muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/38770, Karar No: 2014/34063, Tarih: 24.11.2014

a) (b) bendi gereğince 05.07.2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-1’inde yer alan sınıflardaki maddeleri,

b) (n) bendi gereğince kendi ekindeki Ek-1 listesinde yer verilen maddeleri,

c) (z/ğğ) bendi gereğince Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek IV listesinde (A) ve (M) ile işaretlenmiş atıklarla, Ek-III/B’de yer alan eşik konsantrasyonu üzerinde değere sahip olan atıkları,

d) (z/hh) bendi gereğince de Tehlikeli Maddelerin ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinin birinci fıkrasının (II) bendinde tanımlanan tehlikeli maddeler ve müstahzarlar ile Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3. maddesinde yer alan tehlikeli maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atık olarak kabul etmiş, (u) bendindeki düzenleme ile de kendi eklerinden olan Ek-2 Tablo 2’de yer alan faaliyetleri potansiyel kirletici faaliyetler olarak belirlemiş, ayrıca toprağı kirleten ya da kirletme ihtimali olan atıkların doğrudan toprağa verilmesini yasaklamıştır.

Toprağın korunmasına ve kirliliğinin önlenmesine hizmet eden bu yönetmeliklerin yanısıra, “atıkların oluşumundan bertarafına kadar çevre ve insan sağlığına zarar vermeden yönetimlerinin sağlanmasına yönelik esasları” belirleyen 2008 tarihli Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ile “Her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması vb faaliyetleri düzenleyen” 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin de toprak kirliliğine ilişkin yasaklamalarına değinmek gerekir.

1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 18. maddesi, “evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atıksuların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru” ifade eden ve katı atık sınıfında kabul edilen “arıtma çamurunun”, denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesini yasaklamıştır.

Bu durumda, alıcı ortamlardan toprağa verilmesi suç oluşturacak olan atığın, 1991 tarihli Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği kapsamında bulunması, bu kapsamda değilse;

A) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 05.07.2008 tarihinde yürürlüğe girmesi karışısında, 05.07.2008 ile 08.06.2010 tarihleri arasında işlenen eylemler yönünden Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek-1 listesinde belirtilen atık türlerinden olması,

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

B) 2010 tarihli Toprak Kirliliğinin Kontrolü ve Noktasal Kaynaklı Kirlenmiş Sahalara Dair Yönetmeliğin 08.06.2010 tarihinde yürürlüğe girmesi, toprağı kirleten, kirletme ihtimali bulunan atıklara ilişkin önceki yönetmelikten farklı nitelikte atık gruplarını oluşturması nedeniyle de 08.06.2010 tarihinden sonra işlenen suçlar bakımından, 4/b maddesinde bahsedilen kirletici unsurlara ilaveten, atığın;

- (n) bendi ile kendi ekindeki Ek-1’de tablo halinde gösterilen jenerik kirletici sınır değerlerini aşması,

- z/ğğ bendinde belirtilen nitelikte tehlikeli atık veya z/hh bendinde tanımlanan tehlikeli madde sınıfına ilişkin koşulları taşıması,

Gerekmektedir.

Farklı tarihlerde farklı atık listeleri benimsenmiş olması karşısında, zaman bakımından uygulama ilkesinin zorunlu sonucu olarak suç tarihinde yürürlükte bulunan yönetmelikte toprağı kirlettiği yahut kirletme ihtimali taşıdığı kabul edilen atığa, sonradan yürürlüğe giren yönetmelikte de yer verilmiş olmalıdır.

3) Kanalizasyon Sistemine ya da Ortak Arıtma Tesisine Deşarj

Yönetmeliğin “Kanalizasyon Sistemlerine Boşaltım” kenar başlıklı 25. maddesine göre “Kanalizasyon sistemi bulunan yerlerde her türlü atıksuların kanalizasyon şebekesine bağlanması, ilke olarak bir hak ve mecburiyettir”. Kanalizasyon sistemlerine boşaltılan kentsel ve belirli endüstriyel atıksuların toplanması, arıtılması, kanalizasyon sistemine deşarj edilen atıksuların oluşturacağı olumsuz etkilere karşı çevrenin korunması amacıyla kabul edilen 2006 tarihli Kentsel Atıksu Arıtımı Yönetmeliğinin “Tanımlar” kenar başlıklı 4. maddesinde kanalizasyon sistemi; kentsel atıksuyu toplayan ve arıtma tesislerine iletmeye yarayan kanallar olarak tanımlanmıştır. Kentsel atıksu ise, evsel atıksu ya da evsel atıksuyun endüstriyel atıksu ve/veya yağmur suyu ile karışımını ifade etmektedir.

4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri (OSB) Kanunu’nun 20. maddesine göre, organize sanayi bölgelerinin ortak arıtma tesisi yapması, işletmelerin de atıkların ortak arıtma tesisinin kabul edebileceği standartlara düşürülmesi amacıyla ön arıtma yapması gerekir. 22.08.2009 tarihli OSB Uygulama Yönetmeliğinin 114 ve aynı Yönetmeliğin 182. maddesi ile yürürlükten kaldırılan 01.04.2002 tarihli OSB Uygulama Yönetmeliğinin 104. maddelerinde aynı ilkeler tekrarlanmıştır.

2009 tarihli Yönetmeliğin 118. maddesine, 2002 tarihli Yönetmeliğin ise 108. maddesine göre, OSB'nin belediye sınırları içinde olması ve atıksularının belediye atıksu arıtma tesisine bağlanması durumunda, belediyenin kanala deşarj standartlarına, belediye sınırları dışında direkt alıcı ortama deşarj durumunda su ürünleri istihsal sahası ise 22/3/1971 tarihli ve 1380 sayılı Su Ürünleri Kanunu, değil ise, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği ya da bölgesel koşullara bağlı oluşturulan deşarj standartlarına uymak zorundadır. Yönetmeliklerin devam eden maddelerinde kanalizasyon şebekesine verilmeyecek atıklar, artıklar ve diğer maddelere ilişkin hükümlere yer verilmiştir.

Bilindiği üzere, kentsel atıksular kanalizasyon sistemi ile toplanarak, Kentsel Atıksu Arıtımı Yönetmeliğinin 4. maddesinde “idare” olarak tanımlanan belediyeler tarafından yapılan arıtma tesislerinde arıtmaya tabi tutularak alıcı ortama verilmektedir. Kanalizasyon sistemine deşarj edilen endüstriyel atıksuların kural olarak ön arıtmaya tabi tutulması ve belediyeler tarafından kabul ve ilan edilen Yönetmeliklerde belirlenen limit değerleri aşmaması gerekir. Aksi halde Belediyeler, ön arıtma yapılmadan veya ön arıtma yapılsa bile istenilen limitleri sağlamadan kanalizasyon sistemine deşarj edilen atıksular için kirlilik yükü bedeli, kirlilik önlem payı gibi isimlerle ilave bedel almaktadır. Bu nedenle belediyeler tarafından 2560 sayılı Kanun’a istinaden kabul edilip uygulanan Atıksuların Kanalizasyon Sistemine Deşarjına İlişkin Yönetmeliklerde, kanalizasyon sistemine deşarj edilen atıksularla ilgili benimsenen kirlilik parametreleri, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde benimsenen değerlerden farklı ve kimi zaman daha yüksektir.

Açıklamadan da anlaşılacağı gibi, kanalizasyon sistemine deşarj edilen atıksu alıcı ortama doğrudan verilmemekte, belediyelerce inşa edilen ve bir arıtma tesisine bağlı bulunan kanalizasyon sistemine aktarılmaktadır. Bu durumda, kanalizasyon sistemine deşarj edilen atıksudaki kirlilik parametreleri, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde ya da belediyelerce hazırlanan yönetmeliklerde belirlenenlerden daha yüksek olsa bile, “atığın alıcı ortama verilmesi” öğesinin gerçekleşmemesi nedeniyle, TCK’nın 181/1. maddesinde düzenlenen çevreyi kasten kirletme suçu oluşmayacaktır. Ancak limitlerin bu suretle aşılması, kanalizasyon sistemini ve arıtma tesislerinin çalışma kapasitesini etkileyeceğinden, belediyelerce olağan olarak tahsil edilmekte olan atıksu bedelinin yanı sıra, kirlilik ücreti veya kirlilik yükü bedeli gibi değişik adlarla ek bir bedel alınmasını gerektirecektir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, atıksuyun deşarj edildiği alıcı ortamla, neticede arıtmaya tabi tutulacak kanalizasyon sistemine ya da ortak arıtmayla sonlanacak sisteme deşarj birbirinden ayrılmış, atıksuyun deşarj edildiği yere göre farklı yükümlülükler ve buna bağlı olarak hukuki yaptırımlar belirlenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, atıksuyun deşarj edildiği alıcı ortamla, neticede arıtmaya tabi tutulacak kanalizasyon sistemine ya da ortak arıtmayla sonlanacak sisteme deşarj birbirinden ayrılmış, atıksuyun deşarj edildiği yere göre farklı yükümlülükler ve buna bağlı olarak hukuki yaptırımlar belirlenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Sanığın, Motorlu Araçlar Ticaret ve Sanayi A.Ş’nin Ankara’da bulunan, ağır vasıta araçlarının satış ve satış sonrası servis bakımı yapılan işletmesinin satış müdürü olduğu, bu işletmede arıtma işlemine konu olan atıksuların alıcı ortama mı yoksa kanalizasyon sistemine mi deşarj edildiğinin belli olmadığı, her ne kadar alınan numunedeki askıda katı madde (AKM) ve kimyasal oksijen ihtiyacı (KOİ) değerleri, Su Kirliliği Kontrol Yönetmeliğinin ekindeki tablo 21/1 de gösterilen limit değerlerden fazla ise de, numunenin, arıtma çıkışından alınması gerekirken arıtma giriş kısmından alındığının anlaşıldığı, suçun kirletme ya da kirletme ihtimali şeklindeki yasal unsurunun oluşup oluşmadığının şüpheli olduğu, kanıtlanamayan eylemde şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar

Açıklanan gerekçelerle eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan İl Çevre ve Orman Müdürlüğü vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7848, Karar No: 2018/4448, Tarih: 11.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7848 E.  ,  2018/4448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/12/2015 tarih ve 2007/174-2015/733 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20/02/2018 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılardan asil ... ve vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ...Şubesinde hatalı işlemler yapıldığını, bu işlemlerde kimlik tespiti ve şüpheli işlem bildirimine ilişkin mevzuat hükümlerine uyulmadığını, yapılan işlemlere ilişkin fişlerdeki açıklamaların sistem üzerinde gerçeğe aykırı şekilde değiştirildiğini, tüm bu nedenlerle davacı banka lehine vergi cezası tahakkuk ettirildiğini cezaları ödemek zorunda kalan bankanın zarara uğradığını, davalının bankanın genel müdürü olması nedeniyle zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 13.805.489,45 TL'nin 27/02/2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının aktif dava ehliyetinin olmadığını, müvekkilinin kanuna aykırı ve kusurlu işleminin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu zararı oluşturan işlemlerin şube işlemi niteliğinde olduğu, davalının zarar oluşturan işlemlere doğrudan yada dolaylı yönden iştirakinin ve müdahalesinin saptanamadığı, zarar doğuran işlemlerin münhasıran şube işlemi olması nedeniyle genel müdür olan davalının sorumluluğunun işlemlerin doğrudan davalının bilgisi ve/veya talimatı ile gerçekleştirilmesi yahut işlemlerin gerçekleşmesi sırasında herhangi bir biçimde davalının bu usulsüz işlemlere vakıf olması (müfettiş raporları, şikayet, ihbar...vs), buna rağmen kayıtsız kalması, bu şekilde zararın gerçekleşmesi veya artmasına sebep olması hallerinde söz konusu olacağı, ancak bu yönde somut bir iddia ve delilin bulunmadığı, gerçekleşen zarardan davalının sorumlu olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz eden davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11167, Karar No: 2012/14468, Tarih: 08.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/11167 E.  ,  2012/14468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 20/03/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili Avukat Hilal ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 101 ada 99 parsel sayılı taşınmazında, Canik Kaymakamlığı tarafından 09.03.2009 tarihinde köy yoluna tecavüz ettiğinden bahisle 3091 sayılı yasa uyarınca tecavüzün men'ine karar verildiğini,12.03.2009 tarihinde kaymakamlık görevlilerinin yanında davalılar tarafından, Canik İlçe Tarım Müdürlüğü'nün 16.03.2009 tarihli tespit tutanağı ile belirlenen 23 adet (7-10 yaş) erik ağacı, 1 adet çınar ağacı, 13 adet (3 yaş) erik ağacı, 1 adet (4-6) yaş erik ağacının kesildiğini ve yine aynı parselde bulunan 20 adet erik fidanının köy muhtarı davalı ... tarafından kesildiğini, ... hakkında ... 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/803 esas sayılı dava dosyasında yargılamasının devam ettiğini beyanla uğradığı maddi ve manevi zararın davalılara ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, 24.02.2011 tarihli ve 13.06.2011 tarihli bilirkişi ek raporlar hükme esas alınarak 37 adet meyve ağacı bedeline ve 20 adet erik fidanı bedeline hükmedilmiş, manevi tazminat talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Davacı hakkında, taşınmazından köy yolunun muhtelif yerlerine kıyı çekmek suretiyle 85.91 m²’lik alana tecavüz ettiği ve Canik Kaymakamlığı'nın 09.03.2009 günlü kararı ile 3091 sayılı yasa gereğince yola el atmasının önlenmesine karar verildiği ve kararın uygulandığı anlaşılmaktadır.

... 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.07.2009 tarih, 2005/666 esas ve 2009/674 karar sayılı kararı ile davalı muhtar ...'in davacıya ait 20 adet erik fidanını söktüğü kabulü ile nas'ı ızrar suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

... 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.07.2009 tarih, 2005/666 esas ve 2009/674 karar sayılı kararı ile davalı muhtar ...'in davacıya ait 20 adet erik fidanını söktüğü kabulü ile nas'ı ızrar suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosyada alınan 08.11.2010 tarihli Ziraat Bilirkişisi raporunda ise; 37 adet meyve ağacından 22 adet ağacın yolda kaldığı, 15 adet erik ağacının köklerinin gösterilememesi nedeniyle yerlerinin tam olarak tespit edilemediği belirtilerek 15 adet meyve ağacı zararı belirlendiği, 22 adet ağaç için yolda kaldığı gerekçesiyle zarar hesabı yapılmadığı, mahkemece talep edilmesi üzerine düzenlenen ek raporlar ile 37 adet meyve ağacı değeri ve 2005 yılında davalı muhtar tarafından zarar verilen 20 adet erik fidanı değeri hesaplandığı ve mahkemece hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda; 2005 yılında davacıya ait 20 adet erik fidanına davalı ... tarafından zarar verildiğinin ceza dosyasında verilen kararla sabit olduğu, 22 adet meyve ağacının ise keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporu ile de tespit edildiği üzere tecavüz edilen yolda kaldığı, 22 adet meyve ağacı yönünden zararın Canik Kaymakamlığı'nın 09.03.2009 tarihli kararın infazı ile oluştuğu, kusurlu tarafın davacı olduğu, yol dışında kalan 15 adet meyve ağacının ise davalılar tarafından kesildiğinin dosya kapsamı ile sabit olmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde; ... tarafından verilen zararın dışında kalan ve hüküm altına alınan zarar yönünden davanın reddi gerekir. Bu yönün gözetilmemiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine 08/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/10498, Karar No: 2016/9752, Tarih: 16.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/10498 E.  ,  2016/9752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama, hakaret,

HÜKÜM : ... hakkında TCK’nın 151/1, 62, 52/2. maddeleri gereğince doğrudan 2.000 TL adli para cezası,

... hakkında TCK’nın 86/2, 62, 52/2. maddeleri gereğince doğrudan 2.000 TL adli para cezası, TCK’nın 151/1, 62, 52/2. maddeleri gereğince doğrudan 2.000 TL adli para cezası, TCK’nın 125/1-4, 62, 52/2. maddeleri gereğince doğrudan 1.740 TL adli para cezası.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, temyiz isteminin reddine dair 09.10.2013 gün ve 2013/19 E, 2013/491 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik başvurunun reddiyle ek kararın ONANMASINA, 16/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24321, Karar No: 2016/1020, Tarih: 27.01.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/24321 E.  ,  2016/1020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın 08/04/2015 tarihli dilekçesi ile hırsızlık suçuna yönelik 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin kararı temyiz ettiği, 04/05/2015 tarihindeki dilekçesinde hapis ve adli para cezalarına ilişkin temyiz talebinde bulunduğu, mahkemece 06/05/2015 tarihli ek karar ile mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçları yönünden temyizin reddine dair ek karar verildiği, ek kararın tebliğinden sonra sanık tarafından verilen 25/05/2015 tarihli dilekçenin ise içerik itibariyle ek kararın temyizine yönelik bulunmadığı, bu itibarla mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen temyizin reddine dair ek karara yönelik olarak sanığın bir temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla, incelemenin 08/04/2015 tarihli temyiz talebine ilişkin olarak ve hırsızlık suçuna yönelik temyiz sebepleri ile sınırlı olarak yapılması talebiyle yapılan incelemede;

Mahkeme kararının 31/03/2015 tarihinde sanığa tefhim olunduğu, sanığın CMUK'nun 310/1. maddesindeki bir haftalık temyiz süresini geçirdikten sonra 08/04/2015 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8850, Karar No: 2015/5620, Tarih: 14.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8850 E.  ,  2015/5620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/310135

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2011

NUMARASI : 2007/70 (E) ve 2011/43 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgeleri vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde suç tarihi itibari ile sabıkasız olan ve hakkında verilen cezası ertelenen sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 231. maddesinin uygulanma olanağının tartışılmaması,

2-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 03.08.2006 yerine 2006 olarak gösterilmesi suretiyle, CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.