muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14605, Karar No: 2014/1393, Tarih: 04.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/14605 E.  ,  2014/1393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2010/505-2012/84

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan bilirkişi incelemeleri sonucu alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Emsal, sözcük anlamından da anlaşılacağı gibi dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte bulunması, örneğin arsa vasfında ve benzer yüzölçümlerde olması, bitişik ve yakın mesafede yer alması, aynı yapılaşma müsadesine sahip olması, satış tarihinin değerlendirme tarihine yakın olması, fiyatları bakımından da en azından yaklaşık değerde olması gerekir. Aksi halde değerlendirmede yanıltıcı sonuçlara götürecek ve keyfi değerlendirmelere yol açılacaktır.

Somut olayda mahkemece alınan her iki bilirkişi kurulu raporunda somut emsal olarak .. Mahallesi ... ada 51 parsel sayılı taşınmazın 14.06.2005 tarihli satışı esas alınmış ise de; birinci bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın emsalden 5,5 kat daha değerli, ikinci bilirkişi kurulu raporunda ise 6,9 kat daha değerli olduğu belirtilerek değer tespit edilmiştir. Her iki bilirkişi kurulu aynı emsali incelemesine rağmen dava konusu taşınmaz ile emsalin fiyatları arasında bu kadar fark olması (5,5 ve 6,9 kat) emsalin gerçekçi olmadığını, karşılaştırmanın da objektif yapılmadığını gösterdiğinden emsal uygun görülmemekte, ayrıca gerekçesi gösterilmeden her iki bilirkişi kurulu raporunun ortalamasının alınması da doğru görülmemektedir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre, Kamulaştırma Yasasının kıymet takdiri esaslarını gösteren 11. maddesinin birinci fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tespiti ve bedelin tespitinde etkisi olan diğer unsurlar da dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin saptanması gerekmektedir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Mahkemece, bilirkişi kurullarından, tarafların vereceği ya da re'sen belirlenecek emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten ve bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptandıktan sonra yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren ek bilirkişi raporları alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18. maddesinin ikinci fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Ayrıca;

2-Dava konusu taşınmaz, üzerinde kat mülkiyeti kurulu anataşınmazdaki bir bağımsız bölümdür. Kat mülkiyetli bağımsız bölümlerin değeri Kat Mülkiyeti Yasasının 46. maddesinin son fıkrası hükmüne göre bulunur. Yapının tamamı için Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi uyarınca Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nca yayımlanan değerlendirme tarihindeki resmi birim fiyatları ve yapı maliyetleri hesaplarını gösteren listelere göre (yıpranma payı da düşülerek) değer verilir. Bundan sonra zeminle yapı değerleri toplanıp kamulaştırmaya konu edilen bağımsız bölümün tapu kaydında yazılı olan arsa payına oranlanmasıyla o bağımsız bölümün kamulaştırma bedeli tespit edilir. Bilirkişi kurullarınca bu esaslara uygun değerlendirme yapılmadan rapor düzenlenmiş olması da yerinde değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2219, Karar No: 2011/2556, Tarih: 22.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2219 E.  ,  2011/2556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene nezdinde geçen sigortalı çalışmalarının 506 sayılı yasanın Ek.5,6,7 ve 39.maddeleri kapsamında olduğunun tespitine, itibari hizmet sürelerinin sigortalılık süresine eklenmesine, sigorta primlerinin geçmişe yönelik olarak % 22 üzerinden hesaplanmasına, ek % 2'lik farkın davalı işverenden tahsiline, sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere yaş hadlerinden indirilmesine, yapılacak eklemelerin emeklilik işlemlerinde dikkate alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde basım ve matbaacılık işinde 1.1.1990-16.4.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/2 madde kapsamında olduğunun tespitini ve bu süresinin hizmet süresine eklenmesini, malullük yaşlılık ve ölüm sigorta primlerinin geçmişe dönük olarak 1.1.1990-16.4.2008 tarihleri arasında % 22 üzerinden hesaplanmasını, ek % 2'lik farkın geçmişe yönelik olarak davalı işverenden 1.1.1990 tarihinden itibaren gecikme tazminatı ile alınmasını, 506 sayılı Yasa'nın Ek 39 madde uyarınca sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere 506 sayılı Yasa'nın 60 ve Geçici 81. maddelerinde belirtilen yaş hadlerinden indirilmesini, tüm bunların emeklilik işlemleri sırasında dikkate alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren şirkete ait (375639) sigorta nolu işyerinde geçen 6.581 gün sigortalı hizmetin 506 sayılı Yasa'nın Ek 5 maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, bu sürenin emeklilik işlemleri sırasında S.G.K tarafından dikkate alınmasına, sigorta prim farkının davalı işverenden tahsili isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.1.1990-16.4.2008 tarihleri arasında toplam 6.581 gün matbaa elemanı olarak laminasyon bölümünde çalıştığı, mahkemece keşif yapıldığı, keşifte dinlenen tanıklarca, davacının laminasyon yani baskısı bitmiş malzemelerin birleştirilmesi işini yaptığı, bu işin de matbaa makinalarının bulunduğu baskı bölümünde olduğu, laminasyonda çalışanların da aynı kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı, gürültülü ortamda çalıştıklarına ilişkin işyeri ve çalışma ortamına dair bilgiler verdikleri anlaşılmıştır.

Basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

Somut olayda, davacının "basım" işinde çalışmadığı, değişik firmaların mamullerinin ambalajlanması ile ilgili olarak 9 renge kadar baskı, laminasyon, klişe, grafik ve film hazırlama işlerini yapan davalı şirket işyerinde matbaa bölümünde laminasyon işini yaptığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 22.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1957, Karar No: 2025/77, Tarih: 14.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1957 E.  ,  2025/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/424 Esas, 2024/78 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/212 E., 2021/188 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 2007 54449 tescil numaralı "BEREKET" markasının 36. sınıfta tescil

edildiğini, markanın Halk Bankası A.Ş.’ye ait iken 10.02.2017 tarihli sözleşme ile devralındığını, marka devralındıktan sonra kurumun hissedarı olduğu

Bereket Sigorta A.Ş. ve Bereket Emeklilik ve Hayat A.Ş. Şirketleri tarafından inhisari olmayan

lisans sözleşmesi uyarınca kullanıldığını, lisan sözleşmesi ile kullanan her iki şirketin hisselerinin davacı tarafça TMSF’den devralınması, ana sözleşme ve

unvanlarının değiştirilmesi neticesinde sicile kaydedilmesi ile sicile tescil edildiğini, Bereket Sigorta A.Ş.’nin 15.03.2017, Bereket Emeklilik ve Hayat A.Ş.nin ise

17.02.2017 tarihinde tescil edildiklerini, davacı tarafa ait "BEREKET" markasının 36. sınıftaki hizmetler için 11.10.2017

tarihinden bu yana tescilli olmasına ve lisans sözleşmesi doğrultusunda davacı ve

iştirakleri tarafından aktif olarak kullanılmasına rağmen davalı Şirket’in 2014 95476

sayılı "ALBARAKA BEREKET EMEKLİLİK", 2014 95478 sayılı "ALBARAKA BEREKETLİ

EMEKLİLİK" ve 2016 36866 sayılı "BEREKET FX" ve 2016 89419 sayılı "KALEMİN

BEREKETİ" markalarını tescil ettirmiş olduğunu, bu markaların 36. sınıfta tescil edilmiş

olduğundan davacı tarafa ait markalar ile karıştırılma ihtimali bulunduğunu, davalının aynı hizmetler için birden fazla kez "BEREKET" esas unsurlu markayı tescil

ettirmesinin kötü niyet taşıdığını, davalının, davacıya ait "BEREKET"

markasından haberdar olduğunun Ankara 3. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi 2017/174 E. sayılı davasıyla sabit

olduğunu, ileri sürerek, davalı adına tescilli 2014 95476 sayılı "ALBARAKA BEREKET EMEKLİLİK", 2014 95478 sayılı "ALBARAKA BEREKETLİ EMEKLİLİK", 2016 36866 sayılı "BEREKET FX" ve

2016 89419 sayılı "KALEMİN BEREKETİ" markalarının 36. sınıftaki hizmetler bakımından

hükümsüzlüğüne ve terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının eski unvanları Işık Sigorta Anonim Şirketi ve Asya Emeklilik ve Hayat

Anonim Şirketlerinin unvanlarını “Bereket” olarak değiştirdiğini, Işık Sigorta’nın 1995

yılında kurulmuş olmasına rağmen 15.03.2017 tarihinden itibaren Bereket Sigorta unvanını kullanmaya başladığını,

Asya Emeklilik ve Hayat A.Ş.’nin de 17.02.2017 tarihinde Bereket Emeklilik ve Hayat

hükümsüzlüğüne ve terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının eski unvanları Işık Sigorta Anonim Şirketi ve Asya Emeklilik ve Hayat

Anonim Şirketlerinin unvanlarını “Bereket” olarak değiştirdiğini, Işık Sigorta’nın 1995

yılında kurulmuş olmasına rağmen 15.03.2017 tarihinden itibaren Bereket Sigorta unvanını kullanmaya başladığını,

Asya Emeklilik ve Hayat A.Ş.’nin de 17.02.2017 tarihinde Bereket Emeklilik ve Hayat

A.Ş. unvanını kullanmaya başladığını, markanın 07.08.2008 tarihinde

tescilinden sonra davacı tarafından devralındığı 10.02.2017 tarihine kadar önceki

sahibi Türkiye Halk Bankası A.Ş tarafından kullanımını gösteren herhangi bir delil

sunulmadığını, müvekkilinin 30 yılı aşkın süredir "Bereket" unvanını çeşitli ticari faaliyetlerinde kullandığını, 19.11.1997 ve 4422 sayılı Türk Ticaret Sicili Gazetesi ile Bereket ibaresini işletme adı

olarak da tescil ve ilan ettirdiğini, reklamlarında sürekli olarak kullandığını,

1997 yılından günümüze kadar yayınına devam eden Bereket Dergisini çıkardığını, 1986

yılında Bereket Vakfı'nı kurduğunu, müvekkilinin gerçek hak sahibi olduğunu, müvekkilinin tescilli seri markaları dikkate alındığında aslında davacının unvan

değişikliği yapmak suretiyle iltibas tehlikesi yarattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafa ait 2007 54449 sayılı "BEREKET" markasının 36. sınıfta "finansal ve parasal hizmetler, gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, gümrük müşavirliği hizmetleri, sigorta hizmetleri" için davalıya ait markalardan daha önce tescil edildiği, ancak yargılama sırasında markanın kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmesi nedeniyle yalnızca "Sigorta hizmetleri" için tescilinin devam ettiği, davacının devir yoluyla aldığı bu markayı sigorta hizmetlerinde kullanımının 2017 yılında başladığı, davalının davaya konu edilen ve hükümsüzlüğü talep edilen markalarının da 36. sınıfta "sigorta hizmetleri" için tescilli oldukları, her iki tarafın markalarında da "BEREKET" ibaresinin yer aldığı, "BEREKET" markasının ayırt ediciliği düşük bir marka olup, pek çok marka içinde kullandığı, davalı tarafa ait "ALBARAKA" ibaresinin Türkçe karşılığının da "Bereket" olduğu, ancak markaların hitap ettiği ortalama tüketici tarafından bu anlamın yaygın olarak bilinemeyeceği, her iki tarafın markalarının da kelime unsurundan oluştuğu, davalının

2014 95478 tescil numaralı "ALBARAKA BEREKETLİ EMEKLİLİK", 2014 95476 tescil numaralı "ALBARAKA BEREKET EMEKLİLİK" ve 2016 89419 tescil numaralı "KALEMİN BEREKETİ" markalarında "BEREKET" ibaresinden başka kelime unsurlarına yer verildiği, "ALBARAKA BEREKETLİ EMEKLİLİK" ve "ALBARAKA BEREKET EMEKLİLİK" markalarının esas unsurunun davalının belli bir bilinirliğe ulaşmış olan "ALBARAKA" ibaresi olduğu, "BEREKET" ibaresinin ek unsur niteliğinde olması nedeniyle davacının markası ile karışıklığa sebebiyet vermeyeceği, "KALEMİN BEREKETİ" markasının ise Türkçe tamlama niteliğinde olup, anlam olarak davacının markası ile benzerliğinin bulunmadığı,"KALEM" unsurunun markanın esas unsuru olduğu, her ne kadar davalının bu markalarının tescil tarihleri davacının markasından daha sonraysa da, davacının sigorta hizmetlerinde "BEREKET" markasını 2017 yılında kullanmaya başladığı, bu nedenle davalının bu markaları tescil ettirirken kötü niyetli olduğunun kabul edilemeyeceği, bu markalarla ilgili hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı, davalıya ait 2016 36866 tescil numaralı " BEREKET FX" markasının ise davacının markasının esas unsuru olan "BEREKET" ibaresini yanında Türkçe'de anlam ifade etmeyen "FX" harfleriyle birlikte içerdiği, bu markanın esas unsurunun da "BEREKET" ibaresi olduğu, bu nedenle davacının daha önce tescil edilmiş olan "BEREKET" markasının da tescilli olduğu 36. sınıftaki "Sigorta hizmetleri" için markaların hitap ettiği ortalama tüketiciler tarafından karıştırılma veya markalar arasında bağlantı kurulması ihtimalinin mevcut olduğu, bu markayla ilgili 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1. maddesindeki hükümsüzlük koşulunun "Sigorta hizmetleri" için gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davalı adına tescilli 2016 36866 tescil numaralı BEREKET FX markasının tescilli olduğu 36. sınııfta yer alan SİGORTACILIK HİZMETLERİ için kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre; davacı markası ve davalı tarafa ait markaların sadece 36. sınıfta yer alan sigorta hizmetleri bakımından örtüştüğü, diğer tescil sınıfları olan 09, 16 ve 41. sınıflar bakımından tescil sınıflarının farklı olduğu, davacıya ait 2007/54449 tescil numaralı BEREKET markası ile davalı markalarından 2016/36866 tescil numaralı BEREKET FX markası arasında kelime, genel izlenim ve bir bütün olarak 36. sınıftaki sigorta hizmetleri bakımından benzerlik bulunduğu, davalıya ait 2016/36866 tescil numaralı BEREKET FX markasının “sigorta hizmetleri” bakımından SMK'nın 6/1 hükmü anlamında hükümsüzlüğünün istenebileceği, gerekçesiyle davacı ile davalının istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar taraflarca temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, tarafların temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine,

14.01.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7309, Karar No: 2025/5573, Tarih: 10.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/7309 E.  ,  2025/5573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 47. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/84 E., 2024/341 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/882 E., 2023/456 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müteveffanın meydana gelen iş kazası neticesinde vefat ettiğini, iş kazasının oluşmasında müteveffanın asli ve tali kusurunun bulunmadığını, davalılardan ... şirketinin yüklenici, diğer davalı Metot Şirketinin ise taşeron olduğu Ferah Mah. Üsküdar Çamlıca Cami inşaatı yapım çalışmaları esnasında 14.11.2015 günü müteveffanın ve ...'in ... isimli yetkili tarafından müteveffanın vefat ettiği alandaki demir işlerini yapması içi görevlendirildiğini, kazanın sebebinin tanık ...'in anlatımlarına göre bölgede düzeltilmesi istenen demirlerin daha önce yapılan imalat hataları yüzünden hasar görmesi olduğunu, çalışma esnasında müteveffanın demirleri düzeltmek için kendisine çekerken demirin kırılması ve dengesini kaybederek düşmesi sonucu vefat ettiğini, kazanın oluşmasında her iki şirketin de tek ve asli kusurlu olduğunu, her ne kadar davacının Metot şirketi sigortalısı gibi gözükse de her iki şirketin de işveren durumunda olduğunun açık olduğunu, işverenlerin iş yerinde ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak elverişli şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğunu, davalı şirketlerin hiçbir tedbir almaksızın müteveffanın çalışma yerinin değiştirildiğini davalı şirket çalışan yetkililerinin kusurunun bulunduğunu, müteveffanın kaza tarihinde 31 yaşında olduğunu, geride üç küçük çocuk bıraktığını, müteveffanın eşinin ev hanımı olup geliri bulunmadığını, sosyal ve aile çevresi dikkate alındığında evlenme ihtimalinin imkansıza yakın derecede düşük olduğunu, yine küçük çocukların da bir ömür boyu destekten yoksun kalacaklarını, aynı durumun müteveffanın babası ve kardeşleri için de geçerli olduğunu beyanla müteveffanın eşi ve çocukları için maddi ve manevi tazminat babası, kardeşleri için de manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

II. CEVAP