muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/311, Karar No: 2015/2665, Tarih: 18.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/311 E.  ,  2015/2665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “maddi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 01.12.2011 gün ve 2010/709 E., 2011/752 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 07.02.2013 gün ve 2012/1547 Esas-2013/1219 Karar sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili davalının zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın neden olduğu kaza sonucunda müvekkilinin yaralandığını ileri sürerek 125.000,00 TL işgücü kaybı tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan yaralanmaya bağlı maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı vekili davacının kullandığı motosikletin kaza yapmasına neden olan ya da iddia edildiği gibi motosiklete çarpan otobüsün tam olarak belirlenmediği, çarptığı iddia edilen ve davalı nezdinde sigortalı aracın kazaya karıştığının kanıtlanamadığını savunmaktadır. O halde öncelikle bu savunma üzerinde durulmalı ve davalı tarafından sigortalanan aracın kazaya neden olup olmadığı hiçbir tereddüde yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir. Ceza yargılaması hazırlık aşamasında dinlenen tanık beyanlarına göre kazaya dava dışı bir otobüs firmasına ait mavi renkli bir otobüsün neden olduğu, bu beyan üzerine yolda durdurulan otobüsün kazaya neden olduğu ileri sürülmektedir. Ancak otobüste çarpmaya ilişkin bir iz bulunmadığı gibi yolcuların da çarpmaya ya da kazaya ilişkin bilgileri yoktur. Mahkemece davacı ve davalı tanıkları yargılama sırasında dinlenilerek uyuşmalığın çözülmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, trafik kazası nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş, Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, temyize davalı vekili getirmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, trafik kazası nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş, Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, temyize davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, önceki kararda direnilmesine ilişkin mahkemece oluşturulan kısa ve gerekçeli kararların usulüne uygun olup olmadığı; kendi aralarında çelişki içerip içermedikleri; usulü sorunlar olarak öncelikle incelenip değerlendirilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesinde belirtilmiştir. Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Aynı Kanun'un 294.maddesinde “Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar. Hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Ayrıca bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisi yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği gibi bozma kararı karşısında uyulup uyulmama yönünden varılacak sonucun ortaya konulması dolayısıyla direnme ve uymaya yönelik hüküm fıkralarının da aynı unsurları taşıması gerektiği aşikardır.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasa'nın 141/3.maddesi ve ona koşut bir düzenleme içeren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297.maddesi bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Öte yandan, mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüte yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Önemle vurgulanmalıdır ki, direnme kararlarının hukuksal niteliklerinin doğal sonucu ve gereği olarak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun yapacağı inceleme ve değerlendirme sırasında gözeteceği temel unsurlardan birini, hüküm fıkrasını içeren kısa ve gerekçeli kararların birbiriyle tam uyumu ve buna bağlı olarak kararın ortaya konulan sonucuna uygun gerekçesi oluşturmaktadır. Bunlarda ortaya çıkacak farklılık ya da aksama çelişki doğuracaktır ki bunun açıkça usul ve yasaya aykırılık teşkil edeceği kuşkusuzdur.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.03.2008 gün ve 2008/15-278 E.- 2008/254 K.-21.10.2009 gün ve 2009/9-397 E.-2009/453 K. sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında:

Mahkemece verilen kısa kararda “bozma ilamında da belirtildiği üzere dinlenen tanık beyanları ile kazaya karışan dava dışı otobüsün tespit edilemediği dikkate alınarak önceki karar da ısrar edilerek davanın kabulüne” şeklinde hüküm kurulmuş olmasına rağmen, direnmeye ilişkin gerekçeli kararda ise “bozma ilamında da belirtildiği üzere dinlenen tanık beyanları ile kazaya karışan dava dışı otobüsün tespit edilemediği dikkate alınarak önceki karar da ısrar edilerek davanın kabulüne, 125.000,00.TL maddi tazminatın davacının sigorta şirketine ilk başvuru tarihi olan 14/06/2011 tarihinden sonraki 8 iş gününden sonra başlatılacak yasal faizi ile birlikte davacı yararına davalıdan tahsiline...” şeklinde hüküm oluşturulmuştur.

Yerel Mahkemece, kısa kararda davanın kabulüne şeklinde hüküm oluşturulmasına rağmen gerekçeli kararda, kısa kararda yer verilmediği halde davanın kabulüne, 125.000,00.TL maddi tazminatın davacının sigorta şirketine ilk başvuru tarihi olan 14/06/2011 tarihinden sonraki 8 iş gününden sonra başlatılacak yasal faizi ile birlikte davacı yararına davalıdan tahsiline, şeklinde hüküm kurularak kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur.

Yerel Mahkemece, kısa kararda davanın kabulüne şeklinde hüküm oluşturulmasına rağmen gerekçeli kararda, kısa kararda yer verilmediği halde davanın kabulüne, 125.000,00.TL maddi tazminatın davacının sigorta şirketine ilk başvuru tarihi olan 14/06/2011 tarihinden sonraki 8 iş gününden sonra başlatılacak yasal faizi ile birlikte davacı yararına davalıdan tahsiline, şeklinde hüküm kurularak kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur.

Aslolan kısa karar ve burada ortaya konulan hüküm fıkrası olduğu gibi, direnme kararının kapsamını belirleyen kısa kararın da yasanın amacı doğrultusunda çelişki ve tereddüde meydan vermeyecek şekilde açık ve anlaşılır olması ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasıyla çelişik olmaması gerekir.

Bu nedenle Mahkemenin, çelişki içeren ve birbiriyle de uyum içinde olmayan kısa ve gerekçeli hüküm fıkraları, usul ve yasaya aykırıdır.

Yerel mahkeme kararının işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin salt bu usulü eksikliğe dayalı olarak bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin işin esasına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 18.11.2015 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7667, Karar No: 2019/2565, Tarih: 06.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/7667 E.  ,  2019/2565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını ve malul kaldığını, müvekkili ile davalı arasında düzenlenen Ferdi Kaza Sigorta poliçesi ile nedeni ile davalının zarardan sorumlu olduğunu açıklayıp 16.500,00-TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya yapılan ödeme ile davacının başka zararının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulü ile 16.500,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ferdi kaza sigorta sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Ferdi kaza Sigortaları, can sigortası türlerinden olup, meblağ sigortası olması itibariyle de, ölüm halinde limit kadar olmak üzere maktu; yaralanma halinde ise, yapılan tedavi giderleri bakımından buna ilişkin limiti geçmemek üzere ve yapılan harcama kadar nispi; sürekli sakatlık halinde ise, sakat kalma oranı ve sakatlığın derecesine göre limitin belli oranı olmak üzere, sigorta bedelinin ödenmesini gerektirir. Uyuşmazlık halinde bu yönlerin ispatlanması yeterli olup, gerçek zararın hesaplatılmasına girişilmeksizin, tespit edilecek bu miktarların aynen ödenmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan; ferdi kaza sigorta poliçesinden sürekli maluliyet sebebiyle yapılacak ödemelerde; zarar görenin uğradığı maluliyetin belirlenmesi ile zarar görenin çalışma gücündeki azalmayı ifade eden genel maluliyet derecesinin belirlenmesi işlemleri farklıdır.

Ferdi kaza sigorta poliçesinden dolayı davacının tazminat talep hakkı bulunup bulunmadığının, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarındaki ekli cetvelde gösterilen kriterlere göre belirlenmesi gerekir.

25.03.2004 tarihli Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlar B.1.1 maddesi 1.fıkrasında: “İşbu poliçe ile temin edilen bir kaza, sigortalının derhal veya kaza tarihinden itibaren iki sene zarfında daimi surette maluliyetine sebebiyet verdiği takdirde tıbbi tedavinin sona ermesini ve daimi maluliyetin kat'i surette tesbitini müteakip, daimi maluliyet sigorta bedeli aşağıda münderiç nisbetler dahilinde kendisine ödenir." denildikten sonra, (36) satırdan oluşan bir tabloya yer verilmiş, daha sonrasında yer alan fıkrada ise "Yukarıdaki cetvelde zikredilmemiş bulunan maluliyetlerin nisbeti, daha az vahim olsalar bile, bunların ehemmiyet derecelerine göre ve cetvelde yazılı nisbetlere kıyasen tayin olunur." denilmiştir.

Somut olayda mahkemece alınan Adli Tıp Kurumunun raporunda davacının %56 oranında malul kaldığı belirtilmiş olup, anılan rapor ferdi kaza sigorta poliçesi genel şartlarına uygun tespit içermediği, davacıda oluşan maluliyetin poliçe klozlarındaki hangi cetvel kapsamında kaldığı belirtilmediğinden sigorta poliçesine dayanan tazminat talebi için hükme esas alınamaz.

Mahkemece; uzman bir doktor ve sigortacı bilirkişinin de bulunduğu bir bilirkişi kuruldan alınacak rapor ile davacının riziko nedeniyle uğradığı kısıtlılıkların, ferdi kaza sigorta poliçesi genel şartlarındaki karşılığı varsa tespit ettirilmek, şayet cetvelde belirtilen maluliyetlerden herhangi biri kapsamında değilse bunların önem derecelerine göre ve cetvelde yazılı oranlara göre kıyasen belirlenmesi ve buna göre hak edebileceği sigorta bedeli belirlenerek (davalı vekilinin temyiz dilekçesinde kabul ettiği oran da dikkate alınarak), davalı tarafça yapılan ödemenin de bu bedelden aynen mahsup edilerek sonucuna göre karar verilmek gerekirken, davalı sigorta şirketinin davacının daimi maluliyeti nedeniyle aktüerya uzamanı tarafından belirlenen tazminattan sorumlu tutulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya geri verilmesine, 06/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24429, Karar No: 2014/8083, Tarih: 24.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/24429 E.  ,  2014/8083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2012/240-2013/166

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı R.. A.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalılardan R.. A.. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı R.. A.. vekilince temyiz itirazlarına gelince;

1-Sermaye faizi, tarla kirası ve genel idari giderlerin üretim masraflarına dahil edilmesi suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre düşük bedele hükmedilmesi,

2- Dava konusu taşınmazın yeri, konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre belirlenen metrekare bedeline objektif değer artırıcı unsur ilave edilerek bedel tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

3-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 21.08.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalılardan R.. A.. vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9232, Karar No: 2009/10875, Tarih: 18.11.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9232 E.  ,  2009/10875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile müdahiller 1- Akbank A.Ş. 2-Ak Finansal Kiralama A.Ş. vek. Av. ... 3-Yapı Kredi Bank A.Ş. vek. Av. ... 4-İş Bankası A.Ş. 5-... Akaryakıt A.Ş. vek. Av. ... 6-Kuveyt Türk Katılım Bankası A.Ş. vek. Av. ... 7-City Bank A.Ş. vek. Av... 8-TC. Ziraat Bankası vek. Av. ... 9-... Finans A.Ş. vek. Av. ... 10-... vek. Av. ... 11-... vek. Av. ... 12-Garanti Finansal Kiralama A.Ş. vek. Av. ... aralarındaki konkordatonun tasdiki davası hakkında Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 01/07/2009 gün ve 2008/354-2009/324 sayılı hükmün müdahillerden Yapı Kredi Bank, ZIraat Bank, Ak Finansal Kiralama ve ... Akaryakıt A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

İİK.’nun 299. maddesine göre konkordato hakkında verilen kararlar tefhiminden itibaren 10 gün içinde temyiz edilebilir. Hükümde açıkça tefhimden söz edildiği için karar verildiği celsede hazır bulunsun, bulunmasın borçlu ve alacaklılar yönünden temyiz süresi tefhim tarihinde başlar. Karar 01.07.2009 tarihinde tefhim edilmiş olup, Yapı Kredi Bankası A.Ş.’nin 03.08.2009, Ziraat Bankası’nın 06.08.2009, Ak Finansal Kiralama A.Ş.’nin 07.08.2009 ve ... Otomotiv A.Ş.’nin 24.08.2009 tarihli temyiz istemleri süresinde olmadığından reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle alacaklıların temyiz istemlerinin REDDİNE, peşin harçlarının istek halinde iadesine, 18.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/25464, Karar No: 2025/2796, Tarih: 10.04.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/25464 E.  ,  2025/2796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/447 E. 2020/398 K.

HÜKÜMLÜLER : ..., ...

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 07.11.2017 tarihli iddianamesi ile hükümlüler hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 245/1, 245/5. maddesi delaletiyle 168/2, 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 9.100,00 ve 820,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin 02.12.2021 tarihinde kesinleştiğine dair kesinleşme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 18.10.2024 tarihli ve 2022/19278 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108154 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1-)5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; a)Adlî para cezasına... çevrilebilir'' şeklindeki, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Süreli Hapis Cezası” başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." şeklindeki düzenlemelere rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1, 168/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 3 ay hürriyeti bağlayıcı cezanın, seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmeyeceğinin gözetilmemesinde,

Kabule göre de;

2-)Sanıklar hakkında hapis cezasına ek olarak verilen 41 gün adli para cezasının günlüğü 20 Türk lirası üzerinden belirlenmesine karşın 1 yıl 3 ay hapis cezasının anılan Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 30 Türk lirası üzerinden belirlendiği belirtilerek ancak 20 Türk lirası üzerinden çarpılması sonucu 9.100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle çelişki oluşturulmasında,

Kabule göre de;

2-)Sanıklar hakkında hapis cezasına ek olarak verilen 41 gün adli para cezasının günlüğü 20 Türk lirası üzerinden belirlenmesine karşın 1 yıl 3 ay hapis cezasının anılan Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü 30 Türk lirası üzerinden belirlendiği belirtilerek ancak 20 Türk lirası üzerinden çarpılması sonucu 9.100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle çelişki oluşturulmasında,

3-)Sanıklar hakkında temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin olduğu halde, aynı gerekçeyle adlî para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişki oluşturulmasında, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50. maddesinin birinci fıkrası;

"(1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına,

...

Çevrilebilir."

Aynı Kanun'un "Süreli hapis cezası" başlıklı 49. maddesi;

"(1) Süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.

(2) Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır."

Şeklindeki düzenlemeler uyarınca, hükümlüler hakkında verilen ve kısa süreli olmayan 1 yıl 3 ay aylık hapis cezalarının seçenek yaptırımlardan olan adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de;

a) Hükümlüler hakkında hapis cezası yanında tayin edilen 41 gün adli para cezalarının 20,00 TL üzerinden paraya çevrilmesine karşın, 1 yıl 3 aylık hapis cezalarının 30,00 TL üzerinden paraya çevrileceğinin belirtildiği ancak sonuç olarak yine 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 9.100,00 TL adli para cezasına hükmolunması suretiyle hükümde çelişki oluşturulması,

b) Hükümlüler hakkında temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin olduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Uşak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.12.2020 tarihli ve 2017/447 Esas, 2020/398 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde karar verildi.