muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15897, Karar No: 2025/6448, Tarih: 18.06.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/15897 E.  ,  2025/6448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/287 E., 2022/597 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi 08.11.2022 tarihli ve 2022/287 Esas, 2022/597 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın 02.12.2022 tarihinde bizzat kendisine usule uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra, 12.12.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 18.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4590, Karar No: 2014/3610, Tarih: 01.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4590 E.  ,  2014/3610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EREĞLİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2008/38-2012/39

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında A. Köyü çalışma alanında bulunan 216, 217, 218, 219 ve 220 parsel sayılı sırasıyla 104200,00, 42200,00, 71050,00, 21300,00 ve 51650,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı-davalı İ.. D.. ve diğerleri tarafından davalı-davacılar K. Ö. ve diğerleri aleyhine genel mahkemelerde açılan el atmanın önlenmesi ve tapu kaydının iptali davaları, davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Ayrıca davacı K. D.tapu kaydına ve irsen intikale dayanarak adına tespit edilen taşınmazın yüzölçümünün eksik olduğunu, eksikliğin 208 ve 212 parsel sayılı taşınmazlar içinde kaldığını öne sürerek Kadastro Mahkemesi'nde dava açmıştır. Mahkemece verilen önceki tarihli hüküm, önceki günlü bozma ilamı gereğinin yerine getirilmesi ve kısa karar gerekçeli karar arasında aykırılık olmadan hüküm oluşturulması gereğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, davacı K.D. tarafından açılan 1972/65, 1973/85 Esas, Karar sayılı davanın reddine, dava konusu 216 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişiler M.M.ve Z. A. tarafından düzenlenen 24.06.2004 tarihli rapor ve haritada (A) harfi ile gösterilen 3200 m2 yüzölçümündeki bölüm ile 218 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 16100 m2 yüzölçümündeki bölümü ve 219 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 8000 m2 yüzölçümündeki bölümünün son parsel numaraları verilerek davalı T. Ö. ve paydaşları adına, dava konusu 216 parsel sayılı taşınmazın 101.000 m2, 218 parsel sayılı taşınmazın 54.950 m2 ve 219 parsel sayılı taşınmazın geriye kalan 13.300 m2 yüzölçümündeki bölümleri ile 217 ve 220 parsel sayılı taşınmazların tamamının davacı-davalı M.D.mirasçıları adına tapuya tesciline 187, 188, 189, 192, 208, 210, 211, 212 ve 213 parsel sayılı taşınmazlar hakkında açılmış dava olmadığından tutanak asıllarının Tapu Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar S.. Ö.., Z.. Ö.., R.. Ö.., G.. S.., O.. Ö.., B.. Ö.. ve G.. D.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve Yargıtay bozma ilamı ile oluşan kazanılmış hakka değer verilmek suretiyle bozma kararı doğrultusunda hüküm kurulmasına göre davalılar S.. Ö.., Z.. Ö.., R.. Ö.., G.. S.., O.. Ö.., B.. Ö.. ve G.. D..'in sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki; Kadastro hakimi infazı mümkün doğru sicil oluşturmakla yükümlüdür. Mahkemece; dava konusu 216, 217 ve 218 parsel sayılı taşınmazların uzman fen bilirkişi rapor ve haritasında (A) harfi ile gösterilen bölümleri toplam 182.114.688 pay olarak kabul edilmiş ancak adlarına tesciline karar verilen taraflar adına dağıtılan paylar toplamı belirtilen paydaya eşit olarak belirlenmemiş, hükümde pay ve payda eşitliği bozulmuştur. Ayrıca oluşturulan hükümde adlarına tescile karar verilen mirasçıların isimleri sayılmış ise de her mirasçının kendisine isabet eden hisse miktarı ayrıca ve açıkça belirtilmemiş, bunun yerine toplam miktarın karşısına tüm isimler belirtilmek suretiyle hüküm oluşturma yoluna gidilmiştir. O halde mahkemece yapılacak iş; hükümde belirlenen payda toplamı dağıtılan paylar toplamına eşit olacak ve adlarına tescile karar verilen her bir mirasçının kendisine isabet eden pay miktarını açıkça gösterir şekilde infaza elverişli hüküm oluşturmaktan ibarettir. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalılar S.. Ö.., Z.. Ö.., R.. Ö.., G.. S.., O.. Ö.., B.. Ö.. ve G.. D..'in temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 01.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/24072, Karar No: 2011/45338, Tarih: 15.11.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/24072 E.  ,  2011/45338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın olay tarihinde geceleyin Ticaret Meslek Lisesine girip sinevizyon odası ile müdür odasında bulunan bilgisayar kasalarını bulunduğu yerden alıp koridora çıkarttığı sırada, duyduğu sesler üzerine okuldan bir şey almadan çıktığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 765 sayılı TCK nun 62.maddesine uyduğu gözetilmeden 61. madde ile uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından; 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 765 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulmuş ise de; uygulamanın açıkca sanık lehine olduğu anlaşıldığından sonuca etkili görülmemiş; sanığa ait adli sicil kaydında Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilme 2003/956 esas 2004/214 karar sayılı erteli ilam ile ilgili sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 95/2.maddesinin uygulanmasına karar verilmemesi kanuna aykırı ise de bu hususun infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz itirazları görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2016/6805, Karar No: 2017/9218, Tarih: 13.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/6805 E.  ,  2017/9218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici nedenlere, temyiz kapsamına ve sebeplerine göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine.

Dava, 19.04.2012 tarihli iş kazasında malul kalan davacı sigortalının maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre davacının toplam 20.186,00TL maddi, 20.000,00TL manevi tazminat talebinde bulunduğu; iş kazası nedeniyle davacının %4,2 oranında malul kaldığı; alınan kusur raporuna istinaden davalı işverenin %90, davacı işçinin ise %10 oranında kusurlu bulundukları; hükme esas alınan hesap bilirkişisi raporunda .... tablosuna göre muhtemel bakiye yaşam süresinin dikkate alındığı, davalı vekilinin temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

1-Dairemizin istikrar kazanmış uygulamalarında bir değişiklik bulunmayıp muhtemel yaşam sürelerinin tespitinde ... yaşam tablosuna itibar edilmektedir. Hükme esas alınan hesap raporunda ise Dairemizce kabul görmeyen ... yaşama tablosuna göre muhtemel yaşam süreleri dikkate alınmıştır. Bu hususun hatalı olduğu değerlendirilmiştir.

2-Gerek 818 sayılı Borçlar Kanununun 47.maddesi, gerekse 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu açıklamalar kapsamında davacı için hükmolunan 18.000,00TL manevi tazminatın fazla olduğu açıktır.

Yapılacak iş, ... yaşam tablosu kapsamında maddi zararın yeniden hesaplanması ile hükmün sadece davalı vekili tarafından temyiz edildiği gözetilerek bu noktada onun lehine oluşan usuli kazanılmış hakkın da dikkate alınması ile birlikte maddi tazminata karar verilmesinden ve yukarıda belirtilen sebepler ile uygun bir manevi tazminat takdirinden ibarettir.

O halde, davalı vekilinin bunları amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2020/12610, Karar No: 2022/11769, Tarih: 15.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/12610 E.  ,  2022/11769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 13/09/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre; suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16

esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17907, Karar No: 2014/20494, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/17907 E.  ,  2014/20494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/772-2014/236

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu, bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda, taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18393, Karar No: 2015/3467, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18393 E.  ,  2015/3467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Her iki suçtan beraat

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/4453 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;