muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3172, Karar No: 2021/6316, Tarih: 31.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2021/3172 E.  ,  2021/6316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanıklar hakkında ayrı ayrı resmi belgede sahtecilik suçundan; TCK'nın 204/1, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanıklar hakkında ayrı ayrı nitelikli dolandırıcılık suçundan; TCK'nın 158/1-e-son, 62, 52/2, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ...'ın bilgisi dışında kimlik bilgileri kullanılmak suretiyle ve imzası taklit edilerek adına... Dış Ticaret AŞ isimli firmanın kurulduğunu belirterek kuran kişilerden şikayetçi olduğu, başlatılan soruşturma kapsamında... Dış Ticaret A.Ş isimli firmanın ticaret odası kayıtları sorgulandığında iş merkezinin ... olarak gösterildiği, firma hakkında takyidat bulunduğu ve oda kaydının askıda göründüğü, firmanın üç ortaklı olduğu, ortaklarından birinin katılan ..., diğer iki ortağın ise beraat eden temyiz dışı sanıklar ... ve ... olduğu, şirket kayıtları incelendiğinde katılan ...'ın sanıklar ... ve ... tarafından şirkette hissesi bulunan ve sanık ...'nun eşi görünen ...nun yönetim kurulu üyeliğinden istifası üzerine boşalan yönetim kurulu üyeliğine atandığı, aynı tarihli yönetim kurulu kararı ile sanık ...'un istifasından boşalan yere katılan ... ve beraat eden sanık ... tarafından beraat eden sanık ...'ün atandığı ve aynı zamanda ...'ün şirket yönetim kurulu başkanı seçildiği, sanık ...'nun, katılanın ve diğer sanıkların isimlerini evrak üzerinden hisse sahibi olması nedeniyle atmış olduğu imzalardan dolayı hatırladığını belirttiği, sanıkların eylemleri ile resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların savunmalarında atılı suçlamaları kabul etmemeleri karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından sahteliği iddia edilen belge asıllarının mahkemeye celbinin sağlanarak resmi belge mi özel belge mi olduğu belirlendikten sonra iğfal kabiliyetlerinin bulunup bulunmadığının mahkeme heyetince tespit edilmesi ayrıca beraat eden sanıklar da dahil olmak üzere sanıklar ve katılanın imza ve yazı örneklerinin temin edilmesi ile sahteliği iddia edilen belge asılları üzerinde kriminal inceleme yaptırılarak uzmanlık raporu alınması ve toplanan bütün deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

2-Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların şirket ortaklarına yönelik eyleminin hizmet ilişkisi nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gibi, sanıkların hangi hileli eylemleri ile ne şekilde yarar sağlayarak kamu zararına neden olduklarının açıklanması, ulaşılan kanaat ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5025, Karar No: 2015/15313, Tarih: 26.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/5025 E.  ,  2015/15313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacılarile davalı . aralarındaki parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin tahsili davasına dair Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.12.2012 günlü ve 2011/542-2012/491 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 16.12.2013 günlü ve 2013/18542-2013/17946 sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya ve eklerinin yeniden incelenmesi sonucunda; 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 7. madde hükmü uyarınca yeniden değerlendirme yapılması gerektiği belirtilerek mahkeme kararının Dairemizce bozulmasına karar verilmiş ise de; 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 14.09.2015 tarihinde yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 günlü 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararı ile Geçici 7. maddenin iptaline karar verildiğinden ve dava konusu taşınmazla ilgili olarak 1987 yılında yapılan kamulaştırma ile ilgili davacılara veya murislerine kamulaştırma evrakının yöntemince tebliğ edilmediği, çekişmesiz kamulaştırma bedelinin davacılara veya murislerine ödendiğine ilişkin bilgi ve belge ibraz edilemediği dolayısıyla dava edilen paylar yönünden kamulaştırma işlemlerinin tamamlanmadığı, 17.maddeye göre tescil davasının o tarihte ölü olan muris aleyhine açılıp neticelendirildiğinden idare adına tescil şartlarının da oluşmadığı ve davacının dava açmakta haklı olduğu bu kez yapılan incelemeden anlaşıldığından davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 16.12.2013 gün ve 2013/18542 Esas 2013/17946 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki bilgi ve belgelerin yeniden incelenmesi sonucunda,

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı. E.E
Yargıtay — Esas No: 2016/7732, Karar No: 2017/700, Tarih: 15.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/7732 E.  ,  2017/700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 15.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34623, Karar No: 2018/15564, Tarih: 21.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/34623 E.  ,  2018/15564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı şirkette teknik uzman olarak çalışmaktayken 11/11/2005 tarihinde kurumun özelleşmesi nedeniyle aynı kurumda teknik uzman olarak çalışmaya devam ettiğini, 2009 yılında davalı kurum tarafından Devlet Personel Başkanlığına, diğer kamu kurum ve kuruluşlarından birine atanmak üzere ihtiyaç fazlası personel olarak bildirildiğini, bu bildirim yapılırken ünvanı teknik uzman olmasına rağmen teknisyen olarak bildirildiği ve yeni atandığı yer olan ... İl Halk Kütüphanesinde teknisyen olarak çalışmaya başladığını, davalı ...Ş'nin Devlet Personel Başkanlığına 30/04/2009 tarihinde unvanının teknisyen olarak yapılan bildirimin hatalı olduğunu ve unvanının teknik uzman olarak değiştirilmesini kurumdan talep ettiğini, olumsuz cevap aldığını, ... 9. İş Mahkemesinin 2010/660 esas sayılı dosyası ile dava açtığını ve mahkemenin 05/07/2011 tarih ve 2011/873 karar sayılı kararı ile maaş farkı ile ilgili talebinde haklı bulunduğunu, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2011/40488 esas sayılı ilamı ile onanarak kararın kesinleştiğini, bu gelişmeden sonra davalı şirkete yaptığı hatalı bildirimi düzeltmesi için tekrar talepte bulunduğunu ancak olumsuz cevap aldığını, konuyla ilgili Bakanlar Kurulunun 2006/10303 sayılı kararının bulunduğunu, bu nedenlerle yeni ünvan ve maaş düzeltme belgesinin hazırlanarak Devlet Personel Başkanlığına bildirilmesi ve ünvanının teknik uzman olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum ile davacının karşılıklı anlaşarak sözleşme yönünden imzalar atıldığı ve bunun sonrasında göreve başladığını, aktif olarak çalışmaların devam ettiği süre içerisinde davacının herhangi bir itirazının olmadığını, ancak işten çıkışının yapılması ile davacının kötü niyetli olarak müvekkili kurumu tamamıyla zarara uğratmak amacıyla dava açtığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre,davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre,davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının nakil sırasında teknik uzman kadrosunda bildirilip bildirilmeyeceği noktasındadır.Her ne kadar Mahkemece davalı ...Ş. tarafından 26/05/2005 tarihinde davacının "Teknik Uzman" sıfatıyla görevlendirildiği, 27/03/2006 tarihinde Tip 2 Sözleşmesi ile davacının daha sonra Şef Teknisyen olarak belirlendiği ancak 26/05/2006 tarihli görevlendirmenin geri alınmadığı ve davacının dört yıl gibi uzun bir süre teknik uzman olarak çalıştırıldığı ve böylelikle geçici olarak yapılan görevlendirmenin fiili olarak sürekli hale geldiği, taraflar arasındaki ... 9. İş Mahkemesi'nde görülen ve kesinleşerek karara bağlanan alacak davası ile fiili durumun desteklendiği, Bakanlar Kurulu'nun 2006/10303 sayılı kararı gereği hisselerin devri tarihindeki kadro ve pozisyonun esas alınması suretiyle davacının daha yüksek konumdaki teknik uzman sınıfında bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de;davacının geçici görevlendirme nedeniyle fark ücret alacaklarına ilişkin onanarak kesinleşen davadaki Mahkeme gerekçesinde de belirlendiği üzere davacının görevlendirilmesinin müktesep hale gelmeyeceği,bu nedenle nakil sırasında bildirilen pozisyon ve ünvanının yerinde olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4972, Karar No: 2021/1014, Tarih: 03.02.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/4972 E.  ,  2021/1014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davası sonucunda 14.3.2012 tarihinde tarafların Türk Medeni Kanunu'nun 166/1. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiş, mahkemenin gerekçeli kararı, aradan sekiz yılı aşkın süre geçtikten sonra 2020 yılında tebliğe çıkartılmış, 30.06.2020 tarihinde davalı kadına tebliğ edilmesi üzerine, davalı süresi içerisinde kararı temyiz etmiştir. Davalı, temyiz dilekçesinde, karardan sonra ortak yaşamın devam ettiğini ileri sürmüştür. Kararın sekiz yıl gibi uzun bir süre geçtikten sonra tebliğe çıkarılması, davalı kadının birlikte ortak yaşamı devam ettirdiklerine yönelik iddiasının ciddiye alınıp üzerinde durulmasını gerektirir. Ortak yaşamın devamına karşın kararın tebliğe çıkarılması ise Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ile bağdaşmaz ve "Hakkın kötüye kullanılması" niteliğinde olacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 2/2. maddesinde belirtildiği gibi bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Bu bakımdan davalı kadının bu iddiası davacı erkeğin boşanma iradesinde samimi olup olmadığı ve hakkın kötüye kullanılıp kullanılmadığı yönünden önemlidir. O halde, karardan sonra tarafların ortak yaşamına devam edip birbirlerine atfedilebilecek kusurlu davranışları affedip en azından hoşgörüyle karşılayıp karşılamadıkları ve dolayısıyla tarafların bu yönde göstereceği deliller toplanarak yukarıdaki açıklamalar ışığında değerlendirilip ve ulaşılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerekir. Açıklanan sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.02.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/9310, Karar No: 2010/22139, Tarih: 05.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/9310 E.  ,  2010/22139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/797, Karar No: 2022/128, Tarih: 15.02.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/797 E.  ,  2022/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında imzalanan 05.07.2006 tarihli sözleşme gereğince müvekkilinin yapacağı imalatlar karşılığında davalının bir tanesi 100 m², diğer ikisi 50 m² olan toplam 200 m² yüzölçümünde üç adet dükkânı peşinat olarak vermeyi üstlendiğini, dükkânların bedelinin 200.000TL tutarında olup, müvekkiline nakit olarak verilmiş gibi kabul edildiğini, ancak davalının kararlaştırılan bu peşinatı ödemediğini, sonradan müvekkilinin bu dükkânları davalı kooperatifin binanın altındaki diğer dükkânlarıyla birlikte daireye dönüştürdüğünü ve bunun için de 30.000TL masraf yaptığını, gönderilen ihtarlara rağmen davalının dairelerin mülkiyetini müvekkiline vermediğini ileri sürerek sözleşme tarihinde peşinat olarak verilen 200.000TL’nin sözleşmenin imzalandığı 05.07.2006 tarihinden, 30.000TL’nin ise dükkânların daireye dönüştürüldüğü tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte toplam 230.000TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı ile imzalanan 05.07.2006 tarihli sözleşme kapsamında müvekkilinin üzerine düşen bütün sorumluluklarını yerine getirdiğini, sözleşmede yer alan ödeme planı kapsamında C bloğun altındaki 7 ve 8 nolu dairelerin fiilen 2006 yılında davacıya verildiğini, ancak davacının ve diğer kat maliklerinin vekâletname vermemesi nedeniyle tapuların teslim edilemediğini, davacının fiilen 2006 yılında teslim aldığı 7 ve 8 nolu daireyi kiraya verip kullandığını, sonradan da dava dışı üçüncü kişilere sattığını, sözleşmenin “Hukukî Sorumluluk” bölümünün 2. ve 3. maddesi gereğince dükkânların daireye dönüştürülmesinde tadilat projesi ve masrafları ile dairelerin ince inşaat işlerinin davacıya ait olduğunu, masraf taleplerinin sözleşmeye aykırı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuş; 05.11.2013 havale tarihli ıslah dilekçesinde ise; eser sözleşmesinden kaynaklanan ücret talebine ilişkin olan eldeki davada zamanaşımı süresinin beş yıl olduğunu, beş yıllık zamanaşımı süresi dolduktan sonra 23.11.2012 tarihinde açılan davanın zamanaşımından reddedilmesi gerektiğini, davacının kooperatifin eski yöneticileri ve dava dışı yüklenici Su-Ha İnş. Ltd. Şti. ile işbirliği yaparak piyasa rayiçlerinin üzerindeki birim fiyatlardan sözleşme düzenlediğini ve böylelikle aşırı yararlandığını, davacının ancak yaptığı imalatların kârsız malzeme bedelini isteyebileceğini, sözleşmede kararlaştırılan imalatların çoğunu yapmayan davacının gerçekleştirdiği işlerin de eksik ve ayıplı olduğunu, eski kooperatif yönetim kurulu üyelerinin davacıya hak ettiğinin üstünde ödemeler yaptığını ve davacının alacağı bulunmadığını, 2006 yılından itibaren C blok 7 ve 8 nolu daireleri kullanan davacının kira alarak yararlandığını ve bu kira bedellerinin davacının olası alacağından mahsup edilmesi gerektiğini, sözleşmeye göre davacının dükkânların daireye dönüştürülme bedelini talep edemeyeceğini, Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/308 E. sayılı davasında geç ödeme yapıldığı iddiasıyla faiz isteyen davacının ikinci kez ve mükerrer olarak talep ettiği faizin reddi gerektiğini, faiz talebi haklı kabul edilse dahi temerrüt ihtarı bulunmadığından sözleşme tarihinden itibaren faiz istenemeyeceğini belirterek davanın öncelikle zamanaşımından, olmadığı takdirde esastan reddini savunmuştur.

6. Davacı vekili ıslah talebine karşı verdiği dilekçesinde; davalının zamanaşımı savunmasının yerinde olmadığını, zira 01.02.2011 tarihli sözleşme ile müvekkilinin davalı kooperatifin işlerini yapmaya devam ettiğini belirtmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı:

6. Davacı vekili ıslah talebine karşı verdiği dilekçesinde; davalının zamanaşımı savunmasının yerinde olmadığını, zira 01.02.2011 tarihli sözleşme ile müvekkilinin davalı kooperatifin işlerini yapmaya devam ettiğini belirtmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı:

7. Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 14.10.2014 tarihli ve 2012/584 E., 2014/420 K. sayılı kararı ile; dosyadaki kanıt ve belgelere, bilirkişi raporuna ve davalı vekilinin beyanına göre dava konusu C blok bodrum kat 7 ve 8 nolu dairelerin tapusunun alınması imkânsız olduğundan aynen ifanın mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, taraflar arasında yapılan sözleşme gereğince 200.000TL inşaat bedeli ile 30.000TL dükkânların daireye dönüştürülme bedeli olmak üzere toplam 230.000TL alacağın 23.11.2012 dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

8. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 14.06.2016 tarihli ve 2016/151 E., 2016/3400 K. sayılı kararı ile;

“…1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında imzalanan 05.07.2006 tarihli sözleşmede iş bedelinin 200.000,00 TL'lik kısmının davacıya, tadilat projesi ile dükkanları daireye dönüştürmesiyle bu dairelerin verilerek ödenmesi kararlaştırılmıştır. Davada, söz konusu dükkanların daireye dönüştürüldüğü halde tapuların devri yapılmadığından kararlaştırılan iş bedelinin ödenmesi istenmektedir. Davalı ise savunmasında, dairelerin davacıya fiilen teslim edildiğini, ancak kooperatif ortaklarından yetki alınamadığından tapuda işlem yapılamadığını, davacının ise teslim tarihinden itibaren fiilen daireleri kullanıp kiraya verdiğini, daha sonra da haricen satış yaptığını bildirmiştir. Bu haliyle davacıya tapu devri yapılamayacağı anlaşılmakla davacının iş bedelinin nakit olarak ödenmesini istemekte haklı olduğuna ilişkin mahkemenin kabulü yerindedir. Ne var ki davacının bağımsız bölümleri kiraya verdiği ve fiilen kullandığı hususunda da uyuşmazlık yoktur. Bu durumda bağımsız bölümlerin kullanım dönemine ilişkin elde ettiği kira kazanımı bilirkişiden ek rapor alınarak hesaplattırılarak, iş bedeli alacağından mahsubu ile sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken bu hususta herhangi bir inceleme yapılmadan istemin aynen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı:

İlk Derece Mahkemesinin İkinci Kararı:

10. Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 23.10.2017 tarihli ve 2016/1190 E., 2017/1101 K. sayılı kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu davacının alacağından mahsup edilmesi gereken kira bedeli konusunda bilirkişiden ek rapor alındığı ve davacıya bırakılan 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerin kullanım dönemleri itibariyle toplam kira getirisinin 48.250TL hesaplandığı, ancak bozma sonrasında yapılan değerlendirmede davacının kendisine bırakılması gereken bağımsız bölümleri kiraya vermiş veya bizzat kullanmış olsa bile bu bedelin alacağından mahsup edilmesinin hukuka uygun olmayacağının kabul edildiği, temyiz incelemesi sırasında veya bozma sonrasındaki yargılamada gözden kaçan bir hususun varlığı ortaya çıktığında bu yanlışa dayalı kararı hiç kabul etmemiş taraf aleyhine usulî kazanılmış hak doğmaması gerektiği, hak ve borçlarda eşitlik sağlanabilmesi için edimler arasındaki dengenin gözetildiği, davacı tarafın taşınmazı kullanması aleyhine değerlendiriliyorsa, davalının da taşınmaz bedelini ödemeyerek parayı kullanmaktan kaynaklanan kazanca sahip olduğu, ödenmesi gereken bir paranın altı-yedi yıl sonra faizsiz ödenmesinin de bir kazanç olduğu, davacının alacağından varsayımsal bir kira kadar mahsup yapılmasının haksız görüldüğü, davacının kira ve kullanımdan kaynaklanan varsayımsal kazancına karşılık davalının da mülkiyet değer artışından dolayı kazancının gerçekleştiği, bozmadan önceki kararda davacı alacağının hesabına ilişkin hususların Yargıtay tarafından da doğru bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 230.000TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı:

11. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

12. Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 21.05.2018 tarihli ve 2018/2007 E., 2018/2067 K. sayılı bozma kararı ile;

“…1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.