muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4351, Karar No: 2020/6704, Tarih: 30.06.2020

**13. Ceza Dairesi         2020/4351 E.  ,  2020/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 31/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/03/2019 tarihli ve 2018/435 esas, 2019/294 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 19/07/2019 gün ve 94660652-105-16-8253-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17/02/2020 gün ve 2019/80643 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Adı geçen suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olarak İnegöl Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 07/04/2019 tarihli ve 2019/50 sayılı istinaf talebinde bulunulması nedeniyle anılan hükümlere ilişkin henüz olağan kanun yolları tüketilmediği gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, kayden 23/04/2003 doğumlu suça sürüklenen çocuğun suç tarihi olan 06/03/2018 tarihinde 12-15 yaş grubu içinde olduğu, bu itibarla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 31/2. maddesi uygulanarak işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğinin tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/03/2019 tarihli ve 2018/435 esas, 2019/294 karar sayılı kararı ile verilen hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 30/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2023, Karar No: 2015/12207, Tarih: 31.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/2023 E.  ,  2015/12207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, kötüniyet ve ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücreti ile yemek yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/2-g. maddesi gerekçe gösterilip haksız olarak feshedildiği 06.04.2011 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, ilkbahar ve sonbahar mevsimlerinde ortalama oniki saat, yaz mevsiminde ondört saat ve kış mevsiminde on saat çalıştığını belirterek, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı ile arkadaşlarının çalışmaya haksız olarak ara verip çalışmaya gelmediklerini, tüm ihtarlara rağmen davranışlarını değiştirmediklerini, davacı ve arkadaşlarının istifa ettiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının çalışma saatleri ihtilaflıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının kış aylarında on saat, yaz aylarında ondört saat, ilkbahar ve sonbaharda oniki saat çalıştığını beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma saati şahit beyanları dikkate alınarak ortalama günlük

11.45 saat olarak hesaplanmıştır. Bu durumda davacının kış aylarına ilişkin olarak beyan ettiği günlük on saat çalışma süresinden daha fazla hesaplama yapılarak talep aşılmıştır. Davacının beyanı ile kış aylarında haftanın beş günü 08:00-18:00 saatleri arasında, kış ayları dışında ise haftanın beş günü 08:00-19:45 saatleri arasında çalışmanın bulunduğuna dair şahit beyanları dikkate alınarak yaz ve kış aylarına ilişkin çalışma saatlerinin ayrı ayrı hesaplanarak fazla çalışma alacağının hesaplanması gerekirken talep aşılmak suretiyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3847, Karar No: 2018/11062, Tarih: 06.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/3847 E.  ,  2018/11062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, taraflar arasında araç kiralama sözleşmeleri düzenlendiğini, davalıya gönderilen faturaların ödenmediğini, alacağın tahsili için yapılan takibe haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, % 20 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, sözleşmedeki imzanın müvekkiline ait olmadığını, taraflar arasında bu davaya dayanak teşkil eden araç kiralama sözleşmesinin imzalanmadığını, davacıdan sadece iki defa farklı zamanlarda araç kiraladığını ve bu iki aracın kira bedellerini ödediğini beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, araç kira sözleşmelerindeki imzanın kendisine ait olmadığını iddia eden davalı tarafın itirazları doğrultusunda grafolojik inceleme yaptırıldığı, bilirkişi raporunda, inceleme konusu ...plakalı aracın kiralanmasına dair 10.01.2013 tarihli araç kiralama sözleşmesindeki kiracı adına atfen atılmış imza ile karşılaştırma imzaların incelenmesinde, söz konusu sözleşmede kiracıya atfen atılmış imzanın davalının eli ürünü olduğuna dair kesin bir tespit yapılamadığı, ayrıca 10.01.2013 tarihli araç kira sözleşmesinin dışında kalan diğer araç kiralama sözleşmelerinde kiracıya atfen atılmış imzaların mevcut karşılaştırma imzalarına kıyasla davalının eli ürünü olmadığı kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından 05/11/2013 tarihinde başlatılan icra takibi ile faturaya dayalı olarak 6.681,64 TL asıl alacağın tahsili istenilmiştir.Takibe dayanak yapılan faturaların ...plakalı araca ait kira bedeli faturaları olduğu anlaşılmaktadır. Davaya dayanak yapılan 10/01/2013 tarihli araç kiralama sözleşmesinde, kiralanan aracın plakası yazmamakla birlikte, 10/01/2013 tarihli teslim/tesellüm beyanı başlıklı belgede ...plakalı aracın davalı kiracıya teslim edildiği belirtilmektedir. Yire taraflarca imzalı, 10/01/2013 tarihli kesin kabul beyanı ve kiralama teklifi genel şartları belgesinde kira bedelinin belirlendiği görülmektedir. Taraflar arasında birden fazla araç kiralama sözleşmesi imzalandığı anlaşılmaktadır. Davalı her ne kadar davaya konu araç kiralama sözleşmesindeki imzanın kedisine ait olmadığını beyan etmekte ise de davalı vekili 29/01/2015 tarihli dilekçesinde, müvekkilinin davacı ile imzaladığı iki adet kira sözleşmesinden bir tanesini dilekçe ekinde sunduğunu belirtmiş ve dilekçesinin ekinde davacının dayandığı 10/01/2013 tarihli kira sözleşmesi ile 10/01/2013 tarihli ...plakalı araca ait teslim belgesini ibraz etmiştir. Yine davalı vekili 11/08/2015 tarihli dilekçesinde, müvekkilinin imzaladığı sözleşmenin ...plakalı araca ait olup müvekkilinin kiraladığı ...plakalı aracın kira bedellerinin ödendiğini ifade etmiştir. Ayrıca davalı, ... Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/7526 soruşturma dosyasında alınan ifadesinde de 10/01/2013 tarihli teslim tutanağı ve araç kiralama sözleşmesindeki imzaların kendisine ait olduğunu beyan etmiştir. Bu durumda, davaya konu ... plakalı aracın kiralandığı ve 10/01/2013 tarihli sözleşmedeki imzanın davalıya ait olduğu davalı tarafından kabul edildiğine göre işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, inceleme konusu ...plakalı aracın kiralanmasına dair 10/01/2013 tarihli araç kiralama sözleşmesinde kiracı adına atfen atılmış imza ile davalının karşılaştırma imzaları arasında fotokopi belgelerde tespit edilebilen grafolojik ve kaligrafik tanı unsurları bakımından çok önemli uygunluk ve benzerlikler saptandığı, ancak işleklik, hız, fulaj izi gibi önemli grafolojik ve kaligrafik tanı unsurları fotokopi belgelerde tespit edilemediğinden, söz konusu sözleşmede kiracı adına atılan imzanın davalının eli ürünü olduğuna dair kesin bir tespit yapılamadığı belirtilmiş olup Yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. (Hukuk Genel Kurulu’nun 07.10.2009 tarih ve 2009/12-38 esas, 2009/415 karar sayılı kararı). Mahkemece, kira sözleşmesinin fotokopisi üzerinde imza incelemesi yaptırılması ve bu bilirkişi raporunun hükme esas alınması da doğru olmadığı gibi ayrıca, araç teslim tutanağındaki imzanın davalıya ait olup olmadığı araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9427, Karar No: 2011/9857, Tarih: 14.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/9427 E.  ,  2011/9857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

- K A R A R -

Temyize konu dosya ile bu dosyanın tefrik edildiği mahkemenin 2007/626 (Dairenin bugün görevsizlik kararı verilen 2011/9426) sayılı dosyası birlikte incelendiğinde;

Davacı Hazine ile davalılar arasında daha önce Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/296 E. numarasında kayıtlı tescil davasında Hazine "taşlık" iddiasına dayanmış ve dava kabul edilerek Hazine adına tapu kaydı oluşmuştur. Eldeki davada Hazine kesin hükme dayanarak sözü edilen tapu kaydının yanlış uygulandığını iddia etmektedir. Her iki dosyada Orman Yönetimi davada taraf olmadığı gibi, orman iddiası da bulunmamakta ve taşınmazlar kesinleşen oran kadastro sınırları dışında kalmaktadırlar. 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 14.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20284, Karar No: 2011/5992, Tarih: 05.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20284 E.  ,  2011/5992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmaza yakın, aynı amaçla kamulaştırılan ve Dairemize intikal eden Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/132 esas, 2007/484 karar sayılı dava dosyasında 02.04.2007 değerlendirme tarihi itibariyle 1634 parsel sayılı taşınmazın metrekaresine 150,00-TL değer biçilmiştir. Bu tarihten iki yıl sonra dahi dava konusu taşınmaza daha az değer belirleyen bilirkişi kurulundan, yakın parsel için tesbit edilen m² değerinden ayrılma nedenleri konusunda ek rapor alınmadan, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının ve davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2380, Karar No: 2015/6852, Tarih: 03.07.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2380 E.  ,  2015/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2014

NUMARASI : 2014/1378-2014/2562

Taraflar arasındaki davada Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi ve Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taşınmazdan tahliye ve ecrimisil istemine ilşkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın zilyetliğe dayalı müdahalenin önlenmesi davası olup davaya bakma görevinin TMK'nın 981. maddesi uyarınca Sulh Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, taşınmazın tapulu olduğu, tapulu taşınmazda öncelikle hak sahibinin belirlenmesi gerektiği, daha sonra davalı tarafın müdahalesinin bulunup bulunmadığı tespit edildiğinde, müdahalesi bulunuyorsa asliye hukuk mahkemesince gerekli kararın verilmesi gerektiği, taraflar arasında herhangi bir kira sözleşmesi bulunmadığı, dolayısıyla kiradan kaynaklanan herhangi bir davadan da söz edilemeyeceği, varsa fuzulî şagillik durumunun sözkonusu olabileceği ve görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Somut olayda; davacı malik olduğunu iddia ettiği taşınmazdaki davalının fuzulî şagil olduğunu ileri sürerek taşınmazdan tahliyesi ile ecrimisil bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Taraflar arasında yapılmış kira sözleşmesi de bulunmayıp davacının talebi tahliye ve ecrimisil istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nın 2/1. maddesinde “Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalarla, şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkeme, aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesidir.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/07/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30344, Karar No: 2014/1645, Tarih: 22.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/30344 E.  ,  2014/1645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılanlar ... ve ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B-Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

1-Sanık hakkında TCK'nın 125/1. maddesi gereğince hükmedilen 90 gün adli para cezasından aynı Kanunun 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapılırken 105 gün yerine 112 gün adli para cezasına, TCK'nın 43/2. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılırken, 131 gün yerine 140 gün adli para cezası olarak ve yine TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında yapılan indirim sonucu bulunan cezanın 109 gün adli para cezası ve TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL hesabı ile sonuç cezanın 2.180 TL yerine 2.320 TL adli para cezası olarak fazla hükmedilmesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 327/1 ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddeleri gereğince kamu davasında kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 327/1 ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddeleri gereğince kamu davasında kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, TCK'nın 125/1. maddesi gereğince hükmedilen 90 gün adli para cezasından aynı Kanunun 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım sonucu bulunan miktarın 105 gün adli para cezasına, yine TCK'nın 43/2. maddesi gereğinde 1/4 oranında artırım yapılması sonucu bulunan miktarın 131 gün adli para cezasına, TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında yapılan indirim sonucu bulunan cezanın 109 gün adli para cezasına ve TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL hesabı ile sonuç cezanın 2.180 TL adli para cezasına indirilmesine,

Kamu davasında kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 500 TL vekalet ücretinin sanıklardan müştereken tahsili ile katılanlara verilmesine, biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesi uyarınca davanın esasına, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1953, Karar No: 2020/4709, Tarih: 01.10.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/1953 E.  ,  2020/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ: TENKİS

Taraflar arasında görülen tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tenkis isteğine ilişkindir. Davacı, mirasbırakanları ...’in, 139 ada 116 ve 3 ada 274 parsel sayılı taşınmazlarını davalıya bağış yolu ile devrettiğini, yapılan işlemin saklı payına tecavüz ettiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile tereke hesabı yapılarak tasarruf nisabı dışındaki oran üzerinden paylı olarak kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiş, yargılamanın devamı sırasında 11.06.2008 tarihli dilekçesi ile 3 ada 274 parsel olarak bildirilen taşınmazın sehven yazıldığını, doğrusunun 204 ada 4 parsel sayılı taşınmaz olduğunu belirtmiştir. Davalı, davacı ile aralarında annelerinden kalacak taşınmazlardan davacının pay almayacağı konusunda haricen bir anlaşma yapıldığını, bu anlaşma gereğince davacıya babaları Hasan’dan kalan taşınmazların bir kısmının verildiğini davacının bu anlaşmayı yok saydığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece “...Somut olayda, mirasbırakanın 21.07.2004 tarihinde öldüğü, eldeki davanın 24.10.2011 tarihinde açıldığı, davacının dava dilekçesinde dava konusu kazandırmaları davalı ... ile ortak olduğu diğer bir taşınmaz olan 861 ada 10 parsel sayılı taşınmazda hisse devri alacağı esnasında öğrendiği iddiasında bulunduğu da gözetilerek, bu konuda gerekli araştırmanın yapılarak öğrenme tarihinin belirlenmesi sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, değinilen husus üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’in 21.07.2004 tarihinde ölümü ile geri davacı ... ve davalı ...’in mirasçı olarak kaldığı, davalı ...’in yargılama sırasında ölümü ile tek mirasçısı oğlu ...’ın davaya dahil edildiği, dava konusu 139 ada 116 parsel sayılı 6.411m2 miktarlı içinde evi olan bağ nitelikli taşınmaz ve 204 ada 4 parsel sayılı 120,60m2 miktarlı bahçeli kargir ev nitelikli taşınmazlar mirasbırakan adına kayıtlı iken 18.09.1991 tarihinde ...’e bağış suretiyle devredildiği, 139 ada 116 parselin ... tarafından 1996 tarihinde dava dışı ...’ye devredildiği, onunda 23.09.1998 tarihinde ...’a satış suretiyle devredildiği, onun da 21.09.2006 tarihinde davalı ...’e satış akdi ile temlik ettiği, dava dışı 466, 294, 53 ve 288 parsel sayılı taşınmazların halen mirasbırakan adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.Tenkis (indirim) davası, miras bırakanın saklı payları zedeleyen ölüme bağlı veya sağlar arası kazandırmaların (bağış) yasal sınıra çekilmesini amaçlayan, öncesine etkili, yenilik doğurucu (inşai) davalardandır. Tenkis davasının dinlenebilmesi için öncelikli koşul; mirasbırakanın ölüme bağlı veya sağlar arası bir kazandırma işlemi ile saklı pay sahiplerinin haklarını zedelemiş olmasıdır. Saklı payların zedelendiğinden söz edilmesi ise kazandırma konusu tereke ile kazandırma (temlik ) dışı terekenin tümüyle bilinmesiyle mümkündür