muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8772, Karar No: 2021/2749, Tarih: 25.02.2021

Sanığa itiraz hakkı bulunduğu ihtarını içeren 01/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun tebliğ edilmediği, nitekim sanığın bilinen adresine tebliğe çıkarılıp şahıs adresten taşındığından iade edildiği, bu kez sanığın MERNİS adresine tebliğ edilmesi gerektiği halde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmış olup; Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle bu kararın kesinleşmesi beklenmeksizin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne infaza verildiği, dolayısıyla 01/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından; 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli işlemlerin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürülüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı uygulanıp karşılaştırma ve somutlaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanunun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

3) Suç tarihinde yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi ile hüküm tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürülüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi hükümlerinin ayrı ayrı uygulanıp karşılaştırma ve somutlaştırma yapılması, sonucuna göre lehe Kanunun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

4) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında

işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 25/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14716, Karar No: 2025/3222, Tarih: 03.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14716 E.  ,  2025/3222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1466 E., 2024/1724 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı vekili, müvekkilinin 2330 sayılı Kanun'dan malul olması gerekirken 5510 sayılı Kanun'dan gazilik haklarının tahsisine dair işlemin iptali istemi ile 2330 sayılı Kanun uyarınca asayiş malulü olduğunun tespiti ile aylık bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu uyuşmazlık idari yargının görev alanına girdiğini belirterek açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile “1-Davanın kısmen kabulü ile

Davacının 2330 sayılı Kanun uyarınca vazife malulü olduğunun tespiti ile aksi yöndeki Kurum işleminin iptali,

2330 sayılı kanun uyarınca aylık bağlanmasına ilişkin talebin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine,…” karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "I-Davalı ...'nın istinaf başvurusunun HMK 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine,

1-Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

2-Davalı ... tarafından yapılan istinaf giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

II-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne HMK'nın 353/1-b.2 gereği, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına,

III- Davanın kabulü ile

1-Davacının 2330 sayılı Kanun uyarınca vazife malulü olduğunun tespiti ile aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline ve 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkındaki Kanun hükümleri uyarınca idari polislik görevine geçtiği 04.06.2018 tarihini takip eden ay başından itibaren vazife malulüğü aylığı bağlanmasına,..." karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde;

Müvekkili kurum aleyhine açılan iş bu dava ile davacı taraf, 2330 sayılı Kanun uyarınca vazife malulü olduğunun tespitine ve bu Kanuna göre aylık bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava ettiğini, yapılan yargılama neticesinde Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, Mahkemece müvekkili Kurum aleyhine verilen karar yasaya ve usule aykırı olup yapılacak istinaf incelemesi neticesinde kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini,

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde;

Müvekkili kurum aleyhine açılan iş bu dava ile davacı taraf, 2330 sayılı Kanun uyarınca vazife malulü olduğunun tespitine ve bu Kanuna göre aylık bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava ettiğini, yapılan yargılama neticesinde Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, Mahkemece müvekkili Kurum aleyhine verilen karar yasaya ve usule aykırı olup yapılacak istinaf incelemesi neticesinde kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini,

Dava yetkisiz Mahkemede açılmış olup taraflarınca yapılan yetki itirazının reddine karar verilmiş olması yasaya ve usule aykırı olduğunu, davaya konu işlemi yapan Kurumun ilgili birimi Emeklilik Hizmetleri Genel Müdürlüğü olup adı geçen genel müdürlük Ankara`da olduğunu, bu sebeple, davanın yetki yönünden reddine karar verilerek talep halinde dosyaya bakmakla yetkili Ankara Nöbetçi İş (SGK) Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisinin hatalı olduğunu,

Davaya konu işlem, müvekkili Kurumun idari bir işleminden kaynaklanmak olup ve ayrıca 5510 sayılı Kanun kapsamında değil 2330 sayılı Kanun kapsamında çözümlenecek bir uyuşmazlık olduğundan, söz konusu uyuşmazlığın çözümü adli yargının görev alanına girmediğini, söz konusu uyuşmazlığın çözümü idari yargının görev alanına girdiğini, bu hususta, taraflarınca yapılan itirazın Mahkemece ve Bölge Adliye Mahkemesince reddine karar verilmesinin yasaya ve usule aykırı olduğunu,

Davacı 5510 sayılı Kanun'un yürürlülük tarihinden sonra polis memuru olarak görev yapmaya başlamış olup statü olarak 5510 sayılı Kanun'un 4/1-c statüsüne tabi olduğunu, davacının talepleri ile ilgili 5510 sayılı Kanun'un öngördüğü kural ve esaslar uygulanması gerekmekte olup 2330 sayılı Kanun'a göre asayiş malulü olduğunun tespiti ve aylık bağlanması şartları asla oluşmadığını, Mahkeme kararında, 2330 sayılı Kanun'a göre asayiş malulü olduğunun tespiti ve aylık bağlanması şartlarının oluşup oluşmadığı hususu tam olarak değerlendirilmeden hüküm tesis edilmesinin hatalı olduğunu,

Dosya kapsamı ile sabit olduğu üzere, davacının sevk ve idaresindeki resmi motosiklet ile seyir halinde iken meydana gelen trafik kazası sonucu yaralanması olayı 2330 sayılı Kanun'un uygulanmasını gerektiren ve tahdidi olarak sayılan haller arasında yer almadığını, davaya cevap dilekçesinde, 2330 sayılı Kanun'un uygulanmasını gerektiren ve tahdidi olarak sayılan haller ayrıntılı olarak belirtildiğini, bu sebeple, davacı hakkında 2330 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasının mümkünü bulunmamasına rağmen davacı tarafın talepleri doğrultusunda hüküm tesis edilmesi yasaya ve usule aykırı olduğunu,

Benzer konuda, 2330 sayılı Kanun kapsamına alınması talebinin reddine ilişkin işlemin iptali talebiyle Kurum aleyhine açılan ve Ankara 6. İdare Mahkemesinin 05.05.2017 tarih ve E.No:2016/3214, K.No:2017/1575 sayılı "dava konusu işlemin iptaline" şeklindeki kararına karşı Kurumca yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge İdare Mahkemesinin 31.05.2018 tarih ve E.No:2017/11146, K.No:2018/3067 sayılı kararı ile Kurum lehine karar verildiğini,

Davaya konu kurum işlemleri yasal mevzuata uygun olduğundan buna aykırı Mahkeme kararına karşı istinaf yolu başvurusunda bulunma zorunluluğunun doğduğunu beyan etmktedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, aksi Kurum işleminin iptali ile davacının 2330 sayılı Kanun uyarınca vazife malulü olduğunun tespiti ile bu kanuna göre aylık bağlanması talebine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davalı Kurum vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10579, Karar No: 2010/12143, Tarih: 17.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/10579 E.  ,  2010/12143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.03.2009
Yargıtay — Esas No: 2022/6794, Karar No: 2023/6121, Tarih: 24.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/6794 E.  ,  2023/6121 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

HÜKÜM : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya muhtelif tarihli faturalar tahtında inşaat malzemeleri sattığını ve bu faturalardan kaynaklı olarak davalıdan 57.213,00 TL bakiye alacağı olduğunu, sözü edilen alacağın tahsili amacıyla yapılan ilamsız icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava dilekçesinde sunulan cari hesap ekstresinde bahsi geçen 01.11.2013 tarihli 11.505,00 TL, 10.11.2013 tarihli 9.180,00 TL ve 22.11.2013 tarihli 9.628,00 TL tutarındaki faturaları kabul etmediklerini, müvekkilinin aynı cari hesap ekstresinde bahsi geçen diğer fatura bedellerini ise banka havalesi ve elden yaptığı ödemelerle davacıya ödediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.04.2017 tarihli ve 2015/485 E., 2017/357 K. sayılı kararıyla, davacının 2013 yılına ait ticari defterlerinin kanuna göre eksiksiz ve usulüne uygun olarak tutulmadıkları, kapanış onaylarının yaptırılmadığı, davalının ticari defterlerinin kanuna göre eksiksiz ve usulüne uygun olarak tutuldukları, açılış ve kapanış onaylarının yaptırıldığı, davalı defterlerine göre davacının bir alacağının olmadığı, davacının açıkça yemin deliline dayanmadığı ve alacağını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 25.10.2017 tarihli ve 2017/678 E., 2017/831 K. sayılı kararıyla, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 25.10.2017 tarihli ve 2017/678 E., 2017/831 K. sayılı kararıyla, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 19 . Hukuk Dairesinin 23.10.2019 tarih, 2017/5477 E., 2019/4891 K. sayılı kararı ile "Davalı borçlunun ödeme emrine itirazında, takip talebi ekindeki cari hesapta yer alan 01.11.2013 tarihli 11.500,00 TL, 10.11.2013 tarihli 9.180,00 TL ve 22.11.2013 tarihli 9.628,00 TL tutarındaki mal teslimini kabul etmediği, geri kalan mallara ilişkin olarak da teslim aldığını ancak ödemede bulunduğunu savunduğu, davalının cevap dilekçesinin de aynı mahiyette olduğu, bu durumda davacının, davalının kabul etmediği yukarıdaki 3 kaleme ilişkin malı teslim ettiğini ispatlamak zorunda olduğu, davacının bu 3 kalem malı teslim ettiğini ispatlaması halinde davalının teslim edilen mallara ilişkin ödeme iddiasını ispatlamakla yükümlü olduğu, davacının davalının kabul etmediği 3 kalem mala ilişkin teslimi ispatlayamaması halinde ise davalının geri kalan ve teslimini kabul ettiği mallara ilişkin ödemeleri ispat külfeti altında olduğu, davacı cari hesaba göre 87.357,00 TL alacaklı olduğu halde yapılan ödemeleri mahsup ederek bakiye 57.231,00 TL'nin tahsilini talep ettiği, hükme esas teşkil ettirilen bilirkişi raporunun bu ilkelere uygun bir araştırmaya dayalı olmadığı, Mahkemece yapılması gereken işin, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda ispat külfetinin doğru şekilde tayini ile sonucuna göre bir karar verilmesi olduğu" gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilamında da belirtildiği üzere davacının, davalı tarafından kabul edilemeyen 3 adet faturaya konu malları davalıya teslim ettiğini ispatlaması gerektiği ancak bu hususu ispata yarar delil sunamadığı, davacı yanın bu hususu ispat için tanık deliline dayandığı ancak davanın mahiyeti gereği bu talebin reddedildiği, bozma ilamında belirtildiği üzere davalı tarafın cari hesap ilişkisi kapsamında geri kalan mallara ilişkin ödeme yaptığını ve davacı tarafa cari hesap ilişkisi nedeni ile borçlu olmadığını ispat etmesi gerektiği, davalının gerek usulüne uygun tutulmuş olması hasebiyle lehine delil vasfı taşıyan ticari defterleriyle gerekse de dosya kapsamında yer alan bilirkişi raporlarıyla bu iddiasını ispat ettiğinin değerlendirildiği, davacının takip tarihi itibariyle davalıdan alacaklı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar