muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2489, Karar No: 2011/5967, Tarih: 14.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/2489 E.  ,  2011/5967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı Kiptaş vekili avukat ... ve diğer davalı vekili avukat ... ...'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılar tarafından ...ilçesinde inşa edilen ... konutlarından daire satın aldığını, dairede ve ortak alanlarda ayıp ve eksikler bulunduğunu, konutların 1 yıl gecikmeli olarak iskan izni alınmadan teslim edildiğini, davalıların taahhütlerini yerine getirmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere taahhüt edilen inşaat kalitesi ile mevcut inşaat kalitesi arasındaki farkın, doğalgaz bedeli ile LPG gazı arasındaki farkın ve geç teslim nedeniyle kira bedellerinin tespiti ile şimdilik 20.000-TL’nin ticari faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin

2011/2489-5967

takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalılardan satın aldığı konutun geç teslim edildiğini, konutta ve ortak alanlarda ayıplar ve eksik işler bulunduğunu ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, görevsiz mahkemede yapılan keşif sonrasında düzenlenen bilirkişi raporlarında her bir bağımsız bölüm yönünden ayrı ayrı inceleme yapılmadığı, ortak kullanım alanlarına ilişkin ayıplar yönünden ise arsa paylarının dikkate alınmadığı, bilirkişi raporları arasında çelişki bulunduğu, bilirkişi raporlarının açık ya da gizli ayıp, eksik ifa ayırımı yapılmaksızın düzenlenmiş olduğu, 4822 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki yasa hükümlerinin göz ardı edildiği, bu nedenlerle hükme dayanak yapacak yeterlilikte olmadıkları gerekçesiyle dava konusu taşınmaz başında keşif yapılmasına karar verilmiştir. 06.11.2009, 25.12.2009, 12.03.2010, tarihli celselerde davacı vekiline bilirkişi ücreti, araç ücreti ile Mahkemenin yasal yolluğunu yatırmak üzere kesin süre verilmesine ve gerekli uyarının yapılmasına rağmen davacı vekili tarafından masraf yatırılmadığı için keşif yapılamamıştır. Mahkemece, dosyadaki delillerin davcının iddiasını kanıtlamaya yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı ve arkadaşları tarafından ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nde dava açıldığı, aşamalardan geçtikten sonra görevsizlik kararı verilerek dosyanın ... 4. Tüketici Mahkemesi’ne geldiği, Tüketici mahkemesince HUMK. 46. maddesi gereğince davaların tefrik edilerek her bir davacı yönünden ayrı esas numarası ile yargılamaya devam edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacının talepleri yönünden görevsiz Asliye Ticaret Mahkemesi’nde keşifler yapılarak bilirkişi raporları ve ek raporlar alındığı, dava açılmadan önce site yönetimi tarafından ...Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2001/71 D.... sayılı dosyası ile tespit yaptırıldığı, yine davası tefrik edilen bir başka davacının ...Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2001/70 D.... dosyası ile tespit yaptırdığı, davaların tefrikinden sonra bir kısım davacılar yönünden tüketici mahkemesince keşifler yapılarak bilirkişi raporları alındığı anlaşılmaktadır. Dosya içinde bulunan bilirkişi raporlarının incelenmesinde; her bir bağımsız bölüm yönünden ayrı ayrı inceleme yapılmamış ise de, dava konusu edilen ortak alanlara ilişkin ayıp ve eksiklerin belirlendiği, ancak hesaplamalar yönünden raporlar arasında farklılıklar bulunduğu görülmektedir. Öyle olunca, ortak alanlarda bulunan ayıplı ve eksik işlerin tespiti için mutlaka keşif yapılmasına gerek bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, ortak alanlara ilişkin ayıp ve eksikler yönünden dosya üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılması, mümkün olmadığı takdirde aynı iddialarla açılmış ve tefrik edilmiş emsal dosyalarda hükme esas alınan bilirkişi raporuna bu dosyada da itibar edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile ortak alanlar yönünden de mutlaka keşif yapılması gerektiğinden bahisle davacı tarafa kesin süre verilerek, bu süre içinde masraf yatırılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 825.00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, 14.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13988, Karar No: 2022/21767, Tarih: 28.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/13988 E.  ,  2022/21767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık, nitelikli hırsızlık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 158/1-f, 168/1 (2 kez), 62 (3 kez) ve 52/2. maddeleri gereğince 10 ay, 1 yıl 4 ay 20 gün, 1 yıl 8 ay hapis ve 22.200,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine, aynı Kanunun 53/1. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine ilişkin Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/03/2017 tarihli ve 2016/233 esas, 2017/121 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08/08/2022 gün ve 6359-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2022 gün ve 2022/112665 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1- Nitelikli hırsızlık ve resmi belgede sahtecilik suçları yönünden yapılan incelemede,

Kısa süreli olmayan 1 yıl 4 ay 20 gün ve 1 yıl 8 ay hapis cezaları ertelenmiş olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/3. maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2)Nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden yapılan incelemede,

a- Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 26/11/2019 tarihli ve 2015/24461 esas, 2019/37764 karar sayılı ilâmında yer alan "... Sanık hakkında hem adli para cezası, hem de hapis cezası verildiği ve adli para cezaları için TCK'nun 51. maddesine göre erteleme hükümleri uygulanamayacağı halde, erteleme hükümleri uygulanmasına karar verilirken, hiçbir ayrım yapmaksızın sanığın cezasının ertelenmesine karar verilmesi,..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, somut olayda Mahkemesince, sonuç ceza olarak 10 ay hapis ve 22.200,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedildiği, ancak hapis cezası ve adli para cezası konusunda ayrı ayrı değerlendirme yapılmaksızın, cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesine göre ertelendiği anlaşılmakla, sanık hakkında hükmolunan adli para cezası hususunda erteleme kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

b- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Hırsızlık ve resmi belgede sahtecilik suçları için; kısa süreli olmayan 1 yıl 4 ay 20 gün ve 1 yıl 8 ay hapis cezaları ertelenmiş olan sanık ... hakkında, aynı Kanun’un 53/3. maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçu için;

a-Mahkemece sonuç ceza olarak 10 ay hapis ve 22.200,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedildiği, ancak hapis cezası ve adli para cezası konusunda ayrı ayrı değerlendirme yapılmaksızın, cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesine göre ertelendiği anlaşılmakla, sanık hakkında hükmolunan adli para cezası hususunda erteleme kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

b-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi nedenleriyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ANKARA BATI) 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 30/03/2017 tarihli ve 2016/233 E. ve 2017/121 K. sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 28/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2797, Karar No: 2008/7313, Tarih: 10.06.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/2797 E.  ,  2008/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı M.’nın mirasçılarından mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak dava konusu 383 parselde bulunan 5 ve 7 nolu bağımsız bölümleri davalılardan H.’in kayınvalidesi olan M.’e sattığını, M.inde damadı H.’e temlik ettiğini, 1 nolu bağımsız bölümü de davalı gelini G.a devrettiğini, davalıların alım güçlerinin bulunmadığını ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, satışların gerçek satış olduğunu davalıların alım güçlerinin bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, satışların gerçek satış olduğu, muvazaanın bulunmadığı gerekçesiyle sabit olmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 10.6.2008 Salı günü saat 9.45 da daireye gelmeleri için taraf vekillerine tebligat yapıldığı halde gelmedikleri anlaşıldı, incelemenin dosya üzerinde yapılmasına, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

-   KARAR-

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere,uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçek-ten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirascısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmeside Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirascılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tesbitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini istiyebilirler.

Hemen belirtmek gerekirki bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer birsöyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmıyacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tesbiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmeside büyük önem taşınmaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı,miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı,davalı yanın alış güçünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Yukarıdaki ilkeler ve dosyadaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde miras bırakanın varlıklı olduğu ve satım ihtiyacının bulunmadığı, niza konusu taşınmazdan başka taşınmazlarının bulunduğu, taşınmazdaki 5 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin davalı Hüseyin’in kayınvalidesi M.’e 19.7.1995 tarihinde devredilip, daha sonra davalı H..’e intikal ettirildiği, davalı H.ve M. yönünden bir bedel ödendiğinin ispatlanamadığı, kaldıki bedelin bankaya yatırılmış olmasının da tek başına davanın reddi için bir neden olmayacağı açıktır.Diğer taraftan, kendisine devir yapılan M.bu yeri hiç kullanmadığını mahkemede açıklamıştır.

Bu durumda, yapılan temliklerin terekeden mal kaçırma amacıyla ve muvazaalı olarak yapıldığı kabul edilmelidir.Davacıların temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428. md. gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,10.6.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31254, Karar No: 2016/1582, Tarih: 21.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/31254 E.  ,  2016/1582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, birleştirilmiş sosyal yardım alacağı, ikramiye, bulaşıcı hastalıklar primi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 21.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/759, Karar No: 2015/546, Tarih: 21.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/759 E.  ,  2015/546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2010/90 E-2011/76 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince;

“DAVA: Dava dilekçesinde, davacının kaçma şüphesi bulunmamasına karşın hakkında davalı tarafından basmakalıp ifadelerle tutukluluğun devamı kararı verildiği; benzer durumdaki kişiler hakkında tahliye kararlarının verildiği ve masumiyet karinesinin göz ardı edildiği ileri sürülerek; 1.500,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi talep olunmuştur.

CEVAP: Davalı vekili tarafından duruşmada, görevsiz mahkemede açılan davanın reddine karar verilmesi ve lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiği savunulmuştur.

GEREKÇE : T.C.Anayasası’nın “Kişi hürriyeti ve güvenliği” başlıklı 19/3, 6, 7 ve son. maddesinde; suçluluğu hakkında kuvvetli belirti bulunan kişilerin, ancak kaçmalarını, delillerin yok edilmesini veya değiştirilmesini önlemek maksadıyla veya bunlar gibi tutuklamayı zorunlu kılan ve kanunda gösterilen diğer hallerde hakim kararıyla tutuklanabilecekleri, tutuklanan kişilerin, makul süre içinde yargılanmayı, soruşturma veya kovuşturma sırasında serbest bırakılmayı isteyebileceği, hürriyeti kısıtlanan kimselerin kısa sürede durumu hakkında karar verilmesini ve bu kısıtlamanın kanuna aykırılığı halinde hemen serbest bırakılmasını sağlamak amacıyla yetkili yargı merciine başvurma hakkına sahip olduğu, bu esaslar dışında işleme tabi tutulanların uğradıkları zararın, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre Devletçe ödeneceği hükmü yer almaktadır. Keza Anayasa’nın 40/3. maddesinde de kişinin, resmi görevliler tarafından meydana getirilen haksız işlemler sonucu uğradığı zararının kanuna göre Devletçe tazmin edileceği öngörülmüştür.

Anayasa’nın bu amir hükümlerinin bir gereği ve yansıması olarak CMK’nun Yedinci bölümünde “Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat” başlığı altında 141/1.maddesinde, suç soruşturması ve kovuşturması evrelerinde tutuklama veya tutukluluğun devamı gibi koruma tedbirleri nedeniyle mağduriyete uğrayanların tazminat istemlerine ilişkin düzenleme yapılmıştır. Suç soruşturması ve kovuşturması sırasında kişilerin uğrayabilecekleri maddi ya da manevi zarar halleri 141.maddesinde ayrı ayrı sayılmıştır. Buna göre;

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

e) Kanuna uygun olarak yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,

f) Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan,

g) Yakalama veya tutuklama nedenleri ve haklarındaki suçlamalar kendilerine, yazıyla veya bunun hemen olanaklı bulunmadığı hâllerde sözle açıklanmayan,

h) Yakalanmaları veya tutuklanmaları yakınlarına bildirilmeyen,

i) Hakkındaki arama kararı ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilen,

j) Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,

Kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.”

Tazminat isteminin koşullarına dair hükümler CMK’nun 142.maddesinde yer almıştır. Tazminat talebinde bulunabilmek için, CMK’nun 142/1.maddesine göre, ilgili kişi hakkındaki kararın veya hükmün kesinleşmesi gerekmektedir. Tazminat davası, zarara uğrayanın kendisi, yasal temsilcisi ya da özel yetkili vekili tarafından açılacak, Devlet davalı olarak gösterilecektir. Tazminat istemini incelemeye yetkili ve görevli mahkeme CMK’nun 142/2.maddesi gereğince, mağdurun oturduğu yer ağır ceza mahkemesidir. Tazminata konu asıl işlem, davacının oturduğu yer ağır ceza mahkemesi tarafından yapılmış ise ve o yerde başka bir ağır ceza mahkemesi de yoksa, yer itibariyle en yakın ağır ceza mahkemesi davaya bakacaktır.

Öte yandan; 14.02.2011 tarihli resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’nun 12.maddesi; 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. Maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesi ile bu maddede hüküm olmayan hallerde ilgilisine göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanacağını öngörmüştür.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK ‘nun 141-144.maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK ‘nun 141-144.maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1-İddia ve dayanılan maddi olgular itibariyle dava, CMK 141.maddede de sayılan koruma tedbirinin uygulanmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin bulunması nedeniyle CMK’nun 141-144.maddesi gereğince Ağır Ceza Mahkemesi görevli olup Dairemiz görevli olmadığından dava dilekçesinin REDDİNE,

2-Alınması gereken 18,40 TL harcın peşin harç 22,30 TL’den mahsubu ile geri kalan 3,90 TL’nin istek halinde davacıya geri verilmesine,

3-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

4-Davalı kendisini duruşmada avukatla temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,”

Dair oyçokluğu ile verilen 10.05.2011 gün ve 2010/90, 2011/76 sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacı vekili tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46.maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; işin esasına girilmeden önce, dava dilekçesinden taleb edilen manevi tazminat miktarı dikkate alındığında kararı tarihi itibariyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesi gereğince, temyize konu tazminat miktarı (1500,00 TL) gözetildiğinde, karar tarihi itibariyle daire kararına karşı temyiz yolunun açık olup olmadığı ön sorun olarak incelenmiştir.

Dava, manevi tazminatı istemine ilişkin olup, uyuşmazlığa konu miktar 1500,00 TL’dir.

Bilindiği üzere, 21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL olarak değiştirmiştir. Sonraki yıllarda 5219 ve 5236 sayılı Kanunlarda öngörülen katsayılar çerçevesinde miktarlar giderek artmıştır. Buna göre, 01.01.2011 tarihinden 31.12.2011 tarihine kadar katsayı artışı sonucu uygulanması gereken kesinlik (temyiz edilebilirlik sınırı) "1.540,00 TL"dir.