muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10673, Karar No: 2017/485, Tarih: 19.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/10673 E.  ,  2017/485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

2- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62/2, 58/6-7, 53/1, 52/1-2-3-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'in beraatine, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiş,

2- Dosya içerisinde mevcut 07/03/2014 tarihli bilirkişi raporunun (A), (B), (C) ve (D) bentlerinde incelenen eserlerin, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğini haiz olduğunun belirtilmesi, aynı bilirkişi raporunun (F) bendinde açıklanan, sanık ...'a ait envanter defterine kayıtlı toplam 16 adet eserin, kolluk kuvvetlerince düzenlenen 10/12/2013 tarihli teslim tutanağı ile adı geçen sanığa teslim edilmiş olduğunun anlaşılması karşısında; 07/03/2014 tarihli bilirkişi raporunda, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğini haiz olduğu belirtilip, raporun (A), (B), (C) ve (D) bentlerinde incelenen eserlerin, aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca müzeye teslimine, 2863 sayılı Kanunun kapsamı dışında kaldığı belirtilip, raporun (E) bendinde incelenen objelerin sahibine iadesine, 10/12/2013 tarihli teslim tutanağı ile sanık ...'a teslim edilmiş olup, raporun (F) bendinde açıklanan eserler ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kolluk kuvvetlerince düzenlenen 24/10/2013 tarihli “olay, iş yeri arama, el koyma, muhafaza altına alma ve yakalama tutanağı” na göre, Malatya 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/10/2013 tarih ve 2013/1160 değişik iş sayılı kararı uyarınca Gözde Kuyumculuk isimli iş

./.

-2-

3- Kolluk kuvvetlerince düzenlenen 24/10/2013 tarihli “olay, iş yeri arama, el koyma, muhafaza altına alma ve yakalama tutanağı” na göre, Malatya 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/10/2013 tarih ve 2013/1160 değişik iş sayılı kararı uyarınca Gözde Kuyumculuk isimli iş

./.

-2-

yerinde yapılan aramada, iş yerinin giriş katındaki çelik kasa çekmecelerinde, üzerinde “gönderici ..., Fethiye”, “alıcı ..., Gözde Kuyumculuk, Malatya” ibareleri yazılı olup, Aras Kargo etiketi bulunan, koli bandı ile bantlı olmakla birlikte, açık vaziyetteki karton koli içerisinde, tutanakta tek tek sıralanan toplam 35 kalem eser ele geçirildiği, sanık ...'in soruşturma aşamasında kolluk kuvvetlerine verdiği ifadede, tarihi eser niteliği taşımayan otantik malzemeleri, koleksiyoner olarak bildiği ...'ın iş yerine kargo ile göndererek, karşılığında 5.000 - 6.000 TL para aldığını beyan ettiği, adı geçen sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasında da, antikacılardan aldığı otantik eşyaları sanık ...'ye gönderdiğini, bu şekilde para kazandığının da olduğunu, ancak kesinlikle tarihi eser işi ile uğraşmadığını söylediği anlaşılmakla; yukarıda sözü edilen 24/10/2013 tarihli tutanakta, sanık ... tarafından sanık ...'ye gönderildiği belirtilen karton koli içerisindeki 35 kalem eserin, dosyada mevcut 07/03/2014 tarihli bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığı belirlenen eserler arasında yer alıp almadığının, başka bir deyişle, bahse konu 35 kalem eserin, korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğini haiz olup olmadığının ek bilirkişi raporu alınmak suretiyle tespit edilmesi, anılan Kanun kapsamında yer aldığının belirlenmesi halinde, “kültür varlığı ticaretine aykırılık” suçundan sanık ...'nin mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile beraate dair hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraat ve mahkumiyete ilişkin hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5620, Karar No: 2024/5830, Tarih: 23.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5620 E.  ,  2024/5830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2234 E., 2024/513 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/459 E., 2022/248 K.

Taraflar arasındaki itibari hizmet süresinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalı işverene ait ambalaj imali iş yerinde üretim bölümünde çalıştığını, diğer davalı Kuruma bildirilen çalışmalarına itibari hizmet süresi verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde özetle, iş yerinin baskı matbaa iş yeri olmadığını, koşullarının ağır ve yıpratıcı olmadığını, davacının çalışmalarına ait bildirimlerinin usulüne uygun şekilde süresinde bildirildiğini, davada hak düşürücü süre geçtiğini belirterek, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili, itibari hizmet süresi verilmesi istenen sürelerin ağır ve yıpratıcı koşullarda geçtiğinin ispat edilmesi gerektiğini, davanın hakısz ve mesnetsiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, davacı 3501022608212 sigorta sicil numaralı ...'ın davalı 94540 sicil numaralı ... ... Kağıt ve Ambalaj San. A.Ş. adlı işyerinde 20.07.1993-30.09.2008 tarihleri arasında toplam 5359 gün sigorta primi ödenmiş çalışma günlerinin 0,25 ile çarpımı ile bulunan 1339 gün itibari hizmet süresinin bulunduğunun ve bu sürenin davacının salt sigortalılık süresine itibari hizmet süresi olarak eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Şirket vekili; davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, işyeri faaliyet konuları arasında basım ve gazetecilik işinin bulunmadığını, davalı şirkete aitişyerinin, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesindeki koşullara sahip olmadığını, iş yerinde kutu ve kağıt üretimi yapıldığını, yalnızca ofset makinesinde kimyasal kullanıldığı ve davacının da bu makinede çalışmadığını, bilirkişiler tarafından gürültü düzeyine ilişkin herhangi bir ölçüm yapılmadığını beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı SGK Başkanlığı vekili; davacının fiziksel dış etkenlere nasıl maruz kaldığının incelenip bireyselleştirilmediğini, tüm davalarda aynı tanık beyanları ve aynı bilirkişi raporlarıyla sonuca varılmasının adil yargılanma hakkı ihlali niteliğinde olduğunu, 3600 gün koşulunun gözetilmediğini beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı şirket vekili istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Kanun'un ek 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15520, Karar No: 2013/20172, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15520 E.  ,  2013/20172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisi, kesilen yetim aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitiyle, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca kesilen ölüm aylığının kesilme tarihi itibarıyla yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56. maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvuru, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası, daha önceki sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu, gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlendiği gibi, eylemli olarak birlikte yaşama, aynı zamanda gelir/aylık bağlama engeli olarak da benimsenmiştir. Burada, eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun/durumunun tanımlanması, hukuki sınır ve çerçevesinin çizilip ortaya konulması önem arz etmektedir. Taraflar arasında hangi hukuki sebep ve maddi vakıaya dayanmış olursa olsun sona ermiş evlilik birliğinin hak ve yükümlülüklerinin sürdürüldüğü beraberlikler veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan/olası sonuçlarını ortadan kaldırıcı/giderici nitelikteki birliktelikler madde kapsamında değerlendirilmeli, ortak çocuk/çocuklar yönünden, boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesini sağlamaya yönelik olarak, eşlerin belirli aralıklarda ve günlerde zorunlu şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun

bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

bu türden ilişkinin varlığının gelir/aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak öngörmediği kabul edilmeli, boşanılan eşle kurulan/yürütülen ilişkinin, eylemli olarak birlikte yaşama kavramı kapsamında yer alıp almadığı dikkatlice irdelenerek saptama yapılmalıdır.

Anılan 56. maddede, oldukça yalın olarak “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” ibareleri yer almakta olup, kanun koyucu tarafından örneğin; “sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan”, “hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan”, “gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan” veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurumca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken; eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle, kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan “boşanma” hukuki durum ve sonucunun eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda “anlaşmalı boşanma” adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibarıyla gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Gelirin/aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alım (istirdat) hakkının kapsamına ilişkin olarak; eylemli birlikte yaşama olgusunun gerçekleşme/başlama tarihi esas alınarak bu tarih itibarıyla gelir/aylık kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun/yersiz kabul edilmeli, ancak, söz konusu madde 01.10.2008 günü yürürlüğe girdiğinden, eylemli birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli, başka bir anlatımla 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalı, böylelikle açıklığa kavuşturulacak yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır. İnceleme konusu 56'ncı maddede, “eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle” ibareleri yer aldığından, birden fazla evlilik ve doğal olarak birden fazla boşanmanın gerçekleşmiş olması durumunda, boşanılan herhangi bir eşle eylemli olarak birlikte yaşama durumunda madde hükmünün uygulanacağı gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri

göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, davacının ve boşandığı eşinin ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy azalarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, özellikle davacının boşandığı eşinin 06.04.2010 tarihine kadar davacı ile aynı adreste ikmaet ediyor oluşunun birlikte yaşamaya karine teşkil edeceği dikkate alınarak, “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6592, Karar No: 2024/1785, Tarih: 17.04.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/6592 E.  ,  2024/1785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 18.10.2023

EK KARAR SAYISI : 2014/879 E., 2015/25 K.

SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İzmir 17.Asliye Ceza Mahkemesinin 18/10/2023 tarihli ve 2014/879 Esas, 2015/25 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı, 29/02/2015 tarihli celse verilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 12/10/2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmakla, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, İzmir 17.Asliye Ceza Mahkemesinin ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19690, Karar No: 2022/16531, Tarih: 08.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19690 E.  ,  2022/16531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davasının Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan yargılaması sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davacı vekili ile davalı vekilinin başvurusu üzerine yapılan itiraz incelemesinde İtiraz Hakem Heyetince davacı yönünden tam, davalı yönünden itirazın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 22.06.2019 tarihinde davacının yolcu olduğu araç ile davalı ... şirketine trafik (...) sigorta poliçesi ile sigortalı aracın karıştığı trafik kazasında davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 4.700,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı ile 300,00 TL rapor üceti olmak üzere toplam 5.000,00 TL’nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş; 28.12.2020 tarihli dilekçesi ile talebini 154.271,38 TL’ye yükseltmişir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile 123.177,00 TL sürekli iş göremezlik, 300,00 TL Adli Tıp Rapor ücreti olmak üzere toplam 123.477,00 TL tazminatın 08.07.2020 tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile sigorta şirketinden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; karara, davacı vekili ile davalı vekili tarafından itiraz edilmiştir. İtiraz Hakem Heyetince; itirazların davacı yönünden kabulüne, davalı yönünden kısmen kabulüne, itiraza konu kararın kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile 117.808,47 TL sürekli iş göremezlik ve 300,00 TL rapor ücreti toplamı 118.108,47 TL tazminatın 08.07.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacı başvurana verilmesine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.