muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27443, Karar No: 2014/36067, Tarih: 18.12.2014

2- Taraflar arasında fazla çalışma alacağı bir diğer uyuşmazlık konusudur

Somut olayda fazla çalışma alacağı yönünden davalı P.. A..' nin tüm dönemden sorumlu tutulması hatalıdır. Davacının fazla çalışma alacağına ilişkin davalı şirket nezdinde çalıştığı dönem ve ücret üzerinden sorumlu olduğunun kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile tüm dönem asıl işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutularak hüküm kurulması isabetsizdir.

3- Davalı yanca ıslah dilekçesine karşı zamanaşımı def'inde bulunulduğu halde mahkemece değerlendirilmeden karar verilmesi hatalıdır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan hesaplama üzerine dava konusu alacaklar davacı tarafından 17.12.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile arttırılmıştır. Davacının ıslah dilekçesine karşı davalı vekili tarafından yöntemine uygun biçimde zamanaşımı def'i ileri sürüldüğü halde fazla çalışma alacağı bakımından zamanaşımı def'inin değerlendirilmesi için ek rapor alınmadan karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5636, Karar No: 2023/413, Tarih: 17.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/5636 E.  ,  2023/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mülkiyeti davacıya ait taşınmazın, kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kalması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazmini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın, davalı Hazine yönünden kabulüne, davalı Orman Genel Müdürlüğü yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın davalılar yönünden ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.01.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacı vekili Avukat ... ve Davalı Hazine vekili ... geldi, diğer dahili davalı duruşmaya katılmamışlardır.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu Tekirdağ ili, ... Mahallesi, 104 ada 5 parsel sayılı taşınmaza satın alma yoluyla malik olduklarını, taşınmazın tamamının orman sınırları içerisinde kalması nedeniyle uğranılan zararın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden tahsiline, taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın tamamının orman sınırları içerisinde olduğuna dair şerhin konulmasından sonra taşınmazın satın alındığını, iyi niyet iddiasında bulunalamayacağını, husumetin idarelerine yöneltilemeyeceğini, hakkaniyete uygun bir indirim yapılarak tazminat miktarının hesaplanması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın davalı Orman Genel Müdürlüğü yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı Hazine yönünden kabulü ile dava konusu taşınmazın orman vasfı ile davalı Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın davalı Orman Genel Müdürlüğü yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı Hazine yönünden kabulü ile dava konusu taşınmazın orman vasfı ile davalı Hazine adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın orman şerhinin konulmasından sonra şerhe rağmen satın alındığını, hükme esas alınan raporun bilimsel verilere dayanmadığını, taşınmazın arsa vasfında olmadığını, ıslah tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerektiğini, vekâlet ücretinin maktu olarak hesaplanması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı Hazine vekilinin istinaf istemi kabul edilerek, taşınmazın tamamının orman sınırları içerisinde bulunduğuna dair şerhin 15.09.2008 tarihli olduğunu, taşınmazın davacı tarafından şerhin getirdiği yükümlülük ile 09.10.2013 tarihinde satın alındığını, iyi niyet iddiasında bulunulamayacağından istinaf isteminin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak, Hazine'ye yönelik tazminat talebine ilişkin davanın reddine, davalı Orman Genel Müdürlüğüne yönelik davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmek suretiyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci bendi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın orman Devlet ormanı içerisinde kaldığının tartışmasız olduğunu, satın alma suretiyle taşınmaza malik olduklarını, mülkiyet hakkının içinin boşaltıldığını, kusursuz sorumluluk ilkesinin bulunduğunu, tapu sicilinin hatalı tutulmasından Hazinenin sorumlu olduğunu, şerhin konulmasından önceki hak sahiplerine dava açma hakkı verilmesinin çelişkili ve hak kaybına sebep olduğunu, orman şerhi nedeniyle taşınmazın devrini kısıtlayan bir kaydın olmadığını, iyi niyetli olunduğunu, Orman Genel Müdürlüğü lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceğini, Bölge Adliye Mahkemesi kararıyla hem bedel alamadıklarını hem de mülkiyeti kaybettiklerini, talepleri gereği ayrıca tescil hükmü kurulduğuna göre aleyhlerine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilemeyeceğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Kanun'un 2 ve 1007 nci maddesi.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli ve 2009/4-383 Esas, 2009/517 Karar sayılı kararında tapu işlemlerinin kadastro tespit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğu, tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan bu kayıtlarda yapılan hatalardan 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulünün gerektiği, Devletin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bu işlemler nedeniyle zarar görenlerin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi gereğince zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilecekleri belirtilmiştir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu dava konusu Tekirdağ ili, ... Mahallesi, 104 ada 5 parsel sayılı taşınmazın davacı tarafından 09.10.2013 tarihinde satın alındığı, tapu kaydında 15.09.2008 tarihli tamamının Devlet ormanı sınırları içerisinde olduğuna dair şerhin bulunduğu, satış akit tablosunda da taşınmazın tamamının Devlet ormanı içerisinde kaldığının belirtilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Devlet tapu sicil kaydındaki şerhin tesisini sağlayarak kaydın bu hâli ile değerlendirilmesi gerektiği hususunu aleniyete intikal ettirmiştir. 4721 sayılı TMK'nın 1020 nci maddesinin; "Tapu sicili herkese açıktır. İlgisini inanılır kılan herkes, tapu kütüğündeki ilgili sayfanın ve belgelerin tapu memuru önünde kendisine gösterilmesini veya bunların örneklerinin verilmesini isteyebilir. Kimse tapu sicilindeki bir kaydı bilmediğini ileri süremez." hükmü nazara alındığında tapunun beyanlar hanesine şerh işlendikten sonra bu şerhi tapuda görmesine rağmen taşınmazı devir alan davacının iyi niyetli olduğundan ve 4721 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi uyarınca dürüst davrandığından söz edilemez. Bu nedenle, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davalı Hazine yönünden davanın esastan reddi ile davalı idareler lehine maktu vekâlet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Davacı vekili tarafından tazminat isteminin kabulü ile birlikte taşınmazın orman niteliği ile davalı Hazine adına tescili talep edilmiş olup, davacı vekilinin tazminat isteminin reddine karar verildiğine göre, taşınmazın tapusunun iptali ile orman vasfı ile tesciline karar verilemeyeceği, davalı idareler tarafından usulüne uygun olarak bu hususa ilişkin karşı dava açılmadığı gibi, yine bu hususa ilişkin olarak davalı idareler tarafından usulünce açılmış ve işbu dosya ile birleştirilmiş olan bir dava dosyası da bulunmadığından taşınmazın davalı Hazine adına tescili yönünde karar verilmesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile taşınmazın tesciline ilişkin temyiz isteminin kabulüne,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 2 numaralı bendinin tamamen hükümden çıkartılmasına, hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

03.09.2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince duruşmaya gelen temyiz eden davacı vekili için 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz etmeyenlerden alınmasına,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/945, Karar No: 2023/17109, Tarih: 11.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/945 E.  ,  2023/17109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında ayrı ayrı,

1. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 51 inci maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve 1 yıl denetim süresine tabi tutulmalarına,

2. Hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçücü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddesi uyarınca 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'nun temyizi, katılanların kendisine orantısız güç uyguladıklarına, Mahkeme kararının usul ve Yasa'ya aykırı olduğuna, beraat etmesi gerektiğine vesaireye yöneliktir.

2. Sanık ...'nun temyizi, Mahkemenin eksik inceleme yaptığına, savunma hakkının kısıtlandığına, suç işlemediğine, kararın usul ve Yasa'ya aykırı olduğuna, beraat etmesi gerektiğine, lehe olan hükümlerden 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin hakkında uygulanmamasının hatalı olduğuna vesaireye yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Alkollü olan sanıkların çevreye rahatsızlık verip, ... sayılı adresteki araçlara zarar verdiklerine dair ihbar üzerine katılan polis memurlarının olay yerine giderek sanıklara müdahalede bulundukları, idari işlemler için nezarethaneli ekip aracına bindirilmek istenildikleri sırada "Burası bizim ikametimin önü, bizi buradan alamazsınız bunun hesabını sorarız." demek suretiyle zincirleme şekilde birden fazla kişi ile birlikte görevi yaptırmamak için direnme ve ekip arabasından indirilerek adli rapor işlemleri için hastaneye götürüldükleri sırada "Anasını sinkaf ettiğimin polisleri." demek suretiyle kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçlarını işledikleri iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanıkların Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanıkların Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Sanık ...'nun Mahkemenin eksik inceleme yaptığına bu sebeple savunma hakkının kısıtlandığına, her iki sanığın da suç işlemediğine, kararın usul ve Yasa'ya aykırı olduğuna, beraat etmeleri gerektiğine yönelik temyiz istemleri yönünden,

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıflarının ve yaptırımlarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık ...'nun lehe olan hükümlerden 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin hakkında uygulanmamasının hatalı olduğuna yönelik temyiz istemi yönünden,

Sanığın adlî sicil kaydı incelenmek suretiyle Mahkemece, "Sanığın daha önceden kasıtlı suçtan dolayı mahkum edilmiş olması ve birden fazla kez hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verildiğinden 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına." şeklinde karar verildiği anlaşılmakla, Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek inceleme yapılmıştır.

B. Sair Yönlerden

Sanıklara yükletilen hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanıkların temyiz istemleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, hakaret suçu yönünden Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Alkolün etkisiyle çevrede bulunanlara karşı rahatsız edici davranışlarla birlikte bazı araçlara zarar veren sanıkların, ihbar üzerine olay yerine gelen ve kendilerine müdahale etmek isteyen görevlilere karşı direndiklerinden bahisle görevi yaptırmamak için direnme suçundan dolayı TCK’nın 265/1 inci maddesi ile mahkûmiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, sanığın aynı olayda birden fazla görevliye direndiğinden bahisle TCK’nın 43/2 inci maddesinin uygulanması hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için öncelikle görevi yaptırmamak için direnme suçunu müeyyide altına alan 765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesi ile buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK’nın 265/1 inci maddesinin birlikte irdelenerek her iki düzenlemede suç ile korunan hukuki değer açıklanarak, anılan suçun düzenlendiği bölümün de dikkate alınması suretiyle suçun konusunun tek olup olmadığı tespit edilip "zincirleme suç" hükümleri açıklandıktan sonra yargılamaya ve dolayısıyla hükme konu edilen eylemden dolayı TCK'nın 43/2 nci maddesinde tanımlanan koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin doktrinde benimsenen görüşlerden yararlanılarak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ve çeşitli dairelerin tarihsel süreç içerisindeki benzer olaylardaki içtihatları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

TCK m. 265’in bulunduğu bölüm “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar”dır. Söz konusu suç ise içeriği itibarıyla genel olarak kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engelleyen fiilleri konu edinmektedir. Suçun yalnızca cebir veya tehditle işlenebilen bir suç olması sebebiyle, vücut bütünlüğü ve kişi özgürlüğü de bu suçla korunan hukuki yararlardan bazılarıdır. Tam da bu ayrım noktasında Yargıtay; eski tarihli bir kararında suçla korunan hukuki değeri; “Kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almak” olarak nitelendirmiştir. Daha yeni tarihli bir kararında ise buna ek olarak “…kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır…” ifadelerine yer vermiştir. 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü sırasında Ceza Genel Kurulunun 26.11.2002 tarihli ve 279-406 sayılı kararında; "Bu suç ile korunan hukuki yarar, kamu idaresi organlarının görevlerini herhangi bir engelleme ile karşılaşmadan yapmasını sağlamak suretiyle kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almaktır." denilmek suretiyle bu husus vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır" şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın "suçların içtimaı" bölümünde, 42 nci (bileşik suç), 43 üncü (zincirleme suç) ve 44 üncü (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan ... SANCAR: