muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4676, Karar No: 2012/20446, Tarih: 15.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/4676 E.  ,  2012/20446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 155/1, 62/1, 52/1-2-3, 51, 63 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 100 YTL apc ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine dair.

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay günü 16.30 sıralarında sanığın yakınan ...'in evine gelerek diğer yakınan ...'in evden çıkmasını, ... ile özel olarak konuşacağını söyleyip evden çıkardıktan sonra, sanığın belinde görünen bıçak olduğu, yakınan ...'e '' bana para lazım '' diyerek para istediği, yakınan para olmadığını söyleyince evdeki müzik seti ve VCD'yi vermesini istediği, yakınan ...'in kabul etmemesi üzerine sanığın belindeki bıçağı çıkartıp sehpanın üzerine koyduğu, ...'in sanığa "al şu bıçağını git buradan'' deyince sanığın evden çıktığı, kapının önünde bulunan yakınan ...'a elindeki bıçağı göstererek cep telefonunu aldığının anlaşılması karşısında: eylemin yakınan ...'e yönelik kalkışma aşamasında kalan yağma, yakınan ...'e yönelik yağma suçlarını oluşturduğu gözetilmeden yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7573, Karar No: 2023/1194, Tarih: 13.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/7573 E.  ,  2023/1194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/959 E., 2022/60 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Güney Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 12.06.2013 tarihli ve 2013/409 Esas, 2013/195 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci

maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) Güney Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 12.06.2013 tarihli ve 2013/409 Esas, 2013/195 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askeri Yargıtay 4. Dairesinin 22.04.2014 tarihli ve 2014/428 Esas, 2014/424 Karar sayılı kararı ile; sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde, Elazığ 3. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından verilmiş iki adet hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının bulunduğu, 5271 sayılı CMK'nın 231 inci maddesinin beşinci fıkrasındaki “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder.” hükmü ve aynı maddenin on üçüncü fıkrasındaki “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, bunlara mahsus bir sisteme kaydedilir. Bu kayıtlar, ancak bir soruşturma veya kovuşturmayla bağlantılı olarak Cumhuriyet savcısı, hâkim veya mahkeme tarafından istenmesi halinde, bu maddede belirtilen amaç için kullanılabilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında; adli sicildeki, söz konusu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin kaydın, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan kesinleşmiş mahkûmiyetinin bulunduğu şeklinde kabulünün mümkün olmadığı, ayrıca sanığın, 23.9.2011-26.2.2012 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek, on ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği; Askerî Mahkemenin 20.4.2012 tarihli ve 2012/342 Esas, 2012/103 Karar sayılı hükmünün, Anayasa Mahkemesinin 17.1.2013 tarihli ve 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararı doğrultusunda uyarlama yargılaması yapılmak üzere, yeniden esasa kaydedilerek duruşma açılmış olması ve sanığın yukarıda açıklanan adli safahatı dikkate alındığında; uyarlama yargılaması sonucunda, Askerî Mahkemenin 20.4.2012 tarihli mahkûmiyet hükmü kapsamında, sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin ihtimal dâhilinde olduğu anlaşıldığı, Askerî Mahkemenin, takdiren 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrasının (b) bendi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verebilmesi mümkün olmakla birlikte; aynı Mahkemenin 20.4.2012 tarihli mahkûmiyet hükmüne yönelik, uyarlama yargılaması sonuçlanmadan; Askerî Mahkemenin, 5271 sayılı CMK'nın 231 inci maddesinin altıncı fıkrasının (a) bendi bağlamında, sanığın daha önce kasıtlı suçtan kesinleşmiş mahkûmiyetinin bulunduğu gerekçesiyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verebilmesinin, mümkün olmadığı kabul edilmekle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

3.(Kapatılan) Güney Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 08.07.2015 tarihli ve 2014/519 Esas, 2015/361 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 30.07.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

4.Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 30.07.2015 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 22.07.2016 tarihinde basit yaralama suçunu işlediğinin Bafra 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2020 tarihli ve 2017/606 Esas, 2020/411 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/959 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan, (Kapatılan)

Güney Deniz Saha Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 08.07.2015 tarihli ve 2014/519 Esas, 2015/361 Karar sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hakkında lehine olan hükümleri uygulanmasını talep etmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.17.4.2012 tarihinde rahatsızlığı sebebiyle sevk edildiği İzmir Asker Hastanesi Psikiyatri Polikliniğinde yapılan muayenesi sonucunda, sanığa “Uyum Bozuklukları” tanısıyla (10) gün istirahat verildiği; Kıt’ası Komutanlığınca, istirahatini ikametinin bulunduğu Elazığ’da geçirmesine izin verilip, 19.4.2012-27.4.2012 tarihleri arasını içeren (8) günlük sıhhî izin belgesi düzenlenerek, 19.4.2012 tarihinde Elazığ’a sıhhî izne gönderildiği; istirahat ve dönüş için tanınması gereken 2 gün yol süresi sonunda, en geç, 28.4.2012 günü, saat 24.00’a kadar, birliğine dönmesi gerekirken dönmediği; 30.11.2012 tarihinde, saat 10.55 sıralarında, Elazığ İl Emniyet Müdürlüğü görevlileri tarafından yakalandığı; tüm dosya kapsamından maddi vakıa olarak anlaşılmaktadır.

2.Sanığın 13.03.2013 tarihli savunmasında özetle; memleketine gittiğinde iznini kullanırken babasının kalp krizi geçirdiğini, Elazığ'da bir hastanede anjiyo olduğunu ve bu nedenle çalışamayınca evin yükünün kendi sırtına bindiğini, annesinin de aynı zamanda astım hastası olduğunu, o sırada ağabeyinin yeni askerden geldiğini, ağabeyi ile birlikte çalışarak ailesine yardımcı olmaya çalıştıklarını, 30.11.2012 tarihinde polislerin eve geldiğini, kendisinin de o anki panikle balkondan atladığını, ancak sonra pişman olarak tekrar eve gelerek polislere teslim olduğunu, öncelikle beraatine karar verilmesini, aksi kanaatte olunur ise hükmün açıklanmasını geriye bırakılmasını talep etmiştir.

4.Dosya kapsamında bulunan sanığa ait nüfus ve adli sicil kaydı, sevk belgesi, yargılama konusu suça ilişkin izin belgesi, sair tutanaklar, vak'a kanaat raporu, yargılama konusu suça ilişkin denetim süresi içerisinde işlediği suça ilişkin ihbar yazısı ile mevcut bilgi ve belge okunup, incelenerek değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Birliğinden izinli olarak ayrılan sanığın, kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın, izin bitiminden itibaren altı tam gün içerisinde birliğine katılmaması eylemi, izin tecavüzü suçunu oluşturmaktadır.

2. 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenmiş olan izin tecavüzü suçunun oluşabilmesi için sanığın birliğine zamanında özürsüz olarak dönmemesi koşulu aranmakta ise de Kanun'da özürün ne olduğu ve kapsamı belirtilmemiştir. (Kapatılan) Askerî Yargıtayın yerleşik kararlarında, izin tecavüzü suçunda yer verilen bu özrün kapsamı, TSK İç Hizmet Yönetmeliğinin 57 nci maddesinin (b) bendi ve 58’inci maddelerinde öngörülen kıstaslar esas alınarak, beklenmeyen aniden ortaya çıkan ve sanığın zamanında Birliğine dönmesini zorlaştıran, engelleyen durumlar olarak kabul edildiği görülmekte ve ayrıca sanığın, kanuna aykırı eylemini bir an evvel sona erdirmeye veya

mazeretini ortadan kaldırmaya yönelik hareketlerinin, kısaca, suç ve dehalet kasıtlarının dikkate alınması gerekmektedir.

3. Sanık tarafından ileri sürülen hususların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte olmadığı, sanığın ailesinin geçimini sağlamak nedeniyle çalışmak zorunda kaldığı şeklindeki mazeretinin kendisinden başka ailesine bakabilecek ağabeyinin de bulunması dikkate alındığında; suça konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Sanık tarafından ileri sürülen hususların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte olmadığı, sanığın ailesinin geçimini sağlamak nedeniyle çalışmak zorunda kaldığı şeklindeki mazeretinin kendisinden başka ailesine bakabilecek ağabeyinin de bulunması dikkate alındığında; suça konu eyleminin sabit görülmesinde ve denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

5. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak; 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'la yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.01.2022 tarihli ve 2021/959 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30276, Karar No: 2013/9993, Tarih: 28.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30276 E.  ,  2013/9993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanığın, suç kastı bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

1- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesi yollaması ile 154/1. maddesi uygulanırken, hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçe ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, doğrudan tayin olunan adli para cezası ile hapisten çevrilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 180 günün 5 güne, TCK.nun 62. maddesi uygulanarak belirlenen 150 günün 4 güne, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi ve hükümden adli para cezalarının toplanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12014, Karar No: 2013/1248, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/12014 E.  ,  2013/1248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde; sınırlarını bildirdiği İlmiye Köyünde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğunu iddia ederek, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiş; Hazine, Medenî Kanunun 713/6. maddesi gereği çekişmeli taşınmazın Hazine adına tescili istemiyle karşı talepte bulunmuştur. Mahkemece; davacının davasının kabulüne ve 27.05.2011 günlü fen bilirkişi krokisinde (B) ile gösterilen 529,49 m²'lik taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1979 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında dava konusu taşınmaz tapulama harici bırakılmıştır. Bölgede 1993 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın kesinleşen tahdit dışında orman sayılmayan yerlerden olduğu ve zilyetlikle taşınmaz edinme koşulları oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; 1993 yılında kesinleşen orman kadastrosuna ait tutanaklar ve harita dosyaya getirtilmediğinden ve bilirkişi raporuna uygulanan hava fotoğrafı eklenmediğinden orman bilirkişi raporu denetlenemediği gibi krokiye göre taşınmazın batısında dere olduğu halde jeolog bilirkişiden rapor alınmamış, dava konusu taşınmazın 1979 yılında yapılan tapulama çalışmalarında neden tapulama harici bırakıldığı sorulmamış, komşu parsellere ait kadastro tutanakları ve dayanakları getirtilerek bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmamıştır. Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulamaz.

Bu nedenle; mahkemece öncelikle kesinleşen orman kadastrosuna ait tüm tutanaklar ve haritası, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı, tespit tutanağının düzenlendiği tarihten 15 veya 20 yıl önce çekilmiş hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilmiş memleket haritası, topografik fotogrometri yöntemiyle düzenlenen kadastro haritaları, taşınmazın neden tapulama harici bırakıldığı sorularak alınacak cevap ile komşu parsellere ilişkin kadastro tespit tutanak ve dayanakları ilgili yerlerden getirtildikten sonra önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir mühendis, bir ziraat mühendisi, bir jeoloji mühendisi ve bir fen

elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, kesinleşmiş tahdit haritası ve tapulama paftası ölçekleri denkleştirilerek sağlıklı bir biçimde zemine uygulanıp, değişik açı ve uzaklıklarda olan en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktasını gösterecek biçimde çekişmeli taşınmazın tahdit hattına göre konumu duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmalı; bilirkişilere tahdit hattı ile irtibatlı müşterek kroki düzenlettirilmelidir.

Yukarıda açıklanan araştırma sonucu taşınmazın kesinleşen Devlet Ormanlarının dışında kaldığının saptanması halinde bu kez eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı, tespit tutanağının düzenlendiği tarihten 15 veya 20 yıl önce çekilmiş hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilmiş memleket haritası, topografik fotogrometri yöntemiyle düzenlenen kadastro haritaları ile komşu parsellere ilişkin kadastro tespit tutanak ve dayanakları çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyetlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapıları, bitki örtüsü ve çevreleri incelenmeli; yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, fotogometri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftalarında zilyet ve tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı belirlenmeli, çekişmeli taşınmazın miktarı ve konumuna göre 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi gereğince orman içi açıklığı niteliğinde olup olmadığı, orman içi açıklıklarının zilyetlikle kazanılamayacağı gözetilmeli; taşınmazın dere yatağı olup olmadığı yönünden jeolog bilirkişiden, zilyetlikle kazanılacak kültür arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı yönünden ziraatçı bilirkişiden rapor alınmalı; komşu parsellerin tutanak ve dayanakları uygulanmalı; bu taşınmazı sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; varsa, zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Kanunun 14

. maddesi uyarınca, davacı yanında, (murisler) yönünden de tapu ve kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı Kanunun 03.07.2005 gün 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanma Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi gereğince sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen şekilde yapılacak araştırma sonucu davacı gerçek kişi yararına zilyetliğe dayalı olağanüstü kazandırıcı zamanaşımı yolu ile kazanım koşullarının oluşmadığı

belirlendiği takdirde karşı davacı Hazinenin Medenî Kanunun 713/6. maddesi kapsamında karşı tescil talebi bulunduğu dikkate alınarak talep hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı-karşı davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 14.02.2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21832, Karar No: 2015/2125, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/21832 E.  ,  2015/2125 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.