muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9285, Karar No: 2012/3867, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9285 E.  ,  2012/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'ın; kişiyi hürriyetin yoksun kılma, tehdit, kasten yaralama suçlarından sanık ...'nun; konut dokunulmazlığının ihlali suçundan sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ..., ... ve ...'in konut dokunulmazlığının ihlali suçundan beraatlerine sanık ...'in üzerine atılı diğer suçlardan, sanık ...'in de üzerine atılı suçlardan mahkûmiyetlerine ve sanık ... hakkında kurulan hükümlerin açıklamasının geri bırakılmasına dair Uşak Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.12.2008 gün ve 2006/253 Esas, 2008/354 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan sanıklar ... ve ... müdafileri ile katılan sanıklar ... ve ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ... müdafiin süresi içinde yapılmayan duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itirazı kabil olup temyiz yeteneği bulunmadığından, katılan sanıklar ..., ... ve ... bu hükümlere ilişkin temyizleri CMK.nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilerek mahallinde itiraz merciince bir karar verilmesi mümkün görüldüğünden temyiz incelemesinin kurulan diğer hükümler ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün incelemesinde;

Sanık hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nın 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanıklar ..., ... ve ... haklarında konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen beraat hükümlerin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat kararları usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen katılan sanık ... müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Katılan sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen hükümlerin incelemesine gelince;

Sanıklar ..., ... ve ... haklarında konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen beraat hükümlerin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat kararları usul ve kanuna uygun olduğundan, yerinde görülmeyen katılan sanık ... müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Katılan sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen hükümlerin incelemesine gelince;

Sanık ...'in aşamalardaki tutarlılık taşıyan savunmaları, savunmayı destekleyen ve mağdure tarafından da kabul edilen kendisinin sanığa gönderdiği, aralarında duygusal ilişki olduğunu gösteren cep telefonu mesaj kayıtları, tanık ...'ın anlatımı ve tüm dosya içeriği karşısında mağdure ile aralarındaki duygusal ilişkiye dayalı olarak olay günü mağdurenin okuduğu okulun önüne gelen sanığın arabasına mağdurenin binerek bir süre bu araçla birlikte gezdikleri ve daha sonra sanığın mağdureyi getirip o civara bıraktığı, mağdurenin dayısının kızı olan ...'un beyanı ile de desteklenmeyen, sanığın eylemlerinin zora dayalı olduğuna dair anlatımlarının, mağdurenin okula gelmediği ve bir erkekle arabaya binip ayrıldığının okul idaresince kendilerine bildirilmesi üzerine kızını aramaya çıkan ve olaya çok sinirlenen babasının ve ailesinin muhtemel etkisiyle olabileceği, olaydan birkaç gün sonra alınan raporundaki bulguların ne suretle meydana geldiği hususunda kesin bir kanıt bulunmadığı nazara alınarak, mağdurenin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel istismar eylemlerinin zorla olduğuna ilişkin iddiasının şüphede kaldığı dikkate alınarak; nüfus kaydına göre suç tarihinde 15 yaşından küçük olduğu anlaşılan mağdurenin rızasıyla hürriyetini kısıtlama eyleminin TCK.nın 109/1-3-5. maddesinden düzenlenen suçu oluşturacağı, cinsel istismar eylemi nedeniyle de TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.05.2010 gün ve 2010/4-110 sayılı Kararına ve Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk pisikiyatristi bulundurulmaması nedeniyle bu rapora dayanılmayacağı gözetilerek, dava dosyası yeniden Adli Tıp Kurumuna gönderilerek içerisinde çocuk psikiyatristinin de bulunacağı ihtisas kurulundan mümkünse dosyadaki bilgi

ve belgelere göre mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda usulüne uygun rapor alındıktan sonra, sanık hakkında TCK.nın 103. maddesinin 6. fıkrasının uygulanıp uygulanamayacağına karar verilmesi gerekirken, söz konusu rapora dayanılarak mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun kabulüyle uygulama yapılması,

ve belgelere göre mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda usulüne uygun rapor alındıktan sonra, sanık hakkında TCK.nın 103. maddesinin 6. fıkrasının uygulanıp uygulanamayacağına karar verilmesi gerekirken, söz konusu rapora dayanılarak mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun kabulüyle uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21246, Karar No: 2022/4855, Tarih: 15.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/21246 E.  ,  2022/4855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1-1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması halinde; 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33764, Karar No: 2011/12, Tarih: 19.01.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/33764 E.  ,  2011/12 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 19.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3907, Karar No: 2015/9035, Tarih: 22.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3907 E.  ,  2015/9035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin oğlu ....'ın, dava dışı ....'ın sevk ve idaresindeki davalıya trafik sigortalı aracın çarpması neticesinde yaşamını yitirdiğini, kazanın oluşumunda dava dışı araç sürücüsünün kusurlu olup hakkında ....Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/819 Esas sayılı dosyasıyla dava açıldığını ve mahkumiyetine karar verildiğini, müvekkillerinin ölümü nedeniyle müteveffanın desteğinden yoksun kaldığını, davalı ... şirketine başvurulmasına rağmen herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için 4.000,00'er TL olmak üzere 8.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 01/04/2013 tarihli ıslah dilekçesiyle tazminat talebini davacı ... için 7.991,55 TL ve davacı ... için 9.128,43 TL olmak üzere toplam 17.119,98 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, kazada müteveffa yayanın tam kusurlu olup davacıların tazminata hak kazanamayacaklarını, müvekkilinin poliçe limitiyle sınırlı olarak sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında gerçek zarar miktarından sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 7.612,59 TL ve davacı ... için 8.702,10 TL olmak üzere toplam 16.314,69 TL destekten yoksun kalma tazminatının 07/02/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan aktüerya raporunda bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süreleri belirlenmiştir.

2- Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan aktüerya raporunda bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süreleri belirlenmiştir.

Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Yargıtay kriterlerine uygun olarak Population Masculine Et–Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak desteğin ve davacıların muhtemel yaşam sürelerinin belirlenmesi ile destekten yoksun kalma zararının hesaplanması gerekirken, tazminat esaslarına uygun olmayan yaşam süresine göre hesaplama yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak yazılı olduğu biçimde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerla davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 22/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2345, Karar No: 2013/20664, Tarih: 18.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2345 E.  ,  2013/20664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.06.2012 tarih ve 2009/289-2012/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2000/01344/2 sıra nolu tasarımı için 08.08.2000 tarihinde tasarım tescil belgesi aldığını ve müvekkili şirket hakkında açtığı tespit davasında ihtiyati tedbir talebinde bulunduğunu, müvekkili firma tarafından satışa sunulan ve davalı tarafça tasarım tescili ile koruma altına alınmış olan kalemlerin tasarımının “Hindistan Patent Ofisi” tarafından 19.10.1999 tarihinde tasarım tesciline konu olduğunu ve davalı adına koruma altına alınmış olan kalemlerin tasarımının Hindistan Patent Ofisi tarafından verilmiş bu tasarım tescil belgesi karşısında yenilik ve ayırt edicilik özelliği bulunmadığını, müvekkilinin de dava konusu tasarıma ilişkin 08.08.2000 tarihli tescil başvurusundan önce söz konusu kalemlerin ticaretini yaptığını, ekte dosyaya sunulan gümrük beyannamelerinde açıkça görüleceği üzere müvekkilin “Montex Hy Power” markası altında söz konusu kalemlerin satışını yaptığını, dava konusu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliklerinin bulunmadığını ileri sürerek, davalı tasarımının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait Uni Ball marka “UM 153” ve “UM 153 S” model kalemlerin dava konusu tasarım tescil belgesi ile koruma altına alındığını, müvekkiline ait ürünün 1997 yılında müvekkilinin tasarımcıları tarafından tasarlanarak Japonya’da tescil edilip üretilerek piyasaya sunulmuş özgün ve yeni bir tasarım olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu tasarımın yeni olmadığı ve ayırt edici niteliğinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile davalı adına tescilli 2000/01344-2 nolu tasarımın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5249, Karar No: 2014/653, Tarih: 11.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5249 E.  ,  2014/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Dosya kapsamına göre; sanık ile mağdurun babası arasında kira meselesinden dolayı anlaşmazlık bulunduğu, olay günü sanığın işlettiği işyerine gelen mağdurun işyerini boşaltmasını isteyerek sanığı darp etmesi üzerine, sanığın, işyerinde bulunan av tüfeğini alarak mağduru göğüs bölgesinden hayati tehlike geçirtecek, ağır (4). derece kemik kırığı oluşturacak şekilde yaraladığı olayda; sanığa yönelen ve basit darptan oluşan haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadar indirimini öngören TCK’nun 29. maddesinin uygulanması sırasında sanık hakkında alt sınır yerine üst sınırdan haksız tahrik indirimi yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

b) Suça teşebbüs uygulamasını düzenleyen ve 9- 15 yıl arasında hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte dikkate alındığında üst sınıra yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası tayin edilerek sanığa eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Hasan’ın mağdur.... yönelik “ kasten öldürmeye teşebbüs” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrik ve takdiri indirim nedeninin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak kurulan hükümde eleştiri nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin cezanın ertelenmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA), 11.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9053, Karar No: 2015/13517, Tarih: 03.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/9053 E.  ,  2015/13517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2012/117-2012/208

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; mahkemece 14.01.2014 tarihli karar ile hükmün kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili temyiz isteminin reddi kararı ile birlikte hükmü temyiz etmiştir. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 14.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 14.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 03.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1355, Karar No: 2016/5871, Tarih: 06.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1355 E.  ,  2016/5871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.