muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5615, Karar No: 2025/1326, Tarih: 21.02.2025

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının

infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

(4) 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31/7/2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler.

Şeklinde düzenlenmiştir.

(4) 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31/7/2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 6 yıl 36 ay hapis hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 24.05.2022 tarihli ve 2022/7-26920 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 01.05.2022 tarihinde cezasını infaz etmek üzere ceza infaz kurumuna alındığı ve 23.08.2022 tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna ayrılmasına karar verilip, 27.08.2022 tarihinde 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 26.08.2025 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 20.07.2023 tarihli ve 2023/5995 Esas, 2023/6054 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 20.07.2023 tarihinde karar verildiği, hükümlünün 15.08.2022 tarihli izin talep dilekçesi ve Denetimli Serbestlikten yararlanmak istediğine dair dilekçe verip, izinde bulunacağı adresi ve iki ayrı telefon numarasının bildiren hükümlünün bu bildirdiği telefon numaralarına yada farklı ise UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme sonucu verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sinop İnfaz Hâkimliğince verilen 15.08.2023 tarihli ve 2023/1827 Esas, 2023/1837 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/875, Karar No: 2024/4515, Tarih: 30.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/875 E.  ,  2024/4515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1779 Esas, 2022/1355 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/278 E., 2021/371 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde, müvekkilleri adına tescilli "KÜLTÜR" ibareli markaların bulunduğunu, bu markaların müvekkillerince eğitim alanında kullanıldığını, yüksek öğrenim yanında bu markalarla anaokulu, ilkokul ve lise alanında da faaliyet gösterdiklerini, “KÜLTÜR” ibaresini eğitim alanında maruf kıldıklarını, müvekkili üniversitenin 9 Temmuz 1997 tarihinde kabul edilen 4281 sayılı Kanun ile kurulmuş bir vakıf üniversitesi olduğunu, davalı Şirketin 2016/01127 sayılı “Amerikan Kültür Kolejleri Türkiye Gelenek-Bağımsızlık-Onur” şeklinde marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın davalı Kurum tarafından reddedildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu başvuruda yer alan “Amerika” ibaresinin öncelik olarak coğrafi kaynak ve bağlantı kurma nedeniyle halkı yanılgıya düşürecek nitelikte bulunduğunu, davalı Şirketin Amerika ve Amerika kültürüyle herhangi bir bağlantısının, yasal izninin olduğuna dair belge ve delilinin bulunmadığını, markalar arasında karıştırılma tehlikesinin olduğunu, ayrıca davalı başvurusunun kötü niyetli yapıldığını, zira davalının müvekkili markalarından haberdar olmasına rağmen KÜLTÜR KOLEJİ markasının önüne “Amerika” ibaresini ekleyerek marka başvurusunda bulunduğunu, davalı adına 208 marka başvurusunun yapıldığını ve söz konusu markaların tamamını bir fiil kullanmadığını, müvekkili adına birçok marka başvurusunun ve tescilinin olduğunu, işbu markalarının 41. sınıfta yer alan hizmetleri de kapsadığını, dava konusu markada yer alan esas esas unsurun KÜLTÜR ibaresi olduğunu, ibare üzerinde üstün ve öncelikli hak sahibinin müvekkilleri bulunduğunu, davalı markasının müvekkili kurumun tescilli/tescilsiz marka ve hizmetlerinin devamı, seri markası olarak anlaşılma tehlikesinin de olduğunu, davalı markasının “KÜLTÜR”, “KÜLTÜR EĞİTİM KURUMLARI” unsuru üzerine kurulduğunu, markaya eklenen “AMERİKA” ibaresinin markayı farklılaştırmadığını, “Amerikan Kültür Kolejleri Türkiye Gelenek-Bağımsızlık- Onur” ibaresinin Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliği bakımından da uygun olmadığını ileri sürerek, YİDK'in 2017-M-6138 sayılı kararının iptaline ve dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde, markalarda ortak olarak yer alan "KÜLTÜR" ibaresinin eğitim-öğretim ve bağlantılı alanlarda genel bir ibare olduğunu, kimsenin tekeline verilemeyeceğini, TÜRKPATENT kayıtlarında, içinde KÜLTÜR ibaresi geçen 631 adet marka bulunduğunu, davacı yanın dava dilekçesinde, müvekkili markasında geçen Amerikan ibaresi sebebiyle coğafi kaynak belirtildiği ve yanıltıcı olduğu iddia edilse de Amerikan Kültür Derneği olarak 1911 yılında piyasaya çıkan ve Amerikan Kültür esas ibaresi ile maruf hale gelen müvekkili markasının, 1911 yılında İstanbul’da yapılan uluslararası bir eğitim konferansının ardından İstanbul’da açıldığını, davacı markaları ile müvekkili markasının hiçbir benzerliği ve bağlantısının bulunmadığını, AMERİKAN KÜLTÜR KOLEJİ dendiğinde toplum nezdinde müvekkili markalarının tanınmış olduğunun net biçimde anlaşıldığını, müvekkilinin davacı yanın markalarından faydalanmaya çalışmak gibi bir amacı ve ihtiyacı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, KÜLTÜR ibareli davacılar markaları ile 2016/01127 sayılı "AMERİKAN KÜLTÜR KOLEJLERİ" ibareli davalı marka başvurusu arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8inci maddesinin birinci fıkrasnın (b) bendi kapsamında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunmadığı, davacıların KÜLTÜR ibareli markalarının 556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası anlamında tanınmış marka olduğu iddiasının ispatlanamadığı, markanın tanınmış olduğu kabul edilse dahi 556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrasında sayılan koşulların somut olayda gerçekleşmediği, davalı başvurusunun kötü niyetle yapıldığı iddiasının ispatlanamadığı, davacı şirketin ticaret unvanının ve davacı üniversite adının somut olayda 556 sayılı KHK’nin 8 inci maddesinin beşinci fıkrası anlamında tescil engeli ve hükümsüzlük nedeni teşkil etmediği, davacıların “AMERİKAN KÜLTÜR KOLEJLERİ Türkiye Gelenek-Bağımsızlık-Onur + şekil” ibaresi üzerinde üstün ve öncelikli hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle, dava konusu marka başvurusunun asli unsurunun "KÜLTÜR KOLEJİ" ibaresinden oluştuğunu, bu ibare ile müvekkillerine ait markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, aksi yöndeki mahkeme kararının yerinde olmadığı gibi taraflar arasında görülen emsal davalarda verilen mahkeme kararlarıyla da çeliştiğini, "kültür" ibaresinin eğitim ve öğretim hizmetleri alanında zayıf marka olmadığının Yargıtay içtihadıyla hüküm altına alındığını, davalı Şirketin, fiilen ve hukuken asla kullanmadığı ve kullanamayacağı onlarca marka tescili yaptırdığını, söz konu marka tescillerinin; marka stoklama, marka ticareti yapma ve başkalarının markalarıyla iltibas yaratma amacıyla yapıldığının aşikar olduğunu, dolayısıyla başvurunun kötü niyetli bulunduğunu ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu "AMERİKAN KÜLTÜR KOLEJLERİ Türkiye Gelenek-Bağımsızlık-Onur+şekil" ibareli başvuru ile davacıların itirazlarına mesnet "Kültür" asıl unsurlu markalar arasında, başvuru konusu 41. sınıftaki hizmetler yönünden 556 sayılı KHK.'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) maddesi anlamında iltibas tehlikesi olmadığı, zira taraf markalarında ortak olarak yer alan "Kültür" ibaresinin uyuşmazlık konusu 41. sınıf hizmetler yönünden ayırt ediciliğinin zayıf bulunduğu gibi Yargıtay 11.HD.'nin 25.05.2016 gün ve 2015/10945 E.-2016/5739 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere, başvuru konusu işaretin kapsadığı 41. sınıf hizmetlerin kullanıcılarının dikkatli ve seçici kişilerden oluştuğu, bu durumda işaretler arasındaki şekil ve kelime farklılıkları nedeniyle markaların iltibas tehlikesine yol açmayacakları, nitekim Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2020/7694 E -2022/2868 K sayılı ilamında da "şekil+KUZEY AMERİKA KÜLTÜR KOLEJİ" ibareli başvurunun davacıların "Kültür" asıl unsurlu markalarıyla benzer olmadığının kabul edildiği, diğer taraftan çok sayıda ve farklı marka tescil başvurularının yapılmasının tek başına kötü niyet oluşturmayacağı, bunun dışında dava konusu marka başvurusunun kötü niyetli bulunduğuna dair bir delil sunulmaması ve "KÜLTÜR" ibaresinin zayıflığı da nazara alındığında, davalı başvurusunun kötü niyetli olarak yapıldığı sonucuna ulaşılamayacağı anlaşılmakla, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrası

Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 28.02.2024 tarihli 2022/5349 Esas 2024/1561 Karar sayılı ilamı,

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 06.04.2022 tarihli 2020/7694 Esas 2022/2868 Karar sayılı ilamı,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1553, Karar No: 2021/8546, Tarih: 09.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1553 E.  ,  2021/8546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı idare yönünden esastan reddine, davacılar yönünden ise kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince davalı idarenin istinaf isteminin reddine, davacının istinaf isteminin ise kısmen kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... İli,... İlçesi,...Köyü 898 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsili ile ecrimisile karar verilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun ecrimisil bedeline ilişkin kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 09/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3693, Karar No: 2020/8390, Tarih: 14.12.2020

**17. Hukuk Dairesi         2020/3693 E.  ,  2020/8390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ...’ın dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 15.08.2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiği ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından,İtiraz Hakem Heyetince davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın GERİ ÇEVRİLMESİNE, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 14/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2132, Karar No: 2018/7049, Tarih: 25.09.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/2132 E.  ,  2018/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı .......... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, temyiz yoluna başvuran taraf vekillerinin sair itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dava; 27.09.2007 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan iş kazası ölüm gelirinin ilk peşin sermaye değeri ve hak sahibi annenin gelirden çıkması nedeniyle Kurumca gelirden yapılan fiili ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının kusurlu işverenlerden tazmini amaçlı açılmıştır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı yasanın 26/1. ve 26/2. maddesidir.

Anılan maddelere göre meydana gelen iş kazası sonucu Kurumun gelir ve masraflar nedeniyle uğradığı zararın tazmininde, işveren ve üçüncü kişilerin sorumluluğu kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, olay tarihi itibariyle yürürlükteki 818 sayılı Borçlar Kanunu 50. maddesi hükmü gereğince; zararlandırıcı olaya sebebiyet verenler arasında müteselsilen sorumluluk bulunmakta, aynı kanunun 53 maddesi gereğince de, kesinleşen ceza mahkemesi kararındaki maddi olgu, hukuk hakimini bağlamaktadır. Çünkü ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahip olması nedeniyle hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilm.......... hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır. Ceza davasında kusurlu bulunarak mahkum olanlara, zararlandırıcı sigorta olayının meydana gelmesinde az da olsa bir miktar kusur verilmesi zorunludur. Bu nedenle, eldeki davaya konu iş kazası nedeniyle görülen ve kesinleşen ceza davasında, dört sanık hakkında, kusurlu olmaları nedeniyle cezalandırılmalarına karar verildiği halde, Mahkemece ceza davasında mahkum olanlara az da olsa bir miktar kusur verilmesi gereğini gözetmeyen kusur raporunun hükme esas alınması isabetsizdir.