, başvuru formu ile kredi kartı sözleşmesini imzaladığı, ardından düzenlenmesini sağladığı kredi kartını aynı nüfus cüzdanını kullanmak suretiyle 06.07.2010 tarihinde kuryeden teslim aldığı; yine sanığın Denizbank AŞ’ye SMS yoluyla yaptığı kredi kartı başvurusu üzerine düzenlenmesini sağladığı kredi kartını aynı nüfus cüzdanını kullanmak suretiyle temel bankacılık hizmetleri sözleşmesi ile kimlik tespit ve adres teyit tutanağını imzaladıktan sonra 16.07.2010 tarihinde kuryeden teslim aldığı anlaşılan olayda;

1- Sanığın, ele geçirilemeyen sahte kimlik ile farklı bankalara müracaatla kredi kartı sözleşmeleri ile ekinde yer alan belgeleri imzalayarak düzenlenmesini sağladığı kredi kartlarını teslim alma eyleminin TCK'nın 212. maddesi delaletiyle sahte kredi kartı üretme suçunun yanında ayrıca aynı Kanun'un 207. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunu da oluşturup oluşturmayacağına ilişkin olarak; özel norm niteliğinde olan kredi kartı sözleşmesinde sahtecilik suçunun 5237 sayılı TCK'da düzenlenen resmî ve özel belgede sahtecilik suçlarından ayrı, özel bir tür sahtecilik suçu olarak 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 37. maddesinin ikinci fıkrasında hüküm altına alındığının anlaşılması karşısında sanığın eyleminin TCK'nın 212. maddesi delaletiyle sahte kredi kartı üretme suçunun yanında ayrıca aynı Kanun'un 207. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunu oluşturmayacağı kabul edilmelidir.

2- Ulaşılan sonuç karşısında kredi kartı sözleşmeleri ve ekinde yer alan belgelerde sahtecilik yapma eylemi nedeniyle sanık hakkında sahte kredi kartı üretme suçu bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün olup olmadığına ilişkin olarak; 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 37. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kredi kartı sözleşmesinde sahtecilik ve 5237 sayılı TCK'nın 245. maddesinin ikinci fıkrasında hüküm altına alınan banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından biri diğerinin daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekli olmadığından TCK'nın 43. maddesinin birinci fıkrasında belirtildiği şekilde aynı suç sayılamayacakları, bu anlamda kredi kartı sözleşmeleri ile ekinde yer alan belgelerde sahtecilik yapma eylemi nedeniyle sanık hakkında sahte kredi kartı üretme suçu bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, bununla birlikte kredi kartı sözleşmesinde sahtecilik suçunun kartlı ödemeler sisteminin etkin bir şekilde çalışmasını sağlamak amacıyla TCK'da düzenlenen resmî ve özel belgede sahtecilik suçlarından ayrı, özel bir tür sahtecilik suçu olarak 5464 sayılı Kanun'da düzenlendiğinden resmî ve özel belgede sahtecilik suçları açısından TCK'nın 212. maddesinde hüküm altına alınan özel içtima hükmünün bu suç açısından uygulama yerinin bulunmadığı ve sahte belgelerle başkası adına bankaya kredi kartı düzenlettirilmesi eyleminin de TCK'nın 245. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan seçimlik hareketlerinden birisi olarak düzenlenen üretim tabiri içinde değerlendirilmesi gerektiği hususları birlikte değerlendirildiğinde; TCK'nın 245. maddesinin ikinci fıkrasında hüküm altına alınan sahte kredi kartı üretme suçunun 5464 sayılı Kanun'un 37. maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kredi kartı sözleşmesindeki sahtecilik suçunu bünyesine aldığı ve bu suçu tükettiği, diğer bir anlatımla bu durumda kredi kartı sözleşmesindeki sahtecilik suçunun sahte kredi kartı üretme suçunun unsuru olduğunun kabul edilmesi gerektiği, bu anlamda ele geçirilemeyen sahte kimlik ile farklı bankalara müracaatla kredi kartı sözleşmeleri ile ekinde yer alan belgeleri imzalayarak düzenlenmesini sağladığı kredi kartlarını teslim alan sanığın eyleminin kül hâlinde banka sayısınca TCK’nın 245. maddesinin ikinci fıkrası düzenlenen suçu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin bozma kararında yer alan “TCK'nın 245/2, 43. maddelerine” ibaresinin “TCK'nın 245/2. maddesine” şeklinde değiştirilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; sahte kredi kartı üretme suçu bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi; sahte kredi kartı üretme suçu bakımından zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 11.05.2016 tarihli ve 8456-6415 sayılı bozma kararında yer alan “TCK'nın 245/2, 43. maddelerine” ibaresinin “TCK'nın 245/2. maddesine” şeklinde DEĞİŞTİRİLMESİNE,

3- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede ön sorun ile (2) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, (1) numaralı uyuşmazlık konusu bakımından ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39196, Karar No: 2012/40423, Tarih: 29.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/39196 E.  ,  2012/40423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

24/11/2008 tarihli suç tutanağında, dava konusu alanda 99 adet meşe ağacı kesildiğinin, 30/11/2008 tarihli tutanakta da sanığın usulsüz kesilen ağaçları posta olarak farketmeden kestiğini, pişman olduğunu beyan etmesine, zabıt mümziinin sanığın beyanını doğrulamasına, yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda suça konu ağaçların sürütme yolu güzergahı haricinde, yol güzergahından başlayıp ormanın derinliklerine doğru geniş bir alanda elit yani ... vaat eden ağaçların kesildiğinin bildirilmesine, incelenen benzer dosyalarda da bu şekilde çok sayıda ağaç kesildiğinin anlaşılmasına göre, sanığa hacim veya ağırlık olarak ne miktarda kesilecek ağaç verildiğinin, iş bitiminde sanığın ne miktarda emval temin ettiğinin araştırılması, köy muhtar ve azaları ile kesime nezaret eden, iş bitimi sonunda nakliye tezkeresi düzenleyen orman idaresi görevlileri ile ayni makta ve yakın maktalarda kesim yapan diğer makta sahiplerinin de dinlenilmeleri, sanığa ne miktar emval için nakliye tezkeresi kesildiğinin, ne kadar emval için ücret ödendiğinin de araştırılarak sanığın maktasında yapılan usulsüz kesimleri kendiliğinden haber vermeyip bu miktarda usulsüz kesimden haberdar olması gerekeceği ve bir başka şahsın bu şekilde ağaç kesip kesemeyeceği de değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş k.idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6131, Karar No: 2019/16433, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6131 E.  ,  2019/16433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16526, Karar No: 2011/6536, Tarih: 25.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/16526 E.  ,  2011/6536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, Davaya konu dükkanların davalı ... tarafından kendilerine satıldığını, dükkanların üst katında bulunan ve mülkiyeti davalıya ait bulunan hamamın ise kiraya verilince su sızıntısı nedeni ile hasar oluştuğunu ayrıca dükkanlarda tuvalet, baca ve su giderleri bulunmadığını, yapım hataları ve eksiklik söz konusu olduğunu belirterek, davacıların her biri için ayrı ayrı satın alındığı tarihten bu yana dükkandan yararlanamama sebebiyle oluşan 1.000,00 TL zararın davalıdan tahsiline ayrıca inşaat yapım hatasına dayalı olarak binanın ömrünün kısalması sebebiyle oluşan ve oluşacak zararın davacıların her biri için ayrı ayrı 1.000,00 TL nin davalı belediyeden tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Orhangazi Sulh Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde 2006/553 Esas ve 2009/235 Karar sayılı karar ile Dava değeri itibariyle davanın Asliye Hukuk Mahkemesinin görevi kapsamında kaldığı belirtilerek “Görevsizlik” kararı verildiği, verilen kararın 15.10.2009 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği Orhangazi Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde ise; Davanın konusunun Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında kaldığı gerekçesi ile Sulh Hukuk Mahkemesine “karşı Görevsizlik” kararı verildiği, verilen kararın davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

2010/16526-2011/6536

Davacılar eldeki dava ile; davalıdan satın aldıkları dükkanlarda ayıp ve eksik imalat söz konusu olduğunu, bu nedenle zarara uğradıklarını ileri sürerek tazminat talep etmekte olup, dava konusu dükkanların davalı tarafından davacılara satıldığı hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Buna göre davanın konusunun “Satış sözleşmesi nedeni ile Ayıba karşı tefekkül” hükümlerinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, Dava değeri de gözetilmek suretiyle davanın Asliye Hukuk Mahkemesince karar bağlanması gerekirken yazılı şekilde “Davanın Konusunun Kat mülkiyeti kanunu kapsamında kaldığı” gerekçesi ile Sulh Hukuk Mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan hükmün davacılar lehine BOZULMASINA, peşin alınan 17,15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 25.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29838, Karar No: 2020/14615, Tarih: 03.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/29838 E.  ,  2020/14615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 26.11.2007 tarihinde boya teknisyeni olarak çalışmaya başladığını, davacının son aylık net ücreti 1.400,00 TL olmasına rağmen bu ücretin 300,00 TL‘lik bölümünün prim olarak gösterildiğini, böylece ücretin kayıtlarda daha düşük gösterildiğini, davacının Çalışma Bakanlığı’na şikayeti üzerine üzerine işyerinde yapılan denetim sonucunda ücretlerin bir kısmının performans primi olarak gösterilmek suretiyle işverenlik tarafından gerçek normal çalışma ücretleri üzerinden fazla çalışma ücreti tahakkuk ettirilerek ödenmediğinin tespit edildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 26.11.2007-12.04.2014 tarihleri arasında çalıştığını, davacı işçinin işveren tarafından başka bir birimde görevlendirildiğini, davacının bu görevlendirmeyi kabul etmeyerek iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, davacıya kıdem tazminatının ödendiğini, iş sözleşmesinin davacı tarafından feshi karşısında ihbar tazminatına hak kazanılmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesini fesheden tarafın belirlenmesi ve davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanun'un 24 ve 25'inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17'nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26'ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.