muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3830, Karar No: 2013/12165, Tarih: 17.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/3830 E.  ,  2013/12165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, serbest bölge katkı payı alacağı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek , kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ücret ve serbest bölge katkı payı alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece , toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara , toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının serbest bölge katkı payı alacağı talebinden kaynaklanmaktadır.

3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'na 5084 sayılı Yasanın 9. maddesi ile eklenen geçici 3. maddesi

“ Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bu Kanuna göre kurulan serbest bölgelerde faaliyette bulunmak üzere ruhsat almış mükelleflerin;

a) Bu bölgelerde gerçekleştirdikleri faaliyetleri dolayısıyla elde ettikleri kazançları, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla faaliyet ruhsatlarında belirtilen süre ile sınırlı olmak üzere gelir veya kurumlar vergisinden müstesnadır. Bu istisnanın 31.12.1960 tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 94 üncü maddesinin birinci fıkrasının (6) numaralı bendinin (b) alt bendi kapsamında yapılacak tevkifata etkisi yoktur.

b) Bu bölgelerde istihdam ettikleri personele ödedikleri ücretler 31.12.2008 tarihine kadar gelir vergisinden müstesnadır. Ancak, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla ruhsatlarında belirtilen süre 31.12.2008 tarihinden daha önceki bir tarihte sona eriyorsa, istisna uygulamasında ruhsatta yer alan sürenin bitiş tarihi dikkate alınır.

c) Bu bölgelerde gerçekleştirdikleri faaliyetleri ile ilgili olarak yaptıkları işlemler 31.12.2008 tarihine kadar her türlü vergi, resim ve harçtan müstesnadır.” şeklinde bir düzenleme öngörmüştür.

Somut olayda, davacı işçi adı geçen Kanuna göre ücretlerinden kesilmemesi gereken gelir vergisinin işverence kesildiğini ileri sürerek bu kesintilerin serbest bölge katkı payı adı altında tahsilini talep etmektedir.

c) Bu bölgelerde gerçekleştirdikleri faaliyetleri ile ilgili olarak yaptıkları işlemler 31.12.2008 tarihine kadar her türlü vergi, resim ve harçtan müstesnadır.” şeklinde bir düzenleme öngörmüştür.

Somut olayda, davacı işçi adı geçen Kanuna göre ücretlerinden kesilmemesi gereken gelir vergisinin işverence kesildiğini ileri sürerek bu kesintilerin serbest bölge katkı payı adı altında tahsilini talep etmektedir.

Davalı işveren, şirketin kuruluş tarihi itibariyle vergi muafiyeti bulunmadığını, kaldı ki söz konusu vergi bedelinin yasa gereği devlete ödendiğini savunmuş ve bir kısım muhtasar beyannameler ibraz etmiştir.

Mahkemece 3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'na 5084 sayılı Yasanın 9. maddesi ile eklenen geçici 3. maddesi uyarınca davalı işyerinin Gelir Vergisinden müstesna olduğu gerekçesiyle 1.836,68 TL Gelir Vergisi kesintisi toplamının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı işveren davacının ücretinden yapılan gelir vergisi kesintilerini maliyeye ödediğini savunduğuna ve ibraz ettiği muhtasar beyannamelerde gelir vergisi tahakkukları bulunduğuna göre öncelikle mahkemece, davacının ücretinden kesilmemesi gerektiği halde kesilen gelir vergisinin maliyeye ödenip ödenmediği işyeri kayıtları incelenerek tespit edilmeli, maliyeye ödendiğinin tespiti halinde bu vergi alacağını geri verme yükümlülüğünün işverende değil, maliye üzerinde olduğu gözetilerek talebin reddine karar verilmeli, ücretten kesilip de vergi dairesine yatırılmadığının tespiti halinde işverenden istenebileceğinden şimdiki gibi karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırma ile talebin kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın , yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA , peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/599, Karar No: 2015/3675, Tarih: 09.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/599 E.  ,  2015/3675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : PINARHİSAR ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/204-2013/215

Taraflar arasındaki tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; elektrik abonesi olan davalı tarafından, dönem faturalarına kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri tahakkuk ettirildiği gerekçesiyle Pınarhisar Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulduğunu, hakem heyetince hukuka aykırı olarak tüketicinin talebinin kabulü ile 238,51 TL'nin tüketiciye iadesine ve bu bedellerin bir daha alınmamasına karar verildiğini ileri sürerek; Pınarhisar Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 31.07.2012 tarih ve 265 nolu kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, parekende satış hizmeti ve iletim bedellerinin, elektrik satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, söz konusu bu bedellerin kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından belirlendiği, bu bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunamayacakları, Elektrik Piyasası Kanununun 12. maddesi ile Kurul kararlarının Danıştay'da iptali istenebileceğinin düzenlenmiş olduğu gözetildiğinde hakem heyetinin kendi görevine girmeyen bir konuda karar verdiği gerekçe gösterilerek davanın kabulü ile hakem heyeti kararının iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davacı dağıtım şirketinin, abonelerinden kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, parekende satış hizmeti ve iletim bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptaline karar verilip verilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Yargıtay HGK. nun (17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E. 2014/1045 K. sayılı ilamıyla karar düzeltme kanun yolundan da geçen) 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, dağıtım şirketleri tarafından kurallara uyan abonelerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Yargıtay HGK. nun (17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E. 2014/1045 K. sayılı ilamıyla karar düzeltme kanun yolundan da geçen) 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, dağıtım şirketleri tarafından kurallara uyan abonelerden tahsil edilemeyeceği kabul edilmiştir.

Yukarıda değinilen Yargıtay HGK. kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre; kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından ihdas edilen ikincil mevzuat (Yönetmelik, EPDK Kurul kararları ve tebliğleri) hükümleri uyarınca, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, parekende satış hizmeti ve iletim bedelleri, elektrik abonelerinden tahsil edilemeyecektir. Zira, TRT payında olduğu gibi bu bedellerde ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesindeki esas ve ilkeleri karşılayan bir kanun hükmüyle elektrik abonelerinden alınabilecektir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma bedeli, parekende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2018/6652, Karar No: 2019/450, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/6652 E.  ,  2019/450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Orman İdaresi, ..., ..., ...

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

TEMYİZ EDENLER : Katılan ..., Katılan ..., Katılan ..., Katılan İdare Vekili

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

.... Bakım Onarım Atölye Müdürlüğü'nün 18/11/2014 tarihli cevabi yazısında orman yangınına sebebiyet veren trenin suç tarihinde sevkinin vagon teknisyeni Fevzi Kömürcü tarafından sağlandığının bildirilmesi nedeniyle.... hakkında suç duyurusunda bulunularak sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi karşısında, suç duyurusunda bulunan şüpheli hakkında dava açılması hâlinde dosyaların birleştirilerek sonucuna göre delillerin bir bütün olarak değerlendirilmesi suretiyle hüküm kurulması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar ..., ... ve ... ile katılan idare vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15136, Karar No: 2020/19428, Tarih: 17.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15136 E.  ,  2020/19428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

14.07.2014 tarihli ek kararın sanığın yokluğunda verildiği, sanığın dosyada bilinen adresinin aynı zamanda MERNİS adresi olduğu, yokluğunda verilen ek kararın doğrudan “MERNİS” kaydı ile 09/08/2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmekle söz konusu tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın 14/07/2014 tarihli ek karara yönelik, 18/05/2016 tarihli temyiz talebi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın hazır bulunduğu 04/07/2014 tarihli hüküm duruşmasında, kanun yolu, başvuru süresi ve merciin usulüne uygun olarak tefhim edildiği hükme karşı sanığın, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi uyarınca 1 haftalık kanuni temyiz süresinden sonra 14.07.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz talebinin reddine ilişkin 14.07.2014 tarihli, 2014/304 Esas ve 2014/354 Karar sayılı ek kararda usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmadığından sanığın bu karara yönelik temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 315/2. maddesi gereğince reddine ve redde ilişkin ek kararın ONANMASINA, 17/12/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10827, Karar No: 2013/2519, Tarih: 11.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/10827 E.  ,  2013/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ile davalı gerçek kişiler vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerde 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunun 8. maddesi ile eklenen Ek 4 madde uyarınca yapılan kullanım kadastrosu sırasında, .... Beldesi, 3139 parsel sayılı 1176,25 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi gereği orman niteliğini kaybedip, orman kadastro komisyonlarınca orman alanı dışına çıkarılan yerlerden olduğu gerekçesiyle, tutanağın beyanlar hanesine 2/B madde ve davalı gerçek kişi lehine kullanım şerhi ile birlikte “Taşınmazın A=668,21 m² ve B=15,68 m²’lik kısımları eylemli orman haline dönüşmüştür” şeklinde eylemli orman şerhi verilerek, Hazine adına tarla niteliğiyle tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili, taşınmazın üzerinde tarımsal amaçlı faaliyet ya da kazanç getirici herhangi bir kullanım bulunmadığı ve taşınmazın taşlık ve eğimli arazi görünümünde olduğu iddialarıyla, tutanağın beyanlar hanesinde davalı gerçek kişi lehine verilen kullanım şerhinin iptali istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu Göcek Beldesi, 3139 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile taşınmazın 23.02.2012 havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (A) ve (B) harfleriyle gösterilen sırasıyla 668,21 m² ve 15,68 m² yüzölçümündeki bölümlerinin kullanıcı şerhi verilmeksizin orman vasfıyla Hazine adına, aynı krokide (C) harfi ile gösterilen 492,36 m² yüzölçümündeki bölümünün ise, zeytinli tarla vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tescillerine ve krokide (C) harfi ile gösterilen bölümünün beyanlar hanesine “Parsel Mehmet oğlu ... tarafından kullanılmaktadır” şeklinde kullanım şerhi verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ile davalı gerçek kişi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 5831 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen Ek 4 madde uyarınca yapılan kullanım kadastrosu tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 28.05.1945 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 03.03.1978 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 16.12.1988 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 28.05.1945 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 03.03.1978 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 16.12.1988 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.

Mahkemenin 02.03.2012 tarihli kısa kararında “davanın kısmen kabulüne, … 3139 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişinin raporunda (A) ve (B) harfleri ile gösterilen kısımlarının eylemli orman niteliğiyle ... adına kadastro tesbiti gibi tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın bu kısımlarının beyanlar hanesindeki zilyetlik şerhinin kaldırılmasına” karar verilmiş iken, hüküm fıkrasında ise, kısa kararda hakkında hüküm kurulmayan taşınmazın krokide (C) harfi ile gösterilen bölümü hakkında da hüküm kurulmuştur. Bu suretle kısa kararla gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmaktadır. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz (HMK madde 298/2). Asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hâkim tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas ve 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak

ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında, çelişkinin varlığı tesbit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu sebeple bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Bu sebeple mahkemece bozmadan önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6199, Karar No: 2023/7523, Tarih: 20.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/6199 E.  ,  2023/7523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/184 E., 2016/245 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2016/184 Esas, 2016/245 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle; mağdurenin psikolojik sorunları olduğuna dair herhangi bir sağlık raporu olmadan sadece tanık beyanları sonucunda davaya konu olayı uydurmuş olabileceğinden kanaatle beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle hükmün bozularak suça sürüklenen çocuğun üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle; mağdurenin psikolojik sorunları olduğuna dair herhangi bir sağlık raporu olmadan sadece tanık beyanları sonucunda davaya konu olayı uydurmuş olabileceğinden kanaatle beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle hükmün bozularak suça sürüklenen çocuğun üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, "...suça sürüklenen çocuğun kardeşi olan mağdureyi 2013-2014 eğitim öğretim yılı içerisinde yalnız kaldıklarında 2-3 kez dokunarak taciz ettiği, daha sonraki bir günde de mağdureyi tehdit ederek soyundurduğu, mağdurenin boynunu ve dudaklarını öptüğü, gögüslerini ellediği, mağdurenin cinsel organını ellemek istediği ve kendi cinsel organını mağdureye ellettiği iddiası ile çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması için mahkememize kamu davası açılmış ise de suça sürüklenen çocuk aşamalardaki savunmalarda suçlamayı kabul etmemiştir. Suçun 2013-2014 yıllarında gerçekleştiği iddia edilmesine karşı mağdure olayı okulda rehber öğretmenine 24/03/2016 tarihinde anlatmıştır. Mağdure hakkında düzenlenen tutanakda öğrencinin hayaller gördüğü, belli korkularının olduğu, geceleri yıldızlarla konuştuğu, içindeki bir sesin onu yönlendirdiğini beyan ettiği iddia edilmekte olup, gerek mağdurenin beyanlarına gerekse suça sürüklenen çocuk, müşteki ve tanık anlatımlarından mağdurenin psikolojik sorunlarının olduğu anlaşılmaktadır. Nitekim 24/03/2016 tarihinde mağdure okulda elini cama vurarak elini kestirmiştir. Öte yandan mağdure mahkememizdeki beyanında abisinin kendisine yönelik cinsel bir davranışının olmadığını, daha önce hayallerinden korktuğu için hayallerinin yönlendirmesi için abisi aleyhine ifade verdiğini beyan etmektedir. Mağdure abisinin kendisine yaptığı şeyleri arkadaşları ... ve ...'a anlattığını beyan etmesine karşın bu şahıslar tanık olarak alınan beyanlarında mağdurenin beyanlarını doğrulamamışlardır. Mağdurenin cinsel istismara mağruz kaldığına ilişkin maddi bir delil de bulunmamaktadır. Ceza hukukunda maddi gerçekliğin araştırılması esas olup mahkumiyet kararı verilebilmesi için maddi gerçekliğin hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılmış olması gerekir. Şüpheye dayanılarak mahkumiyet kararı verilemez. Aksine şüpheden sanığın yararlanması en temel ceza hukuku kuralı olup bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediğine dair mağdurenin olayın üzerinden 2 yıl civarında bir zaman geçtikten sonraki soyut ve çelişkili beyanları dışında mahkumiyetine yeterli kesin ve somut delil elde edilemeyen suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmiştir." şeklindeki gerekçeyle suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.06.2016 tarihli ve 2016/184 Esas, 2016/245 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.