muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19161, Karar No: 2016/6630, Tarih: 14.06.2016

mi bulunduğu sorulmalı, davacı tarafın dayandığı yayla hudutnamesi ile mahkeme ilamı ve dayanağı olan haritada geçen sınırlar ve davalı tarafın tutunduğu tapu kaydı yöntemine uygun şekilde okunup sorulmak suretiyle sınırlar tereddütsüz belirlenmeli, teknik bilirkişiden renkli uydu haritası altlık yapılmak suretiyle çekişmeli taşınmazı ve çevresini kapsayan kadastro paftası, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1981/53 Esas sayılı ilamının dayanağı olan harita ölçekleri eşitlenerek çakıştırılmak ve davacı köy tarafından dayanılan hudutnamedeki sınırlar ile davalı tarafın dayandığı tapu kaydındaki sınırlar harita üzerinde gösterilmek suretiyle rapor hazırlaması istenilmeli, ayrıca mevkileri, yolları, dereleri isimleriyle ve ayrıntılı olarak gösteren askeri haritadan yararlanılarak bu sınırlar harita üzerine işaretlettirilmeli, çekişmeli taşınmazın mahkeme ilamında taralı olarak gösterilen alan ve davalı tarafın dayandığı tapu kaydının kapsamı içinde kalıp kalmadığı belirlenmeli, mahkeme ilamının taraflar açısından güçlü delil sayılacağı göz önünde bulundurulmalı, taşınmazın dayanılan tapu kaydı ve hudutname kapsamında kalması halinde tapu kaydına mı, hudutnameye mi üstünlük tanınacağı tartışılmalı, aynı nitelikteki davalardan biri hakkında verilecek hükmün, diğerlerini de etkileyeceği göz önünde bulundurularak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının temyiz edene iadesine, 14.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/4529, Karar No: 2022/13609, Tarih: 10.10.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/4529 E.  ,  2022/13609 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 67/1-d, 46/2-h, 47/1-a (3 kez), 46/2-g (2 kez), 63 ve 47/1-d maddelerine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında Denizli Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 02/12/2019 tarihli ve MA 48521647, MA 48521723 ve MA 48532776 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanakları ile uygulanan 1725,00 Türk lirası, 1.345,00 Türk lirası ve 6.247,00 Türk lirası idarî para cezalarına karşı yapılan başvurunun reddine dair Denizli 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/02/2020 tarihli ve 2019/5889 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Denizli 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 18/06/2020 tarihli ve 2020/3104 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 19.04.2022 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.05.2022 tarihli ve KYB. 2022-62258 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesinde yer alan, “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, kabahatlinin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun'un 46/2-g maddesinde "Aksine bir işaret bulunmadıkça sürücülerin; trafiği aksatacak veya tehlikeye sokacak şekilde ardı ardına birden fazla şerit değiştirmeleri" şeklinde ve aynı Kanun'u 47/1-a maddesinde "trafiği düzenleme ve denetimle görevli trafik zabıtasının uyarı ve işaretlerine uymamak" şeklinde belirtilen fiilleri gerçekleştirildiğinin belirtildiği, somut olayda 03/12/2020 tarihinde kabahatlinin adına kayıtlı ... plakalı araç ile ilgili aynı fiilleri herhangi bir kesinti olmaksızın saat 03:43 ile 03:46 arasında gerçekleştirdiği, kabahatli hakkında 2918 sayılı Kanun'un 47/1-a maddesi uyarınca üç kez ve aynı Kanun'un 46/2-g maddesi uyarınca da iki kez olmak üzere anılan Müdürlükçe ayrı ayrı idari para cezası kesildiğinin anlaşılması karşısında, idari para cezalarının mükerrer olduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Kanun yararına bozma ihbarnamesindeki Denizli 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/06/2020 tarih, 2020/3104 D.İş sayılı kararına yönelik istem yönünden;

I) Kanun yararına bozma ihbarnamesindeki Denizli 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/06/2020 tarih, 2020/3104 D.İş sayılı kararına yönelik istem yönünden;

Dosya kapsamına göre, kesintisiz fiille işlenen kabahatler nedeniyle kabahatliye üç ayrı idari para cezası karar tutanağı ile altı farklı kabahat nedeniyle toplam dokuz ayrı idari para cezasına karar verildiği, kabahatliye 5326 sayılı Yasanın 15/2. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak kesilen cezalar ile ilgili olarak, 02/12/2019 tarih, MA 48521647 sayılı ve 02/12/2019 tarih, MA 48521723 sayılı idari para cezası karar tutanaklarındaki mükerrer cezalar yönünden Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 05/02/2020 tarih, 2019/5889 D.İş sayılı kararının kısmen bozulmasına karar verilmekle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, Denizli 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/06/2020 tarih, 2020/3104 D.İş sayılı kararına yönelik, kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE,

II) Kanun yararına bozma ihbarnamesindeki Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 05/02/2020 tarih, 2019/5889 D.İş sayılı kararına yönelik istem yönünden;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesi içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden, Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 05/02/2020 tarih, 2019/5889 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, Denizli Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğince düzenlenen ve üç farklı kabahat nedeniyle idari yaptırım içeren 02/12/2019 tarih, .. tarihli idari para cezası tutanağındaki 2918 sayılı Yasanın 46/2-g ve 47/1-a maddelerince uygulanan 1002 TL ve 235 TL tutarındaki idari para cezalarının kaldırılmasına, bu tutanakla uygulanan idari para cezasının 488 TL olarak düzeltilmesine, yine Denizli Trafik Düzenleme ve Denetleme Büro Amirliğince düzenlenen ve üç farklı kabahat nedeniyle idari yaptırım içeren 02/12/2019 tarih, MA 48521723 tarihli idari para cezası tutanağındaki, 2918 sayılı Yasanın 47/1-a maddelerince uygulanan 235 TL tutarındaki idari para cezasının kaldırılmasına, bu tutanakla uygulanan idari para cezasının 1110 TL olarak düzeltilmesine, karardaki sair hususların aynen muhafazasına, 10/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/339, Karar No: 2013/3274, Tarih: 27.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/339 E.  ,  2013/3274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Beraat

03.03.2008 günlü iddianameyle, PTT Amiri, Teknisyeni ve Posta Dağıtıcısı olarak görev yapan sanıklar ..., ... ve ...’ın, başka yerlere tayinlerinin çıkması üzerine, gerçekte tayin edildikleri yerlere birlikte götürmedikleri halde, çalıştıkları yerlerden, tayin edildikleri yeni görev yerlerine eş ve çocuklarını da götürmüş gibi gerçeğe aykırı beyanda bulunarak mevzuata aykırı biçimde haksız yere fazla harcırah aldıkları iddiasıyla kamu davasının açılmış olması karşısında, sübutu halinde sanıkların eylemlerinin resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık (5237 Sayılı TCK. nun 204/1 ve 158/1-e) suçlarını oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu ve görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15530, Karar No: 2014/8920, Tarih: 19.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/15530 E.  ,  2014/8920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2012/159-2013/840

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, hafta tatil ücreti, maaş alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 26.07.2011-07.02.2012 tarihleri arasında O. Enerji Elemanı olarak çalıştığını, davacının V. baz istasyonlarındaki trafoların periyodik bakımı, O. ve A. genel arızası işini yaptığını, günlerce sahada kalan davacının mesailerinde herhangi bir denkleştirme işlemi yapılmadığını, en son 850 TL maaş ve 240 TL yemek çeki aldığını, asgari ücret kadarını bankadan, kalanını imza karşılığı elden aldığını, Kasım dahil Kasım 2011 tarihinden itibaren yemek çekini, Aralık 2011 tarihinden itibaren aylık maaşını alamadığını, davacının iş akdini 07.02.2012 tarihinde İş Kanunu madde 24/II-e uyarınca haklı olarak feshetmek zorunda kaldığını iddia ederek iddia ederek ihbar tazminatı, fazla mesai ve fazla sürelerle çalışma, ulusal bayram genel tatil, asgari geçim indirimi, hafta tatili, eksik kalan maaş alacaklarının yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının 26.07.2011 tarihinde çalışmaya başladığını, 07.02.2012 tarihinde işten ayrıldığını, kendi isteği ile ayrıldığından ihbar tazminatının hukuki dayanağı bulunmadığını, asgari ücretle çalıştığını, maaş alacaklarının banka havalesiyle ödendiğini, maaş alacağı bulunmadığını, fazla çalışmaya dair taleplerin dayanağının olmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde nöbet usulü çalışıldığını, haftalık normal çalışma saatini aşan çalışma yapılmadığını, acil durumlarda uzun süreli çalışma yapılmış ise mutlak surette denkleştirme yapıldığını ve ertesi gün tüm gün işe gelmemek, fazla çalışılan saat kadar dinlendirilmek şeklinde denkleştirme yapıldığını, bu nedenle fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, ayrıca davacının şirket bilgilerini izinsiz kopyalayarak suç işlediğini savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile fazla mesai, genel tatil, hafta tatili, asgari geçim indirimi, eksik kalan maaş alacaklarının tahsiline, ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile fazla mesai, genel tatil, hafta tatili, asgari geçim indirimi, eksik kalan maaş alacaklarının tahsiline, ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriği, seri dosyalar ve UYAP sorgulamalarından, davacı tarafça dinletilen tanıkların davalı işverenlik aleyhinde davalarının bulunduğu, davalı vekilinin ise tanık dinletmekten vazgeçtiği anlaşılmıştır. Dinlenen davacı tanıklarının aynı işverenliğe karşı davalarının bulunması karşısında beyanlarına değer verilmemelidir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerin davacının fazla çalışmayı gerektirir şekilde çalıştığını gösterdiği, fakat somut bir tespite – hesaplama yapmaya elverişli olmadığı belirtilerek, davacı tanıklarının beyanına dayalı olarak davacının günlük en fazla 3 saat olmak üzere 6 gün için haftalık 18 saat fazla çalışma ücreti hesaplandığı anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında bulunan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tutanağından, işveren vekili Nakip Şahin’in yaptığı açıklamada, işyerinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yapılmadığını, haftanın 6 günü 08.00-17.00 saatleri arasında çalışıldığını, fazla mesai yapılmadığını, haftada bir gün hafta tatili izni verildiğini, her zaman 8 işçinin yedek ekip olarak bekletildiğini, ihtiyaç halinde çalışanlara takviye desteği verildiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Yine davalı vekilinin davaya cevap dilekçesinde, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde nöbet usulü ile çalışıldığını, nadiren gerçekleşen acil durumlarda uzun süreli çalışma yapılmışsa, mutlak surette denkleştirme yapıldığını, ertesi gün tüm gün işe gelmemek, fazla çalışılan saat kadar dinlendirilmek şeklinde denkleştirme yapıldığını ve davacının fazla çalışmasının söz konusu olmadığını savunduğu anlaşılmıştır.

Fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacakları açısından BÇM tahkikat evrakı tüm ekleri ile birlikte getirtilip, işveren vekilinin tutanaktaki beyanı da değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerektiği düşünülmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5151, Karar No: 2021/13094, Tarih: 11.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5151 E.  ,  2021/13094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönünden düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine, Anayasa Mahkemesi'nin 16.07.2020 tarih ve 2018/104E., 2020/39 K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönünden düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; tarım arazisi niteliğindeki Tekirdağ İli, Saray İlçesi, Küçükyoncalı Köyü, 3128 parsel sayılı taşınmazın zemininin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine; üzerinde bulunan ve taşınmaz mala bahçe niteliği vermeyen ağaçlara ise maktuen değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, Anayasa Mahkemesi'nin 16.07.2020 tarih ve 2018/104E., 2020/39K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesi ve vekalet ücretine ilişkin bendinin ise düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Kıymet takdirinde belirlenen ve davalı tarafa ödenmesine karar verilen bedele ilk derece mahkemesinin karar tarihine, fark bedele ise istinaf karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Kıymet takdirinde belirlenen ve davalı tarafa ödenmesine karar verilen bedele ilk derece mahkemesinin karar tarihine, fark bedele ise istinaf karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (B-1) nolu bendinde yer alan (kamulaştırma bedeline 28/02/2018 tarihinden ilk derece mahkemesi karar tarihi olan 02/01/2019 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine) ibaresinin çıkartılmasına yerine (idarenin kıymet takdirinde belirlediği ve ilk derece mahkemesi kararı ile davalıya ödenmesine karar verilen 70.102,25-TL’ye 28.02.2018 tarihinden ilk derece mahkemesinin karar tarihi 02.01.2019 tarihine kadar, fark bedel 109.990,10-TL’ye ise 28.02.2018 tarihinden istinaf karar tarihi olan 17.02.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5244, Karar No: 2022/595, Tarih: 20.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/5244 E.  ,  2022/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddi ile kamu düzenine aykırılık hali re'sen gözetilerek HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Nilüfer İlçesi, Yolçatı Mahallesi 543 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile kamulaştırma bedelinin karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi yönünden hükmün re'sen düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10454, Karar No: 2016/16312, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10454 E.  ,  2016/16312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketlerin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000.00.- TL bedelin işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş; 01/03/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 790.751.36 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece; davalı şirketlerin, kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir .