muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2233, Karar No: 2015/2483, Tarih: 06.11.2015

Mahkemece, önceki kararda direnilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından Özel Daire bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlerle yerel mahkeme direnme kararı bozulmuştur.

Mahkemece bozma sonrası, nüfus müdürlüğünden “İsmail oğlu Ahmet” ile davacıların murisi olduğu belirtilen “Ahmet oğlu Ahmet”e ait nüfus kayıtları celp edilmiş, ancak müzekkereye bila ikmal cevap verilmesi üzerine; mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Özel Dairece, hüküm yukarıda başlık bölümünde yazılı gerekçeyle bozulmuş, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını, davalı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, davacılar tarafından kimlik bilgileri düzeltilmesi istenilen “İsmail oğlu Ahmet”in davacıların murisi “Ahmet oğlu Ahmet” olup olmadığı, dosya kapsamından kök muris veya bir başka mirasçı olduğu sonucuna varılıp varılamayacağı, varılacak sonuca göre uyuşmazlığın tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davası ile çözümlenip çözümlenemeyeceği ya da ilgilisi hasım gösterilmek suretiyle tapu iptali ve tescil davası açılmasının gerekip gerekmediği, diğer bir deyişle yerel mahkemece verilen kararın mülkiyet nakli oluşturacak şekilde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı, cinsiyeti, doğum tarihleri gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür taleplerde kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Kayıt düzeltilmesi davaları, kaynağını 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 1027 nci maddesinden almaktadır. Bu madde hükmüne göre; ilgililerin yazılı rızaları olmadıkça, tapu memuru, Tüzük kuralları uyarınca re’sen düzeltilmesi mümkün olan basit yazı yanlışlıkları (adi yazım hataları) dışında, mahkeme kararı olmadıkça, hiçbir düzeltmede bulunamaz.

Tapu Sicili Tüzüğünün 74 üncü maddesi ile ana ve yardımcı siciller üzerindeki düzeltmelerin ne şekilde yapılacağı belirtilmiştir. Tapu Sicili Tüzüğünün 75 inci maddesinin 1 inci fıkrasında kadastro çalışmalarından kaynaklanan malikin veya hak sahibinin adı, soyadı ve baba adına ilişkin tapu kütüğündeki hataların düzeltilmesine ilişkin yöntemler belirlenmiştir. Burada tapu kaydında düzeltim davalarının ad, soyad, baba adı, cinsiyet, doğum tarihleri gibi kimlik bilgilerinin tapu siciline eksik ya da hatalı işlenmesinden doğan basit yazım hatalarından kaynaklanan bir dava olduğu asla gözden kaçırılmamalıdır.

Diğer taraftan, Tapu Sicil Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır.

Diğer taraftan, Tapu Sicil Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır.

Bu cümleden olarak, düzeltilecek tapu kaydı tüm dayanakları ile birlikte getirtilmeli; Nüfus Müdürlüğünden, kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişinin nüfus kaydı, tapu ve dayanakları ile bağlantı oluşturacak şekilde incelenmeli, gerekirse kök kayıtlarda istenmeli; taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulup bulunmadığı araştırılmalı; istem konusunda tanık dinlenmeli; tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmesi gerekir.

Şu açıklamalardan anlaşıldığı üzere, tapuda isim düzeltilmesi davalarındaki amacın tapu kayıtlarının nüfus kayıtlarına uygun hale getirilmesine yönelik olması karşısında; kaydı düzeltilmesi talep edilen kişinin nüfusta kayıtlı olması gerektiği, her türlü duraksamadan uzaktır.

Genel ilke bu şekilde açıklandıktan sonra; somut olayda dava konusu taşınmaz 439 parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluşmuş olup Mayıs 307 tarihli ve 12 sıra numaralı tapu kaydına istinaden tespit ve tescil edilmiştir. Dayanak tapu kaydının iktisap sebebi bölümünde taşınmazın malikinin “Keskin oğlu Ahmet bini İsmail” olduğu, vefatı ile kızları “Fatma, Emine, Hanife” ile oğlu “Ahmetin” kaldığı, kızlarının paylarının satışından Mayıs 928 tarihli ve 35 numaralı tapu kaydının oluştuğu, buna göre bir payın “Hacı Nalbant oğlu Hakkı ve Mehmet ebnan Ahmet”, bir payının “Hacı Tihman (Tohman) oğlu Ahmet ve Ahmet oğlu Mustafa” ile bir payının “Yazıcı oğlu Hasan Çavuş” adlarına kaydedildiği belirtilmiş olup bu kaydın gitti kaydı yoktur. Yine Mayıs 307 tarihli ve 12 sıra numaralı tapu kaydından mezkur satışlar nedeni ile Mayıs 928 tarihli ve 36 sayılı tapu kaydı oluşmuş olup, bu kayıt da “Keskin oğlu Ahmet bini İsmailin” oğlu “Ahmet oğlu Ahmet” adına revizyon görmüş olup 440 numaralı parsele gitmiştir.

Dava konusu taşınmazların kadastro tespiti sırasında Mayıs 928 tarihli ve 35 sayılı tapu kaydının kapsadığı bölüm miktar fazlası olarak Hazine adına tespit görmüş, tespite itiraz davası sonucu taşınmazın miktar fazlası olmadığı tespit edilerek Mayıs 928 tarihli ve 35 numaralı tapu kaydının malik bilgilerine göre taşınmaz 8 pay kabul edilerek bir payının “Hacı Nalbant oğlu Hakkı”, bir payının “Hacı Nalbant oğlu Ahmet”, bir payının “Ahmet oğlu Mustafa”, iki payının “Yazıcı oğlu Hasan Çavuş”, bir payının “Ahmet oğlu Ahmet” ve iki payının “İsmail oğlu Ahmet” adlarına tesciline karar verilmiş karar kesinleşmiştir. Görüldüğü üzere mahkemece tescile ilişkin hüküm kurulması sırasında Mayıs 928 tarihli ve 35 numaralı tapu kaydından uzaklaşılarak, Mayıs 307 tarihli ve 12 sıra numaralı taşınmazdan ifrazla oluşan Mayıs 928 tarihli ve 36 sayılı tapu kaydı ile taşınmaza malik olan “Ahmet oğlu Ahmet” ile kök muris veya bir başka mirasçı olan “İsmail oğlu Ahmete” pay verilmiştir.

Bu açıklamalar doğrultusunda davacı tarafından kimlik bilgileri düzeltilmesi istenilen “İsmail oğlu Ahmetin” davacının murisi “Ahmet oğlu Ahmet” olmadığı, kök muris veya bir başka mirasçı olduğu sonucuna varıldığından uyuşmazlığın çözümünde tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davası ile sonuca gidilemez. Ancak ilgilisi hasım gösterilmek suretiyle açılacak bir tapu iptali ve tescil davası ile bu iddialar ileri sürülebileceğinden, mahkemece davanın reddi gerekirken mülkiyet nakli oluşturacak şekilde kabul kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla; Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı  BOZULMASINA, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6811, Karar No: 2013/11482, Tarih: 30.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/6811 E.  ,  2013/11482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, oda kaydına kayıtlı olduğu dönemlerde isteğe bağlı sigortalı olduğunun tespitiyle aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının oda kaydının bulunduğu sürelerde 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun, aksi halde primleri ödenen sürelerde isteğe bağlı sigortalı kabul edilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının 18.5.1985-5.9.1989 tarihleri arasında oda kaydının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmişse de, varılan sonuç hatalı olmuştur.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ... ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın ... ilkesi olan kendi ... ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 22.2.1984 tarihinde vergi kaydına istinaden Kuruma res'en tescilinin yapıldığı ve 22.2.1984-5.9.1984, 9.12.1986-1.1.1988, 16.6.1989-28.12.1989, 12.7.1990-5.3.2009 tarihleri arasında zorunlu, 17.6.2009-31.12.2010 ve 29.4.2011-devam şeklinde isteğe bağlı sigortalı kabul edildiği, 22.2.1984-5.9.1984,

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 22.2.1984 tarihinde vergi kaydına istinaden Kuruma res'en tescilinin yapıldığı ve 22.2.1984-5.9.1984, 9.12.1986-1.1.1988, 16.6.1989-28.12.1989, 12.7.1990-5.3.2009 tarihleri arasında zorunlu, 17.6.2009-31.12.2010 ve 29.4.2011-devam şeklinde isteğe bağlı sigortalı kabul edildiği, 22.2.1984-5.9.1984,

9.12.1986-1.1.1988,16.6.1989-28.12.1989 tarihleri arasında hurdacılık mesleğinden ötürü, 12.7.1990-31.12.1992 tarihleri arasında dericilik mesleğinden ötürü, 1.1.1997-31.12.1998 tarihleri arasında ise menkul kıymetler yatırım ortaklığı faaliyetinden ötürü vergi kaydının bulunduğu, davacının odadan aldığı İB formunda 18.5.1985-5.9.1989 tarihleri arasında Diyarbakı Hurdacılar Buzdolabı Tamircileri Tüp-gaz Bayileri Odası'na kaydının bulunduğunun belirtildiği ancak 1989 yılındaki oda kayıtlarının imha edilmiş olması nedeni ile davacı adına kayda rastlanılmadığının ve dönemin oda başkanı hakkında defter imhasından dolayı ceza davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının vergi kaydına istinaden hurdacılık mesleğinden ötürü sigorta tescilinin yapıldığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık ilgili odadan alınan İB formunda belirtilen 18.5.1985-5.9.1989 tarihleri arasında davacının oda kaydının geçerli olup olmadığı ve bu sürelerde zorunlu ... sigortalısı olarak kabulünün mümkün olup olmadığı hususunda toplanmaktadır. Dosya içeriğinden; davacının oda kaydının bulunduğu defterler imha edildiği anlaşılmışsa da, davacının hurdacılık mesleğinden dolayı vergide kaydının bulunduğu, vergi kaydının davacıya ait oda kaydının bulunduğuna karine teşkil ettiği açık olup, sırf oda kaydının bulunmaması nedeni ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacının 1992 affından yararlanarak prim ödemesinde bulunduğu hususu da gözönünde tutularak, başlangıçta sigortalılık şartlarını taşıdığı ve aynı işten ötürü vergi kaydının bulunduğu hususları birlikte değerlendirilip, vergi kaydının oda kaydının varlığına karine teşkil ettiği ve MK 2. maddesi de dikkate alınarak davanın kabulüne karar vermekten ibarettir

Mahkemece, yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16735, Karar No: 2015/19338, Tarih: 14.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16735 E.  ,  2015/19338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 30/12/2014

Numarası : 2013/545-2014/846

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin geçersiz olarak feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, şirkette çalışan sayısının 30'un altında olduğunu ayrıca davacının iddiasının yerinde olmadığını davacının uyarılara rağmen görevini gereği gibi yapmadığını bu sebeple açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işyerinde çalışan sayısının 30 işçinin altında olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi için fesih bildiriminin yapıldığı tarihte işyerinde 30 ve daha fazla işçi çalıştırılması gerekir. İşverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan işçi sayısına göre belirlenir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/2 maddesine göre, İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür.

Yine aynı kanunun 18/4 maddesi uyarınca, işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan işçi sayısı, bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. Keza 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 60/2 maddesi uyarınca bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin dahil olduğu iş kolundan sayılır.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde belirli-belirsiz süreli, tam- kısmi süreli, daimi-mevsimlik iş sözleşmesi ile çalışanlar arasında bir ayırım yapılamaz. Fesih bildirimin yapıldığı tarihte 30 işçi sayısının tespitinde göz önünde bulundurulacak işçinin iş sözleşmesinin devam etmekte olması yeterli olup, ayrıca fiilen çalışıyor olması gerekmemektedir. Ancak hastalık, iş kazası, gebelik yada normal izin ve benzeri nedenlerle ayrılan işçi yerine bu süre için ikame işçi temin edilmiş ise, 30 işçi sayısında ikame edilen işçi dikkate alınmayacaktır. Konumu itibarıyla güvence kapsamı içerisinde olmayan işveren vekillerinin ve yardımcılarının da işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde dikkate alınması gerekir.

Fesih bildirim tarihinden önce iş sözleşmesi feshedilen, bu nedenle feshin geçersizliği davası açıp, lehine feshin geçersizliğine karar verilen işçinin işverene işe başlatılması için başvurusu halinde, adı geçen işçinin de 30 işçi sayısında değerlendirilmesi gerekir. Böyle bir durumda feshin geçersizliğine ilişkin dava sonuçlanmamış ise, bekletici mesele yapılarak sonucu beklenmelidir.

İş Kanunu kapsamı dışında kalan ve işçi sıfatını taşımayan çırak, stajyer ve meslek öğrenimi gören öğrencilerle süreksiz işlerde çalışanlar, keza işyerinde ödünç(geçici) iş ilişkisi ile çalıştırılanlar ile alt işveren işçileri o işyerinde çalışan işçi sayısının belirlenmesinde hesaba katılmazlar. Alt işverenin işçileri otuz işçi kıstasının belirlenmesinde dikkate alınmazlar; fakat, iş güvencesi hükümlerinden kaçmak amacıyla, işçilerin bir kısmının muvazaalı olarak taşeron işçisi olarak gösterilmesi halinde, bu işçilerin de işçi sayısına dahil edilmesi gerekir. Daha açık bir anlatımla, alt işverenlik ilişkisinin geçersiz sayılması gereken hallerde taraflarca alt işveren sayılan kişiye bağlı olarak çalışanlar otuz işçi sayısının tespitinde hesaba katılmalıdır. Alt işverenin işçileri ile geçici işçi sağlayan işverenle iş sözleşmeleri devam eden geçici işçiler, kendi işverenlerinin işyerlerinde sayının belirlenmesinde hesaba katılırlar. Ancak tarafların geçici iş ilişkisinde gönderen işveren olarak nitelendirdikleri; fakat aslında “bodro işvereni” olarak faaliyet gösteren ve yaptıkları iş, işverenlerine işçi temin etmekten ibaret olanlara kayıtlı bulunan işçiler de sayı ölçütünde gözönünde bulundurulmalıdır.

Özellikle gurup şirketlerinde ortaya çıkan bir çalışma biçimi olan birlikte istihdam şeklindeki çalışmada, işçilerin bir kısmı aynı anda birden fazla işverene ve birlikte hizmet vermektedirler. Daha çok yönetim organizasyonu kapsamında birbiriyle bağlantılı olan bu şirketler, aynı binalarda hizmet verebilmekte ve bir kısım işçiler iş görme edimini işverenlerin tamamına karşı yerine getirmektedir. Tüm şirketlerin idare müdürlüğünün aynı şahıs tarafından yapılması, şirketlerin birlikte kullandığı işyerinde verilen muhasebe, güvenlik, ulaşım, temizlik, kafeterya ve yemek hizmetlerinin yine tüm işverenlere karşı verilmiş olması buna örnek olarak gösterilebilir. Bu gibi bir ilişkide, tüm şirketlere hizmet veren işçiler ile sadece davalı şirkete hizmet veren işçilerin 30 işçi kıstasında dikkate alınması gerekir. İşçi tüm şirketlere hizmet ediyor ise, o zaman tüm şirketlerdeki işçi sayısı dikkate alınmalıdır.

Diğer taraftan organik bağ ilişkisinde işveren sıfatı olan tüzel kişinin, işçinin iş sözleşmesinden veya iş kanunundan doğan haklarını kullanmasının engellenmesi için temsilde farklı kişiliklere yer vermesi sözkonusudur. Bu durumda tüzel kişinin bağımsızlığı sınırlanır ve organik bağ içinde olunan kişi ile özdeş kabul edilir.

Diğer taraftan organik bağ ilişkisinde işveren sıfatı olan tüzel kişinin, işçinin iş sözleşmesinden veya iş kanunundan doğan haklarını kullanmasının engellenmesi için temsilde farklı kişiliklere yer vermesi sözkonusudur. Bu durumda tüzel kişinin bağımsızlığı sınırlanır ve organik bağ içinde olunan kişi ile özdeş kabul edilir.

Bu anlamda; tüzel kişilik hakkının kötüye kullanılması, kanuna karşı hile, işçiye zarar verme(haklarının alınmasını engelleme-iş güvencesi hükümlerinden yararlandırmama), tarafta muvazaa (hizmeti kendisine verdiği halde başka bir kişiyi kayıtta işveren olarak gösterme) ve namı müstear yaklaşımı nedeni ile dolaylı temsil sözkonusudur. Bu durumların sözkonusu olduğu halde tüzel kişilik perdesinin aralanması sureti ile gerçek işveren veya organik bağ içinde olan tüm işverenler sorumlu tutulmaktadır. Organik bağ ise şirketlerin adresleri, faaliyet alanları, ortakları ve temsilcilerinin aynı olmasından, aralarındaki hukuki ilişkilerin tespitinden anlaşılır.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta mahkemece, davalı işyerinde çalıştırılan işçi sayısının 13 olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacının ... Grup şirketler grubuna bağlı organik bağı olan şirketlerden .. İleri Yapı ... İzol. Mad. San. ve Tic. AŞ. Nezdinde çalıştığı ve ... markalı her türlü yapı kimyasalları, .. markalı Isı Yalıtım Levhaları, ... Manto markalı panel board malzemelerinin satış ve pazarlamasını yaptığı, bu malzemelerin ise ... İnşaat San. ve Tic. A.Ş. tarafından üretildiği anlaşılmaktadır. Grup şirketleri hakkında bilgi içeren internet çıktısında davalı şirketin .. ve .. Yapı Proj. Ltd. Şti ile de bağlantısı açıklanmıştır. "Fabrikamızda yıllık 1.800 ton EPS ve 25,919 ton yapı kimyasalları üretimi yapasitesiyle çalışılmaktadır." denilmiştir. Bu fabrikada her iki grup şirketi birlikte faaliyet göstermektedir. Davacı ... Şirketinde üretilen yapı malzelerinin satış ve pazarlamasında çalıştığından bu firmanın cirosuna katkı sağlamaktadır. Bu nedenle davacının iş görme edimini her iki şirkete birlikte sunduğu ve birlikte istihdam olgusunun sağlandığı açıktır.

12/07/2013 tarihli fesih bildiriminde: "Görevinizin başlaması ile açılan Ege Bölge Müdürlüğü ile dönem başında yapılan bütçe satış hedeflerinin gerisinde olunması ve beklenen performans değerlerinin gerçekleşmemesi, firmaya bölge maliyetinin yüksek olması nedeniyle çalışmış olduğunuz Ege Bölge Müdürlüğü departmanı kapatılacağından işinize istemeyerek son verilecektir" şeklinde bildirim yapıldığı, tanık beyanlarında Ege Bölge Müdürlüğünün kapatılmadığının ifade edildiği, davalı tarafın cevap dilekçesinde davacının performans düşüklüğüne dayandığı, fesihten önce davacının savunmasının da alınmadığı anlaşıldığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetsiz olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin alınan 25,20 TL harcın tenzili ile bakiye 2,50 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 437,25 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 14.10.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7454, Karar No: 2014/2062, Tarih: 22.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/7454 E.  ,  2014/2062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/166711

MAHKEMESİ : Midyat Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2011

NUMARASI : 2010/915 (E) ve 2011/25 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Hükme esas alınan mağdura ait 03/10/2010 tarihli adli raporun geçiçi hekim raporu olduğunun belirtilmesine ve onaysız fotokopi niteliğinde olmasına karşın, bu belgeye dayanılarak kati rapor aldırılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

2) 02/02/2011 tarihli oturumda sosyal hizmet uzmanının "Mağdur Ö..'in fiziksel ve ruhsal gelişimi yaşına uygundur, sorulan sorulara anlaşılır cevaplar vermektedir, olaydan dolayı psikolojisinde herhangi bir etkilenme yoktur, özgür iradesiyle beyanda bulunmuştur." şeklindeki beyanı ile yetinilerek ve adli tıp uzmanı raporu aldırılmaksızın, mağdurun beden ve ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda bulunduğu kabul edilerek, sanık hakkında şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.