muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3936, Karar No: 2015/17343, Tarih: 26.11.2015

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi için bilirkişi kurulundan rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2015/3936-17343

2-2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerektiğinden bu husus bozma nedeni yapılmıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı A.Ç.
Yargıtay — Esas No: 2021/9328, Karar No: 2024/1583, Tarih: 27.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/9328 E.  ,  2024/1583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/284 E., 2015/311 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1. Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli, 2014/284 Esas, 2015/311 Karar sayılı kararı ile mağdurenin okuduğu okulda bilgisayar öğretmeni olan sanığın, mağdurenin yanağından

öpmesi şeklinde kabul edilen eylemi nedeniyle mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.05.2019 tarihli ve 14-2015/373472 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz İsteği

Mağdurenin aşamalarda çelişkili beyanları olduğunu, ders notlarının ne zaman girildiğinin MEB kayıtlarında mevcut olduğu, okulun eski müdürü ...'in müfettişe verdiği ifadesinin dikkate alınması gerektiği, okul saatinde kameralarda herhangi bir bulguya rastlanmadığı, müfettiş tarafından ifadesi alınan ilgili dersin öğretmeni ...'ın dinlenilmesi gerektiği, mağdurenin ifadesinde geçen ders saatlerinde okulda olmadığı, olayın 9 ay sonra yargısal makamlara intikal ettirilmesi, sosyal inceleme raporunun dikkate alınması gerektiği, ayrıca mağdurenin derslerine 2013 yılı Haziran ayında girmediği ve fazla ceza tayin edildiği, yazılı savunmalarını tekrar ettiği, mağdurenin olaydan sonra kendisinden özür dilediğine ilişkin mesajların mevcut olduğu ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Okul kamera kayıtları incelenmediği, keşif yapılmadığı, olayın uzun süre sonra intikali, mağdurenin olayın olduğunu beyan ettiği ders saatlerinde sınıfta olması, tanık ...'nin de aynı ders saatlerinde sınıfta olduğunun yoklama defterinden anlaşılması ile aşamalarda farklı beyanlarda bulunması, mağdurenin soyut beyanlarına göre hüküm kurulduğu ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. GEREKÇE

1. Olayın intikal tarzı ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri, sanığın aşamalardaki istikrarlı ve mağdurenin kendisine musallat olduğuna dair savunması, görgüye dayalı olmayan tanık beyanları ile tanık ...'in beyanları, dosyaya ibraz edilen facebook kayıtları, 25.04.2014 tarihli sosyal inceleme raporu içeriği ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçun sanık tarafından işlenmediği sabit olduğu halde beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli, 2014/284 Esas, 2015/311 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün , 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2019/854, Karar No: 2020/2104, Tarih: 09.03.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/854 E.  ,  2020/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince, davacı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.3 maddesi gereğince kabulüne, Bartın 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2016/535 E., 2017/426 K. sayılı kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum, 10.04.2007 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan kazalıya bağlanan gelirin rücuan tahsilini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı şirket vekili; talebin yerinde olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi tarafından, ‘davanın kabulü ile, 53.622,63 TL ilk peşin sermaye değerli kurum alacağının gelir bağlama kararının onay tarihi olan 26/04/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranı ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine," şeklinde karar verilmiştir.

Davacı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; karara esas alınan hesap raporunda %20 sigortalının kusurlu gözetildiğini, davalı işveren sorumluluklarını tam olarak yerine getirmediğini, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, kurum zararının tamamı üzerinden hesap yapılması gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, istinaf incelemesi talep edilen dosya ile kusur derecelerini gösterir rapor alınmamasının hukuka aykırı olduğunu, işverenin yurt çapında iş yapan kurumsal bir firma olduğunu, davalının meydana gelen kazada kast ve kusurunun olmadığını, sigortalının kusurlu olduğunu belirterek, mahkeme kararın kaldırılarak istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

B-BAM KARARI

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, istinaf incelemesi talep edilen dosya ile kusur derecelerini gösterir rapor alınmamasının hukuka aykırı olduğunu, işverenin yurt çapında iş yapan kurumsal bir firma olduğunu, davalının meydana gelen kazada kast ve kusurunun olmadığını, sigortalının kusurlu olduğunu belirterek, mahkeme kararın kaldırılarak istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

B-BAM KARARI

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi; davacı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.3 maddesi gereğince kabulüne, Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)'nin 2016/535 E., 2017/426 K. sayılı kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile; 53.357,50 TL gelirden kaynaklanan kurum alacağının gelir bağlama kararının onay tarihi olan 26/04/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazla talebin reddine dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili, aynı istinaf gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

506 sayılı Kanunun 26. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalının Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Yasanın 26., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenlepr, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Somut olayda, dava dışı ... Orman Ürünleri Akaryakıt San.Tic. Ltd.Şti ‘nde kamyon şoförü olarak çalışan kazalı ...’in, olay tarihinde, davalı şirketin Hendek’te bulunan işyerine kamyon ile kayın ağacı getirerek boşaltma yapılacak alana kamyonu bıraktığı, davalı şirkete ait vinç yardımıyla boşaltma işlemi yapılırken kazalıya ağaç kütüğün ya da vincin ataşmanının çarpması sonucu kazalının kafadan aldığı darbe ile yaralandığı anlaşılmaktadır. Aynı olayla ilgili olarak geçici iş göremezlik ve tedavi giderlerinden oluşan Kurum zararının rücuan tazmini için, Bartın 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/194 Esas 2015/262 Karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucu, davalı şirkete % 80, kazalıya ise % 20 oranında yüklenen kusur doğrultusunda kesin şekilde karar verildiği ve anılan dosyanın, eldeki dava dosyası için alındığı ve kusur raporu alınmadan mevcut bu haliyle % 80 kusur üzerinden yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır. Çalışma Sosyal Güvenlik Bakanlığı’nın müfettiş raporu ve Kurum’un inceleme raporunda mevcut beyanlardan ve yapılan tespitlerden, kazalının, operatörün göremeyeceği bir noktada bulunduğunun belirtildiği açıktır. Bu açıklamalar ışığında, kazalı Kazım Dönmez’in ağaç boşaltma işlemi yapılırken nerde durması gerektiği, şoförlerin ayrı bir bekleme alanı bulunup bulunmadığı, gerçekten kazalının bulunduğu noktanın bir kör nokta daha açık ifadeyle operatörün göremeyeceği bir alan olup olmadığı ceza dosyasıda getirtilmek suretiyle maddi olgu açıkça belirlenmeli, bu tespitler sonucu kazalının bulunmaması gereken bir alanda bulunduğunun tespiti halinde kazalının daha fazla kusurlu olacağı gözetilmelidir.

Mahkemece, olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden tarafların kusur oran ve aidiyetleri hususunda yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10 Dairesi kararının HMK’nın 373/2 maddesi gereği kaldırılarak hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 09.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2609, Karar No: 2010/1858, Tarih: 08.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/2609 E.  ,  2010/1858 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan beraetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.02.2005 gün ve 2003/439 Esas, 2005/12 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

1512 sayılı Noterlik Kanunu'nun 151. maddesine göre Türk Ceza Kanunu uygulamasında kamu görevlisi sayılan noterlerin bu Kanunun 118. maddesi gereğince noterliklerde yapılan işlemler ve düzenlenen kağıtlar dolayısıyle özel kanunları uyarınca ödenmesi gereken ve makbuz karşılığı tahsil ettikleri vergi, resim ve harçlar ile değerli kağıt bedellerini aynı Kanunun 119., daha sonra yürürlüğe giren 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu uyarınca tahsil ettikleri katma değer vergisini ise anılan Kanunun 46. maddesinde gösterilen sürelerde ilgili vergi dairesine yatırmalarının gerektiği, olay tarihlerinde noter olan sanığın 1997 yılı Ağustos ayından 2003 yılı Şubat ayına kadar yaptığı işlemler sırasında bu verginin asıl mükellefi ... sahiplerinden peşin tahsil ettiği katma değer vergilerini yatırmayarak mal edindiğinin idari soruşturma raporu ve ekinde yer alan tespitler ve ikrarıyla sabit olduğu, açıklanan düzenlemeler karşısında ilgililerinden nakden alıp, beyan ve ödeme için öngörülen zaman aralıklarında muhafaza ederek, doğru ve eksiksiz biçimde hazineye intikalini teminle görevli olan sanığın eyleminin zimmet suçunu oluşturacağı, noterlik görevinin niteliği ve suça konu paranın bu görevden dolayı tevdi edilmiş olması nedenleriyle katma değer vergisini ödemeyen diğer serbest meslek erbablarıyla eş tutulamayacağı ve ödemeden kaçınmanın gecikme zammına neden olmasının da bu durumu değiştirmeyeceği gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı biçimde beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7182, Karar No: 2016/7759, Tarih: 19.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/7182 E.  ,  2016/7759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : ... hakkında; Beraat

... hakkında; Mahkumiyet

I-) Sanık ... hakkında “2007, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan beraat kararlarına yönelik yapılan incelemede;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-) Sanık ... hakkında “2007, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Kırıkkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.03.2013 tarihli iddianamesi ile mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak "2007, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek eylemlerinin her bir takvim yılı için birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında birden fazla fatura düzenlenmesi halinde teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, “2007, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' fiillerinin tek suç kabulüyle teselsül hükümleri uygulanmaksızın hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı CMK'nun 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun subutu yönünden vicdani kanıya ulaşan mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9965, Karar No: 2020/1394, Tarih: 06.02.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/9965 E.  ,  2020/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın çalınan eşyaların rızai iadesi konusunda katkısı olmadığı ve 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinin uygulanma koşulları olmadığı halde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “kovuşturma aşamasında sanığa tayin edilen zorunlu müdafi için 2015 yılı CMK zorunlu müdafi A.A.Ü.T. göre hesaplanan 340 TL müdafii ücretinin sanıktan tahsil edilerek hazineye gelir yazılmasına” yazılı kısmının çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5877, Karar No: 2013/11396, Tarih: 16.09.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5877 E.  ,  2013/11396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-2. cümle, 62, 50/1-a, 52, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 289/1. maddesi uyarınca temel ceza tayin edilirken TCK'nın 61/9. maddesine yanlış anlam verilerek gün adli para cezasının 5 gün yerine 90 gün olarak fazla tayin edilmesi, sanığın hacizli malların sahibi olmadığı bu nedenle hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 289/1-2. cümle uyarınca indirim yapılamayacağı gözetildiğinde hapis cezasından çevrili sonuç adli para cezasının 1.500 TL, sonuç gün para cezasından çevrili para cezasının ise 80 TL olması gerektiğinin anlaşılması karşısında doğru uygulama yapılması durumunda sonuç adli para cezalarının miktarı itibarıyla mevcut uygulamanın sanık lehine olduğu ve aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre Cumhuriyet savcısı ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4328, Karar No: 2016/1208, Tarih: 24.02.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/4328 E.  ,  2016/1208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. ve San. Tic. Şti. ile davalı ... İnş. Tur. Enerji San. ve Tic. A.Ş., Birleşen 2012/485 Esas sayılı dava davacı ... İnş. Tur. Enerji San. ve Tic. A.Ş. ile davalı ... İnş. ve San. Tic. Şti. arasındaki davadan dolayı...Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19/03/2014 gün ve 2011/745-2014/146 sayılı hükmü onayan Dairemizin 29/04/2015 gün ve 2014/3706-2015/2246 sayılı ilâmı aleyhinde davalı-birleşen dosya davacısı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilâmında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 248,00 TL para cezası ile bakiye 3,20 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalı-birleşen dosya davacısına yükletilmesine, 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.