muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7, Karar No: 2009/24, Tarih: 17.02.2009

5395 sayılı Yasanın 23. maddesi uyarınca, çocuklar tarafından işlenen suçlardan dolayı hükmolunan üç yıla kadar hapis veya adli para cezası maddedeki diğer objektif ve subjektif koşulların bulunması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakıl¬masına konu olabilecektir. Anılan düzenlemede, hükmolunan cezanın tedbirlere veya adli para cezasına çevrilemeyeceği veya ertelenemeyeceğine ilişkin açık bir düzenlemeye yer verilmemesi nedeniyle, müessesenin hukuki niteliği bir tarafa bırakılarak, hükmün açık¬lanmasının geri bırakılmasına karar verilmekle yetinilmemiş, hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiş, hatta bununla da yetinilmemiş, erteleme ve hükmün açıklan¬masının geri bırakılması müesseselerinin bir arada uygulanamayacağı dikkate alın¬maksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte erteleme kararları da verilmiştir. Yasa koyucu tarafından uygulamadaki bu farklı algılama ve uygulamaların önüne geçilmek amacıyla 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 40. maddesi ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesi değiştirilmek suretiyle denetim suresindeki farklılık hariç olmak koşuluyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçluları hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı koşullara tabi kılınmış, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 23. maddesiyle 5271 sayılı Yasanın 231. maddesine eklenen 5-14. fıkralar ile de büyükler için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, yetişkin sanıklar yönünden başlangıçta şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası için kabul edilmiş iken, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklik ile de, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezaları için uygulanabilir hale getirilmiş, şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak uygulanan bu müessese Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılâp Kanunla¬rında yer alan suçlar ayrık olmak üzere, tüm suçları kapsayacak hale getirilmiştir.

Uyuşmazlık konusunu, taksirli suçlarda hükmedilen iki yıldan fazla hapis ceza¬larının, adli para cezasına çevrilmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip, verilemeyeceği oluşturduğundan, hükmün açıklanmasının tüm koşulları ve sonuçla¬rının değil, 5271 sayılı Yasanın uyuşmazlıkla ilgili 231. maddesinin 5, 7 ve 11. fıkralarının değerlendirilme¬sinde zorun¬luluk bulunmaktadır.

Uyuşmazlık konusunu, taksirli suçlarda hükmedilen iki yıldan fazla hapis ceza¬larının, adli para cezasına çevrilmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip, verilemeyeceği oluşturduğundan, hükmün açıklanmasının tüm koşulları ve sonuçla¬rının değil, 5271 sayılı Yasanın uyuşmazlıkla ilgili 231. maddesinin 5, 7 ve 11. fıkralarının değerlendirilme¬sinde zorun¬luluk bulunmaktadır.

5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinin 5. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu mahkûmiyetin,  iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası olması gerektiği vurgulanmış, ancak buradaki adli para cezasının 5237 sayılı TCY’nın 50. maddesi uyarınca, kısa süreli veya taksirli suçlardaki uzun süreli hapis cezalarına seçenek olarak çevrilen adli para cezası mı, yoksa 5237 sayılı Yasanın 52. maddesinde öngörülen adli para cezası mı olduğu yönünde bir belirlemeye yer verilmemiştir.

Anılan fıkrada belirtilen adli para cezasından ne kast edildiği, 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 7. fıkrasındaki; “Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükümde, mahkûm olunan hapis cezası ertelenemez ve kısa süreli olması halinde seçenek yaptırımlara çevrilemez” şeklindeki hükmü ile;

11. fıkrasındaki; “….Ancak, mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunun değerlendirilerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşulların varlığı halinde, hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek, yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir” biçimindeki hükümlerinden yola çıkılarak belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Her iki fıkranın da açık hükümlerinden anlaşılacağı üzere,  5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5. fıkrasında kast edilen adli para cezası, seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para ceza olmayıp, 5237 sayılı Yasanın 52. maddesinde öngörülen ve hapis cezası ile birlikte veya yalnız hükmedilen adli para cezasıdır.

Böyle bir kabul, her iki fıkranın ve müessesenin de doğal sonucudur.

647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 3 ve 4. fıkraları ile benzer düzenlemeleri içeren 5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 4 ve 5. fıkralarındaki; “Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı hâlinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilir.”

Böyle bir kabul, her iki fıkranın ve müessesenin de doğal sonucudur.

647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 3 ve 4. fıkraları ile benzer düzenlemeleri içeren 5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 4 ve 5. fıkralarındaki; “Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı hâlinde, birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilir.”

“Uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adlî para cezası veya tedbirdir.” hükmünden hareketle, mademki asıl mahkûmiyet çevrilen adli para cezası veya tedbirdir, 231. maddenin 7. fıkrası uyarınca seçenek yaptırımlara çevrilemeyecek hapis cezası kısa süreli hapis cezasından ibarettir, o halde taksirli suçlardan hükmolunan iki yıldan fazla hapis cezaları da adli para cezasına çevrildiğinde,  hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu olabilirler şeklindeki bir yaklaşımla, seçenek yaptırımlara çevirme yasağının sadece kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalar için getirildiğinin kabulü hukukun temel ilkeleri ve 231. maddenin 7 ve 11. fıkralarındaki düzenlemelere aykırı olacağı gibi yasa koyucunun amacı ile de bağdaşmaz. Zira Yasa Koyucu 7. fıkra ile açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükümdeki cezanın adli para cezasına dönüştürülemeyeceği veya cezanın ertelenemeyeceğini amaçlamış olup, bu hükümle taksirli suçlar yönünden bir istisna getirmiş değildir.

Böyle bir yaklaşım müessesenin hukuki niteliğiyle de bağdaşmayacaktır. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğur¬mamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açık¬lanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CYY’nın 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucu doğurdu¬ğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Koşullu bir düşme nedeni oluşturan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesi (mahkûmiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde, diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re’sen mahkemece değerlendirilerek, uygulanması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde, hiçbir isteme bağlı olmaksızın öncelikle uygulanacak, koşullarının bulunmadığı veya uygulanmaması yönünde kanaate ulaşıldığı taktirde ise diğer kişiselleştirme nedenleri değerlendirilebilecektir.

Bu kararda da açıkça belirtildiği üzere, sanık hakkında sonuç cezanın tayininden sonra, hükmolunan cezanın iki yılı veya daha az süreli hapis cezası olması veya adli para cezası olması halinde, öncelikle yasal bir zorunluluk olarak 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5-14. fıkralarında düzenlenmiş bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığı, hiçbir isteme gerek kalmaksızın re’sen değerlendirilecek, olumsuz sonuca ulaşıldığı takdirde,  cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddeleri ile 5237 sayılı Yasanın 50 ve 51. maddeleri yönünden bir değerlendirme yapılabilecektir.

Görüldüğü gibi, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının henüz seçenek yaptırım olarak adli para cezasına ve tedbire çevrilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının değerlendirilmesi zorunlu olup, ancak bu konuda olumsuz bir kanaate ulaşıldığı taktirde uygulanabilecek bir hükme dayanılarak sonuç cezanın çevrilen adli para cezası veya tedbir olduğundan hareketle taksirli suçlarda hükmolunan 2 yıldan fazla hapis cezalarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceğini kabul etmek olanaklı değildir.

Diğer yönden; 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 7 ve 11. fıkralarına aykırı olarak hükmolunan cezanın adli para cezasına çevrilmesi ve bilahare sonuç cezanın adli para cezası olduğundan bahisle, hukuka aykırı bir uygulamanın sonuçlarından sanığın ikinci kez yararlandırılması da hukuken kabul edilemez.

İlk hükümde sanık hakkında hükmolunan cezanın adli para cezasına çevrildiği dolayısıyla, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının adli para cezası dikkate alınarak değerlendirilmesi gerektiği yönündeki görüşün de, suçun işlendiği zamanın yasası ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümlerinin farklı olması halinde, önceki ve sonraki yasaların tüm hükümlerinin birbirine karıştırılmadan, ayrı ayrı somut olaya uygulanıp, her iki yasaya göre ortaya çıkan sonuçların karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiğine ilişkin 23.02.1938 gün ve 23-9 sayılı İBK karşısında kabulü olanaksızdır.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme direnme kararı isabetli olup, Özel Dairece hükmün sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verildiğinden, dosyanın sair yönlerinin incelenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Kurul Üyesi; “sonuç ceza, çevrilen tedbir veya adli para cezası olduğuna göre, kazanılmış hak ilkesi de nazara alınmak suretiyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği,” gerekçeleriyle direnme hükmünün bozulması yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2008 gün ve 224-267 sayılı kararındaki direnme nedenlerinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Kurul Üyesi; “sonuç ceza, çevrilen tedbir veya adli para cezası olduğuna göre, kazanılmış hak ilkesi de nazara alınmak suretiyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceği,” gerekçeleriyle direnme hükmünün bozulması yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2008 gün ve 224-267 sayılı kararındaki direnme nedenlerinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay C.Başsavcı¬lığına TEVDİİNE, 17.02.2009 günü yapılan ikinci müzakerede tebliğnamedeki iste¬me aykırı olarak oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3202, Karar No: 2014/5211, Tarih: 19.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3202 E.  ,  2014/5211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/07/2011

NUMARASI : 2010/33-2011/538

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ihbar tazminatı, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 27.02.2008-09.01.2010 tarihleri arasında makine kaynakçısı olarak çalıştığını, davacının iş aktinin davalı tarafından tek yanlı haksız ve nedensiz olarak feshedildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 09.01.2010 Cumartesi günü davacının üstleri ve astları ile arasında görüşmeler olduğunu ve hafta başından itibaren işe gelmediğini, mazeret bildirmediğini ve hakkında tutanak tutulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş aktinin davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanmayacak şekilde sona erdiğini ispat yükünün davalı işverende olduğu, davalı tarafın davacının devamsızlığına ilişkin düzenlediği tutanakların 11-12-13.01.2010 tarihlerine ait olduğu, davacının, iş aktinin 09.01.2010 tarihinde feshedildiğini iddia ettiği ve nitekim 11.01.2010 tarihinde BÇM'ye müracaat ettiği ve 13.01.2010 tarihinde de bu davayı açtığı anlaşılmakla davalı tarafın davacının devamsızlığı olduğunu iddia ettiği tarihlerde davacının BÇM'ye müracaat ettiği ve dava açtığı tarihler olduğu, davalının davacının devamsızlığı olduğunu iddia ettiği tarihlerde iş aktinin feshedildiği anlaşıldığından davalının devamsızlık savunmasına itibar edilmemiş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının talep ettiği her alacak kalem kalem ayrı bir dava konusudur. Birden fazla talebin birleşmesi sonucu açılan davada her talep ayrı ayrı değerlendirilmek zorundadır.

Somut olayda davacı, kıdem tazminatı talebini 1.729,22 TL, ihbar tazminatı talebini ise 238,26 TL artırmış, ancak bu iki kaleme yönelik artırılan miktarlar açısından toplamda daha az talep edildiği gerekçesiyle ıslah harcı yatırılmamıştır.

2- Davacının talep ettiği her alacak kalem kalem ayrı bir dava konusudur. Birden fazla talebin birleşmesi sonucu açılan davada her talep ayrı ayrı değerlendirilmek zorundadır.

Somut olayda davacı, kıdem tazminatı talebini 1.729,22 TL, ihbar tazminatı talebini ise 238,26 TL artırmış, ancak bu iki kaleme yönelik artırılan miktarlar açısından toplamda daha az talep edildiği gerekçesiyle ıslah harcı yatırılmamıştır.

Islah ile talep artırımı her kalem açısından ayrı ayrı değerlendirilecek bir husus olup, artırılan her kalem açısından ayrıca ıslah harcı yatırılması zorunludur. Dava dilekçesinde talep edilen toplam miktar üzerinden yatırılan harç ıslah harcı yerine geçmez. Bu itibarla mahkemece, harcı yatırılmayan ıslah dilekçesi yok sayılarak kıdem ve ihbar tazminatlarının sadece dava dilekçesi ile istenen miktarlarına hükmedilmesi gerekirken harcı yatırılmayan ıslaha değer verilerek yazılı miktarlara hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19 02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15483, Karar No: 2020/7362, Tarih: 01.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15483 E.  ,  2020/7362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Katılan ...’a ait Mondial marka... plakalı motosiklet 06.04.2014 günü saat 22.00 ila 14.04.2014 günü saat 23.00 arasında bilinmeyen bir zamanda katılanın ikametinin önünden çalındığı, kolluk görevlilerince başka davaya konu olan farklı mağdura ait Küba marka ... plakalı motosikletin çalınması olayıyla ilgili olarak sanık ... ve hakkında beraat kararı verilen temyiz dışı diğer sanık ...’un yakalandığı, sanıkların beyanlarından başka davaya konu Küba marka motosikletin ... isimli kişiye satıldığının tespit edilmesi üzerine ... isimli kişiye ulaşıldığı, ... ’ın bahse konu Küba marka motosikleti sonradan ...’un kendisinden geri alıp onun yerine Mondial marka motosiklet verdiğini ve motosikletin ... isimli kişide olduğunu beyan etmesi üzerine yaşının küçük olması nedeniyle hakkında ayrı soruşturma yürütüldüğü anlaşılan ... isimli kişinin ikametinin önünde, katılan ...’a ait motosikletin ele geçirildiğinin anlaşıldığı olayda; temyiz dışı diğer sanık ... aşamalardaki savunmalarında, katılan ...’a ait Mondial marka motosikleti 14.04.2014 günü sanık ... ile ... isimli kişilerin ikametine getirip geçici olarak bıraktıklarını, ayrıca 16.04.2014 günü sanık ...’ın ... ile telefon ile görüşerek bu kişiye daha önceden verdiği motosikleti geri alıp ona başka motosiklet vereceğini söylediğini, ...’in de kabul ettiğini, bunun üzerine sanık ...’ın yönlendirmesiyle ... isimli kişi ile birlikte katılan ...’a ait motosikleti ... ve ...’ye götürüp teslim ettiğini, onun yerine Küba marka motosikleti aldığını, bu sırada yanlarında ... isimli kişinin de olduğunu beyan ettiği, mahkemece de hakkında aynı suç nedeniyle kovuşturma yürütülen diğer sanık ...’un soyut suç atma niteliğindeki savunmasına itibar edilerek sanık ...’ın atılı suçtan mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de, sanık ...’ın aşamalardaki savunmalarında atılı suçu kabul etmemesi karşısında, katılan ...’a ait motosikleti takas yoluyla satın aldığı anlaşılan ... isimli kişi, takas sırasında orada hazır bulunan ... ve ... isimli kişiler ve katılan ...’a ait motosikletin, ikametinin önünde ele geçirilen yaşı küçük (dosya içerisinde kimlik tespit tutanağı bulunan) ... isimli kişinin araştırılarak tespiti halinde olaya ilişkin tanık sıfatıyla ifadelerinin alınması, ayrıca, ... isimli kişi hakkında katılan ...’a yönelik olarak yürütülen soruşturmanın akıbetinin araştırılıp, soruşturma veya dava dosyasının tespiti halinde dosyanın aslı veya denetime elverişli onaylı suretinin getirtilerek incelenmesi, yapılacak inceleme sonucuna göre deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

Dosya içerisindeki 16.04.2014 tarihli görgü tespit tutanağı, olay yeri krokisi ve katılanın beyanına göre, sanığın katılana ait motosikleti etrafı çevrili site içindeki ikamet önünden çalması şeklindeki eyleminin 5237 TCK'nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun’un 142/1-e. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/07/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10393, Karar No: 2017/786, Tarih: 16.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10393 E.  ,  2017/786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1000, Karar No: 2016/5789, Tarih: 02.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1000 E.  ,  2016/5789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .......... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

Hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocukların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, suça sürüklenen çocuklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların, suç tarihinde kalmış oldukları yurttan kaçtıkları, akabinde kamu kurumu olan Ali Sezayi Özel İdare Ortaokulu ve Özel İdare İmam Hatip Ortaokulu binasına geldikleri, okulun giriş kapısını kırarak içeri girdikleri, önce müşteki .....'ın işlettiği kantinin kapısını kırarak içeriden gıda maddesiyle bozuk para aldıkları, daha sonra öğretmen olan müşteki ......'ın kullandığı idari büronun kapısını kırıp çekmecedeki 70 TL parayı aldıkları, bu şekilde suça sürüklenen çocukların atılı suçları işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuklar müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların üzerlerine atılı suçların hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamayacağının değerlendirilmesi açısından; suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35/1 ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/2.maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan ve aynı Kanunun 35/3.maddesine göre de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesi gösterilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocukların, önce müşteki ......'ın işlettiği kantinin kapısını kırarak içeriden gıda maddesiyle bozuk para almaları, daha sonra öğretmen olan müşteki .....'ın kullandığı idari büronun kapısını kırıp burada bulunan çekmecedeki 70 TL parayı almalarından ibaret eylemlerinin ayrı ayrı kişilere ait olduğunu bildiğinden iki ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hırsızlık suçundan bir kez mahkumiyete hükmolunması suretiyle suça sürüklenen çocuklara eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin isteme uygun olarak BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca saklı tutulmasına, 02.6.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.