muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6520, Karar No: 2010/2496, Tarih: 26.04.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/6520 E.  ,  2010/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Davacı ... ve paydaşları, kamulaştırma davasına konu 3443 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 131 m² yüzölçümündeki bina ile 87 m² yüzölçümündeki müştemilatın miras bırakanları ... ... tarafından yaptırılmış olduğunun tespiti istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, kamulaştırma davasına konu 3443 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 131 m² yüzölçümündeki bina ile 87 m2 yüzölçümündeki müştemilatın davacı taraf miras bırakanları ... ...’na ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kamulaştırma davasına konu 3443 ada 4 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binayı meydana getirenin tespiti istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere, davaya konu muhtesatların davacıların miras bırakanı ... ... tarafından meydana getirildiğinin belirlenmesine, muhtesat tespiti davalarında vekalet ücretinin nispi tarifeye göre hesaplanması gerekmesine göre davalı ...’ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki, davacı davaya konu muhtesatların davacıların miras bırakanı ... ... tarafından meydana getirildiğinin tespitini talep ettiği halde, gerekçeli karar 2009/6520-2010/2496 S.2

başlığında davanın sehven mülkiyet tespiti olarak yazılması ve hükmün 1 nolu bendin sonunda muhtesatların miras bırakanı ... ...’na ait olduğunun tespiti şeklinde karar verilmiş olması isabetsiz, davalı ...’ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde ise de yanılgının düzeltilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden, gerekçeli karar başlığında DAVA karşısındaki “mülkiyet (Tespit İstemli)” sözlerinin çıkartılmasına, yerine “muhtesat tespiti” sözlerinin yazılmasına hükmün yine 1 nolu bendindeki “…... ’na ait olduğunun Tespitine,” sözlerinin çıkarılmasına, yerine “… ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine,” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekliyle ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...’a iadesine, 26.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6783, Karar No: 2018/2267, Tarih: 15.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/6783 E.  ,  2018/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfusta Yaş Düzeltilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dilekçesinde, 28.06.1986 olan doğum tarihinin 28.06.1991 olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Doğum tarihinin düzeltilmesine ilişkin davalar, diğer kayıt düzeltme davaları gibi kamu düzeni ile yakından ilgili bulunduğundan, hakim istemle bağlı kalmayarak kendiliğinden de yapacağı araştırma ile elde edeceği sonuçlara göre karar vermek zorundadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacının 28/06/1991 tarihinde 28/06/1986 doğumlu olarak nüfusa kaydedildiği, ... İlkokulu Müdürlüğü'nün 200/10 sayı ve 06/10/2015 tarihli yazısında davacının 21/09/1996 tarihinde ilkokula kaydolduğunun bildirildiği, davacı hakkında düzenlenen...Hastanesi'nin 1503473 nolu 13/07/2015 tarihli raporunda davacının kemik yaşının 22 yaş ile uyumlu olduğunun tespit edildiği, mahkemece "ilköğretime başlama tarihi dikkate alındığında, davacının 1996 tarihinde ilköğretime kaydının yapıldığı, yasa gereği 5 yaşındaki bir çocuğun okula kaydının yapılmasının mümkün olmadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır. Yaş düzeltme davasında Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda öngörülen yargılama usulleri uygulanır. Ancak nüfus kayıtları kamu düzenine ilişkin kayıtlar olduğundan hakim tarafından re'sen araştırma yapılma ilkesi yargılamaya egemen olacaktır. Mahkemece karar verilebilmesi için iddia, savunma, sağlık kurulu raporu, nüfusa yazım tarihi, diğer kardeşlerinin doğum tarihi, kişinin dış görünüşü ve tüm dosya içeriğinin birlikte değerlendirilmesi gerekirken "yasa gereği 5 yaşındaki bir çocuğun okula kaydının yapılmasının mümkün olmadığı" şeklinde yasaya ve hayatın olağan akışına uygun bulunmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Buna göre; Mahkemece yapılacak iş, dosyadaki rapor ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 15.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31749, Karar No: 2012/32484, Tarih: 01.10.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/31749 E.  ,  2012/32484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı vekili, davacı işçinin ödenmeyen ücret, ikramiye ve fazla mesai ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, “davacının kesin süre içerisinde gider avansını yatırmaması nedeniyle dava şartı yokluğundan davanın reddine” dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.03.2012 gün ve 2012/10131 Esas, 2012/ 9231 Karar sayılı kararı ile “somut olayda mahkeme eksik gider avansının ikmal edilmesi hususunda davacıya iki haftalık kesin süre vermiş ise de, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğunun, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığının ve miktarının belirtilmediği, dolayısı ile talep edilen giderin, gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığının denetlenemediği, HMK hükümlerine göre gider avansı dava şartı iken, delil ikamesinin avansı dava şartı olarak nitelendirilemeyeceği, delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmamasının davanın dava şartı yokluğu ile reddine neden teşkil etmeyeceği, tarafın belirtilen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilden vazgeçmiş sayılacağı, Mahkemenin dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklaması, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermesi, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazması ve bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans isteniyor ise HMK.’un 115, maddesine göre değil, 324. Maddesine göre işlem yapması gerektiği, yazılı şekilde uygulama yapılmadan soyut kesin süre verilerek dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, önceki gerekçe ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “somut olayda mahkeme eksik gider avansının ikmal edilmesi hususunda davacıya iki haftalık kesin süre vermiş ise de, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğunun, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığının ve miktarının belirtilmediği, dolayısı ile talep edilen giderin, gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığının denetlenemediği, HMK hükümlerine göre gider avansı dava şartı iken, delil

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “somut olayda mahkeme eksik gider avansının ikmal edilmesi hususunda davacıya iki haftalık kesin süre vermiş ise de, talep edilen giderlere nelerin dahil olduğunun, bu giderler içinde delil ikamesine yönelik gider olup olmadığının ve miktarının belirtilmediği, dolayısı ile talep edilen giderin, gider avansı veya delil ikamesi avansı olup olmadığının denetlenemediği, HMK hükümlerine göre gider avansı dava şartı iken, delil

ikamesinin avansı dava şartı olarak nitelendirilemeyeceği, delil ikamesi avansının verilen kesin süre içinde yatırılmamasının davanın dava şartı yokluğu ile reddine neden teşkil etmeyeceği, tarafın belirtilen sürede delil avansı giderini yatırmazsa dayandığı o delilden vazgeçmiş sayılacağı, Mahkemenin dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklaması, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermesi, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazması ve bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans isteniyor ise HMK.’un 115, maddesine göre değil, 324. Maddesine göre işlem yapması gerektiği, yazılı şekilde uygulama yapılmadan soyut kesin süre verilerek dava şartı noksanlığından davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile verdiği bozma kararı dosya içeriğine, usul ve yasaya uygun olup direnme yerinde görülmediğinden, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 01.10.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13440, Karar No: 2019/6230, Tarih: 11.04.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/13440 E.  ,  2019/6230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçundan sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın şüphe üzerine yakalandığında araçta bulunan eşyaları çaldığını kabul ederek hırsızlık yaptığı yeri göstermek suretiyle henüz müracaatı olmayan müştekiye çalınanların iadesini sağlayan sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Suça konu eşyaların çalındığı yerin malikinin vefat ettiği ve altı (6) senedir kullanılmayan ev olduğunun anlaşılması karşısında; konut dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11/04/2019 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Müştekinin babasının suça konu yerde ikamet ettiği, onun 08/12/2001 tarihinde suç tarihinden yaklaşık 6 yıl önce öldüğü bundan sonra müştekilerin söz konusu eve gelip gitmedikleri, sanıkların bu evdeki hırsızlık suçunu işledikleri sabittir.

Tartışma konumuz ise uzun süredir ikamet edilmemesi nedeniyle konut dokunulmazlığını ihlal suçunun oluşup oluşmayacağına yöneliktir.

Bilindiği gibi TCK'nın 116. maddesinde düzenlenmektedir. Kanunun Ruhu ve sözüne bakıldığında ikameti değil oturma hakkı hürriyetinin güvence altına alındığını görmekteyiz. Dolayısıyla fiilen oturma değil istenildiği zaman oturabilme hakkı korunmaktadır.

Mesela yurt dışında çalışan birisi geldiğinde otururum düşüncesi ile ülkemizde evi varsa yıllarca hiç kimse gelip gitmese dahi istenildiği zaman oturma hürriyeti hakkı korunduğundan onun evinde yapılan hırsızlıkta 116. madde ihlal edilmiş olur. Yargıtay CGK ve daire uygulamalarıda bu yöndedir.

Olayımızda ev sahibinin ölmesi üzerine miras olarak müştekiye intikal etmiştir. İçindeki eşyaları ile birlikte durmaktadır.

Müşteki istediği zaman tasarruf edebilir, gelip oturabilir. İkamet önemli değildir. Önemli olan 3. kişilerin yaşamasına özgülendiği ilk bakışta anlaşılıyorsa izinsiz girilmesi ile suç oluşacaktır.

Olayımızda evde eşyalar döşelidir, sanıklar bu evin 3. kişilerin oturmasına özgülendiğini bilmektedir. En azından bilecek durumdadırlar. Bu nedenle konut dokunulmazlığının ihlali suçu da oluşur kanaatinde olduğumuzdan bozma yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz, karar bu yönden de onanmalıydı.
Yargıtay — Esas No: 2025/228, Karar No: 2025/771, Tarih: 27.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/228 E.  ,  2025/771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1422 E., 2024/868 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/93 E., 2022/519 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında imzalanan 27.04.2011 tarihli protokol kapsamında, mülkiyetin davacı idareye ait olan Ankara ili, ......... ilçesi, ...... Mahallesi, 27030 ada, 18 parsel sayılı taşınmaz üzerinde "Ankara İli Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Hizmet Binası ile Altyapı ve Çevre Düzenlemesi İnşaat İşi'nin tamamlanarak 02.10.2018 tarihinde davalı kuruma teslim edildiğini, ... Belediyesi'nce kendilerine tahakkuk ettirilerek ödenen 2019, 2020 ve 2021 yılı 1. taksit yıllarına ait 2.263.679,08 TL tutarında emlak vergisi bedeli bulunduğunu, davaya konu anılan protokolün 6.1.1 maddesinde yer alan, "Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu protokol konusu işe ait yeterli ödeneği 2011-2012 yılları bütçesinde öngörecektir. Söz konusu işler ile ilgili olarak taraflar arasında imzalanacak olan protokolden doğacak her türlü vergi, resim ve harçlar ile diğer masraflar Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'na ait olacaktır." hükmü gereğince işbu tutarların davalı ...'ndan talep edildiğini, davalı tarafça bu ödemenin protokolün 6.1.1. maddesine uygun bir ödeme olmadığı, kaldı ki iş bu emlak vergisinin taraflarının kendileri olması halinde dahi mallarının devlet malı olması nedeniyle muafiyetleri bulunduğunu ve ödeme yapmalarının hukuken mümkün olmadığını belirtilerek taleplerinin reddedildiğini, protokolün diğer tarafının kamu kurumu olması nedeniyle tapu devri için ihtilafın çözülmesi beklenmeden, 6.2.5 maddesi uyarınca tapu devir işlemlerinin tamamlanarak 29.09.2021 tarihinde davalının tapu devri yaptığını, protokolden kaynaklanan inşaat işi sırasında tamamlanması halinde idareye devredilecek taşınmaz için ödenen emlak vergisinden davalı kurumun sorumlu olacağını ileri sürerek, protokole göre inşaatın bitimi ile 02.10.2018 tarihinde davalı kuruma teslim edilen ve talepleri üzerine 29.09.2021 tarihinde teslim edilen hizmet binasına ilişkin olarak müvekkilinin 2019-2020-2021/1 dönemi için ödemek zorunda olup ödediği 2.263.679,08 TL tutarında emlak vergisi alacağının ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın tapu devir işlemlerinin 29.09.2021 tarihinde yapıldığını, davacının söz konusu taşınmazın maliki olduğu döneme ilişkin olarak ödediği emlak vergilerinin müvekkilinden tahsili amacıyla açılan davanın mesnetsiz ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, 1319 sayılı Emlak Vergisi Kanunu'nun 3. maddesine göre dava konusu emlak vergisinden malik sıfatıyla davacı kurumun sorumlu olduğunu, protokolün 6.1.1 maddesine göre davacının malik olduğu döneme ilişkin emlak vergisi tutarından müvekkilinin sorumlu olduğu iddiasının yersiz olduğunu, bahsi geçen dönemde malik müvekkili kurum olsaydı bile emlak vergisinden muaf olduğundan yine sorumlu olmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yapılan protokolde "Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu protokol konusu işe ait yeterli ödeneği 2011-2012 yılları bütçesinde öngörecektir. Söz konusu işler ile ilgili olarak taraflar arasında imzalanacak olan protokolden doğacak her türlü vergi, resim ve harçlar ile diğer masraflar Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'na ait olacaktır.'' şeklinde hükme göre vergiden davalının sorumlu olması gerektiğini iddia etmiş ise de, hükümde protokolden doğacak her türlü vergi, resim ve harçlar davalı kurumun sorumluluğuna bırakılmış olup, emlak vergisini kapsamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; taraflar arasında akdedilen protokol kapsamında doğacak her türlü vergi, resim ve harcın davalıya ait olacağının hükme bağlandığını, tapu devrinin davalı kurumun talebiyle ileri bir tarihte gerçekleştiğini, davacının zararına sebebiyet verildiğini, sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanması gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, eser sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12497, Karar No: 2016/16298, Tarih: 02.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/12497 E.  ,  2016/16298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı farkı, ikramiye, yakacak yardımı, bayram yardımı, gece zammı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hastalık yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/34262, Karar No: 2010/31040, Tarih: 10.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/34262 E.  ,  2010/31040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2010/255755

MAHKEMESİ :(ÇAYKARA) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2010

NUMARASI : 2006/111 - 2010/48

SUÇ : Basit yaralama

Kasten yaralama suçundan sanık İ.. K..'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 maddesi gereğince 4 ay hapis, 29/1 maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 2 ay hapis, 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca 1.000,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine dair (ÇAYKARA) Sulh Ceza Mahkemesinin 10.03.2010 tarih ve 2006/111 esas, 2010/48 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 07/10/2010 gün ve 2010/11656/61722 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.10.2010 gün ve 2010/255755 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar" başlıklı 50. maddesinin 2 .fıkrasında yer alan "Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez." şeklindeki düzenlemeye rağmen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1. maddesi uyarınca verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceğini düzenleyen TCK.'nın 50.maddesinin 2.fıkrası hükmüne aykırı olarak, anılan yasanın 86.maddesinin 2.fıkrasında adli para cezası ile birlikte seçenek olarak öngörülen hapis cezası tercih edildiği halde, adli para cezasına çevrilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ÇAYKARA) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 10.03.2010 gün ve 2006/111, 2010/48 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (c) bendi uyarınca, aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA, 10.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.