muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2383, Karar No: 2013/7849, Tarih: 18.12.2013

b) Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Tarafsız kamu tanığı olan ...'in, tüm aşamalarda alınan yeminli beyanlarında, sanığın, mağdura yumrukla vurduğunu gördüğünü belirtmesi ve dosya içeriğinde bulunan mağdura ait doktor raporunun bu hususu doğrulaması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı mağdur-sanık ...'ye yönelen fiili gerçekleştirdiğinin sabit olduğu, ancak sanığın bu fiili mağdur-sanık ...'nün mağdur ...'nın yaşam hakkına yönelmiş olan haksız saldırısını o andaki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu ile meşru savunma kapsamında işlediği anlaşıldığı halde; sanığın TCK'nun 25 ve CMK'nun 223/2-d maddeleri uyarınca beraatine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde fiili işlediğinin sabit olmaması nedeniyle CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan-sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden CMUK'nun 326/son maddesi gözetilmek suretiyle kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 18/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2437, Karar No: 2011/6310, Tarih: 13.07.2011

**8. Ceza Dairesi         2011/2437 E.  ,  2011/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen suçların yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek (DÜŞÜRÜLMESİNE), emanete kayıtlı silah ve eklerinin müsaderesine, 13.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2986, Karar No: 2022/13617, Tarih: 10.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2986 E.  ,  2022/13617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, arazi niteliğindeki İstanbul İli, Çatalca İlçesi, Ferhatpaşa Mahallesi, 243 ada 61 ve 149, 245 ada 122 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile fark bedel ve faiz yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7001, Karar No: 2018/2761, Tarih: 14.03.2018

**8. Ceza Dairesi         2016/7001 E.  ,  2018/2761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Köy boşluğuna tecavüzden açılan davada, CGK.nun 2013/8-130 esas, 2014/71 karar ve 2013/8-222 E, 2014/6 K sayılı kararları dikkate alındığında davaya katılma hakkı ve talebi bulunan .... Köyü tüzel kişiliğine gerekçeli kararın tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ...Köyü tüzel kişiliğine tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz edilmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8740, Karar No: 2012/87, Tarih: 09.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/8740 E.  ,  2012/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1-18.01.2002-30.03.2002 tarihleri arasındaki suç nedeniyle: 765 s. TCK'nun 102/4,CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince Düşme,

2-2002 yılı : 213 s.Y.nun 359/b-1, 765 s. TCK'nun 80,59/2 ve 647 s.Y.nun 6. maddeleri gereğince Erteli 17 ay 15 gün hapis cezası,

"2002 ve 2003 takvim yıllarında KDV.de sahte fatura kullanmak" suçlarından açılan kamu davasında gerekçeli karar başlığındaki suç tarihlerinin 2002 takvim yılında 26.10.2002, 2003 takvim yılında 26.01.2004 olarak mahallinde düzelitlmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında "2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak" eylemi nedeniyle açılan kamu davasında aynı takvim yılına ait sahte faturaların bir bütün halinde değerlendirilmesi gerektiği ve tek hükme konu olabileceği gözetilmeden, 18.01.2002-30.03.2002 tarihleri arasındaki faturalar yönünden sanığın eylemi bölünerek kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, kamu davasının kaçakçılık suçu ve vergi tekniği raporlarına uygun olarak 2002 ve 2003 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından açıldığı, her bir yıla ait vergi döneminin bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, 10.12.2003 tarihli faturanın 2003 takvim yılından ayrı olarak ele alınıp bu faturanın kullanılmasına yönelik suç tarihinin 26.01.2004 olarak kabul edilmesi nedeniyle dava konusu olmadığı halde 2004 takvim yılına ilişkin ayrıca hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen 2002 ve 2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçların işlendiği 26.10.2002 ve 26.01.2004 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19046, Karar No: 2018/9424, Tarih: 16.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/19046 E.  ,  2018/9424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, kendisi ile tüzel kişiliği 6360 sayılı Kanun gereği kaldırılan... Belediye Başkanlığı arasında, Belediyenin tüzel kişiliği devam ederken 31/01/2014 tarihli avukatlık sözleşmesi akdedildiğini, ... İdare Mahkemesi'nin 2014/43 esas sayılı dosyası ile görülmekte olan davayı takip etme işini üstlendiğini, Belediyenin sözleşme tarihinden peşin ödenmek üzere 8.000,00 TL vekalet ücretini ödemeyi kabul ettiğini, söz konusu dava dosyasının kendisi tarafından açılıp takip edilmesine rağmen... Belediyesi tarafından ödenmesi gereken avukatlık ücretinin ödenmediğini, bu sürede 6360 sayılı Kanun gereği... Belediye Başkanlığı tüzel kişiliğinin kaldırılması üzerine tüm borçları ... İl Özel İdaresine devrolduğunu, söz konusu vekalet ücretinin ödenmesi için ... İl Özel İdaresine yazı yazıldığı ancak bir cevap verilmediğini, bundan dolayı ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2014/10099 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, davalı ... İdaresinin takibe haksız olarak itiraz etmesi neticesinde takibin durduğunu, tüm bu nedenlerle haksız itirazın iptaline, alacağın yüzde 20 sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, devrolunan Belediyeye ait bütçe emanetlerinin incelenmesinde icra takibinde alacaklı görünen davacıya ait alacağa rastlanmadığını, sözleşmeye konu davanın idare tarafından takip edilmekte olup temyiz aşamasında olduğu nedenleriyle davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki vekalet ilişkisinde uyuşmazlığa konu dava dosyası olan ... İdare Mahkemesi'nin 2014/43 esas sayılı dosyasının mahkemece celp edilerek konusunda uzman bilirkişi seçilip, dosyadaki delillerle davacının dosyadan el çektirilip- çektirilmediği ya da azledilip- edilmediği hususlarıyla beraber aralarındaki vekalet sözleşmesi ve ilgili yasal düzenlemeler de dikkate alınarak davacının vekalet ücretine hak kazanıp kazanamayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken, soyut gerekçeler ve eksik incelemeyle davanın kabulü kararı verilerek hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13164, Karar No: 2016/13486, Tarih: 07.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/13164 E.  ,  2016/13486 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tüm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 21.05.2010 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası sonucu vefat eden sigortalının haksahiplerine bağlanan gelir, yapılan harcama ve ödemelerin 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkindir.

1-Dosyada aldırılan 06.03.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, asıl işveren .... % 25, davalı altişveren şirket.... % 50 oranında, alt işveren şirket sorumlusu ve yetkilisi davalı ... % 25 oranında kusurlu olduğu, kazalı sigortalının kusurunun olmadığı belirtilmiş, tazminat dosyasında alınan kusur raporunda ise davalı işveren ....'nin yetkili müdürü ... % 25 oranında ve işveren .... %75 oranında, davalı ... Belediyesinin ve kazalı sigortalının kusurunun olmadığın belirtildiği, iş müfettiş raporuna göre ise işveren .... % 80 oranında, kazalı sigortalının ise % 20 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş olup, raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin sonuca gidildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece kusur oranları yönünden mevcut çelişki giderilmek suretiyle, ....i ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

2-21.05.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan rücuan tazminat davasının yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi olup, anılan maddede; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri

./...

tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda...’dan alınan 1931 tarihli “...’nin çalışmalarıyla “....” adı verilen “....” hazırlanmış olup, .... 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ... tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

Somut olayda; gerçek zarar hesabında, .... tablosuna göre bakiye ömrün belirlenmesi gerekirken, “....” tablosuna göre yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Öte yandan, 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi, "4'üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işverendir. İşveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan kimse, işveren vekilidir. Bu Kanunda geçen işveren deyimi, işveren vekilini de kapsar. İşveren vekili ve 4857 sayılı İş Kanununda tanımlanan geçici iş ilişkisi kurulan işveren, bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur" hükmüne amirdir.

Eldeki davada da, davaya konu olayla ilgili olarak, davalı ...'ın olayda işveren vekili konumunda bulunup bulunmadığı, şayet işveren vekili değil ise sorumluluğunun 5510 sayılı Yasa'nın 21/1’ncı maddesinin dışına çıkarak 21/4’ncı maddenin kapsamına girip girmediği hususunun irdelenmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

../...

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcın istem halinde davalılara iadesine, 07.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/2721, Karar No: 2013/1971, Tarih: 21.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/2721 E.  ,  2013/1971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; ancak;

Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken 6831 Sayılı Yasanın 91/1.maddesi uyarınca tayin olunacak cezanın, suça konu emvalin yakacak nitelikte olması nedeniyle aynı maddenin 2.cümlesi uyarınca yarı oranında indirilmesi daha sonra emvalin meşe ve çam fidanı olduğunun anlaşılmasına göre de 91.maddenin 2. fıkra hükmü gereğince cezanın bir kat artırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince sanıklar hakkında 6831 sayılı Yasanın 91. maddesi uyarınca tayin olunan 3 ay hapis ve 5 ... adli para cezasının, 91. maddenin 2. cümlesi uyarınca 1 ay 15 ... hapis ve 2 ... adli para cezasına indirilmesi, 91. maddenin 2. fıkrası uyarınca 3 ay hapis ve 4 ... adli para cezasına yükseltilmesi ve 5237 sayılı TCK’nin 62. maddesi uyarınca da 2 ay 15 ... hapis ve 3 ... adli para cezasına indirilmesi ve sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nin 52. maddesi uyarınca tayin olunan 80 TL adli para cezasının da 60 TL adli para cezasına indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16594, Karar No: 2014/3164, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16594 E.  ,  2014/3164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Özel belgede sahtecilik (şikayetçi ismi ile banka dekontu düzenlettirme) suçundan zamanaşımı sınırları içinde kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin,

başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.