muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/518, Karar No: 2020/123, Tarih: 20.02.2020

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı kasten yaralama suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

16.10.2011 tarihli tutanakta; 04.10.2011 tarihinde saat 20.00 sıralarında Esenyurt Devlet Hastanesine bıçakla yaralama sonucu getirilen mağdur ... ile yapılan görüşmede, mağdurun kendisini aynı iş yerinde çalışan ... ...ve... ...isimli şahısların yaraladığını beyan etmesi üzerine, ...Tekstil isimli iş yerine gidildiği, işten ayrıldıkları öğrenilen şahısların telefon numaraları temin edildikten sonra yapılan görüşme sonucu isimlerinin ... ile ... olduğu anlaşılan sanıkların polis merkezine getirildiklerinin belirtildiği,

Mağdur ... hakkında Esenyurt Devlet Hastanesince 04.10.2011 tarihinde saat 18.40'da düzenlenen ilk raporda; sol üst skapulada 1 cm uzunluğunda kesici-delici alet yarası, sol dirsekte 2-3 cm uzunluğunda kesi görüldüğü, sol hemitoraks arka duvar skapula altından göğse nafiz bıçaklama ve hemotoraks mevcut olduğu, mağdurun aynı gün sevk edildiği Yedikule Göğüs Hastalıkları ve Göğüs Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesince saat 20.41'de düzenlenen geçici raporda; mağdurun genel durumunun iyi, şuurunun açık, oryente, koopere olduğu, sol skapula altında 2 cm uzunluğunda toraksa nafiz sütüre edilmiş, delici kesici alet yarası, sol dirsekte 1 cm uzunluğunda sütüre edilmiş delici kesici alet yarası görüldüğü, pnömotoraks saptandığı, toraks BT'de solda hemotoraks uyumlu görünüm olduğunun belirtildiği,

Büyükçekmece Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 22.11.2011 tarihli raporda; mağdurun yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı bilgilerine yer verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur 05.04.2011 tarihinde hastane polisi tarafından alınan ilk ifadesinde; olay günü aynı iş yerinde çalıştığı ... ... ve... olarak bildiği şahıslarla bazı nedenlerden tartıştıklarını, ...’nin "Gel dışarı çıkalım. Orada kavgaya devam ederiz" dediğini, ... ve...’in iş yeri içinde kendisine saldırdıklarını, bunun üzerine dışarı çıktığını, iş yerinin kapısında yine iki yandan kendisine saldırdıklarını, Engin'den sakınırken ...’nin elindeki bıçakla kendisini yaraladığını, daha sonra olay yerinden kaçtıklarını, kendisini darbeden ... ... ve... isimli şahıslardan davacı ve şikâyetçi olduğunu,

16.11.2011 tarihinde Kollukta; olay günü tanımadığı iki şahısla arasında çıkan tartışmanın arbedeye dönüşmesi üzerine bıçaklandığını, arasının iyi olmadığı ... ve ... isimli kişilerin kendisini bıçakladıklarını düşündüğünü ancak daha sonra kendine geldiğinde bıçaklayanların bu kişiler olmadığını anladığını, kim tarafından bıçaklandığını bilmediğini, kimseden davacı ve şikâyetçi olmadığını,

16.11.2011 tarihinde Kollukta; olay günü tanımadığı iki şahısla arasında çıkan tartışmanın arbedeye dönüşmesi üzerine bıçaklandığını, arasının iyi olmadığı ... ve ... isimli kişilerin kendisini bıçakladıklarını düşündüğünü ancak daha sonra kendine geldiğinde bıçaklayanların bu kişiler olmadığını anladığını, kim tarafından bıçaklandığını bilmediğini, kimseden davacı ve şikâyetçi olmadığını,

Mahkemede; sanıklarla aynı iş yerinde çalıştığını, önemsiz bir mesele nedeniyle aralarında çıkan tartışmada akraba olan sanıkların birlikte hareket ettiklerini, sanık ...’le boğuştuğu sırada sanık ...’nin tek bir bıçak darbesiyle sırtından yaraladığını, sanıkların bu şekilde birlikte kendisini yaraladıklarını, hastaneden çıkınca araya girenler olduğu için ifadesini değiştirerek bıçaklayanları görmediğini söylediğini, şikâyetçi olmadığını,

Bozma üzerine yapılan yargılamada Mahkemede; aşamalarda alınan ifadelerinin tutanağa hatalı yazıldığını, ilk ifadesini hastanede verdiğini, iş yerinde tartıştığı sanıkların bıçaklama eylemini gerçekleştirmiş olabileceklerini düşünerek o şekilde beyanda bulunduğunu ancak kendisini kimlerin bıçakladığını görmediğini, zira kendisine arkasından saldırıldığını, hastanede ifade verirken kendinde olmadığını, ifadesinin neden o şekilde tutanağa geçtiğini anlamadığını, kendine geldikten sonra bıçaklayanların sanıklar olmadığını fark ettiğini, bu olay nedeniyle şikâyetinden vazgeçmesi için araya giren kimsenin olmadığını,

İfade etmiştir.

Sanıklar aşamalarda; mağdur ... ile aynı iş yerinde çalıştıklarını, mağduru bıçaklamadıklarını, mağdurla aralarında daha önceden iş nedeniyle tartışma yaşandığını, mağdurun bu nedenle kendilerinden şüphelenmiş olabileceğini, zaten sonradan bıçaklama olayını kendilerinin yapmadığını anladığını, mağdurun bıçaklanmasıyla alakalarının bulunmadığını savunmuşlardır.

Kasten yaralama suçu TCK’nın 86. maddesinde;

“(1) Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe karşı,

b) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

c) Kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle,

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır” şeklinde düzenlenmiştir.

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe karşı,

b) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

c) Kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle,

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır” şeklinde düzenlenmiştir.

Maddenin birinci fıkrasında kasten yaralama suçunun tanımı yapılarak, kasten yaralamanın temel şekli düzenlenmiş, kişinin vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan her davranış, yaralama olarak kabul edilmiş, madde gerekçesinde bu husus açıkça vurgulanmıştır. Kasten yaralama fiilinin, kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde olması hâli ise ikinci fıkrada düzenlenmiş olup bu durumda birinci fıkradaki hapis cezasından daha az süreli bir hapis cezası ya da seçimlik olarak adli para cezası suçun yaptırımı olarak öngörülmüştür.

Kasten yaralama suçunda korunan hukuki yarar, kişinin vücut dokunulmazlığı ve beden bütünlüğüdür. Suçun konusu, mağdurun acı verilen veya bozulan bedeni veya ruhsal varlığıdır. Failin yaptığı hareket sonucu, maddede belirtilen sonuçlardan biri meydana gelirse, kasten yaralama suçunun oluşacağında tereddüt bulunmayıp, bu sonucu doğurmaya elverişli olan tüm hareketlerle, kasten yaralama suçunun işlenmesi mümkündür.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Aynı iş yerinde çalışan sanıklar ... ve ... ile mağdur ... arasında önceye dayalı anlaşmazlık bulunduğu, 04.10.2011 tarihinde mağdurla sanıklar arasında çıkan tartışma sonucunda mağdurun sol dirseğinden ve hayati tehlike geçirecek şekilde sırtından yaralandığı olayda; mağdurun kaldırıldığı hastanede verdiği ilk ifadesinde, aynı iş yerinde çalıştığı ... ... ve... isimli kişilerle arasında çıkan tartışmada, ... ve...’in birlikte saldırdıklarını, ...’nin elindeki bıçakla kendisini yaraladığını beyan etmesi, sonradan kendilerini barıştırmak için araya giren kişiler nedeniyle ifadesini değiştirdiğinin anlaşılması ve mağdurun ilk ifadesiyle örtüşen adli rapor karşısında, sanıkların TCK’nın 37/1. maddesi kapsamında fikir ve irade birliği içerisinde hareket edip olay üzerinde ortak hâkimiyet kurarak kasten yaralama suçunu işledikleri anlaşıldığından sanıkların beraatine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu beraat hükümlerinin, sanıkların kasten yaralama suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Büyükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2017 tarihli ve 399-393 sayılı direnme kararına konu beraat hükümlerinin, sanıkların kasten yaralama suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Büyükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.11.2017 tarihli ve 399-393 sayılı direnme kararına konu beraat hükümlerinin, sanıkların kasten yaralama suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32430, Karar No: 2016/14360, Tarih: 20.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/32430 E.  ,  2016/14360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM :Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyiz dilekçeleri içeriğinden, temyiz isteminin hakkında basit kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu, katılan olarak temyiz istemininin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın TCK'nin 62. maddesinin ya da lehe kanun hükümlerinin uygulanması yönünde bir talebinin olmaması nedeniyle, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması zorunluluğu bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkındaki gün karşılığı adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının gün karşılığı adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin kısmının karar metninden çıkarılarak yerine "Hükmolunan 120 gün karşılığı adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nin 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL.'den hesap edilerek sanığın 2.400 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin karar metnine eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3755, Karar No: 2016/6481, Tarih: 01.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/3755 E.  ,  2016/6481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında ..... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın .... tarih ve ..... Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek”; "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ile kullanmak eylemlerinin her bir takvim yılı için birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve ayrı hüküm kurulması gerektiği, aynı takvim yılında farklı kişi ve kurumlar tarafından değişik zamanlarda düzenlenen faturaların kullanılması veya birden fazla fatura düzenlenmesi halinde teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” fiillerinin kendi içinde tek suç olarak kabulüyle zincirleme suç hükümleri uygulanmaksızın yazılı şekilde tek hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nun 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına” ibaresi eklenmek suretiyle, eleştiriler dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21195, Karar No: 2013/8021, Tarih: 29.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21195 E.  ,  2013/8021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanıklar ... ve ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek kazı yaptıkları iddiası ile hakkında kamu davası açılmış ise de, sanığın aşamalardaki tutarlı beyanlarında kazı olayı ile bir ilgisinin bulunmadığını, sanık ... ile arkadaş olduklarını, kendisine 36 bin TL değerinde 3 parça hatır çeki verdiğini, olay günü sanık ...'un kendisini arayarak mazot, yağ hortumu ve bir adet 20 kilogramlık hidrolik yağı istediğini, ayrıca bu malzemeleri kendisine ait fiyat marka ... ile Ankara'dan Ayaş ilçesi üzerinden Güdül istikametine doğru getirmesini ve kendisini karşılayacağını söylediğini, sanığın da bu malzemeleri tedarik ederek aynı gün Güdül yolu üzerinde saat 17:00 sıralarında buluştuklarını ve kazı yapılan mevkiye gittiklerini, yolda jandarmanın aracını durdurduğunu ...'un kazı yaptığını bu sırada öğrendiğini, sanık ...'un da arkadaşı olan sanık ...'ten aldığı 36 bin TL'lik hatır çeki ile kepçe satın aldığını, kepçe operatörü olan sanık ... ile günlüğü 200 TL'ye anlaştığını, kazı yaptıkları sırada kepçenin hidrolik hortumunun patladığını, bunun üzerine sanık ...'i arayarak hidrolik hortumu, mazot ve hidrolik yağı getirmesini istediğini, Fatih ile Çeltikçi köyü girişinde buluştuklarını, kazı bölgesine geldiklerinde jandarma tarafından yakalandıklarını beyan ettiği, diğer sanık ...'in de tüm bu beyanları destekler mahiyette savunmada bulunduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sübuta ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 29/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18341, Karar No: 2016/11294, Tarih: 02.11.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/18341 E.  ,  2016/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

04.05.2013 tarihli tutanağa göre sanıkların polis memurlarınca şüphe üzerine yakalandıklarında cüzdanlarındaki paraları boşaltmalarının istendiği ve müştekinin de kendisine ait olan 20,00 TL parasını katlanış şeklinden tanıdığı ve Cumhuriyet Savcısı'nın talimatı neticesi paranın iadesinin sağlandığının ve bu suretle 20,00 TL paranın soruşturma aşamasında rıza ile iade edilmediğinin, sanıkların çaldıkları cüzdanın bedelinin de yargılama aşamasında ödendiğinin anlaşılması karşısında etkin pişmanlığın yargılama aşamasında gerçekleştiğinin kabulü gerekirken soruşturma aşamasında olduğu kabul edilerek sanıkların cezalarından fazla oranda indirime gidilmesi aleyhe temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerek itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 02.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/362, Karar No: 2021/4625, Tarih: 01.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/362 E.  ,  2021/4625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 1.b bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Bozma sonrası tespit edilen bedel ile bozma öncesi tespit edilen bedel farkı 85.547,47 TL’nin davalıya derhal ödenmesine) bendinin yazılmasına,

b) 1.d bendinde yazılı (kararın kesinleşmesine) kelimelerinin çıkartılarak yerine (Dairemiz karar tarihine kadar) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3139, Karar No: 2024/2607, Tarih: 17.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3139 E.  ,  2024/2607 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası ve ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Batı 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2022 tarihli ve 2021/100 Esas, 2022/233 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan ...'e karşı kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.