muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23318, Karar No: 2022/14485, Tarih: 20.10.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/23318 E.  ,  2022/14485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM :Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında asta müessir fiil suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi, tebliğnamede CMK'nun 251. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulması yönünde görüş bildirilmesi karşısında, öncelikle temyize konu suç bakımından 5271 sayılı CMK'nun 251. maddesinde düzenlenen basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanamayacağı yönünden inceleme yapılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 129'uncu maddesinin 5. fıkrasında "Memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında işledikleri iddia edilen suçlardan ötürü ceza kovuşturması açılması, kanunla belirlenen istisnalar dışında, kanunun gösterdiği idari merciin iznine bağlıdır" hükmüne yer verilmiştir.

4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun'un "Amaç" başlıklı 1. maddesinde; Bu Kanunun amacının, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlardan dolayı yargılanabilmeleri için izin vermeye yetkili mercileri belirtmek ve izlenecek usulü düzenlemek olduğu belirtildikten sonra "Kapsam" başlıklı 2. maddesinde "Bu Kanun, Devletin ve diğer kamu tüzel kişiliklerinin genel idare esaslarına göre yürüttükleri kamu hizmetlerinin gerektirdiği asli ve sürekli görevleri ifa eden memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlar hakkında uygulanır.

Görevleri ve sıfatları sebebiyle özel soruşturma ve kovuşturma usullerine tabi olanlara ilişkin hükümleri ile suçun niteliği yönünden kanunlarda gösterilen soruşturma ve kovuşturma usullerine ilişkin hükümler saklıdır..." hükmüne yer verilmiştir.

Görevleri ve sıfatları sebebiyle özel soruşturma ve kovuşturma usullerine tabi olanlara ilişkin hükümleri ile suçun niteliği yönünden kanunlarda gösterilen soruşturma ve kovuşturma usullerine ilişkin hükümler saklıdır..." hükmüne yer verilmiştir.

Bu anayasal ve yasal düzenlemelere bakıldığında; kamu görevinin etkin ve kesintisiz biçimde sürdürülmesi ve soruşturulmasında kamu yararı bulunmayan kimi iddialarla ilgili gereksiz işlem yapılmasının önüne geçilmesi amacıyla kamu görevlilerinin bağlı bulundukları yasalara göre özel soruşturma usullerinin öngörüldüğü, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlardan dolayı yargılanmalarına ilişkin düzenlemelerin de 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun’da yer aldığı anlaşılmaktadır. Görevi ile ilgili bir suç işlediği iddia edilen memur veya diğer kamu görevlisi hakkında Cumhuriyet savcısı tarafından soruşturma yapılabilmesi için 4483 sayılı Kanunda belirtilen yetkili makamın izin vermesi gerekmektedir. Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlara soruşturma izni verilip verilmemesine ilişkin usul ve esasları düzenleyen genel kanun 4483 sayılı Kanun olmakla birlikte, bu Kanun’un 2’nci maddesinin 2’nci fıkrasında bazı kamu görevlileri soruşturma iznine ilişkin hükümlerden istisna tutulmuştur.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan mülga 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun "Genel görev" başlıklı 9. maddesinde "Askeri mahkemeler kanunlarda aksi yazılı olmadıkça, asker kişilerin askeri olan suçları ile bunların asker kişiler aleyhine (...) yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlara ait davalara bakmakla görevlidirler." hükmüne;

Aynı Kanunun 8. maddesinde "Nezdinde askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amiri bir suçun işlendiğini öğrendiklerinde refakatlerindeki askeri savcıya soruşturma açtırır ve yapılmakta olan soruşturma hakkında askeri savcıdan her zaman bilgi isteyebilirler." hükmüne,

Aynı Kanunun 8. maddesinde "Nezdinde askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amiri bir suçun işlendiğini öğrendiklerinde refakatlerindeki askeri savcıya soruşturma açtırır ve yapılmakta olan soruşturma hakkında askeri savcıdan her zaman bilgi isteyebilirler." hükmüne,

"Bir suç işlendiğinin öğrenilmesi ve ilk tedbirler" başlıklı 95. maddesinde de, "Cumhuriyet Savcılıklarına veya zabıta makam ve memurlarına yapılacak askeri yargıya tabi suç ihbar şikayetleri şüphelinin amiri olan makama gönderilir. Askeri birlik komutanı veya askeri kurum amiri maiyetinden birinin kendisine ihbar veya şikayet olunan veyahut diğer bir suretle öğrendiği, askeri mahkemelerin görev alanına giren suçları hakkında şüphelinin kimliğini, isnat olunan suçu ve bu suçun delilerini gösterir vak'a raporu düzenler ve adli yönden bağlı bulunduğu askeri mahkemenin teşkilatında kurulduğu kıt'a komutanı veya askeri kurum amirine gönderir...Ağır ceza mahkemesinin görevine giren suçlar veya gecikmesinde sakınca umulan hallerde askeri savcılar derhal soruşturmaya başlarlar. Zorunluluk halinde bu soruşturma bir disiplin subayı tarafından da yapılabilir. Bu hallerde durum derhal yetkili askeri mahkemenin teşkilatında kurulduğu komutan veya askeri kurum amirine bildirilir." hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda ayrıntıları ile belirtilen Anayasa’nın 129/5 ile 353 sayılı Kanunu’nun 8 ve 95’inci maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; asker kişiler hakkında, askerlik ve hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri iddia olunan suçlar ile askeri olan suçları ve görev sebebiyle olup olmadığına bakılmaksızın asker kişiler aleyhine işledikleri suçlarla ilgili olarak ceza soruşturması yapılabilmesinin ağır ceza mahkemesinin görevine giren haller ile gecikmesinde sakınca bulunan haller dışında, nezdinde askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amirinin iznine tabi kılındığı, asker kişiler yönünden ayrı bir soruşturma usulünün benimsendiği anlaşılmaktadır. Nitekim Askeri Yargıtay 3. Dairesi'nin 02.06.2015 tarihli ve 2015/324 Esas, 2015/331 Karar sayılı ilamında da "Soruşturma, askeri yargıda askeri savcının yetki ve sorumluluğunda yürütülmektedir. Askeri Savcı re'sen soruşturmaya başlamadıkça, askeri yargıya tabi suç ihbar ve şikayetleri ancak Komutanının soruşturma emrine bağlı bulunmaktadır. Komutanın soruşturma emri vermemesi halinde, yargılama hukuku anlamında soruşturmanın da soruşturmasının da başladığını kabul etmek mümkün değildir. Askeri Savcılar 95'inci maddenin dördüncü fıkrasında belirtilen ağır cezalık haller ve gecikmesinde sakınca umulan haller dışında, soruşturma emri olmadan soruşturmaya başlamazlar." şeklinde denildikten sonra soruşturma izni alınmadan dava açılamayacağı belirtilmiştir.

Sonuç olarak, asker kişiler dışındaki kamu görevlileri hakkında görevleri sebebiyle suç işledikleri iddiasıyla soruşturma yapılması yetkili makamın iznine bağlı iken, Anayasa’nın 129’ncu maddesi kapsamına ve Türk Ceza Kanunu’nda yer alan “kamu görevlisi” tanımının içerisine girdiğinde tereddüt bulunmayan asker kişiler hakkında, askerlik müessesesinin kendine has yapısının ve özelliğinin getirdiği zorunluluklarla birlikte askerlik hizmetinin gerekleri de göz önünde bulundurulduğunda soruşturma yapılmasının izne tabi kılındığı açıktır.

Öte taraftan 16 Nisan 2017 tarihinde yapılan halk oylaması ile kabul edilen 6771 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 17. maddesiyle, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasına eklenen geçici 21. maddenin (E) fıkrasıyla, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle Askeri Yargıtay, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi ve Askeri Mahkemeler kaldırılmış, müteakiben 30/06/2021 tarihli ve 31527 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 24/6/2021 tarihli ve 7329 sayılı Kanunun 18. maddesiyle 353 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılarak aynı Kanunun 5. maddesiyle ASCK'ya eklenen ek 15. maddede asker kişilerin işledikleri askerî suçların soruşturulmasının izne tabi olduğu belirtilmiş, maddenin devamında da asker kişilerin işlediği askerî suçlarda yürütülecek soruşturma ve kovuşturmalardaki izin usulü ile izne karar verecek merciler düzenlenmiştir. Her ne kadar ASCK'ya eklenen ek 15. madde, 30.06.2021 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de; gerek suç tarihinde yürürlükte bulunan mülga 353 sayılı Kanunun 8 ile 95. maddesinde yer alan düzenlemeler gerekse de Askeri Yargıtay kararları gözetildiğinde; ağır cezalık haller ile gecikmesinde sakınca bulunan haller dışında soruşturma izni olmadan soruşturmaya başlanamadığı görülmektedir.

5271 sayılı CMK'nun 251’inci maddesinde 17.10.2019 tarihinde kabul edilen 7188 sayılı Kanunla yapılan düzenleme ile; basit yargılama usulü adı altında alternatif bir yargılama usulü getirilmiş, bu düzenleme ile asliye ceza mahkemelerinin görev alanına giren ve adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin yargılamaların basit yargılama usulü ile yapılabilmesine imkân sağlanmıştır.

5271 sayılı CMK'nun 251’inci maddesinde 17.10.2019 tarihinde kabul edilen 7188 sayılı Kanunla yapılan düzenleme ile; basit yargılama usulü adı altında alternatif bir yargılama usulü getirilmiş, bu düzenleme ile asliye ceza mahkemelerinin görev alanına giren ve adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlara ilişkin yargılamaların basit yargılama usulü ile yapılabilmesine imkân sağlanmıştır.

Ancak, aynı maddesinin 7. fıkrasında; yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, sağır ve dilsizlik halleri ile soruşturma veya kovuşturma yapılması izne ya da talebe bağlı olan suçlar hakkında basit yargılama usulünün uygulanmayacağı düzenlenerek, basit yargılama usulünün istisnalarına yer verilmiştir. Yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere Anayasanın 129/5 ile suç tarihinde yürürlükte bulunan 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu’nun 8 ve 95’inci maddeleri uyarınca; asker kişilerin askeri suçları ile bunların asker kişiler aleyhine yahut askerlik hizmet ve görevleri ile ilgili olarak işledikleri suçlar hakkında soruşturma yapılması, teşkilatında askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amirinin iznine bağlı kılındığından, CMK'nun 251/7. maddesi gereğince basit yargılanma usulünün uygulanamayacağı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Hapisten çevrili gün adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 52/2. maddesi yerine TCK'nun 52. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının 5 eşit taksitle tahsiline karar verilirken infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

3-Sanık hakkında hükmolunan hapisten çevrili adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının infaz aşamasında hapis cezasına çevrilebileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken, adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrilmesine karar verilmesi suretiyle infaz yetkisinin kısıtlanması,

Yasaya aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi gereğince;

1-Hükmün 1. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "...52'nci maddeleri" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine gelmek üzere ''52/2. maddeleri" ibaresinin eklenmesi

1-Hükmün 1. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "...52'nci maddeleri" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine gelmek üzere ''52/2. maddeleri" ibaresinin eklenmesi

2-Hükmün adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin 1. maddesinin 4. fıkrasında yer alan "...5 eşit taksitte..." ibaresinden önce gelmek üzere "birer ay ara ile" ibaresinin eklenmesi ve yine aynı fıkrada yer alan "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" ibaresinin hükümden çıkarılması ve diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11115, Karar No: 2012/11562, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/11115 E.  ,  2012/11562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı Sosyal Güvenlik Kurumu ve ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 13.5.2006 tarihinde meydana gelen ve davacılar murisinin ölümü ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile olayın iş kazası olarak tespitine karar verilmiştir.

506 sayılı Yasa'nın 11 ve 5510 sayılı Yasa'nın 13.maddesinde iş kazasının tanımı yapılmıştır. Kazanın meydana geldiği 13.5.2006 tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 11.maddesine göre sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısiyle, sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, emzikli kadın sigortalının çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda, sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylar iş kazası olarak tanımlanmıştır. Bu yasal tanım çerçevesinde, özel amaçlı eğlence ve seyahatler esnasında meydana gelen olayların iş kazası olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı açıktır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Davacılar murisi ...'nın davalı şirkette ofis elemanı olarak çalıştığı, davalı ...'nın ise gümrük işlerini takip eden eleman olarak çalıştığı, olayın cumartesi günü meydana geldiği, tanık anlatımlarına göre işyerinde cumartesi günleri mesai uygulanmadığı, ayrıca işyerinde çalışanlar için servis uygulaması olmadığı, olay günü davalı ...'nın bir gün öncesinde yarım kalan işlerini tamamlamak için işyerine geldiği, davacılar murisininde bir gün öncesinde yarım kalan işlerini tamamlamak için işyerinde olduğu, davalı ...'nın buradaki işlerini tamamladıktan sonra işyerine ait araç ile Gemlik gümrüğüne gitmek üzere yola çkacağı sırada murisinde gezi maksadıyla gelmek istediğini söylemesi üzerini birlikte yola çıktıkları, gümrükteki işlerin bitmesinden sonra yemek esnasında alkol aldıkları, Bursa'ya dönerlerken trafik kazası olduğu ve davacılar murisinin olay yerinde hayatını kaybettiği, işverenlerce ölen sigortalıya cumartesi günü Gemlik gümrüğüne iş için gitmesi yönünde bir talimat verilmediği, davacılar murisinin normalde ofis işlerini yapmakla görevli olduğu ve gezi maksadıyla araca bindiği, olay anında görevli olduğuna dair herhangi bir belge ve kayıt bulunmadığı gibi dinlenen tanıkların da bu doğrultuda beyanda bulundukları, olayın sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, işveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda veya işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında meydana gelmediği anlaşılmakla olayın iş kazası olarak kabul edilmesi mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde olayın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı ...'a iadesine, 18/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4183, Karar No: 2015/13422, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4183 E.  ,  2015/13422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2008/422-2013/517

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5215, Karar No: 2011/6093, Tarih: 23.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5215 E.  ,  2011/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava konusu 1496 parselin Yakapınar Belediyesi adına kayıtlı iken taşınmazın talep üzerine 05.02.2009 tarih, 2 sayılı meclis kararı “Jandarma Komutanlığına hizmet binası ”  olarak tahsis edildiğini, Yakapınar Belediyesinin Yüreğir İlçe sınırları içinde kalması üzerine ilgili tahsis işleminin 09.02.2009 tarihinde Yüreğir Belediyesi tarafından onaylandığını, Yüreğir Tapu Sicil Müdürlüğünün başvurusu üzerine anılan taşınmaz kaydına “tahsis şerhi ” işlemesi gerekirken taşınmazın mülkiyetinin Hazine adına tescil edildiğini ileri sürerek davalı Hazine adına olan kaydın iptali ile Yüreğir Belediyesi adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın açılmasına sebebiyet verilmediğini, çekişmeli taşınmazın “Yakapınar Jandarma Komutanlığı hizmet binası ve tesisleri olarak kullanılmak üzere İçişleri Bakanlığına tahsis edildiğini, işlemlerin dava konusu taşınmazın Hazine adına devrinin ve ardından da ilgili kuruma tahsis amacını taşıdığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı Belediye, 1496 parsel sayılı taşınmazın ilçe jandarma komutanlığına hizmet binası olarak  kullanılmak üzere tamamının 5393 Sayılı Yasanın 15/h ve 18/e maddeleri ile 5018 Sayılı Yasanın 47. maddesine göre tahsisine, bu işle ilgili işlemler için Belediye Başkanına yetki verilmesine 5.2.2009 tarih ve 2 sayılı meclis kararı ile kararlaştırıldığını; 9.2.2009 tarihinde kararın onaylanarak 19.3.2009 taihinde Tapu Sicil Müdürlüğüne başvurulduğunu; ancak tahsis yerine tescil işlemi yapıldığını ileri sürerek, iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar  verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; gerçekten belediye meclisi kararı ile çekişmeli taşınmazın tamamının jandarma hizmetlerinde kullanılmak  üzere tahsis edildiği, 23.3.2009 tarihli tescil istem belgesinde de işlem tashihen devir olarak tanımlanmasına karşın, istem bölümünde tescil yazıldığı ve buna dayalı olarak  davalı Hazine adına kaydedildiği gözetildiğinde, eldeki davanın yolsuz  tescil nedenine dayalı olduğu tartışmasızdır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; 5393 Sayılı Yasanın 15/h maddesinde;"taşınmazın tahsisi" belediyenin yetkileri arasında sayılmış 18/e maddesinde de;"tahsis kararının belediye meclisine ait bir yetki olduğu" belirtilmiştir. Keza, 5018 Sayılı Yasanın 47.maddesinde;"Kamu  idareleri .... mülkiyetlerindeki  . ... taşınmazlar, .... bedelsiz  olarak  tahsis edilebilirler...." hükmünü öngörmüştür.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; 5393 Sayılı Yasanın 15/h maddesinde;"taşınmazın tahsisi" belediyenin yetkileri arasında sayılmış 18/e maddesinde de;"tahsis kararının belediye meclisine ait bir yetki olduğu" belirtilmiştir. Keza, 5018 Sayılı Yasanın 47.maddesinde;"Kamu  idareleri .... mülkiyetlerindeki  . ... taşınmazlar, .... bedelsiz  olarak  tahsis edilebilirler...." hükmünü öngörmüştür.

Bu durumda,  Tapu Sicil Müdürlüğünce tapu kaydına tahsis şerhi  verilmesi yerine tescil işlemi yapılması, illetten yoksun, diğer  bir deyişle yolsuz  bir  işlem niteliğindedir. T.M.K.'nun 1025.maddesi uyarınca süreye bağlı olmaksızın  tapu sicilinin düzeltilmesi istenebilir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle davanın reddedilmesi doğru değildir.

Davacının, temyiz  itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  23.05.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.