muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3611, Karar No: 2010/10008, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3611 E.  ,  2010/10008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, getirtilen emsalin satışının vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, sonuçta piyasa rayicinden söz edilerek soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir. . Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3551, Karar No: 2013/6545, Tarih: 30.04.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/3551 E.  ,  2013/6545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, komşu 13020 parsel sayılı taşınmazda paydaş olan davalıların paydaşı olduğu 4430 sayılı parselden atıksu borusu geçirdikleri gibi yağmur sularının tahliyesini sağlayan boruların açıktan taşınmazına akıtılacak şekilde tesis edildiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., zamanaşımı itirazında bulunarak binanın yüklenici diğer davalı tarafından yapıldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., kendi parseline foseptik çukuru açıldığını, olası taşmaları önlemek için davacının parselindeki bacaya diğer kayıt maliklerinin onayı ile bağlantı yapıldığını, ayrıca yağmur suyu tahliyesi yapan boruların kendi taşınmazında olup davacının parseline tecavüzü olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Davalıların bir müdahalesinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece "...davacının paydaşı olduğu 4430 parsel sayılı taşınmaza davalıların paydaşı olduğu 13020 parseldeki binanın atık su boruları geçirilmek suretiyle el atıldığının belirlendiği, ancak yargılama sırasında davalılar binasının atık sularının ana gidere bağlandığı anlaşılmıştır.

Davalıların bir müdahalesinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece "...davacının paydaşı olduğu 4430 parsel sayılı taşınmaza davalıların paydaşı olduğu 13020 parseldeki binanın atık su boruları geçirilmek suretiyle el atıldığının belirlendiği, ancak yargılama sırasında davalılar binasının atık sularının ana gidere bağlandığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, yapılan uygulama sonucu elde edilen bilirkişi raporu ve ek raporuyla, davacı taşınmazının 2 metre derinliğinden 30 cm çaplı beton künk atık su borusu geçirildiği, uygulama sırasında borulardan pis su akmadığı saptanmıştır. Bilirkişice boruların çıkarılması ve eski hale getirme masraflarının 600.00.-TL olduğu ifade edilmiştir. Esasen, 13020 parsel sayılı taşınmaz paydaşı davalı .... ile davalı ... arasında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici ... tarafından inşaa edilen binanın atık suları kot farkı nedeniyle ana gidere akıtılamadığından, davacı taşınmazından atık su borusu geçirilerek alt sokaktaki bacaya bağlandığı, davalıların kabulünde olup, yargılama sırasında davalılar binasının atık sularının ana gidere bağlandığı borulardan atık su geçirilmediği, ancak boruların halen davacı taşınmazında bulunduğu tartışmasızdır.Davacının, çaptan kaynaklanan mülkiyet hakkı nedeniyle, Türk Medeni Kanununun 683/1-2 maddesi hükmü gereğince bu hakkına yönelik her türlü haksız elatmaların önlenmesini isteyebileceği, koruma talebinde bulunabileceği tartışmasızdır.Davalıların, davacı taşınmazında kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan, yasaca korunmaya değer bir hakları bulunduğu saptanamadığından, atık su borusu geçirmelerinin haklı ve geçerli bir nedeni bulunduğu söylenemez. Ayrıca borulardan pis su geçirilmemesi, borular sökülmedikçe ve orada kaldığı sürece elatmanın son bulduğu kabul edilemez, öyleyse davalıların haksız tecavüzünün halen devam ettiği sabittir.Öte yandan, haksız işgal ve kötü niyetli kullanım nedeniyle davalıların davacıya payı oranında haksız işgal tazminatı (ecrimisil) ödemekle sorumlu tutulmaları da gerekir. Hal böyle olunca, davalıların davacının paydaşı olduğu taşınmaza mutlak elatmalarının önlenmesine ve yıkıma, ayrıca davacının payı oranında belirlenecek haksız işgal tazminatına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmelerle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir." gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinin kabulüne;ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3.15.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21174, Karar No: 2011/21425, Tarih: 08.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/21174 E.  ,  2011/21425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.05.2010
Yargıtay — Esas No: 2016/13847, Karar No: 2018/2285, Tarih: 12.03.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13847 E.  ,  2018/2285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının elektrik abonesi olduğunu,davalı dağıtım şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak bedeli adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek, kendisinden tahsil edilen 412.579,13 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı,kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;davalı dağıtım şirketlerinin kayıp-kaçak bedellerini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedellerinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel

miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK’nun kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak,sayaç okuma,dağıtım,perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı vekili yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde davalı yönünden karar düzeltme yolu açık olmak üzere

12.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2999, Karar No: 2025/12, Tarih: 06.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/2999 E.  ,  2025/12 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/667 E., 2023/372 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

KARARLAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2022/667 Esas, 2023/372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b, 359/a-2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı ikişer kez kurulan mahkumiyet hükümlerinin istinaf edilmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 2024/5505 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37730 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/37730 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Defter ve belgeleri ibraz etmemek ile sahte fatura düzenlemek suretiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçlarından sanık ...'ün, anılan Kanun’un 359/a-2, 359/b (iki kez) ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/1. (iki kez) maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis (iki kez) ve 18 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/02/2022 tarihli ve 2020/51 esas, 2022/145 sayılı kararının İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 10/06/2022 tarihli ve 2022/1221 esas, 2022/1982 sayılı kararı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonunda, 213 sayılı Kanun’un 359/a-2 (iki kez), 359/b (iki kez), 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/1. (iki kez) maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis (iki kez), 18 ay hapis ve 22 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2023 tarihli ve 2022/667 esas, 2023/372 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın İzmir ili Bornova ilçesinde faaliyet gösteren 4140648412 vergi kimlik numaralı vergi mükellefi olduğu, sanık hakkında İzmir Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığınca soruşturma yapıldığı ve vergi suçu raporu düzenlendiği, söz konusu rapora göre sanığın 2017 ve 2018 takvim yılları içerisinde farklı aylarda sahte belge (fatura) düzenlediği ve 2016, 2017 ve 2018 yıllarına ait yasal defter, kayıt ve belgeleri yasal süresi içerisinde vergi müfettişinin denetimine sunmadığından bahisle İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2023 tarihli kararı ile mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de;

İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2023 tarihli kararından önce, 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da birtakım değişiklikler yapıldığı,

213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (a) fıkrasına 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile son fıkrasından önce gelmek üzere eklenen fıkralarda, “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir. (Ek fıkra:8/4/2022-7394/4 md.) Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." şeklindeki düzenlemeye yer verildiği,

İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/02/2022 tarihli kararının ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 10/06/2022 tarihli kararı ile 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun'un 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'un 359 ve 367. maddelerinde değişiklik yapılması nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğundan bahisle bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, mahkemesince sanığın hukukî durumunun 7394 sayılı Kanun ile değişik yukarıda belirtilen 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi kapsamında değerlendirilerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hüküm tarihinden önce 15.04.2022 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir. Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır." fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde de; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.

...

Birinci fıkra hükümleri bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımı tarihinde soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar hakkında da uygulanır. Bu takdirde, ödemenin hüküm verilinceye kadar yapılması şarttır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

2. Dava dosyası incelendiğinde; sanık hakkında 7394 sayılı Kanun ile değişik 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi, bu kapsamda; 2017 ve 2018 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçu yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ile defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının, aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı da gözetilerek, bu suç yönünden tayin edilecek ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması hususlarının değerlendirilmemesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2022/667 Esas, 2023/372 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/24936, Karar No: 2007/15, Tarih: 15.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/24936 E.  ,  2007/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kuşadası İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 15.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7277, Karar No: 2025/2851, Tarih: 20.02.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/7277 E.  ,  2025/2851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1255 E., 2022/905 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/567 E., 2018/946 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, ... Gazetesi ve ... Gazetesi'nin yayın sahibi olduğunu; davalı ...'ın imtiyaz sahibi, diğer davalı ...Ş.'nin yayın sahibi olduğu ... Gazetesi'nde 28.01.2015 tarihinde yayınlanan haberde kullanılan söz ve ifadeler nedeniyle müvekkilinin ticari itibarının zedelendiğini, talimatla haber yaptırıldığı yönündeki iddianın gerçek dışı olduğunu, dava konusu haberde basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığını belirterek 50.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile kararın yayınlanması talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; haberde geçen yayın kuruluşlarının belirli gündem maddeleri üzerinden aynı gün benzer haberler yapmaları nedeniyle eleştiri niteliğinde dava konusu yayının kaleme alındığını, haberin basın özgürlüğü sınırları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu haberde kullanılan söz ve ifadelerin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın yayın tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile kararın yayınlanmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF