muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1744, Karar No: 2018/549, Tarih: 26.02.2018

Asıl davada davalı-karşı davada davacı vekili, müvekkilinin sözleşme uyarınca daireleri süresinde, 31.12.2007 tarihinde teslim ettiğini, davacının 15.01.2008'den itibaren daireleri kiraya verdiğini, teslim alırken ihtirazi kayıt ileri sürülmediğinden gecikme tazminatı talep edemeyeceğini, yapılan tespitte eksik iş olduğu belirtilen iki kalem iş olduğunu, bunlardan elektrikli panjur sisteminin davacının da imzası olan projede yer almadığını, bu nedenle yapılmadığını, giriş kapılarının farklı marka olmasına ise davacının muvafakat ettiğini, eksik imalât bulunmadığını savunarak, asıl davanın reddini istemiş, karşı davada ise, davacının, müvekkiline isabet eden daireleri geç teslim ettiğini, 2 ve 17 no'lu daireleri ise halen teslim etmediğini, bu nedenle müvekkilinin kira ve kâr kaybına uğradığını, ayrıca 16.000,00 TL'lik fazla imalât yaptığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 1.000,00 TL kâr kaybı, 1.000,00 TL kira kaybı ve 1.000,00 TL fazla imalât bedelinin tahsiline, 2 ve 17 no'lu dairelerin tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 02.02.2012 tarihli celsede, 123.000, 00 TL olan dava değerinin 1000,00 TL'sinin kira kaybı talebine, geri kalan miktarın da tescili istenen iki daireye ilişkin olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşme uyarınca dairelerin teslim tarihinin 01.11.2007 olduğu, davalı yüklenicinin daireleri bu tarihte teslim edemediği, dairelerin teslimine ilişkin bir tarih

bulunmamamkla birlikte davacının kendisine isabet eden daireli ilk olarak 15.01.2008 tarihinde kirya vermeye başladığ, bun göre fiili teslim tarihinin bu tarih olduğu, davacı arsa sahibin 01.11.2007 'den 15.01.2008 tarihine kadar toplam 75 günlük kira alacağı bulunduğunu, sözleşmenin 14. maddesi uyarınca bu bedelin 8 daire için 15.000 Euro olduğu, davacı arsa sahibine kalan dairelerde eksik imalâtlar bulunduğu, bunların bedelinin 77.748, 00 TL olduğu, davacı arsa sahibin bu alacaklarının miktarına göre iki daireden birini devretmemesinin haklı olduğu, diğerini devretmemesinin ise haksız olduğu, davacı arsa sahibinin 08.07.2010 tarihli ihtarname ile temerrüde düştüğü, 2 ve 17 no'lu dairelerin tapuda devri yapılmasa dahi, davalı yüklencinin zilyetliğinde bulunması nedeniyle tasarruf edip kiraya verme imkanın olduğu, bu nedenle davalı yüklenicinin kira kaybının söz konusu olmadığı, fazla imalât olduğu belirtilen işleri bedel,inin ise sözlşemenin 18. maddesi uyarınca talep edilemeyeceği gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile, 34.578,00 TL (15.000 Euro)kira alacağının ve taleple bağlı kalınarak 20.000,00 TL eksik iş bedelinin tahsiline; karşı davada, tapu iptal ve tescile ilişkin davanın kabulü ile 77.758,00 TL'nin ödenmesi şartıyla 2 ve 17 no'lu dairelerin davalı yüklenici adına tesciline, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ayrı ayr temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ayrı ayr temyiz etmiştir.

1-Asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilinin, asıl ve karşı davaya ilişkin, aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b-Asıl dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan eksik imalât bedeli ile kira tazminatının tahsili; karşı dava ise, tapu iptal tescil ile kâr ve kira kaybı bedeli ile fazla imalât bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında imzalanan 01.05.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, teslim tarihinin 01.11.2007 olduğu, davalı yüklenici tarafından dairelerin süresinde teslim edilmediği, her iki tarafın kabulünde olduğu üzere, davacı arsa sahibinin kendisine isabet eden dairelerden bazılarını ilk olarak 15.01.2008 tarihinde kiraya verdiği, diğer dairelerin de bundan sonraki muhtelif tarihlerde kiraya verildiği, buna göre mahkemece, teslim tarihinin tüm daireler yönünden15.01.2008 olduğunun kabulüyle hesaplanan kira tazminatının tahsiline karar verildiği anlaşılmıştır. Ancak sözleşme uyarınca davacı arsa sahibine isabet eden dairelerin, arsa sahibince farklı tarihlerde kiraya verildiği, bazılarının ise kiraya verilmediğinin belirtildiği anlaşıldığından, her bir dairenin kiraya verilme tarihi veya varsa teslim tarihi araştırılarak, kira tazminatının belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde, yanılgılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan, dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 81. (TBK'nın 97.) maddesi uyarınca, kural olarak (sözleşmede aksine bir hüküm yok ise) karşılıklı edimleri içeren sözleşmelerde bir tarafın diğer tarafın edimini yerine getirmesini isteyebilmesi için önce kendi edimini ifa etmesi gerektiği gözetilmelidir. Mahkemece, karşı davada, 77.758,00 TL eksik işler bedelinin karşı davacı yüklenici tarafından karşı davalıya ödenmesi şartıyla tapu iptal ve tescil isteminin kabulüne karar verilmiştir. Karşı davacının belirlenen bedeli ödemesi halinde ancak karşı davacı yüklenici tarafından işin sözleşme koşullarına uygun olarak teslimi olgusu gerçekleşecektir. Bu durumda mahkemece, yüklenicinin tapu iptali ve tescil isteme hakkının, ödemeyi yaptığı tarihte doğacağı gözetilerek, karşı davada hüküm altına alınan miktarın ödenmesi koşuluyla tapu iptali ve tescile hükmedilmesi, asıl davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibinin dava tarihi itibariyle tapuda devir yapmamakta, diğer anlatımla karşı davaya karşı çıkmakta haklı olduğu ve karşı davanın açılmasına sebebiyet vermediği, bu nedenle aleyhine yargılama gideri ve vekâlet ücretine hükmedilmemesi gerektiği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

2-Asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin, asıl davaya ilişkin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları ile karşı davaya ilişkin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b-Asıl davada, alınan 02.05.2014 tarihli kök rapor ile 03.09.2014 tarihli ek raporda, elektrikli panjur sistemi bulunmaması ve daire giriş kapılarının kale marka olmaması dışında bir takım eksik ve ayıplı işlerin tespit edildiği, ancak bunların, ortak alanlarda mı yoksa davacıya ait dairelerde mi olduğu, bu eksik ve ayıpların kullanımdan mı yoksa imalâttan mı kaynaklandığı hususularının açıkça yer almadığı, mahkemece de bu hususa ilişkin bir tespite yer verilmeden söz konusu bilirkişi raporları esas alınarak eksik iş bedeline hükmedildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, bilirkişi raporunda, elektrikli panjur sitemi olmaması ve daire giriş kapılarının ''kale'' marka olmaması dışında eksik ve ayıplı işler olarak sayılan bu kalemlerin, ortak alanlarda mı yoksa arsa sahibine ait dairlerde mi olduğu, ortak alanlarda bulunduğunun tespiti halinde davacı arsa sahibinin arsa payı oranında talepte bulunabileceği hususunun ve ayrıca tespit edilen kalemlerin eksik iş mi ayıplı iş mi olduğu ve kullanımdan kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususularının da gözetilerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar gözardı edilerek, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Diğer yandan, asıl davada davacı arsa sahibine isabet eden 8 adet dairenin giriş kapılarının sözleşmeye göre ''kale'' marka yapılması gerekirken, farklı marka yapılması nedeniyle doğan değer farkının eksik iş bedeli olarak kabul edilip hüküm altına alımasına rağmen, asıl davada davalı yüklenicinin bu dairelerden iksinin ''kale'' marka yapıldığı yönündeki savunma ve itirazlarının gerek alınan birlirkişi raporlarında gerekse kararda karşılanmaması, bu konuda olumlu veya olumsuz bir tespite yer verilmemesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1-a) numaralı bentte açıklanan sebeplerle, asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilinin, asıl ve karşı davaya ilişkin sair temyiz itirazları ile, (2-a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin, asıl davaya ilişkin sair temyiz itirazları ile karşı davaya ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddine, (1-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilinin, asıl ve karşı davaya ilişkin temyiz itirazlarının kabulüyle, asıl ve karşı davanın, asıl davada davacı-karşı davada davalı lehine BOZULMASINA, (2-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-karşı davada davacı vekilinin, asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının kabulüyle, asıl davanın, asıl davada davalı-karşı davada davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/519, Karar No: 2014/4579, Tarih: 24.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/519 E.  ,  2014/4579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/82546

MAHKEMESİ : İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2011

NUMARASI : 2010/186 Esas, 2011/348 Karar

SUÇ : Suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve kurulan örgüte üye olma, nitelikli zimmet, resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik, resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve bu örgüte üye olma suçlarından açılan davada doğrudan zarar görmeyen Hazine'nin davaya katılan olarak kabulü mümkün olmayıp bu suçlar yönünden verilen hükümleri temyiz etme yetkisi bulunmadığından, beraet hükümlerine yönelik temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, incelemenin diğer suçlardan verilen mahkumiyet ve ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıkların eylemlerinin TCK'nın 158/1-e maddesinde düzenlenen zincirleme şekilde kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçunu oluşturduğu halde aynı maddenin 1-f fıkrası uyarınca hüküm tesisi mahallinde giderilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar M.. G.. ve B.. E.. hakkında bu suçun işleniş biçimi ve mahiyetine göre uygulama imkanı bulunmayan TCK'nın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4 nolu bendinin 9. Bölümünde yer alan 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın tümüyle çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin sanıklar M.. G.. ve B.. E.. yönünden DÜZELTİLEREK, sanık M.. T.. yönünden ise DOĞRUDAN ONANMASINA,

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet, resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlere yönelik temyiz incelemesinde ise;

Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet, resmi belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlere yönelik temyiz incelemesinde ise;

Suç tarihlerinde, sanıklardan M.. G..'ün İ.. V.. Defterdarlık 2 Sayılı Sağlık Kurumları Saymanlık Müdürlüğü'nde muhasebe şefi, B.. E..'ın aynı birimde hizmetli olarak görev yaptıkları, M.. T..'un ise muhasebe elemanı olarak özel bir hastanenin kamu kurumlarındaki işlerini takip ettiği, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek suretiyle gerçekte var olmayan İrem ve Emre eczanelerinin hak sahibiymiş gibi M.. T.. adına sahte olarak bastırdıkları faturaları düzenledikleri, M.. G..'ün bu faturaları sisteme girerek, ödeme emirlerini sahte olarak tanzim ettiği, söz konusu evraklara istinaden düzenlenen ve ödeme emirlerindeki meblağların eczane sahibi olarak gösterilen M.. T.. adına açılan hesaplara aktarılmasına ilişkin gönderme emirlerinin evrak sayısının fazla olmasından yararlanılmak suretiyle Saymanlık müdürü Ü.. Ç.. ile yerine vekalet eden Ömer Faruk Candan'a imzalatıldığı, belirtilen şekilde 2008-2009 yıllarında toplam 97 adet sahte fatura ve ödeme emrine istinaden bu kişinin adına açılan hesaplara intikal ettirilen 840.790.20 TL'yi mal edindikleri tüm dosya kapsamı itibariyle sabit olmakla, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih 2011/15-491-2012/219 sayılı Kararında belirtildiği üzere; " ...resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının 5237 sayılı TCY'da farklı maddelerde düzenlenmeleri nedeniyle sanıkların gerçek içtima kuralları uyarınca cezalandırılması gerektiği ileri sürülebilir ise de, belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararın kamu güveni olması, her iki suçun geniş anlamda mağdurunun toplumu oluşturan tüm bireyler olması, unsurlarının tamamen benzer olarak düzenlenmesi de göz önüne alındığında, resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçlarının "aynı suç" olduğunun kabulü gerekmektedir. Sanıkların böylece aynı suç işleme kararıyla, aynı mağdura karşı aynı suçu değişik zamanlarda işlediklerinin ve bir bütün halinde zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmaları gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Bu nedenle özel belgede sahtecilik ve resmi belgede sahtecilik suçlarında korunan hukuki yararlar dikkate alındığında TCK'nın 43/1. maddesi anlamında aynı suç olarak kabul edilmekte ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda gerçekleştirilen bu suçlar bir bütün halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmaktadır". Bu açıklamalar ışığında resmi belgeyi yok etme fiilinin de aynı suç kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği, suç tarihinde İstanbul 2 Sayılı Sağlık Kurumları Saymanlık Müdürlüğü'nde muhasebe şefi olarak görev yapan M.. G..'ün görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu ödeme emirlerini sahte basılan faturaları ekleyerek düzenleme şeklindeki eylemlerinin TCK'nın 204/2, 43/1. maddelerinde yer alan kamu görevlisinin zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu, diğer 2 sanığın en ağır yaptırım içeren bu suça TCK'nın 40/2. maddesi uyarınca azmettiren ya da yardım eden sıfatıyla iştirak edebilecekleri ve aynı Kanunun 3, 61. maddeleri, belge sayısı, zarar miktarı, suç kasıtlarının yoğunluğu, suçu sürdürmedeki ısrarları nazara alınarak bu şekilde cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu M.. G..'ün zincirleme şekilde resmi ve özel belgede sahtecilik suçlarından TCK'nın 204/1, 43/1 ve 207/1, 43/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına, diğer sanıkların da ayrı ayrı bu suçlardan asli fail olarak sorumlu tutulmalarına, ayrıca resmi belgeyi yok etme suçundan ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde hükümler kurulması,

Sanıklar B.. E.. ve M.. G.. hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesi uygulanırken, aynı maddenin 1. fıkrasındaki hangi hak ve yetkinin kötüye kullanıldığının ve yasaklandığının gösterilmemesi suretiyle infazda tereddüde neden olunması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ile katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7723, Karar No: 2016/7728, Tarih: 20.09.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/7723 E.  ,  2016/7728 K.**

**"İçtihat Metni"**

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sırasında; İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesiyle Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin yetkisizlik kararına karşı itiraz edilmiş olduğu, bu itirazın itiraz mercii olan İnegöl Ağır Ceza Mahkemesince usulünce incelenerek kararın kesinleşmesi sağlanmadan, karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilerek dosyanın Yargıtaya gönderildiği, bu haliyle henüz yetki ihtilafı oluşmadığı anlaşıldığından, gereği için incelenmeyen dosyanın mahalline iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14885, Karar No: 2017/8241, Tarih: 27.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14885 E.  ,  2017/8241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 22/07/2016 tarihli ve 2016/95752 soruşturma, 2016/61845 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine dair mercii İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin 31/08/2016 tarihli ve 2016/3470 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 05/01/2017 gün ve 94660652-105-34-13778-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası ... Cumhuriyet Başsavcılığının 17/01/2017 gün ve 2017/2084 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda, müşteki kısıtlı .... vasisi .... tarafından, kısıtlının akli melekelerindeki zayıflıktan istifade etmek suretiyle şüphelilerin ....Bankası'ndan 11.000,00 Türk lirası bedelli bireysel kredi sözleşmesi imzalatmak suretiyle menfaat temin ettiklerinin iddia olunduğu, ....Devlet Hastanesi'nin 22 Ekim 2015 tarihli ve 1148 sayılı raporu ile kısıtlının %77 oranında engelli olduğunun ve İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01/06/2016 tarihli ve 2016/320 esas, 2016/769 sayılı vesayet kararına konu .... Ruh ve Sinir Hastaklıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 05/05/2016 tarihli ve 768 sayılı raporu ile vesayet altına alınmasının uygun olacağının bildirildiği, kısıtlının ... Bankası .....Kredi Sözleşmesini ve müşteri bilgilendirme formunu 21/09/2015 tarihinde imzaladığı ve gelini olan şüpheli ....'nın 12/11/2015 tarihli ifadesinde "Ayrıca kendisi psikiyatri ilaçları kullanmaktadır...Tüm bakımını ben üstleniyordum. Bizim de evimizin borçları vardı. Bu borcu karşılayabilmek için kayınvalidemin rızası ile bankadan kredi çekmeye karar verdik. Kayınvalidem bunu kabul etti.." şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmakla, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından,.... Ruh ve Sinir Hastaklıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 05/05/2016 tarihli ve 768 sayılı rapor aslının temin edilmesini müteakip, iddia olunan suç tarihinde kısıtlının ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı yönünde rapor aldırılması neticesinde, şüphelilerin hukuki durumlarının tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosya içeriğine göre, İstanbul Anadolu Başsavcılığı tarafından şüpheliler hakkında verilen 13.11.2015 tarih ve 2015/143850 sayılı ilk kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda; şikâyetçinin, bankadan çekmiş olduğu krediyi rızasıyla gelini olan ...’ya çekip verdiğini belirtmiş olması da dikkate alınarak, olayda hile bulunmadığından dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanıldığı; bu karardan sonra İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 01.06.2016 gün ve 2016/320-769 sayılı ilamıyla, ileri derecedeki akıl hastalığı nedeniyle fiil ehliyeti bulunmadığı anlaşılan şikâyetçiye vasi atandığı, bu durumun yeni delil olarak kabul edilmesi gerektiği, bu kapsamda mağdurun akıl sağlığına ilişkin raporları temin edilip, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı yönünde rapor aldırılarak, ayrıca TCK’nın 167. maddesinde öngörülen şartların da oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi suretiyle şüphelilerinin hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31.08.2016 tarih ve 2016/3470 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 27.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.