muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/388, Karar No: 2014/2550, Tarih: 21.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/388 E.  ,  2014/2550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, tehdit, suç delillerini gizleme ve yoketme

HÜKÜM : 1- Sanık ... için, 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 63 ve 54 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2- Sanık ... için,

a) 5237 sayılı TCK.nun 106/1, 63 maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası,

b) Suç delillerini gizleme ve yoketme suçundan CMK.nun 223/4-b maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktül ...'e karşı eyleminin ve sanık ...'ın silahlı tehdit suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede haksız tahrik bulunduğuna, TCK.nın 62. Maddesinin uygulanması gerektiğine, sanık ...'ın bir sebebe dayanmayan, Cumhuriyet Savcısının vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanık ... hakkında maktül ...'e yönelik silahlı tehdit suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA;

2- Sanık ... hakkında maktül ...'e yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında suç delillerini gizleme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Oluşa, dosya içeriğine ve kabule göre; kardeş olan sanıklar ... ve ...’ın ... Dinlenme Tesislerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştıkları, önceye dayalı bir anlaşmazlık nedeni ile sanıklar ile tanık...’in olay gecesi konuştukları, konuşma devam ederken maktül ...'in yanında bir kişi ile tesise geldiği,...’in ...'e neden geldiğini sorması üzerine... ve ... arasında tartışma başladığı,...'in tokat atması üzerine ...'in...'i bıçakla yaraladığı, ...'ın araya girerek kavgayı sonlandırmaya çalıştığı ve ...'den bıçağı vermesini istediği, ...'in vermeyeceğini söylemesi üzerine ...'ın av tüfeğini ...'e doğrulttuğu, bunun üzerine ...’in bıçağı ...'a verdiği, ... bıçağı alıp ...'i dışarı çıkarırken ...’in sağ femoral orta bölgesine bıçakla bir kere vurduğu, ...'in koşarak olay yerinden kaçtığı, ...'ın da av tüfeği ile ...'in arkasından havaya iki el ateş ettiği, sanıkların arabaya binerek olay yerinden kaçtıkları, ...'ın av tüfeği ve bıçağı alarak ...’ye götürüp sakladığı, yakalandıktan sonra teslim ettiği, ...'in büyük damar kesisinden gelişen dış kanama sonucu öldüğü olayda;

A) Sanık ... hakkında maktül ...’e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

A) Sanık ... hakkında maktül ...’e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, tartışma sırasında femoral bölgeye bıçakla bir kere vurduktan sonra eylemine son verdiği, olay yerinden ayrılan maktülün bir süre sonra kan kaybından öldüğü olayda; olayın oluş şekli, darbe sayısı ve yaranın yeri birlikte değerlendirildiğinde; sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde; sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan TCK’nun 87/4. maddesinin 2. cümlesi gereğince olayın oluş şekli, kullanılan aletin niteliği, suç konusunun önem ve değeri birlikte gözetilmek suretiyle TCK.nın 61. maddesi uyarınca üst sınırdan temel cezaya hükmolunması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde kasten öldürme suçundan hüküm kurulması;

B) Sanık ... hakkında suç delillerini gizleme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Sanığın suça konu ...'ın kullandığı bıçağı ...'ye götürüp sakladığı anlaşıldığından, atılı suçtan TCK.nın 281/1,3 maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi yerine, yasal olmayan gerekçeyle yazılı biçimde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, kısmen resen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 21.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

21.04.2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı .....'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’ın yokluğunda 30.04.2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/5642, Karar No: 2017/4704, Tarih: 25.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5642 E.  ,  2017/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/11/2015 tarih ve 2013/363-2015/681 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili; müvekkillerinin ABD’ye gitmek üzere toplamda 6.600 TL bedelle 4 adet uçak bileti aldığını, aile fertleri için çıkartılan pasaportlardan ... ve ... adına olanların zamanında teslim edilmemesi nedeniyle uçak biletlerinin iptal edildiğini ve 6.600 TL maddi zarara uğradığını, davalının görevlilerinin ihmali neticesinde mağdur olduklarını, mağduriyetlerinin giderilmesi için davalıya başvuruda bulunulduğunu ancak sonuç alınamadığını, yaşanan olumsuzluklar ve stres nedeniyle müvekkillerinin derin üzüntü ve sıkıntı yaşadığını beyanla, 6.600 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili eylemi ile davacıların zararı arasında illiyet bağının bulunmadığını, dava konusu olayda davacıların kusurlu olduğunu, davacıların tedbirli ve özenli davranmadığını, ayrıca talep edilen tazminatın fahiş olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafın ABD'ye gitmek amacıyla 6.600 TL tutarında bilet ücreti ödediği ancak pasaportların gecikmesi nedeniyle biletleri iptal ettirmek zorunda kaldığı ve 6.000 TL'lik bilet ücretinin iade edilmediği, davacılar ..., eşi ... ve reşit olmayan çocukları ... ile... 'i beraberinde yurt dışına götürmek üzere seyahat planlaması yaptığı, aile fertlerinden bir kısmının pasaportlarının gelmemesi durumunda diğerlerinin de planlarını iptal etmesinin normal olduğu, davalı PTT müdürlüğünde çalışan memur ... hakkında yapılan disiplin soruşturması evrakında geç teslim nedeniyle davalı tarafı mağdur edildiğinin belirtildiği, belirsiz süreçte davacıların mecburen uçak biletlerini iptal ettirdiği gerekçesiyle maddi tazminat talebinin 6.000 TL bakımından kabulüne, davacılardan ... özellikle burs ve sağlık problemleri nedeniyle ABD'ye gitmek istediği, davacı tarafın ailece hazırlıklarını yaptığı, yaşanılan olay nedeniyle bütün planlarını iptal ettirmek zorunda kaldığı, davacı ...'in bursunun yandığı gerekçesiyle manevi tazminatın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacıların dava konusu gönderinin alıcısı konumunda olmalarına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı bakiye 537,26 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/212, Karar No: 2025/3044, Tarih: 26.02.2025

**7. Ceza Dairesi         2025/212 E.  ,  2025/3044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/176 E., 2024/90 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Vefat nedeniyle kamu davasının düşürülmesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İddianamede müsaderesi talep olunan eşya ile ilgili olarak mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'ın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden önce 22.01.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, vefat nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2139, Karar No: 2008/4159, Tarih: 31.03.2008

11. Hukuk Dairesi 2007/2139 E., 2008/4159 K.

**11. Hukuk Dairesi 2007/2139 E., 2008/4159 K.**

**- KAMU ALACAĞI

- LİMİTED ŞİRKET**- 213 S. VERGİ USUL KANUNU [ Madde 10 ]

- 6183 S. AMME ALACAKLARININ TAHSİL USULÜ HAKKINDA KANUN [ Madde 35 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Antalya Asliye İkinci Ticaret Mahkemesi)'nce verilen 07.12.2006 tarih ve 2006/182-2006/486 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eski ortağı olan davalının hisselerini 10.01.2002 tarihinde devretmiş olduğunu, 1998 ile 2002 yılları arasında ruhsat harcı, matrah artırımı ve vergi borcu olarak 11.364,41 YTL ödendiğini, bu miktarın yarısından davalının sorumlu bulunduğunu, başlatılan icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini, kamu borçlarından davalı eski ortağın da sorumlu olduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisseleri devralanın halen şirket ortağı olan Abdurrahman olduğunu, talep hakkının da bu şahsa ait bulunduğunu, yapılan devir söz-leşmesine göre devirden önceki borçların hisseyi devralana ait olduğunun kararlaştırıldığını, 4811 sayılı Kanun'dan kaynaklanan matrah artırma hakkının ihtiyari olup, bu konudaki vergi farkının müvekkilinden talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı şirketin 4811 sayılı Kanun hükümlerinden yararlanarak 1998-2001 dönemleri için matrah artırımında bulunup ödeme yaparak, vergi ve cezalardan kurtulmuş olduğu, hisse devrinden önce doğmuş borçlardan davalının hissesi oranında sorumlu olduğu, bu sorumluluğunu sözleşme şartları içerisinde hisse devrettiği kişiye yöneltebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, icra takibinin 3.813,27 YTL ı asıl, 1.290,07 YTL işlemiş faiz üzerinden devamına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı şirketin 4811 sayılı Vergi Barışı Kanunu'ndan yararlanarak matrah artırımı nedeniyle Vergi Dairesine ödemek zorunda kaldığı miktarı, davalı eski ortaktan hissesi nispetinde tahsili istemine ilişkindir.

Bir sermaye şirketi türü olan limited şirketlerde ortaklar açısından sınırlı [sorumluluk ilkesi geçerlidir. Ortağın asıl borcu, taahhüt ettiği sermayeyi ödemektir. Sermaye borcunu tam olarak yerine getiren ortağın sorumluluğu sona ermektedir. İlke olarak kanun, ortaklarla limited şirket alacaklıları şrasında bir ilişki kurmamış, alacaklılara gereğinde ortaklara başvurma imanını tanımamıştır. Ancak bu ilkenin bir istisnası, kamu borçlarından dolayı rtakların sorumluluğudur.

Bir sermaye şirketi türü olan limited şirketlerde ortaklar açısından sınırlı [sorumluluk ilkesi geçerlidir. Ortağın asıl borcu, taahhüt ettiği sermayeyi ödemektir. Sermaye borcunu tam olarak yerine getiren ortağın sorumluluğu sona ermektedir. İlke olarak kanun, ortaklarla limited şirket alacaklıları şrasında bir ilişki kurmamış, alacaklılara gereğinde ortaklara başvurma imanını tanımamıştır. Ancak bu ilkenin bir istisnası, kamu borçlarından dolayı rtakların sorumluluğudur.

Somut olaya gelince, davalının ortağı bulunduğu davacı limited şirketin nhatrah artırımı nedeniyle tahakkuk eden vergi borcunun davacı şirket tarafından ödenmiş olduğu hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

arınca vergi yükümlüsü tüzel kişilerin malvarlığından karşılanamayan vergi buna bağlı alacaklarda temsilciler kişisel malvarlıkları ile sorumludurlar. Bu

Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 4369 sayılı Yasa ile değişik 35. maddesi, limited şirket ortaklarının, şirketten tahsil imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya scbrumlu olacağını ve bu kanun hükmüne göre takibe tabi tutulacağını hükme bağlamıştır. Benzer düzenleme içeren VUK'nın 10. maddesinin 2. fıkrası uyarınca vergi yükülüsü tüzel kişilerin malvarlığından karşılanmayan vergi ve buna bağlı alacaklarda temsilciler kişisel malvarlıkları ile sorumludurlar. Bu nedenle davalı eski ortağın yargılama konusu borçtan sorumlu olmasının ön koşulu, amme borcunun limited şirketten tahsil imkanının bulunmamasıdır.

Başka bir anlatımla, amme borcunun muhatabı şirket olup, öncelikle şirket öz kaynaklarından bu borcun karşılanması gerekmekte olup, somut olayda da, şirketin kendi kaynakları ile bu borcu ödemiş olması ve davalının da bu borca yönelik taahhüdü bulunmaması nedeniyle davalı eski ortaktan bu bedelin tahsili mümkün değildir. Davalının hisse devri sırasında hisseyi devralan dava dışı üçüncü kişi ile yaptığı sözleşmenin de davacı lehine hüküm doğurması mümkün bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3018, Karar No: 2021/9864, Tarih: 08.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/3018 E.  ,  2021/9864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Suç tarihlerinin, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden, en aleyhe kabulle "31.12.2008" olduğu; 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden ise suç tarihinin; dosya kapsamında iş yerinde yapılan arama sonucu, suça konu faturaların ele geçirilme tarihinin 21.01.2009 olması karşısında, en aleyhe kabulle "21.012009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Her takvim yılında işlenen “sahte fatura düzenleme” eylemlerinin birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğundan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılına ilişkin olduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

Sanıklara yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ... müdafisi ile sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 08.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/487, Karar No: 2013/4484, Tarih: 26.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/487 E.  ,  2013/4484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi, hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Müşteki vekilinin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suçtan doğrudan zarar görmeyen müşteki ... Diş Hekimleri Odasının davaya müdahil olamayacağı ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından müşteki vekilinin temyiz talebinin reddine dair 14.04.2008 tarihli ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2- Sanığın, mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Sanığın Diş Protez Teknisyeni olması sebebiyle 1219 sayılı yasanın Ek-7.maddesi delaletiyle, 41.madde uyarınca cezalandırılması gerekirken, doğrudan 41.madde ile ceza tayini sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14557, Karar No: 2022/23, Tarih: 17.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14557 E.  ,  2022/23 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

4721 sayılı TMK gereğince tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkin olarak açılan davada Ferizli Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 432. maddesi uyarınca zorunlu yatış kararı istemine ilişkindir.

Ferizli Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, somut olayda tedavi amaçlı hastaneye yatırılmasının talep edilenin kolluk araştırmasına göre Ferizli İlçesinde ikamet etmediği, Şifa Mahallesi, Yeşilay Sokak, No:7/1 Tuzla/İstanbul adresinde ikamet ettiğinin belirlendiği, yine UYAP sistemi üzerinde yapılan incelemede de bu adresin yurt içi ikametgah adresi olarak kayıtlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince ise, Tuzla İlçe Emniyet Müdürlüğü'nün 25/03/2021 tarihli cevabî yazısı ile idareleri dahilinde tedavi edilmesi istenilenin ikamet etmediğinin, aktif mernis adresinin Gölkent Mah.... Cad. ...Blok No:20 İç Kapı No:1 ../Sakarya olduğunun, vasi adayının mernis kayıtlarında Gölkent Mah. ... Cad....Blok No:20 İç Kapı No:1 Ferizli/Sakarya adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 433/1. maddesine göre, “Yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına aittir.”

Türk Medeni Kanunu'nun 432 vd. maddelerinde düzenlenen koruma amacıyla özgürlüğün kısıtlanmasına karar verilmesinde önemli olan en seri şekilde karar vermek olduğundan, uyuşmazlığın, ilk olarak intikal ettiği mahkeme olan Ferizli Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ferizli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/377, Karar No: 2019/7390, Tarih: 16.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/377 E.  ,  2019/7390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-... ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından ... müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında mağdurlar ..., ...’e yönelik hırsızlık suçundan, mağdurlar ..., ... ve ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan, ... ... hakkında mağdurlar ..., ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık ... yönünden uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan, mağdur Sıracaddin Yıldırım’a karşı hırsızlık suçundan ... ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık ... yönünden uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Sanık ... hakkında 3 ayrı müştekiye karşı mala zarar verme suçundan üçer kez cezalandırılması istemiyle ve ... hakkında ise iki ayrı müştekiler ... ve ...'a karşı iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan ayrı ayrı cezalandırılması istemiyle iddianame düzenlendiği halde, hangi müştekiye karşı olduğu belirtilmeden birer kez mahkumiyet hükmü kurulması,

b-Sanık ... hakkında iddianame içeriğine göre mağdur ...’a yönelik hırsızlık suçundan dava açılmadığı halde, ek savunma verilerek sanığın bu suçtan da mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafii ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.