muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5957, Karar No: 2014/8004, Tarih: 10.12.2014

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, çıkma payı alacağının tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 45/2 nci maddesi, "genel kurul sözleşmede gösterilen şekil ve surette toplantıya çağrılır. Toplantı nisabı sözleşmede gösterilir. Ancak yapı kooperatiflerinin genel kurul toplantısında ortakların en az 1/4 ünün şahsen veya temsilen hazır bulunmaları şarttır." hükmünü; aynı Kanun'un 51/1. maddesi ise "Kanun veya anasözleşmede aykırı hüküm bulunmadıkça, genel kurul kararlarında ve seçimlerde oyların yarıda bir fazlasına itibar olunur" hükmünü; anasözleşmenin 33. maddesinin 1. fıkrasında "Genel kurulun toplanabilmesi ve gündemdeki konuları görüşebilmesi için, kooperatife kayıtlı ortaklardan genel kurula katılma hakkına sahip olanların en az 1/4'ünün şahsen veya temsilen toplantıda hazır bulunması gerekir." hükmünü; 2. fıkrada ise "Genel kurulda kararlar, ortaklar cetvelinde imzası bulunanların yarıdan fazlasının oyu ile alınır." hükmünü içermektedir. Anılan hükümler emredici nitelikte olup, bu hükümlere aykırılık teşkil eden genel kurul kararları, BK'nın 19 ve 20. maddeleri hükümlerine göre mutlak butlanla batıldır ve mutlak butlan nedenleri tarafların istek ya da itirazları olmasa dahi hakim resen nazara alır.

Öte yandan, karar nisabının her madde için ayrı ayrı o madde oylamasına katılan ortak sayısına göre değerlendirilmesi gerekmektedir. Karar alınan maddeyle ilgili ayrı bir sayım yapılmaması, katılım ve olumlu-olumsuz oy sayılarının yazılmaması durumunda, oylamaya katılım sayısı bir önceki madde oylamasına katılan ortak sayısına göre belirlenir.

Somut olayda, kooperatif yönetim kurulunun 23.05.2011 tarihli kararı ile davacının istifasının kabulüne karar verildiği, 2011 yılı olağan genel kurul toplantısının 26.05.2012 tarihinde yapıldığı, toplantı oylamalarının 95 kayıtlı ortaktan 33 ortağın katılımı ile başladığı, madde oylamaların her birinin başında ayrı bir sayım yapılmamış olup, 1-5. maddelerde oybirliği ile karar verildiği belirtildiğine göre, erteleme kararının alındığı 6. maddenin oylamasına 33 kişinin katıldığının kabulünün gerektiği, 6. madde kararının 2 ret oyuna karşılık 15 kabul oyuyla alındığı, 15 kabul oyunun bir önceki maddeye katılan ortak sayısı nazara alındığında karar nisabı için yeterli olmadığı, madde oylamasına katılan ortak sayısı nazara alındığında ise toplantı nisabının sağlanmadığı anlaşılmasına göre alınan erteleme kararının yoklukla malûl olduğu nazara alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-Kabule göre de, çıkma payı alacağının muaccel olmadığından dava şartı yokluğundan davanın reddedildiğine göre, davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/2. maddesi uyarınca Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde yazılı asliye mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dava değeri üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8921, Karar No: 2014/10764, Tarih: 14.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/8921 E.  ,  2014/10764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Borçka İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2013

NUMARASI : 2013/3-2013/11

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.'nun 78/2. maddesi gereğince,'' Haciz istemek hakkı, ödeme emrinin tebliği tarihinden itibaren bir sene geçmekle düşer.'' Aynı maddenin 4. ve 5. fıkraları hükmüne göre ise; ''Haciz talebi kanuni müddet içinde yapılmaz veya geri alındıktan sonra bu müddet içinde yenilenmezse dosya muameleden kaldırılır. Yeniden haciz istemek, alacaklı tarafından vukubulan yenileme talebinin borçluya tebliğine mütevakkıftır. İlama müstenit olmayan takiplerde yenileme talebi üzerine yeniden harç alınır.''

Somut olayda, alacaklı tarafından 11/09/2009 tarihinde kredi sözleşmesine dayalı olarak genel haciz yolu ile ilamsız takip başlatıldığı, kesinleşen takipte alacaklı vekilinin 07/10/2009 tarihli talebi üzerine 13/10/2009 tarihinde borçlular adına kayıtlı gayrimenkuller üzerine haciz konulduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan, İİK.'nun 78/2. maddesinde düzenlenen yasal süre içerisinde haciz istendiğinden alacaklının haciz isteme hakkı düşmemiş olmakla beraber, yasada öngörülen zamanda satış istenmediğinden İİK’ nun 106. ve 110. maddeleri gereğince haciz kalkmıştır. Bu durumda, takibe devam edilmesi ve yeniden haciz uygulanabilmesi için yenileme harcı alınması gerekmemektedir.

O halde, mahkemece, şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/903, Karar No: 2021/3791, Tarih: 28.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/903 E.  ,  2021/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 23/12/2020 gün ve 2020/1619-2020/4585 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin er olarak askerlik görevini yaparken meydana gelen kazada yaralandığını, elinde kalıcı maluliyet oluştuğunu belirterek, uğranılan maddi ve manevi zararın davalı idareden tamini isteminde bulunmuştur.

Davalı idare vekili; davacının asker kişi olması, idarenin hizmet kusuruna dayanılmış olması ve olayın askerlik görevinin ifası sırasında meydana gelmiş olması nedeniyle mahkemenin görevsiz olduğunu, davaya bakmaya Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin görevli olduğunu, ayrıca davanın zamanaşımına uğradığını belirterek, talebe göre esastan da reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın Askeri Yüksek idare mahkemesinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle davanın yargı yolu nedeniyle usulden reddine dair verilen karar, Yargıtay 17. Hukuk Dairesince, Milli Savunma Bakanlığına yöneltilen husumetin hizmet kusurundan değil işletenin sorumluluğuna dayandığı, bu nedenle davanın adli yargı yerinde görülmesi gerektiği gözetilerek işin esasına girilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, meydana gelen kazada davacının tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın redine karar verilmiş; hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine de Dairemizin 23/12/2020 gün, 2020/1619 esas ve 2020/4585 karar sayılı ilamı ile onanmış; Dairemiz onama ilamına karşı davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, özellikle Kara Kuvvetleri Komutanlığı 3. Hudut Alay Komutanlığı ile ... arasında yapılan 11/02/2011 tarihli iç yazışmada özetle; olayla ilgili belge, tutanak vs. bulunamadığı, olayın meydana geldiği tarihte görevli personelle telefon görüşmesi yapıldığı, piyade er Hayati Tarakçı'nın muayene olmak maksadıyla 2. HD. Tb: Merkezi (Suruç)'ne gönderildiği, muayene sonrası 7. Hd. Bl. K.lığı (Bilekli)'na dönmek üzere erzak taşıyan MAN aracın arkasında intikal halinde iken, davaya konu kazanın gerçekleştiğinin anlaşıldığı bildirilmiştir. Bizzat kurumca askerlik göevini er olarak yapan davacının muayene için gittiği birlikten kendi birliğine dönerken erzak taşıyan kamyonetle taşındığı açıklanmıştır.

Şu halde; tazminatın türü ve kapsamının derecesi, durum ve mevkiinin gereğine ve hatanın ağırlığına göre belirleneceğinden her ne kadar alınan kusur raporunda davacının meydana gelen olayda tam kusurlu olduğu kabul edilmişse de davalı idarenin muayeneye gitmesi gereken ve er olarak askerlik görevini yaptığından bir seçim hakkı da bulunmayan davacıyı erzak taşımada kullanılan kamyonetle taşımasının, meydana gelen zararda davalı tarafın müterafik kusuru olarak kabulüyle tazminatın kapsamı belirlenerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davanın tümden reddi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekir. Ne var ki, yerel mahkeme ilamı Dairemizce onanmıştır. Şu halde, davacı tarafın karar düzeltme istemi HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca kabul edilmeli, Dairemizin 23/12/2020 gün, 2020/1619 esas ve 2020/4585 karar sayılı onama kararı kaldırılmalı ve karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: HUMK’un 440-442 maddeleri gereğince davacı tarafın karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 23/12/2020 gün, 2020/1619 esas ve 2020/4585 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, yukarıda gösterilen nedenlerle, mahkeme kararının BOZULMASINA, tashihi karar ve temyiz peşin harçlarının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine, 28/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11744, Karar No: 2012/8070, Tarih: 05.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/11744 E.  ,  2012/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

...’in karar başlığında katılan olarak gösterilmesi mahallinde eklenebilir yazım eksikliği olarak görülmüştür.

Sair temyiz itirazların reddine; ancak,

Suç tarihi itibariyle sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nın uygulanması yerine yazılı şekilde suçta kullanılan bıçağın 5237 sayılı TCK’nın 54. maddesi gereğince müsadere edilmesi suretiyle karma uygulama yapılması,

Bozmayı gerekmiş, sanık ..., katılan ...‘in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK.'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden suçta kullanılan bıçağın zoralımı ile ilgili paragrafın “Emanetin 2005/183 sırasında kayıtlı ve suçta kullanılan bıçağın 765 sayılı TCK’nın 36. maddesi uyarınca müsaderesine” denilmek suretiyle CMUK’nın 322. maddesine göre hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5858, Karar No: 2017/4662, Tarih: 01.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/5858 E.  ,  2017/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütü kurma veya yönetme, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme, anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etmek, kanunen yok edilmesi gereken verileri yok etmemek, kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, silahlı terör örgütüne üye olmak suçlarından, sanıklar ..., ... haklarında yapılan yargılama sırasında Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesiyle İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda yetki ihtilafı meydana getiren kararın Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesince 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin görevleri arasında yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece ceza mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmenin de bulunmasına ve Bursa Bölge Adliye mahkemelerinin ise karar tarihinden sonra 05/09/2017 tarihinde faaliyete geçmesine göre;

Aynı Bölge adliye mahkemesi yargı çevresinde bulunan Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi ile İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen birleştirme uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nın 16. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9419, Karar No: 2018/8468, Tarih: 27.09.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/9419 E.  ,  2018/8468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira uyarlaması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı şirket, davalı idare ile 1.1.1983 tarihinde imzalanan irtifak hakkı sözleşmesi ile davalıya ait 3789 parsel nolu taşınmazın gemi sanayini geliştirme kapsamında tersane yapımında kullanılmak üzere 49 yıllığına kiralandığını, irtifak bedelinin ne şekilde yıllık artışının yapılacağının sözleşmenin 7/2 maddesinde düzenlendiğini, en son olarak, üç yıllık dilimin ilk yılı olan 2002 yılı için irtifak bedelinin mahkemece belirlendiğini, 2006 ve 2007 yılları irtifak bedeline ilişkin uyarlama davalarının derdest olduğunu, davalının 2008 yılı için 29.4.2008 tarihli yazı ile 65.950,00 TL. irtifak bedeli talep ettiğini, irtifak bedelinin bu derece fahiş artırılmasını gerektirir bir durumun olmadığını, üç yıllık dilimin ilk yılı olan 2008 yılı için irtifak bedelinin hak ve nesafet kuralları ile günün şartlarına göre uyarlanarak 20.017,00 TL. olarak tesbitine karar verilmesini istemiş, birleşen davalarla da 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 ve 2014 yılları için ayrı ayrı irtifak bedellerinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, 2008 yılının, üç yıllık dilimin ilk yılı olduğunu, irtifak bedelinin kıymet takdir kararı ile günün emsal ve rayiçleri dikkate alınarak 4,16 TL/m2 fiyatı üzerinden belirlendiğini, bu bedelin rayiç koşullara uygun olduğunu belirterek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl davada, dava konusu yerin 2008 yılı irtifak hakkı bedelinin 29.724,11 TL., birleşen davalar açısından da, 2009 yılı için 30.752,56 TL., 2010 yılı için 33.852,42 TL., 2011 yılı için 77.283,38 TL. 2012 yılı için 83.636,07 TL., 2013 yılı için 85.559,70 TL., 2014 yılı için 166.456,50 TL. olarak tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 1.1.1983 tarihli “Taahhüt Senedinin” 7/B maddesinin son fıkrasında “1990 yılından sonraki üç yıllık dilimlerin ilk yıl irtifak hakkı bedellerinin yeniden takdir edileceği” yazılıdır. Bu yazılış biçimine göre, 1990 yılından sonraki kira süresi boyunca her üç yılda bir, o yılın başında davalının kira parasını tespit edeceği, bu tespit edilen kira parasının üç yıllık dilim içerisindeki ilk bir yıl için uygulanacağı açıktır.

Ancak, bu hüküm uyarınca, üçer yıllık dilimler halindeki kiranın üç yıl sonunda tekrar belirlenmesi durumunda bu belirlemenin hangi kıstas ve ölçütler esas alınarak yapılacağı konusunda sözleşmede, ayrık bir hükme yer verilmediği de görülmektedir. Sadece idarenin kira parasını takdir edeceği yazılıdır. Bu yazılış şekline göre, üçer yıllık dilim başındaki kira parasının tesbiti hakkının davalı idareye verildiğinin kabulü gerekir.

Ancak, bu hüküm uyarınca, üçer yıllık dilimler halindeki kiranın üç yıl sonunda tekrar belirlenmesi durumunda bu belirlemenin hangi kıstas ve ölçütler esas alınarak yapılacağı konusunda sözleşmede, ayrık bir hükme yer verilmediği de görülmektedir. Sadece idarenin kira parasını takdir edeceği yazılıdır. Bu yazılış şekline göre, üçer yıllık dilim başındaki kira parasının tesbiti hakkının davalı idareye verildiğinin kabulü gerekir.

Ne var ki, her hakkın kullanımında olduğu gibi, sözleşmeden kaynaklanan hakkın kullanılmasında da, Türk Medeni Kanunun 2.maddesinde hükme bağlanan dürüstlük kurallarına aykırı davranılmamalıdır. O nedenle davalının sözleşmeden kaynaklanan hakkını dürüstlük kuralları içerisinde kullanması asıldır ve kendisinden beklenen de bu olmalıdır. Davadaki talep de, davalının hakkını kötüye kullanarak fahiş olarak tespit ettiği kira parasının indirilmesi ve davalının bu davranışına hakimin müdahalesi istemidir.

Bu nedenle eldeki davada, davalının takdir hakkının üst sınırının öncelikle belirlenmesi önem arzetmektedir. Olayın özelliği itibariyle, davalının takdir hakkının üst sınırı 3’er yıllık dönemlerin bitim tarihinden itibaren yeniden başlayacak üç yıllık dönem başında, dava konusu kiralananın boş olması halinde emsal ve rayice göre olması gereken kira parası olduğunun kabulünde duraksamaya yer olmamalıdır. Öyle ise, mahkemece dava konusu dönem başında, dava konusu kiralananın boş olması ve yeniden kiraya verilmesi halinde emsal ve rayice uygun olarak getirebileceği kira parası, bu konuda uzman bilirkişi marifetiyle, tarafların gerektiğinde emsalleri de ele alınmak suretiyle miktarı böylece belirlenmeli ve davalının takdir hakkının üst sınırının bu yolla belirlenebilecek miktar olduğu kabul edilmelidir. Bu belirlemeden sonra, yine hak ve nesafet kuralları, davacının bu yerde eski kiracı bulunuşu, taraflar arasında uzun süreli bir kira sözleşmesinin düzenlendiği olgusu göz önüne alınarak, belli bir miktarda indirim yapılmalı ve böylece olması gereken kira parası belirlenip, bunun sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan ilkeler gözönüne alındığında, mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporu hüküm vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; rayiç kiranın belirlenmesinde arazi M2’nin getirebileceği kiranın ne olduğu, soyut sözcüklerle açıklanmış olup, bunun hukuken dayanılabilir nedenleri açıklanmamıştır. Yine, yukarıda açıklandığı üzere 3’er yıllık dilim bazındaki kira parasının tesbit hakkının davalı idarede olduğu gözetilerek, idarenin tesbit ettiği rayicin neye dayanılarak tesbit edildiği araştırılmamış ve buna ilişkin belirlenmiş emsaller idareden getirtilerek tartışılmamıştır.

Bilirkişi raporunda, benzer olaylardaki bozma kararlarına göre işlem yapıldığı açıklanmış ise de, sözleşmenin 7/B maddesindeki hükmün Devlet İhale Genelgesindeki artışın zaman süresince rayicin çok altında kalacağı gerekçesi ile idareye bu kararlaştırma ile hakkın tanınması karşısında, kira bedelinin en az bir önceki 2007 yılında ödenen kira parasına endeksin uygulanması sonucu, bulunacak miktardan aşağı olamayacağının da kabulünü zorunlu kılar. Bu nedenle bilirkişilerden bu yönde herhangi bir görüş almadan soyut açıklamalarla yetinilmesi de doğru görülmemiştir. Kaldı ki, dosyaya ibraz edilen ve taraflar arasında görülen ... ... 6.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/384 esas ve 2013/329 karar sayılı dosyasında, 2007 yılı için irtifak bedelinin 30.760,55 Tl. Olarak belirlendiği ve yargıtay aşamasından geçerek kesinleştiği de anlaşılmaktadır. Mahkemece 2008 yılı için belirlenen bedelin de bir önceki yılın bu bedelin de altırda kaldığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu nedenlerden dolayı, mahkemece konusunda uzman taraflarla uyuşmazlığı bulunmayan tarafsız bilirkişi kurulu oluşturulup, kendilerinden taraf ve yargı denetimine elverişli rapor istenmeli, verilecek raporda taahhüt senedinin 7/B, son fıkrasındaki kira parasının tesbiti hakkının davalı idareye verilmesindeki amaç da gözetilerek ayrıntılı rapor alınarak sonucuna uygun karar verilmelidir. Hukuki dayanağı olmayan, soyut ifadeler içeren bilirkişi raporu ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2022, Karar No: 2023/2258, Tarih: 08.06.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2022 E.  ,  2023/2258 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/289 E., 2021/715 K.

DAVA TARİHİ : 10.02.2014

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 2009 yılında yazılı sözleşme olmaksızın davalı belediyeye 1751 metre bordür, 4489 metre yağmur oluğu ve 41575 m² kilit taşı döşeme olmak üzere imalât yapıldığını, imalâtların tutarının 380.992,00 TL olup 8 fatura karşılığı 101.968,31 TL'sinin ödendiği halde kalan kısmın ödenmediğini belirterek şimdilik 150.000,00 TL alacağın ticari faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili 26.09.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle; bilirkişi raporunda hesaplanan bedel üzerinden talep sonucunu 121.185,50 TL arttırarak, 271.185,50 TL ye çıkarmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; zamanaşımı def'inde bulunarak, hakedilen bedelin kesilen faturalar karşılığı ödendiği ve borç bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.10.2015 tarihli ve 2014/58 Esas,2015/338 Karar sayılı kararı ile davaya konu edilen imalatlarla ilgili herhangi bir bilgi, belge bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 15.Hukuk Dairesinin 10.05.2017 tarihli ve 2016/478 Esas, 2017/2015 Karar sayılı kararıyla taraflar arasında yazılı eser sözleşmesi bulunmamakta ise de bir kısım imalâtların davacı tarafından yapıldığı sabit olup, gerçekleştirilen imalâtın davalının yararına olması halinde BK'nın 410 vd. maddelerine göre vekâletsiz iş görme hükümleri uyarınca bedelinin talep edilebileceği, imalatın kapsamı bakımından iki tanık da dinlenerek, davacının kanıtladığı imalâtların, yapıldığı yıl mahalli serbest piyasa rayicine göre değeri yönünden 10.07.2014 tarihli raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, davacının hakettiği iş bedelinden ödemelerin mahsubu ile bakiye bedel üzerinden davanın kabul edilmesi hususunda karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar