muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/30540, Karar No: 2011/9502, Tarih: 20.12.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/30540 E.  ,  2011/9502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Geceleyin bina içinde hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Hükümlü ... bakımından yapılan incelemede;

Hükümlü ... hakkında kurulan Erdek Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2003 günlü, 2002/264 - 2003/343 sayılı önceki hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere, adı geçen hükümlü hakkında temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hükmün ancak, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep halinde yada resen uyarlama yargılamasına konu edilmesinin mümkün olduğu, hükümlü hakkında kurulan ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık ... hakkında kurulan ilk hükmün sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Yüksek 10.Ceza Dairesi'nin 22.11.2005 günlü 2005/16782 sayılı kararı ile bozularak mahalline iade edildiği, bozma sonrasında dosyanın yeniden ele alınıp hükümlü ... hakkında yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde bulunduğu anlaşıldığından, hükümlü ... müdafiinin yeniden kurulan hükme yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'NUN 317.maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, hükümlü hakkında kurulan ilk hükümle ilgili uyarlamanın sanık ... bakımından yapılan yargılamadan ayrı olarak mahallinde yapılması için dosyanın gereği yapılmak üzere İADESİNE,

B-Sanık ... bakımından yapılan incelemede;

Sanığa atılı hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK.nın 102/4.maddesine göre hesaplanan 5 yıllık asli dava zamanaşımının hüküm tarihi olan 17.11.2006 ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK.322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK.nın 223/8.maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13847, Karar No: 2013/345, Tarih: 14.01.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/13847 E.  ,  2013/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.10.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.09.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalı ..., davacının taşınmazının genel yola cephesinin bulunduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıların genel yol ile taşınmazları arasında bulunan ... kanalına köprü yapma imkanları bulunmasına rağmen davalı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı kurulmasını istemelerinde hukuki yararlarının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak özellikle tarım alanlarında, nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu genişliği aşan bir yol verilecekse, gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 maddesi uyarınca tapu siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; davacılara ait 2168 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığı ve mutlak geçit ihtiyacının bulunduğu anlaşılmaktadır. 24.02.2011 tarihli fen bilirkişisi raporunda 2168 parsel sayılı taşınmazın doğusunda bulunan sulama kanalı

üzerine bir köprü inşa edilmesi halinde genel yola ulaşımının sağlanabileceği belirtilmiştir. Mahkemece, bu bilirkişi raporundan yola çıkılarak, davacıların ... kanalı üzerine köprü inşa etmek suretiyle genel yola ulaşabilecekleri, bu nedenle geçit irtifakı talebinde hukuken korunmayı gerektirir yararları bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, red gerekçesi yerinde görülmemiştir. Şöyle ki, yine aynı raporda 2 nolu alternatif olarak belirlenen güzergah üzerinde, ... kanalında halihazırda mevcut köprüden ulaşım sağlanması imkanının bulunup bulunmadığı değerlendirilmeksizin davacıların yeni köprü inşası yükümlülüğü altına sokulması fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesine aykırıdır.

Mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler ve saptanan eksiklikler gözetilerek yeniden yapılacak inceleme ve değerlendirme ile oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler ve saptanan eksiklikler gözetilerek yeniden yapılacak inceleme ve değerlendirme ile oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine 14.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/255, Karar No: 2024/3991, Tarih: 16.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/255 E.  ,  2024/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1704 Esas, 2022/1701 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/433 E., 2019/149 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı tarafından müvekkilleri aleyhine 757.500,00 TL'lik senetten dolayı icra takibi yapıldığını, söz konusu senedin Avukat .....'ye vekalet ücretinin teminatı olarak teslim edildiğini, söz konusu davanın kazanıldığını ve sözleşme konusu borcun müvekkilleri tarafından ödendiğini, dava kazanıldıktan sonra senedin müvekkillerine iade edilmediğini, düzenleme tarihinin 17.07.2013, vade tarihinin ise 10.09.2013 olduğunu, bononun düzenlendiği tarihte 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun'un (5083 sayılı Kanun) henüz yürürlüğe girmediğini, dolayısıyla TL'den henüz altı sıfır atılmadığını, içtihatlara göre bononun altı sıfır atılmak suretiyle takibe konulması gerektiğini, oysaki bonodan sıfır atılmadan takip yapıldığını, bu nedenle takibin dayanağı bonodan 6 sıfır atıldığı takdirde takibin 0.75 TL olarak açılması gerekirken müvekkillerine karşı 750.000,00 TL'lik bonodan dolayı işlem yapıldığını, takibin iptali için Karşıyaka 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nde dava açıldığını, söz konusu gerekçeden kaynaklı olarak takibin 0.75 TL'yi aşan kısmının iptaline karar verildiğini, davalı tarafından temyiz edildiğini ileri sürerek müvekkilinin Karşıyaka 3. İcra Müdürlüğü'nün 2015/2463 E. dosyasında mevcut senetten kaynaklı olarak bir borcun olmadığının tespitine, takibin iptaline, talebin kabul edilmemesi halında senetten 6 sıfır atılarak 0,75 TL'yi aşan kısım yönünden borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacılar vekili 23.11.2018 tarihli dilekçesi ile, davanın yasa gereği senet metnindeki 6 sıfırın atılmasından sonra işleme girmesi gereken bononun dayanak yapıldığı icra takibi sebebi ile açıldığını beyan ederek 0,75 TL yi aşan kısımla ilgili borcun olmadığına ilişkin karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; senedin teminat olarak verildiği, senedin karşılığı olmadan doldurulduğu iddiasının senedin ikinci cirantası olan müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini savunarak davanın reddine ve müvekkili yararına % 20 tazminata karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; senedin teminat olarak verildiği, senedin karşılığı olmadan doldurulduğu iddiasının senedin ikinci cirantası olan müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini savunarak davanın reddine ve müvekkili yararına % 20 tazminata karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıların ıslah talebi ile birlikte değerlendirme yapıldığında 31.01.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun'un 2 nci maddesi uyarınca Türk Lirası değerler Yeni Türk Lirasına dönüştürülürken, bir milyon Türk Lirası (1.000.000,00 TL) eşittir bir Yeni Türk Lirası (l YTL) değişim oranının esas alınacağı, davaya konu icra takip dosyasına dayanak bononun düzenlenme tarihi 17.07.2003, vade tarihi ise 10.09.2013 olduğu, bu durumda uygulanması gereken hüküm gereği, bononun bedelinden 6 sıfır atılmak sureti ile takibe konulması gerektiği, 757.500,00 TL bono bedelinden 6 sıfır atıldığında 0,75 TL bono bedeli ile, 10.09.2013 vade tarihinden 18.02.2015 takip tarihine kadar 1,25 TL işlemiş faizi toplamı 2,00 TL borçlu bulunan davacıların, 882.373,36 TL toplam tutarlı takibin 882.371,36 TL bölümünden dolayı davalıya borçlu bulunmadıkları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemenin lehlerine olan ilk kararının bölge adliye mahkemesince usuli nedenlerle kaldırıldığını, esasa ilişkin değişiklik yapılmasını gerektiren bir hususun bulunmadığını, bu meyanda müktesep haklarının ihlal edildiğini, icra hukuk mahkemesi kararının lehlerine kuvvetli delil teşkil edeceğini, atiye bırakmaya muvafakatleri bulunmadığını, teminat senetlerinin vadesinden hemen önce doldurulabileceğini, davacıların da senedin azilden sonra doldurulduğunu beyan ettiklerini, teminat bedelinin arsa karşılığı ödenmesi ve dava konusu senedin iddia olunan bedeli dikkate alındığında davacı tarafın çelişkili beyan verdiklerinin anlaşıldığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacıların bir kısım taleplerini ıslah adı altında müvekkili muvafakati olmadan geri alındığını, davacının atiye bıraktığı hakkını bir daha kullanmasının mümkün olmadığını, hukukumuzda atiye bırakmanın olmadığını, davanın geri alınmasının ise dilekçeler aşaması tamamlandıktan sonra ancak karşı tarafın rızası ile olabileceğini, bu nedenle mahkemenin atiye bırakma yokmuş gibi diğer hususlara ilişkin de karar vermesi gerektiğini, senet metninden altı sıfır atılmamasına ilişkin kararın kesinleştiğini, icra hukuk mahkemesine yapılan başvurularında bu hususun da gerekçe yapıldığını, buraya verdikleri dilekçede senedin avukat azlinden sonra doldurulduğunun belirtildiğini, azil tarihinin ise 2014 olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.5083 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

Dava, takip sonrası açılan menfi tespit davasıdır. İlk Derece Mahkemesince bono tazmin tarihinde yürürlükte olan 5083 sayılı Kanun gereği takip konusu bononun bedel kısmından 6 sıfırın atılması gerektiği, sonraki tarihi içeren vade gününde belirtilen miktarın davalının alacak miktarını göstermeyeceği gerekçesi ile davacının ıslah edilen talebi üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak davacılar vekili icra tetkik merciine verdiği 25.02.2015 havale tarihli dilekçede, bononun boş olarak tanzim edildiğini, vekalet ilişkisi çerçevesinde bononun lehtara verildiğini, sonrasında lehtar avukatın azledildiğini, bahsekonu bononun ise azilden sonra doldurulduğunu beyan etmiştir. Bu beyan dava konusu bononun azil tarihine kadar itimata binaen doldurulabileceğinin açık kabulü niteliğindedir. Bu durumda, bononun tarih itibariyle Türk Lirasından 6 sıfır atılmasından sonra doldurulduğu gerçeği karşısında davacıların başkaca borçsuzluk def'isini ispatlayamamış olmaları nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yukarıda yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.05.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

BAM Kararının usul ve yasaya uygun olduğu ve onanması gerektiği düşündüğümden, bononun düzenleniş tarihi ve icra hukuk Mahkemesine sunulan 25.02.2015 havale tarihli dilekçede senette belirtilen miktarda alışverişin olmadığına yönelik beyanda dikkate alındığında, Sayın Çoğunluğun azil tarihine kadar itimada binaen senedin doldurulabileceğine ilişkin bozma gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/4457, Karar No: 2018/3, Tarih: 08.01.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/4457 E.  ,  2018/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (2. İcra Hukuk) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması ve Tahliye

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kira alacağından dolayı başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiş, karar davalı ... Keskin vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısa kararda “Davanın tahliye talebi yönünden kabulü ile ..., davalı borçlunun tahliyesine” sair hususların gerekçeli kararda değerlendirilmesine şeklinde karar verilmiş, gerekçeli kararda 2 numaralı hüküm fıkrası ile “Borçlu ... yönünden Mayıs ve Haziran ayları kira alacağı ve ferilerine ilişkin itirazın kaldırmasına” şeklinde karar verilmiştir. Bu durumda kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşmuştur.

HMK'nun 298/2.maddesi ve 10.4.1992 gün, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir karar vermekten ibarettir, karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.na 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek H.U....nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 08.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20004, Karar No: 2014/12510, Tarih: 23.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/20004 E.  ,  2014/12510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

5237 sayılı TCK'nın 158/1-j bendinde, dolandırıcılık suçunun, Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla, işlenmesi, nitelikli hal olarak kabul edilmiştir. Bu suçun oluşabilmesi için, Kredi elde eden kişinin banka veya diğer kredi kurumu görevlilerini hile ile aldatmış olması gerekir. Krediyi alan kişinin aldatıcı herhangi bir eylemi olmaksızın, sırf banka elemanlarının kendi görevlerini layıkıyla yerine getirmemeleri yüzünden bir kredi açılmışsa,dolandırıcılıktan bahsedilemez, şartları varsa bankacılık suçundan bahsedilebilir. Bu suçun mağdurları banka ve diğer kredi kurumlarıdır. 5411 sayılı “Bankacılık Kanunu'nun 3. maddesinde banka, 48. maddesinde ise kredinin tanımı yapılmıştır. Tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlama suçun konusudur. Kredinin tahsis edilmesinin gerekli olup olmadığı, kredi verecek kuruluşun mevzuatında öngörülen düzenlemeler çerçevesinde belirlenir. Fiil, sahte kıymet takdiri raporları veya gerçeğe aykırı belgeler,bilançolar düzenleyerek hileli davranışıyla bunları aldatmaktadır. Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır. Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa, basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.