muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/741, Karar No: 2024/6685, Tarih: 23.09.2024

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı karşı davalı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...'ın Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) tarafından 02.04.2013 tarih 2013/02672 numara ile tescil edilen temizlik aparatı parçası adlı mamulün başvuru sahibi bulunduğunu, söz konusu mamule ait tescil belgesinin müvekkilince alınması üzerine mamul üretilerek yurtiçinde yaygın olarak satıldığını, davalının müvekkilinin izlediği üretim ve pazarlama stratejisi nedeniyle mamulün gerek yurtiçin gerekse yurtdışında geniş bir piyasaya hakim olması üzerine işbu mamulü ürettiğini ve piyasaya sürüm yaptığını, müvekkili adına tescil edilen bu tasarıma konu mamulün karşı tarafça oldukça fazla üretilip satışa arzedilmesi müvekkilini fahiş zararlara uğrattığını, karşı tarafın tasarım sahibi olmadığı gibi lisans hakkına da sahip olmadığını, icra edilen işlemlerin gerek TTK anlamında haksız rekabet kurallarına, gerek 6769 sayılı Kanuna gerekse 554 sayılı kanun hükmünde kararnameye aykırılık teşkil ettiğini, davalı tarafından müvekkiline ait tasarımı taklit edilerek müvekkilince ticari ilişkide bulunduğu şahıslara sattığı haricen öğrenildikten sonra Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde 2018/17 Değişik iş numaralı dosyası ile endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti amacıyla delil tespiti davası açıldığını, dava konusu aparatın benzer nitelikte olduğunu, davalıya ait işyerinde müvekkilden taklit ettiği 5.000 adet hazır mamülün bulunduğu bilirkişi raporunda belirtildiğini, anılan yasal düzenleme ve mevcut delil durumu göz önünde bulundurulduğunda davalı tarafın müvekkile ait tasarım haklarına tecavüz ettiğinin ortada olduğunu, davalı tarafın tecavüzünün durdurulmasına, davalının üretime elverişli malzemelerinin tedbiren muhafaza altına alınmasına, imhasına, davalı tarafın tecavüzünün önlenmesine, hükmün ilanına, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 151 inci maddesi uyarınca hesaplama yapılacak çıkacak bedelden şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın delil tespitinin yapıldığı 16.03.2018 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, manevi tazminata ilişkin olarak şimdilik 15.000,00 TL tazminatın haksız fiilin tespit edildiği 16.03.2018 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, delil tespit masraflarının delil tespitini yapıldığı tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan alınarak müvekkiline verilmesine, ref tazminatının davalılardan alınarak müvekkiline verilmesine, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili karşı dava dilekçesinde; karşı davalı ..., 2013 02672 tescil numaralı 04-04 Locarno sınıfında "Temizlik Aparatı Parçası" adı altında bir tescilli tasarım sahibi olduğunu, bu tescilli tasarımla ilgili olmak üzere Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/17 Değişik iş dosyası ile aleyhine delil tespiti istenildiğini, ve ürettikleri temizlik aparatı parçalarının kendi tescilli tasarıma benzer olduğunu iddia ettiğini, davalının açmış olduğu bu delil tespiti neticesinde kendisinin böyle bir tescilli tasarım sahibi olduğundan haberlerinin olduğunu, bu tescilli tasarım hukuen geçerli tescilli tasarım olmadığı, hükümsüzlüğüne karar verilmesinin gerektiğini, zira söz konusu tasarım 6769 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin ikinci fıkrası yenilik ve ayırt edici niteliğini kaybettikten sonra tasarım tescilinin alındığını bu nedenle tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesinin gerektiğini, davalının, söz konusu ürünü en erken 2005 yılı içinde ürettiğini, bu ürüne faydalı model aldığı tarihin 22.05.2006 tarihi olduğu, davalı tarafın bu ürünle ilgili ticaretini müvekkili ile dahi tescilli tasarım almadan önce yapıldığını, kendi defter ve belgeleri ile de bu ürünün ticaretini tasarım koruması aldığı 02.04.2013 tarihinden çok çok önce yani tasarıma başvurma tarihinin 12 ay öncesinden daha uzun zaman önce kamuya sunduğunun belirlenebileceğini, piyasaya bu ürünün ticaretini yaptığı kişiler dahi bu durumu ortaya koyabileceğini, davalının sahibi olduğu tescilli tasarımın, kamuya sunma nedeniyle yenilik vasfını yitirmesine rağmen tasarım koruması verilmemesi gerekirken, tasarım hakkı verilmiş olduğundan bu tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesinin gerektiğini, davacının davasının reddine ihtiyati tedbir talebinin de reddine karar verilmesini, karşı dava gereğince davacıya 2013 02672 tescil numaralı 04-04 Locarno sınıfında "Temizlik Aparatı Parçası" adı altında bir tescilli tasarımın, tescil edilmesinden 12 ay önceye kadar kamuya sunulması halinde tescil edilebileceği, halbuki davalının söz konusu ürüne 2005 yılında faydalı model belgesi aldığı, bu ürünü 2005 yılından önce ürettiği ve kamuya sunduğu, dolayısıyla kamuya sunma yoluyla yenilik vasfını yitirdiği bir tasarıma sahip olduğu, ürüne TÜRKPATENT tarafından 6769 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 77 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi hükümleri uyarınca tescilli tasarım verilmemesi gerekirken verildiğinden davalının söz konusu tasarımının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı vekili cevap dilekçesinde; tespit raporunun hatalı ve yanlış düzenlendiğini, bilirkişi tasarım konusu ile aynı veya benzer olmayan temizlik aparatlarını benzer olarak değerlendirdiğini, 2013 02672 sayılı tasarım konusu olan temizlik aparatında plastik monteleme olmayıp, metal ve tek yapıdan oluşan bir temizlik aparatı söz konusu olduğunu, dolayısıyla tasarım konusu ile bizim plastik montelenmiş başları olan temizlik aparatlarının birbirine kesinlikte benzemediğini, tasarıma bir tecavüzün söz konusu olmadığını, davacı daha önce müvekkiline kendi ürünün satmış olduğu, müvekkilinin de ürün üretip satmasını kabul etmediğini, tasarıma benzer olmayan ve tasarım konusu da olmayacak korumalı ürünü ... alarak müvekkilinin ürettiği ürünlerin ticaretini yapmasına engel olmak istediğini, davacının müvekkiline kestiği faturalarda sabit olduğunu, davacının tasarım belgesi ile koruduğunu söylediği söz konusu ürünün tasarım tescili konusu olmasının da mümkün olmadığını, davacı hükümsüz olan ve ürettiği ürünlerle benzer olmayan tasarım konusu olduğunu iddia ettiği ürünlere dayalı tazminat talep edemeyeceği gibi bu konuda herhangi bir ihtiyati tedbir uygulatmasının da mümkün olmadığını, taleplerin hem de ihtiyati tedbir kararının reddinin gerektiğini, davacının önleme ve durdurma yönünde ihtiyati terdbir istediğini bunun reddinin gerektiğini, davacının taleplerinin hukuki olmadığını, benzer olmayan ürün için ve tasarım ile korunamayacak bir ürün için istenen ihtiyati tedbirin verilemeyeceğini, verilen ihtiyati tedbir hukuki olmayacağını, meydana getireceği zararların sonuçları daha sonra tazminat olarak talep edileceğini bildirmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, tasarım hukukunda mutlak yenilik ilkesi mevcut olduğu, mutlak yenilik, bir tasarımın aynısının başvuru veya rüçhan tarihinden önce dünyanın herhangi bir yerinde herhangi bir şekilde kamuya sunulmamış olması gerektiği. mutlak

yenilikten söz edilebilmesi için de, tasarım tescil başvurusu yapılan ürünün görünümünün,

dünyanın herhangi bir yerinde ve herhangi bir şekilde kamuya sunulan tasarımlardan

yararlanma ve benzetme serbestisi ilkesi sınırları içinde kalmak kaydıyla, küçük ayrıntıların

ötesinde farklı özelliklere sahip olması gerekli ve yeterli olduğu, mutlak yenilik ve kümülatif koruma ilkeleri

gereğince tasarımın yeni olup olmadığının tespitinde sadece önceki tarihli tasarımlar dikkate

alınmamakta, başvurudan önce dünyanın neresinde ve hangi suretle olursa olsun kamuya

sunulmuş tüm markalar, patentler ve faydalı modeller ile fikir ve sanat eserleri de yenilik

incelemesinde göz önünde bulundurulmakta olduğu, dava konusu endüstriyel tasarıma vaki tecavüzün

önlenmesi ve tazminat ile karşı davada tasarım hükümsüzlüğü olup söz konusu davalar

04.10.2018 ve 12.10.2018 tarihlerinde açılmıştır. 6769 sayılı Kanun’un yürürlüğe

alınmamakta, başvurudan önce dünyanın neresinde ve hangi suretle olursa olsun kamuya

sunulmuş tüm markalar, patentler ve faydalı modeller ile fikir ve sanat eserleri de yenilik

incelemesinde göz önünde bulundurulmakta olduğu, dava konusu endüstriyel tasarıma vaki tecavüzün

önlenmesi ve tazminat ile karşı davada tasarım hükümsüzlüğü olup söz konusu davalar

04.10.2018 ve 12.10.2018 tarihlerinde açılmıştır. 6769 sayılı Kanun’un yürürlüğe

girmesinden sonra açılmaları ve tasarım tecavüzü ile tasarım hükümsüzlüğüyle ilgili olması

sebebiyle huzurdaki uyuşmazlığın 6769 sayılı Kanun hükümleri kapsamında değerlendirilerek her ne kadar fonksiyonları farklı olsa da davacıya ait 2013 02672 numaralı tescilli

tasarımın aynısının veya ayırt edilemeyecek kadar benzerinin 2005 03101 numaralı

faydalı modele ilişkin kendinden burgulu sap buluşuna ait resim olarak 21.10.2005

tarihli patent bülteninde yayımlanarak kamuya sunulduğu ve söz konusu faydalı

modelde yer alan resim karşısında davacıya ait 2013/02672 numaralı tescilli

tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığı ve bu nedenle davacı tasarımının kendi adına

tescilli faydalı model karşısında hükümsüzlüğü koşullarının somut olayda oluştuğu gerekçesiyle karşı davanın kabulüne ve karşı dava ile hükümsüzlük yönünden karar verildiği gerekçesiyle asıl davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı karşı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, asıl dava, endüstriyel tasarıma vaki tecavüzün önlenmesi ve tazminat, karşı dava ise, endüstriyel tasarımın yeni ve ayırtedici olmaması nedeniyle hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin ikinci fıkrası, 77 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı karşı davalı vekili temyiz isteminin reddi ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

23.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3176, Karar No: 2015/2006, Tarih: 27.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/3176 E.  ,  2015/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihlerine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

2009 takvim yılına ait defter ve belgelerin ibrazına dair yazının 04.05.2010, 2006-2008 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin ibrazına dair yazının ise 05.05.2011 tarihinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Küçükyalı Vergi Dairesinin mükellefi olup inşaat taahhüt faaliyetiyle uğraşan ... İnşaat Taahhüt Tic. San. Ltd. Şti yetkilisi olan sanığın gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasında bulunmaksızın 2009 takvim yılında sahte faturalar düzenlediğinin iddia olunduğu, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek şirket ile ilgisinin olmadığını ve sahte fatura düzenlemediğini savunduğu, davanın dayanağını oluşturan 13.09.2011 gün VDENR-2011-444/22 sayılı vergi suçu ve tekniği raporlarında sanığın ortağı ve yöneticisi olduğu başka şirketler ile alış yaptığı bir çok firma hakkında olumsuz tespitler bulunduğu, Katma Değer Vergisi Beyannamelerinin yüksek miktarda matrahlar içerdiğinin belirtildiği, 213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere anılan suçun oluşabilmesi için düzenlenen sahte faturaların yasada öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerektiği ancak sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içinde bulunmadığı gibi fatura bilgilerinin de yer almaması karşısında; faturaların asılları ve onaylı suretleri varsa getirtilerek yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin incelenmesi, faturaları kullananlar belirlenip sanıktan alınıp alınmadığı hususunda ifadelerine başvurulması, yine faturalardaki imza ve yazılar ile şirkete ait başka belgeler üzerindeki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı hususunda imza incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Defter ve belge ibraz etmemek suçlarının işlendiği tarih itibariyle kesinleşmiş adli sicil kaydı bulunmayan ve hakkında takdiri indirim uygulanıp tekrar suç işlemeyeceği konusundaki olumlu kanaat nedeniyle cezaları ertelenen sanık hakkında ertelemeye göre daha lehe sonuç doğuran CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

2- Defter ve belge ibraz etmemek suçlarının işlendiği tarih itibariyle kesinleşmiş adli sicil kaydı bulunmayan ve hakkında takdiri indirim uygulanıp tekrar suç işlemeyeceği konusundaki olumlu kanaat nedeniyle cezaları ertelenen sanık hakkında ertelemeye göre daha lehe sonuç doğuran CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16728, Karar No: 2015/1677, Tarih: 02.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/16728 E.  ,  2015/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan suça sürüklenen çocukların beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ... ile suça sürüklenen çocukların aynı okulda öğrenci olduğu, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'nın mağdur ...'u dövdüğü, bu sırada suça sürüklenen çocuk ...’ın, dayak anını cep telefonunun kamerası ile kayda aldığı, olay yerinde bulunan ve suça sürüklenen ...’ın olay anını kaydettiğini gören suça sürüklenen çocuk ...’in, bu görüntüleri suça sürüklenen ...’dan isteyerek aldığı, daha sonra suça sürüklenen çocuk ...'in de bu görüntüleri youtube video paylaşım sitesinde yayımlaması şeklinde gerçekleşen olayda,

Suça sürüklenen çocuk ...’ın, mağdurun kavga anını cep telefonuna kaydetme eyleminin TCK’nın 134/1. maddesinin ikinci cümlesini, suça sürüklenen çocuk ...’in, bu görüntüleri internette yayımlama eyleminin ise aynı kanunun 134/2. maddesindeki suçları oluşturduğu, ancak suça sürüklenen çocuklara isnat edilen TCK'nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun, aynı Kanun'un 139/1. maddesi uyarınca soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete tabi olduğu, mağdurun 15 yaşından küçük olduğu, mağdurun kanuni temsilcisi olan annesi ...'in 09.05.2013 tarihli kolluk beyanında kimseden davacı ve şikayetçi olmadığını beyan ettiği, sonraki aşamalarda şikayetçi olduğunu beyan eden katılan ...’in, şikayetten vazgeçmeden vazgeçmesinin mümkün olmadığı dikkate alındığında, suça sürüklenen çocukların müdafilerinin açıkça şikayetten vazgeçmeye karşı koymadığı da nazara alınarak, şikayet koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuklar hakkındaki davanın ayrı ayrı düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde suça sürüklenen çocukların beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu konuda yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nın 73, 139 ve 5237 sayılı Kanunun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 02/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8490, Karar No: 2012/28530, Tarih: 26.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/8490 E.  ,  2012/28530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan, sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 17.02.2009 gün, 2009/9-7 Esas ve 2009/24 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere, CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca, sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan cezanın, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası olduğu hallerde, maddede belirtilen diğer şartların da varlığı halinde uygulama olanağı bulan hükmün açıklanması geri bırakılması kurumunun, taksirli suçlarda hükmolunan iki yıldan fazla süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi durumunda, sonuç cezanın adli para cezası olduğundan bahisle uygulanmasının mümkün olmaması karşısında; sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının iki yıldan fazla olması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yasal olanak bulunmadığı halde bu kurumun uygulanmama gerekçesinin ''katılanların zararlarının giderilmemesi'' olarak gösterilmesi fazlalık olarak; gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve ceza uygulamasına; katılanlar vekilinin bilinçli taksire ve takdiri indirime ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine esas TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/2-3. maddelerine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken uygulama maddesinin CMK'nın 53/6. maddesi olarak gösterilmesi,

2- Sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken uygulama maddesinin CMK'nın 53/6. maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, I. bendinin 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, aynı bendin son paragrafında yer alan “CMK.nun” ibaresinin “TCK'nın” şeklinde değiştirilerek, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5706, Karar No: 2014/8050, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/5706 E.  ,  2014/8050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)