muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/20115, Karar No: 2022/15535, Tarih: 08.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/20115 E.  ,  2022/15535 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :17/09/2020

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddine dair ek karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezalarının miktarlarını ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 17.09.2020 tarihli, 2017/1862 Esas ve 2017/1797 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz isteminin reddiyle, temyiz istemlerinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 08.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30503, Karar No: 2016/10962, Tarih: 02.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/30503 E.  ,  2016/10962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece  verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, katılanı hayati tehlike meydana gelecek ve vücudunda kemik kırılmasına neden olacak şekilde yaralaması karşısında 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesi uyarınca meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca tayin olunacak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi ve suça sürüklenen çocuk hakkında daha ağır netice olan hayati tehlike meydana gelecek şekilde kasten yaralama suçundan dolayı 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 87/1-d-son maddelerinin tatbiki ile ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeyerek ayrıca kırık nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca artırıma gidilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca CMUK'un 326/son maddesince suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkı dikkate alınarak isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.05.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7127, Karar No: 2013/823, Tarih: 11.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/7127 E.  ,  2013/823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MAĞDURLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : 1-Sanık ...: TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29, 62, 53 maddeleri Uyarınca 2 sene 1 ay hapis,

2-Sanık ... : 6136 sayılı Yasanın 13/1,62,53 maddeleri Uyarınca 1 sene 1 ay 10 gün hapis ve 375 YTL adli para cezası, TCK 86/1,86/3-e,87/1-d,62,53 maddeleri Uyarınca 5 sene hapis,

3-Sanık ...: 6136 sayılı Yasanın 13/1, 62, 53, 54 maddeleri Uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis ve 375 YTL adli para cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a)Sanık ...'in 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçu yönünden;

Sanığın ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince 03/11/2003 tarihli, 3-377 sayılı kararla genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan 2 yıl 3 ay 23 gün hapis ve adli para cezası ile cezalandırıldığı, verilen bu kararın 26/04/2005 tarihinde kesinleştiği, 5237 Sayılı TCK.nun 58. maddesinde öngörülen süre geçmeden yargılamaya konu suçun işlendiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

.../...

s-2-

b)Adli emanetin 2006/2505 sırasında kayıtlı olup 18/04/2006 tarihli ekspertiz raporuyla 6136 Sayılı Kanun kapsamında bulunduğu bildirilen 50.5 cm uzunluğundaki bıçakla ilgili olarak zamanaşımı süresi içerisinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

c)Sanık ...'in mağdur sanık ...'e, mağdur sanık ...'in mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan açılan kamu davaları hakkında zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

d)Kabule göre; sanık ...'nin ...'a yönelik kasten yaralama suçu yönünden; temel cezanın TCK.nun 86/l. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası olarak tayin edilip, suçun silahla işlenmesi nedeniyle TCK.nun 86/3-e maddesiyle bu miktardan 1/2 oranında artırım yapılarak belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden, mağdurun hayati tehlike geçirmesi nedeniyle aynı kanunun 87/l-d maddesi gereğince bir kat artırım yapılarak 2 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedildikten sonra, TCK.nun 87/1-son maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nin ...'a yönelik kasten yaralama, sanık ...'un 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık ve kasten yaralama, sanık ...'in 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanıklar ... ve ...'un 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçlarının nitelikleri tayin, sanık ...'nin suçu yönünden tahrike ve takdire, tüm suçlar yönünden takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ... müdafiinin sanık ...'in suç işleme kastının bulunmadığına, sanık ... hakkında TCK.nun 51 ve CMK.nun 231. maddeleri ile haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine vesaireye, sanık ... müdafiinin sübuta, haksız tahrikte indirim oranına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A)Sanık ... ve ... hakkında 6136 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

.../...

s-3-

B)Sanık ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümleri yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ...'nin mağdur ...'u bıçakla sol 9-10. kosta, sol iliac ve sakrum bölgelerinden bir tanesi göğse nafiz olacak şekilde toplam üç bıçak darbesiyle akciğerde harabiyete ve hayati tehlike geçirilmesine sebebiyet verecek şekilde, sanık ...'un ...'e yakın mesafeden tabancayla ateş ederek batın ve sağ elden isabetle ince barsak ve transvers kolanda harabiyete, hayati tehlike geçirilmesine sebebiyet verecek şekilde yaraladığı olayda; kullanılan vasıtanın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, yara yerleri, yara adedi ve yaraların niteliği de nazara alındığında, sanıklar ... ve ...'un kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmaları gerekirken suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... ve sanık ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının korunmasına, 11/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2277, Karar No: 2012/4278, Tarih: 15.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/2277 E.  ,  2012/4278 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kavgada silah boşaltma suçlarında kullanılan hükümlü ...'ya ait silahın müsaderesi C.Savcılığınca istenmekle yapılan yargılama sonunda müsadereye dair (AVANOS) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.06.2002 gün ve 2002/59 esas, 2002/163 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi O yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcı- lığından tebliğname ile 24.01.2012 günü daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza Genel Kurulunun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 esas, 2007/222 sayılı kararında belirtildiği üzere, Cumhuriyet Savcılarının gerek mülhakatta gerekse o yerde bulunan asliye ceza mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresi, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun kıyasen uygulanan 310/1. maddesine göre tefhimden itibaren bir hafta olup ve müsadereye konu eşyanın bilinen değeri itibariyle hükmünde kesin olduğu da gözetilerek Cumhuriyet Savcısının 05.07.2007 günü verilen hükme yasal süre geçtikten sonra vaki 28.11.2008 tarihli temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince (REDDİNE), 15.02.2012 gününde oybir- liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1713, Karar No: 2017/4063, Tarih: 16.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/1713 E.  ,  2017/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, annesinden dolayı bağlanan ve daha sonra kesilen aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine, eşinden bağlanan aylıktan yapılan kesintilerin yasal faiziyle birlikte iadesine, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 5434 sayılı Yasa kapsamında sigortalı eşinden ölüm aylığı alırken, 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan annesinden dolayı bağlanan aylığı kesen davalı Kurum işleminin iptali ile Kuruma borçlu olmadığının tespiti, borç nedeniyle aylığından yapılan kesintilerin faizi ile birlikte iadesi, kesilen aylığın yeniden bağlanması ve ödenmeyen aylıkların faizi ile birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki kayıt ve belgelerden; 1479 sayılı Yasa uyarınca sigortalı olan annesi ....' ın 15.07.2009 tarihinde vefat ettiği ve davacının talebi üzerine 01/05/2009 tarihinde davacıya annesinden ölüm aylığı bağlandığı, davacının 5434 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan eşi Mehmet Akdeniz' in ise 15.07.2009 tarihinde vefat ettiği ve eşinden dolayı da ölüm aylığı aldığı, Kurum tarafından davacının her türlü kazanç ve irattan elde etmiş olduğu gelirinin asgari ücretin brüt tutarının üzerinde kaldığı belirtilerek babasından dolayı aldığı aylığının başlangıç tarihi itibariyle iptal edildiği ve davacıya borç çıkartıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının eşinin ölümü nedeniyle 5434 sayılı Emekli Sandığı Yasası uyarınca aldığı ölüm aylığı yanında, 1479 sayılı Yasaya tabi olan anne veya babasının ölümü nedeniyle ayrıca ölüm aylığı alıp alamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan yasal mevzuat aşağıda özetlendiği şekildedir;

1-01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde " geçimini sağlayacak başka bir gelirleri olmamak kaydı ile yaşları ne olursa olsun evlenmemiş kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmü yer almaktadır.

2-04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK ile 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde değişiklik yapılarak " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmüne yer verilmiştir. Aynı KHK ile 46/2 maddesi değiştirilerek, " Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir. hükmü getirilmiştir.

./..

./..

3-04.10.2000 tarihli KHK Anayasa mahkemesinin 26.10.2000 gün ve 61/34 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.

4-4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesi "yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir.

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesine, "Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir." hükmü getirilmiştir.

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434, ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Davalı Kurum, yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/ 26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge, 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da, "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000-01.08.2001 ve 07.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsımında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak, SGK Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 02.09.2017 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle "Genel Yazı" ile, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

./..

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2017 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

./..

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2017 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi Kararlarına dayalı olarak 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, Sosyal güvenlik hukukunun genel yapısını gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce, Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan Kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer sosyal güvenlik kurumlarından kendi çalışmaları dışında (kocalarından- çocuklarından) aylık almalarını 1479 sayılı Yasaya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle, 1479 sayılı Yasanın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasaya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir. Öteyandan, 5510 sayılı Yasanın geçici 1. maddesine göre, ölüm aylıklarının bağlanmasında vs..yürürlükten kalkan 1479, 506, 2926, 2925 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasanın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur.

Sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı, asla tamamen hakdüşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. 1479 sayılı Yasanın 43. maddesine göre ölüm aylıklarının beş yıl geçtikten sonra talep edilmesi halinde talep tarihinden itibaren ölüm aylığının bağlanması gerekmektedir. T.C. Anayasasının 10. maddesine göre "Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar" 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 45/c maddesinde yer alan, " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır" hükmü yasanın yürürlük tarihinden ölen sigortalıların kız çocukları için de uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasasında yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır.

Somut olayda, davacı sigortalı olmayıp kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık da almadığından, davacıya annesinin 1479 sayılı Kanun' a tabi hizmetleri üzerinden aylık bağlanması gerektiği göz ardı edilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5885, Karar No: 2013/10920, Tarih: 09.09.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5885 E.  ,  2013/10920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suça konu hacizli malların sahibi olan sanık hakkında TCK'nın 289/1-2. cümlesi uyarınca cezada indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 289/1. maddesi gereğince tayin olunan 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasının aynı Kanunun 289/1. maddesinin son cümlesi gereğince 1/2 oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezasına, anılan Kanunun 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adli para cezasına, aynı Kanunun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca sonuç hapis cezası bir gün karşılığı 20 TL’den adli para cezasına çevrilerek 740 TL adli para cezasına, sonuç gün adli para cezasının ise bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 20 TL'ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1322, Karar No: 2010/3810, Tarih: 15.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1322 E.  ,  2010/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli değildir.

Yargılama sırasında dinlenen tanık anlatımları soyut ve genel ifadelerden ibaret olup, davanın esasını çözümlemeye elverişli olmadığı gibi tanık anlatımlarının da birbiri ile çeliştiği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; taşınmaz üzerinde bulunan muhdesat niteliğinde üç katlı binanın hangi tarihte, kim tarafından, kimin adına ve hesabına meydana getirildiğinin tanıklardan ve taraflardan taşınmaz başında yeniden yapılacak keşif sırasında ayrı ayrı ve olaylara dayalı olarak ayrıntılı bir şekilde sorulması, tanık beyanları arasında görülen çelişki gerektiğinde yüzleştirme de yapılmak suretiyle giderilmesi, muhdesatın kim tarafından meydana getirildiğinin bu şekilde duraksamasız belirlenmesi ve sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken genel ve soyut biçimde alınan tanık beyanlarıyla yetinilip tanık beyanları arasındaki çelişki de giderilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle hüküm verilmesi isabetsiz, davalı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 879,20 TL harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, 15.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.