muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3159, Karar No: 2021/3661, Tarih: 19.04.2021

Hakim, gerekçe sayesinde verdiği hükmün doğru olup olmadığını, yani kendini denetler. Üst mahkeme de, bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak gerekçe sayesinde denetleyebilir. Taraflar da ancak gerekçe sayesinde haklı olup olmadıklarını daha iyi anlayabilirler. Bir hüküm, ne kadar haklı olursa olsun, gerekçesiz ise tarafları doyurmaz (Kuru, Baki/ Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder; Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı 6100 sayılı HMK’na göre Yeniden Yazılmış, 22 Baskı, Ankara 2011, s.472).

Gerekçenin önemi Anayasal olarak hükme bağlanmakla gösterilmiş olup gerekçe ve hüküm birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.

Yasa'nın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyize konu kararın gerekçesinde, davalı vekilinin davanın esasına yönelik istinaf talebinin yerinde olmadığı sonucuna ulaşıldığı belirtildiği halde hüküm fıkrasında davanın esasına yönelik istinaf başvurusu hakkında olumlu veya olumsuz hüküm kurulmamak suretiyle hüküm ve gerekçe arasında çelişki oluşturulduğu anlaşıldığından, hükmün bozulması gerekmiştir.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyize konu kararın gerekçesinde, davalı vekilinin davanın esasına yönelik istinaf talebinin yerinde olmadığı sonucuna ulaşıldığı belirtildiği halde hüküm fıkrasında davanın esasına yönelik istinaf başvurusu hakkında olumlu veya olumsuz hüküm kurulmamak suretiyle hüküm ve gerekçe arasında çelişki oluşturulduğu anlaşıldığından, hükmün bozulması gerekmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf istemiyle önüne gelen dosya ve karar bir bütün olarak değerlendirilerek, HMK’nin 353/(1)-b maddesinde yer alan “b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak; 1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine, 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, 3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir” düzenlemesi uyarınca, davanın hangi kısmı ile ilgili olursa olsun, istinaf isteminin kısmen bile kabulüne karar verilecek olsa dahi, şayet yeniden hüküm kurulacak ise, İlk Derece Mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerekir. Bölge Adliye Mahkemeleri, bir yandan hukuki denetim yapan mahkemeler iken diğer yandan vakıa incelemesi de yapan mahkemelerdir. İlk Derece Mahkemelerince yapılan vakıa incelemesi Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yerinde bulunmadığı takdirde İlk Derece Mahkemesi kararı bütünüyle ortadan kaldırılmalı ve infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde yeniden bir hüküm kurulmalıdır. Aksi halde, aynı dosyada infazı kabil birden fazla kararın ortaya çıkması tehlikesine ve HMK’nin 297. ile 359. maddelerine aykırı olarak infazda tereddüte sebebiyet verilebilecektir.

Somut olaya gelince, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin tavzih kararı yerinde görülmeyerek kaldırılmasına karar verildiği halde talep hakkında yeniden hüküm kurulmaması doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş, önceki kararla bağlı olmaksızın, davanın esasına ve tavzih kararına yönelen istinaf istemi hakkında hüküm kurmaktır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle HMK’nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, karardan bir suretin de İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 19.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28648, Karar No: 2013/15476, Tarih: 02.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/28648 E.  ,  2013/15476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

16.08.2006 tarihinde katılanın iş yerinden çalınan Turkcell firmasına ait telefon kontörlerinin bir kısmının sanık tarafından satıldığının tespit edildiği, sanığın savunmasında; 2006 yılının Ağustos ayında açık kimliğini bilmediği ve akrabası ... aracılığıyla tanıdığı ... isimli birisinden vadeli satış yapması nedeniyle birkaç kez kontör alımı yaptığını, çalıntı olduğunu bilmediğini beyan ettiği olayda; sanığın ticaretle uğraştığı, suça konu telefon kontörlerini işlettiği petrol istasyonunun marketinde satışa sunduğu, sadece yetkili kişi ve kurumlar tarafından satıldığı herkes tarafından bilinen suça konu telefon kontörlerini, herhangi bir belge ve kayıt olmaksızın, açık kimliğini bilmediği Rıdvan isimli bir kişiden, piyasa fiyatından ucuza satın alan sanığın 5237 sayılı Yasanın 165/1. maddesindeki suçu işlediğinin kanıtlandığı gözetilmeden, hükümlülüğü yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23223, Karar No: 2013/10249, Tarih: 19.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/23223 E.  ,  2013/10249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçici abonelik davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... adresinde bulunan konutuna su aboneliği için davalı kuruma başvuruda bulunduğununu, ancak davalı kurumca binanın statik raporunun olmaması nedeniyle abonelik işleminin yapılmadığını belirterek mağduriyetinin giderilmesi için geçici elektrik aboneliğinin yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; davadan önce 26.7.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanıp yürürlüğe giren ‘5784 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda da Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 25.maddesinde 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. madde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup,kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir,bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz” hükmü getirilmiştir.

Ayrıca Aski Tarifeler Yönetmeliği 30/d maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 6.maddesi (h) bendi gereğince; yapı ruhsatı bulunup da elektrik, doğalgaz ve telefon gibi kamu hizmetlerinin en az birinden yararlandığını ispatlamak koşuluyla, yapı kullanma izni için ilgili kuruma başvurulduğu halde izin verilmeme nedenlerinin sigorta prim veya vergi borçlarından kaynaklanması,binanın bazı kısımlarının yapı ruhsatına aykırı olması, binanın oturulan bölümleriyle ilgili olmayıp çevre düzenlemesi gibi eksikliklerden kaynaklanması halinde geçici abonelik yapılacağı kabul edilmiştir.

3194 sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.maddesi uyarınca dosyada dava konusu binanın yapı ruhsatının bulunduğu,aynı apartmanda başka bir daireye doğalgaz abonesi olunduğu yönünde faturaların bulunduğu,... 3.Tüketici Mahkemesinin 2011/1161 esas sayılı dosyasında aynı apartmana geçici abonelik verilmesine ilişkin davada,yapı denetim firması tarafından yazılan yazı içeriğine göre;inşaatın %95 oranında tamamlandığı,projeye aykırı bir işlemin olmadığı,statik raporun ve denetim raporlarının hazır olduğu,ancak yapı denetim hizmet bedeli yatırılmadığı için raporların belediyeye verilmediğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.O halde mahkemece, davanın kabulüne karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1502, Karar No: 2008/2938, Tarih: 21.02.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/1502 E.  ,  2008/2938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değildir.

10.12.2003 tarihli ve 5018 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun 01.01.2006 tarihinden itibaren bütçe uygulamasına ilişkin hükümleri yürürlüğe girmiştir.

Anılan Kanuna ekli 22.12.2005 tarih ve 5436 Sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 12.maddesi ile değiştirilen (1) sayılı cetvelde; "Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri" sayılmış olup, bunlar arasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü de bulunmaktadır.

Bu itibarla adı geçen kurumun 492 Sayılı Harçlar Kanununun "Harçtan Müstesna İşlemler" başlıklı 13.maddesinin (j) bendi gereğince bu Kanunun (1) ve (3) sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinde harçtan muaf tutulması gerekir.

Borçlu DSİ'yi tahsil harcından sorumlu tutar şekilde yapılan hesaplama bu nedenle yerinde değil ise de, bu miktar eklendiğinde de muhtıra ile talep edilen miktarda usulsüzlük bulunmadığından şikayetin reddi sonucu itibari ile doğrudur.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yer olmadığına, 21/02/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10855, Karar No: 2024/3467, Tarih: 27.03.2024

**5. Ceza Dairesi         2023/10855 E.  ,  2024/3467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle ... 14. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçların niteliğine, iddianamelerde olayların anlatılış biçimine göre, her iki dosyada mevcut delillerin onaylı örneklerinin getirilmesi olanağı nazara alındığında, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görülmediğinden, İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2023/101 Esas ... davası ile ... 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/363 Esas ... davasının BİRLEŞTİRİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

İnegöl 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.09.2023 tarih ve 2023/101 Esas, 2023/302 Karar ... BİRLEŞTİRME KARARININ oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Davaların ayrı ayrı yürütülmesine,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2024 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/9688, Karar No: 2015/10648, Tarih: 10.09.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/9688 E.  ,  2015/10648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/301-2013/526

Taraflar arasındaki davadan dolayı Konya 5. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 19.11.2013 gün ve 301-526 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekillerince istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

492 sayılı Harçlar Yasasına bağlı I sayılı tarifenin "Yargı Harçları" başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı Yasanın 16.maddesi düzenlemesi ile de, temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür. Öte yandan, HUMK'nun 434/I.(6100 S. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 366.m yollamasıyla 344.) maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi, 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının; karar altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HMK'nin 434/3. fıkrasında ise, harcın tamamının ödenmemesi halinde ne gibi işlem yapılacağı usul ve esasları gösterilmiş bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, temyiz eden davalı M.. S.. vekilinden temyize esas harcın tümü (karar ve ilam harcının dörtte biri) alınmadan dosyanın temyiz incelemesi için gönderildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, HUMK'nun 434. maddesi hükmü gözetilmek suretiyle temyiz eden davalı M.. S.. vekilinden temyiz harcının tamamının tahsil edilmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6934, Karar No: 2019/15462, Tarih: 10.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/6934 E.  ,  2019/15462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki ...'ın soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde sanık ile aralarında çıkan tartışma sonucu sanığın, gözüne yumruk vurduğunu beyan etmesine ve beyanı ile uyumlu Alaşehir Devlet Hastanesinin 05.05.2015 tarihli raporunda yaralanmasının "..sol gözün üst kısmında 2 cm. ekimoz, dudağın içinde üst ve altta 2 adet küçük laserasyon, hayati tehlikeye yol açmaz.." şeklinde, Kula Devlet Hastanesinin 07.05.2015 tarihli Göz Hastalıkları Uzmanı tarafından hazırlanan raporunda "sol supraorbital bölgede travmaya bağlı ekimoz ve ödem saptandı, basit tıbbi müdahale ile giderilir..." şeklinde belirtilmesine göre sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunun sabit olduğu, sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, mahalli mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamenin (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanığın 07.09.2015 tarihinde alınan savunmasında hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunduğu da gözetilerek suç tarihi itibariyle sabıkasız olan ve adli sicil kaydı itibariyle açıklanmış bir mahkumiyet kararı bulunmayan sanık hakkında, daha önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların yargılama konusu suç tarihinden sonra kesinleştiği ve suçla ilgili kurulacak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden ''Sanık hakkında daha önceden verilmiş hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar bulunduğundan ve sanığın pişmanlık göstermediği anlaşıldığından" şeklindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13985, Karar No: 2014/27562, Tarih: 29.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/13985 E.  ,  2014/27562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

A-Sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki hükümlere yönelen temyizde;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ...'in temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B-Sanık ... ... ve katılan sanık ... hakkındaki hükümlere yönelen temyizde ise;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılan sanık ...'in, temyiz dilekçesine ekli başka bir adli olay nedeniyle düzenlenmiş rapora da, kronik psikoz nedeniyle TCK'nın 32/1. maddesinden yararlanacağının belirtilmesi karşısında; işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği hakkında rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi zorunluluğu,

2-06/06/2008 tarihli tutanağa göre, katılanın giriş kapısındaki camın kırılmış olması, kapıda tozlu ayak izleri bulunması ve içe doğru çöktüğünün tespit edilmesi karşısında, olayın başlangıcı ve çıkış nedeni üzerinde durularak konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından sanık... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, kanıtlarla uyumlu olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan sanık ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26126, Karar No: 2018/8070, Tarih: 18.09.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/26126 E.  ,  2018/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı, davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... .... Fuar Hizm. A.Ş. vekili avukat ... ile davacı Açık Hava Reklamcıları Derneği vekili avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre her iki tarafın yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, aşağıda dökümü yazılan 3.944,00 TL kalan harcın davalıdan alınmasına, 1.279,10 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/256, Karar No: 2008/4045, Tarih: 10.03.2008

**3. Hukuk Dairesi         2008/256 E.  ,  2008/4045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KASTAMONU ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/09/2007

NUMARASI : 2007/225-2007/588

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dilekçesinde; davalı ile 1989 yılından beri evli oldukları, bu evlilikten müşterek dört çocuklarının bulunduğu, davalının içki ve kumar düşkünlüğü nedeniyle devamlı ailede huzursuzluk çıkarttığı, kendisi ile çocuklarına fiziksel şiddet uyguladığı, kendilerini evden kovduğu, çocuklarıyla birlikte ayrı evde yaşadıkları iddia olunarak davacı ve çocukları için ayrı ayrı 100'er YTL toplam 500 YTL tedbir nafakası talep ve dava edilmiştir.

Davalı, usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermediği gibi duruşmalarada katılmamıştır.

Mahkemece, yalnızca taraflar arasındaki zabıtaca araştırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması yazı cevabı nazara alınarak, tarafların aralarında çıkan geçimsizlik sebebiyle davacının çocukları ile birlikte farklı bir adreste davalıdan ayrı olarak yaşadıkları, davacı kadının ayrı yaşamda haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, TMK 197 ve devamı maddeleri gereği ayrı yaşamda haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası talebinde bulunabilir. Davacı eş için nafakaya hükmolunabilmesi ayrı yaşamdaki haklılık olgusunun ispat edilmiş olmasına bağlıdır.

TMK 182/2, 328/1, 329/1.maddeleri nazara alındığında çocuklar için tedbir nafakasına hükmolunabilmesi için ayrı yaşamda haklılık olgusu aranmaz, müşterek küçük çocuğun ana veya babanın hangisinin yanında kaldığı, çocuğa kimin baktığı hususu nazara alınarak nafakaya hükmolunur.

Somut olayda, müşterek çocuklar davacı annenin yanında kalmakta olup çocuklar için nafakaya hükomulunmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacı eş kadın yönünden ise, davacının ayrı yaşamakta haklı olduğuna dair dava dilekçesinde ileri sürdüğü idialarla ilgili araştırma yapılmamış, bu konudaki davacının delilleri (tanık vs.) toplanmamış, davacının ayrı yaşamakta haklı olup olmadığı tesbit edilmemiştir. Hükme esas alınan sosyal ekonomik durum araştırma cevaplarında da ayrı yaşamda haklılık olduğuna dair bir açıklamada yoktur. Mahkemece, davacı kadın yönünden eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulmuştur. Bu şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.