muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9055, Karar No: 2015/13516, Tarih: 03.09.2015

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 14.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 03.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6161, Karar No: 2023/4637, Tarih: 23.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/6161 E.  ,  2023/4637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/194 E., 2022/319 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı

Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2014 tarihli ve 2013/359 Esas, 2014/385 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2014 tarihli ve 2013/359 Esas, 2014/385 Karar sayılı kararının sanıklar ve müdafileri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.05.2021 tarihli ve 2018/5316 Esas, 2021/5556 Karar sayılı kararı ile;

"1. Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Somut olayda dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanıkların teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. CMK'nın 217. maddesine göre sanıklara atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.

Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

a. Dosya içerisinde, sanıklar hakkında, CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneği getirtilerek bu dosya içine konulması; yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b. Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; kolluk görevlilerinin gerçek iradesinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyecek suç delilini elde etme olduğu, sanıktan ikinci kez uyuşturucu madde alınmasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım - satım" söz konusu olmadığı, sanıkların hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanıkların cezalarının TCK'nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3. Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4. Gerekçeli karar başlığına suç tarihlerinin, sanık ... yönünden “ 07/06/2013” sanık ... yönünden “ 13/06/2013” olarak yazılması yerine sanık ayrımı yapılmaksızın suç tarihlerinin “07/06/2013 - 13/06/2013 ” olarak yazılması

5. Hükmün iki ve üç numaralı başlıklarının ikinci bentlerinde yer alan sanık isminin "..." olarak yazılması " nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Gerekçeli karar başlığına suç tarihlerinin, sanık ... yönünden “ 07/06/2013” sanık ... yönünden “ 13/06/2013” olarak yazılması yerine sanık ayrımı yapılmaksızın suç tarihlerinin “07/06/2013 - 13/06/2013 ” olarak yazılması

5. Hükmün iki ve üç numaralı başlıklarının ikinci bentlerinde yer alan sanık isminin "..." olarak yazılması " nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/414 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’nun 188 inci maddesinin

üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri

1. Kararın usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna,

2. Delillerin hukuka aykırı toplandığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yürütülen soruşturma kapsamında gizli soruşturmacı olarak kolluk görevlilerinin görevlendirildikleri, sanık ...'in 07.06.2013 tarihinde diğer sanık ... 'nin 13.06.2013 tarihlerinde gizli soruşturmacılara uyuşturucu madde satışı yaptıkları, tutanak tanıklarının yeminli beyanları ile tutanak içeriğini doğruladıkları ve alınan uyuşturucu madde ekspertiz raporlarının da söz konusu maddelerin uyuşturucu olduğunu teyit ettiği anlaşılmakla, sanıkların üzerlerine atılı eylemlerin sabit olduğunun kabulü gerektiği sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesiyle sanıkların mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, olay tutanağı, sanıkların savunması ve tutanak tanıklarının beyanlarının sanıkların mahkûmiyetine yeterli delilleri oluşturması karşısında 5271 sayılı Kanun'un 140 ıncı maddesi uyarınca verilen "Teknik Araçlarla İzleme" kararına dayanarak elde edilen delillerin suçun sübutuna katkı sağlamadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/414 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gebze 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2022 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/414 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12511, Karar No: 2012/18099, Tarih: 02.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/12511 E.  ,  2012/18099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13.03.2007 günü temyiz eden davalı idare vekili Av. ... ile aleyhine temyiz olunan davacılar vekili Av. ...'in yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece bozma kararına uyulmuşsa da, yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyaya celbedilen ve dava konusu taşınmazın diğer hissedarı tarafından aynı nedenle açılan kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin dava dosyasında 03.03.2005 değerlendirme tarihi itibariyle taşınmazın m2'sine 550,00-TL değer biçildiği anlaşıldığından, 23.05.2003 değerlendirme tarihine göre yaklaşık 2 yıl önce aynı taşınmaza m2=950,00-TL değer biçen rapor inandırıcı değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 550,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24147, Karar No: 2016/2962, Tarih: 10.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/24147 E.  ,  2016/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali, borçlu olmadığının tespiti ve kesilen aylığın yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 19.11.2007 tarihinde kesinleşen davacıya, babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle kesildiği, mahkemece 2012/Ocak ayı ve sonrası dönem yönünden boşanılan eşle birlikte yaşama olgusu gerçekleşmediğinden bahisle davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemenin, 2012/Ocak ayı ve sonrası dönem yönünden hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin 2. fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada; öncelikle, taraflarca bildirilen kişilerden, kanaat edinmeye yetecek kadarının uyuşmazlık konusu olan dönemi kapsar mahiyette, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, kurum raporunda beyanlarına başvurulan tanıklar mahkeme huzurunda da dinlenilmeli, tanıkların beyanları arasında

İnceleme konusu davada; öncelikle, taraflarca bildirilen kişilerden, kanaat edinmeye yetecek kadarının uyuşmazlık konusu olan dönemi kapsar mahiyette, tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, kurum raporunda beyanlarına başvurulan tanıklar mahkeme huzurunda da dinlenilmeli, tanıkların beyanları arasında

çelişki olursa bu çelişki giderilmeli; davacının boşandığı eşinin dava konusu dönemi kapsayan adreslerinde, birlikte yaşama olgusunun var olup olmadığının tespiti amacıyla kolluk araştırılması yaptırılmalı, ölüm aylığı bağlanmasına talep edilen döneme ilişkin kurum raporunun aksinin sabit olup olmadığı belirlenmeli, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, banka kayıtları incelenmeli; gerek müfettiş raporunda adı geçen ve gerekse duruşmada beyanına başvurulan boşanılan kocanın birlikte yaşadığı iddia edilen tanıklardan ...'in celse ifadesinde "davacı hak sahibinin kocasıyla 15 yıldır birlikte yaşadığını,bir ara 1 yıllık bir ayrılığın olduğunu, ayrı kaldıkları bu devrede dahi koca Menmet'in, kızkardeşinin evinde kaldığını" beyan etmesi karşısında, anılan tanık ...'in ifadesinde belirttiği adresten zabıta marifatince yapılacak araştırmayla komşu tanıklar belirlenerek olay hakkında bilgi ve beyanlarına başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirilmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3355, Karar No: 2012/9966, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3355 E.  ,  2012/9966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan üçer kez mahkûmiyetlerine dair ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 30.07.2010 gün ve 2010/36 Esas, 2010/429 Karar sayılı hükümlerin sanık ... tarafından ve sanık ...'in vâki temyiz talebinin reddine dair mahkemenin 28.02.2011 tarihli Ek Kararının ise sanık ... tarafından Yargıtayca incelenmesi süresi içinde istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Yokluğunda verilen 30.07.2010 tarihli hükmün, yargılama sırasında cezaevinde olduğu anlaşılan ve talimat mahkemesince savunmasının alındığı 05.02.2010 tarihli celsede ikamet adresi olarak "..., Deniz Sitesi B Blok K:1 D:1 .../..." adresini bildiren sanık ...'e, Tebligat Kanunun 10. maddesine aykırı olarak bilinen son adresi yerine, sanığın firar ettiği bildirilen cezaevi müdürlüğü ve mernis adreslerine aynı Kanunun 35. maddesine göre teblig edilmesinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın 14.02.2011 tarihli dilekçesinin eski hale getirme yoluyla süresinde yapılmış temyiz istemi niteliğinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine dair 28.02.2011 tarihli Ek Kararın kaldırılmasına ve sank Halil İbrahim hakkındaki hükümlerle ilgili de temyiz incelemesi yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıkların tekerrüre esas mahkûmiyetleri bulunmasına rağmen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ...'in mağdureler ..., ... ve ...'yı, sanık ...'in ise mağdure ...'yı fuhşa teşvik etme eylemleri nedeniyle kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ...'in mağdureler ... ve ...'ya yönelik işlediği kabul olunan fuhuş suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12.03.1990 gün ve 1990/8-3-70, 09.10.2007 gün ve 2007/11-44-200 sayılı kararlarında vurgulandığı gibi, bir olayın açıklanması sırasında başka bir hadiseden söz edilmesinin o hadise hakkında da dava açıldığını göstermeyeceği ve dava konusu yapılan eylemin iddianamede açıklıkla ve bağımsız olarak gösterilmesi gerektiği, buna karşılık 25.01.2010 tarihli iddianamede sanık hakkında sadece mağdure ...'ya yönelik işlediği fuhuş suçundan dava açıldığı, diğer mağdureler ... ve ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle usulüne uygun açılmış bir davanın bulunmadığı ve bu eksikliğin ancak kamu davası açılmak suretiyle giderilebileceği gözetilmeden, sanığa ek savunma verilip yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurularak CMK.nın 225. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9723, Karar No: 2022/2850, Tarih: 23.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/9723 E.  ,  2022/2850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsiline ilişkin davada yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Antalya İli, Kepez İlçesi, Kuzeyyaka Mahallesi 8161 ada 1 parsel sayılı sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile hükmün harç ve vekalet ücretine ilişkin bentlerinin düzeltilmesi suretiyle HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 23/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3317, Karar No: 2020/5170, Tarih: 18.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/3317 E.  ,  2020/5170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 12.07.2017 tarih ve 2016/544 E.- 2017/423 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin taraf vekileri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının kredi borçlusu dava dışı Tekniker Teknolojik Montaj İmalat ve İnş. ve Taah. San. Tic. A.Ş'nin kullanmış olduğu ticari kredide davalılar ile birlikte müşterek ve müteselsil kefil olduğunu, kredi borçlusu dava dışı şirketin ticari krediyi ödeyemeyince bankanın kredi borçlusuna müşterek ve müteselsil kefillere, ipotek ve rehin verenler aleyhine İzmir 19. İcra Müdürlüğü'nün 2013/425 Esas ve 2013/393 Esas sayılı dosyaları ile takibe geçtiğini, takip borcundan kaynaklanan 536.000,00 TL'yi 12.09.2013 tarihinde ödediğini, yapılan ödemeden sonra banka tarafından verilen rücu belgesi ile davaya konu Aliağa İcra Müdürlüğü'nün 2014/4619 sayılı dosyası ile davalı borçlular aleyhine icra takibi başlattığını, ancak davalıların borca haksız olarak itiraz ettiğini ve takibin durduğunu, haksız itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın temelinin 536.000,00 TL'nin bankaya davacı tarafından ödenip ödenmediği noktasında olduğunu, kağıt üstünde yani dekontta ödemeyi yapanın davacı olarak göründüğünü ancak gerçekte ödemenin sahibinin kredi asıl borçlusu olan dava dışı şirket olduğunu, davacının rücu hakkının bulunmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla davalıların önceden temerrüde düşürülmediği için işlemiş faiz talep edilemeyeceğini bildirerek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.