muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2575, Karar No: 2021/278, Tarih: 25.01.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/2575 E.  ,  2021/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07/07/2015 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01/06/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin 258 ada 53 parsel sayılı taşınmazda malik, davalılarında 258 ada 31 parselde malik olduğunu, bu iki taşınmazın birbirine komşu olduğunu, davalılara ait 258 ada 31 parsel sayılı taşınmazda bulunan binanın çatısının imar planına uygun olarak yapılmadığından davacıya ait 258 ada 53 parsel sayılı taşınmazda bulunan binanın duvarlarına yağmur ve kar sularını akıtarak zarar verdiğini, davalılara ait 258 ada 31 parsel numaralı taşınmazda bulunan binanın çatısının imara uygun hale getirilmesini, davacıya ait binaya kar ve yağmur sularının sızarak zarar vermesinin önlenmesini, davalıların haksız müdahalesinin men'ini ve komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., 258 ada 31 parseldeki maliki olduğu bağımsız bölümü yaklaşık iki yıl önce aldığını, bu bağımsız bölümü satın aldığında davacının binasının olmadığını, davacı bina yapmaya karar verdiğinde kendi binalarına ait çatıların oluklarını davalılara haber vermeden kaldırdığını, binası bitince de hali hazırdaki gibi çatı oluklarını yaptırdığını, yaptırdığı oluğun tahliye borusunu harçla kapattığını, yaptığı bu yeni çatı oluğunun kendi binasına zarar verdiğini, davacının kendi kusuru ile yapmış olduğu işlemden dolayı sorumlu olmamaları gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile, davalılara ait 258 ada 31 parsel sayılı taşınmazda bulunan binanın çatısının akıntı yönünün Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliğinin Çatılar ve Dış görünüm başlıklı 35. maddesine istinaden yol cephelere ve komşuya çekme mesafesi bırakılarak çekme mesafelerine göre verilmesi gerektiği halde bu şartları taşımadan inşaa edildiği gerekçesiyle çatının imara uygun hale getirtilerek davacıya ait 258 ada 53 parsel sayılı taşınmazdaki binaya kar ve yağmur sularının sızarak zarar vermesinin önlenmesine, davalıların haksız müdahalelerinin menine, komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesine, karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 683. maddesinde yer alan, "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nın "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Taşınmaz malikinin katlanma yükümlülüğü tamamen mülkiyetin içeriğinden doğmaktadır. Mülkiyet geniş haklar, buna bağlı yetkilerin yanında, söz konusu ödevlerle birlikte bir bütündür. Anayasanın 35. maddesinde de mülkiyet hakkının kamu yararına sınırlandırılabileceği ve mülkiyet hakkının toplum yararına aykırı kullanılamayacağı öngörülmüştür.

Mahkemece yapılacak araştırmalarda somut olayın özelliği, komşu taşınmazların yerleri, nitelikleri, konumları, kullanma amaçları göz önünde tutularak, normal bir insanın hoşgörü ve tahammül sınırlarını aşan bir elatmanın bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Davacının sübjektif ve aşırı duyarlılığı ile değil, objektif her normal insanın duyarlılığına göre elatmaya katlanıp katlanamayacağı araştırılmalı; sonuçta katlanılabilir, hoşgörü sınırlarını aşan bir zarar veya elatmanın varlığı tespit edildiği takdirde mülkiyet hakkının taşkın olarak kullanıldığı sonucuna varılmalıdır.

Taşkın kullanma belirlendiği takdirde elatmanın tamamen ortadan kaldırılması veya tahammül sınırları içerisine çekilebilmesi için ne gibi önlemlerin alınması gerektiği bilirkişiler aracılığı ile tespit edilerek, tarafların yarar ve çıkar dengelerini gözetilerek bunların en uygununa karar verilmelidir.

Somut olayda; mahkemece yapılan keşif sonucunda alınan 11.05.2016 tarihli inşaat bilirkişi raporunda; “ ... 258 ada 31 parseldeki binanın çatısından 258 ada 53 parselde bulunan binaya su sızdığı ve sızan bu suyun 258 ada 53 parselde bulunan dairenin bir odasının tavan ve duvarında deformasyona yol açtığı ...’’ belirtilmiştir.

Somut olayda; mahkemece yapılan keşif sonucunda alınan 11.05.2016 tarihli inşaat bilirkişi raporunda; “ ... 258 ada 31 parseldeki binanın çatısından 258 ada 53 parselde bulunan binaya su sızdığı ve sızan bu suyun 258 ada 53 parselde bulunan dairenin bir odasının tavan ve duvarında deformasyona yol açtığı ...’’ belirtilmiştir.

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderilme şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin karar yerinde açıkça gösterilmesi zorunludur. Esasen bu husus 6100 sayılı HMK’nun 297.maddesi hükmü gereğidir. Ne var ki, bilirkişi raporunda zararın giderilme şekli - nasıl giderilmesi gerektiği gösterilmemiş ve mahkemece genel ibareler kullanılarak “...çatının imara uygun hale getirtilerek davacıya ait 258 ada 53 parsel sayılı taşınmazdaki binaya kar ve yağmur sularının sızarak zarar vermesinin önlenmesine...’’ şeklinde infaza elverişli olmayacak biçimde hüküm tesis edilmiştir.

Hal böyle olunca, uzman bilirkişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yerinde yeniden keşif yapılarak, komşuluk hukukuna aykırı olduğu iddia edilen eylemler tek tek değerlendirilerek bu eylemlerin haksızlık teşkil edip etmediğinin saptanması, bu nedenlerle davacıya ait taşınmazda zarar meydana gelmişse, ne gibi önlemlerle zararın giderilebileceği hususunda infaza elverişli rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, davalılar meydana gelen zararın davacının kendi kusuru ve müdahalesi neticesinde gerçekleştiğini savunmaktadırlar. Davalıların bu iddialarının mahkemece değerlendirilmemesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8273, Karar No: 2016/609, Tarih: 27.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/8273 E.  ,  2016/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Asliye Ceza

Suç : Kenevir ekme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın evinde ele geçirilen esrar maddesini, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, "suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme" ya da "daha az ceza alacağını sanma" gibi bir amaca dayanmış olabileceği; kenevir ektiği yerlerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilemediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında, atılı suçu işlediğine ilişkin, soyut beyanları dışında, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı anlaşıldığından, "Şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5371, Karar No: 2015/18968, Tarih: 22.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5371 E.  ,  2015/18968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davanamede, ... Öğretmenler Derneğinin kapatılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiş, mahkeme temyiz isteminin reddine 19.12.2014 tarihinde karar vermiş, bu ek karar yine ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemenin 18.11.1983 tarihli kararının, davada taraf olmayan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 19.12.2014 tarihli ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Bu kararın ...'ya 23.12.2014 tarihinde tebliği üzerine ... tarafından ek karar 05.01.2015 tarihinde temyiz edilmiştir. Bu durumda HUMK.nun 432. maddesi hükmünde ek kararın(temyizin reddi kararının) temyizi için öngörülen 7 günlük temyiz süresi geçmiş bulunduğundan 01.06.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4110, Karar No: 2015/4759, Tarih: 27.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4110 E.  ,  2015/4759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Vesayet hukukuna ilişkin davada .... Aile Mahkemesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemesince (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, evlilik dışı doğan ve tanıma yoluyla nüfusa tescil edilen ve annesinin de yaşının küçük olması nedeniyle küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da; “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

.... Aile Mahkemesince, kısıtlı adayının “...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile mahkemesi sıfatıyla) ise, kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının “...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Dosya kapsamından, .... Aile Mahkemesince, kısıtlı adayının “...”adresinde oturduğu belirtilmekte ise de, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının “... ...” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın .... Aile Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5605, Karar No: 2021/8157, Tarih: 21.06.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/5605 E.  ,  2021/8157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5607 sayılı Yasanın 3/5. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 350 gün adli para cezası olarak belirlenen temel cezada 5607 sayılı Yasanın 3/10. maddesi gereğince 1/2 oranında artırım yapılırken 1 yıl 15 ay hapis ve hesap hatası sonucu 525 gün yerine 475 gün adli para cezasına hükmedildiği, bu cezadan TCK'nun 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında yapılan indirimle adli para cezasının 437 gün yerine 395 gün karşılığı adli para cezası şeklinde tayin edilmesi ve yine sanık hakkında mahkemenin 2016/375 Esas, 2016/578 Karar sayılı ilamının sadece sanık tarafından temyiz edildiği belirtilerek CMK'nun 317/5. maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği hapis cezası yanında takdir edilen 7.900,00 TL adli para cezasının yerine 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, anılan ilamın katılan ... İdaresi vekili tarafından da temyiz edilmesi nedeniyle kazanılmış haktan bahsedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4558, Karar No: 2012/26734, Tarih: 10.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/4558 E.  ,  2012/26734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile şikayetçi Gençlik Spor Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Gençlik Spor Genel Müdürlüğünün suçtan doğrudan zarar görmediği, malen sorumlu sıfatı da bulunmadığından, katılma ve hükmü temyiz etmek hakkı bulunmayan Gençlik Spor Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2- Sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mağdurlar ... ve ...'ın 19.07.2007 tarihli duruşmada davaya katılmayı istemediklerini ifade etmelerine rağmen davaya katılmalarına karar verilmesi haklarında vekalet ücretine hükmedilmediğinden sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılma hakkı bulunmadığı gibi davaya katılma kararı da bulunmayan Gençlik Spor Genel Müdürlüğü lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

hüküm fıkrasında bulunan Gençlik Spor Genel Müdürlüğü lehine vekalet ücreti hükmedilmesine ilişkin 8. paragrafın hükümden çıkartılması suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5788, Karar No: 2014/1462, Tarih: 21.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/5788 E.  ,  2014/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/166478

MAHKEMESİ : Şarköy Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2011

NUMARASI : 2008/255 (E) ve 2011/7 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Çocuk Mahkemesinde yargılanan suça sürüklenen çocuğun, görevli olmayan Asliye Ceza Mahkemesince alınan savunması ile yetinilerek, yöntemince sorgusu yapılmadan karar verilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK’nun 236 ve 5271 sayılı CMK’nun 7. maddelerine aykırı davranılması,

2-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait motorsikleti gecici bir süre kullanıp müştekiye teslim etme niyete olmadığı ve 5237 sayılı TCK'nun 146. maddesinde öngörülen ''malın geçici bir süre kullanılıp zilyedine iade edilmesi'' koşulu gerçekleşmediği gibi, ayrıca yakıt ve yağ tüketildiği de gözetilmeden, eylemin kullanma hırsızlığı kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında verilen cezada TCK.nın 146. maddesiyle indirim yapılması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

4-Müştekinin, çalınan motorsiklete ait anahtarın olaydan 1 hafta kadar önce çalındığını ileri sürmüş olması nedeniyle mevcut delillerle birlikte söz konusu motorsikletin haksız yere elde bulundurulan anahtar ile çalınıp çalınmadığının karar yerinde tartışılmaması,

5-13.11.2006 tarihli Yakalama ve Teslim Tutanağına göre, suça sürüklenen çocuğun, yanında yaşı nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen arkadaşı G.. Ç.. ile dolaşırken tanımadığı kıvırcık lakaplı ismini sonradan Erkan olarak bildiği bir şahsın yanlarına gelerek motorsiklet ile gezmeyi teklif ettiği, birlikte gezdikten sonra motorsikleti dere kenarında bir konteynırın arkasına koyduğunu beyan ederek yer göstermede bulunduğu, tarif edilen yere gidildiğinde motorsikletin terk edilmiş vaziyette ele geçirilerek hazırlık aşamasında müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulaması gerektiğinin gözetilmemesi,

6-Savunmasını yapmak üzere görevlendirilen zorunlu müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden düzenli mali geliri bulunmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye muhalefet edilmesi,

6-Savunmasını yapmak üzere görevlendirilen zorunlu müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden düzenli mali geliri bulunmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk E.. Ç.. müdafii ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14.1.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9231, Karar No: 2007/12023, Tarih: 14.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/9231 E.  ,  2007/12023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ayvalık İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 14.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6999, Karar No: 2019/27133, Tarih: 21.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/6999 E.  ,  2019/27133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5411 sayılı Bankacılık Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat; sanık ... hakkında hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebi süresinde görülmediğinden reddine karar verilerek yapılan incelemede;

I) Katılan vekili ve sanık ... müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 ve 5271 sayılı CYY.nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Hükmün gerekçesinde ise CYY'nın 230. maddesi uyarınca, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanıkların suç oluşturduğu sabit görülen fiilleri ve bunun nitelendirmesinin yapılması, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan veya reddedilen delillerin belirlenmesi ile mantıksal ve hukuksal bütünlük sağlanarak herkesi tatmin edecek ve anlaşılır kararın, bu hali ile Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde gerekçeli olması gerektiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.01.2011 tarih ve 2010/7-192, - 2011/1 sayılı kararında belirtilmiştir.

Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, yasa koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulama da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime olanak sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, yasa koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulama da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime olanak sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

5271 sayılı CYY'nın 230. maddesinin 1/c bendine uygun şekilde ulaşılan kanaat ve sanığın suç oluşturduğu kabul edilen fiillerine uygun delillerin ayrı ayrı nitelendirilmesi yapılarak ve mahkumiyete götüren delillerin nelerden ibaret olduğunun açıklanması, deliller ile varılan sonuç arasındaki dosya kapsamına uygun, mantıksal ve hukuksal bağ kurularak ve ayrı ayrı zimmet fiilinin delillerinin belirlenmesi ve ortaya konularak hüküm kurulması gerekirken, mahkemece uyulmasına karar verilen Dairemizin 01.12.2010 tarih 2010/6860 Esas- 2010/16393 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere tediye fişleri kullanılarak banka parasının zimmete geçirilmesinde fiilin, basit ya da nitelikli zimmet suçunu oluşturup oluşturmayacağının değerlendirilmesi bakımından; mudinin yanıltılarak veya kandırılarak imzalatılan boş bir tediye fişini kullanıp, mudinin bilgi ve talimatı olmaksızın hesabından para çekerek mal edinilmiş ise eylem nitelikli zimmet; mudi ya da mudilerlerin güvene dayalı olarak boş tediye fişlerini önceden kullanılmak üzere banka görevlisine vermesi halinde güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, imzasız tediye fişleri ile tediye fişi olmaksızın mudilerin hesaplarından para çekmek şeklindeki eylemlerin ise basit zimmet suçununu oluşturacağı,sahte imzalı fişlerle gerçekleştirilen zimmet eylemleri yönünden imzanın ilk bakışta sahteliğinin anlaşılması halinde basit, aksi halde nitelikli zimmet kabul edilmesi gerektiği gözetilerek her bir işlemin duraksamaya yer bırakmayacak şekilde basit ya da nitelikli zimmet suçunu oluşturup oluşturmadığının nitelendirilmesi gerekirken, sanığın gerçekleştirdiği bankacılık işlemlerinin hangilerinin nasıl ve ne şekilde zimmete konu olduğu, toplam zimmet miktarının ne şekilde tespit edildiği açıklanmadan işlemlerin tamamının gerekçesiz şekilde nitelikli zimmet kabul edilmesi,

Kabule göre ise;

1. Mudi ...'in hesabında gerçekleştirilen zimmet sonrasında sanık tarafından başka hesaplardan 144.088 TL iade gerçekleşmesi nedeniyle sanığın bu hesapta sorumlu olduğu zimmet miktarının bozma öncesi bilirkişi raporunda belirtilen 127.996,77 TL yerine 137.996,77 TL olarak kabul edilmesi gerekirken iade miktarı konusunda herhangi bir anlatım içermeyen bilirkişi raporunun hükme esas alınması,