muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8049, Karar No: 2014/6253, Tarih: 04.04.2014

ve 1 adet incir ağacının (10-15 yaş) ve aynı taşınmaz üzerinde bulunan inşaat bilirkişisi ....’nin 2.7.2012 tarihli rapor ve krokisinde işaretlenin 2 katlı yığma yarı kargir evin giriş kısmında 1 katlı yığma kargir sistemde inşa edilmiş eklentilerinin, tek katlı betonarme garajı ve tek katlı ahırın davacı ...’e ait olduğunun tespitine,

1435 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve yine aynı bilirkişinin aynı tarihli raporunda belirtilen 56 adet fındık ağacının ve 2 adet ceviz ağacının davacı ...’e ait olduğunun tespitine,

1706 sayılı parsel üzerinde aynı inşaat mühendisinin rapor ve krokisinde belirlenen tek katlı samanlığın yarısının davacı ...’e ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, dava konusu yapılan parseller üzerinde çeşitli türde bulunan ağaçlar ile meyve ağaçlarının ve muhdesat niteliğinde bulunan bina ve eklentilerinin kime ait olduğunun tespiti isteğine ilişkindir.

Dava konusu 1649 parsel üzerinde bulunan ve inşaat mühendisinin raporunda açıkladığı bir katlı yığma kargir ev ve eklentisi ile garaj ve 1462 parsel üzerinde bulunan 2 adet kivi ağacı, 5 adet kavak ağacı ve 1613 sayılı parsel içerisinde yer alan 5 adet ceviz ağacı ile 1706 sayılı parsel üzerinde yer alan samanlığın yarısının davacı ... tarafından yapıldığı ve meydana getirildiği dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarıyla dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığından davalı ... vekilinin cins, sayı ve nitelikleri belirtilen muhdesatlara yönelik temyiz itirazları yerinde bulunmadığından reddi ile bunlara ilişkin hüküm fıkralarının ONANMASINA,

Dava konusu 1613 parsel üzerinde bulunan fındık ağaçlarının davacı ...’e ait olduğu dava dilekçesinde açıklanmış ve mahkemece hükmün 2 nolu bendinde bu parsel üzerinde bulunan fındık ağaçları yönünden davanın kabulüne karar verilmiş ise de, söz konusu ağaçların ....’e ait olduğu ve onun tarafından dikilip yetiştirildiği konusunda herhangi bir yerel bilirkişi ve tanıkların beyanlarına rastlanılmadığından ve davacı ....TMK’nun 6.maddesi gereğince iddiasını kanıtlayamadığından bunların miras bırakan.... tarafından meydana getirildiğinin kabulü gerekir.

Öte yandan 1462 sayılı parsel üzerinde bulunan sadece 2 adet kivi ağacı, dava konusu yapıldığı halde mahkemece istek dışına çıkılarak 5 adet kivinin aidiyetine karar verilmesi doğru olmadığı gibi 1435 sayılı parsel üzerinde bulunan 2 adet ceviz ağacı konusunda herhangi bir dava ve istek olmadığı halde bunlar yönünden de aidiyet bakımından karar verilmesi TMK’nun 26.maddesine aykırıdır. Aynı durum 1613 sayılı parsel içerisinde bulunan ve dava konusu yapılmayan 1 adet incir, 1 adet erik ve 1 adet armut ağacı içinde aynı gerekçe söz konusu olup geçerlidir. Hakim istekle bağlı olup, ondan fazlasına ve başka bir şeye karar veremez ancak daha aza hükmedebilir.

1649 sayılı parsel üzerindeki ahırın murise ait olduğu ve onun tarafından meydana getirildiği keşif tutanağı kapsamı ve diğer bilgi ve belgelerle doğrulandığı halde bunun yönünden de aidiyet tespitine karar verilmesi yerinde görülmemiştir.

Dava konusu 1435 parsel üzerinde bulunan 56 adet fındık ağacının yine muris ve tarafların babaları Hüseyin tarafından yetiştirildiği keşif tutanağı kapsamı, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerle doğrulandığı halde bunlar yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi yerinde bulunmamıştır. Aile birlikteliği içerisinde davacıların da bu konuda babalarına destek vermiş olmaları söz konusu ağaçların ...’e ve diğer mirasçılara ait olduğunu söylemek mümkün değildir.

1706 sayılı parsel üzerinde bulunan samanlığın yarısının davacı ...’e yarısının ise murise ait olduğu dosya kapsamıyla açıklığa kavuşmuş olup, yarısının zaten ...’e ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

1649 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ve dava konusu yapılan mandalina ve meyve ağaçlarının ise kimin tarafından meydana getirildiği, dikildiği yada yetiştirildiği konusunda yerel bilirkişi ve tanık beyanları yetersiz görüldüğünden ve bu beyanlarla sonuca ulaşma olanağı bulunmadığından mahkemece bu konuda taraf tanıklarıyla yerel bilirkişiler yeniden keşif yerinde dinlenilmek suretiyle (HMK.m.243,244,265) beyanlarına başvurulması, beyanlar arasında çelişki bulunduğu taktirde HMK’nun 261.maddesi gereğince aykırılığın giderilmesi ve ondan sonra bu ağaçlar konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekmektedir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle kısmen kabulü ile 1649 sayılı parsel üzerinde bulunan ahır, 1462 sayılı parsel içerisinde yer alan ve fazlaya hükmedilen 3 adet kivi ağacı, 1435 parsel içerisinde bulunan ve istek konusu yapılmadığı halde kabulüne karar verilen 2 adet ceviz ağacı, aynı parsel üzerinde bulunan 56 adet fındık ağacı, 1613 sayılı parsel içerisinde yer alan 100 adet fındık ağacı ile aynı parsel içerisinde yer alan 1 adet incir, 1 adet erik ve bir adet armut ağacı bakımından ilgili hüküm fıkralarının 6100 sayılı HMK. nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.04.2014taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 763,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e iadesine, 04.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/17121, Karar No: 2016/2568, Tarih: 17.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/17121 E.  ,  2016/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı ve Katılma Alacağı

... ile Şükran Gök aralarındaki katkı payı alacağı ve katılma alacağı davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair .... Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nden verilen 20.03.2014 gün ve 20/377 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, evlilik birliği içerisinde edinilen dava dilekçesinde belirtmiş olduğu davalı adına kayıtlı iki adet taşınmaz, bir adet araç ve iki adet banka hesabındaki paraya ilişkin olarak malvarlığının taraflar arasında eşit olarak paylaştırılmasını, bunun mümkün olmaması halinde fazlaya ilişkin hakkını saklı tutarak 150.000,00 TL alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ...vekili, davacının katkısının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar vermesi üzerine; hüküm, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 s.lı HMK 33. m). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, artık değere katılma alacak isteğine ilişkindir.

Mal rejiminin sona erdiği sırada mevcut olan edinilmiş mallar tasfiye edilir (4721 s.lı TMK’nun 235/1. m). Eşlere ait kişisel ve edinilmiş mallar, mal rejiminin sonra ermesi anındaki durumlarına (nitelik, seviye, aşama vs) göre değerlendirilir (TMK’nun 228/1. m). Bu malların, kural olarak tasfiye anındaki (TMK’nun 227/1 ve 235/1. m), sürüm (rayiç) değerleri (TMK’nun 232, 239/1. m) hesaba katılır. Yargıtay ve Dairemizin uygulamalarına göre, tasfiye tarihi karar tarihidir. Mahkemece, tasfiye konusu malın karara en yakın tarihteki sürüm değeri belirlenmelidir.

Tasfiyeye konu mal elden çıkarılmışsa, mahkemece hakkaniyete uygun olarak değer tespiti yaptırılmalıdır(TMK’nun 227/2. m). Artık değere katılma alacak isteği söz konusu olduğunda, davalı eş TMK'nun 229. maddesinde belirtilen amaç doğrultusunda malı elden çıkarmışsa, başkasına devredilen malvarlığı mevcutmuş gibi tasfiye hesabına dahil edilir ve devir tarihindeki değeri esas alınır (TMK'nun 235/2. m).

Tasfiyeye konu mal elden çıkarılmışsa, mahkemece hakkaniyete uygun olarak değer tespiti yaptırılmalıdır(TMK’nun 227/2. m). Artık değere katılma alacak isteği söz konusu olduğunda, davalı eş TMK'nun 229. maddesinde belirtilen amaç doğrultusunda malı elden çıkarmışsa, başkasına devredilen malvarlığı mevcutmuş gibi tasfiye hesabına dahil edilir ve devir tarihindeki değeri esas alınır (TMK'nun 235/2. m).

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut uyuşmazlık incelendiğinde; eşler, 09.01.1995 tarihinde evlenmiş, 12.10.2009 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün, 12.03.2013 tarihinde kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibarıyla sona ermiştir (TMK 225/son). Sözleşmeyle başka mal rejiminin seçildiği ileri sürülmediğinden evlilik tarihinden mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (4722 sayılı yasanın 10, TMK 202/1.m). Tasfiyeye konu edilenlerden davalı adına kayıtlı.... Bankası mevduat hesabının eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 01.10.2003 tarihinde açıldığı ve boşanma dava tarihi itibariyle hesapta 40.861,06 TL bulunduğu, dava konusu edilen diğer hesabın ise ...ta 05.01.2009 tarihinde açıldığı ve 11.09.2009 tarihi itibariyle 83.644,34 TL hesapta para bulunduğu ve paranın boşanma davasından önce çekildiğinin 14.06.2010 tarihli celse alınan beyanı ile davalının kabulünde olduğu anlaşılmıştır. Mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı bulunduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır (TMK 179.m).

Mahkemece, hükme esas alınan 17.01.2014 havale tarihli bilirkişi raporunda her iki hesaptaki mevduat yönünden yukarıda belirtilen ilkeler gözetilmeksizin rapor tarihi itibariyle mevduatların ulaşacakları değerlerin tespiti ile katılma alacağının hesaplanması hatalıdır. Mahkemece yapılması gereken, mal rejiminin sona erdiği tarih olan boşanma dava tarihi sonrası dava konusu mevdutların davalının kişisel malı olduğu hususu göz önüne alınarak sadece boşanma dava tarihi itibariyle mevcut oldukları dosya kapsamından anlaşılan 40.861,06 TL ve 83.644,34 TL yönünden davacı lehine katılma alacağının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi ile fazla alacağa hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda 2. bentte gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının ise 1. bentte gösterilen sebeple reddine, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 2.090,00 TL peşin harcın temyiz eden davalıya iadesine, 17.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25951, Karar No: 2016/8988, Tarih: 26.05.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/25951 E.  ,  2016/8988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından açılan dava hakkında zamanaşımı içinde ek kararla hüküm verilmesi mümkün görülmüştür.

Apartman boşluğunda farklı mağdurlara ait olup merdiven demirine kilitli bisikletleri çalan sanığın eyleminin her bir mağdura karşı ayrı suç teşkil ettiği gözetilmeksizin, olayda uygulama yeri olmayan zincirleme suç hükümleri uygulanarak TCK'nın 43/2. maddesi ile cezadan artırım yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13583, Karar No: 2022/18304, Tarih: 14.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/13583 E.  ,  2022/18304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/54 Esas, 2021/245 Karar sayılı kararı incelendiğinde;

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Edirne İli, Merkez İlçesi, Yeni İmaret Mahallesi, 1075 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

İlk kararla belirlenen dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinden Kıymet Takdir Komisyonunca takdir edilen bedelin mahsubu ile kalan bedelin üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verildiği ve ilk karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden yasal faizin bitiş tarihinin son karar tarihi olması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

2 numaralı bendinde yer alan (255.890,46) rakamlarının çıkartılmasına, (63.971,33) rakamlarının yazılmasına, (77.730,12) rakamlarının çıkartılmasına, (269.649,25) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9719, Karar No: 2012/9570, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/9719 E.  ,  2012/9570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda, kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...'in işleteni, davalı ...'nin sürücüsü olduğu ve müvekkiline ... poliçesi ile sigortalı olan araç içerisinde yolcu olarak bulunmakta iken sürücünün istiap haddini aşması sonucu %100 kusuruyla meydana kazada vefat eden ...'ın mirasçılarına ödenen destekten yoksun kalma tazminatı, aynı kazada yaralanan ... ve ... için ödenen maluliyet tazminatı toplamı 41.115 TL.nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kazada araç sürücüsü ve araç malikinin kusuru bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, davalı sürücünün davranışlarının kusur oluşturduğu belirtilmiş ise de, dava konusu olayın meydana geliş şekline göre ağır kusur olmadığı, bu sebeple sürücünün %100 oranında kusurlu olmasının sigorta şirketine rücu hakkı vermeyeceği, 2918 sayılı K.T.K'nun 65.maddesi ve genel şartların B.4 maddesi "e" bendi gereğince istiap haddinden fazla yolcu alınmasının sigortacıya dönme hakkı verebilmesi için kazanın meydana gelmesi ile arasında nedensellik bağının bulunması gerektiği, bilirkişi raporunda kazanın sadece araçta istiap haddinden fazla yolcu bulunması nedeniyle meydana geldiği yönünde kanaat bulunmadığı, kazada aşırı hız ve direksiyon hakimiyetini kaybetme nedenlerinin de etkili

olduğunun belirtildiği, açıklanan nedenlerle sigorta şirketinin sigortalıya rücu hakkının bulunmadığı kanaatiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle hak sahiplerine ödenen tazminatın kusurlu araç sürücüsünden ve araç işleteninden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, kaza anında sürücünün yanında tek kişi bulunup, kazanın sürücünün yüksek hız ile seyrederken direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeniyle meydana gelmiş olmasına ve kaza ile istiap haddinin aşılması arasında illiyet bağı bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 19.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24288, Karar No: 2014/15116, Tarih: 18.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24288 E.  ,  2014/15116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Balıkesir 1. İş Mahkemesi

Tarihi :05.11.2013

No :2013/304-2013/580

Dava, .. Rant Sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uluslararası sözleşme hükmü kapsamında, sigorta başlangıcı 01.10.1991 tarihi olarak alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemenin, henüz yapılmış bir borçlanma işlemi bulunmadan, sigorta başlangıcına ilişkin kabulü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Uzun vadeli sigorta kolları bakımından sigortalılık süresini düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 38’inci madde hükmü; malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında dikkate alınacak sigortalılık süresinin başlangıcını; sigortalının, 5417, 6900, 506, 1479, 2925, 2926 ve 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununa, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun geçici 20’nci maddesi kapsamındaki sandıklara veya bu Kanuna tâbi olarak malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak ilk defa kapsama girdiği tarih olarak kabul edileceğini; kanunun uygulanmasında 18 yaşından önce malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tâbi olanların sigortalılık süresinin, 18 yaşının ikmal edildiği tarihte başlamış olacağını, bu tarihten önceki süreler için ödenen malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinin, prim ödeme gün sayısı hesabına dâhil edileceğini öngörürken, Uluslararası sosyal güvenlik sözleşme hükümlerini saklı tutmuştur.

Kaldı ki, Anayasamızın 90/son maddesi uyarınca, yöntemince yürürlüğe konulmuş Uluslararası sözleşmeler kanun hükmünde olduğu gibi, normlar hiyerarşisi yönünden uluslararası sözleşme kurallarına uygulamada yasal güç tanınmakta ve bu kuralların uygulanma önceliği de haiz bulunmaktadır.

Konuya ilişkin 10.04.1965 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin uzun vadeli sigorta

Konuya ilişkin 10.04.1965 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak 01.11.1965 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren Türkiye Cumhuriyeti ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında imzalanan Sosyal Güvenlik Sözleşmesinin uzun vadeli sigorta

kollarından olan “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları(aylıkları)” başlıklı beşinci bölüme 02.11.1984 tarihinde imzalanıp 05.12.1985 tarihli 3241 sayılı Yasayla onaylanıp yürürlüğe giren Ek Sözleşme ile getirilen sözleşmenin 29’uncu maddesinin 4’üncü bent hükmüne göre, bir kimsenin Türk sigortasına girişinden önce, bir . Rant Sigortasına girmiş bulunması halinde, Alman Rant Sigortasına giriş tarihi, Türk Sigortasına giriş tarihi olarak kabul edileceği açıkça ifade edilirken; aynı bölümde düzenlenmiş 27’inci madde hükmü ise, her iki akit taraf mevzuatına göre nazara alınabilecek sigortalılık sürelerinin varlığı halinde, uygulanacak mevzuata göre yardım hakkının doğmasında, diğer akit taraf mevzuatına göre geçen ve aynı zamana rastlamayan, hesaba dahil edilebilir nitelikteki sigortalılık sürelerinin de nazara alınacağını; sigortalılık sürelerinin hangi ölçüde hesaba dahil edilebileceğini ise, hesaba dahil edilebilirliğini tayin eden mevzuata göre tespit edileceği ifade edilmiştir.

Nitekim Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının yurt dışında geçirdikleri çalışma sürelerinin sosyal güvenlikleri açısından değerlendirilebilmesi amacıyla 22.05.1985 tarihli resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiş bulunan 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanunla, Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirileceğini öngörmüştür.