muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/1859, Karar No: 2004/9596, Tarih: 16.12.2004

11. Ceza Dairesi 2004/1859 E., 2004/9596 K.

**11. Ceza Dairesi 2004/1859 E., 2004/9596 K.**

**- DOLANDIRICILIK

- EMNİYETİ SUİSTİMAL**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 30 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 510 ]

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanıklar Nurcan ve İhsan'ın yapılan yargılamaları sonunda: İhsan'ın beraatine, Nurcan'ın TCK.nun 504/3, 80, 522 ve 59/2. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay 20 gün ağır hapis ve 40.295.203.666 lira ağır para cezasıyla mahkumiyetine dair (İstanbul Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesi)nden verilen 27.11.2001 gün ve 2000/173 Esas, 2001/385 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıay'ca duruşmalı olarak incelenmesi sanık Nurcan vekili ile o yer C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığının onama-bozma isteyen 12.2.2004 tarihli tebliğname ile daireye gönderilmekle, sanık Nurcan hakkında tayin olunan cezanın nev'i ve miktarı itibariyle temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına oybirliğiyle karar verilip duruşma usulen icra edildikten sonra incelenip gereği görüşüldü:

l- Katılan G. Bankası Mercan Şubesi'nde müdür yardımcısı unvanıyla operasyon yönetmeni olarak çalışıp virmen yetkisi bulunan sanık Nurcan'ın bu yetkisine dayanarak banka mudilerinin hesaplarına talimat olmadığı halde girip, sahte imzalı, imzasız hayali hesaplar üretip mudilerin hesaplarından çektiği paraların bir kısmını kredi kartına aktardığı, bir kısmını nakit çekip, bir kısmını da eşi diğer sanık İhsan'ın anılan bankada bulunan çek hesabına yatırdığı, bu sanığın da çek keşide etmek suretiyle bu paraları kullanarak suça katıldığının anlaşılması karşısında; suçun mağdurunun katılan banka olup sanıkların eylemlerinin suç tarihi itibariyle TCK.nun 510. maddesindeki hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçunu oluşturduğu, bu suçunda niteliği ve işlendiği tarih itibariyle 4616 sayılı Yasa kapsamında bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde, sanık İhsan'ın beraatine, sanık Nurcan'ın banka vasıta kılmak suretiyle dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

II- Kabule göre de;

1- Sanık Nurcan hakkında temel ağır para cezasının belirlenmesinde suça konu dövizlerin efektif alış kuru yerine efektif satış kurunun esas alınarak fazla ağır para cezası tayini, yasaya aykırı,

2- Hükümden sonra 10 Şubat 2003 gün ve 25020 Mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 4806 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik TCK.nun 30. maddesinin 2. fıkrası gereğince para cezalarında bin lira küsrünün atılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmaya gerektirmiş, sanık Nurcan vekili ile o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi (BOZULMASINA), 16.12.2004 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1221, Karar No: 2013/864, Tarih: 31.01.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/1221 E.  ,  2013/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin trafik sigortacısı olduğu aracın alkollü sürücü tarafından kullanılması sırasında meydana gelen kaza sonucunda hayatını kaybeden kişinin yakınlarına tazminat ödediğini ileri sürerek ödenen 37.585,00 TL tazminatın rücuan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik sigortasından kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Trafik Sigortası Genel şartların B.B.....d maddesinde, herhangi bir sınırdan söz edilmeksizin sigortalı araç sürücüsünün alkollü içki almış olması nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş olmasından dolayı meydana gelen kaza sonucunda, üçüncü kişiye ödenen tazminatın, sigortalıdan rücu edebileceği düzenlenmiştir. Ancak, sürücünün tek başına alkollü olması tazminatın rücu edilebilmesi için yeterli olmayıp, kazanın salt alkolün etkisi ile meydana gelmiş olması gerekir. Mahkemece, anılan hususta bilirkişi raporu alınmış trafik uzmanı bilirkişilerin yer aldığı heyet tarafından düzenlenen raporda, kazanın meydana geliş biçimi ve alkol oranı dikkate alındığında

kazanın salt alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiştir. Ancak bu değerlendirmenin yapılabilmesi için alkol oranı ve kazanın meydana geliş şekline göre sürücüdeki subjektif etkisinin de değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle nöroloji uzmanı olmadan alınan bu rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

kazanın salt alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiştir. Ancak bu değerlendirmenin yapılabilmesi için alkol oranı ve kazanın meydana geliş şekline göre sürücüdeki subjektif etkisinin de değerlendirilmesi gerekmektedir. Bu nedenle nöroloji uzmanı olmadan alınan bu rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Zarar görene ödeme yapan davacı trafik sigortacısı, ödediği tazminatın rücuan tahsil koşullarının oluştuğunu kanıtlamakla yükümlüdür. Bu nedenle bilirkişi incelemesi yapılmak üzere gerekli giderlerin davacı tarafından karşılanması gerekir. Mahkemece davacı tarafa bilirkişi incelemesi yapılması için kesin süre vermiş ve kesin süreye uyulmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki, ister kanun, isterse hakim tarafından tayin edilmiş olsun kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak yoktur. Böylece kesin sürenin kaçırılması; o delile veya hakka dayanamamak gibi ağır sonuçları birlikte getirmekte, bazen davanın kaybedilmesine dahi neden olmaktadır. Bu itibarla geciken adaletinde bir adaletsizlik olduğu düşüncesinden hareketle, davaların yok yere uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Öncelikle, kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önleyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Bunun yanında verilen süre yeterli, emredilen işler, gerekli ve yapılabilir nitelik taşımalı, ayrıca hakim süreye uyulmamanın sonuçlarını açıkça anlatmalı, tarafları uyarmalıdır. Öte yandan, kesin süre tarafların yanında hakimi de bağlayacağından uyulmaması halinde gereği hakim tarafından hemen yerine getirilmelidir. O halde, davacı tarafa, aralarında bir nöroloji ve iki trafik uzmanının oluşturacağı heyetten rapor alınması için gerekli giderler tek tek sayılarak, açık ve eksiksiz yazılmalı ve ihtara uyulmamanın sonuçları da açıklanarak kesin süre verilmesi gerekirken, yazılı şekilde dört bilirkişi için gider yatırılmasının istenmesi ve yaptırım olarak, davacının bu delile dayanmaktan vazgeçeceği ihtarı yerine, bilirkişi ücretini yatırmaktan vazgeçmiş sayılacağı ihtarı yapılarak usulüne uygun verilmeyen kesin süreye rağmen davanın reddi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 31.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5602, Karar No: 2012/8235, Tarih: 14.03.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/5602 E.  ,  2012/8235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kavgada silah boşaltma ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen suçların yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek (DÜŞÜRÜLMESİNE), adli emanete kayıtlı tabanca ve eklerinin 765 sayılı TCK.nun 36. maddesi uyarınca müsaderesine, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18541, Karar No: 2017/8858, Tarih: 06.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/18541 E.  ,  2017/8858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın ....Unlu Mamüller isimli işyerinin bulunduğu, bu işyerinde sanıklar ...., ..., ..., ... ve ... ile sanıklar ... ve ...'ın (.....) müşterek çocukları ..., sanıklar ... ve ...'un müşterek çocukları ...., sanıklar ... ve ....'un müşterek çocukları..., sanıklar ... ve ....'in müşterek çocukları ....'in suç döneminde yeni çıkan sosyal güvenlik yasasından olumsuz etkilenmemek amacıyla hizmet akdine ve fiili çalışmaya dayanmaksızın kısa süreli olarak sigortalı gösterildiklerinin iddia edilddiği olayda, sanıkların sigortalı sayıldıkları süreler itibariyle kurum sağlık yardımlarından faydalanma imkanlarının bulunmadığı, bu nedenle kurum zararının oluşmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin eksik araştırma ile karar verildiğine, çalışan kişilerin bir kısmının okul çağında olduğuna, kurum zararının uzun vadede oluştuğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17738, Karar No: 2014/17363, Tarih: 15.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/17738 E.  ,  2014/17363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2014

NUMARASI : 2013/127-2014/212

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 07/06/1993-19/12/2001 tarihleri arasında çalıştığı sürenin 506 sayılı yasanın Ek-5/11 bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirkete ait iş yerinde 07/06/1993 tarihinden 19/12/2001 tarihine kadar “Kesme Makinesi Operatörü” olarak çalıştığı sürenin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/II bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 13...TC.Kimlik nolu, 35... SS sicil nolu A.. U..'un, A..Organize Sanayi Bölgesi 1..Sok. No:... Çiğli/İZMİR adresinde bulunan davalı K.. Ambalaj San. Ve Tic. A.Ş. (Eski Ünvanı S.. Plastik San. Ve Tic. Aş.) işyerinin A... Fabrikası olarak adlandırılan işyerinde yaptığı işin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/II fıkra olarak 2098 sayılı Yasa ile eklenen (Ek-1) madde kapsamında bulunduğu anlaşıldığından bu işyerinden 07.06.1993-19.12.2001 tarihleri arasında geçen ve 1A olarak diğer davalı Kurum'a bildirilen toplam 3050 günlük fiili çalışma süresinin 3A olarak değerlendirilerek, 3050 günlük sürenin %25'inin itibari hizmet süresi olarak salt sigortalılık süresine eklenmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıya ait hizmet cetvelinde 07/06/1993-19/12/2001 tarihleri arasında davacı adına davalı işyeri tarafından SGK'ya toplam 3050 gün hizmet bildiriminde bulunulduğu ve davacının “Kesme Makinası Operatörü” olarak işyerinde görev yaptığı , işyerinin 01/04/1968 tarihinde Kanun kapsamına alınmış olup “plastik eşyaların imalatı” üzerine faaliyette bulunduğunun Kurum'a bildirilmiş olduğu, mahkemece yapılan keşifte ve duruşmalarda dinlenenen tanıkların davacının basım işinde çalıştığını, cilt yolu ile vücuda geçen kimyasal etkilere maruz kaldıklarını, çalışma ortamında zehirleyici maddeleri soluduklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle söz konusu düzenlemede yer alan “azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarih 26475 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 40. maddesinin II. fıkrasının 5. bendi ise “kok fabrikalarıyla;

1)Ateşçilik, ocak temizliği, jeneratör, doldurma, termik santraller boşaltma ve temizleme işlerinde çalışanlar,

2) Kimyasal arıtma işlerinde çalışanlar,

3) Gazın geçtiği cihaz ve boruların onarılması ve temizlenmesi işlerinde çalışanlar,

4) Kok fabrikalarında kömür ve ocak işlerinde çalışanlar

5) Elektrik enerji üretim santrallerinin kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde çalışanlar,

6) Termik santrallerle her çeşit buhar kazanlarının kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde ve işyerlerinde 4. maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamında çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu işyerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için karşılarında gösterilen gün sayıları, fiilî hizmet süresi zammı olarak eklenir” hükmünü amirdir.

Somut olayda, davalı işyerinde değişik firmaların plastik torba, çanta, poşet,çuval, kutu , damacana, şişe, makara vb. paketleme malzemelerinin imalatı konusunda faaliyette bulunulduğu, işyeri tesislerinin ana iştigallerinin ambalaj malzemesi imalatı olduğu ve davacının "basım" işyeri özelliği bulunmayan bu işyerinde “Kesme Makinası Operatörü” olarak çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesinin yürürlükte bulunduğu süre içerisinde itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan -K.. T..( Eski Adı S..plastik San. Ve Tic. A.Ş.) 'ne iadesine

15.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3488, Karar No: 2018/694, Tarih: 31.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/3488 E.  ,  2018/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; beraat

Sanık ... hakkında; mahkumiyet

1- Sahte fatura kullanmak suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, defter ve belgelerin ibraz edilmemesi nedeniyle tarh dosyası ve harici doneler üzerinden inceleme yapıldığından sahte olarak kullanıldığı belirtilen faturaların dosya içerisinde bulundurulmadığının, vergi tekniği raporunda, mükellef şirketin Ba formunda, haklarında sahte fatura düzenleme suçundan vergi tekniği raporu hazırlanan şirketlerden 4 adet belge karşılığı 230.453 TL tutarında mal ve hizmet aldığına yönelik bildirimde bulunduğu tespitine yer verildiğinin anlaşılması karşısında, fatura ayrıntılarının ilgili vergi dairesinden sorularak asıllarının veya onaylı suretlerinin istenmesi, en son fatura tarihi saptanıp dava zamanaşımı süresinin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi, faturaların incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi ve denetime olanak verecek sayıda dosya içine konulması, faturaları düzenleyen .... Şti. ve .... Ltd. Şti. hakkında düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek, özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması, suça konu faturaları düzenleyen şirket yetkilileri dinlenerek, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının, faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin sorulması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25973, Karar No: 2016/2435, Tarih: 27.01.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/25973 E.  ,  2016/2435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu ... Belediye Başkanlığı hakkında icra takibine başlandığı, ... tarafından haciz konulan araçların belediyelerine devredildiği ve fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı ileri sürülerek ... Plakalı araç üzerindeki haczin kaldırılmasının talep edildiği, mahkemece şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 6552 Sayılı yasa ile getirilen değişiklikten önceki 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Buna göre borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçlar ile fiilen kamu hizmetine tahsisli araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından mahkemece yapılacak iş haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığını tespit ederek oluşacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.