muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/20612, Karar No: 2024/8236, Tarih: 26.09.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/20612 E.  ,  2024/8236 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/32 Esas 2015/416 Karar

DAVA TARİHİ : 22.01.2015

HÜKÜM/KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ve kararın yayınlanması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekili ile katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 12.09.2014 tarihinde Dokuz Sütun Gazetesi'nde davalı ... tarafından kaleme alınan köşe yazısı nedeniyle müvekkili vakfın kişilik haklarının saldırıya uğradığını; 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13 üncü maddesine göre yayımcı, imtiyaz sahibi ve eser sahibi olan davalıların zarardan sorumlu olduklarını belirterek 20.000,00 TL manevi tazminatın haberin yayınlandığı tarihten işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan tahsili ile kararın tirajı yüksek üç gazeteden birinde yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; ülkenin birçok noktasında belediyelere ait gayrimenkullerin davacı vakfa devredilmesi, davacı vakfın bu anlamda gündemde olması nedeniyle köşe yazısında bu durumun dile getirildiğini; köşe yazısının eleştiri, basın ve ifade özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, eser sahibinin güncel bir konu ile ilgili düşüncelerini dile getirdiğini, gazeteciliğin bir kamu görevi olduğunu, dava konusu köşe yazısı ile ilgili eser sahibi hakkında hakaret ve iftira suçlarından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Kadıköy iskelesinde bulunan “Deniz Yıldızı” isimli kafeterya hakkında İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile Şehir Hatları Turizm Sanayi ve Tic. A.Ş. arasında intifa hakkı sözleşmesi yapılmış olduğu, sözleşme gereğince kafeteryanın işletme hakkının adı geçen şirkete ait olduğu, mahallinde yapılan 21.06.2007 tarihli tespit sonucunda söz konusu kafeteryanın İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ) Denizcilik Fakültesi Mezunları Sosyal Yardım Vakfı tarafından işgalli olduğunun tespit edildiği, ecrimisil dosyası oluşturularak 09.09.2014 tarihinde adı geçen vakfın söz konusu yerden tahliye edildiği ve kafeteryanın intifa hakkı sözleşmesi gereğince İstanbul Şehir Hatları Turizm San. Tic. A.Ş.'ye teslim edildiği, dolayısıyla kafeteryaya davacı vakfın el koymasının söz konusu olmadığı, dosya kapsamında davacı vakfın söz konusu kafeterya ile herhangi bir hukuki ya da fiili ilişkisi bulunduğuna dair hiçbir delil olmadığı, haberin gerçek olmaması nedeniyle yazının ve haberin basın ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacı yararına manevi tazminat isteminin yasal koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 4.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili ve katılma yolu ile davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili katılma yoluyla temyiz dilekçesinde; dava konusu haberin gerçek olmadığı hususunun belediyenin cevabi yazısı ile tespit edildiğini, müvekkilinin faaliyetleri ve misyonu ile toplumda saygın bir konuma sahip olduğunu, buna göre saldırının ağırlığı ile hükmedilen manevi tazminatın orantılı olmadığını, davalı tarafın kusurunun ağırlığının tazminat miktarı yönünden değerlendirilmediğini, dayanıksız şekilde ağır hakarette bulunulduğunu ve müvekkili vakfın zan altında bırakıldığını, hükmedilen tazminatın caydırıcı olmadığını, daha yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğini, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; söz konusu köşe yazısında eser sahibinin güncel bir konu ile görüş ve düşüncelerini dile getirdiğini, söz konusu olayın birçok gazetede haber yapıldığını, davacının dava dışı bu haberlerle ilgili tekzip talep etmemesi nedeniyle bu yazının kaleme alındığını, yayın tarihinde İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin bazı vakıflara imtiyaz tanıdığına dair toplumun bir kesiminde rahatsızlık olduğunu, yazıda vakıfların belediyeler ile olan ilişkisine dikkat çekildiğini, yayının basın ve ifade özgürlüğü kapsamında kaldığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; 12.09.2014 tarihinde Dokuz Sütun Gazetesi'nde yayınlanan köşe yazısı nedeniyle davacı vakfın kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat ve hükmün yayınlanması istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 26 ve 28 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve 58 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25 inci maddeleri, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1 ve 3 üncü maddeleri, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 10 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; 12.09.2014 tarihinde Dokuz Sütun Gazetesi'nde yayınlanan köşe yazısı nedeniyle davacı vakfın kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat ve hükmün yayınlanmasının talep edildiği, dava konusu haberde Kadıköy iskelesinde bulunan “Deniz Yıldızı” isimli kafeteryanın Büyükşehir Belediyesi tarafından tahliye edilerek, davacı vakfa tahsis edildiği ifade edilmiş ise de belediyenin cevabi yazısı değerlendirildiğinde bu yerin intifa hakkı sahibi olan Şehir Hatları Turizm Sanayi ve Tic. A.Ş.'ye teslim edildiğinin anlaşıldığı, kafeteryaya davacı vakfın el koymasının söz konusu olmadığı, davacı vakfın söz konusu kafeterya ile herhangi bir hukuki ya da fiili ilişkisi bulunduğuna dair bir delil olmadığı, haberin bu yönü ile gerçeği yansıtmadığı; köşe yazısında ve başlıkta davacı hakkında yapılan benzetmenin değer yargısı olarak kabul edilemeyeceği, davacı hakkında sarf edilen söz ve ifadeler bir bütün halinde incelendiğinde ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacının kişilik haklarına saldırı olduğu kabul edilerek manevi tazminata hükmedilmesinin ve olay tarihi, tarafların konumu, zararın ağırlığı dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının yerinde olduğu anlaşıldığından, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin ve davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacı ve davalılara yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21969, Karar No: 2017/3695, Tarih: 21.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21969 E.  ,  2017/3695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Davacı, çekişme konusu 22,17,6,15 ve 14 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, davalının taşınmazları ekip biçmek suretiyle kullandığını ileri sürerek davalının el atmasının önlenmesi ve 9.196,00 TL ecrimisil bedelinin tahsilini istemiştir.

Davalı, kira sözleşmesine dayanarak taşınmazı kullandığını, haksız bir el atmanın olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine ilişkin verilen karar, Dairece ‘...Dosya kapsamı ile taşınmazların 05.05.2005 ile 08.08.2006 yıllarında davalı tarafından kullanıldığı davalının da kabulünde olup, mahkemece dava tarihinde davalı tarafından bir kullanımın bulunup bulunmadığı yönünde bir araştırma yapılmadığı gibi, dava tarihinde davalının tasarrufunda olduğunun anlaşılması halinde, bir an için kadastro öncesinde taşınmazların davacı ile dava dışı Nizamettin'in murisine ait olduğu varsayılsa bile her bir taşınmazın başka bir paydaşa özgülenmesini öngören fiili kullanma biçimine hukuksal değer verilemeyeceği ve itibar edilemeyeceği gibi, tek bir paydaş tarafından kiraya verme durumunda da pay ve paydaş çoğunluğu koşulunun bulunmaması nedeniyle geçerli bir kira bağıtının varlığından bahsedilemeyeceği kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, davalının davadan önce tasarrufuna son verip vermediğinin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere davanın reddine karar verilmiş olması isabetsizdir.’ gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar Dairece ‘... Dava dilekçesinde elatıldığı iddia edilen yerlerle ilgili olarak davacı tarafından bir değer belirtilmediği gözetilmek suretiyle, davacıya bu istek bakımından dava değerinin açılattırılması, bu değere itiraz edilmesi halinde keşfen belirlenecek değere göre harç ikmali yaptırılarak işin esasına girilmesi, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Kabule göre de; 155 ada 22 parsel, 154 ada 17 parsel, 116 ada 6 parsel ve 132 ada 90 parsel sayılı taşınmazlarda davacının müstakil malik olduğu gözetilerek mutlak elatmanın önlenmesine ve ecrimisile karar verilmiş olması doğru ise de, davaya konu 118 ada 14 ve 15 parsel sayılı taşınmazlarda davalının da paydaş olduğu gözetilerek, davacının payına hasren elatmanın önlenmesine ve ecrimisile karar verilmesi gerekirken bu taşınmazlar bakımından da mutlak elatmanın önlenmesine ve taşınmazların tamamı üzerinden ecrimisile hükmedilmiş olması isabetsizdir...Somut olayda; çekişme konusu taşınmazlardan dört parça taşınmazın müstakilen davacıya, iki parça taşınmazın ise müsaviyen davacı ve davalı adlarına kayıtlı oldukları ve taşınmazların tamamını 2006 yılı itibariyle davalının tasarruf ettiği gözetilerek dört parça taşınmazın tamamı, iki parça taşınmazın davacının payı oranında getireceği en azı kira bedeli, en fazlası mahrum kalınan gelir kaybı üzerinden saptanacak ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile dava konusu taşınmazların tümü yönünden davalının masrafları düşülmeksizin fazla ecrimisile karar verilmesi de doğru değildir

.’ gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya harç ikmali ve el atmanın önlenmesi hususlarında uyulmuş, ecrimisil yönünden önceki kararda direnilerek yapılan yargılama sonucunda, 22,17,6 ve 90 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davalının el atmasının önlenmesine, 118 ada 14 ve 15 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davacının payı oranında davalının el atmasının önlenmesine, 155 ada 14 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın feragat nedeniyle reddine ve 9.116,23 TL ecrimisile karar verilmiştir.

Dairece, mahkemenin 28/06/2012 tarihli kararı bozulmuş ancak mahkemece 31/10/2013 tarihli celsede bozma ilamına harç ikmali ve el atmanın önlenmesi yönünden uyulmasına, ecrimisil talebi yönünden eski kararda direnilmesine karar verilmiş ise de kısa karar ve gerekçeli kararda, direnmeye ilişkin olarak hüküm kurulmamış ve gerekçelendirme yapılmamış olması nedeniyle usule uygun bir direnme kararından bahsedilemez.

Hal böyle olunca; mahkemece usule uygun gerekçelendirme ile usuli kazanılmış haklar da gözetilmek suretiyle bir direnme kararı verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12070, Karar No: 2023/19701, Tarih: 12.06.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12070 E.  ,  2023/19701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/360 E., 2016/368 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Sanığın denetim süresinde suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine Yerel Mahkeme tarafından hüküm aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; cezayı ödeyecek maddi durumunun olmadığına, cezanın ertelenmesine veya iptal edilmesine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olaydan önce başka bir okul öğrencisinin şikâyetçinin müdürü olduğu okulun çocuklarına sataşması sebebiyle okul müdürü şikâyetçi tarafından uzaklaştırılmasından dolayı olay tarihinde sanığın şikâyetçinin yanına giderek okulun bahçesinde hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanığın temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9513, Karar No: 2013/27362, Tarih: 06.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/9513 E.  ,  2013/27362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı,davalı kuruma teslim ettiği 2008 yılı Temmuz ayına ait reçetelerle ilgili 30.09.2008 tarihli fatura bedelinden haksız kesintiler yapıldığını,alacağının tahsili için başlattığı icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir..

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5502 Sayılı Yasanın 36. maddesi uyarınca, davalı kurum harçtan muaftır. Bu nedenle davacıdan alınan peşin harcın davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK 370/2 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının dıger temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın hüküm fıkrasının 3. bendinin tamamen hükümden çıkartılarak yerine “Davalı kurum harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yatırılan peşin harcın istek halinde ilgiliye iadesine , sözlerinin yazılmasına ve temyiz olunan kararın düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15649, Karar No: 2012/16553, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15649 E.  ,  2012/16553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen dul aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitiyle aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline, biriken aylıkların fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 5.00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanun'un 56/2. fıkrası uyarınca ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile aylığın ödenmeye devam edilmesi, 2010 Temmuz ayı ve devamı itibariyle ödenmeyen aylıklarına ilişkin şimdilik 500,00TL alacağın davalıdan tahsili ve alacağa kesinti tarihinden itibaren yasal faiz uygulanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı ... ve ... Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı ... Ve ... Kanunu'nun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasa'nın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı ... Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili ... Müdürlüklerinden sağlanan ... kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili ... Müdürlüğünden adres hareketleri,

tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı ... araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.