muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16002, Karar No: 2013/13038, Tarih: 10.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/16002 E.  ,  2013/13038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

vekili Av.... Çınar

vekili Av....

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işyerinde son 2-3 yıl içerisinde yoğun bir baskı yapıldığını, taciz zincirinin bir halkası şeklinde son olayın meydana geldiğini, daha önceden bu sıkıntılar nedeniyle amiri olan ...'le görüşmek isteyen davacıya " bir sabah işe başlar başlamaz gel" demesi üzerine birkaç defa görüşmek istemiş, kendisi her defasında özellikle bekletilip gönderilmiş olduğunu, 27 Nisan 2012 tarihinde de saat 06 da işe başlayan davacının 06.05 de amirinin odasına konuşmak için gittiğini, kendisinin normal bir tarzda konuşmak istediğini söylemesine rağmen sert ve azarlayan, amacı diğer işçilerin yanında aşağılamak olduğu belli olan bir tarzda "şimdi işim var" denilerek kovulduğunu, zaten bunalmış ve yapılan baskıya dayanamaz hale gelmiş olan davacı da belki her normal insanın her zaman gösterebileceği tepkilerle "böyle davranılmamasını" söylediğini, artık dayanamadığını belirterek "adeta siniri krizine" girdiğini, amirinin sert ve aşağılayan ifade ve tarzla tepki vermesi üzerine davcının da sadece tartışmaya girdiğini ve karşılıklı tartışmaya başlandığını, daha da ileri gidilerek iki taraflı itiş-kakış yaşandığını, iki tarafta birbirine belki konumuna ve seviyesine yakışmayan ifadelerde bulunduğunu, işverenin karşılıklı tartışmaya giren amir hakkında hiçbir işlem yapmadığını, davacının sendikal görev olarak disiplin kurulu üyeliği yaptığını, bu nedenle bazen sert tartışmaların geçtiğini, işverenin sendikal görevin bitişini beklediğini, sendikal göre bitince de baskının arttığını belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının amirine karşı fiziki güç kullandığı ve küfürlü konuştuğu gerekçesi ile 4857 sayılı Yasanın 25/2 fıkrası gereği haklı nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, "davacının kendisine yapıldığını iddia ettiği uygulamalarla ilgili olarak ... ile konuşmak isteyişi ve hak araması şeklinde değerlendirilebileceği dolayısıyla tüm bu açıklamaların ışığı altında, davalı tanıklarından ve aynı zamanda dosyaya ibraz edilen tutanakta imzası olan...'nin açık beyanından da anlaşılacağı üzere davacı ile ... arasındaki olayların iş yeri ve çalışma düzenine olumsuz bir etkisi olmadığı, davacının iş akdinin feshinin ağır bir karar olduğu, feshin son çare olma ilkesine uygun davranılmadığı " gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesih sebebi, işçinin kusurlu bir davranışını şart koşar.

İş Kanunu’nun 25’inci maddesinin II’nci bendinin (d) fıkrasına göre, işçinin işverene veya ailesine karşı şeref ve namusuna dokunacak sözler söylemesi veya davranışlarda bulunması ya da işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması veya işçinin işverene veya aile üyelerinden birine sataşması haklı fesih nedeni olarak sayılmıştır. Böyle durumlarda işçi, anayasanın 25 ve 26’ncı maddesi ile güvence altına alınmış düşünceyi açıklama özgürlüğüne dayanamaz. Buna karşılık işçinin bu ağırlıkta olmayan işveren aleyhine sarfettiği sözler çalışma düzenini bozacak nitelikte ise geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Sadece işverene karşı değil, işveren temsilcisine karşı yöneltilen ve haklı feshi gerektirecek ağırlıkta olmayan aleyhe sözler geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Bunun gibi, işçinin, işveren veya aile üyelerinden olmamakla birlikte, işverenin yakını olan veya işverenin yakın ilişkide bulunduğu veya başka bir işte ortağı olan kişilere hakaret ve sövgüde bulunması, bu kişilere asılsız bildirim ve isnatlar yapması özellikle işverenin şahsının önemli olduğu küçük işletmeler bakımından bu durum iş sözleşmesinin feshi için geçerli neden oluşturacaktır. İşçinin, işverenin başka bir işçisine sataşması 25/II, d hükmü uyarınca haklı fesih nedeni sayılmıştır. Sataşma niteliğinde olmadığı sürece, diğer işçilerle devamlı ve gereksiz tartışmaya girişmek, iş arkadaşları ile ciddi geçimsizlik göstermek geçerli fesih nedenidir.

İş Kanunu’nun 25’inci maddesi kapsamında değerlendirilecek ağır sözleri, işçi, işverenin veya vekilinin tahrikleri sonucu söylemesi, geçerli fesih nedeni sayılmalıdır. Yapıcı ve objektif ölçüler içerisinde belirli bir uzmanlık alanı ile ilgili eleştiri ya da işletmedeki bozukluk ya da uygunsuzluklara ilişkin eleştiri söz konusu olduğunda geçerli fesihten bahsedilemez.

Dosya içeriğine göre davacı, 11 yıl boyunca davalı işyerinde inşaat işçisi, iş makinaları operatörü ve fesihten önce en son golf sahası temizlik işçisi olarak çalışmıştır. Davacının iş sözleşmesi, 27 Nisan 2012 tarihinde iş yeri amirine yumruk atıp kendisine küfür ettiği tespit edildiğinden 4857 sayılı Yasanın 25/2 fıkrası uyarınca haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle bildirim yapıldığı anlaşılmıştır.

Davacının olay ile ilgili verdiği savunmasında, olay günü amirinin odasının kapısını çalıp kendisiyle konuşmak için odasına girdiğini, amirinin kendisine aşağılayıcı şekilde buraya giremezsin defol çık dışarı diye

başlayarak demediğini koymadığını, amirinin aşağılayıcı ve tahrik edici tavrı tartışmanın başlamasına sebep olduğunu, itiş kakış olduğunu, sonra amirinin kendisini işe gönderdiğini beyan ettiği görülmüştür.

Davacının olay ile ilgili verdiği savunmasında, olay günü amirinin odasının kapısını çalıp kendisiyle konuşmak için odasına girdiğini, amirinin kendisine aşağılayıcı şekilde buraya giremezsin defol çık dışarı diye

başlayarak demediğini koymadığını, amirinin aşağılayıcı ve tahrik edici tavrı tartışmanın başlamasına sebep olduğunu, itiş kakış olduğunu, sonra amirinin kendisini işe gönderdiğini beyan ettiği görülmüştür.

Yine davacı hakkında yapılan disiplin soruşturması sırasında sendika temsilcilerinin olaydan dolayı davacının üzgün olduğunu belirttikleri ancak fesih kararının ağır olup daha hafif bir ceza verilmesi gerektiğini dile getirdikleri, dinlenen davacı tanığı ve aynı zamanda işyeri hekimi olarak görev yapan ...un, " davacı işten ayrıldıktan sonra bana telefon açarak olaydan çok pişman olduğunu ve yeniden işe başlatıldığı takdirde çok iyi bir işçi olacağını bu nedenle genel müdürden ricacı olmasını söylemesi üzerine toplantıda bu durumu dile getirdiğini " beyan etmesi, diğer davacı tanığının ise olay tarihinde işyerinde çalışmadığı, sendika başkanı olduğu, olay ile ilgili beyanının duyuma dayalı bulunduğu anlaşılmıştır. Davalı tanığı ... olayın diğer tarafı yanı davacının amiridir. Beyanları davalı savunması ile benzerdir. Dinlenen diğer iki davalı tanığı ise yeterli açıklıkta beyanda bulunmamışlardır.

Dosyada mevcut davacının amirine ait sağlık raporunda darp olayı hikayeleştirilmiş olup işçinin yaralandığına dair bulgular rapora derç edilmiştir.

İşyerinde uygulanmakta olan TİS'in eki olan disiplin cezaları incelendiğinde Ek 3 Tabloda 18/a bendi " kavga etmek, saldırmak veya tehdit etmek" suçunun bir kez işlenmesi halinde yazılı ihtar ve ücret kesintisi cezaları; 18/b bendinde ise " Amirlerine hakaret, tehdit veya tecavüz etmek veya bir başkasını yaralamak" eyleminin ilk kez işlenmesi halinde yazılı ihtardan feshe kadar disiplin cezalarını gerektirdiği düzenlenmiştir.

Söz konusu düzenlemeler ayrıca 4857 sayılı Yasanın 25.madde uyarınca derhal fesih hakkını ortadan kaldıracak nitelikte değildir. İşveren 4857 sayılı Yasanın 25.maddesi kapsamında kalan bir haklı nedenin tespiti halinde doğrudan tazminatsız fesih yoluna da gidebilir. Bu husus TİS'in Ek Madde 3 Disiplin İşlemleri başlıklı maddesinin Genel ilkeleri düzenleyen A bendinin a alt bendinde de belirtilmiştir. Yani en hafif cezadan başlayarak alınacağı belirtilmiş ancak bunun genel ancak bağlayıcı olmayan bir prensip olduğu da düzenlenmiştir. İşlenen suçun ayrıntılarına ve suçun işlenmesine yol açan şartlara bağlı olarak ceza cetvelinde yer alan işlemlerden daha hafifini veya daha ağırını almaya karar verebilir.

Dolayısıyla somut olay incelendiğinde, davacının olay günü sabah amirinin odasına gittiği, aralarında yaşanan tartışma sırasında davacının amirinin suratına yumruk vurduğu sabit olmuştur. Söz konusu eylem gerek 4857 sayılı Yasanın 25/2-d bendi uyarınca gerekse TİS'in Ek 3 de yer alan ceza cetvelinde 18/b bendi kapsamında kalan bir eylem olduğu ve bu eyleme ihtar ile fesih arasında disiplin cezaları öngördüğü, olayın oluş şekli ve eylemin amirine karşı gerçekleştirilmesi birlikte değerlendirildiğinde davacının davranışlarına dayanan feshin 4857 sayılı Yasanın 25/2-d bendi kapsamında haklı nedene dayandığı anlaşılmıştır. İşverenin feshi, davacının davranışlarından kaynaklanan haklı nedene dayandığından, davanın reddi gerekir. Yazılı gerekçe ile davanın kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davanın REDDİNE,

3.Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan 21,15 TL harcın mahsubu ile kalan 3,15 TL harcın davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı yargılama gideri 239,00 TL'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 10.07.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5117, Karar No: 2017/6810, Tarih: 09.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/5117 E.  ,  2017/6810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından istenilmekle, daha önceden belirlenen 09.05.2017 duruşma günü için tebligat üzerine davalı vekili Av..... ile davacı vekili Av. ...geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkili şirketin işletmekte olduğu hastanenin elektrik ihtiyacını karşılamak için davalı şirket ile 25.05.2011 tarihli sözleşmeyi imzaladığını, sözleşmenin 7. maddesinin (b) bendinde fatura tanziminde esas alınacak kalemlerin sayıldığını, ayrıca sözleşmede davalı şirketin enerji bedeli üzerinden %35 oranında indirim uygulayacağının kararlaştırıldığını, ancak davalı şirketin 14 adet faturada kararlaştırılan oranda indirim uygulamadığının tespit edildiğini, yine davalı şirketin 13.12.2011 tarihli yazısı ile müvekkilinden kayıp/kaçak bedelini tahsil etmeyeceğini taahhüt etmesine rağmen bu bedelin düzenlenen faturalarda mevcut olduğunu, davalı şirketin indirim oranını eksik uygulaması nedeni ile enerji bedeli olarak 57.615,16 TL, kayıp/kaçak bedeli olarak ise 60.805,45 TL'yi müvekkilinden tahsil ettiğini ileri sürerek; sözleşmeye aykırı olarak tahsil edilen toplam 118.420,61 TL'nin ödeme tarihlerinden işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte istirdadını talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin, ... tarafından alınan kurul kararlarına uymakla yükümlü olduğunu, bu kapsamda ilk dönemlere ait düzenlenen faturalarda aktif enerji bedeli ile kayıp/kaçak bedelinin ayrıştırılarak gösterildiğini, ancak ... kurul kararının yürütmesinin Danıştay tarafından durdurulması nedeniyle 2011 yılının 12. ayından itibaren düzenlenen faturalarda aktif enerji bedeli ile kayıp/kaçak bedelinin birleştirilerek gösterildiğini, elektrik maliyetinde en önemli kalem olan doğalgaz fiyatlarına zam yapılması

.../...

-2-

sebebiyle sözleşme hükümleri dikkate alınarak bu artışın elektrik fiyatlarına yansıtıldığını ve iskontonun revize edildiğinin 13.12.2011 tarihli yazı ile davacıya bildirildiğini, buna göre %35 olan iskonto oranının kayıp/kaçak dahil fiyat üzerinden %17,08 oranına indirildiğini, faturanın ayrıştırılması halinde bunun eşdeğerinin %32 olduğunu, ayrıca müvekkilinin kayıp/kaçak bedellerini tahsil etmeme gibi bir keyfiyetinin bulunmadığını, 13.12.2011 tarihli yazı da müvekkilinin kayıp/kaçak adı altında bir bedel alınmayacağı hususundaki bildiriminden kastın faturada ayrı bir kalem olarak kayıp/kaçak bedelinin gösterilmeyeceği olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; taraflarca imzalanan sözleşmede indirim oranının %35 olarak belirlendiği, ayrıca sözleşmede faturalarda hangi kalemlerin yer alacağının kararlaştırıldığı, sözleşmenin 5/b,7/b ve 13/b maddelerinin revize hakkı verdiğinden bahisle davalı şirketin 13.12.2011 tarihli yazısı ile indirim oranını %35'den %17,08'e çektiği, elektrik enerjisi tedarik maliyetlerinin artması karşılığında bilirkişi raporunda da tartışıldığı üzere indirim oranında revize yapılmasının sözleşmeye uygun olduğu, davalı tarafın 08.05.2012, 16.05.2012, 06.06.2012 ve 06.06.2012 tarihli dört adet faturaya indirim uygulamadığı, bu nedenle davalının davacıdan fazladan 43.506,58 TL enerji bedeli tahsil ettiği, yine davacının aynı faturalar ile sınırlı olmak üzere ödenen kayıp/kaçak bedelinin istirdadını talep ettiği, elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan enerji kaybının maliyetini ifade eden kayıp/kaçak bedelinin tüketicilerden tahsil edilmesinin Yargıtay uygulamaları da gözönüne alındığında mümkün olmadığı, zira davalının davacıya kayıp/kaçak bedeli miktarınca herhangi bir hizmet vermediği, gerekli tedbirleri alarak kayıp kaçağı önleme yükümlülüğünün de davalıya ait olduğu, bu itibarla davalının davaya konu faturalar ile 45.574,49 TL fazladan kayıp/kaçak bedeli tahsil ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- HMK'nun 267 maddesi uyarınca; hakim yalnızca bir kişiyi bilirkişi olarak seçer; ancak gerekçesi gösterilmek suretiyle, tek sayıda olmak şartıyla birden fazla kişiden oluşan bir kuruluda görevlendirilebilir. Aynı kanunun 281. maddesine göre; hakim, rapordaki eksiklik yahut belirsizliğin açıklığa kavuşturulmasını sağlamak için bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi, yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak tekrar rapor aldırabilir. Yine aynı kanunun 282. maddesine göre; bilirkişinin oy ve görüşü, hâkimi bağlamaz.

Somut olayda; mahkemece, davaya konu alacak kalemlerinin belirlenmesi açısından, görevlendirilen elektrik mühendisi bilirkişi 25.02.2014 tarihli raporunda davalının 7 adet fatura ile 13.996,07 TL fazla ödeme tahsil ettiğini, 08.05.2012, 16.05.2012, 06.06.2012 ve 06.06.2012 tarihli 4 adet faturada ise 75.148,68 TL fazla tahakkuk yaptığını bildirmiş, rapora itiraz edilmesi üzerine aynı bilirkişi ile hukukçu bilirkişiden oluşturulan bilirkişi kurulu 11.08.2014 tarihli raporlarında; davalı şirketin 9 adet faturada ... tarifelerine göre 100.772,62 TL eksik tahakkuk yaptığını, 5 adet faturada ise 13.357,66 TL fazla tahakkuk yaptığını, bu nedenle davacının talebinin yerinde olmadığını bildirmiş, sonrasında bu rapor

.../...

-3-

.../...

-3-

yeterli görülmeyerek yeniden seçilen elektrik mühendisi ve hukuk fakültesi öğretim üyesinden oluşan bilirkişi kurulu 15.01.2015 tarihli raporlarında; davaya konu 14 adet fatura ile davalı şirketin 43.506,58 TL fazla tahakkuk yaptığını, ayrıca 08.05.2012, 16.05.2012, 06.06.2012 ve 06.06.2012 tarihli dört fatura ile tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli toplamının 45.574,49 TL olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece; hükme esas alınan 15.01.2015 tarihli bilirkişi raporu, iki kişiden oluşan bilirkişi kurulu tarafından hazırlandığı gibi, daha önceden aldırılan 25.02.2014 ve 11.08.2014 tarihli bilirkişi raporları ile de çelişmektedir.

Bu durumda, mahkemece; aldırılan raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde elektrik ve elektronik mühendislerinden oluşturulacak üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.480 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6782, Karar No: 2017/4955, Tarih: 22.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/6782 E.  ,  2017/4955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : TCK'nun 142/1-b, 143, 62, 53/1, 58/6, 63. maddeleri gereğince 2 yıl 9 ay 10 hapis cezası ve mükerrirlere özgü infaz rejimi yerine CMUK'nun 326/son maddesi gereğince 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Akhisar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2006 tarih ve 2006/150 Esas – 168 Karar sayılı hükmün sanık ve savunmanının temyizi üzerine bozulduğu gözetilmeden bu hükümde bulunmayan TCK'nın 58/6-7. maddesine uygulamada yer verilmesi; T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından sanık hakkında 58. maddenin uygulanmasına ve savunman ücretine (903.00.-TL) ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/516, Karar No: 2010/425, Tarih: 12.01.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/516 E.  ,  2010/425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 12.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2170, Karar No: 2020/10682, Tarih: 15.04.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/2170 E.  ,  2020/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl Ağır Ceza Mahkemesiyle Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/12/2019 gün ve 2019/472 E. 2019/410 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/04/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.