muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/27591, Karar No: 2025/16978, Tarih: 04.06.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/27591 E.  ,  2025/16978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/982 E., 2020/1055 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/76 E., 2020/150 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, 221/4, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 221/5 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Sanığın, dosya içerisinde yer alan 08.10.2017 tarihli yakalama ve gözaltına alma tutanağına göre kendi isteği ile kolluk kuvvetlerine teslim olduğu ve soruşturma aşamasından itiraben etkin pişmanlık kapsamında örgüt ve mensupları hakkında örgütte kaldığı süre, örgüt içindeki konum ve faaliyetlerine uygun bilgiler verdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 tarih ve 9-18-78 sayılı kararında açıklandığı üzere; etkin pişmanlık hükümlerinin amacı, bir yandan terör ve örgütlü suçlarla mücadele bakımından stratejik önemi nedeniyle en etkili bilgi edinme ve mücadele araçlarından olan örgütün kendi mensuplarını kullanmak, diğer taraftan da suç işlemeyi önlemek, mensup olduğu kanun dışı örgütün amaçladığı suçun işlenmesine engel olanları ve işlediği suçtan pişmanlık duyanları cezalandırmayarak ya da cezalarında belli oranlarda indirim yaparak yeniden topluma kazandırmaktır.

5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesinden yararlanabilmek için; failin yakalandıktan sonra bilgisi ölçüsünde örgüt içerisindeki konumuyla uyumlu şekilde kendisinin ve diğer örgüt üyelerinin eylemleri, örgütün yapısı ve faaliyetleriyle ilgili yeterli ve samimi bilgi vererek suçtan pişmanlığını söz ve davranışlarıyla göstermesi gerekmektedir. Bu bilgi maddenin üçüncü fıkrasında aranan, örgütü çökertecek nitelikteki bilgi değildir. Verilen bilginin önemi cezanın belirlenmesinde dikkate alınmalıdır (Dairemizin 12.05.2015 tarih, 2015/1426 esas 2015/1292 karar 26.10.2015 tarih, 2015/1565-3464 K.).

5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi kapsamında etkin pişmanlıkta bulunulduğunun kabulü halinde bu suçtan dolayı verilecek cezada 1/3’ten 3/4’e kadar bir indirim yapılacağı öngörülmektedir. Buna göre belirlenen cezadan en az 1/3, en fazla 3/4 oranında bir indirim yapılacaktır. Bu iki sınır arasında yapılacak indirim, verilen bilginin niteliği, örgütün yapısı ve faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ya da diğer örgüt mensuplarının tespiti ile ilgili olmak üzere elverişlilik derecesi nazara alınarak mahkeme tarafından takdir ve tayin edilecektir.

Bu açıklamalar ışığında, somut olay değerlendirildiğinde;

Silahlı terör örgütüne üye olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesinde öngörülen etkin pişmanlık şartlarını taşıdığı kabul edilen sanığın incelenen dosya kapsamı ve delillere göre, örgütte kaldığı süre ve konum itibarıyla, örgütün yapısı, örgütsel faaliyetleri ve örgüt mensupları ile ilgili verdiği bilgilerin faydalılık derecesi, ve etkin pişmanlıkta bulunduğu aşama gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca verilen cezada üçte birden dörtte üçe kadar indirim öngören 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi gereğince, üst hadden indirim yapılması gerekirken fazla cezaya hükmedilmesi;

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 2.

Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/53726, Karar No: 2014/3400, Tarih: 05.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/53726 E.  ,  2014/3400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YATAĞAN ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/09/2011

NUMARASI : 2009/764-2011/522

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı kurumda 25.04.1998-26.10.2009 tarihleri arasında kesintisiz ustabaşı olarak çalıştığını, en son aldığı ücretin 1.363,71 TL olduğunu, üç ayda bir 250,00 TL ikramiye aldığını, 31.08.2009 ve 454 sayılı yazı ile bütçe yetersizliği sebebi ile iş aktinin 26.10.2009 tarihinde feshedileceğinin bildirildiğini, 26.10.2009 tarih ve 605 sayılı yazı ile 26.10.2009 tarihinden geçerli olmak üzere iş akdinin bütçe yetersizliğinden dolayı feshedildiğini ve kıdem tazminatının ödeneceğinin bildirildiğini, yasadan kaynaklanan iş arama izninin verilmediğini, ihbar öneli içinde fiilen çalışmaya devam ettiğini, bu nedenle ihbar tazminatına hak kazanıldığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve ikramiye alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Belediye adına usulüne uygun davetiye tebliğ olunmuş ancak davalı kurum kendisini vekil ile temsil ettirmemiş ve davaya da cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı kurumda 25.04.1998-26.10.2009 tarihleri arasında kesintisiz ustabaşı olarak çalıştığı, davalıya ait 31.08.2009 ve 454 sayılı yazı ile bütçe yetersizliği sebebi ile iş aktinin 26.10.2009 tarihinde feshedileceğinin bildirildiği, 26.10.2009 tarih ve 605 sayılı yazı ile 26.10.2009 tarihinden geçerli olmak üzere iş akdinin bütçe yetersizliğinden dolayı feshedildiği, iş akdinin şu halde usulsüz olarak feshedildiği, yasadan kaynaklanan iş arama izninin verilmediği, ihbar öneli içinde davacının fiilen çalışmaya devam ettiği, 3 ayda bir ikramiye ödenmekteyken davalı kurumca ödenmediği gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Bildirim süresi içinde işçiye iş arama izni verilip verilmediği ve ihbar önelinin geçerli olup olmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Bildirim süresi içinde işçiye iş arama izni verilip verilmediği ve ihbar önelinin geçerli olup olmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 27 nci maddesinde, “Bildirim süreleri içinde işveren, işçiye yeni bir iş bulması için gerekli olan iş arama iznini iş saatleri içinde ve ücret kesintisi yapmadan vermeye mecburdur. İş arama izninin süresi günde iki saatten az olamaz ve işçi isterse iş arama izin saatlerini birleştirerek toplu kullanabilir. Ancak iş arama iznini toplu kullanmak isteyen işçi, bunu işten ayrılacağı günden evvelki günlere rastlatmak ve bu durumu işverene bildirmek zorundadır. İşveren yeni iş arama iznini vermez veya eksik kullandırırsa o süreye ilişkin ücret işçiye ödenir. İşveren, iş arama izni esnasında işçiyi çalıştırır ise işçinin izin kullanarak bir çalışma karşılığı olmaksızın alacağı ücrete ilaveten, çalıştırdığı sürenin ücretini yüzde yüz zamlı öder” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçinin iş sözleşmesinin feshinde işçiye tanınması gereken bildirim öneli, işçiyi fesihten sonraki hayata hazırlamak için önemlidir. Bildirim süresi sonunda işten ayrılacağını bilen işçi, bu süre içinde bir başka iş arayarak bir başka işyerinde çalışabilmek için girişimlerde bulunabilecektir. Ancak bu süre içinde iş görme borcunu eksiksiz yerine getirmesi gereken işçinin, yeni iş aramasının güçlükleri de ortadadır. Bu nedenle yasa koyucu, bildirim süresi içinde işverence işçiye yeni iş araması için izin verilmesini öngören düzenlemeye gitmiştir.

Yeni iş arama izni, bildirim süresi tanınarak yapılan fesihlerde söz konusu olur. İşverence Kanunun 25 inci maddesine dayanılarak yapılan fesihlerde böyle bir yükümlülük olmadığı gibi, belirsiz süreli iş sözleşmesinin bildirim süresi tanınmaksızın derhal fesihte ya da bildirim sürelerine ait ücretin veya ihbar tazminatının peşin ödendiği hallerde yeni iş arama izni verilmesi gerekmez.

Bildirim önelleri içinde işçiye verilmesi gereken iş arama izni kamu düzenini ilgilendirmektedir. İşverenin bu yükümünü azaltan ya da tamamen ortadan kaldıran sözleşme hükümleri geçersizdir.

İşçinin, bildirim süresi tanımak suretiyle fesih yoluna gitmesi halinde de, işverence yeni iş arama izni verilmesi gerekir. Gerçekten Yasada sadece bildirim süresinden söz edilmiş, bu süreyi işçinin ya da işverenin tanımış olması arasında ayrım yapılmamıştır. İşçinin ihbar öneli tanımak suretiyle feshinden sonra da iş arama ihtiyacı devam edebilecektir. Hatta işçi bu arada yeni bir iş bulmuş olsa dahi, iş arama ihtiyacı devam eder. Çünkü iş arama iznini değerlendirerek daha iyi bir iş bulma imkânına kavuşabilecektir.

Kanunda yeni iş arama süresinin günde iki saatten az olamayacağı kurala bağlanmıştır. Bu süre asgarî olup, işverence daha fazla verilmesi mümkün olduğu gibi, sözleşme ile daha fazla iş arama süresi kararlaştırılabilecektir.

Yeni iş arama süresi en az 4857 sayılı Kanunun 17 nci maddesinde sözü edilen bildirim gün sayısına göre belirlenir. Bu konuda sözleşme ile arttırılmış öneller de dikkate alınır. İşçinin toplu olarak kullanmayı istemesi halinde toplam saat sayısının bir iş günündeki çalışılan saate bölünmesi gerekir. İşçinin çalıştırılmadığı hafta tatili ile bayram ve genel tatil günleri için yeni iş arama izni verilmesi gerekmez.

Yasanın 27 nci maddesine göre, yeni iş arama izni vermeyen veya eksik kullandıran işveren, o süreye ait ücreti işçiye ödemekle yükümlüdür. Aynı maddenin üçüncü fıkrasında, işveren yeni iş arama izni esnasında işçiyi çalıştırırsa, işçinin çalışma karşılığı olmaksızın alacağı ücrete ilaveten çalıştırdığı sürenin ücretini yüzde yüz zamlı ödemesi gerektiği kuralı getirilmiştir. İşçinin çalıştırılmadığı bayram, genel tatil ve hafta tatili günleri için yeni iş arama izin ücreti hesaplanamaz (9. HD. 23.8.2008 gün 2008/30958 E, 2008/24254 K.).

İş arama izninin kullanılma zamanını işveren belirler. İşçinin kendiliğinden bu izni kullandığını belirterek ayrılması doğru değildir. Zira ihbar öneli içinde iş görme borcu eksiksiz devam etmektedir.

İşçiye bildirim süresi içinde yeni iş arama izninin kullandırılmamış olması, tanınan ihbar önelinin geçersiz olduğu sonucunu doğurmaz (Yargıtay 9.HD. 1.12.2009 gün 2008/11880 E, 2009/32502 K).

Somut olayda, ihbar öneli usulüne uygun olarak verilmiştir. İş arama izni ayrı bir alacak kalemi olup, iş arama izni verilmemesi ihbar önelinin geçerliliğini etkilemez. Yukarıdaki ilke kararı da gözönünde bulundurularak usulüne uygun verilen ihbar öneli nedeniyle ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/168, Karar No: 2013/2159, Tarih: 14.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/168 E.  ,  2013/2159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2011/145943

MAHKEMESİ : Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 21/12/2010, 2010/392 (E) ve 2010/421 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, bu suça yardım, kasten yaralamaya teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık Ali'nin mağdur A.. T..'ya yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden;

Yerel mahkemenin 2009/29-280 sayılı, 23/07/2009 tarihli kararı ile sanık hakkında aynı eylemi nedeniyle CMK.nun 231/5 ve devamı fıkraları uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, ilgili kararın; itirazın, merciince reddedilmesi üzerine 06/10/2009 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığı halde; Dairemizin 2010/1552-5968 sayılı ve 22/09/2010 tarihli bozma ilamının ardından, mahkemesince sanık Ali hakkında mağdur A.. T..'ya yönelik yaralamaya teşebbüs suçundan "mükerrer olarak" kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK.nun 231/12. fıkrası uyarınca itiraz incelemesine tabi olduğundan, itiraz merciince değerlendirilmek üzere temyiz incelemesi dışında bırakılmıştır.

2-Kabule göre de; sanıklar Ali ve A.. Ö.. hakkında ayrı ayrı mağdur Muharrem'e karşı öldürmeye teşebbüse yardım suçundan ceza uygulaması yapılırken, TCK.nun 61. maddeye göre belirlenen temel ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs ve iştirake (yardım) nedeniyle indirim yapılarak hüküm kurulması gerekirken, iştirake (yardım) ilişkin maddenin, teşebbüse ilişkin maddeden önce uygulanarak TCK.nun 61/5. maddesine aykırı davranılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mustafa hakkında mağdur Muharrem'e yönelik öldürmeye teşebbüs, sanıklar A.. Ö.. ve Ali hakkında mağdur Muharrem'e karşı öldürmeye teşebbüse yardım eylemlerinin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı nedenlerin niteliği ve haksız tahrik nedeninin bulunmadığı takdir kılınmış, sanıkların savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık A.. Ö.. müdafiinin sübuta, haksız tahrik nedeninin bulunduğuna; sanık Mustafa müdafiinin ile sanık Ali müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü mağdur Muharrem'in, oto tamircisi olarak çalıştığı iş yerine bir müşterisi tarafından bırakılan tırı, trafiğe engel olmaması için yol üzerinden çektiği sırada, tırın arkasında sanık A.. Ö..'in aracını fark ederek, aracını çekmesini istemesi üzerine, sanık A.. Ö..'in Muharrem'e küfrettiği, bunu duyan Muharrem ile A.. Ö.. arasında tartışmanın başladığı ve A.. Ö..'in olay yerini aracı ile terk ettiği; yanına diğer sanıklar Ali ve Mustafa'yı da alarak, aracı ile bir süre sonra yeniden olay yerine geldiği, Muharrem'i görerek, ona, "Hadi şimdi konuş!" demesi ile birlikte, sanıklar ve Muharrem arasında kavga çıktığı, Muharrem'in, A.. Ö..'e kafa atarak darp etmesi üzerine, A.. Ö..'in olay yerinde bulunan aracına binerek, aracının içinden olay yerini izlemeye başladığı; Mustafa'nın elinde bulunan demir boru ile Muharrem'in kafasına sert bir şekilde vurarak, Muharrem'i, sol parietalde hayati fonksiyonları orta (2.) derecede etkileyen lineer fraktür oluşturacak ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı; diğer sanık Ali'nin de, Mustafa'nın eylemi ile eş zamanlı olarak, elindeki bıçağı çevredekilere sallayıp, eylemin işlemesini kolaylaştırdığı; Muharrem'in kardeşi mağdur A.. T..'nun olay yerine gelmesi ve olaya müdahale etmek istemesi üzerine, Ali'nin, A.. T..'ya bıçak ile hamle yaptığı, ancak isabet ettiremediği; olay yerinin kalabalıklaşması ve çevredekilerin mağdur Muharrem'i tutarak, olay yerinden uzaklaştırmaları üzerine, Ali ve Mustafa'nın eylemlerine son vererek yaya olarak; A.. Ö..'in ise aracı ile suç mahallinden kaçtıkları olayda;

a-Sanıklar ve mağdur arasında olay öncesi öldürmeyi gerektirecek husumetin bulunmaması, mağdurda hayati tehlikeye neden olan yaranın tek olması, sanıkların ciddi bir engel hal bulunmadığı halde eylemlerine son vermeleri de dikkate alındığında, sanıkların eylemleri ile ortaya çıkan kasıtlarının yaralamaya yönelik olduğu anlaşılmakla; mağdurun sol parietalde hayati fonksiyonları orta (2.) derecede etkileyen lineer fraktüre ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde yaralandığı, dolayısı ile aynı olayda TCK.nun 87/3 ve 87/1-d fıkralarında yer alan ağırlatıcı nedenlerin birlikte gerçekleştiği dikkate alındığında, 1 yıl ile 3 yıl arasında hapis cezası öngören TCK.nun 86/1. fıkrası uyarınca temel ceza belirlenirken, aynı Yasanın 61. maddesine göre, aşağı hadden uzaklaşılmak suretiyle, sanık Mustafa hakkında TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 37, 62; sanık A.. Ö.. hakkında TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 39, 62. maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin, vasıfta hataya düşülerek yazılı şekilde sanık Mustafa hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan; sanık A.. Ö.. hakkında öldürmeye teşebbüse yardım suçundan hüküm kurulması;

b-Sanık Ali'nin, diğer sanık Mustafa ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiği ve asli fail olarak TCK.nun 37/1. maddesi yollamasıyla TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 62. maddeleri uyarınca nitelikli kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde öldürmeye teşebbüs suçuna yardım eden olarak cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçe ile (BOZULMASINA), 14/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5260, Karar No: 2008/7611, Tarih: 14.04.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/5260 E.  ,  2008/7611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip borçlusu Ş. G.. vekilinin, müvekkili aleyhindeki kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe karşı yetki itirazı üzerine, mahkemece itirazın kabulüne karar verilmiştir. Borçlu vekilince 01.02.2008 tarihli dilekçe ile karar temyiz edilmiş ise de, borçlu asilin bu karardan sonra 07.02.2008 tarihli "İnegöl 2.İcra Müdürlüğü'nün 2007/5072 esas sayılı icra dosyasına yapmış olduğum yetki itirazından vazgeçiyorum. Borçlu olduğum dosyanın bulunduğu İnegöl İcra Dairesi'nde takibin devam etmesini kabul ediyorum. Gerekenin yapılmasını arz ederim." ifadeli itirazdan feragati içeren dilekçeyi sunduğu görülmektedir. HUMK'nun 95.maddesine göre davadan feragat kat'i bir hükmün sonuçlarını doğurur. Ancak bu aşamada feragat hakkında karar verme yetkisi mahkemeye ait bulunduğundan, mahkemece vaki feragat hakkında bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Yukarıdaki gerekçe ile mahkemece feragat hakkında bir karar verilmek üzere kararın İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12560, Karar No: 2018/2381, Tarih: 07.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12560 E.  ,  2018/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/157, Karar No: 2014/417, Tarih: 14.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/157 E.  ,  2014/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında çalılık ve boşluk olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.