muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2900, Karar No: 2019/5133, Tarih: 25.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/2900 E.  ,  2019/5133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nin 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle yapılan incelemede; diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında TCK'nin 165/1, 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca 3.600 TL ve 100 TL adli para cezası şeklinde verilen 23.05.2013 günlü hükmün sanık savunmanı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Daerisi tarafından 30/11/2016 günlü karar ile “Sanık ...'ın mağdur ...'a karşı eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun vasfında ve delillerin takdirinde yanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması” nedeniyle bozulduğunun ve kazanılmış hakkının korunmasına karar verildiğinin anlaşılmasına karşın, 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

2- T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında sonuçta hükmedilen "5 yıl" hapis cezasının "3.600 TL ve 100 TL adli para cezasına" indirilmesi ve hüküm fıkrasından zorunlu savunman ücretinin çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/10/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13937, Karar No: 2024/9895, Tarih: 18.11.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/13937 E.  ,  2024/9895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/42 E., 2023/90 K.

SUÇ : 5187 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, sanığa yapılan tebligatın usulsüz olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanığın sorumlu müdür olarak görev yaptığı, yaygın süreli yayın ... gazetesinin 17.06.2014 tarihli nüshasında, birinci sayfada "Çocuk Katilleri" başlığı ile yayımlanan bir haber yayımlandığı, haberde olayla ilgisi olmayan katılanların çocuğu ...'ın fotoğrafının yayımlandığı, katılanlar tarafından gönderilen düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması üzerine, katılanların düzeltme ve cevap yayımlanmasına karar verilmesi için yaptıkları başvurunun reddedilmesi ve katılanların bu karara

itirazı üzerine merci Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24.09.2014 tarihli ve 2014/1126 D.İş sayılı kararı ile itirazın kabulüyle düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına karar verildiği, kararın tebliği üzerine gazetenin 23.10.2014 tarihli nüshasında, 5187 sayılı Basın Kanunu'ndaki (5187 sayılı Kanun) düzenlemelere uyulmaksızın bir düzeltme ve cevap yazısı yayımlandığı, katılanların şikâyeti üzerine yürütülen soruşturma neticesinde, sanık ... ve temyiz inceleme dışı diğer sanık hakkında 5187 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sanıklar şerhli davetiye tebliğine rağmen savunmada bulunmamışlardır.

Dosya kapsamına göre; düzeltme ve cevap yazısının 5187 sayılı Kanun'daki düzenlemelere aykırı olarak farklı yerlerde yayımlandığının anlaşılması karşısında, atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilip, sanık hakkında 5187 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.11.2024 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/10331, Karar No: 2021/5328, Tarih: 16.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10331 E.  ,  2021/5328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaasının ve mütalanın dayanağı olan vergi suçu raporu ve eklerinin sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçlarına ilişkin olduğu, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 09.10.2013 tarih ve 2013/18680 Esas sayılı iddianamesi ile "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açıldığı ancak 2009 ve 2010 takvim yıllarına ilişkin sahte fatura düzenleme suçlarından usulüne uygun olarak verilmiş mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; vergi dairesi başkanlığından sanık hakkında "2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından dava şartı olan mütalaa verilip verilmeyeceğinin sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yargılamaya devamla hangi takvim yıllarına ait olduğuda belirtilmeksizin tek bir beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 16.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19185, Karar No: 2011/7271, Tarih: 05.05.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/19185 E.  ,  2011/7271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczacı olduğunu davalı ile yaptığı 1999 yılı sözleşmesinin sözleşmeye aykırılık nedeniyle feshedildiğini ve fatura bedellerinin ödenmediğini bildirerek 1.353,78 TL fatura bedellerinin faizi le tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile yapılan 1999 yılı sözleşmenin sahte reçete düzenlenmesi iddiası ile feshedildiği,bu eylem nedeniyle davacı hakkında ceza davası açıldığı ve halen derdest olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.Ceza mahkemesi kararı hukuk hakimini bağlayıcı değilse de maddi vakıanın tesbitine ilişkin hususlar bakımından bağlayıcı olduğundan dava sonucunun beklenmesi gerekir.Ceza davası dosyasının kesinleşmesi beklenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 5.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8332, Karar No: 2010/10502, Tarih: 23.09.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/8332 E.  ,  2010/10502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5252 sayılı Yasanın 5/1. madde ve fıkrası uyarınca hükmolunan ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi ve 27.4.2005 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 1.5.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 5083 sayılı Yasanın 2. maddesine eklenen fıkra hükmü karşısında, sanığa para cezası tayin edilirken her aşamada "bir" Yeni Türk Lirası küsurunun atılması ve hükümden sonra 29.12.2004 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı "Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun"un 122. maddesiyle 647 sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılması karşısında, kaldırılan bu yasanın 4786 sayılı Yasa ile değişik 5/5. madde ve fıkrası uyarınca ödenmeyen para. cezasına gecikme zammının uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1, 647 sayılı Yasanın 4, 765 sayılı TCK.nun 72. madde ve fıkraları uyarınca tayin edilen sonuç ağır para cezasının

4455 Türk Lira adli para cezası olarak ifadesi ve 6183 sayılı Yasanın 51. maddesindeki gecikme zammı uygulanmasına ilişkin kısmın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 23.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2232, Karar No: 2019/9981, Tarih: 09.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/2232 E.  ,  2019/9981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Öğretmen olan mağduru, görev yaptığı okulda sanığın silahtan sayılan bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı olayda; mağdurun aşamalarda sanık tarafından bıçakla sağ elinden yaralandığına dair beyanları, mağdur hakkında düzenlenen ... Devlet Hastanesinin 24.01.2014 tarihli adli rapor içeriğinde, sağ el üstünde yaklaşık 1 cm'lik eski yara izi olduğunun bildirildiği, soruşturma aşamasında müşteki sıfatıyla bilgisine başvurulan ...'ın, olaya dair bilgisi ve görgüsü olduğu anlaşılan tanıklar ..., ...ve...'ın, mağdurun sanık tarafından bıçakla yaralandığına dair ifadeleri, yine sanığın da soruşturma aşamasında, elinde bıçak olduğunu kabul ettiğine dair ifadesi birlikte değerlendirildiğinde, mağdurun ve tanık ....'ın kovuşturma aşamasındaki beyanları ile tüm dosya kapsamı dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nin 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu da karar yerinde tartışıldıktan sonra yüklenen suçun sanık tarafından işlendiği sabit olduğu gerekçesiyle mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdir ve değerlendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2760, Karar No: 2020/4794, Tarih: 24.09.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/2760 E.  ,  2020/4794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemece davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirkete 3003201 ve 3003270 numara ile tarımsal sulama abonesi olduğunu, haksız olarak kayıp kaçak vs. bedeller altında tahsil edildiği, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla abonelikler dolayısıyla bugüne kadar faturalandırılarak geçmişe yönelik 10 yıllık tahsil edilen 100 TL kayıp kaçak ve benzeri tüm bedellerin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 26.11.2015 tarihinde dava bedelini 73.837,18TL’ ye ıslah etmiştir.

Davalı; yargı yolu ve husumet itirazında bulunmuş, esasa ilişkin olarak da, abonelerden tahsil edilen bedellerin mevzuat gereğince tahsil edildiğini, kayıp kaçak bedelinin alınmasının hukuki zorunluluk olduğunu, tarifelerin uygulanmasında lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunduğunu, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne 3003201 nolu abonelik için 47.624,29 TL'nin, 3003270 nolu abonelik için 26.248,89 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK' un 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK' nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK' un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/583, Karar No: 2020/1023, Tarih: 09.12.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2020/583 E.  ,  2020/1023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul Anadolu 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü.

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; 16.07.2008 tarihinden itibaren dava dışı Klima Plus A.Ş’de reklam ve halkla ilişkiler sorumlusu olarak çalışmaya başladığını, davalının ise aynı şirkette reklam ve halkla ilişkiler müdürü olarak çalıştığını, davalının müvekkiline psikolojik baskı uyguladığını ve eyleminin psikolojik taciz niteliğinde olduğunu, 2013 yılı Nisan ayında üzerine yürüyüp diğer çalışma arkadaşları arasında “ben senin o kuş beyninin içinden neler geçtiğini bilmiyor muyum sanıyorsun” şeklinde hakaret ettiğini ileri sürerek 10.000TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davada iş mahkemelerinin görevli olduğunu, davanın işverene karşı açılması gerektiğini, müvekkili tarafından davacıya psikolojik taciz uygulanmadığını savunarak davanın görev, husumet ve esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. İstanbul Anadolu 3. Asliye HukukMahkemesinin 19.04.2016 tarihli ve 2015/45 E., 2016/112 K. sayılı kararı ile; olayın görgü tanığı ...'in 26.01.2016 tarihli celsedeki beyanına istinaden, 2013 yılı yaz ayları içinde mesai saatinin sonuna doğru davacı ve davalının tartıştıkları, davalının davacıya ''kuş beyinli ben senin aklından geçenleri bilmiyor muyum'' şeklinde hakaret ettiği sonucuna varıldığı, ancak davalının davacıya sürekli psikolojik baskı uyguladığı iddia edilmişse de dinlenen tüm tanık beyanlarına göre bu eylemlerin olmadığı, davalı taraf her ne kadar husumet itirazında bulunmuşsa da hakaretin davalı tarafından yapıldığı ve davalıya husumetin yöneltilmesinin doğru olup, husumet itirazının yerinde olmadığı, tarafların mali ve içtimai durumları, davacının olaydan duyduğu üzüntü, olayın oluş şekli dikkate alınarak davanın kısmen kabulü ile 1.500TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. İstanbul Anadolu 3. Asliye HukukMahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 07.11.2018 tarihli ve 2016/11022 E., 2018/6687 K. sayılı kararı ile;