muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2951, Karar No: 2021/2244, Tarih: 08.03.2021

2- Kabule göre ise;

a) 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme'' suçlarına ilişkin olduğu, İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, 24/09/2013 tarih ve 2013/210 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya kısmen aykırı olarak “2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı, 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçları ile ilgili vergi incelemesi bulunmadığı gibi verilen bir mütalaanın da bulunmadığı, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, Mahkemece sanık hakkında vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun şekilde açılmış 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından sanığın hukuki durumu değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulması, yine vergi incelemesi ve dava şartı bulunmayan 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin ise mütalaa verilip verilmeyeceğinin ilgili kurumdan sorulması ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, hangi yıl ve hangi suç olduğu da belirtilmeksizin, vergi usul kanununa muhalefet suçunu işlediğinden bahisle tek mahkumiyet hükmü kurulması,

b) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme fiillerinin zincirleme suç oluşturduğu gözetilmeksizin sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

c) Sahte fatura düzenleme suçundan temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin hüküm fıkrasında, 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b olarak gösterilmesi gerekirken, “TCK'nin 359/b-1” olarak hatalı gösterilmesi yasaya aykırı,

ç) Kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı,

d) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18864, Karar No: 2016/14114, Tarih: 07.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18864 E.  ,  2016/14114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tüketici hakem heyeti kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin abonesi olan davacıya tahakkuk ettirdiği faturalarda kayıp kaçak vb bedeller adı altında yansıttığı bedellerin davacıya iadesine yönelik ... Tüketici Hakem Heyeti kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, Tüketici Hakem Heyeti’ne başvuru tarihinin 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlükte olduğu dönemde olması nedeniyle verilecek kararların ard etkisi olduğu kabul edildiğinden HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/803, Karar No: 2014/437, Tarih: 02.04.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/803 E.  ,  2014/437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2012/209 E.-2012/555 K.

Taraflar arasındaki “el atmanın önlenmesi ve yıkım” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Osmaniye Sulh Hukuk Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 10.05.2011 tarih, 2009/1794 E.- 2011/939 K sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı Cengiz tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesi’nin 02.11.2011 tarih, 2011/10753 E.-2011/13327 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacılar, davalıların kadastro tespitinde yol olarak terkin edilen yeri taşınmazlarına katarak kullandığını, ayrıca taraf taşınmazları arasına diktikleri okaliptus ağaçlarının da gerek kök gerekse dalları ile taşınmazlarına zarar vererek verimini düşürdüğünü ileri sürerek belirterek, yola ve taşınmazlarına elatmasının önlenmesini ve okaliptus ağaçlarının kal'ini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıların çekişmeli yolun 325 m2 kısmına elatmalarının önlenmesine ve davalı Cengiz’e ait 16 ve Davalı Ertuğrul’a ait 11 ağacın kal'ine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı C.. K.. temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-6100 sayılı HMK'nun 26.maddesinin 1.fıkrası gereğince "hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir."Davada istem sadece taşınmaza elatmanın önlenmesi ve üzerinde bulanan okaliptus ağaçlarının kal'ine ilişkin olduğu halde davalılara ait diğer meyve ağaçlarının da kesilmesine karar verilmesi taleple bağlılık kuralına aykırılık teşkil etmiştir.

Talep bulunmadığı halde meyve ağaçlarının da kal’ine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davalı C.. K..'ın diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca hükmün bozulmasına…)

karar verilerek dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, komşuluk hukukuna dayalı el atmanın önlenmesi, ağaçların kal'i ve yola müdahalenin önlenmesi isteklerine ilişkindir.

Davacılar, 328 parsel nolu taşınmazın maliki olduklarını, davalıların taşınmazı ile aralarında bulunan yolu davalıların kendi tarlalarına katmak suretiyle yola tecavüz ettiklerini, bu kısma diktikleri okaliptus ağaçlarının kök ve dalları ile taşınmazlarına zarar verdiğini ileri sürerek, tecavüz edilen yolun açılmasını ve okaliptus ağaçlarının sökülmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davacılar, 328 parsel nolu taşınmazın maliki olduklarını, davalıların taşınmazı ile aralarında bulunan yolu davalıların kendi tarlalarına katmak suretiyle yola tecavüz ettiklerini, bu kısma diktikleri okaliptus ağaçlarının kök ve dalları ile taşınmazlarına zarar verdiğini ileri sürerek, tecavüz edilen yolun açılmasını ve okaliptus ağaçlarının sökülmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; el atmanın önlenmesine ve A ve B ile gösterilen alandaki ağaçların kal’ine karar verilmiştir.

Davalılardan Cengiz'in temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıya metni aynen alınan ilamla bozulmuştur. Yerel Mahkeme önceki kararda direnmiş olup, direnme kararını temyize davalı Cengiz getirmiştir.

Mahkemece verilen kararda el atmanın önlenmesi ve okaliptus ağaçları ile ilgili olarak verilen kabul kararı, bunlara ilişkin temyiz itirazları Özel Dairece reddedilmek suretiyle kesinleşmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, mahkemece okaliptus ağaçları dışındaki ağaçların da kal'ine karar verilmesinde; talebe bağlılık kuralına (6100 s.yasa 26/1 m) aykırı hüküm kurulup kurulmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacıların 328 parsel sayılı taşınmazda; davalıların da komşu 504 parsel sayılı taşınmazda paydaş oldukları, taşınmazlar arasında yol bulunduğu ve yolun; bilirkişi raporunda belirtildiği üzere (A) ile gösterilen bölüme davalı Cengiz tarafından; (B) ile gösterilen bölüme ise davalı Ertuğrul tarafından okaliptus, zeytin, limon, dut gibi muhtelif ağaçlar dikilmek suretiyle işgal edildiği anlaşılmaktadır. Davacılar bu ağaçların dikilmiş olması nedeniyle yolu kullanamadıklarını ve ayrıca dikilen okaliptus ağaçlarının taşınmazlarına kök ve dalları ile zarar verdiğini ileri sürerek, yola müdahalenin önlenmesi ve okaliptus ağaçlarının da sökülmesini istediklerine göre; yoldaki ağaçlar sökülmeden yolun kullanıma açılması olanağı bulunmadığından, yolun açılması isteminin ağaçların sökülmesini de içerdiği kabul edilmelidir.

Açıklanan gerekçe ile Yerel Mahkemece verilen usul ve yasaya uygun olan direnme kararı onanmalıdır.

SONUÇ: Davalı Cengiz'in temyiz itirazlarının reddi ile, yukarıda açıklanan nedenlerle 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici Madde 3" atfıyla direnme kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı (30,08 TL) harcın temyiz edenden alınmasına, 1086 sayılı HUMK’nun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10643, Karar No: 2013/5130, Tarih: 04.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/10643 E.  ,  2013/5130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup, ek savunma gerektirmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusursuz olduğuna ve ceza miktarının fazla olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 04.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4693, Karar No: 2015/13462, Tarih: 07.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4693 E.  ,  2015/13462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sorgun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/111-2013/494

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8774, Karar No: 2012/14670, Tarih: 01.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8774 E.  ,  2012/14670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Karabük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/03/2011 tarih ve 2008/441-2011/330 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların davacı şirketin ortağı olduklarını, davalının ana sözleşme ile ilk 10 yıl için müdür olarak atandığını ve ana sözleşmenin sermayenin 2/3'ünü temsil eden ortakların kararları ile değiştirilebileceğinin hüküm altına alındığını, ortakların anlaşamaması nedeniyle 22.03.2008 tarihinde fiilen ayrılma sözleşmesinin imzalandığını, davalının taahhüt ettiği halde hisselerini davacıya devretmediği gibi görevini kötüye kullanarak muvazaalı borçlar oluşturmaya başladığını, davalının tarafların kardeşi ... Küçükçavuş'a 18.01.2008 tanzim tarihli 182.000 TL bedelli bonoyu şirket adına imzalayarak verdiğini, şirkete bu bono nedeniyle ödeme emri tebliğ edildiğini, işçi olan ... Küçükçavuş ile şirket arasında bir mal ve hizmet alışverişinin söz konusu olmadığını, senedin muvazaalı olarak düzenlendiğini, davalının şirketi telafisi imkansız zararlara sokma ihtimalinin bulunduğunu, davacı ortakların paylarının ana sözleşmede belirtilen nisaba ulaşmadığını ileri sürerek, TTK'nın 161. maddesi uyarınca davalının müdürlük sıfatının hükmen nez olunmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin şirket müdürlük yetkisini kötüye kullanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu 182.000 TL'lik bononun şirket defter ve kayıtlarında borç olarak yer aldığı ancak ........'a yönelik açılan menfi tespit davasında temel ilişkinin ispatlanamaması nedeniyle davacı şirketin borçlu olmadığının tespitine karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, bononun davalının yetkili olduğu dönemde muvazaalı olarak düzenlendiği, bu şartlar altında davacı şirket ve ortakların davalı yöneticiye güvenlerinin kalmadığı, TTK'nın 161. maddesinde belirtilen haklı sebebin ispatlandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3618, Karar No: 2017/5374, Tarih: 30.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/3618 E.  ,  2017/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça konu cep telefonunun hakkında ayırma kararı verilen sanık ... Ekinci tarafından aynı gün katılana teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; kısmi iade nedeniyle TCK'nın 168/4 maddesi katılan ...’e etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının olup olmadığının açıkça sorulmasından sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.