muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23210, Karar No: 2014/1834, Tarih: 28.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/23210 E.  ,  2014/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 18.06.2013 gün ve 2013/8287 Esas - 2013/12839 Karar sayılı ilama karşı davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre, davacı idare vekilinin aşağıdaki açıklama kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK.'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından reddine karar verilmiştir. Ancak;

Taşınmaz ile somut emsal olarak incelenen taşınmazların yüzölçümleri arasında büyük fark bulunması ve aynı niteliklikteki 137 ve 430 parsel numaralı emsallerinin aynı satış yılı içerisinde birbirinden 8 kat farklı değerle satılmış olması ve bilirkişi kurulunca sadece yüksek satışlı 430 parsel numaralı taşınmazın emsal alınarak incelenmesi karşısında, mahkeme kararının bu yöndende bozulması gerektiği bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından;

Dairemizin 18.06.2013 gün 2013/8287-12839 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem bakımından bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın yüzölçümü 5250 m2, somut emsal olarak incelenen 430 parsel numaralı taşınmazın yüzölçümü ise 50 m2dir.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda benzer yüzölçümlü emsal satış değerlendirilmediğinden rapor geçersizdir.

2) Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmının yüzölçümü, geometrik durumu gözetildiğinde, arta kalan kısımda değer azalışı oluşmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde fazla bedel tespiti doğru görülmemiştir.

3) Kabule göre de;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda benzer yüzölçümlü emsal satış değerlendirilmediğinden rapor geçersizdir.

2) Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan kısmının yüzölçümü, geometrik durumu gözetildiğinde, arta kalan kısımda değer azalışı oluşmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde fazla bedel tespiti doğru görülmemiştir.

3) Kabule göre de;

Aynı yıl içerisinde satışları yapılan, yüzölçüm ve özellikleri benzer olup satış değerleri arasında 8 kat fark bulunan, 137 ve 430 parsel numaralı taşınmazlardan, sadece değerli olan 430 parsel sayılı taşınmazın emsal olarak incelenmesi isabetli bulunmamıştır.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34489, Karar No: 2016/17907, Tarih: 12.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/34489 E.  ,  2016/17907 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : ...

İkinci kez alkollü araç kullanmak eyleminden dolayı ....hakkında 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/5. maddesi uyarınca 911,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair .... Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 15/11/2014 tarihli ve 466192 sayılı idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin....Sulh Ceza Hakimliğinin 30/12/2014 tarihli ve .... değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 23/10/2015 gün ve ... sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/11/2015 gün ve....sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, mahkemece kabahatlinin alkollü araç kullanma eylemi nedeniyle hem idari yaptırım kararı düzenlendiği, hem de hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 179/3-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, 5326 sayılı Kanun’un 15/3. maddesi uyarınca aynı eylemle ilgili hakkında kamu davası açılan kabahatli hakkında ayrıca kabahat fiilinden dolayı idari yaptırım uygulanamayacağı gerekçesiyle başvurunun kabulüne karar verilmiş ise de 2918 sayılı Kanun’un 48/5-6. maddesinde yer alan “Yapılan tespit sonucunda, 0.50 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sürücüler hakkında, fiili bir suç oluştursa bile, 700 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgesi altı ay süreyle geri alınır. Hususi otomobil dışındaki araçları alkollü olarak kullanan sürücüler bakımından promil alt sınırı 0.21 olarak uygulanır. Alkollü olarak araç kullanma nedeniyle sürücü belgesi geri alınan kişiye, son ihlalin gerçekleştiği tarihten itibaren geriye doğru beş yıl içinde; ikinci defasında 877 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri iki yıl süreyle, üç veya üçten fazlasında ise 1.407 Türk Lirası idari para cezası verilir ve sürücü belgeleri her seferinde beşer yıl süreyle geri alınır. Sürücü belgelerinin herhangi bir nedenle geçici olarak geri alınmış olması hâlinde belirtilen süreler, geçici alma süresinin bitiminde başlar. Yapılan tespit sonucunda, 1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanunu'nun 179'uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, kabahatli hakkında kamu davası açılmış olmasının alkollü araç kullanmak eyleminden ötürü idari yaptırım kararı verilmesine engel olmayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden,....Sulh Ceza Hakimliğinin 30/12/2014 tarihli ve .... değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1828, Karar No: 2024/3848, Tarih: 25.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2024/1828 E.  ,  2024/3848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/309 E., 2016/27 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bakırköy 40. Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 25.01.2016 tarihli ve 2015/309 Esas, 2016/27 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Katılan ... ...'un, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden (UYAP)

alınan güncel nüfus kaydına göre hükümden sonra 39.07.2021 tarihinde vefat ettiği ve gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmesine rağmen katılanın mirasçılarının davayı takip etmedikleri, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243 üncü maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı ve hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunmadığı, hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize e tabi olmadığı anlaşılmakla, katılan vekilin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8669, Karar No: 2014/11345, Tarih: 27.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/8669 E.  ,  2014/11345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2008/114-2013/84

Davacı, sigorta sicil numarasında sehven N.. K.. adına yazılan hizmet sürelerinin kendisine ait olduğunun tespitiyle bu şekilde düzeltilmesine, hizmet sürelerinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, değişik işyerlerinde geçen çalışmalarının yanlışlıkla davalı N.. Ş.. adına kaydedildiği iddiası ile davalının adı altında görünen çalışmalarının kendisine ait olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı N.. K.. (Şölen) adına yazılan S. Z.'a ait 48682 nolu işyerinde çalıştığı 220 gün, yine 31872 nolu K. Ticaret San. Koll. Şti.'nde çalışmış olduğu 1630 gün, yine . nolu Ü.Deri Ltd. Şti.'ndeki toplam 1712 gün ve L. Konserveciliğe ait .nolu işyerinde toplam 1012 günlük hizmet süresinin davacı Felemez ve Hanife kızı, 1974 doğumlu, .Tc kimlik numaralı N.. Ş.. adına kaydedilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Bu tür aidiyet davaları kamu düzeni ile ilgili olduğundan çalışmaların başka bir sigortalıya ait olup olmadığı noktasında titizlikle inceleme yapılması ve toplanan delilerle hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak şekilde hizmetin gerçekte kime ait olduğunun saptanması gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.09.2007 gün ve 2007/21-600E,2007/604K. Sayılı kararı da aynı yöndedir.

Somut olayda, Ü. Deri Ltd. Şti. 'ne ait 11001344 sicil sayılı işyerinde 01/05/1993-04/03/1998 tarihleri arasında geçen çalışmanın davacıya ait olup olmadığı hususu yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, işveren Ü.Deri Ltd. Şti. 'ne ait .sicil sayılı işyerinin 01/05/1993-04/03/1998 tarihleri arası dönem bordrolarını getirtmek, öncelikle bordro tanıklarını dinlemek, gerek görüldüğü takdirde Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinde benzer işi yapan işlerle uğraşan işverenler veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların beyanlarına başvurmak, tespiti istenilen çalışmaların kime ait olduğunu yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirledikten sonra karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8896, Karar No: 2014/11682, Tarih: 24.06.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/8896 E.  ,  2014/11682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Borçka Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2011/431-2013/458

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı banka tarafından Borçka İcra Müdürlüğü' nün 2008/119 sayılı dosyasından müvekkili hakkında icra takibi başlatıldığını, takip dayanağı olan 1999 tarihli Tarımsal Krediler İkraz Sözleşmesindeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, müvekkilin kendi adına kredi almadığını ve kimseye de kefil olmadığını beyanla, müvekkilinin davalı bankaya hiçbir borcunun olmadığının tespitine ve davalı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının toplanan imza örnekleri ile Tarımsal Krediler İkraz Sözleşmesindeki imzanın kıyaslanması sonucunda düzenlenen Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nin 13/09/2013 tarihli raporunda imzanın davacının eli ürünü olmadığının bildirildiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile, Borçka İcra Müdürlüğü' nün 2008/119 sayılı icra dosyası nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine ve asıl alacak üzerinden %40 oranında hesaplanan 598,40-TL kötüniyet tazminatının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 25.10.1999 tarihli sözleşmedeki imzayı inkar ederek dava açmış ve mahkemece 13.09.2013 tarihli Adli Tıp Kurumu raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili duruşmada rapora itiraz ettiklerini bildirmiştir.

Alınan 13.09.2013 tarihli bilirkişi raporunda mukayese imza olarak uyuşmazlık konusu 25.10.1999 tarihli sözleşmedeki imzadan sonraki döneme ait (ihtilaflı dönem) imzaların mukayeseye esas alındığı görülmektedir. İmza incelemesinde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için ihtilafsız döneme ait imzaların da getirtilip mukayeseli olarak incelenmesi gerekir. Mahkemece bu yön gözetilmeden eksik incelemeyle düzenlenen rapora göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9747, Karar No: 2016/3022, Tarih: 08.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/9747 E.  ,  2016/3022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dışı sanık ... hakkında, 29.06.2011 tarihli karar oturumunda, tefrik kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık... hakkında hüküm kurulmadığından bahisle eleştiri getiren tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 116. maddesinde “Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişinin, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı” hüküm altına alınmış olup, atılı suçun maddi unsurunu “konuta, rızaya aykırı olarak girmek ya da rızaya uygun olarak girdiği halde rızanın ortadan kalkmasına rağmen konuttan çıkmamak” şeklinde gerçekleşen eylemler oluşturur. Bu anlamda, açıklanan rızanın da hile dolayısıyla sakatlanmamış olması gerekir. Somut olayda ise sanıkların, müştekinin rızası ile ikametin eklentisi niteliğinde bulunan bahçeye gelerek, kumaş gösterdikleri sırada, içlerinden birinin, ikamete girip, 10.000,00 TL çaldığının iddia edildiği eylemde, bir an için eylemin sabit kabul edilmesi halinde, sanıkların, gayri meşru amaç ile müştekinin konutuna girerek hırsızlık yaptığı ve müştekinin ikametine girilmesi hususunda açıklamış olduğu rızasının hile dolayısıyla sakatlanmış olduğu kabul edilmekle, sanıklar hakkında TCK'nın 116/1. maddesi ile uygulama yapılmasında bir isabetsizlik bulunmadığından bu yönde bozma talep eden tebliğnamedeki düşünce de benimsenmemiştir.

1-Dosya kapsamından, karı-koca olan müştekilerin, 07.07.2009 tarihli müracaatlarında “06.07.2009 günü öğleden sonra ikamet kapı önünde oturdukları sırada, 3 bohçacı kadının yanlarına geldiği, 2 kadının, ikamet kapı girişinin görünmesini engelleyecek şekilde uzunca bir kumaş açtıkları, muhtemelen bu sırada, içlerinden birinin ikamete girerek, yatak odasında bulunan 10.000,00 TL parayı çaldığı, o gün olayın farkına varmadıkları, ertesi gün çalışmak için tarlaya gittikleri, saat 15.00 sıralarında eve geri döndükleri, işçiye para vermek üzere parayı koydukları yere baktıklarında, 10.000,00 TL paranın yerinde olmadığını anladıkları, son günlerde ikametlerine bohçacı kadınlar dışında gelen olmadığını, hırsızlık eylemini bu kadınların yapmış olduğunu” beyanla şikayetçi oldukları, tahkikat devam ederken, yakın bölgelerde benzer hırsızlık eylemine karışan sanıklar ... ve ... ile temyiz dışı...'ın resimleri müştekilere gösterildiğinde, müştekilerin tereddütsüz şekilde

sanıkları, olay günü kumaş gösterme bahanesi ile evlerine gelen kadınlar olarak teşhis ettikleri, bu yolla ulaşılan sanıkların atılı suçu kabul etmedikleri, sanık ...'ın, Divriği'ye hiç gitmediği, sanık ...'un ise suç tarihinde ceza infaz kurumunda olduğu yolunda savunmada bulunduğu, cezaevi kayıtlarından, sanık ...'un suç tarihinde dışarıda olduğunun tespit edildiği, müştekilerin, yargılama aşamasında da, aldırılan son tarihli resimleri üzerinden sanıkları yeniden teşhis ettikleri, müştekilerin anlatımları ile sanıkların olay yerinde bulunmadıkları yolundaki savunmaları çürütülmüş ise de; 14.07.2009 tarihli olay yeri inceleme tutanağına göre “suça konu evin giriş kapı kilidinin bulunmadığı, tüm odaların kapı kilitlerinin çalışmadığı, evde hırsızlığı önleyici her hangi bir tedbir alınmadığı” yolundaki tespit işlemi dikkate alındığında, sanıkların, ikametten ayrılmalarının hemen sonrasında veya en azından o gün içinde, hırsızlık olayının açığa çıkmadığı gibi müştekilerin ertesi gün çalışmak üzere tarlaya gittikleri, bütün gün evi boş bıraktıkları, bu halde suça konu paranın başka bir şahıs tarafından da çalınmış olabileceği, ikamet giriş kapısının kilidinin bulunmamasının, sanıkların, hırsızlık eylemi ile olan irtibatlarını kestiği, suça konu paranın sanıklardan ele geçirilemediği gibi sanıkların da atılı suçu kabul etmediklerinin anlaşılması karşısında, sanıkların yüklenen suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve mahkumiyetlerine yeter şekilde inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ceza hukuku prensibi uyarınca atılı suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanıkların ayrı ayrı beraati yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

2-Suça konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca hırsızlık suçundan temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması,

3-Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerde TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 8.3.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2221, Karar No: 2018/2907, Tarih: 05.03.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/2221 E.  ,  2018/2907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.