muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2286, Karar No: 2012/7439, Tarih: 27.11.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/2286 E.  ,  2012/7439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmıştır. Davacı iş sahibi, davalı ise yüklenicidir. Davada işin eksik ve ayıplı yapıldığı ileri sürülerek 2.500,00 TL eksik ve ayıplı işler bedeli ile, 3.000,00 TL manevi tazminatın tahsili, iş bedeli olarak verilen 3.000,00 TL'lik senetten dolayıda borçlu olmadığının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, 2.500,00 TL eksik ve kusurlu işler bedelinin davalıdan tahsiline, koşulları oluşmadığından manevi tazminat talebinin reddine, 3.000,00 TL bedelli senetten dolayı da borçlu bulunulmadığının tespitine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasındaki sözleşmede yapılacak işler kalem kalem sayılmış, iş bedeli KDV dahil götürü 10.000,00 TL olarak kararlaştırılmıştır. Yanlar arasındaki uyuşmazlıklar genel olarak hakedilen iş bedeli ve ödemeler konusunda toplanmaktadır. Davacı tarafından davadan önce tespit yaptırılmış, mimar bilirkişi tarafından düzenlenen 02.02.2010 tarihli bilirkişi raporunda sözleşme konusu bir kısım işlerin yapılmadığı, yapılan bir kısım işlerde de nefaset/değer düşüklüğü bulunduğu belirtilerek eksik ve kusurlu işlerin bedeli 2.500,00 TL olarak saptanmıştır. Mahkemece keşfe gidildiğinde imalâtın sökülüp yerine başka bir imalât yapıldığı saptandığından tespit raporundaki hesaplamalara itibar edilmesi gerekmektedir. Sözleşmede kararlaştırılan 10.000,00 TL iş bedelinden tespit bilirkişi raporu ile saptanan

2.500,00 TL eksik ve kusurlu işler bedeli düşüldüğünde davacının hakettiği iş bedeli 7.500,00 TL olmaktadır. Ödemeleri ispat külfeti davacı iş sahibine aittir. Davacı iş sahibi dava dilekçesinde 7.750,00 TL nakit ödeme yaptığını iddia etmiş, davalı ise cevabında ödeme miktarının 4.700,00 TL olduğunu kabul ederek fazlasını inkâr etmiştir. Davacı, 4.700,00 TL'nin üzerindeki ödemeleri yasal delillerle kanıtlayamadığından ödeme miktarının 4.700,00 TL olduğunun kabulü gerekir. Davalının hakettiği 7.500,00 TL iş bedelinden kanıtlanan 4.700,00 TL ödeme düşüldüğünde davalı yüklenicinin davalı iş sahibinden bakiye 2.800,00 TL alacağı kalmaktadır. Bu miktar alacağa karşılık davalı yüklenicinin elinde 3.000,00 TL'lik senet bulunduğundan davacı iş sahibi senet bedelinin 2.800,00 TL'lik kısmından borçlu, 200,00 TL'lik kısmından ise borçlu değildir. Mahkemece yalnızca 3.000,00 TL bedelli senedin 200,00 TL'lik kısmından dolayı borçlu bulunmadığının tespitine, diğer taleplerin reddine karar verilmesi gerekirken iş bedelinin tamamı davalı yükleniciye ödenmişcesine yazılı şekilde eksik işler bedeline ve 3.000,00 TL bedelli senedin tamamından dolayı borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenlerle temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26470, Karar No: 2013/22630, Tarih: 18.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/26470 E.  ,  2013/22630 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 18.12.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14394, Karar No: 2014/12545, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14394 E.  ,  2014/12545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2013/157-2013/554

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davacılar vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi davalı SGK vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2021, Karar No: 2016/17420, Tarih: 12.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2021 E.  ,  2016/17420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

2) Sanığın savunmasında, katılanın kendisine hakaret etmesi üzerine sinirlenerek elindeki maden suyu şişesini katılanın suratına vurduğunu belirtmesi karşısında, haksız tahrik hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin sanık lehine uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5508, Karar No: 2013/31005, Tarih: 25.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/5508 E.  ,  2013/31005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/83025

MAHKEMESİ : Ondokuzmayıs(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2011

NUMARASI : 2010/49 (E) ve 2011/127 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun teknesinden çalındığını iddia ettiği sanığın evinde yapılan aramada ele geçirilen ağların fotoğrafları kendisine gösterildiğinde, üçünü teşhis ettiği halde, daha sonraki aramada el konularak teslim edilmek üzere getirilen ağların kendisine ait olmadığını bildirmesi karşısında; sanığın evinde yapılan 15.04.2010 tarihli aramada ele geçirilerek el konulan 19 adet balık ağı ile 11.03.2010 tarihli aramada bulunarak fotoğrafı çekilen ağlara ait görüntüler karşılaştırılarak birebir aynı olup olmadığının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılması ve bu şekilde ağların 2 arama tarihi arasında geçen zaman diliminde değiştirilip değiştirilmediğinin tesbiti ile herhangi bir değişiklik bulunmaması halinde sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik incelemede ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1-Suçun işlendiği zaman dilimi tam olarak bilinmediğinden sanık lehine yorumlama yapılması gerektiği halde TCK'nun 143. maddesi ile artırım yapılması,

2-Balık ağlarının tekne içinde bırakılmasının adet gereği olup olmadığı, bölgede balıkçılar arasında bu şekilde bir uygulama bulunup bulunmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile TCK'nun 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12777, Karar No: 2015/26275, Tarih: 12.05.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/12777 E.  ,  2015/26275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Muhatabı... numaralı keşidecisi.. Merkezi olan, 30.08.2008 keşide tarihli 6.250,00 TL bedelli çeki önceden doğmuş bir kredi borcuna karşılık olarak haklarını katılan kuruma devreden....'ye veren sanığın atılı suçu işlediğinin iddia olunması, sanığın aşamalarda suçlamayı inkar ederek suça konu çeki kendisinin vermediğini savunması, mahkemece hükme esas alınan ve suça konu çekteki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığını bildiren bilirkişi raporunun başka bir soruşturmaya ve başkaca bir çeke ilişkin rapor olduğunun anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi açısından, suça konu çekin ...'a geçmesine ilişkin belgelerin temini ve çeki alan banka görevlilerinin tespit edilerek tanık olarak dinlenilmeleri, çekin çalınmasıyla ilgili soruşturmanın akıbeti de araştırılarak, çekteki yazı ve imzaların sanığa veya çek sahibine ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi bakımından da, sanığın aynı bankaya teminat olarak verdiği belirtilen bir başka çekle ilgili Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen 2009/13498 soruşturma numaralı evrakın akıbeti de araştırılarak mümkünse ilgili dava dosyalarının birleştirilmesi aksi halde delil niteliğinde olabilecek evrakların onaylı suretinin temininden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle ve bir başka çeke ait bilirkişi raporu hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14503, Karar No: 2007/2569, Tarih: 26.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/14503 E.  ,  2007/2569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın ... Konut ... Koop. yönünden reddine Diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davadavalı ... ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davacılardan ... ... ile davalılardan ... ... arasında imzalanan 29.8.2002 tarihli kira sözleşmesine dayanarak kiracı sıfatıyla ikamet ettikleri daireden ... 4. İcra Müdürlüğünün 2002/2289 E. sayılı dosyası nedeniyle İcra Müdürlüğünce tahliye edildiklerini, maddi manevi zarara uğradıklarını ileri sürerek, 9.000.000.000 TL maddi, 50.000.000.000 TL da manevi tazminatın faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılardan Kooperatif aleyhine açılan davanın reddine, Davalılardan ... ve ... ... aleyhine açılan maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, 4.130,57 YTL maddi tazminatın 26.10.2002 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, davalılar ... ve ... ... aleyhine açılan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile her davacı için ayrı ayrı 3.000 YTL olmak üzere toplam 6.000 YTL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalılardan ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder.

Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek

1-HUMK.nun 381 maddesi gereğince mahkeme, hazır olan tarafların iddia ve savunmalarını dinledikten sonra yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder.

Kararın tefhimi en az, aynı yasanın 388. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek

okunması suretiyle olur. HUMK.nun 388/son maddesi gereğince de istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Yine aynı kanunun 389 maddesinde de hüküm kısmında iki tarafa yükletilen hak ve borçların tereddüde yer vermeyecek şekilde belirtilmesi zorunluluğu tekrarlanmıştır. Aynı maddenin son fıkrası gereğince de zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli bir süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de HUMK.nun 388 maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Temyize konu davada, kısa kararda manevi tazminat yönünden, “her davacı için ayrı ayrı olmak üzere 3.000 YTL manevi tazminatın 26.10.2002 tarihinden itibaren kanuni faiziyle davalılardan (her üç davalıdan) müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine” şeklinde hüküm kurulmasına rağmen, gerekçeli kararda ise, “her davacı için ayrı ayrı 3.000 YTL olmak üzere toplam 6.000 YTL manevi tazminatın davalılardan ... ve ... ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine” şeklinde hüküm kurulmuş olması, az yukarda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, kararın bozulmasını gerektirir. Mahkemece 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihatı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 2.bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 26.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15896, Karar No: 2013/1622, Tarih: 25.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15896 E.  ,  2013/1622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/02/2010 gün ve 2009/47-2010/31 sayılı kararı bozan Daire’nin 05/04/2012 gün ve 2010/5334-2012/5434 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Müddeabihi devir eden ve devir alan davacılar vekili, müvekkili ...'ın 21.03.2003 tarihinde ... ibareli 37, 39 ve 43.sınıf hizmetleri içeren markayı adına tescil ettirdiğini, davalı şirketin 07.09.2007 tarihinde ... ibaresini 12, 39 ve 43.sınıf mal ve hizmetler için tescili amacıyla TPE'ye marka tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun müvekkili markası redde mesnet alınarak kısmen reddedildiğini davalı eyleminin müvekkilinin 2003/1411 sayılı markadan doğan haklarına tecavüz ettiğini ileri sürerek davalının müvekkili markasına yönelik tecavüzünün durdurulmasına, tecavüzün giderilmesine, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla davalının ... markasıyla ticari faaliyete başladığı 02.04.2004 tarihinden itibaren markayı kullanmak yoluyla elde ettiği kazanca göre belirlenecek yoksun kaldıkları kazançtan şimdilik 10.000 TL'nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 23.12.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle maddî tazminat miktarını 4.014.998,73 TL'na yükseltmiş, 08.02.2010 tarihli dilekçe ile müvekkili ...’ın işbu davaya dayanak yaptığı 2003/1411 sayılı markasını ... 'ne devir ettiğini, devrin TPE marka siciline tescil olunduğunu, davaya markayı devir alan şirketin kaldığı yerden devam edeceğini belirtmiştir.

Davalı şirket vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/5334 E, 2012/5434 K sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 25/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2716, Karar No: 2025/6346, Tarih: 14.05.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/2716 E.  ,  2025/6346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2470 E., 2023/657 K.

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2022 tarihli ve 2022/274 Esas, 2022/379 sayılı Kararı ile sanık hakkında ihmalî davranışla görevi kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257/2, 62/1. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53/1-2-3-5. madde ve fıkraları gereğince hak yoksunluklarına hükmolunmuştur.

B. İstinaf

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 17.05.2023 tarihli ve 2022/2470 Esas, 2023/657 sayılı Kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık müdafiinin temyiz istemi; sanığın mağdurun sözlü olarak kararı istinaf etmemesini söylemesi üzerine istinaf talebinde bulunmadığına, mağdurun şikayetinden vazgeçtiğine ve herhangi bir zararının olmadığına dair beyanda bulunduğuna, bu nedenle sanık avukatın mesleki sorumluluğunun bulunmadığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Suç tarihinde Elazığ Barosunda kayıtlı avukat olan sanığın, davacı mağdure vekili sıfatıyla, Elazığ 2. Aile Mahkemesinin 2018/531 Esasına kayden takip ettiği boşanma davasında, yargılama neticesinde verilen tazminat ve nafaka talebinin reddine ilişkin aleyhe kararı 21.07.2020 tarihinde tebellüğ ettiği halde yasal süresinde istinaf etmeyerek mağduriyete neden olduğunun kabulüyle atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın aşamalarda atılı suçlamayı inkar ettiği gibi müvekkili mağdurenin talimatı doğrultusunda istinaf yoluna müracaat etmediğini savunduğunun, mağdurenin de beyan ve dilekçelerinde bir anlık sinirle sanığı şikayet ettiğini, olay nedeniyle zararının bulunmadığını, sanık avukatı ibra ettiğini ifade ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın savunmasının aksine delillerin nelerden ibaret olduğu ve suç kastı ile hareket ettiğine ilişkin kanıtlar karar yerinde gösterilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilirken aynı maddenin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken, (a) bendindeki hak ve yetkilerin kullanılmasından yasaklanmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR