muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6336, Karar No: 2024/10389, Tarih: 23.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/6336 E.  ,  2024/10389 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/4 Esas, 2024/4 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bursa Tereke Mahkemesinin 22.04.2024 Tarihli ve 2024/225 Esas, 2024/124 Karar Sayılı Kararı

Murisin ikamet adresinin Kalkım Köyü Kınalar Mezrası No:23 Kangal/Sivas olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kangal Sulh Hukuk Mahkemesinin 24.05.2024 Tarihli ve 2024/4 Tereke, 2024/4 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda miras bırakanın vefat tarihinden önce ikamet ettiği son yerleşim yerinin merkezî nüfus idaresi sistemindeki adresine bağlı kalınmadan yapılan tespitinde, vefat tarihinden önce düzenli olarak ikamet ettiği yerleşim yerinin ... Mahallesi 4. ... Sokak No:55 Osmangazi/Bursa olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un 589 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

4. 5718 sayılı Kanun’un “Miras davaları” başlıklı 43 üncü maddesi şöyledir:

“Mirasa ilişkin davalar ölenin Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, son yerleşim yerinin Türkiye'de olmaması hâlinde terekeye dâhil malların bulunduğu yer mahkemesinde görülür.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucundan, murisin son yerleşim yeri adresinin Osmangazi/Bursa olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Bursa Tereke Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bursa Tereke Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3319, Karar No: 2015/40552, Tarih: 11.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3319 E.  ,  2015/40552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanık hakkında yakınan ...'a karşı yağma suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi ile cezada (1/6) indirim yapılırken hesap hatası yapılarak sonuçta fazla cezaya hükmedilmesi,

2-) T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında yakınan ...'a karşı yağma suçunda 5237 sayılı TCK’nın 149/1-a-d maddesi uyarınca belirlenen 10 yıl 10 ay hapis cezasından aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın “9 yıl 10 gün hapis cezası” olarak belirlenmesi, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “Sanığın yapılmasına sebebiyet verdiği davetiye gideri olan 32,20 TL ve müzekkere gideri olan 8,95 TL olmak üzere toplam 41,15 TL den ibaret yargılama giderinin sanıktan tahsiline” cümlesi yazılmak suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10241, Karar No: 2025/4247, Tarih: 19.03.2025

**7. Ceza Dairesi         2022/10241 E.  ,  2025/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1131 E., 2021/2038 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet

kararlarının kaldırılarak sanıkların beraatlerine,

suça konu eşyaların müsaderesine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A.İlk Derece

Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2018/1297 Esas, 2021/873 Karar sayılı kararı ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18 ve 3/22. maddeleri, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62/1 ve 51/1. maddeleri gereği sanıkların erteli 10 ay hapis ve 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereği suça konu eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

B.İstinaf

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 05.07.2021 tarihli ve 2021/1131 Esas, 2021/2038 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan ... İdaresi vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerinin kaldırılarak sanıkların 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi gereği beraatlerine ve 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi gereği suça konu eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

II.TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Katılan ... İdaresi Vekilinin Temyiz İstemi

Hukuka uygun ve meşru bir delilin varlığı söz konusu olduğundan, usul ve kanuna aykırı hükümlerin bozulmasına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

II.TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Katılan ... İdaresi Vekilinin Temyiz İstemi

Hukuka uygun ve meşru bir delilin varlığı söz konusu olduğundan, usul ve kanuna aykırı hükümlerin bozulmasına ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde saat 12.00 sıralarında ...İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün...Mahallesi 314 Sokak No:3 sayılı adreste faaliyet gösteren ve işletmeciliğini sanık ...'in yaptığı "Aslan Büfe" isimli iş yerinde yaptığı denetimde, büfe içerisinde sağ tarafta görünür vaziyette; kapak kısmında "Mey Rakı", şişe tanıtım bölümünde "Tekirdağ Rakısı 100 cl" ibaresi olan toplam 18 şişe bandrolsüz rakı ile üzerinde "Yeni Rakı 70 cl" ibaresi olan 1 şişe bandrolsüz rakı bulunduğunun belirlendiği, işletme sahibi sanık ... iş yerinde olmadığı için iş yerinin başında bulunan ve babası olduğunu beyan eden sanık ...'in yakalandığı ve suça konu tüm bandrolsüz rakıları rızasıyla görevlilere teslim ettiği olayda; yapılan denetimde, bahse konu büfe içerisinde sağ tarafta bulunan suça konu içkilerin görünür vaziyette yakalandığı gözetilerek, somut olayda ilçe tarım görevlilerinin bandrol denetim yetki hudutları içerisinde suça konu kaçak eşyaların ele geçirilip muhafaza altına alınmasında hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceği anlaşılmakla, somut olayın oluş ve suça konu eşyaların yakalanış şekli dikkate alındığında, sanıkların suça konu bandrolsüz içkileri ticari maksatla bulundurduklarının kabulü ile mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerekirken, oluşa ve dosya kapsamına uymayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2-b. maddesi uyarınca takdiren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2326, Karar No: 2020/11769, Tarih: 24.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/2326 E.  ,  2020/11769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı İdare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal

edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a)Gerekçeli Kararın hüküm fıkrasının 4 numaralı bendinde geçen (karar kesinleştiğinde) kelimelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde geçen ( karar tarihi olan 15.10.2019) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin Onama) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacılardan peşin alınan temyiz harcının ve taraflardan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16, Karar No: 2007/16, Tarih: 12.07.2007

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2007/16 E.  ,  2007/16 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 2. ve 7. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Sulh Ceza

Günü : 04.05.2006

Sayısı : 883-308

Hakkında, daha önceden Aile Mahkemesi tarafından 4320 sayılı Yasaya göre verilerek kendisine tebliğ edilmiş tedbir kararı bulunan sanığın, 29.05.2005 tarihinde eşi olan......’nu basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde darp ettiğinden bahisle yapılan yargılaması sırasında; “……Şüphelinin, hakkında Aile Mahkemesi tarafından 4320 sayılı Kanuna göre verilen eşi müştekiye karşı şiddete ve korkuya yönelik davranışta bulunmamasına ilişkin tedbir kararı, polis marifetiyle kendisine 18.05.2005 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen aynı evde birlikte yaşadıkları eşi müşteki-mağdureye karşı olay günü müessir fiilde bulunarak adli raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilir (3 gün iş ve gücünden kalır) şekilde yaraladığı, böylece tedbir kararına aykırı davrandığı, şüphelinin üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek kendi isteklerine uymayan eşi ile olay gecesi tartıştığı, ancak darp etmediğini ifade ettiği, mağdurun, eşi şüpheliden şikayetçi olduğu …” iddiası ve Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2005 gün ve 1071-1085 sayılı iddianamesiyle; 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanununun 2/son ve 5237 sayılı TCK.nun 86/2-3a, maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile açılan kamu davası ve yapılan yargılama sonunda, Sakarya 1. Sulh Ceza Mahkemesince 04.05.2006 gün ve 883-308 sayı ile;

“A- Sübut bulan “eşe karşı kasten yaralama” suçuna ilişkin; 5237 sayılı TCK.nun 86/2, 86/3-a-son, 62/1. maddeleri uyarınca 150 gün karşılığı adli para cezası ile cezalan¬dırılmasına, tayin olunan adli para cezasının günlüğü 20 YTL’den 3.000 YTL adli para cezasına çevrilmesine,

B- Kanıtlanan “4320 Sayılı Yasaya Muhalefet” suçuna dair; 4320 s.K.nun 2/son, 61/1. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının TCK.nun 50/1-a ve 52/1-2 maddeleri gereğince günlüğü 20 YTL’den 1.500 YTL adli para cezasına çevrilmesine,

Tayin olunan adli para cezalarının toplanması ile sanığın 4.500 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın kişisel ve sosyal durumu, geçmiş hali, suç sonrasındaki davranışları ve pişmanlığının yanı sıra gözlemlenen durumunun gözetilmesi sonucunda “4320 sayılı Kanuna Muhalefet” suçundan tayin olunan hapis cezasının dönüştürüldüğü ve asıl mahkumiyet teşkil eden adli para cezasının ertelenmesi halinde failin bir daha suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde olumlu kanaat oluşturması sebebiyle tayin olunan cezasının TCK.nun 51/1,2. maddeleri uyarınca takdiren koşulsuz olarak ertelenmesine,

Sair “eşe karşı kasten yaralama” suçundan tayin olunan cezanın ise özü itibariyle adli para cezası olmadığından dolayı ise sanık hakkında TCK.nun 51. maddesi uyarınca uygulama yapılmasına yasal olarak yer olmadığına,

Sair “eşe karşı kasten yaralama” suçundan tayin olunan cezanın ise özü itibariyle adli para cezası olmadığından dolayı ise sanık hakkında TCK.nun 51. maddesi uyarınca uygulama yapılmasına yasal olarak yer olmadığına,

5237 sayılı Yasanın 51/3,51/6,52/4 maddelerinin uygulanmasına ve yargılama giderlerine…” karar verilmiştir.

Bu karar temyiz edilmeksizin 25.05.2006 tarihinde kesinleşmiştir.

Daha sonra; Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının başvurusu üzerine; T.C. Adalet Bakanınca 16.10.2006 gün ve 47448 sayı ile;

“..Kasten eşini yaralamak ve 4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanuna aykırı davranmak suçlarından sanık ...’nun 5237 sayılı TCK.nun 86/2-3-a, 62/1, 61/8, 52/2-3, 4320 sayılı Kanunun 2/son, 5237 sayılı Kanunun 61/1, 50/1-a ve 52/1. maddeleri gereğince 4.500 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanunun 51/1-2-6. bendleri gereğince cezasının ertelenmesine, herhangi bir yükümlülük belirlenmeksizin ve uzman kişi görevlendirilmeksizin 1 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına dair, Sakarya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.05.2006 tarihli ve 2005/883 esas, 2006/308 sayılı kararının kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 86/2-3-a, 62/1, 61/8 ve 52/2-3. maddeleri gereğince hükmolunan 3.000 YTL adli para cezası ve 4320 sayılı Kanunun 2/son ve 5237 sayılı Kanunun 61/1. maddeleri gerdeğince verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının 50/1-a ve 52/1. maddeleri gereğince paraya çevrilmesi neticesi tayin olunan 1.500 YTL adli para cezasının toplanması sonucu bulunan 4.500.00 YTL. adli para cezasının, 5237 sayılı Kanunun 51/1-2 bendleri uyarınca ertelenmesine karar verilmiş ise de 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine dair hükümler bulunup, para cezalarının ertelenmesine ilişkin bir düzenlemeye ise yer verilmemiş olması karşısında, sanık hakkında sonuç olarak takdir olunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulmasının istenilmesi rica ve dosya birlikte takdim olunur.” biçimindeki yazı ile yasa yararına bozma başvurusunda bulunulmuş ve bu başvuru Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 09.11.2006 gün ve 258054 sayı ile Yargıtay 2. Ceza Dairesi Başkanlığına ihbar olunmuştur.

Yargıtay 2. Ceza Dairesince, 27.11.2006 gün ve 9719 sayı ile;

5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulmasının istenilmesi rica ve dosya birlikte takdim olunur.” biçimindeki yazı ile yasa yararına bozma başvurusunda bulunulmuş ve bu başvuru Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 09.11.2006 gün ve 258054 sayı ile Yargıtay 2. Ceza Dairesi Başkanlığına ihbar olunmuştur.

Yargıtay 2. Ceza Dairesince, 27.11.2006 gün ve 9719 sayı ile;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 86/2-3-a, 62/1, 61/8 ve 52/2-3. maddeleri gereğince hükmolunan 3.000 YTL adli para cezası ve 4320 sayılı Kanunun 2/son ve 5237 sayılı Kanunun 61/1. maddeleri gereğince verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının 50/1-a ve 52/1. maddeleri gereğince paraya çevrilmesi neticesi tayin olunan 1.500 YTL adli para cezasının toplanması sonucu bulunan 4.500 YTL adli para cezasının, 5237 sayılı Kanunun 51/1-2. bendleri uyarınca ertelenmesine karar verilmiş ise de 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine dair hükümler bulunup para cezalarının ertelenmesine ilişkin bir düzenlemeye ise yer verilmemiş olması karşısında, sanık hakkında sonuç olarak takdir olunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

Kanun yararına bozma istemi 5320 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik olup kanun yararına bozma istemini incelemek görevi Yüksek 7. Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli Daireye sunulmak üzere Yargıtay C.Başsavcılığına gönderilmesine …”

Yargıtay 7. Ceza Dairesince ise 21.05.2007 gün ve 17620-3987 sayı ile;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 86/2-3-a, 62/1, 61/8 ve 52/2-3. maddeleri gereğince hükmolunan 3.000 YTL adli para cezası ve 4320 sayılı Kanunun 2/son ve 5237 sayılı Kanunun 61/1. maddeleri gereğince verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının 50/1-a ve 52/1. maddeleri gereğince paraya çevrilmesi neticesi tayin olunan 1.500 YTL adli para cezasının toplanması sonucu bulunan 4.500 YTL adli para cezasının, 5237 sayılı Kanunun 51/1-2. bendleri uyarınca ertelenmesine karar verilmiş ise de 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinde hapis cezalarının ertelenmesine dair hükümler bulunup para cezalarının ertelenmesine ilişkin bir düzenlemeye ise yer verilmemiş olması karşısında, sanık hakkında sonuç olarak takdir olunan adli para cezasının ertelenmesine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemi 5237 sayılı TCK.nun 86/2 ve 4320 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükme yönelik olup her iki eylemden ağır olanının yaralama olduğu ve inceleme görevinin Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre, Yargıtay Yüksek 2. Ceza Dairesine ait bulunduğundan dairemizin görevsizliğine, Dairemizle 2. Ceza arasında görev uyuşmazlığı doğmuş bulunduğu cihetle görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtay Yüksek Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine…” gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiğinden; bu suretle oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLET ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yukarıda açıklandığı şekilde Yargıtay 2. Ceza Dairesi ile Yargıtay 7. Ceza Dairesi arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğmuştur.

Dosya incelendiğinde;

Kararda iki ayrı suç yönünden hüküm verildiği görülmektedir.

Bunlardan;

4320 sayılı Ailenin Korunması Hakkında Yasaya göre verilen hükmü temyizen inceleme yetki ve görevinin Yargıtay 7. Ceza Dairesine,

5237 sayılı Yasanın 86/2. maddesi uyarınca kurulan hükmü temyizen inceleme yetki ve görevinin ise Yargıtay 2. Ceza Dairesine,

Ait olduğu konusunda tereddüt bulunmamaktadır.

Tereddüt; hangi hükmün “yasa yararına bozma başvurusuna” konu edildiği noktasında ortaya çıkmaktadır.

Mahkeme kararına bakıldığında;

4320 sayılı Yasanın 2/son ve 5237 sayılı Yasanın 62 ve 50/1-a maddelerinde 1.500YTL adli para cezasına,

5237 sayılı Yasanın 86/2,86/3-a-son,62 ve 52/2-3 maddeleri uyarınca da 3.000YTL adli para cezasına,

Hükmedildikten sonra, her iki cezanın 4.500 YTL olarak toplandığı,

Ancak daha sonra,

4320 sayılı Yasaya aykırılıktan verilen 1.500 YTL nin 5237 sayılı Yasanın 51/1-2 maddesi uyarınca ertelendiği,

Fakat, kasten yaralama suçundan verilen cezanın ertelenmediği anlaşılmaktadır.

Yasa yararına bozma başvurusu ise; “para cezalarının ertelenemeyeceğine” yöneliktir.

Bu durumda; ilk bakışta, “yasa yararına bozma yasa yolu ile” sadece 4320 sayılı Yasadan kurulan hükmün getirildiği izlenimi doğuyor ise de;

Dosya kapsamından;

Gerek yerel Cumhuriyet savcısının, gerekse Adalet Bakanının her iki cezanın da ertelendiği şeklinde hatalı bir yorumla, hem 4320 sayılı Yasaya muhalefetten kurulan hükmü, hem de kasten yaralama suçundan kurulan hükmü yasa yararına bozmaya konu ettikleri vakıadır.

Şu durumda;

4320 sayılı Yasanın 2-son madde ve fıkrasındaki suçun 3 aydan 6 aya kadar hapis cezasını,

5237 sayılı Yasanın 86/2. madde ve fıkrasındaki suçun ise diğer artırımlar yapılmadan dahi 4 aydan 1 yıla kadar hapis veya ağır para cezasını,

Gerektirmesi nedeniyle,