muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25973, Karar No: 2016/2435, Tarih: 27.01.2016

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçlar ile fiilen kamu hizmetine tahsisli araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından mahkemece yapılacak iş haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespit ederek oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Somut olayda, mahkemece, belediye meclis kararına göre başkanlık makam aracı olarak kamuya tahsis edildiğinden bahisle ... Palaklı aracın haczedilemeyeceği iddia edilmiş ise de; yukarıda açıklandığı üzere belediye meclisinin bu yönde aldığı karar bağlayıcı nitelikte değildir. Bununla birlikte, mahkemenin, yalnızca Belediyece alınmış tahsis kararına istinaden aracın kamu yararına tahsis edilmiş sayılamayacağı yönündeki kanaati, araç üzerinde her hangi bir inceleme yapılmaması, somut verilere dayanılmaması nedeni ile eksiktir.

O halde mahkemece, haczedilen aracın trafik kayıtları getirtilerek araç üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırmak suretiyle hacizli aracın kamu hizmetinin yürütülmesi için uygun ve zorunlu olup olmadığı ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılıp kullanılmadığının tespit edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile Belediye Meclis kararına istinaden haczedilmezlik şikayetinin reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

ZA
Yargıtay — Esas No: 2015/13094, Karar No: 2015/11021, Tarih: 12.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13094 E.  ,  2015/11021 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2015

NUMARASI : 2015/6-2015/8

DAVACI : Yapı ve Kredi Bankası A.Ş.

MÜTEVEFFA : A.. G..

Tereke hukukuna ilişkin davada İzmir 12. Sulh Hukuk, Menemen Sulh Hukuk ve Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesince, müteveffanın ölmeden önce “U.. M.. Mah. ... Sok. No:.. D:.. Menemen/İZMİR” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Menemen Sulh Hukuk Mahkemesince, İlçe Emniyet Müdürlüğünün araştırması ve müteveffanın eşinin beyanına göre müşterek daimi adreslerinin "A.. Mah. ... Sok. No:.. D:.. Karşıyaka/İZMİR” olduğu adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, müteveffanın ölmeden önce “U.. M.. Mah. ... Sok. No:.. D:.. Menemen/İZMİR” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesine göre; "Miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır." 19/1. maddesine göre de; "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından, her ne kadar nüfus kayıtlarında müteveffanın “U.. M.. Mah. ... Sok. No:.. D:.. Menemen/İZMİR” adresinde oturduğu belirtilmekte ise de yapılan kolluk araştırması ve müteveffanın eşinin beyanına göre murisin ölümünden önce eylemli olarak “A.. Mah. ... Sk. No:.. D:.. Karşıyaka/İZMİR” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2062, Karar No: 2015/2132, Tarih: 12.05.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2062 E.  ,  2015/2132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesindeki bütün hakları kullanmaktan yasaklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde bir kısım hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

2-TC. Anayasa’sının 90. Maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafiilerin ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafi ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "yargılama giderine" ilişkin bölümün çıkartılmasına, “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına” ve "yargılama giderine" ilişkin bölümün çıkartılarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüme “Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (b), (c), (d), (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” yargılama giderine ilişkin bölüme ise "yargılama giderleri olan 254,00 TL zorunlu müdafi ücretinin kamu üzerinde bırakılmasına,”cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/136, Karar No: 2008/117, Tarih: 13.02.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/2-136 E., 2008/117 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/2-136 E., 2008/117 K.**

**- DAVA ŞARTI

- İHTAR

- KABUL

- TERKE DAYALI BOŞANMA DAVASI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 164 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 184 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 22 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "terke dayalı boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Polatlı Asliye İkinci Hukuk Mahkemesi)'nce davanın reddine dair verilen 06.07.2006 gün ve 2006/216-435 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay İkinci Hukuk Dairesi'nin 18.06.2007 gün ve 2007/8764-10257 sayılı ilamı ile; (...Davalı kadının 09.09.2005 tarihinde açmış olduğu nafaka davasından dört ay geçtikten sonra davacı koca tarafından 01.02.2006 tarihinde ihtar istenilmiştir. İhtar kararı davalı kadına 08.02.2006 tarihinde tebliğ edilmiş, dava da tebliğden itibaren 2 ay geçtikten sonra süresi içerisinde 11.04.2006 tarihinde açılmıştır. Davacı kocanın terke dayalı davası süresindedir. Toplanan delillerden davalı kadın haklı bir nedenle müşterek konuta dönmediğini de kanıtlayamamıştır. Mahkemece davacı kocanın terke dayalı boşanma davasının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonucunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz Eden: Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 164. maddesine dayalı terk nedeniyle boşanma istemine ilişkindir.

Davalı kadın eldeki dava açılmadan evvel 09.09.2005 tarihinde nafaka davası açmış; mahkemece müşterek evlilikte davacı kadına şiddet uygulayan davalının kusurlu ve1 bu nedenle davacı kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu, davacı kadının geçimi için ayrı yaşama döneminde istediği tedbir nafakasının davalı kocanın ekonomik durumu nazara alınarak belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 22.02.2006 tarihinde karar verilmiş; karar davalı koda tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay Üçüncü Hukuk Dairesi'nce, 25.05.2006 tarihinde onanmıştır.

Davacı koca, nafaka davası sürerken 01.02.2006 tarihinde Polatlı Asliye Birinci Hukuk Mahkemesi'ne başvurarak; davalı kadının ortak ikametgahı terk ederek yaklaşık dokuz aydır babasının yanında kaldığını, eve dönmeye ikna edemediklerini, davacının çabasına rağmen davalı kadının dönmediğini, asla eve dönmeyeceğini beyan ederek nafaka davası açtığını, boşanma davasına esas olmak üzere davalıya eve dönmesi, aksi takdirde boşanma davası açılacağı konusunda ihtar kararı verilmesini istemiştir. Mahkemece 01.02.2006 tarihinde gün ve 2006/20 D. İş Esas Esas-Karar sayıyla ihtar kararı verilmiş ve davalının aynı konutta oturan ablası imzasına 08.02.2006 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Eldeki dava terke dayalı boşanma istemiyle 11.04.2006 tarihinde açılmış, nafaka dosyası içeriği de nazara alınarak davalı kadının ayrı yaşamakta haklı olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının temyizi üzerine Özel Daire'ce karar yukarıya başlık bölümüne aynen alınan gerekçeyle davanın kabulü gerektiğinden bahisle oyçokluğu ile bozulmuş; karşı oyda onama görüşü bildirilmiştir.

Öncelikle, terke dayalı boşanma davasının yasal dayanağı ve koşullarının irdelenmesinde yarar vardır:

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 164. maddesinde boşanma nedenlerinden "Terk" düzenlenmiş olup, maddede aynen;

"Eşlerden biri, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla diğerini terk ettiği veya haklı bir sebep olmadan ortak konuta dönmediği takdirde ayrılık, en az altı ay sürmüş ve bu durum devam etmekte ve istem üzerine hakim tarafından yapılan ihtar sonuçsuz kalmış ise; terk edilen eş, boşanma davası açabilir. Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır.

Davaya hakkı olan eşin istemi üzerine hakim, esası incelemeden yapacağı ihtarda terk eden eşe iki ay içinde ortak konuta dönmesi gerektiği ve dönmemesi halinde doğacak sonuçlar hakkında uyarıda bulunur. Bu ihtar gerektiğinde ilan yoluyla yapılır. Ancak, boşanma davası açmak için belirli sürenin dördüncü ayı bitmedikçe ihtar isteminde bulunulamaz ve ihtardan sonra iki ay geçmedikçe dava açılamaz."

Hükmüne yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere, yasada, eşlerden biri, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerini yerine getirmemek maksadıyla diğerini terk ettiği veya haklı bir sebep olmadan ortak konuta dönmediği takdirde ayrılık, en az altı ay sürmüş ve bu durum devam etmekte ve istem üzerine hakim tarafından yapılan ihtar sonuçsuz kalmış ise; terk edilen eş, boşanma davası açabilir. Diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır. Terk sebebiyle boşanma davası açma hakkı, her iki eşe de tanınmış bir haktır; eşlerden birisi terk edilmişse terk edene karşı boşanma davası açabilir. Başlangıçta evi terk etmekte haklı olan eşin bu haklılığı ona süresiz olarak konuta dönmeme hakkını vermez.

Terke dayalı boşanma davasının açılabilmesinin ön koşulu ise, yukarıya metni aynen alınan 164 maddenin ikinci fıkrasında süresi, şartları, şekli düzenlenen ihtarın varlığıdır. Eş söyleyişle, terk nedenine dayalı boşanma davası açılabilmesi içini önce önce yasanın aradığı koşullara uygun ihtar isteğinde bulunulması gerekir. Dolayısıyla, hakim tarafından yapılan "ihtar", terk sebebine dayalı boşanma davasının, dava şartıdır.

Terke dayalı boşanma davasının açılabilmesinin ön koşulu ise, yukarıya metni aynen alınan 164 maddenin ikinci fıkrasında süresi, şartları, şekli düzenlenen ihtarın varlığıdır. Eş söyleyişle, terk nedenine dayalı boşanma davası açılabilmesi içini önce önce yasanın aradığı koşullara uygun ihtar isteğinde bulunulması gerekir. Dolayısıyla, hakim tarafından yapılan "ihtar", terk sebebine dayalı boşanma davasının, dava şartıdır.

Davaya hakkı olan eşin istemi üzerine ihtar talebini inceleyen hakim, esası incelemeden yapacağı ihtarda terk eden eşe iki ay içinde ortak konuta dönmesi gerektiği ve dönmemesi halinde doğacak sonuçlar hakkında uyarıda bulunur. Ortak konutca dönmesi istenen eşe mahkeme kanalıyla tebliği gereken bu "ihtar kalan" bir dava olmadığı için, ihtar gönderilmesi istenen mahkeme; olayın isalını, isteği haklı ya da haksızlığını vs. incelemeden ihtar kararı vermekle yükümlüdür ve bu karar temyiz edilemez.

Ne var ki, boşanma davasına bakan hakim, salt ihtarın varlığını yeterli görmemeli; bu ihtarın, boşanma davası açabilmenin ön koşulu olmasını da gözeterek, kanunda yer alan unsurları taşıyıp taşımadığını, re'sen (kendiliğinden) incelemelidir.

Önemle vurgulamakta yarar vardır ki, ihtar kararının sonuç doğurabilmek, dolayısıyla da ihtar kararının tebliğine rağmen yasal süresinde ortak konuta dönmeyen eş aleyhine açılacak boşanma davasının kabul edilebilmesi için iki unsurun birlikte gerçekleşmesi gerekir.

Bunlardan ilki, ihtar kararında ve ekinde bulunması gereken biçimsel koşulların varlığı; diğeri ise işin esasına ilişkin unsurların tamlığıdır.

İhtar isteğinde bulunabilmenin koşulu; boşanma davası açmak için belirli sürenin (dördüncü ayının) bitmesi yani, eşin terk eyleminin üzerinden en az dört ay geçmiş olmasıdır. Bu halde mahkemece verilecek ihtar kararında; davet edilen evin açık -ayrıntılı- adresi gösterilmeli, davet eden eş evde bulunmayacaksa evin anahtarının bulunduğu yer belirtilmeli, davet edilenin yol gideri konutta ödemeli olarak gönderilmeli ve özellikle davete iki ay içinde uyulması gerektiği, aksi halde bunun doğuracağı sonuçların neler olduğu, açıklanmalıdır.

Kanunda gösterilen süreler hakim veya taraflarca değiştirilemeyeceğinden, konuta dönmesi istenen eşe "iki aylık" süreden farklı bir süre verilemez ve bu sürenin ihtarda yer alması geçerlilik koşuludur. Zira, kanun koyucu, yasada yer alan sürelerde her türlü olayın etkilerinin ve tepkilerinin sona ereceğini bir karine olarak kabul etmiştir. Bu sürelerin değiştirilmesi, bunlara ayrı bir süre eklenmesi düşünülemez. Maddede yer alan süreler karşı tarafça ileri sürülmese dahi hakim tarafından re'sen nazara alınmalı ve özelikle de ihtardan sonra iki ay geçmedikçe dava açılamayacağı, unutulmamalıdır.

Sonuçta da; ihtar kararı yasaya uygun ve geçerli değilse diğer koşullar incelenmeden salt bu nedenle dava reddedilmeli; ihtar kararının yasaya uygun olması halinde ise, eve haklı sebeple dönmediğini ispat yükünün davalıya ait olduğu da gözetilerek, davanın esasına ilişkin incelemeye geçilmeli; davacının ihtar isteğinde samimi olup olmadığı, davalının da ortak konuta dönmemekte haklı olup olmadığı üzerinde durulmalıdır.

Diğer taraftan, terk sebebine dayanan boşanma davasında, davalının "davayı kabul" beyanının sonuca etkili olmadığı (TMK m. 184/1-3) unutulmamalıdır.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Polatlı Asliye Birinci Hukuk Mahkemesi'nce, 2006/20 D.İş Esas-Karar sayılı dosyasında verilen 01.02.2006 tarihli ihtar kararında; davacı kocanın ihtar isteminin kabulü ile ihtar kararının davalı kadına tebliğine, ihtar kararının tebliğ tarihinden itibaren "60 gün" içinde karşı tarafın ihtar isteyenin göstermiş olduğu adreste ikamet eden Nuray'dan müşterek konutun anahtarını alarak, ihtarda gösterilen müşterek haneye dönmesinin ihtarına, dönmediği takdirde ihtar isteyen tarafın ihtar istenilen aleyhine terk nedeniyle boşanma davası açmakta muhtariyetine, ihtar isteyen tarafından ihtar edilenin adresine evine dönmesi bakımından 60.00 YTL'nin gönderilmesine, PTT alındı makbuzunun dosyaya ibrazına, karar verilmiştir.

Az yukarıda açıklandığı üzere, kanunun amir hükmü ile eve dönüş için ortaya konulan "iki aylık sürenin hakim veya taraflarca değiştirilmesi olanağı

bulunmamaktadır. İhtar kararında, bu amir hükme aykırı biçimde "60 gün" süre verilmesi ihtar kararını geçersiz hale getirdiğinden, diğer koşulların varlığını araştırmaksızın davanın öncelikle "dava şartı yokluğundan" reddi gerekmektedir.

Mahkemece, davanın reddi kararı sonucu itibariyle doğru ise de; açıklanan biçimsel koşulların eksikliği gözetilmeden işin esası incelenip, nafaka davasının varlığı nedeniyle davalı kadının terkte ve eve dönmemekte haklılığının kabulüne ilişkin gerekçesi, nafaka davasının açıldığı 09.09.2005 tarihinden dört ay geçtikten sonra 01.02.2006 tarihinde ihtar kararı istenmiş olması karşısında yerinde görülmemiştir.

Diğer yandan, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 184/1-3. maddesi gereğince terk sebebine dayanan boşanma davasında, davalının "davayı kabul" beyanı sonuç doğurmayacağından, direnme aşamasında davalının davayı kabul beyanı da sonuca etkili bulunmamıştır.

Tüm bu açıklamalar ışığında davanın reddi sonucu itibariyle doğru ise de, mahkemenin gerekçesi usul ve yasaya uygun olmadığından, direnme kararının yukarıda ayrıntısıyla açıklanan ve sonuçta davanın "ihtar kararının geçersizliği nedeniyle, dava şartı yokluğundan" reddi gerektiğine işaret eden değişik gerekçelerle onanması gerekmiştir.

Sonuç: Açıklanan gerekçeyle; davacının temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan direnme kararının gerekçesi değiştirilmiş bu şekliyle (ONANMASINA), 13.02.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2480, Karar No: 2015/6345, Tarih: 22.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2480 E.  ,  2015/6345 K.**

* KASTEN ÖLDÜRMEYE TEŞEBBÜS

* HAKSIZ TAHRİK İNDİRİMDE HATA

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 29

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 322

**"İçtihat Metni"**

1-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık H.. İ..'in arkadaşı olan Özgür'ün hırsızlık yaptığı iddiası nedeniyle H.. İ.., Özgür ve Savaş ile mağdur arasında kimin başlattığı belli olmayan kavgada küfürleşme yaşandıktan sonra, Hamza'nın, elindeki zincirle Özgür ve Savaş basit şekilde yaralaması üzerine sanığın, bıçakla 3 kez vurarak, hemopnömotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yarayarak mağdur Hamza'yı öldürmeye teşebbüs ettiği olayda;

a-9 ila 15 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, makul bir ceza belirlenmesi yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezası tayini,

b-Mağdurdan kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan hareketlerin ulaştığı boyuta göre 1/4 den 3/4e kadar ceza indirimi öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca, asgari düzeyde bir indirim yapılması yerine, 1/2 oranında indirim uygulanması

Aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık H.. S..'ın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve eleştiri nedeni dışında haksız tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin sübuta, meşru savunmaya, fazla ceza verildiğine, haksız tahrikin derecesine, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri gözetildiğinde, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 22/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1637, Karar No: 2014/1002, Tarih: 03.12.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2014/1637 E.  ,  2014/1002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10.Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :24.01.2013

NUMARASI :2012/587 E 2012/19 K.

Taraflar arasındaki “kooperatif ortaklığından çıkma payı alacağı” davasından dolayı, bozma üzerine direnme yoluyla; Ankara 10.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.01.2013 gün ve 2012/587 E-2013/19 K. sayılı kararın bozulmasını kapsayan ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'ndan çıkan 07.05.2014 gün ve 2013/23-1051 E-2014/627 K. sayılı ilamın, karar düzeltilmesi yoluyla incelenmesi taraf vekilleri tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla; Hukuk Genel Kurulu'nca dilekçeler, düzeltilmesi istenen ilam ve dosyadaki ilgili bütün kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440.maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1.maddeleri gereğince takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca taraflardan 52,40 TL. karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03.12.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

Seyit ÇAVDAR

Birinci Başkanvekili

Mustafa Lütfi TOMBALOĞLU

6.H.D. Bşk.

Ümran SAYIŞ

9.H.D. Bşk.

Naci BAŞSORGUN

5.H.D. Bşk.

Kabul-Değişik Bozma

Süleyman CANER

10.H.D. Bşk.

Aysel ÖZGÜR

15.H.D. Bşk.

Erol UZUNER

12.H.D. Bşk.

Camal BAŞ

16.H.D. Bşk.

Rahmi ÜNAL

13.H.D. Bşk.

Seracettin GÖKTAŞ

22.H.D. Bşk.

Kabul-Değişik Bozma

Ahmet ÖZGAN

11.H.D.Bşk.V.

Hamdi Yaver AKTAN

Nihal KOYUNCU

Harun KARA

Kabul-Değişik Bozma

Musa TEKİN

Satılmış ALTINGÖZ

8.H.D.Bşk.V.

Türkan ERTURAN

7.H.D.Bşk.V.

Hatice Nesrin YILMAZCAN

Ömer Uğur GENÇCAN

Sadık DEMİRCİOĞLU

Filiz PINARCI

Rıza SARITAŞ

Fatih ARKAN

İnci AYTAÇ

Refik Cemal HANEDAN

Ayşe TARTICI ÇEVİKBAŞ

Ali ORHAN

Faruk GÖK

Kabul-Değişik Bozma

Eyüp Sabri BAYDAR

Kabul-Değişik Bozma

Hüsamettin MAKAS

İrfan VURAL

Kabul-Değişik Bozma

Özcan AVCI

Abdullah YAMAN

Ayhan DOĞAN

Hüseyin Güngör BABACAN

Salih ÇELİK

Kabul-Değişik Bozma

İrfan DOĞAN

Kabul-Değişik Bozma

Osman YURDAKUL

Ali AKIN

Yusuf MEMİŞ

Nuri GÜLEÇ

Mustafa YILMAZEL

Halil YILMAZ

Ömer Faruk HERDEM

Mehmet Bülent SELÇUK

İsmail İNCEOĞLU

Kabul-Değişik Bozma

Hasan KAYA

Karşılaştırıldı Y.A.

Yz.İşl.Md.

KARŞI OY YAZISI

Davalı vekilinin karar düzeltme isteminin reddi doğru olmuş ise de, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddi kararına aşağıdaki gerekçelerle katılamıyoruz.

Dava, istifa eden davacının çıkma payının tahsiline ilişkindir.