muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/32115, Karar No: 2016/3589, Tarih: 12.04.2016

Karşı Oy:

İsnat, ceza kanunu tarafından suç olarak öngörülmüş bir fiilin bir kimse tarafından işlendiğinin iddia makamınca ileri sürülmesi, bu fiilin o kişiye bağlanmasıdır. Kamu davasının açılması, ceza kanunu tarafından yasaklanmış bir fiilin sanık tarafından işlendiğinin, Cumhuriyet Savcısı tarafından ona isnat olunması demektir. Böylece, mahkemenin huzuruna, yargılanması gereken bir uyuşmazlık getirilmiş olur.

Son soruşturmada mahkeme, iddia ve savunma makamlarının görüşlerini dinlemek ve değerlendirmek, böylece, çelişme yöntemini uygulamak suretiyle uyuşmazlığı çözecektir. İddianın karşısında savunmaya yer verilmediği sürece, maddi ve hukuki sorunun ceza muhakemesinin amacına uygun bir şekilde çözüldüğü kabul edilemez. Çünkü, ceza muhakemesinin amacı, adli yolla maddi ve hukuki sorunu çözmektir. Adli yol ise, adil yargılama kurallarına uyulmasını gerektirir.

Hakkındaki isnadı bilmeyen bir sanığın kendini savunması mümkün değildir. Bu nedenle, isnadın bildirilmesi ilkesi, ceza muhakemesinin temel ilkelerindendir. Sanığa kendini savunma imkanı tanınmaz ise, iddianın karşısında savunmaya yer verilmemiş demektir. Savunma olmazsa, çelişme yöntemi uygulanamaz, adil yargılamadan söz edilemez.

İsnat, sanığın savunma yapabilmesini sağlamak amacıyla bildirildiğine göre; bildirimde, sanığın hangi fiili, nerede ve ne zaman işlemekle suçlandığının ve bu fiilin hukuki vasıflandırmasının açıklanması gereklidir.

AÎHS’nin 6. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendine göre her sanık, “Şahsına tevcih edilen isnadın mahiyet ve sebebinden en kısa bir zamanda, anladığı dille ve etraflıca haberdar edilmek” hakkına sahiptir.

Yargılama sırasında fiilin hukuki vasıflandırmasının değişmesi durumunda, sanık bu değişiklikten de haberdar edilmelidir. Ancak bu şekilde, çelişme yöntemi uygulanabilir; sanık, yeni vasıflandırmaya karşı diyeceklerini dile getirebilir.

Fiilin mahkemece yapılan yeni vasıflandırmasının, ceza kanununda başlangıçtaki vasıflandırmasıyla aynı başlık altında düzenlenmiş olması, vasıf değişikliğinin esasa etkili olmadığı, önceki vasıflandırmaya göre yapılan savunmaların, yeni vasıflandırma açısından da aynen geçerli olacağı, bu itibarla, yeni vasıflandırmanın bildirilmesinin gerekmediği anlamına gelmez. Önemli olan, yeni vasıflandırmadaki maddi ve manevi unsurların, eski vasıflandırmaya göre farklılık göstermesidir.

İsnadın bildirildiğinden söz edilebilmesi için, hem fiilin hem de nasıl vasıflandırıldığının bildirilmesi elbette gereklidir. Bu bağlamda, fiil açıklandıktan sonra, fiilin hangi kanun maddesini ihlal ettiği, hangi suça vücut verdiği de, bildirimde yer almalıdır. Ancak isnadın etraflıca açıklanması, daha ziyade fiil ile ilgilidir.

Bildirimde, fiilin soyut bir şekilde açıklanması yeterli değildir. Fiil, uyuşmazlık konusu olay ayrıntılı bir şekilde açıklanmak suretiyle bildirilmelidir. Savunmanın yapılmasını sağlayabilecek yeterlilikteki bir ölçüde ayrıntı, amaca uygun olarak kabul edilmelidir.

Bildirimde, fiilin soyut bir şekilde açıklanması yeterli değildir. Fiil, uyuşmazlık konusu olay ayrıntılı bir şekilde açıklanmak suretiyle bildirilmelidir. Savunmanın yapılmasını sağlayabilecek yeterlilikteki bir ölçüde ayrıntı, amaca uygun olarak kabul edilmelidir.

Bu hüküm uyarınça, yeni vasıflandırmaya göre cezanın daha ağırlaşması veya hafiflemesi önemli değildir. Önemli olan, sübutu halinde fiilin, unsurları değişik bir başka suça vücut verecek olmasıdır.

Hükme göre, vasıflandırmadaki değişikliğin bildirilmesinden sonra, sanığın, yeni vasıflandırmaya göre savunmasını yapabilecek bir durumda olması gereklidir. Başka bir anlatımla, değişikliğin bildirilmesi ile mahkumiyet hükmü verilmesi arasında, sanık, bu değişikliğe göre savunmasını hazırlayabilecek imkana sahip kılınmalıdır.

Hükme göre, vasıflandırmadaki değişikliğin bildirilmesinden sonra, sanığın, yeni vasıflandırmaya göre savunmasını yapabilecek bir durumda olması gereklidir. Başka bir anlatımla, değişikliğin bildirilmesi ile mahkumiyet hükmü verilmesi arasında, sanık, bu değişikliğe göre savunmasını hazırlayabilecek imkana sahip kılınmalıdır.

5271 sayılı CMK’nın “Hükmün konusu ve suçu değerlendirmede mahkemenin yetkisi” başlıklı 225. maddesinde; “1) Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. 2) Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir”, aynı Yasanın “Suçun niteliğinin değişmesi” başlıklı 226. maddesinde ise;"1) Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez. 2) Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır. 3) Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir. 4) Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” düzenlemelerine yer verilmiştir. Sanığın ceza yargılamasındaki en önemli haklarından biri yargılamanın her aşamasında göz önünde bulundurulması gereken savunma hakkıdır. Anayasa ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmış olan bu hakkın, herhangi bir nedenle sınırlandırılması olanaklı değildir. Nitekim 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 308/8. maddesine göre de savunma hakkının kısıtlanması, mutlak bozma nedenlerindendir. Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı temel ilke olmakla birlikte, yasa koyucunun, yargılamanın uzamasını önlemek, gereksiz emek ve gider kaybına neden olmamak ve usul ekonomisi açısından bazı sınırlamalara gittiği de bir gerçektir. Ancak bu sınırlamalar istisnai olup, bu gibi hallerde dahi, Usul Yasamız bazı koşulların varlığını aramaktadır. Öte yandan, savunma hakkının sınırlandığından söz edebilmek için, savunmanın hükmü etkileyecek nitelik taşıması ve yargılaması yapılan fiile ilişkin olması gerekir. 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesi, yargılaması yapılan ve iddianamede yasal unsurları gösterilen suçun temas ettiği yasa maddelerinden başkasıyla mahkumiyet durumunda veya cezanın arttırılmasını gerektiren nedenlerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması hallerinde savunma hakkının sınırlanamayacağı ilkesi uyarınca, sanığın ek savunmasını yapabilmesi için bir takım usullere uyulması yükümlülüğünü getiren özel bir düzenlemedir. Belirtilen bu haller ortaya çıktığında mahkemelerin, bu konuda yasanın öngördüğü biçimde savunmasını yapamayan kişiler hakkında mahkumiyet hükmü kurmaları mümkün değildir.

Sanık hakkında tanzim edilen iddianamede; TCK’nın 149/1-a maddesi gereğince cezalandırılması talebi ile kamu davası açılmış, verilecek cezanın belli bir oranda indirilmesini öngören TCK’nın 150/2. maddesinin tatbiki talep edilmiştir.

İddianame sanığa tebliğ edilmiş ve hazır bulunduğu duruşmada okunmuştur. Sanıkta yargılama makamı tarafından kendisine TCK’nın 150/2. maddesi gereğince, ceza takdir edildiği takdirde verilen cezanın en az 1/3 oranında indirilmesine ilişkin subjektif kanaat oluşturulmuştur. Yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine karar verilmiş, dosya Cumhuriyet Savcısının temyizi üzerine sanığın eylemi sabit olduğundan bahisle karar bozulmuş, mahkeme bozma kararına uymuştur. Tekrar yapılan yargılama sonunda Cumhuriyet Savcısı, sanığın hazır bulunduğu oturumda yine TCK’nın 150/2. maddesi uygulanarak takdir edilecek cezadan indirim talep etmiştir. Sanık, bu mütalaya uygun savunma yapmış ve yasal indirimlerin uygulanmasını istemiştir.

CMK’nın 226. maddesine konuluş gayesi sanığın, kamu erki tarafından kendisine yüklenen suçlamaların değiştirilip savunmasının etkisiz kılınmasını önlemektir. Lehe hüküm değişikliğinde bile ek savunma hakkı verilirken, açıkça daha fazla ceza almasını öngören bir uygulamadan dolayı ek savunma hakkı verilmemesi, kanunun ruhuna aykırı olduğu gibi temel insan hakları uygulamasına da aykırıdır.

Sanık suça konu eşyanın değerinin, Yargıtay uygulamalarına göre TCK'nın 150. madde kapsamına girmediğini bilemez, bilmesi de kendisinden beklenemez. Bu hususun sanığa mahkeme tarafından anlatılması gerekir.

Tüm bu hususlara göre sanık, açıkça yargılama makamı tarafından yanıltılmış, ek savunma imkanı ve hakkı olduğu hatırlatılmadan daha ağır bir yaptırım ile muhatap edilmiştir.

Sonuç olarak sanığa, hakkında iddianamede uygulanması istenen bir maddenin uygulanmaması olasılığına göre duruşmanın başından beri savunma imkanına sahip olduğundan, ek savunma hakkı verilmesine gerek olmadığına ilişkin Yargıtay CGK kararları varsa da (6.5.2008 tarih, 2008/38-102; 2.12.2011 gün, 2011/285-285; 13.12.2011 tarih, 356/272; 17.12.2013 gün, 1479/611 Esas ve Karar sayılı kararlar); iddianamede ve Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünde, TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanması istendiği hâlde, CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, sözü geçen madde uygulanmayarak hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması yasaya, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Suç ve cezalara ilişkin” 36, 37, 38. maddeleri ile 90. maddesi gereği iç hukuk hükmü (kanun) sayılan AIHS’nin “Adil yargılanma hakkı" ile ilgili 6. maddesine aykırı olduğundan ve aksine uygulamalar hukuk güvenliği ilkelerini zedelediğinden, kararın bu yönden bozulması görüşündeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2023/14678, Karar No: 2025/5972, Tarih: 29.05.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/14678 E.  ,  2025/5972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2453 E., 2021/2913 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin delillerin yeterli incelenmediği, sanık lehine hükümlerin uygulanmadığı, sanık hakkında Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesinin uygulanmadığı; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin suçun unsurlarının oluşmadığına, somut delil olmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede; sanık hakkında her üç mağdura yönelik silahlı tehdit suçundan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği hususlarına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1. Sanık hakkında mağdur ...’a yönelik kurulan hüküm yönünden; 15.12.2019 tarihli olay yeri inceleme tutanağında, mağdur ...'ın kullandığı traktörün kabinin sol üst köşesinde zeminden 2,4 metre yükseklikte mermi giriş deliğinin olduğu, sol kapı camı demirinde, zeminden 85 cm yükseklikte mermi giriş deliğinin olduğu, traktörün vites kutusunda mermi sekme izi olduğu, kabin sol kapı tutamağında zeminden 120 cm yükseklikte sekme izi olduğu, ayrıca traktörün örtü altında bulunan mazot deposunda mermi giriş deliğinin olduğu, traktörün altında deforme mermi çekirdeğinin olduğu, traktöre en yakın mermi kovanının 3 metre mesafede olduğu, en uzak kovanın ise 17 metre ötede olduğu, olay günü 9, olaydan bir gün sonra ise 1 adet boş kovan ele geçirildiği, sanık ve mağdurlardan alınan el-yüz svapları ile olayda kullanılan tabancanın incelenmek üzere Jandarma Kriminal Laboratuvarına gönderildiği, Jandarma Kriminal Laboratuvarının 02.01.2020 tarihli uzmanlık raporunda ise olay yerinden elde edilen 9 adet mermi kovanı ve 1 adet mermi çekirdeğinin, sanıktan elde edilen ve sanığın olayda kullandığı tabancadan atıldığının tespit edildiği, ....plakalı traktör, sanık ... ve mağdur ...'a ait tüm svaplar üzerinde, ...'a ait sağ-sol el ve mont svapları üzerinde atış artıklarının tespit edildiği, tanık ...'nin alınan beyanlarında da olay günü ... mevkiinde bulunan tarlasında çalıştığı sırada 7-9 el silah sesi duyduğunu, etrafında ağaçlar olduğu için nereden ateş edildiğini görmediğini, ağaçları geçtikten sonra 100 metre ileride mağdur ...'ın traktörünün yanına saklanmış vaziyette ve sanık ...'nın da mağdura ateş eder vaziyette olduğunu gördüğünün anlaşıldığı olayda; Olay yeri inceleme raporu, Jandarma Kriminal Laboratuvarı Uzmanlık Raporu, tanık ve mağdur beyanları birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'nın tarla meselesi yüzünden husumetli olduğu mağdur ... ile tartıştığı akabinde mağduru hedef alarak ateş ettiği, nitekim olay yeri inceleme raporunda traktör kabini ve muhtelif yerlerinde mermi izlerinin olduğu, mermi giriş deliklerinin traktörün altında, iç kabininde olması dolayısıyla hava ateş edilmesi durumunda doğrudan traktörün altında ve iç kabininde mermi giriş ve çıkış deliklerinin oluşmasının mümkün olmadığı bu sebeple mağdur beyanları ve tanık beyanı da birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdur ...'ı hedef aldığı, mağdur ile aralarındaki husumet, atış sayısı ve sanığın eylemi eşinin araya girmesi ile sonlandırıp evine doğru kaçtığı gözetildiğinde sanığın mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşbbüs ettiği olayda sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında mağdurlar ... ve ...’a yönelik kurulan hükümler yönünden; Sanık ...'nın önce bahçede traktörü ile tarla süren ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs ettiği, kısa süre sonra diğer mağdur ...'ın olay yerine geldiği ve mağdura silahla korkutmak amacıyla ateş ettiği, bilahare bir süre sonra da bu kez ...'un olay yerine geldiği, ona da yine aynı şekilde silahla korkutmak amacıyla ateş ettiği, dolayısıyla sanığın olayı ayırmak için olay yerine ayrı ayrı geldikleri anlaşılan ... ve ...'a ayrı amaç ve saikle korkutmak amacıyla ateş etmesi eylemlerinin müstakilen silahla tehdit suçlarını oluşturduğu, bu nedenlerle sanığın iki ayrı mağdura yönelik ayrı ayrı silahla tehdit suçlarından mahkum edilmesi gerektiği halde sanık hakkında tek silahla tehdit suçundan Türk Ceza Kanunu'nun 43/1 maddesinin uygulanmak suretiyle mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 29.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3820, Karar No: 2012/4869, Tarih: 28.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3820 E.  ,  2012/4869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ile imzalanan eczane protokolünün feshine dayalı ihtiyati tedbir istemine ilişkin olup, taraflar tacir değildir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 28.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11184, Karar No: 2014/3216, Tarih: 18.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/11184 E.  ,  2014/3216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 208 ada 1 parsel sayılı 3383,83 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit ve ilân edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık ve kayalık yerlerden olduğu ve 3402 sayılı Kanunun 18. maddesi gereğince Hazine adına tescili savıyla dava açmıştır.

Orman Yönetimi 21.08.2008 tarihli dilekçe ile çekişmeli taşınmazın bir bölümünün kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı iddiasıyla tesbitin iptali ve orman niteliğiyle tescili talebi ile harçlı olarak davaya katılmıştır.

Davacılar ..., ... ve ..., mirasen intikal ve taksim iddiasına dayanarak çekişmeli taşınmazın tesbitinin iptali ile murisleri ... adına tescilini istemişlerdir.

Mahkemece, aynı parsele ilişkin açılan davalar birleştirildikten sonra davacı gerçek kişilerin davasının reddine, davacı Hazine ve katılan Orman Yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Orman kadastrosu 1992 yılında yapılıp 21.05.1992 tarihinde ilan edildikten sonra kesinleşmiş, aynı yerde, 2006 yılında vasıf ve mülkiyet değişikliği dışında aplikasyon ölçü çizim ve hesaplamalardan kaynaklanan yüzölçümü ve fennî hataların düzeltilmesi çalışması 18.01.2007 - 18.02.2007 tarihinde 30 günülük askı ilânı yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritası, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın kısmen orman tahdidi içinde kısmen orman tahdidi dışında kalan ve orman tahdidi dışında kalan bölümün yüksek eğimli makilik alanlardan olduğu, orman tahdidi dışında kalan bölüm yönünden imar - ihya ve zilyetlikle kazanma koşullarının davalı gerçek kişi yararına oluşmadığı, orman tahdidi dışında kalan taşınmaz bölümüne ilişkin olarak Hazinenin niteliğe ilişkin temyizinin de bulunmadığı anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/03/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2587, Karar No: 2023/7043, Tarih: 21.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/2587 E.  ,  2023/7043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1832 E., 2022/1864 K.

SUÇLAR : :Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten öldürmeye teşebbüs suçuna yardım etme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması, kısmî bozma

İlk Derece Mahkemesince sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi; İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca hüküm türü değiştirilmiş olduğundan temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.04.2022 Tarihli ve 2021/312 Esas, 2022/110 Karar Sayılı Kararı İle;

1) Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 4 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

3) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçuna yardım etme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 39 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 Tarihli ve 2022/1832 Esas, 2022/1864 Karar Sayılı Kararı İle;