muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4842, Karar No: 2023/5098, Tarih: 19.09.2023

B. Bozma Kararı

Dairemizin 28.05.2015 tarih, 2014/10680 E. ve 2015/7226 K. sayılı kararı ile davanın, hizmet alım sözleşmesine dayalı hak ediş bedeli, teminat mektubu alacağı ve işçilik fiyat farkı alacağının tahsili istemine ilişkin olduğu, Mahkemece, dava konusu alacak kalemlerinin miktarına ilişkin olarak alınan bilirkişi raporuna taraf vekillerinin itirazı üzerine alınan ek rapor hükme esas alınmış ise de, ek raporda 1 Ocak 2006 günü limanda tatil nedeniyle çalışma yapılmadığına, limanda günlük çalışma saatinin 18 saat değil 24 saat olduğuna, işçilik fiyat farkı alacağının sözleşme hükümleri çerçevesinde doğduğuna ilişkin hususlar başta olmak üzere davacı vekilinin, yine iki gemiye yapılan yükleme miktarı başta olmak üzere davalı vekilinin itirazları yeterince karşılanmadığı gibi değerlendirilen bir kısım itiraz noktaları üzerinde denetim yapılamadığı, bildirilen görüşün hüküm kurmaya ve bu hükmü denetlemeye elverişli nitelikte olmadığı, içinde kaptan bir bilirkişinin de bulunduğu başka uzman bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, hükme esas ek raporu değerlendiren, tartışan, taraf vekillerinin 11.01.2010 ve 25.01.2010 tarihli ek rapora yönelik itiraz noktaları üzerinde yeterince duran ve denetime elverişli yeni bir rapor alınması gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasındaki temel uyuşmazlığın davacının ihale ile işletmesini üstlendiği liman sahasını işletme döneminin sona ermesinden sonra süresinde boşaltmaması nedeniyle davalı tarafça geç boşaltmadan kaynaklanan zararın hakediş alacaklarından mahsubunun yerinde olup olmadığı noktasında toplandığı, davacının süresinde liman sahasını boşaltmaması nedeniyle davalı tarafça yapılan zarar hesabında 01.01.2006 tarihinin iş günü olarak hesaplandığı fakat dava sırasında bu tarihte liman sahasında salt davacının liman sahasını boşaltmaması nedeniyle çalışma yapılamadığını kanıtlar bir delil sunulmadığı, Liman Başkanlığı'na ve Gümrük Müdürlüğü'ne yazılan müzekkerelere belirtilen resmi tatil gününde liman sahasında çalışma yapılmasını gerektirecek bir talep veya görevlendirmeyi gösterir cevap sunulmadığı, bu haliyle 01.01.2006 günü davacının liman sahasını boşaltmamasının davalıyı tek başına zarara uğratmadığının değerlendirildiği, işçilik ücretleri yönünden yapılan değerlendirmede taraflar arasında imzalanan 07.11.2003 tarihli sözleşmede yalnızca belirli kalemler yönünden fiyat farkı verileceğinin düzenlendiği, bu kalemler arasında işçilikten doğan masrafların yer almadığı bu nedenle fiyat farkı alacağı talebinin yerinde olmadığı, davacının hakediş alacağından ve teminat mektubundan alacağından haksız yere 66.824,21 TL mahsup edildiği 04.09.2019 tarihli bilirkişi heyet raporu ile tespit edildiğinden davanın kısmen kabulüne, 66.824,21TL asıl alacak ve 11.645,13TL işlemiş faiz alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, asıl alacağa dava tarihinden itibaren avans faizi işletilmesine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Liman Başkanlığı kayıtlarında görünen tonajların kalan bakiye yükleme tonajları olduğunu, davalının bildirdiği tonaj miktarları ise gemilerin tamamının yükleme miktarı olduğunu, gemilerin büyük bir bölümü müvekkilince yüklendiğinden liman kayıtlarındaki tonaj miktarlarının doğru olduğu, denizcilik teamüllerine veya hayatın olağan akışına aykırı bir durum olmadığı, böylesi yüksek tonajlarda gemilerin düşük yükleme yapmasının mümkün olmadığını, tonaj miktarları, doğrudan hesaplamayı etkilediğinden, bu hususta mahkemece yeniden bilirkişi raporu aldırılması gerekirken bu itirazlarının değerlendirilmediğini, gümrük müdürlüğünce gümrük idarelerinde idarenin uygun görmesi halinde 24 saat çalışma yapılabileceği belirtilmesine rağmen davalının yükleme kaybı hesaplamasının, günlük 18 saat çalışma üzerinden yapıldığını, kılavuzluk hizmetinin müvekkilin sözleşme kapsamında üstlendiği işe dahil olduğunu ispata yarar bir herhangi bir delilin davalı tarafca sunulmamasına rağmen bilirkişi raporunda 4.630,44 TL tutarında davalı taraf kılavuzluk gelir kaybı hesabı yapıldığını, müvekkilinin sözleşmesi ve verdiği hizmetin 31.12.2005 tarihinde sonlandığını, ancak, davalı tarafca konveyör ve jeneratör arızasına ilişkin düzenlenen faturaların, 01.05.2006, 11.05.2006 ve 07.04.2006 tarihli olduğunu, bu faturaların, müvekkilinin limandan ayrıldıktan 5 ay sonra düzenlendiğini, fatura içeriği arızaya kimin sebebiyet verdiğine ilişkin dosyada tek bir delilin dahi bulunmadığını, bilirkişi raporunda, davalının, konteyner kirasına karşılık, davacıdan 4

.12.2005 tarihinde sonlandığını, ancak, davalı tarafca konveyör ve jeneratör arızasına ilişkin düzenlenen faturaların, 01.05.2006, 11.05.2006 ve 07.04.2006 tarihli olduğunu, bu faturaların, müvekkilinin limandan ayrıldıktan 5 ay sonra düzenlendiğini, fatura içeriği arızaya kimin sebebiyet verdiğine ilişkin dosyada tek bir delilin dahi bulunmadığını, bilirkişi raporunda, davalının, konteyner kirasına karşılık, davacıdan 4.475,24 TL tutarında alacağı olduğunun belirtildiğini, söz konusu konteynerın davacıya ait olduğunu, yere ilişkin davalı tarafca kira bedeli alınmayacağının taraflar arasındaki sözleşmenin eki niteliğindeki Hizmet İşleri Genel Şartnamesi’nin 8 inci maddesinde açıkça düzenlendiğini, devir-teslim için ayrıca personel, yol ve güvenlik için ve de limana gönderilen araçların yakıt bedeli için davalının davacıya düzenlediği faturaların kabul edilerek, davalının alacağına dahil edildiğini, fatura ve davacının imzası bulunmayan devir teslim tutanakları dışında başkaca bir delil olmadığı gibi, dava konusu olay olmasaydı da davalı devir teslim yapacağından, devir teslime ilişkin ayrıca davacıya bir faturalandırmada bulunmasının hukuki olmadığını, 8 adet aracın fuzuli işgal ücreti ve iş makinelerini çekmek için kiralanan vinç ve işçilik bedelinin de diğer tüm zarar iddiaları gibi sadece davalının beyanına ve her zaman tek taraflı olarak düzenlenebilecek fatura ve de davacının imzası olmayan, davalı tarafca tek taraflı olarak düzenlenen devir teslim tutanaklarına dayandığından ispat yükü kendinde olan davalı iddiasını başkaca bir delille kanıtlayamadığından bu kalemlerin de davalı zararına dahil edilmesinin hatalı olduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin “fiyat farkı” başlıklı 15 inci maddesinin 2 nci fıkrasında açıkça, fiyat farkına ilişkin olarak “4734 sayılı Kamu İhale Kanunu’na Göre İhalesi Yapılacak Olan Hizmet Alımlarına Fiyat Farkı Hesabında Uygulanacak Esaslar Hakkındaki 2002/5037 Sayılı Bakanlar Kurulu Kararı”nın uygulanacağının düzenlendiğini, Bakanlar Kurulu kararındaki şartın dava konusu olayda gerçekleştiğini, davacının fiyat farkı alacağı sabit olduğu halde mahkemenin gerekçeli kararında bu hususta bir değerlendirme yapılmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkili davalı kuruluşa bağlı Güllük Limanında 07.11.2003 tarihinde akdedilen sözleşme ile yükleme-boşaltma hizmetlerinin davacı şirket tarafından yapılacağının belirlendiğini, söz konusu sözleşmenin 31.12.2005 tarihinde sona erdiğini, buna rağmen davacı şirket devir teslim işlemlerinden imtina ederek, iş makinelerini Liman sahasından çekmediğinden 02.01.2006 tarihi saat 20:00'ye kadar limanda yükleme-boşaltma işlemi yapılamadığını, 02.01.2006 tarihinde saat 20:00'da iskelenin teslim edildiğini, müvekkili davalı kuruluşun uğramış olduğu gelir kayıpları ve diğer tüm zarar ve ziyanlar için komisyon marifetiyle tespit tutanağı hazırlandığını, söz konusu tespitte toplam gelir kaybı ve diğer masraflar olarak 139.707,31 TL davacı şirketten alacaklı oldukları tespit edilerek bu tutarın davacının hak edişinden mahsup edildiğini, mahkeme dosyasına sunulan raporlarda saatlik yükleme miktarının 484,9 Ton/ saat olduğu ve 13 saatlik bir yükleme gelir kaybı oluştuğu tespit edilerek yükleme gelir kaybı hesaplaması yapıldığını, ancak dosyada mübrez devir teslim tutanağının incelenmesi neticesinde tespit edileceği üzere söz konusu tutanağın 01.01.2006 tarihli olup, bilirkişiler tarafından söz konusu tarihin tatil olarak değerlendirilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığını, davacı şirket ile müvekkili davalı kuruluş arasında akdedilen sözleşmenin 34 üncü maddesinde yer alan "Sözleşme bitişinde, yüklenici jeneratörleri ve konveyörü bakımı yapılmış, çalışır durumda idareye teslim etmekle mükelleftir. Eksik ve kullanılamaz durumda teslimi halinde faal hale getirilmesi için idare tarafından yapılacak harcama bedeli yüklenicinin kesin teminatından karşılanacaktır." hükmü gereği, 27.01.2006 tarihli gelir kayıpları tespit tutanağında belirtilmekte olduğu gibi yüklenici firma tarafından müvekkili davalı kuruluşa teslim edilmeyen ancak liman hizmetlerinin devam ettirilmesi için yeni dönem müteahhidine arızalı olarak teslim edilen konveyörün arızalarının giderilmesi için alınan fiyat 14.691,00 TL olduğundan mahkeme tarafından karar tesisinde esas alınan raporlarda tespit edilen bedelin kabulünün mümkün olmadığı, aynı şekilde sözleşmenin 34 üncü maddesinde yer alan hüküm gereği, 27.01.2006 tarihli gelir kayıpları tespit tutanağında belirtilmekte olduğu gibi yüklenici firma tarafından müvekkili davalı kuruluşa teslim edilmeyen ancak liman hizmetlerinin devam ettirilmesi için yeni dönem müteahhidine arızalı olarak teslim edilen jeneratörün arızalarının giderilmesi için alınan fiyat 7.365,29 TL olduğundan raporlarda tespit edilen bedelin kabulünün mümkün olmadığını, bilirkişilerce müvekkili davalı kuruluş tarafından davacı şirket adına liman sahası kira ücretinin tahsili için tanzim edilen 4.231,00 TL bedelli faturanın hesaplamada hiç dikkate alınmadığını, Aralık 2015 elektrik borcu olan 4.208,88 TL'nin davacı tarafın alacağından 26.01

.365,29 TL olduğundan raporlarda tespit edilen bedelin kabulünün mümkün olmadığını, bilirkişilerce müvekkili davalı kuruluş tarafından davacı şirket adına liman sahası kira ücretinin tahsili için tanzim edilen 4.231,00 TL bedelli faturanın hesaplamada hiç dikkate alınmadığını, Aralık 2015 elektrik borcu olan 4.208,88 TL'nin davacı tarafın alacağından 26.01.2006 tarihinde mahsup edildiğini, eksik inceleme neticesinde tanzim edilen raporlar esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet alım sözleşmesine dayalı hak ediş bedeli, teminat mektubu alacağı ve işçilik fiyat farkı alacağının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12743, Karar No: 2020/19150, Tarih: 08.12.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/12743 E.  ,  2020/19150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan zarar görme ihtimali bulunan, duruşmadan da haberdar edilmeyen ve yurt dışında ikamet ettiği anlaşılıp yurt dışı ikamet adresi tespit olunan, mağdur ...'nin yokluğunda verilen hükmün bu adrese tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nın 34/2. maddesinde belirtilen başvurabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği sağlanıp tebellüğ belgesi ve temyiz etmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dairemize geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3869, Karar No: 2015/14032, Tarih: 17.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3869 E.  ,  2015/14032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kelkit Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2012

NUMARASI : 2012/19-2012/158

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten ll.maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23644, Karar No: 2015/8731, Tarih: 29.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/23644 E.  ,  2015/8731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın dava dilekçesinde ve de yargılamada delil olarak Ağır Ceza Mahkemesine ait 2012/94 ve 2013/144 esas sayılı dava dosyalarına dayanmıştır. Mahkemece bu dava dosyaları ilgili mahkemeden istenilmiş, ancak mahkemece sadece dava dosyalarına ait karar örnekleri gönderilmiştir. Davacı kadın tarafından iddiaların ispatına yönelik dayanılan dava dosyaları ilgili mahkemeden istenilerek, değerlendirilip bir sonuca varılması gerekirken, davacının delilleri toplanılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması hukuki dinlenilme (HMK.m.27) hakkına aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.29.04.2015(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/3800, Karar No: 2011/14863, Tarih: 03.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3800 E.  ,  2011/14863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/12/2009 tarih ve 2007/358-2009/605 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bulunan hesabından internet şifresi girilmek suretiyle 16.000,00 TL’nin tanımadığı bir kişinin hesabına havale yapılarak çekildiğini, davalı bankanın gerekli güvenlik önlemlerini almaması nedeniyle oluşan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, ıslah ile artırılmış olarak 16.000,00 TL’nin reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kişisel bilgilerini koruyamaması nedeniyle oluşan zarardan müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı bankanın internet bankacılığı için gerekli ek güvenlik önlemlerinin kullanımını zorunlu kılmaması nedeniyle davacının hesabından çekilen paradan dolayı 3/5, davacının ise kişisel bilgilerini iyi koruyamaması nedeniyle oluşan zarardan 2/5 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 11.549,80 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Bankalar kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür (4491 Sayılı Yasa ile değişik 4389 Sayılı Bankalar Kanunu 10/4 ve 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61.maddesi). Bu tanımlamaya göre, mevduat ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir. BK. 306 ve 307. maddeler uyarınca ödünç alan, akdin sonunda ödünç verilen parayı eğer kararlaştırılmışsa faizi ile iadeye mecburdur. Aynı Yasa’nın 472/1. maddesi uyarınca usulsüz tevdide paranın nef’i ve hasarı mutlak şekilde saklayana geçtiği için ayrıca açıklamaya gerek kalmadan saklayan bu parayı kendi yararına kullanabilir. Bu açıdan değerlendirildiğinde, usulsüz işlemle çekilen paralar aslında doğrudan doğruya bankanın zararı niteliğinde olup, mevduat sahibinin bankaya karşı alacağı aynen devam etmektedir. Usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin kusurundan söz edilebilir ve banka bu kusur nedeniyle hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Somut olayda mahkemenin benimsediği bilirkişi raporunda davacının kişisel bilgilerini iyi koruyamaması nedeniyle internet şifresinin 3. kişilerin eline geçmesine neden olduğundan 2/5 oranında kusur verilmiş ise de, davacının kişisel bilgilerinin ne şekilde ele geçirildiği aynı bilirkişi raporunda kesin olarak tesbit edilemediği belirtilmiştir. Oysa davacı şirkete ait para, davalı bankaya karşı gerçekleştirilen sahtecilik işlemi ile hesaptan bir başka hesaba havale edilmiş olup, bu durum davalı bankayı aldığı mevduatı iade etme yükümlülüğünden kurtarmayacağı gibi ispat yükü kendisinde olan davalı banka davacının şifre ve parolasının davacının kusuru ile ele geçirildiğini kanıtlayamamıştır. Davalı bankanın internet bankacılığında kendisinin ve müşterilerinin güvenliğini sağlayacak güvenlik enstrümanlarının kullanılmasını zorunlu kılmayıp, somut olayda davacının insiyatifine bırakması zararın doğmasında başlıca etken olup, davalı bankanın zarardan sorumlu olduğu açıktır.

O halde somut olayda tüm kusur davalı bankada olduğu halde yazılı gerekçelerle tarafların birlikte kusurlu olarak kabul edilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3- Ayrıca, dava TTK' nun 4 ncü maddesinde öngörülen mutlak ticari davalardan olup, 3095 sayılı Yasanın 2/2 maddesi uyarınca davada avans faizi nisbetinde temerrüt faizi isteyebilecek olan davalı yasal faizin üzerinde avans faizinin altında bir oran ifade eden reeskont faizi talebinde bulunmuştur. Bu durumda mahkemece davacı lehine reeskont faizi nisbetinde temerrüt faizine hükmedilmek gerekirken, yasal faize hükmedilmesi bozmayı gerekmiştir.

3- Ayrıca, dava TTK' nun 4 ncü maddesinde öngörülen mutlak ticari davalardan olup, 3095 sayılı Yasanın 2/2 maddesi uyarınca davada avans faizi nisbetinde temerrüt faizi isteyebilecek olan davalı yasal faizin üzerinde avans faizinin altında bir oran ifade eden reeskont faizi talebinde bulunmuştur. Bu durumda mahkemece davacı lehine reeskont faizi nisbetinde temerrüt faizine hükmedilmek gerekirken, yasal faize hükmedilmesi bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 530,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 03/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.