muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/28023, Karar No: 2012/38218, Tarih: 19.11.2012

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, Şirkette uzun yıllar çeşitli nedenlerle ayrılan kara personelinin yerine yeterli sayıda eleman alınamaması nedeniyle personel sıkıntısının giderilmesini teminen, liman ve iskelelerde devam eden yükleme boşaltma ve buna bağlı büro hizmetlerinin yürütülmesinde Devlet Personel Başkanlığının vize ettiği limit çerçevesinde belirli süreli iş sözleşmesi ile personel istihdam edildiğini, davacının şirkete bağlı ... Liman İşletmesi Müdürlüğünde geçici işçi statüsünde işe başladığını, idari bölümde görevlendirildiğini, kadrosunda bir değişiklik yapılmasının yasal olarak mümkün olmadığını, daha sonra aslikadroya alındığını, muhasebe şefliğine asaleten ataması yapılarak ücretinin geçiş kıdemleri de dikkate alınarak yeniden belirlendiğini, davacının ücretinin yevmiyeli olarak belirlendiğini, davacıya yapılan ücret ödemelerinin toplu iş sözleşmelerinde belirlenmiş olan yevmiye ücreti üzerinden ödendiğini, davacı işçinin haftada 40 saat çalışırken emsali işçilerin haftada 45 saat çalıştıklarını, böylelikle daimi işçiler ile aynı ücreti aldığını, davacının haftalık olarak daha az çalışmasına karşılık aynı günlük yevmiyenin verildiğini, davacıya farklı davranılmadığını, eşitlik ilkesini ihlal edici bir davranışının olmadığını, geçici işçilerin daimi işçi kadrolarına geçirilmesi talebinin TC Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca muhtelif tarihlerde iletildiğini, taleplerinin uygun görülmediğini, bu konuda şirketin onay almaksızın bir uygulama yapmasının da mümkün olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda keşif sonrası alınan heyet bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının davasında kısmen haklı olduğu, kendisine hakkı olan bir kısım alacaklarının ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, belirlenen fark ücret, ikramiye, ilave tediye ve hafta tatil ücret alacakları ile 4 aylık ücret tutarında eşit işlem borcuna aykırılık tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri uyarınca Hakimler, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verirler ve bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır. Bu gerekçede hukuki esaslara ve kurallara dayanmalı, nedenleri açıklanmalıdır.

Yine 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı Yasanın 297. maddesinde de, verilecek hükümde tarafların iddia ve savunmalarının özetinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin yer alması gerektiği açıkça vurgulanmıştır. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.” şeklinde ifadesini bulmuştur.

Mahkemece gerekçe kurulmadan anılan alacaklara ve tazminat karar verilmesi hatalı olmuştur.

Dosya içeriğine göre davacı işçi Toplu İş Sözleşmesinin 44. Maddesi uyarınca muvakkat işçi olarak daimi kadroya geçene kadar, idari kadroda çalıştırılmıştır. Ancak anılan madde de “Muvakkat işçinin yükleme ve boşaltma hizmetinde belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştırılacağı, bu hizmetin dışında ise ihtiyaç duyulduğu takdirde süresi muayyen olan işlerde veya icap ve hususiyetleri dolayısıyla bir yıldan az süreli ve mevsimlik işlerde işçi çalıştırılacağı” belirtilmesine rağmen, davacı madde de belirtilen iş dışında, sürekli işte çalıştırıldığından, mahkemece sonuç itibari ile daimi kadroda çalıştığı kabul edilerek fark işçilik alacaklarının hüküm altına alınması isabetlidir.

2.Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, İş Hukuku bakımından işverene, işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı, işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte, eşit davranma borcu, tüm işçilerin hiç bir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmemektedir. Bahsi geçen ilke, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

Öte yandan anılan ilke, hakların sınırlandırılmasına değil tesisine hizmet eder. Eşitlik ilkesi aynı durumda olan işçiler yönünden geçerlidir. Başka bir anlatımla işverenin, farklı konumda olan işçiler bakımından eşit davranma yükümü yerine, yönetim hakkı kapsamında farklı davranma serbestisinden söz edilir. İşverenin işçileri arasında eşit işlem yapma borcundan söz edebilmek için hiç şüphesiz işveren ile arasında iş ilişkisi kurulmuş olan işçilerin varlığı gerekmektedir. Eşitlik ilkesine uygun davranılıp davranılmadığının belirlenmesinde bu yönde bir iddiayı ileri süren işçi ile aynı işverene bağlı olarak, aynı ya da benzer işte, aynı ya da benzer verim ile çalışan, eğitim dereceleri aynı ya da benzer olan, kıdemleri eşit olan, kısacası objektif ve subjektif nitelikleri itibarıyla karşılaştırılabilir iki veya daha fazla işçi bulunmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almış ve kanunun 5. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin 2. fıkrasına göre “İşveren, esaslı sebepler olmadıkça tam süreli çalışan işçi karşısında kısmi süreli çalışan işçiye, belirsiz süreli çalışan işçi karşısında belirli süreli çalışan işçiye farklı işlem yapamaz”. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı maddenin 6. fıkrasında belirtilmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkanı bulunmaktadır. 4 ay üst sınır olduğundan tazminatın 1 ile 4 ay arasında hakim tarafından ihlalin ağırlığına, işçinin kıdemine göre belirlenmesi isabetli olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta davalı işveren yükleme ve boşaltma hizmetinde belirli süreli iş sözleşmesi ile veya bu hizmetin dışında ise ihtiyaç duyulduğu takdirde süresi muayyen olan işlerde veya icap ve hususiyetleri dolayısıyla bir yıldan az süreli ve mevsimlik işlerde çalıştırılması gereken davacı işçiyi, TİS hükümlerine aykırı olarak sürekli çalıştırmış, ancak muvakkat işçi olarak çalışmış gibi işçilik alacaklarını ödemiştir. Nesnel olarak 5 ve 13. maddeler de açıklandığı gibi davalı işveren muvakkat işçi olmasından dolayı daimi kadroda çalışan işçiye göre farklı bir işlem yapmamıştır. Kısaca davalı işveren daimi kadroda çalışan işçiye göre muvakkat sözleşme ile çalışan işçide bir farklılık yapmamış, muvakkat süreli işçiyi sürekli ve devamlı olarak çalıştırmıştır. Davacı işçi sürekli ve devamlı daimi kadrodaki işçi gibi çalıştırılması nedeni ile fark işçilik alacaklarına bu hükümle kavuşmuştur. Ancak açıklandığı gibi eşit işlem borcuna aykırılık tazminatının koşulları oluşmamıştır. Anılan tazminatın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

Kabule göre de anılan tazminatın gerekçesiz üst sınır olan 4 aylık ücret tutarında belirlenmesi de bozma nedenidir.

Kabule göre de anılan tazminatın gerekçesiz üst sınır olan 4 aylık ücret tutarında belirlenmesi de bozma nedenidir.

3.İlave tediye alacağı yasadan kaynaklanmış olup, Dairemiz uygulaması gereği bu alacağa yasal faiz uygulanması gerekir. Mahkemece anılan alacağa en yüksek mevduat faizi uygulaması da isabetsiz olup, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3715, Karar No: 2017/15877, Tarih: 04.12.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/3715 E.  ,  2017/15877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Daha önceden kız meselesi ve katılan ... ile arkadaşları tarafından darp edilmesi nedeniyle katılan ile arasında husumet bulunan ... çocuğun, olay günü eski okuluna suçta kullanılan ancak olaydan sonra ele geçirilemeyen bıçak ile gittiği, çıkışta karşılaştığı katılan ile konuşmak için bir ara sokağa gittikleri, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, katılanın ... çocuğu eliyle darp ettiği, ... çocuğun da katılanı bıçak ile Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 25.12.2013 tarihli raporunda belirtildiği üzere kalbe nafiz yaralanma nedeniyle yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaraladığı olayda; ... çcuğun hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri ve niteliği, kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde, ... çocuğun eyleminin "öldürmeye teşebbüs" suçunun unsurlarını oluşturması ihtimali nedeniyle, delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3296, Karar No: 2017/1929, Tarih: 17.05.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/3296 E.  ,  2017/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 17/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6311, Karar No: 2020/41, Tarih: 06.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/6311 E.  ,  2020/41 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın, mağdure Ceylin'e cinsel nitelikte fotoğraf ve video gösterme eyleminin TCK'nın 105. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu değil, aynı Kanunun 226/1-a. maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu teşkil ettiği ve bu suçun kovuşturulmasının şikayete bağlı olmadığı gözetilerek bu suçtan mahkumiyeti yerine şikayetten vazgeçme nedeniyle cinsel taciz suçundan açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış ve hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Tüm dosya kapsamına göre olay günü sanığın, on bir yaşı içerisinde bulunan mağdurenin beliyle bacağına dokunup ayrıca kolundan tutarak elindeki kuşu sevmesini istemesi şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı ve mahkemece sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan tespit edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarının değişmediği nazara alınıp, muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; isnat edilen suçun sanık tarafından işlendiğinin belirlendiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16099, Karar No: 2011/5694, Tarih: 30.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/16099 E.  ,  2011/5694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ile davalı idare vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılan inceleme ve alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazlara değer biçilirken dört kez rapor alınmış, her raporda taşınmazlara çok farklı değerler biçilmiş olduğundan raporlar inandırıcı bulunmamıştır.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve değerlendirme tarihine yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

Dava konusu 1160 ada 12 parsel sayılı taşınmaz kadastro parseli, emsal taşınmaz ise fiili imar uygulaması yapılmış imar parseli olduğundan dava konusu taşınmazın tamamı üzerinden % 40 düzenleme ortaklık payı düşülmesi gerekirken el atılan kısımdan düzenleme ortaklık payının tamamı düşülmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesineve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28386, Karar No: 2015/45142, Tarih: 12.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/28386 E.  ,  2015/45142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/77024

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2011

NUMARASI : 2011/133 (E) ve 2011/274 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın suç arkadaşları ile birlikte, 04.12.2006 tarihinde yakınan D.. Ü..'e karşı işlediği eylemde silah kullanmadığı halde hakkında, 149/1-c maddesinin yanında (a) bendi ile uygulama yapılması, ceza alt sınırından tayin edildiğinden; aynı tarihte yakınan F.. A..'e yönelik eylemi nedeniyle kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 168/3.maddesinin, 31/3 ve yukarıda adı geçen yakınan D.. Ü..'e yönelik eylemi nedeni ile kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 35/2.maddesinin, 150/2.maddesinden önce uygulanmaları suretiyle aynı Kanun'un 61.maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

T.C. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yaşı küçük sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık B.. Ö.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılam yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13227, Karar No: 2020/254, Tarih: 09.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13227 E.  ,  2020/254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3-2, 62/1. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2017 tarihli ve 2016/357 esas, 2017/68 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

Dosyada mevcut adli sicil kaydına göre, suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında alkol ve uyuşturucu maddenin etkisi altındayken araç kullanma suçundan tayin olunan 25 gün kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/3. maddesindeki "Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olmak koşuluyla mahkum olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ve fiili işledigi tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkum edildigi bir yıl veya daha az süreli hapis cezasi, birinci fikrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." hükmü uyarınca anılan maddenin 1. fikrası bentlerindeki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2017 tarihli ve 2016/357 esas, 2017/68 sayılı kararının bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23/09/2019 gün ve 94660652-105-16-14244-2019-KYB sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/357 esas 2017/68 karar sayılı, 15/02/2017 tarihli kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde yeni bir suç işlediğinden bahisle erteli cezanın aynen infazına dair anılan Mahkemenin 30/05/2019 tarihli ve 2016/357 esas 2017/68 sayılı ek kararı ile sanık hakkında 25 gün hapis cezasının infaz kurumunda çektirilmek suretiyle infazına karar verildiği ve Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 02/07/2019 tarihli yazısı ile sanık hakkında TCK’nın 50/3. maddesinin uygulanması talebi üzerine anılan Mahkemenin 03/07/2019 tarihli ek kararı ile sanık hakkında tayin edilen 25 gün hapis cezasının TCK’nın 50/3. maddesi gereğince 500-TL adli para cezasına çevrildiği ve Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 19/07/2019 tarihli yazısında, sanık hakkındaki hapis cezasının adli para cezasına çevrilerek savcılığa gönderildiği ve bu konuda infaz işlemlerine başlanılmış olduğunun belirtildiği anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/02/2017 tarihli 2016/357 esas 2017/68 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21997, Karar No: 2017/8293, Tarih: 29.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/21997 E.  ,  2017/8293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının elektrik abonesi olduğunu,davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak vb. bedeller adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek,fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere 3.500,00 TL’nin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 31.03.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 16.888,43 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı,husumet itirazları olduğunu,kayıp-kaçak vb. bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketlerinin kayıp-kaçak vb. bedelleri elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel

ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.