muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10751, Karar No: 2015/23645, Tarih: 15.04.2015

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılmasısuretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısı ile sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde adli para cezasına mahkumiyete ilişkin uygulamanın tamamen hükümden çıkartılarak yerine, “Sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f, son maddesi gereğince 685 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince cezalarından 1/6 oranında indirim yapılarak 570 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince günlüğü 20.00 TL 'den hesap edilmek üzere sonuç olarak 11.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına” ifadeleri yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1935, Karar No: 2014/12915, Tarih: 27.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/1935 E.  ,  2014/12915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/219014

MAHKEMESİ : Almus Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2010/58 (E) ve 2012/64 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Keşif sonucu tanzim edilen 14.05.2012 tarihli kadastro teknisyeni olan bilirkişinin raporunda dava konusu bina tesis kadastrosunda 146 ada 97 nolu parsel olarak sınırlandırılan taşınmaz içersinde kaldığı, kadastro tutanağında 146 ada, 97 parsel yayla vasfı ile orta malı olarak tesbitinin yapıldığı 30 günlük ilan süresinde dava açılmadığından 14.07.2008 de kesinleştiği belirtildiği, 06.06.2012 tarihli duruşma tutanağında kadastro mahkemesinin 2008/155 Esas sayılı dosyasında yaylanın intifa hakkının tesbiti bakımından M.. Köyü ile K.. Köyü arasında davalı olduğu belirtildiği görülmekle TCK'nin 154. Maddesinin uygulanması ihtimaline göre görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14222, Karar No: 2022/17168, Tarih: 19.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/14222 E.  ,  2022/17168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Türkiye İş Bankası vekili Av. ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 12/10/2015 gününde verilen dilekçe ile muvazaalı senede dayalı icra takibi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 18/05/2021 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Dava TBK’nın 19. maddesine dayalı muvazaalı senede dayalı icra takibi nedeniyle alacak istemidir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmüne Yargıtay(Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 04/02/2020 tarihli 2016/7277 esas ve 2020/658 karar sayılı ilamında “sıra cetveline itiraz davalarında davalının alacağının gerçek olduğunu ispat etmek zorunda olmasına rağmen maaş hacizlerinde üst sıralarda bulunan alacaklar aleyhine açılan davaların genel muvazaa mahiyetinde olup genel ispat kurallarının geçerli olduğunu, mahkemece ispat yükünün davacıya yüklenerek uyuşmazlığın TBK’nın 19. maddesinde düzenlenmiş genel muvazaa ilkelerine uygun olarak çözümlenmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, dava konusu alacağın Türkiye İş Bankası tarafından Dünya Varlık Yönetim AŞ’ye devredilmesi nedeniyle davacı tarafta taraf değişikliği yapıldıktan sonra ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Muvazaa; tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacı ile ve fakat kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç doğurmayan bir görünüş yaratmak hususunda anlaşmalarıdır, şeklinde tanımlanabilir.

Muvazaa daha çok sözleşmenin yorumuyla ilgili olduğundan öğreti ve uygulamada kapsamlı olarak incelenmiş ve belirli kurallara bağlanmıştır. Gerek öğretide ve gerekse uygulamada muvazaa, mutlak ve nispi muvazaa olarak ikiye ayrılmaktadır: Mutlak muvazaada taraflar herhangi bir hukuki işlem yapmayı istemezler, yalnız görünüşte bir hukuki işlem için gerekli irade açıklamasında bulunurlar; nispi muvazaada ise taraflar gerçekten belli bir hukuki işlem yapmak isterler, ancak onu saklamak amacıyla, bir başka hukuki işlemin kurulduğu görüşünü yaratmak üzere irade açıklamasında bulunurlar. Yanlar, ister salt bir görünüş yaratmak için, ister başka bir sözleşmeyi gizlemek amacıyla, sözleşme yapsınlar görünüşteki sözleşme gerçek iradelerine uymadığından geçersizdir.

Somut olayda; davalı ...’nun, alacağı temlik eden Türkiye İş Bankası’ndan 13/10/2014 tarihinde tüketici kredisi kullandığı, kredi taksitlerinin ödenmemesi üzerine Türkiye İş Bankası tarafından davalı ... aleyhine Adana 8. İcra Müdürlüğünün 2015/11888 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığı, yapılan bu takip sırasında davalı borçlu ...’nun maaşından Adana 11. İcra Müdürlüğünün 2015/709 sayılı dosyasına haciz ve tahsilat yapıldığı tespit edilmiştir.

Muvazaalı olduğu iddia edilen Adana 11. İcra Müdürlüğünün 2015/709 sayılı dosyasının incelenmesinde ise; 15/01/2015 tarihinde davalı borçlu ... aleyhine diğer davalı ... tarafından ilamsız icra takibi başlatıldığı, 80.000,00 TL asıl alacak ve 19.909,59 TL işlemiş faizi ile birlikte toplam takip miktarının 99.909,59 TL olduğu, takibin dayanağının ise 15/11/2012 tanzim ve 19/12/2012 vade tarihli 80.000,00 TL’lik bono olduğu, davalı borçlu ...’nun anılan icra dosyasına sunduğu 02/02/2015 tarihli dilekçede maaşının 1.880,00 TL olduğunu ve bunun 1.650 TL’sinin haczedilmesine muvafakat ettiğini bildirdiği, bu beyan üzerine icra müdürlüğünce yazılan maaş haczi müzekkeresinin davalı borçlu ... tarafından elden alındığı anlaşılmaktadır. Ayrıca dosya kapsamından davalılar ... ile ...’nın abla kardeş oldukları görülmektedir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının alacağının 13/10/2014 tarihinde doğduğu, davalılar arasındaki icra takibinin ise davacının alacağının doğumundan sonra 15/01/2015 tarihinde başlatıldığı, davalıların abla kardeş oldukları, davalılar arasındaki takibin dayanağının taraflar arasında her zaman düzenlenme imkanı olan bono olduğu, muvazaalı olduğu iddia edilen Adana 11. İcra Müdürlüğünün 2015/709 sayılı dosyasının itiraz edilmeksizin kesinleştiği, davalı borçlu ...’nun icra müdürlüğüne bizzat başvurarak almakta olduğu maaşın tamamına yakınının haczine yönelik muvafakat verdiği, bu hususun hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davalıların bono düzenlenmesine sebep olan ilişkiyi ispata yarar delil sunmadıkları hususları hep birlikte değerlendirildiğinde davalılar arasındaki Adana 11. İcra Müdürlüğünün 2015/709 esas sayılı

dosyasında takibe konu alacağın muvazaalı olduğu anlaşılmaktadır.

Şu durumda mahkemece, davalılar arasındaki Adana 11. İcra Müdürlüğünün 2015/709 esas sayılı dosyasında takibe konu alacağın muvazaalı olduğunun kabulü ile bu doğrultuda bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA. peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 19.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2541, Karar No: 2015/2635, Tarih: 16.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/2541 E.  ,  2015/2635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin yaz cenneti sitesindeki taşınmazını 03/08/2012 tarihinde dava dışı ...devrettiğini ortaklık hakkının devrini gerçekleştirmediğini, müvekkilinin ortaklıktan çıkmak istediğine dair davalı kooperatif genel kuruluna şifaen ve yazılı olarak bir müracaatının bulunmadığını, müvekkilinin gıyabında alınan ortaklıktan ihraç kararının yasaya ve fiili duruma uygun olmadığını, müvekkilinin kooperatifler kanunundan kaynaklanan tüm yükümlüklüklerini yerine getirdiğini, kooperatif anasözleşmesinde gösterilmeyen bir nedenle ortağın ihracının mümkün olmadığını ileri sürerek, davalı kooperatifin ihraç kararının iptali ile müvekkilinin kooperatif üyeliğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının taşınmazını dava dış...a sattığını, hem yeni malikin, hemde eski malikin aidat ödediğini, davacının ödediği aidatların müvekkili kooperatifçe iade edildiğini, davacıya 02/07/2013 tarihli yazının gönderildiğini ancak bu yazının hukuki bir geçerliliğinin bulunmadığını, hisse devrinin gerçekleştiğine dair bir devir sözleşmesinin bulunmadığını, 08/08/2012 tarihli kararın davacının taşınmazı ile ilgili üyeliğin iptal edildiğine dair bir karar olmadığını, bu kararın yeni malikin üyeliği kabulü şeklinde bir karar olduğunu, her ne kadar 02/07/2013 tarihli kararda davacının üyelikten çıkarıldığı belirtilmiş ise de, yönetim kurulu kararında bu yönde alınmış bir kararın bulunmadığını, müvekkilinin iş bu davanın açılmasına sebebiyet vermediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; yapı kooperatiflerinde, ortağa intikal eden taşınmazın yanında, ayrıca ortaklık payınında devri yapılmadığı takdirde, eski ortağın kooperatif ortaklığı ve aidat borcunun devam ettiği, davacının salt taşınmaz devri yaptığının açık olduğu, davalı tarafın davacının üyeliğine itiraz etmediği, ancak davalı kooperatifçe usulsüz de olsa devralan yeni maliği yönetim kurulu kararı ile üyeliğe kabul edildiği ve muaraza yaratıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacının kooperatif üyeliğinin tespitine, geçerli bir ihraç kararı bulunmadığı için ihraç kararının iptali yönünde karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1071, Karar No: 2014/5114, Tarih: 10.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1071 E.  ,  2014/5114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Evlenmenin Butlanı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.10.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/5346, Karar No: 2024/7182, Tarih: 08.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5346 E.  ,  2024/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/960 E., 2023/956 K.

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/138 E., 2020/64 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "..." ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şahsın "2017/92752 sayılı ve "..." ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazın davalı ... YİDK'nın kararıyla nihai olarak reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markalarıyla ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, daha önce "..." ibaresini taşıyan çok sayıda marka başvurusunun müvekkili markaları nedeniyle reddedildiğini, başvurunun iltibasa sebebiyet vereceğini, müvekkilinin markalarının tanınmışlığından haksız yarar elde edeceğini, başvurunun müvekkilinin ticaret unvanını esas unsur olarak ihtiva da ettiğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Diğer davalı şahıs, yapılan tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Diğer davalı şahıs, yapılan tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, emtia benzerliğinin gerçekleştiği, markayı oluşturan umumi görünümde, ortalama tüketici nezdinde markasal ayırt edici unsurun "... Usta" ibaresi olduğu, "usta" kelimesinin tescil edilmek istenen mal ve hizmetler bakımından doğrudan tanımlayıcı bir niteliğinin bulunmadığı ve "..." ibaresi ile birlikte tamlama oluşturacak şekilde konumlandırıldığı, bir bütün olarak "... Usta" ibaresinin markasal ayırt ediciliği üzerinde taşıyan esas unsur olduğu, "..." ibaresinin gerek bilinen yırtıcı bir kuş türü, gerekse ülkemizde yaygın kullanılan bir erkek ismi olması hasebiyle başlangıçtaki ayırt ediciliğinin yüksek olmadığı, ortalama tüketicinin davalı ...'a ait markayı gördüğünde görsel, işitsel ve kavramsal olarak bu markanın davacıya ait itiraza mesnet markalardan farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, zira "... Usta" ibaresinin ilk bakışta kavramsal olarak usta niteliği bulunan bir erkek ismine atıf yaptığı, davacıya ait markaları oluşturan yırtıcı kuş türünü akla getirmediği, özellikle kavramsal bakımdan ortaya çıkan bu farklılığın markalar arasındaki iltibas tehlikesini önlediği, davaya konu markasının "... Usta" tamlaması yanında figüratif unsurlar içermek suretiyle umumi intiba olarak iltibas tehlikesinden uzaklaştığı, yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı, işaretler bakımından benzer olmayan markalar nedeniyle 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası şartlarının somut olayda oluşmadığı, davalı şahsın kötüniyetle hareket ettiğini gösterir somut olgu da ileri sürülmediği, davalıya ait dava konusu marka ile davacıya ait "Fazlıoğlu" ibaresinin esas unsurunu oluşturduğu ticaret unvanı arasında görsel, işitsel ve kavramsal düzeyde iltibas tehlikesi oluşturacak nitelikte benzerliğin bulunmadığı, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin altıncı fıkrası koşullarının somut olayda oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, başvurudaki şekil unsurunun taraf markalarını bütünsel açıdan yeterince farklılaştırdığı, markalar arasında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 29.11.2022 tarih ve 2021/8053 E., 2022/8465 K. sayılı kararının da bu yönde olduğu, markalar benzer bulunmadığından tanınmışlığın somut uyuşmazlığa bir etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK marka kararı iptali ile marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK marka kararı iptali ile marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 08.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.