muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/12045, Karar No: 2009/2490, Tarih: 12.03.2009

./..

-2-

2008/12045-2009/2490

ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihindeki beyan edilen vergi beyanları ile bu taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiyatları ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının karşılaştırılması gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir. Bu hususlar yerine getirilmeden değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Zemini arsa olarak değerlendirilen dava konusu taşınmaz üzerindeki meyve ağaçları için uygulanan ve ağaçların cinsleri ile ekonomik ömürlerini esas alan Junge tabir edilen yöntemle yapılan değerlendirme Yargıtay uygulamalarında kabul edilmemekte, yanılgının asgariye indirilmesi ve istikrar için kaim değer yöntemine göre değerlendirme yapılması aranmaktadır.

Kaim değer yönteminde önce, ağaçların normal sıklıkta ne miktar alanı kapama bahçe yapmaya yeterli olduğu saptanıp bu alan, kapama bahçe olarak değerlendirilir, aynı yer çevrede ekilmesi mutad ürünler münavebesine göre tarla ziraati yapılarak yeniden değerlendirilip açık tarım arazisi niteline göre bulunan değer bahçe olarak bulunan değerden çıkarılarak ağaçların bedeli bulunur. Ancak arsalarda bu kaim değer içinde ağaçların yetiştiği toprağın da bir unsur olarak yer aldığı gözetilerek zeminin iki kez değerlendirilmesine meydan vermemek için bu unsuru bertaraf etmek, başka bir deyişle değere yansımasını önlemek üzere, bulunan kaim değerden, bu özelliği hesaba katacak oranda indirim yapılması gerekir. Kaim değer saptanırken uygulanan kapama bağ ve tarla ziraatine göre değerlendirmelerde net gelirin, resmi mercilerden getirtilecek ortalama veri rakamlarına göre hesaplaması da mutlaka sağlanmalıdır.

Mahkemece, bilirkişi kurullarından, taşınmaz üzerindeki ağaçların açıklanan kaim değer yöntemine göre değerlendirildiği ve diğer bozma nedeninde belirtilen eksikler giderildikten sonra ek rapor alınıp, uygunluğu da denetlendikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6839, Karar No: 2023/7246, Tarih: 10.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/6839 E.  ,  2023/7246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/106 E., 2016/281 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 07.02.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Antalya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hapisten çevrili 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, tapu kaydı müşteki ... adına kayıtlı olan ... Kepez adresinde bulunan daireye haksız yere yerleşerek müştekinin bir çok kez daireyi boşaltmaları yönünde talepte bulunmasına rağmen boşaltmayarak tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Sanık savunmasında; dairenin kendisine ait olduğunu, suç tarihinde maddi olarak sıkıntıya düştüğü için kredi çekmesi gerektiğini, bankaların kendisine kredi vermemesi nedeniyle oturmuş olduğu daireyi komşusu olan katılan ... adına devrederek onun üzerinden kredi çekip evi ipotek olarak gösterdiğini, kredi çektikleri için mecburen tapu kaydının da katılan adına olduğunu belirterek suçlamayı kabul etmemiş olup sanık ile katılanlar arasındaki uyuşmazlığın hukuki mahiyette olduğu gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1109, Karar No: 2014/15923, Tarih: 01.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1109 E.  ,  2014/15923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/34558

MAHKEMESİ : Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/06/2010

NUMARASI : 2008/152 (E) ve 2010/152 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanık Z.. S..'in olay tarihinden önce katılan C.. G.. den borç para aldığı, ancak borcunu zamanında ödemediği, katılan C.. G..'in sıkıştırması üzerine sanığın "D. Tekstil, Elekt. Mal. Sanayi ve Tic. Ltd. Şti." adına düzenlenmiş D. Bank İ. A. Şubesine ait daha önce yazılarak kullanılan suça konu çeki ele geçirerek çekin ön ve arka yüzündeki yazı ve rakamları kimyasal ve mekanik yöntemlerle silerek ve keşideci T.. D.. adına ona atfen imzalamak suretiyle suça konu 18/08/2007 keşide tarihli 7.000 TL bedelli hamiline düzenlenmiş D.Bank İ. A.Şubesine ait çeki düzenleyip ciro etmek suretiyle borcuna karşılık katılan C.. G..'e verdiği, söz konusu çekin bankaya ibrazında sahte olarak düzenlendiğinin anlaşıldığı somut olayda;

1- Dolandırıcılık suçu açısından; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.03.1998 gün ve 8/69 sayılı ve 04.11.2003 tarih ve 6-253/263 sayılı kararlarında da belirtildiği gibi,önceden doğmuş bir borç veya oluşmuş bir zarar için hileli davranışlarda bulunulması halinde, borç veya zarar kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçu oluşmayacağı, gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

1- Dolandırıcılık suçu açısından; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.03.1998 gün ve 8/69 sayılı ve 04.11.2003 tarih ve 6-253/263 sayılı kararlarında da belirtildiği gibi,önceden doğmuş bir borç veya oluşmuş bir zarar için hileli davranışlarda bulunulması halinde, borç veya zarar kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçu oluşmayacağı, gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Özel belgede sahtecilik suçu açısından; emanette bulunan çek aslı incelenerek iğfal kabiliyeti bulunup bulunmadığı hususu tespit edilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/604, Karar No: 2020/500, Tarih: 01.07.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/604 E.  ,  2020/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Elbistan İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 14.08.2012 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin 14.02.2009 tarihinden itibaren davalı işyerinde mağaza personeli, ardından da mağaza sorumlusu olarak en son Elbistan Şubesinde çalıştığını, çalıştığı şubelerde fazla mesai yapmak zorunda bırakıldığını, Elbistan Şubesinde de fazla mesai yapmasına rağmen ücretlerine yansıtılmaması neticesinde fazla mesai yapmayacağını belirtmesi üzerine önce istifa etmesinin istendiğini, istifa etmemesi üzerine de farklı tarihlerde 3 ayrı savunma imzalatılmak istendiğini, imzalamaması üzerine de iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, çalışma saatleri değişmekle beraber günlük çalışma saatlerinin 8 saati doldurduktan sonra 3-4 saat arası daha çalışmasının öngörüldüğünü, işyerinde giriş-çıkış saatleri tutulmadığı için fazla çalışma yapıldığının kamera kayıtları ve tanık beyanları ile belli olacağını, bu çalışmalarına karşılık fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları yanında fazla çalışma alacağının da davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... Mağazacılık A.Ş. (davalı şirket/davalı işyeri) vekili 12.09.2012 tarihli cevap dilekçesinde; davacının 14.02.2009 tarihinde müvekkili bünyesinde kısmi süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, 01.05.2009 tarihinde ise tam süreli olarak çalışmasını sürdürdüğünü, bu çalışmasının iş sözleşmesinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiği 30.07.2012 tarihine kadar devam ettiğini, davacının mağaza sorumlusu olduğunu, işyerinde haftalık fiili çalışma süresinin 45 saat olduğunu, davacının imzaladığı iş sözleşmesinde de kabul ettiği gibi işyerinde yoğunlaştırılmış çalışma haftalarının ve denkleştirme sisteminin uygulanmasına muvafakatinin bulunduğunu, ayrıca işverenin talebi ile personelin fazla çalışma yapmayı kabul ettiğini, buna ilişkin zamlı ücretin de personelin aylık ücretinin içerisinde olup işçinin ayrıca bir ücret talep etme hakkının bulunmadığını, davacının dilekçesinde beyan ettiği şekilde bir çalışmanın yapılıyor olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

Mahkeme Kararı:

6. Elbistan İş Mahkemesinin 27.06.2014 tarihli ve 2013/152 E., 2014/698 K. sayılı kararı ile; iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiğinin ispatlanamadığı, davacı tanıklarının davacının Elbistan şubesinde bulunduğu 01.04.2012-30.07.2012 arası döneme ilişkin tanıklık ettikleri, bu nedenle davacının 01.04.2012-30.07.2012 tarihleri arasında raporda belirtildiği şekilde fazla mesai yaptığı sabit ise de, tüm çalışma döneminde aynı şekilde fazla mesai yaptığına ilişkin iddiasının ispatlanamadığı, davalı işverenin de davacının 01.04.2012-30.07.2012 tarihleri arası yaptığı fazla mesai ücretlerini ödediğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Elbistan İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 01.06.2015 tarihli ve 2014/16973 E., 2015/10739 K. sayılı kararı ile; 1 nolu bentte davalının tüm, davacının ise sair temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra;

“…2-Davacı, davalı işveren şirkette 14/12/2009-30/07/2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacağı talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya fesih bildiriminin noter aracılığıyla yapıldığını ve bizzat kendisine tebliğ edildiğini, davacının deneyim, iş görme ifasının en üst düzeyde olacağından neredeyse emin olunan mağaza sorumlusu olarak çalıştığını, buna karşılık davacının pek çok kez ihtarlar aldığını, fakat ihtar edilen davranışlar konusunda olumlu bir gelişme olmadığını, müvekkili şirketin davacıyı işten çıkarmaya çalışması, davacının istifasını vermesini talep etmesi gibi bir durumun asla söz konusu olmadığını, davacının görevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi sebebiyle iş ilişkisinin devamının mümkün olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işverenin feshin haklı nedene dayandığını ve ihbar önelinin kullandırıldığını ya da ücretinin ödendiğini de ispat edemediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının davalı işyerinde çalışma süresi 14/02/2009-30/07/2012 tarihleri arasıdır. 01/04/2012-30/07/2012 tarihleri arasındaki dönem Elbistan Şubesinde geçmiştir. Davacının Elbistan Şubesinden önce işyerinin Ankara Şubesinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının Ankara Şubesindeki çalıştığı süre ile ilgili fazla mesai talebinin ispatlanamadığı gerekçesi ile bu döneme ilişkin fazla çalışma alacağı talebi reddedilmiştir.

Davacının davalı işyerinde çalışma süresi 14/02/2009-30/07/2012 tarihleri arasıdır. 01/04/2012-30/07/2012 tarihleri arasındaki dönem Elbistan Şubesinde geçmiştir. Davacının Elbistan Şubesinden önce işyerinin Ankara Şubesinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının Ankara Şubesindeki çalıştığı süre ile ilgili fazla mesai talebinin ispatlanamadığı gerekçesi ile bu döneme ilişkin fazla çalışma alacağı talebi reddedilmiştir.

Mahkemece davacının Ankara Mağazasında hangi görevde olduğu davacı ve davalı işverenden sorularak tespit edilmeli, ayrıca Ankara Mağazasındaki ya da büyükşehirlerdeki mağazalarla Elbistan gibi yerlerdeki mağazaların çalışma saatleri ve düzeninin aynı ya da farklı olup olmadığı davacı işverenden sorulmalı, davalının Ankara Mağazasındaki görevi tespit edilerek davalı işverenin Türkiye’deki bütün mağazalarındaki çalışma sisteminin aynı olması durumunda dinlenen tanık beyanlarının davacının bütün çalışma süresine teşmili ile fazla mesai alacağı hakkında karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir…” gerekçeleriyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Elbistan İş Mahkemesinin 09.11.2015 tarihli ve 2015/273 E., 2015/409 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçelere ilave olarak hâkimin davayı aydınlatma yükümlülüğü ve fazla çalışma alacağının ispatı ile ilgili olarak genel açıklamalarda bulunulduktan sonra, somut olayda fazla çalışma yapılıp yapılmadığının tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir husus olduğu, belirsiz veya çelişkili bir hususun bulunmadığı, davacının iddiası ile davalının savunması açık olduğundan davalı işverene soru sormayı gerektiren bir durumun da bulunmadığı, bozma kararında belirtilen şekilde davalı işverenden diğer mağazaların çalışma saatleri ile düzeninin sorulmasının da sonucu değiştirmeyeceği, nitekim işveren vekilinin davaya karşı sunduğu cevap dilekçesinde davacının fazla mesai yaptığına yönelik iddiasını kabul etmediği, burada esas olanın davalının işyerlerinin saat kaçta açılıp/kapandığı değil, vardiya esasına göre çalışıldığı anlaşılan davalı işyerinde davacının günlük kaç saat çalıştığı ve haftalık yasal çalışma süresini aşan çalışmasının bulunup bulunmadığı olduğu, bunun da ispatının davacı üzerinde bulunduğu, dosyada mevcut maddi ve hukuki delillere göre işverenin Ankara Şubesinde çalıştığı sırada haftalık yasal çalışma süresini aşacak şekilde fazla mesai yaptığı davacı tarafından kanıtlanmadığı, bu nedenle kararın fazla çalışma alacağı yönünden de onanması gerekirken mezkur gerekçelerle bozulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; 14.02.2009 tarihinden 01.04.2012 tarihine kadar davalı işverenin Ankara’da bulunan işyerlerinde, 01.04.2012 tarihinden itibaren ise Elbistan’da bulunan işyerinde çalışan davacı işçinin fazla çalışma alacağı talebinin hesaplanmasında tüm çalışma süresinin mi yoksa Elbistan’da çalıştığı sürenin mi dikkate alınması gerektiği, burada varılacak sonuca göre de mahkemece fazla çalışma alacağı yönünden yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

i. Davalı vekilinin temyizi yönünden

12. Hukuki yarar dava şartı olduğu kadar, temyiz istemi için de aranan bir şarttır.

13. Davalı vekilinin Mahkemece verilen ilk karara yönelik tüm temyiz itirazlarının Özel Dairece reddedildiği görülmekle, direnme kararına yönelik temyiz isteminde hukuki yararı bulunmamaktadır.

14. O hâlde davalı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmelidir.

ii. Davacı vekilinin temyizi yönünden

15. Uyuşmazlık konusu somut olayda; davacının 14.02.2009 tarihinden 01.04.2012 tarihine kadar davalı işverenin Ankara’da bulunan işyerlerinde, 01.04.2012 tarihinden fesih tarihi olan 30.07.2012 tarihine kadar ise Elbistan Şubesinde çalıştığı sabittir.

16. Davacı vekili dava dilekçesinde çalıştığı şubelerde fazla mesai yapmak zorunda bırakıldığını, fazla çalışma yapıldığının tanık beyanları ile belli olacağını ileri sürerek fazla çalışma alacağı talebinde bulunmuştur.

17. Mahkemece fazla çalışma alacağı yönünden Elbistan şubesinde çalıştığı dönem ile sınırlı olarak hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla fazla çalışma alacağı hüküm altına alınmış, taraf vekillerinin temyizi üzerine karar yukarıda esas ve karar numarası belirtilen Özel Daire kararı ile bozulmuştur.

18. Özel Daire bozma kararında büyükşehirlerdeki mağazalar ile Elbistan gibi yerlerdeki mağazaların çalışma saatleri ve düzeninin aynı ya da farklı olup olmadığının işverenden sorulması ile işverenin Türkiye’deki bütün mağazalarındaki çalışma sisteminin aynı olması durumunda dinlenen tanık beyanlarının davacının bütün çalışma süresine teşmili ile fazla çalışma alacağı hakkında karar verilmesi yönündeki bozma nedeni üzerinde durulmalıdır.

19. Davalı işverenin tüm Türkiye’de çok sayıda şubesi olduğu tartışmasızdır. Ancak gerek nüfus ve müşteri yoğunluğu gerekse de her işyerindeki çalışma şekli ve sürelerinin farklı olabileceği hususları bir arada değerlendirildiğinde büyükşehirlerdeki mağazalar ile ülkedeki bütün mağazaların çalışma sisteminin ayrıca araştırılmasına gerek bulunmamaktadır. Bu nedenle Özel Dairenin bu yöndeki bozma nedeni yerinde değildir.