muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8743, Karar No: 2022/3848, Tarih: 08.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/8743 E.  ,  2022/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar, davalı ... vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, taşınmazın m2 birim bedelinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Malik-muris Hasan oğlu Eşref Macar mirasçıları davalılar, ..., ..., ..., ... ve ...’ın ilk kararı vekilleri aracılığıyla temyiz etmiş olduklarından, malik-muris Eşref Macar payına isabet eden kısım yönünden de bozma sonrası tespit edilmiş olan 264,00 TL m2 birim bedeli üzerinden hesaplama yapılarak oluşacak fark bedelin depo ettirilerek, yukarıda belirtilen davalılara verilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Tapu kaydına göre Taşınmaz Hanlıköy Mahallesi'nde bulunmasına rağmen, hüküm fıkrasında Hanlı Mahallesi olarak yazılması,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih, 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedelin fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı ... vd. vekilinin temyiz isteminin kabulü ile HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10394, Karar No: 2012/15793, Tarih: 11.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/10394 E.  ,  2012/15793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/06/2010 gün ve 2009/139-2010/426 sayılı kararı onayan Daire’nin 24/04/2012 gün ve 2011/346-2012/6686 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı Aktif Medya Ltd. Şti. arasında yapılan ihale kapsamında davalı tarafça ihaleyi alan şirket lehine 19.12.2008 tarih, 4130 TM-15 sayılı ilk talepte ödeme kayıtlı, kesin teminat mektubu verildiğini, dava dışı firmanın yükümlülüklerini yerine getirmemesi sebebiyle sözleşmenin feshedilerek kesin teminat mektubunun bütçeye gelir kaydedildiğini ancak davalı tarafça ödeme talebinin reddedildiğini ileri sürerek teminat mektubuna dayalı 100.000 TL alacağın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, teminat mektubunun, 100.000 TL'nın şube nezdinde müşteriye ait 3047969-351 nolu hesaba alacak geçmesi şartına bağlı olarak düzenlendiğini ve muhatabın mektubu teslim almak ile bu hususu kabul etmiş sayılacağının açıkça yazılı olduğunu, teminat mektubuna ilişkin olarak müşteri hesabına herhangi bir ödeme yapılmadığını, şartın gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece banka teminat mektubunun şarta bağlı olarak düzenlenebileceği, somut olayda teminat mektubundaki şartın gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 24.04.2012 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 11/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2923, Karar No: 2012/15529, Tarih: 08.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/2923 E.  ,  2012/15529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında YTL olarak uygulanan adli para cezasının Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 gün ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca mahallinde Türk Lirası olarak düzeltilmesi ve infazı mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanık hakkında hapis cezası yanında hükmedilen adli para cezasının 5252 sayılı Yasanın 4, 5/2. maddeleri uyarınca suç tarihi itibarıyla 450 TL’den fazla olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde gün para cezası üzerinden hesapla sonuç olarak 1000 TL adli para cezası verilerek fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa hapis cezası yanında tayin edilen para cezasının 450 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1117, Karar No: 2016/13894, Tarih: 05.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1117 E.  ,  2016/13894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 3.000.00.- TL bedelin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 15/06/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 15.644.27 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının , süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8830, Karar No: 2015/8523, Tarih: 09.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8830 E.  ,  2015/8523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAKOÇAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/02/2012

NUMARASI : 2009/202-2012/45

Taraflar arasında görülen elatmanın önelenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. . . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava konusu 25 parsel sayılı taşınmazın ½ payının davacı, kalan payının ise dava dışı Sadettin isimli kişi adına kayıtlı olup, davalının kayıttan ve mülkiyetten kaynaklı bir hakkının bulunmadığı, davalının taşınmazdaki değişik cinsteki ağaçların meyvelerini topladığı, 3 kök ceviz ağacını ise kesip mobilyacıya satmak suretiyle gelir elde ettiği iddiasıyla eldeki davanın açıldığı, mahkemece kesildiği belirtilen ceviz ağaçlarının dava konusu taşınmaz içerisinde yer almadığı ve davalının müdahalesinin olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, kesildiği iddia edilen ceviz ağaçlarının 14.10.2009 tarihli bilirkişi raporuna göre, komşu 102 ada 9 parselde içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır.

Ancak, davalı aynı zamanda dava konusu taşınmazda çeşitli cinsteki ağaçların meyvelerinin toplandığı iddiasına da dayanmış olup, davalının taşınmazı davacının rızası dahilinde kullandığı, bahçıvanlık görevini üstlendiği şeklindeki beyanı ile tanık M.Faik taşınmaz üzerindeki meyveleri 3 yıldır davalının topladığı şeklindeki anlatımı, davalının taşınmazı davacının rızası dahilinde kullandığını ispatlayamamış olması karşısında, taşınmazdaki diğer ağaçlar yönünden elatmanın önlenmesine ve ecrimisile hükmedilmesi gerekeceği açıktır.

Hâl böyle olunca, 3. kişi konumunda olan davalının dava konusu taşınmazda yer alan ceviz ağaçları dışındaki ağaçlara olan el atmasının önlenmesine ve saptanacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile sadece ceviz ağaçları yönünden karar verilmiş olması doğru değildir.

./..

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16869, Karar No: 2015/2668, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/16869 E.  ,  2015/2668 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14276, Karar No: 2014/7393, Tarih: 03.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/14276 E.  ,  2014/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2012

NUMARASI : 2011/286-2012/102

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralayan tarafından kiracı aleyhine açılan hasar bedeli ve kira kaybından oluşan toplam 12.073,48 TL tazminatın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 4.885,38 TL çatı imalat bedeli, 3.564,00 TL yıktırılan depo bedeli, 1.820,00 TL kira kaybı bedeli olmak üzere toplam 10.269,38 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin kira kaybının tahsiline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Davacı vekili,dava dilekçesinde,davacıya ait taşınmazın çatısına baz istasyonu kurulması konusunda davalı ile 11/12/2009 tarihinde anlaştıklarını, sözleşmeyi sadece davacının imzaladığını,daha sonra davalı tarafın haksız ve kötü niyetli olarak baz istasyonun kurma işini yarıda bırakıp gittiklerini, davacının evinin çatı kısmı, odaları, duvarları, camları ve bahçesinin zarar gördüğünü, bahçede davalının konteynır kurmayı planlaması nedeniyle müştemilatın yıkıldığını,çatının zarar görmesi nedeniyle yağmur sularının evi kullanılamaz hale getirdiğini,davacının evi kiraya veremediğini ve kiradan yoksun kaldığını belirterek hasar bedeli ve kira kaybı toplamı 12.073,48 TL tazminatın 28/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili,cevap dilekçesinde,açılan davanın yersiz olduğunu, davalı şirket tarafından yapılan işlerin gayrimenkulün kiraya verilmesine engel teşkil etmeyeceğini,verilmiş olduğu iddia edilen zarar ile kiraya verememe arasında illiyet bağı bulunmadığını,zaten taşınmazın tek parça halindeki iki katlı evde davacının kendisinin halen oturduğunu, kendisi otururken zaten kiraya veremeyeceğini,ayrıca hesaplanan zararın fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuş,mahkemece, davalının baz istasyonu kurma çalışmaları sırasında davacının konutunda hasar oluştuğu, oluşan bu hasarın davalı tarafından giderilmemesi nedeniyle oluşan zarar ve davacının evini kiraya vermemesi nedeni ile uğramış olduğu kira kaybının (davacının evini kiraya vermemesinde davalı ile eşit oranda kusurlu olduğu kabul edilerek bilirkişi tarafından hesaplanan kiranın 1/2 oranında) 1/2 oranı olan 1.820,00 TL olmak üzere toplam 10.269,38 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacıya ait 2 katlı konut olarak kullanılan binanın çatı katının davalı şirkete baz istasyonu olarak kullanılmak üzere kiraya verildiği, davalının baz istasyonu kurma işlemlerini tamamlamadan işi yarım bıraktığı,baz istasyonunun kurulumu sırasında davacıya ait binanın çatısına zarar verildiği ve çatıdaki hasar nedeniyle yağmur sularının evin içine girmesi neticesi evin içindede hasar meydana geldiği, kiralama sırasında bu evde oturan davacının oluşan hasar nedeniyle evden taşındığı ve hasar bedeli yanında davalıdan evi kiraya verememesi nedeniyle meydana gelen kira kaybının da tahsilini istediği hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Dosya kapsamından anlaşıldığı üzere kiralanan yer davacının oturduğu konut niteliğindeki taşınmaz değil, davacının oturduğu binanın çatı kısmıdır. Davalının baz istasyonu kurma çalışmaları sırasında kiralanan çatıya zarar verildiği, çatıdaki hasar nedeniyle binanın içine (davacının oturduğu eve) yağmur sularının girmesi nedeniyle evin içinde de hasar oluştuğu davacı tarafça yaptırılan Elazığ 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/64 d.iş sayılı delil tespiti dosyasında tespit edilmiştir. Davacı, kiralama sırasında dava konusu yerde kendisi oturmakta iken evin hasar görmesi nedeniyle 1.5.2010 tarihinde evinden taşınmış olup, evini kiraya vermek istediğini ancak evdeki hasar nedeniyle veremediğini belirterek mahrum kaldığı kira bedelinin davalı tarafından tazminini istemekte ise de, davalı ancak davacıya ait bina ve evdeki hasarın tamiri için gereken süre kadar taşınmazın kiraya verilememesinden kaynaklanan zarardan sorumlu tutulabilir.

Bu nedenle mahkemece davacıya ait taşınmazın tespit tarihine kadar kiraya verilememesi nedeniyle kira parasından davalının sorumlu tutulması doğru değildir.Mahkemece, gerektiğinde mahallinde keşif yapılarak uzman bilirkişi aracılığıyla davalı tarafça davacıya ait binanın çatısına ve evin içine verilen zararın tamir süresi tespit edilerek bu süre kadar davacının kiraya verememekten kaynaklanan kira kaybı tespit edilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentde açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün kira kaybından oluşan tazminat yönünden BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1540, Karar No: 2025/5190, Tarih: 24.03.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/1540 E.  ,  2025/5190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3018 E., 2022/3695 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair, 17.12.2024 tarihli ve 2022/3018 E., 2022/3695 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz isteminin reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 75. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.