muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/24114, Karar No: 2013/8061, Tarih: 30.04.2013

sanığın da buna göre savunma hakkını kullandığı anlaşıldığından tebliğnamedeki 1 nolu düşünceye; sahtecilik suçundan sanık hakkında TCK'nın 204.maddesinin iki kez uygulanmasının istenmesi karşısında sanık lehine TCK 43.maddenin uygulanması için ek savunma verilmesine gerek duyulmadığı ve tüm dosya kapsamından mahkeme uygulamasında bir yanlışlık bulunmaması karşısında tebliğnamedeki 2 nolu düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın 5237 sayılı TCK'nun 158/1-f maddesinin son fıkrası uyarınca adli para cezasının miktarının suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağının gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin, ONANMASINA,

2-Sanık hakkında müşteki ...'a yönelik olarak işlediği dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Müşteki ...'ın kovuşturma aşamasında şikayet ve delilleri tespit edilmeden ve sanığın teşhise uygun fotoğrafı çektirilerek Müşteki ...'a gösterilip kendisinin 20/03/2007 tarihli ifadesinde "..... bu konu çeki tarihini hatırlamadığım bir zamanda işyerine iki şahıs geldi biz mermer alacağız dediler...Bende bunun üzerine çeki aldım..." şeklinde beyanda bulunmuş olduğundan suça konu 15/06/2007 tarih 13.750 TL bedelli çeki kendisine veren iki kişiden birinin sanık ... olup olmadığı konusunda açık beyanı alınmadan eksik araştırma sonucu hüküm kurulmuş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17688, Karar No: 2014/11862, Tarih: 17.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17688 E.  ,  2014/11862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

NUMARASI : 2011/488-2013/19

Davacı M.. İ.. ve D... Tic. San. Ltd. Şti. vekili Avukat S.... T. tarafından, davalılar C.. M.. T..H.. A.Ş. vdl aleyhine 07/12/2011 gününde verilen asıl dava dilekçesi ve davalı H.. A.. aleyhine 21/06/2012 gününde verilen birleşen dava dilekçesi ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/01/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalı C.. M.. T.. H.. A.Ş'nin temyizi yönünden;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabülüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu yazılar, H.. Gazetesi'nin "HT Magazin" adlı ekinin 09/10/2011 tarihli nüshasında "K...'ın pavyondan bir farkı yok" yine 23/10/2011 tarihli nüshasında "K.'ta canınız Allah'a emanet!" başlığı ile diğer davalı T.. T.. tarafından kaleme alınarak yayınlanmıştır.

Davaya konu haberin yayınlandığı tarihte yürürlükte bulunan 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 13. maddesi hükmüne göre; Basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddi ve manevi zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi müştereken ve müteselsilen sorumludurlar.

Mahkemece yapılan araştırmada, H.. Gazetesi'nin yayın sahibinin "C.. M.. Y..San. ve Tic. A.Ş." değil, "H.. A.." olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece davalıya yukarıda sözü geçen maddeye göre husumet düşmeyeceği ve davanın onun yönünden husumetten reddedilmesi gerekirken takdir edilen tazminattan sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Davalılar H.. A.. ve T.. T..'ın temyizine gelince;

Davacı, H.. Gazetesinin "HT Magazin" adıyla yayınlanan 09/10/2011 tarihli ekinde "K..'ın pavyondan bir farkı yok" yine 23/10/2011 tarihli ekinde "K..'ta canınız Allah'a emanet!" başlığı ile diğer davalı T.. T.. tarafından kaleme alınan yazıda gerçek dışı hususlara yer verilerek kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu edilen yazıda aşağılama ve hakarete varan ifadeler kullanılarak kişilik haklarının ihlal edilmediğini, yazıda tamamen gözleme dayalı düşünce ve yorumların okuyucu ile paylaşıldığını beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesi'ince, dava konusu her iki yazıda aşağılama ve hakarete varan ifadeler kullanılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar, dava konusu edilen yazıda aşağılama ve hakarete varan ifadeler kullanılarak kişilik haklarının ihlal edilmediğini, yazıda tamamen gözleme dayalı düşünce ve yorumların okuyucu ile paylaşıldığını beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesi'ince, dava konusu her iki yazıda aşağılama ve hakarete varan ifadeler kullanılarak davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu edilen köşe yazılarında; davacı şirket tarafından "K.."adıyla anılan yeme-içme ve eğlence yeri olarak işletilen ve basında popüler mekan olarak gündeme gelen yer ile ilgili gözlem ve yorumlara yer verildiği görülmektedir. Yazı ve yorumlarda konu edilen makamlar yemek, içmek, dinlenmek amaçlı kullanılmaktadır. Dolayısıyla genel sağlık açısından kamusal anlamda eleştiri ve yorumlara konu edilebilir. İşletmenin özelliği nazara alındığında yazının ağır eleştiri niteliğinde bulunduğu, davacının eleştirilere katlanması gerektiği, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesi ve bunun uygulamasına yönelik Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararları gözetildiğinde ağır eleştiri niteliğindeki açıklamaların kişilik haklarına saldırı mahiyetinde olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davalı C.. M.. T. Hizmetleri A.Ş. yararına, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle de davalılar H.. A.. ve T.. T.. yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33390, Karar No: 2018/8749, Tarih: 12.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/33390 E.  ,  2018/8749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5490 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Adli sicilde tekerrüre esas hükümlülükleri bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın Halise Taş adı ile nüfus müdürlüğünde kayıtlı bulunan torununu, Damla Taş adı ile kendi çocuğuymuş gibi yeniden nüfusa kaydedilmesini sağlamak amacıyla Tarsus Nüfus Müdürlüğünde beyanda bulunması biçimindeki eyleminin, Ceza Genel Kurulu'nun 29/09/2015 tarih 2015/11-412 Esas ve 2015/286 Karar sayılı ilamı da göz önünde bulundurularak TCK’nın 44. maddesi uyarınca aynı Kanun’un 231. maddesininde düzenlenen soybağını değiştirme suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle 5490 sayılı Kanun'un 67/1. maddesi uyarınca ceza tayin edilmesi,

Kabule göre de;

Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 12/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8008, Karar No: 2018/2790, Tarih: 20.02.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/8008 E.  ,  2018/2790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan hükmü, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra, 11/02/2015 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 20.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26468, Karar No: 2014/10168, Tarih: 26.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26468 E.  ,  2014/10168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/99387

MAHKEMESİ : Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2009

NUMARASI : 2008/287 (E) ve 2009/701 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

I-Sanığın, Mersin 3. İcra Müdürlüğü'nün 2007/3308 Esas sayılı dosyasına istinaden müştekiye elden 16.000 TL ödeme yaptığı ve bu dosyada başkaca alacağı kalmadığına dair ibra belgesini elindeki kağıdı ikiye bükerek alt yarısına kendi el yazısı ile ibraname düzenleyip imzalaması için müştekiye verdiği, müştekinin de verilen belgeyi imzaladığı, ancak sanığın daha sonra elinde bulunan ve üst yarısı boş olan kağıdın bu kısmına alt ve üst yarısı arasında “Mersin İcra Müdürlüğünün 2007/3309 E sayılı dosyasından dolayı G.. A..’den (İ. Ç.'e kefilliğinden dolayı) 40.000 TL aldım, iş bu dosya ile ilgili kendisinden hiçbir alacağım yoktur, kendisini iş bu dosya ile ilgili ibra ederim” cümlesini ilave ederek borçtan kurtulmak için Mersin 3. İcra Müdürlüğünün 2007/3309 Esas sayılı dosyasına ibraz ederek kullandığının iddia ve kabul edilmesi, sanığın müştekiye 56 milyar TL'yi elden ödediğini, parayı ise 09.08.2007 günü kendisine ait aracı H. A.Ç. isimli kişiye 57 Milyar TL'ye kiraya vermesi nedeniyle temin ettiğini, müştekinin vekiline icra takibi nedeniyle vekalet ücreti ödememek için parayı elden aldığını, bu nedenle müşteki vekilinin vekalet ücreti alacağı için Mersin 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/792 Esas sayılı davasını açtığını ayrıca kendisinin de müştekiye yaptığı fazla ödemeler nedeniyle Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/228 Esas dosyasında istirdat davası açtığını savunması, katılanın ise sanığa sadece 3. İcra Müdürlüğü 2007/3308 Esas sayılı dosyasına mahsuben elden 16.000 TL aldığını, sanığın ikiye katladığı üzeri boş olan belgeyi doldurduğunu kendisinin ilk imzaladığı belgenin bir suretini aldığını, sanığın bu belgeye “ayrıca” ve “de” kelimelerini ekleyerek anlam bütünlüğü sağlamaya çalıştığını iddia etmesi, 28.12.2007 tarihli kriminal raporda belge üzerinde fiziksel ve kimyasal yöntemlerle silinti, kazıntı ya da farklı bir kalemle ilave yapıldığına bir bulgunun bulunmadığının belirtilmesi, Mersin 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 06.12.2007 tarih 2007/682 Esas ve 2007/866 Karar sayılı ilamı ile sanığın Mersin 3. İcra Müdürlüğünün 2007/3309 Esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın kabul edilerek icra takibinin iptaline karar verildiği ve bu kararın temyiz incelemesi sonucu kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; 09.08.2007 tarihli kira sözleşmesinde imzaları bulunan H. A. Ç. V.İ. ve F. A.'ın tanık olarak beyanları alınıp,

Mersin 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/792 Esas ve Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/228 Esas dosyaları getirtilip incelenerek ayrıntılı özetlerinin tutanağa geçirilmesi, hükmün gerekçesinde suça konu belgeye yapılan eklemenin alt ve üst yarısı arasında anlam bütünlüğünü bozacak şekilde cümle düşüklüğü olduğunun kabul edilmesi nedeniyle yapılan sahteciliğin aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılması toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

II-Kabul ve uygulamaya göre de;

1-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sadece sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9850, Karar No: 2019/2229, Tarih: 05.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/9850 E.  ,  2019/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu faturaların kurumlar vergisinde kullanıldığının iddia edilmesi karşısında, suç tarihi sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, gerekçeli karar başlığında 01.05.2007 olarak yanlış yazılan suç tarihinin, “16.04.2007” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4923, Karar No: 2011/16132, Tarih: 30.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4923 E.  ,  2011/16132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 14.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.11.2009 tarih ve 2007/73 - 2009/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı işyerindeki emtia ve demirbaşların 24.07.2006 tarihinde davalı ASKİ’ye ait Demirhendek Caddesi’nden geçen ana içme su boru ve tesisatlarının patlaması, alt yapıda mevcut yetersizlik sonucu sızan sular neticesinde hasara uğradığını, sigortalı işyeri yakınlarında ASKİ’ye ait kanalda diğer davalı taşeron şirketler tarafından kazı çalışması yapıldığını, yol güzergahındaki ana içme su şebeke borusunun yapılan çalışma sırasında patladığını ve suların kontrolsüz bir biçimde akarak çevrede bulunan 25 adet işyerini basarak dava konusu hasarın meydana gelmesine neden olduğunu ileri sürerek, müvekkilince sigortalısına ödenen 146.447,14 YTL’nın 20.09.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Özdoğanlar Taah. İnş. Teks. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin davalı ASKİ Genel Müdürlüğü’ne ait “Ankara Büyükşehir Belediye Sınırları İçerisinde Muhtelif Bölge, Cadde ve Sokaklarda Pissu ve Yağmur Suyu Proje ve Alt Yapı İnşaatı” işinin yüklenicisi olup, içme suyu ile bir ilgisi olmadığını, içme suyu hatları ile pissu-yağmur suyu boru hatlarının birbiri ile irtibatı bulunmadığını, dava konusu hasardan müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ASKİ Genel Müdürlüğü vekili, müvekkili aleyhinde açılan davada idari yargının görevli olduğunu, işin ihale ile davalı Özdoğanlar İnş. Ltd. Şti.’ne verildiğinden müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, zararın meydana gelmesinde müvekkilinin bir kusuru olmayıp istenen tazminatın fahiş olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalıların davalı ASKİ'nin % 50 oranında diğer davalıların toplam %50 kusurlu oldukları, sigortalı iş yerini su basması ile meydana gelen zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Karar, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, işyeri sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece, benimsenip hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporunda rücua esas tazminat miktarı 145.904,84 TL.olarak hesap edilmesine rağmen denetlenebilir gerekçesi dahi gösterilmeden 146.447,14 TL.na hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 30.11.20011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2222, Karar No: 2011/2494, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2222 E.  ,  2011/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde geçen sigortalı çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5., 6., 7. ve 39. maddeleri kapsamında olduğunun tespitine, itibari hizmet sürelerinin sigortalılık süresine eklenmesine, emekliliğine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde basım ve matbaacılık işinde 1.6.1987-16.4.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/2 madde kapsamında olduğunun tespiti ile bu sürenin hizmet süresine eklenmesini, malullük yaşlılık ve ölüm sigorta primlerinin geçmişe dönük olarak 1.6.1987-16.4.2008 tarihleri arasında % 22 oranı üzerinden hesaplanmak suretiyle ek % 2 oranlık farkın geçmişe yönelik olarak davalı işverenden gecikme zammı ile alınmasını, 506 sayılı Yasa'nın Ek 39 madde uyarınca sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere 506 sayılı Yasa'nın 60 ve Geçici 81. maddelerinde belirtilen yaş hadlerinden indirilerek bunların emeklilik işlemlerinde dikkate alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren şirkete ait 375639 sigorta nolu işyerinde geçen 5202 gün sigortalı hizmetin 506 sayılı Yasa'nın Ek 5 maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, bu sürenin emeklilik işlemleri sırasında S.G.K tarafından dikkate alınmasına, sigorta prim farkının davalı işverenden tahsili isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.6.1987-16.4.2008 tarihleri arasında toplam 5202 gün matbaa elemanı olarak baskı bölümünde çalıştığı, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının baskı işinde çalıştığı, kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı, çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri anlaşılmıştır.