muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/316, Karar No: 2007/425, Tarih: 20.06.2007

Kaldı ki, davacı yan ıslah gerekmediği halde dava dilekçesini ıslah suretiyle KDV talebini yinelemiş; dilekçe tarihinde olmasa da takip eden aşamada bir miktar harç ta yatırmıştır.

Ne var ki, KDV kalemi gerek açık bir şekilde dava dilekçesinde, gerekse - ıslah gerekmemekle- açıklama dilekçesi olarak kabul edilen 01.07.2002 tarihli dilekçede yer almasına karşın, bu kaleme karşılık gelen dava değeri (KDV miktar ve oranı) belli edilmemiş; harç tahsil edilmişse de miktar belli olmadığından gerçek değer üzerinden yatırılıp yatırılmadığı da denetlenememiştir.

Şu durumda; mahkemece yapılacak iş, dava dilekçesi ve 01.07.2002 tarihli dilekçede açıkça talep olunan KDV alacağının miktar ve oranının usulünce davacı yana açıklattırılıp, bu miktar üzerinden peşin karar ve ilam harcının tahsil edilmesi ve yargılamaya ancak bu yolla devam olunarak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi olmalıdır.

Bu gereğe uyulmadan yargılamaya devam olunup, hükmolunan KDV alacağının miktar ve değeri gösterilmeksizin davanın sonuçlandırılması usul ve yasaya aykırıdır.

Direnme kararının yukarıda (2) Yukarıda (1) maddede açıklanan nedenlerle.maddede açıklanan bu değişik gerekçelerle bozulması gerekir.

S O N U Ç : 1- Yukarıda (1) maddede açıklanan nedenlerle davalı Y.... ve Ticaret A.Ş. vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 15.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

2- Yukarıda (2) maddede açıklanan nedenlerle, Davalı Y.... ve Ticaret A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 20.06.2007 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4960, Karar No: 2017/2487, Tarih: 04.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4960 E.  ,  2017/2487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianamede sanığın sahte fatura kullanmak suçundan cezalandırılmasının talep edildiği, Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı mütalaası, vergi suçu raporu, vergi tekniği raporlarının ise sahte fatura düzenlemek suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla; 213 sayılı Yasanın 367. maddesi gereğince dava şartı olan “mütalaa”nın temin edilebilmesi amacıyla dosyanın idareye gönderilerek 2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan mütalaa verilip verilmeyeceğinin sorulması; verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25200, Karar No: 2014/11168, Tarih: 18.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25200 E.  ,  2014/11168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/125501

MAHKEMESİ : Sungurlu Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2010/274 (E) ve 2012/85 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Mağdurun adli raporunda sağ el üzerinde yüzeysel kesi tespit edilip tetanos aşısı yapıldığı, mağdurun da beyanında sanığın bıçak çekerek kendisine saldırdığını, bu sırada elini yaralanarak kanadığını, ancak bıçağın eline değip değmediğini anlayamadığını beyan etmesine göre sanığın eylemini bıçakla gerçekleştirdiği sabit olduğu halde olayda silah kullanıldığı sabit görülmeyerek 5237 sayılı TCK'nin 73/4, CMK. 223/8 maddeleri gereği düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19151, Karar No: 2017/10310, Tarih: 15.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19151 E.  ,  2017/10310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davalı perakende satış şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; 3.626,92 TL bedelin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere

ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15743, Karar No: 2024/19251, Tarih: 10.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/15743 E.  ,  2024/19251 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/611 E., 2024/412 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Karar verilmesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İade

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2016 tarihli ve 2014/468 Esas ve 2016/28 Karar sayılı kararıyla sanıklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyetlerine karar verildiği, sanıkların temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 09.12.2020 tarihli ve 2020/4245 Esas, 2020/4430 Karar sayılı ilâmıyla hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından sanıkların beraatleri yerine yetersiz gerekçeyle mahkûmiyetlerine karar verildiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verildiği, mala zarar verme suçu yönünden ise doğrudan hükmedilen 2.500 TL ve 2.000 TL adlî para cezalarının temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından sanıkların temyiz isteminin reddine karar verilmekle birlikte kararın kesin nitelikte olduğu hatırlatılarak bu hukuka aykırılığın ancak kanun yararına bozma yoluyla giderilmesinin mümkün olduğunun belirtildiği,

Yargıtay bozma ilâmı uyarınca İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 12.09.2022 tarihinde Adalet Bakanlığı nezdinde kanun yararına bozma isteminde bulunulduğu, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 07.03.2023 tarihli ve 25555 - 2022 Kyb sayılı kararı ile müsnet suçların bağlantılı olduğu ve her üç suçun birlikte işlendiğinin iddia edildiği gözetilerek ve Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 07.09.2020 tarihli ve 2020/10220 Esas, 2020/8275 Karar sayılı ilâmı esas alınarak bahse konu hukuka aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 311 ve devamı maddeleri gereğince yargılamanın yenilenmesine konu olabileceği belirtilerek, kanun yararına bozma yoluna gidilmediği,

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2023 tarih ve 2014/468 Esas, 2016/28 Karar sayılı ek kararıyla Adalet Bakanlığı'nın anılan gerekçeleri dikkate alınarak sanıklar hakkında mala zarar verme suçu yönünden yargılamanın yenilenmesine ve infazın durdurulmasına karar verildiği, Mahkemece, 2023/611 esasına yeni bir kayıt yapılarak sanıklar hakkında duruşmalı olarak yeniden yargılamaya başlandığı, yargılama sonucunda Mahkemece, 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı kararıyla mütalaaya uygun olarak "yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi" gerektiği gerekçesiyle sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu bakımından "karar vermeye yer olmadığına" şeklinde karar verildiği, İnegöl Cumhuriyet savcısının, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçundan ayrı ayrı beraatlerine karar verilmesi gerekirken anılan şekilde karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılması talebinde bulunduğu,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.01.2016 tarihli ve 2014/468 Esas ve 2016/28 Karar sayılı kararının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin anılan ilâmıyla temyiz incelemesinden geçmiş ve sanıkların üzerlerine atılı bağlantılı suçları yönünden beraat kararı verilmesi ve işbu dosyaya konu mala zarar verme suçu yönünden de kanun yararına bozma yoluna gidilmesi gerektiği gösterilmek suretiyle esas bakımından görüş belirtilerek temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu itibarla; İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı kararıyla yeni bir yargılama yapılarak istinaf hükümlerinin uygulanması gerektiği tarihte yeni bir karar verilmiş olsa dahi sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu yönünden hukuka aykırılığın kanun yararına bozma yoluyla giderilebileceğinin Yargıtay 6. Ceza Dairesince belirtilerek esasa ilişkin bir değerlendirme yapıldığı gözetilerek, anılan 16.07.2024 tarihli kararın temyize tabi olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesince, "yenileme isteminin kabule değer olup olmadığı kararı ve mercii" başlıklı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 318. maddesi ile aynı Kanun'un ve 23. maddesinde düzenlenen yargılama usulüne uyulmadan 07.04.2023 tarih ve 2014/468 Esas, 2016/28 Karar sayılı ek karar ile Adalet Bakanlığı'nın Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 07.03.2023 tarihli ve 25555 - 2022 Kyb sayılı kararı gereğince sanıklar hakkında mala zarar verme suçu yönünden yargılamanın yenilenmesine ve infazın durdurulmasına karar verildiği, ancak Mahkemece yeniden yargılama yapılarak 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde yer alan hükümlerden birine hükmedilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken 16.07.2024 tarihli ve 2023/611 Esas, 2024/412 Karar sayılı karar ile "yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi" gerektiği gerekçesiyle sanıkların üzerlerine atılı mala zarar verme suçu bakımından "karar vermeye yer olmadığına" şeklinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, en son verilen 16.07.2014 tarihli karar yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi niteliğinde olup, 5271 sayılı CMK'nın 319/1 ve 321/1. maddelerine göre verilen “yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine” ilişkin kararlara karşı aynı Kanun'un 319/3 ve 321/3. maddelerine göre itiraz yolu açık olup, temyiz olanağı bulunmadığından; 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, o yer Cumhuriyet Savcısının 19.07.2014 tarihli dilekçesinin itiraz niteliğinde olduğu belirlenerek, itirazın merciince incelenmesi için için dava dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6243, Karar No: 2013/10664, Tarih: 04.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/6243 E.  ,  2013/10664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 11/01/2008 gününde verilen dilekçe ile elektrik çarpması sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davalılar ... ve ... yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 28/12/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 04/06/2013 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, elektrik çarpması sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan ... ve ... yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, babası ile birlikte davalılardan ...'a ait işyerinin çatısındaki yağmur kanallarının beton yapılması işi esnasında, yüksek gerilim hattına kapılarak yaralandığını belirterek, gerekli önlemleri almadığı iddiasıyla işyeri sahibi ...'u, elektrik hattının binanın yakınından geçirilmesi nedeniyle binaya ruhsat veren belediye ile hattı geçiren ...'ı, ayrıca olayın meydana geldiği ve elektrik hattına yakın olduğu belirtilen binanın maliki ve işyeri sahibinin ortağı olarak ...'ı davalı olarak göstererek tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılardan ...; davayı kabul etmediğini, diğer davalı ...'la ortaklığı olmadığını bildirip yargılama sırasında ...'la ortak olmadığına dair kanıtlarını sunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin daha önce bozmaya konu ilamında, hükme esas bilirkişi raporundaki bina malikine verilen (1/8) oranındaki kusur nedeniyle davalı ... işyeri sahibi, diğer davalı ...'un da (2/8) oranındaki kusuru nedeniyle toplam (3/8) kusur oranına karşılık gelen tazminatlardan anılan davalılar müştereken müteselsilen sorumlu tutulmuştur. Bu ilam, davalılardan ...'ın temyizi üzerine Dairemizce olayın meydana geldiği binanın malikinin araştırılmadığı, malikinin kim olduğu açıklığa kavuşmadan davalı ...'ın bina sahibi olarak sorumluluğuna karar verilemeyeceği şeklindeki gerekçe ile bozulmuştur.

Bozmadan sonra yapılan yargılama ve inceleme sonucunda dava konusu yaralanmanın meydana geldiği bina malikinin davalı ... olmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece bu durum tespit edilmiş; ancak, bilirkişi raporunda belirlenen (2/8) oranındaki işveren sorumluluğu esas alınarak davalılar ... ve ... yönünden bu kusur oranına isabet eden tazminat miktarından müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davalılardan ...'ın diğer davalı ... ile ortaklığının kanıtlanamadığı, bina maliki de olmayıp kiracı sıfatının bulunduğu, yağmur kanallarının yapılması işi hususunda davacı veya babası ile aralarında bir sözleşmenin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, davalılardan ... yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken işveren olarak sorumlu tutulması doğru görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve davalı ... yararına takdir olunan 990,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23058, Karar No: 2022/1502, Tarih: 07.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23058 E.  ,  2022/1502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.03.2011 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 30.10.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer suça sürüklenen çocuklarla birlikte geceleyin müştekinin kilitli olan aracının kapısını zorlayıp açarak araç içinden çeşitli malzemeleri çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 143, 31/2. maddeleri tanımlanan suçu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu, aynı Kanun’un 66/1-d, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 11 yıl 3 aylık zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonucu oluşan 7 ay 1 günlük durma süresi de eklendiğinde) suç tarihi olan 28.02.2010 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 07/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.