muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3536, Karar No: 2021/13909, Tarih: 10.11.2021

6. Davacı vakfın, vakfın senedinin 3. ve 4. maddeleri incelendiğinde, iştirakçilerine 506 ve 5510 sayılı Kanun uyarınca getirilen haklardan yararlandırılacağı anlaşılmaktadır.

7. Anayasa’nın 10. maddesi uyarınca, “Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir(1. fıkra)”. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar (son fıkra). Anayasanın 10. maddesinde düzenlenen eşitlik ilkesi aynı hukuki durumda bulunanların aynı kurallara tâbi olmasını gerektirir.

Anayasada öngörülen eşitlik herkesin aynı hak ve yükümlülüklere sahip olması anlamında değildir. Eşitlik her yönüyle aynı hukuki durumda olanlar arasında söz konusudur. Anayasa’nın 10. maddesinde yer verilen eşitlik ilkesi ile eylemli değil, hukuksal eşitlik öngörülmektedir. Eşitlik ilkesinin amacı, aynı durumda bulunan kişilerin kanunla aynı işleme bağlı tutulmalarını sağlamak ve kişilere kanunlar karşısında ayrım yapılmasını ve ayrıcalık tanınmasını önlemektir. Bu ilkeyle, aynı durumda bulunan kimi kişi ve topluluklara ayrı kurallar uygulanarak kanun karşısında eşitliğin ihlali yasaklanmıştır. Kanun önünde eşitlik ilkesi herkesin her yönden aynı kurallara bağlı tutulacağı anlamına gelmez. Durum ve konumlardaki özellikler, kimi kişiler ya da topluluklar için değişik kurallara bağlı tutulursa Anayasa’nın öngördüğü eşitlik ilkesi ihlal edilmiş olmaz”(Anayasa Mahkemesi, 31.10.2013 tarihli E.2013/23, K.2013/123, sayılı karar, R.G.15.03.2014 – 28942).

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

Anayasanın 60. maddesi, sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma ve teşkilâtı kurma ödevini devlete yüklemiştir. Her ne kadar sosyal güvenlik kurumlarının bizzat devlet tarafından kurulması asıl olsa da malî kaynaklarının yetersizliği halinde devlet sosyal güvenlik örgütlerini, kurdurmak yoluna da gidebilir. Zira devlete yüklenen bu anayasal görev, yine aynı anayasayla devletin mali olanaklarıyla sınırlı tutulmuştur (m.65).Bunun en temel örneklerinden birini vakıf ya da dernek şeklinde örgütlenen özel yardımlaşma sandıkları oluşturur. Gerçekten de devlet, sosyal güvenlik çatısı altına alamadığı kişilerin kurmuş oldukları bu nitelikteki yapılara izin vermiş ve onları yasal düzenlemelerle güvence altına almıştır. Bu anlamda Geçici 20. maddede düzenlenen sandıklar aslında, devletin sosyal güvenliği sağlama ödevini onun adına yerine getiren kuruluşlardır(Y10HD.12.12.1989, 1989/5047-9068, (Yargıtay Kararları Dergisi, 1990/4, 560-564). Bu yapıları nedeniyle anılan kuruluşlar, isteğe bağlı olan sandıklardan farklı olarak, üyelerinin zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir(Müjdat Şakar, Sosyal Sigortalar Uygulaması El Kitabı, ... 2002, 66. Coşkun Saraç, Sosyal Sigortalar Hukukunda Kuruluş ve Üyelik Yönünden Banka, Sigorta Sandıkları, Çimento İşveren Dergisi, Kasım 2004, 38). Nitekim öğretide, daha önce özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş bulunan bu sandıkların,Geçici 20.maddede düzenlenerek kamu hukuku alanına çekildikleri, bu şekilde de bir anlamda sosyal güvenlikteki dağınıklığa son verildiği kabul edilmektedir(Utkan Araslı, Sosyal Güvenlik ve Sosyal Sigortalar, C.2, ... 2002, 1520. Yazara göre tümüyle özel hukuk alanında oluşturulan bu sosyal güvenlik kuruluşları, kendi statülerini korurken Devletin de vesayeti altına sokulmuş, sosyal güvenliğin sağlanması yolunda karma bir sistem ortaya çıkarılmıştır. Akın, L. 4784 sayılı Yasa ile Getirilen Sosyal Destek Ödemesi Karşısında Banka Zorunlu Sandıklarının Durumu. AÜHFD Yıl 2005 s: 100 vd).

9. 5510 sayılı Kanunun ek 18. maddesindeki düzenleme ile kanun kapsamındaki gelir ve aylık bağlananların (emeklilerin) yılda iki kez dini bayramlar için ikramiye ödenmesinin ve bu gelir ve aylıkları alanlara kurum tarafından ödenen bu ikramiyelerin kurumun başvurusu halinde, Hazinece karşılanacağı kurala bağlandığı açıktır. 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesi kapsamında davalı bankanın yardım sandığı vakfından aylık bağlanan davacı da gerek Vakıf statüsü ve gerekse 5510 sayılı Kanun kapsamında ikramiye ödenmesi kurala bağlanan kişiler gibi aynı hukuki durumdadır. Dolayısı ile İlk Derece Mahkemesinin, Bölge Adliye Mahkemesi ve temyiz üzerine çoğunluğun davacı yardım sandığı vakıf iştirakçisinin bayram ikramiyesinden yararlanabileceği yönündeki kabulü, hem açıklanan mevzuat hükümlerine hem de Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi düzenlemesine uygundur.

10. Ancak İlk Derece Mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı Kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun İlk Derece Mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunun Ek 18. maddesindeki kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2013/6865, Karar No: 2014/13447, Tarih: 02.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/6865 E.  ,  2014/13447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/26180

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2012

NUMARASI : 2009/87 (E) ve 2012/178 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkla ilgili Of Cumhuriyet Başsavcılığınca silah ticareti suçundan teknik takip ile soruşturma yürütülmekte iken, sanığın Trabzon ilinde suça konu silahlar ile yakalanması nedeniyle Of Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturması haricinde Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yürütülerek hakkında inceleme konusu davanın açıldığı, öte yandan sanıkla bağlantıları olduğu iddia edilen bir kısım şüpheliler hakkında ise ; Of C.Savcılığının fezlekesi üzerine Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Mahkemenin 2009/157 esas 2012/123 karar sayılı dosya ile bir kısım sanıkların beraatlerine bir kısım sanıkların mahkumiyetlerine karar verildiği dosya arasında bulunan belge içeriklerinden anlaşılmakla; sanık hakkında görülen dava ile Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/157 esas 2012/123 karar sayılı dosyası arasında fiili ve hukuki irtibat bulunduğu gözetilerek, söz konusu olayla ilgili davanın sonucu araştırılarak kesin- leşmemiş ise davaların birleştirilmesi aksi halde kesinleşmiş dava dosyası getirtilerek, incelenip sonucuna göre ele geçen silah sayısı da gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326. maddeleri gereğince (BOZULMASINA), 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12313, Karar No: 2014/8561, Tarih: 23.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/12313 E.  ,  2014/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/723, Karar No: 2018/10714, Tarih: 13.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/723 E.  ,  2018/10714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/3-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sistemi'nden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden, sanığın hükümden sonra 30/12/2017 tarihinde öldüğü anlaşılmakla; sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1369, Karar No: 2018/6654, Tarih: 24.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1369 E.  ,  2018/6654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08/11/2016 tarih 2016/13-2016/831 ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait hisseyi diğer davalıdan 06.08.2010 tarihinde noter yoluyla devir aldığını, aradan geçen zaman içinde ortaklar kurulunun devri onaylamadığını, 24.09.2012 tarihinde devrin onaylanması için ihtarname düzenlediklerini ileri sürerek, davalı şirkete ait hisselerin davacıya aidiyetinin tespitini, sicile tescilini talep ve dava etmiştir,

Davalılar vekili, davacının aralarında yaptıkları protokollere uymadığını, bu nedenle ortaklar kurulunun devri onaylamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 595/2 maddesinde "Şirket sözleşmesinde aksi öngörülmemişse, esas sermaye payının devri için, ortaklar genel kurulunun onayı şarttır." düzenlemesine yer verildiği, davacının ... . Noterliğinin 06 Ağustos 2010 tarihli hisse devir sözleşmesi uyarınca davalı ...'dan devraldığı 150.000 TL kısımlı hissenin devir işleminin 7 gün içerisinde tamamlanması yönünde davalılara ihtar çektiği, ihtarın 27.09.2012 tarihinde davalı şirkete tebliğ edildiği, davalı şirket ortaklar genel kurulunun başvuru tarihinden üç ay içinde genel kurul tarafından reddedilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının ...'dan satın aldığı davalı şirkete ait hisselerin davacıya ait olduğunun tespitine, tespit edilen hususun ticaret siciline tesciline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 24/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13078, Karar No: 2018/3839, Tarih: 07.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/13078 E.  ,  2018/3839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...'a velayeten ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine 19/08/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/414, Karar No: 2012/5585, Tarih: 06.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/414 E.  ,  2012/5585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 151 ada 3 ve 164 ada 5 parsel sayılı sırasıyla 665,15 m² ve 1195,54 m² yüzölçümündeki taşınmazlar miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve satın almaya dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm kurulmuş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Kadastro davalarında keşif giderleri yatırılmadığından bahisle kesin süre sonuçlarının uygulanabilmesi için öncelikle uyuşmazlığın çözümlenebilmesi için taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olması, dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmesi, ispat yükü kendi üzerinde olan tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için makul ve yeterli uzunlukta kesin süre verilmesi, verilen kesin süre içinde kabul edilebilir yasal bir mazeret olmaksızın keşif giderlerinin mahkeme veznesine yatırılmamış olması gerekir.

Somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilmiş ise de, davacı tarafa verilen kesin önel gerekli koşulları içermemektedir.

Somut olayda kanıtlama yükümlülüğünün davacı taraf üzerinde olduğu, dosyada keşif yapılmasının zorunlu bulunduğu kuşkusuzdur. Ne var ki, davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilmiş ise de, davacı tarafa verilen kesin önel gerekli koşulları içermemektedir.

Şöyle ki; mahkemece davacıya duruşma tutanağında belirtilen toplam keşif miktarının duruşma tarihinden itibaren 20 günlük kesin süre içinde (11.08.2011 tarihine kadar) yatırması yönünde ara kararı verilmiş, aynı zamanda keşif tarihi olarak 16.08.2011 günü belirlenmiştir. Böylesi bir durumda davacıya verilen sürenin son günü olan 11.08.2011 tarihi ile keşif için belirlenen 16.08.2011 tarihleri arasındaki 5 günlük süre tanık ve bilirkişilere çıkartılacak tebligat için yeterli değildir. Hal böyle olunca kesin önelin yöntemine uygun olduğundan söz edilemez. Her ne kadar mahkemece yerel ve tespit bilirkişilerin hazır edilmesi için kolluğa yazı yazılmasına karar verilmiş ise de adlarına usul hükümlerinin öngördüğü şekilde ihtaratta bulunulmayan tanık ve bilirkişilerin zorla getirilmesine yasal olanak olmadığından mahkemenin bu ara kararının yasal olarak uygulanma kabiliyetinin bulunmadığı hususu da gözetildiğinde mahkemenin takdir ettiği gündeki keşfin baştan sonuçsuz kalma ihtimali yüksektir. Belirtilen bu hususlara göre oluşturulan ara kararının kesin önel sonuçlarının uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır. Öte yandan davacı tek bir dilekçe ile, aynı tapu kaydına dayanarak dava açtığına göre uyuşmazlığın hep birlikte çözümlenmesi gerekirken, dava dosyaları tefrik edilerek her bir dosyada davacıya ayrı ayrı keşif ücreti yüklenmesi dahi usul hükümlerine ve dava ekonomisine uygun düşmemiştir.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 06.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18634, Karar No: 2020/13317, Tarih: 15.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/18634 E.  ,  2020/13317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 245/1. madde ve fıkrasında, başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimsenin kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırarak kendisine veya başkasına yarar sağlaması halinde cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere; söz konusu madde, “banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi veya banka kartı sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve failleri cezalandırmak amacıyla kaleme alınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında; ...'ın hesabından 600 TL paranın katılan ...'in hesabına havale edildiği tarih ve saatten önce ...'ın hesabında para olup olmadığı, havale işleminden önce, çalınan kartla herhangi bir ATM cihazından para çekilmeye çalışılıp çalışılmadığı, ilgili bankadan sorulup, menfaat sağlama unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği de tespit olunduktan sonra, teşebbüs hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2341, Karar No: 2012/8498, Tarih: 10.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/2341 E.  ,  2012/8498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1107-213

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı 05.06.2007 ile 10.12.2009 tarihleri arasında hizmet akdi ile sürekli çalıştığı halde eksik bildirilen sürelerin tespiti istemi ile dava açtıktan sonra, 20.07.2010 tarihli oturumda taleplerini atiye terk ettiğini beyan etmiş, bunun üzerine mahkemece, davalılardan ... aleyhine açılan davanın husumet yokluğundan reddine, davalı Kurum aleyhine açılan davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.Bu kez gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise, gerekçe ve kısa karar ile çelişki oluşturacak şekilde "davalı Kurum aleyhine açılan davanın atiye terk edilmiş olması nedeniyle reddine" şeklinde hüküm kurulmuş olmakla kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmıştır.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu yukarıda belirtildiği gibi zaptın ve kararın incelenmesinden açıkca anlaşılmaktadır. Öte yandan konuyla ilgili 10.04.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8491, Karar No: 2015/10714, Tarih: 14.09.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/8491 E.  ,  2015/10714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİZİP 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/05/2011

NUMARASI : 2011/208-2011/334

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 118 ada 204 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında kimlik bilgilerinin yanlış yazıldığını ileri sürüp “Harbişe” yazan adının “Harbiye”, “Mustafa” olan baba adını “M.. M..” olarak, 116 ada 187 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında ise “D..”yazan soyadının “A..” “Mustafa”olan baba adının “M.. M..”olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispat edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 14.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15766, Karar No: 2018/3819, Tarih: 07.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/15766 E.  ,  2018/3819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine 02/09/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.