muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3688, Karar No: 2020/2365, Tarih: 04.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3688 E.  ,  2020/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 12/12/2017 tarih ve 2015/285 E- 2017/419 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10/05/2019 tarih ve 2018/1100 E- 2019/572 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin her türlü gübre solüsyonları ile tarım ve bahçecilikte kullanılan verimi artırmaya yönelik kimyasal solüsyonların imal ve satışı ile uğraşan, tanınan bir kuruluş olduğunu, müvekkilinin faaliyetlerini tescilli markaları ile sürdürdüğünü, Türkiye’de 13.08.1999 tarih ve 99 013286 sayılı "KTS", 12.12.2011 tarih ve 2011/108974 sayılı "KTS", 30.12.2013 tarih ve 2013/108034 sayılı "KTS" ibareli marka tescillerinin bulunduğunu, müvekkili şirket ile aynı işkolunda olan davalının "KTS" markasının müvekkiline ait olduğunu bildiğini, ancak "KTS" markalarının aynısını ve/veya iltibas yaratacak düzeyde çok yakın benzerlerini müvekkilinden izin almaksızın imal edip satışa arz ettiğini, davalı her ne kadar kanunu dolanmak gayesi ile "KTS" ibaresinin yanına üretici firma adını eklemiş ise de davalının ürünlerini satmasını sağlayan unsurun "KTS" markası olduğunu, davalı eylemlerinin marka tescilinden doğan haklara tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, davalı eylemlerinin haksızlığının tespitine, haksız rekabetin men’ine, markaya tecavüzün ref ve men’ine, haksız rekabetin neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, 10.000 TL manevi, şimdilik 1.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini ıslah ederek 20.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacı markasının "K.T.S." ibareli olduğunu, müvekkilinin yaklaşık iki yıl öncesine kadar Amerikalı Grow More şirketi ile arasındaki distribütörlük anlaşması kapsamında “GROW MORE KTS-FORTE” markalı ürünü ithal ederek yurt içinde sattığını ve bu ibare içerisindeki KTS ibaresinin davacı markası ile benzerlik yaratmak amacıyla değil ürün içerisindeki kimyasalların gösterilmesi amacıyla kullanıldığını, bu kısaltmanın ziraat-gübre sektöründe "Potasyum Thio Sülfat" bileşeninin genel adı olarak bilindiğini, bu nedenle de ürünün içeriğine işaret etmek amacıyla kullanıldığını, müvekkilinin ithalatını ve satışını yaptığı ürün üzerindeki “GROW MORE KTS-FORTE” ibaresi ile davacının markası olan "K.T.S." ibaresinin aynı veya

ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığı gibi ziraat-gübre sektöründe bu ibare ile davacı markası arasında karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını, “Grow More” ibaresinin, ürünün üreticisi olan ve sektörde gayet iyi bilinen Amerikan firmasının ticaret unvanı olup “KTS” ibaresinin de ürünün içeriğine işaret amacıyla kullanıldığını, 556 sayılı KHK’nın 64. maddesinde düzenlenen tazmin yükümlülüğünün doğması için marka hakkına tecavüzün kabul edildiği hallerde dahi mütecavizin kusurlu olmasının aranacağını, müvekkili şirketin 15 yıldan uzun bir süreden 2 yıl öncesine kadar "GROW MORE KTS FORTE" isimli bu ürünü ithal ederek yurt içinde satmaya başladığını, basiretli bir tacir olması beklenen davacının ise bu duruma bu kadar süre sessiz kaldığını, müvekkili şirkette bu ibarenin kullanılmasına bir itirazı olmadığı kanısını uyandırdıktan sonra huzurdaki davayı açmış olmasının açıkça hakkın kötüye kullanımı olduğunu, davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığını, tazminat taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davalının “GROW MORE KTS – FORTE” ibaresini kimyevi gübre emtiası üzerindeki fiili kullanımının, 556 sayılı KHK'nın 61. ve 9. maddeleri anlamında davacının 99/013286 sayılı “KTS” ibareli marka tescilinden doğan haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiği, davalının kullanımının 556 sayılı KHK’nın 12. maddesi kapsamında olmadığı, davacının davalı kullanımlarına sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığı iddiasının kanıtlanamadığı, davacı lehine 01.01.2010 tarihi ile dava tarihi tarihi arası dönem için BK 50/2 md kapsamında hesaplanacak maddi tazminatın 20.000TL’nin altında olmaması gerektiği, markaya tecavüz halinde kişilik değerlerinden biri olan ticari itibarda vukua gelen kayıpları karşılamak için manevi tazminat istenebileceği, 556 sayılı KHK'nın 62/1-6 ve TTK'nın 58/1-e maddeleri uyarınca bir tür haksız eylem niteliği taşıyan davalının markaya tecavüzü sonucu davacı marka sahibinin piyasada edindiği imaj ve güvenden oluşan manevi ticari varlığında meydana gelen kayıp ve zararlar ile uzun süren çabalarla yaratılan marka imajının zedelenmesi nedeniyle manevi tazminat isteminin yerinde olduğu, davalının basiretli tacir gibi davranmayarak, davacı adına daha önce tescilli markayı bilebilecek durumda iken gerekli izni almaksızın davacı markasını kullanmasının, tescilli markayı ticari faaliyetlerinde kullanmaya devam etmesinin kusurlu bir davranış olup, izinsiz olarak davacıya ait ismin kullanılması suretiyle oluşan haksız eylemin manevi tazminatı da gerektirdiği, tarafların mali durumları da göz önünde bulundurularak zenginleşme amacı taşımayacak şekilde 6.000 TL manevi tazminatın uygun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının satışa konu ettiği ürünler üzerinde gübre solusyonları ve benzeri emtialarda "KTS" ibaresini kullanımının davacının tescilli marka hakkından doğan haklarını ihlal ettiği ve haksız rekabet yarattığının tespiti ile markaya tecavüzün ve haksız rekabetin men ve refine, markaya tecavüzün maddi sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, "KTS" ibaresinin ticari amaçla bulundurulduğu her türlü tanıtım vasıtaları üzerinden silinmesine, silinmesi mümkün olmayanların imhasına, ticari amaçla bulundurulduğu her yerde el konulmasına, 6.000 TL manevi, 20.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren değişir oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının "GROW MORE KTS – FORTE" ibaresini kimyevi gübre emtiası üzerindeki kullanımının, davacının 99/013286 sayılı “KTS” ibareli markasına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğu, "KTS" ibaresinin bir kimyevi ürünün kısaltması olmadığı, Yargıtay denetiminden geçen başka dava dosyalarında da söz konusu ibarenin tanımlayıcı olmadığının kabul edildiği, dolayısıyla davalı vekilinin bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının yerinde olmadığı, her ne kadar davalı vekilince 15 yılı aşkın süredir dava konusu kullanımın gerçekleştiği ve davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığı savunulmuş ise de davalının, uzun süredir piyasada bilinen ve geniş alanda gerçekleşen, davacı tarafça bilinmesi gereken bir kullanımda bulunduğunu ispat edemediği, bilirkişi raporunun ibrazından sonra dahi bu hususta dosyaya delil sunmadığı, bu durumda davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığından bahsedilemeyeceği, mahkemece tespit edilen maddi tazminatın BK'nın 50/2. maddesi uyarınca hakkaniyete uygun gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.331,06 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8458, Karar No: 2010/62, Tarih: 18.01.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/8458 E.  ,  2010/62 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davaya konu alacak haksız fiilden kaynaklanmakta ise de taraflar arasında yapılan demir yolu hattından doğalgaz borusu geçirilmesine ilişkin sözleşme ile davalı işin yapımı sırasında meydana gelecek zararı ödemeyi üstlenmiştir. Bu hali ile alacak sözleşmeden kaynaklanmakta olup taraflarda tacirdir.

Uyuşmazlığın bu niteliği gözetildiğinde verilen hükmün temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay (11). Hukuk Dairesine aittir. Ne varki, anılan dairece de gönderme kararı verildiğinden meydana gelen görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın Yüksek Yargıtay Başkanlar Kurulu'na SUNULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7891, Karar No: 2014/16403, Tarih: 11.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7891 E.  ,  2014/16403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2013/461-2014/92

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların 2012 yılında boşandıklarını, tarafların müşterek çocuğunun velayetinin davacı anneye verildiğini, talep edilmediğinden boşanma ilamında iştirak nafakasına hükmedilmediğini belirterek; aylık 500,00 TL iştirak nafakasının davalı babadan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin talep edilen nafakayı ödeyecek maddi gücünün bulunmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; aylık 200,00 TL nafakanın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından, takdir edilen nafakanın az olduğu gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakası istemine ilişkindir.

Kural olarak boşanma kararı ile velayet kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.(TMK m.182) Anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.(TMK m.328/1) Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir.

Diğer taraftan nafaka miktarı belirlenirken, velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın, bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; tarafların 2004 yılında evlenip, 2012 yılında boşandıkları, boşanma ilamıyla birlikte tarafların 2005 doğumlu E... isimli çocuklarının velayetinin anneye verildiği, yargılama sırasında talep edilmediğinden iştirak nafakasına hükmedilmediği, velayet kendisinde bulunan davacının 03.07.2013 günü eldeki davayı açarak iştirak nafakası talep ettiği, davacı annenin muhasebeci olarak çalıştığı, aylık gelirinin 1.014,00 TL olduğu, oğlu ile birlikte kirada oturduğu, aylık 600,00 TL kira ödediği,davalı babanın işçi olduğu, aylık gelirinin 1.036,00 TL olup, annesine ait evde annesiyle birlikte yaşadığı, kira giderinin olmadığı, 11.11.2005 doğumlu çocuğun devlet okulunda okuduğu, okula servisle gidip geldiği, aylık 120,00 TL servis masrafı bulunduğu, davalı babanın çocuğun servis masrafını dava öncesi karşılamasına rağmen nafaka davasının açılmasından sonra karşılamadığı anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre; tarafların aylık kazançları birbirine yakın olsa da, davacının, kira gideri düşüldükten sonra eline aylık 598,00 TL kaldığı, davacının bu parayla hem kendisini hem de öğrenci olan çocuğunu geçindirmeye çalıştığı, bu bağlamda aylık 200,00 TL nafakanın, hem çocuğun ihtiyaçlarını karşılamada yetersiz kalacağı, hem de nafaka yükümlüsü babanın ödeme gücünün altında bir miktar olduğu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, çocuğun yaşına ve ihtiyaç durumuna göre TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha yüksek oranda bir nafakaya karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, daha yüksek oranda nafakaya hükmedilmesi için hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4219, Karar No: 2023/9020, Tarih: 16.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4219 E.  ,  2023/9020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2583 Esas, 2022/3526 Karar

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/384 Esas, 2020/48 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 04.01.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye Mahkemesince dava değeri dikkate alınarak temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiş ise de 15.04.2022 tarihli ve 31810 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 nci maddesinin (2) numaralı fıkrasının birinci cümlesinin "kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar" yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği gözetildiğinde; temyiz yoluna başvurulabilen kararları düzenleyen 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi için de aynı hususun uygulanması gerektiğinden 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen miktar itibarıyla kesinlik sınırına bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu durumda temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin ek kararın hatalı olduğu anlaşılmakla; 04.01.2023 tarihli ek kararın ortadan kaldırılması gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle, ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle, ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Manisa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 262 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; idarece düzenlenen kıymet takdir raporunda teklif edilen bedelin düşük olduğunu, dava konusu taşınmazın sulu arazi niteliğinde olduğu dikkate alınarak bedelinin belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile idarece düzenlenen kıymet takdir raporu ile belirlenen bedelin derhal ödenmesine, bakiye bedelin ise karar kesinleşince ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına, irtifak hakkının davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece eksik inceleme ile karar verildiğini, dava konusu taşınmaz için % 20 objektif değer artışı oranı uygulanarak arazinin m² değerinin yükseltildiğini, kapitalizasyon faizinin hatalı belirlendiğini, kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen toplam bedel ile bilirkişi raporu ile belirlenen toplam kamulaştırma bedeli arasında çok büyük bir fark olduğunu, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükme esas alınan bilirkişi raporundaki net gelir hesabının hatalı olduğunu, verimin daha yüksek alınması gerektiğini, % 20 objektif değer artışına hükmedilmesinin düşük ve hatalı olduğunu, müvekkillerine ait parsel için en az % 100 oranında objektif değer artışı oranı uygulanması gerektiğini, hatalı ve denetime elverişsiz bilirkişi raporu esas alınarak verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın sulu kiraz bahçesi niteliğinde olduğu kabul edilerek 2019 yılı ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü kiraz ürünü verileri alınmış olsa da, sulu arazide kiraz veriminin düşük alınması doğru bulunmamış olup sulu arazide %4 kapitalizasyon faizi ve %20 objektif değer artış oranı ilave edilmesi gerektiğinin düşünülmesi ve maliyet cetvelinde yer alan üretim giderinin brüt gelirin %50'sine yakın olup ekonomik tarım yapılabilmesi için Türkiye ortalamasına göre, üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ünden fazla olamayacağı gözetilerek hesap yapan bilirkişi kurulu raporu esas alınmak suretiyle hüküm kurulması doğru ise de; kiraz ürününün dekar başına verim miktarının, gerekçesi açıklanmadan İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü resmi veri ortalamasının altında alınarak az bedele hükmedilmesi doğru görülmemiş olup, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olduğu; ancak üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan bedelin ve neması ile birlikte davalıya ödenmesine karar verilmesi gerektiğinden taraf vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin üç numaralı alt bendi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; Anayasa Mahkemesinin iptal kararı doğrultusunda kamulaştırma davalarında kesin olarak karar verilemeceğini, üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan bedele yeniden faiz işletilmesinin hatalı olduğunu, taşınmazın fiilen sulanmadığını, kapitalizasyon faiz oranının uygun olmadığını, objektif değer artışı verilmemesi gerektiğini, değer kaybı oranının yüksek belirlenerek irtifak bedelinin yüksek tespit edildiğini ayrıca idare lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmaza tesis edilen irtifak hakkı bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.