muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/88, Karar No: 2016/4201, Tarih: 02.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/88 E.  ,  2016/4201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ....... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılana ait işyerinin muhasebe kayıtlarını tutan sanığın, 2005-2006 yıllarına ait beyannameleri vergi dairesine vermediğinden defterlerin iadesini isteyen katılana bunları iade etmediği gibi işyerini kapatarak ortadan kaybolduğunun iddia edildiği olayda; sanığın aşamalardaki tüm savunmalarında, katılana ait beyannameleri vergi dairesine verdiği gibi defterleri de tanık ............ aracılığıyla iade ettiğini belirterek suçlamaları kabul etmemesi, tanık ..........’in de güven ilişkisi çerçevesinde sanığa ait evrakları istenilen yerlere teslim ettiğini ve kayıt tutamadığını belirtmesi yanı sıra Güngören ve Esenler Vergi Daireleri Müdürlüklerinin yazılarından, katılana ait işyerinin vergi beyannamelerinin verildiğinin anlaşılması, yine, katılan tarafından ibraz edilen sözleşmede, vergi ve SSK ödemelerinin mükellef tarafından ödeneceğinin belirtilmesi ile defterlerin iade edilmemesinde herhangi bir maddi menfaatinin bulunmaması dolayısıyla sanığın savunmasının hayatın olağan akışına uygun düşmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiş olup, bu yönde bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2322, Karar No: 2014/5860, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2322 E.  ,  2014/5860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/30372, Karar No: 2014/22806, Tarih: 13.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/30372 E.  ,  2014/22806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/400303

Mahkemesi : Van 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 01/12/2010

Numarası : 2010/1144 - 2010/695

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Eczacı olarak faaliyet gösteren sanığın, mağdura hastalanması nedeniyle doktor tarafından reçete edilen Cerfidem adlı antibotik iğneyi son kullanım tarihi geçtikten sonra vermesi ve iğnenin mağdura tatbik edilmesi ile meydana gelen olayda; son kullanım tarihi geçmiş ilacın kullanılması nedeniyle mağdurda vücuda acı veren, sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan bir yaralanmanın meydana gelip gelmediği hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasından sonra, yaralanmanın varlığı halinde TCK'nın 89, yaralanma meydana gelmemesi halinde ise 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanunun 41. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "amaç ve saiki" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan CMUK'un 321 maddesi uyarınca, hükmün istem gibi BOZULMASINA, 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6172, Karar No: 2023/5091, Tarih: 19.09.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/6172 E.  ,  2023/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

Borçlunun ödeme şartını ihlâl suçundan sanık Güney Yaka Otelcilik Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti.'nin beraatine dair Alanya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 12.11.2021 tarihli ve 2021/406 Esas, 2021/770 Sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan beraat kararının kaldırılmasına ve sanığın ödeme şartını yerine getirmeme eylemine uyan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına ilişkin Alanya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2021/258 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığı'nın 12.05.2023 gün ve 94660652-105-07-25907-2022-KYB sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63354 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- 31.08.2020 tarihli ve 6970143 serî numaralı 30.000,00 Türk Lirası bedelli çek ile ilgili alacaklısı ... Gıda Mobilya Orman Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından borçlusu Güney Yaka Otelcilik Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. aleyhine Alanya İcra Müdürlüğü nezdinde 2020/17288 Esasına kayden kambiyo senetlerine mahsus ilâmsız icra takibi başlatıldığı, akabinde alacaklı şirketi temsilen Avukat İsmail Göncü ve borçlu (sanık) şirketi temsilen ... arasında 28.09.2020 tarihli icra taahhütnamesinin düzenlendiği, alacaklı şirketin Avukatı... tarafından 13.09.2021 tarihli dilekçe ile taahhüdü ihlâl suçundan cezalandırılmasına ilişkin borçlu Güney Yaka Otelcilik Turizm Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. hakkında şikâyette bulunması üzerine Alanya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 12.11.2021 tarihli ve 2021/406 Esas sayılı kararı ile beraat kararı verilmesini müteakip alacaklı vekili tarafından yapılan itiraz nedeniyle Alanya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2021/258 değişik iş sayılı kararı ile borçlu şirketin İcra ve İflas Kanunu’nun 344. maddesi gereğince 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de,

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun "Borçlunun ödeme şartını ihlâli hâlinde ceza" başlıklı 340. maddesinin "111 inci madde mucibince veya alacaklının muvafakati ile icra dairesinde kararlaştırılan borcu ödeme şartını, makbul bir sebep olmaksızın ihlâl eden borçlunun, alacaklının şikâyeti üzerine, üç aya kadar tazyik hapsine karar verilir. Hapsin tatbikine başlandıktan sonra borçlu borcun tamamını veya o tarihe kadar icra veznesine yatırmak zorunda olduğu meblağı öderse tahliye edilir; ödemelerini tekrar keserse, hakkında tazyik hapsine yeniden karar verilir. Ancak, bir borçtan dolayı tazyik hapsinin süresi üç ayı geçemez." şeklinde,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Ceza sorumluluğunun şahsiliği" başlıklı, 20. maddesinin 2. fıkrasının "Tüzel kişiler hakkında ceza yaptırımı uygulanamaz. Ancak, suç dolayısıyla kanunda öngörülen güvenlik tedbiri niteliğindeki yaptırımlar saklıdır." şeklinde hüküm ihtiva ettiği, anılan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde Alanya İcra Müdürlüğü nezdinde 2020/17288 sayılı icra takip dosyasının borçlusu Güney Yaka Otelcilik Turizm Esas No : 2023/6172

Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. hakkında ceza yaptırımı düzenlenemeyeceği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de,

2- Borçlunun ödeme şartını ihlâli halinde verilecek olan cezanın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesinde düzenlenmesine rağmen mahkemece yanılgıya düşülerek anılan Kanun'un nafakaya ilişkin kararlara uymayanların cezasını düzenleyen 344. maddesine göre cezalandırılma yoluna gidilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Ceza sorumluluğunun şahsiliği" başlıklı, 20. maddesinin 2. fıkrasının "Tüzel kişiler hakkında ceza yaptırımı uygulanamaz. Ancak, suç dolayısıyla kanunda öngörülen güvenlik tedbiri niteliğindeki yaptırımlar saklıdır." şeklinde hüküm ihtiva ettiği, aynı kanunun "Tüzel Kişiler Hakkında Güvenlik Tedbirleri" başlıklı 60. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbiri niteliğindeki yaptırımların tüzel kişiler hakkında uygulanacağı hususları nazara alındığında, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, kanun yararına bozma talebi bu gerekçeyle de yerinde görülmüştür.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Alanya 3. İcra Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli ve 2021/258 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, bu eylemle ilgili olarak sanık hakkında tazyik hapsi infaz edilmekte ise salıverilmesine; 19.09.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15755, Karar No: 2025/517, Tarih: 09.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/15755 E.  ,  2025/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/63 E., 2014/94 K.

SUÇLAR : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade, bozma

1. Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Verilen Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararı Yönünden;

Sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi gereği verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2009/13-12 sayılı Kararı ile aynı Kanun'un 231/12. maddesi gereği itirazı kabil olup temyizinin mümkün bulunmadığı, kanun yolu incelemesinin itiraz mercisince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2. Bilişim Sistemlerinin, Banka Veya Kredi Kurumlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçundan Verilen Mahkumiyet Hükmü Yönünden;

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

Sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezalarına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesinin birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen; “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de, adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesinde belirtildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/92-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hâllerde hapis cezası yanında hükmolunan temel gün adli para cezasının suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacak şekilde belirlenip bu miktar üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca taktir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, buna göre suça konu çek bedelinin 7000,00 TL olduğu da gözetilerek temel cezanın 700 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci maddesi uyarınca 1/6 indirim yapıldığında bulunacak 583 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında bir gün karşılığı 20,00 TL üzerinden çarpılarak hesaplanmak suretiyle sanığın 11.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde neticeten 14.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmek sureti ile fazla ceza tayin edilmesi, ayrıca hüküm fıkrasında yazım hatası sonucu "833 gün adli para cezası" ifadesine yer verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, hüküm fıkrasının adli para cezasına ilişkin 1. fıkrasının "a" bendindeki "5 gün karşılığı" ibaresi çıkartılarak yerine "700 gün" ibaresi, "b" bendindeki "4 gün" ibaresi çıkartılarak yerine "583 gün" ibaresi, "c" bendindeki "833 gün" ibaresi çıkartılarak yerine "583 gün" ibaresi, "c bendindeki "80 TL" ibaresi çıkartılarak yerine "11.660,00 TL" ibaresi, "d" bendi tamamen çıkartılarak yerine "Sanığın neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ve "11.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, sadece sanığın temyizi bulunması nedeni ile infaz aşamasında, adli para cezasının ödenmemesi halinde "583 gün adli para cezasının" değil, "4 gün adli para cezasının" esas alınmasına, 09.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13051, Karar No: 2016/8838, Tarih: 27.04.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/13051 E.  ,  2016/8838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanunu'nun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.