muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7300, Karar No: 2015/15393, Tarih: 08.10.2015

Davalı İl Özel İdaresi vekili cevap dilekçesinde; yangının, davalı İbrahim'in yanında işçi olarak çalışan davalı Metin'in, aydınlatma jenaratörünü çalıştırırken, jenaratördeki benzinin yere dökülüp alev alması sonucu çıktığını, yangının çıkışında müvekkiline yüklenebilecek bir kusur bulunmadığını, yangın nedeniyle meydana gelen zarardan müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı M.. B.. cevap dilekçesinde; .......... olarak bilinen çarşıda ........... numaralı işyerinde faaliyet gösteren şirkette işçi olarak çalışmaktayken, 24.12.2003 günü işyerine geldiğinde elektriklerin kesik olduğunu gördüğünü, jenaratörü çalıştırmak istediğini, birden alevler içinde kaldığını, davaya konu adreste haftanın üç dört günü elektrik kesintisinin yaşandığını, işvereninin talimatıyla jenaratörü çalıştırmak zorunda kaldığını, jenaratörün bakımının düzenli olarak yapıldığını, çarşıda bulunan iş yeri sahiplerinin elektrik tesisatının güçlendirilmesi için İl Özel İdaresine başvurduklarını ancak sonuç alamadıklarını, diğer taraftan, işyeri sahiplerinin çarşı yönetimine başvurarak ortak jenaratör alınmasına yönelik taleplerinin de sonuçsuz kaldığını, yangının çıkmasında kendisi dışında bir çok kişinin kusurunun bulunduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İ. K. , cevap dilekçesi vermemiş, davacı vekili, 05.10.2004 tarihli ilk celsede davalı İbrahim hakkındaki davayı atiye bıraktığını beyan etmiş, bu davalı yönünden dava takipsiz bırakılmıştır.

İhbar olunan A.. B.. vekili dilekçesinde; davaya konu yangının meydana geldiği tarih itibariyle çarşının davalı A.. V.. İl Özel İdaresine ait olduğunu savunarak; davanın öncelikle husumet yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; asıl davada, davalı İbrahim hakkındaki dava takipsiz bırakıldığından bu davalı aleyhine açılan davanın açılmamış sayılmasına, A.. V.. İl Özel İdaresi ve M.. B.. aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile 90.066,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine, birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ile davalı il özel idaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı İl Özel İdaresi vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davacı vekilinin kabul gören temyiz itirazına gelince;

Dava ve birleşen dava; davalı İl Özel İdaresinin mülkiyetinde bulunan ........ binasında çıkan yangın sonucu davacının kiracı olarak kullandığı işyeri ve depodaki malların yandığı, davacının yangın nedeniyle maddi zarara uğradığı gerekçesiyle açılmış maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekilinin kabul gören temyiz itirazına gelince;

Dava ve birleşen dava; davalı İl Özel İdaresinin mülkiyetinde bulunan ........ binasında çıkan yangın sonucu davacının kiracı olarak kullandığı işyeri ve depodaki malların yandığı, davacının yangın nedeniyle maddi zarara uğradığı gerekçesiyle açılmış maddi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, mahkemece bilgisine başvurulan bilirkişiler, davacının toplam zararını 180.132,00 TL olarak tespit etmişlerdir. Mahkemece, davacının davalılarla birlikte müterafik kusurlu olduğu kabul edilerek, belirlenen miktarından 1/2 oranında kusur indirimi yapılmış; asıl davanın kısmen kabulü ile 90.066,00 TL'nin davalıdan tahsiline, birleşen ek davanın reddine karar verilmiştir.

Buna göre temyize konu uyuşmazlık; davacının uğradığı zararın kapsamı ve zararın meydana gelmesinde davacının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığı, davacının müterafik kusurun varlığının kabulü halinde, kusur indiriminin ne oranda yapılması gerektiği hususlarında toplanmaktadır.

Dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgelerden; çarşı esnafının, elektrik kesintilerine karşı gerekli hassasiyeti gösterip, bir arada bulunmanın ortak bilinci ile hareket etmedikleri, tehlike anında kullanılacak alanların kaçak dükkan olarak kiralanmasına sessiz kaldıkları, hiçbir tedbir almadan sadece her esnafın kendi dükkanını beslemek için kullandığı jenaratörleri gelişi güzel çalıştırdıkları, hassas malzemeleri önlem almaksızın depoladıkları anlaşılmaktadır.

............yangınıyla ilgili olarak açılan ceza davasının yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporunda da; çarşıda sürekli elektrik kesintisi yaşanmasına rağmen çarşı esnafının gerekli girişimde bulunmadığı, elektrik kesintilerini sonlandırmak üzere alınması gerekli tedbirleri belirleyemedikleri, çarşı içerisinde yanıcı, parlayıcı ve patlayıcı madde bulundurulmasına, satılmasına karşı ortak hareket etmedikleri, ortak alanların amacı dışında işyeri olarak kullanılmasına karşı çıkmadıkları, ortak mekanların düzensiz kullanılmasına müsamaha gösterdikleri, çarşının güvenliğini tehlikeye düşürebilecek taksirli davranışları önlemede yetersiz kaldıkları belirtilmek suretiyle, davaya konu zararın meydana gelmesinde %20 oranında kusurlu olduğunun rapor edilmiştir.

Dava konusu olayla ilgili emsal kararlarda ve ceza davasında alınan bilirkişi raporlarında; çarşı esnafının %20 oranında kusurlu oldukları rapor edilmiştir.

Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir. (BK m.44; TBK m.52)

Bu bağlamda; davacının da aralarında bulunduğu çarşı esnafının davaya konu zararın meydana gelmesinde müterafik kusurunun bulunduğu açık olup, mahkemece, kusur indirimine gidilmesinde bu bağlamda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, belirlenen tazminat miktarından 1/2 oranında indirim yapılmış olması doğru görülmemiştir.

Bu bağlamda; davacının da aralarında bulunduğu çarşı esnafının davaya konu zararın meydana gelmesinde müterafik kusurunun bulunduğu açık olup, mahkemece, kusur indirimine gidilmesinde bu bağlamda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, belirlenen tazminat miktarından 1/2 oranında indirim yapılmış olması doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; davaya konu yangınla ilgili olarak açılmış ceza yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporları ile emsal nitelikte kesinleşmiş tazminat davalarındaki bilirkişi raporları göz önünde bulundurularak, davacının da aralarında bulunduğu çarşı esnafının, müterafik kusurunun %20 oranında olduğu kabul edilerek, belirlenen tazminattan bu oranda indirim yapılması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu 1/2 oranında indirim yapılması doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Diğer taraftan, davacı vekili 05.07.2004 tarihli dava dilekçesinde, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup, 3.000,00 TL'nin dava tarihinden işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 23.12.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 100.000,00 TL'ye yükseltmiş, bilirkişiler, toplam zararı 180.132,00 TL olarak tespit ettikten sonra ek dava ile 80.132,09 TL tazminatın asıl dava tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalı Ankara İl Özel İdaresi'nden tahsilini talep etmiş, bu dava asıl dava ile birleştirilmiştir.

O halde mahkemece; bilirkişilerce belirlenen tazminat miktarından %20 oranında kusur indirimi yapıldıktan sonra birleşen dava ile ilgili karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu birleşen davanın reddine karar verilmesi de doğru görülmemiş, bu husus da hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26491, Karar No: 2025/16817, Tarih: 03.06.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/26491 E.  ,  2025/16817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1091 E., 2020/486 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2.Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/366 E., 2019/131 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 221/4-2, 62, 53, 58 ve 63. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi,

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği ceza süresi yönünden yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I-Hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan soruşturma başlatılan sanık hakkında 13.112.2017 tarihli yakalama ve el koyma tutanağına göre sanığın '' İl Emniyet Müdürülüğü giriş kapısına kendisinin geldiğinin bildirildiği'' bunun üzerine soruşturma kapsamında yakalandığının ve aynı gün etkin pişmanlık kapsamında ifade verdiğinin ve yargılama aşamasında da ifadelerini tekrar ettiğinin anlaşılması karşısında; söz konusu olayda gönüllü teslim olma şartlarının oluştuğunun kabul edilmesinin gerektiği, bu anlamda örgütle tanışma,sohbetlere katılma gibi örgütsel faaliyetleri ile ilgili örgütte kaldığı süre ve konumuna uygun bilgiler vermek suretiyle suçun aydınlatılmasına katkıda bulunan, samimi şekilde pişmanlık duyan sanık hakkında 5237 sayılı 5237 sayılı Kanun'un 221/4-1. cümle uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

Silahlı terör örgütüne üye olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesinde öngörülen etkin pişmanlık şartlarını taşıdığı kabul edilen sanığın incelenen dosya kapsamı ve delillere göre, kovuşturma aşamalarında örgütte kaldığı süre ve konum itibarıyla, örgütün yapısı, örgütsel faaliyetleri ve örgüt mensupları ile ilgili verdikleri bilgilerin faydalılık derecesi gözetilerek, 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca verilen cezada üçte birden dörtte üçe kadar indirim öngören 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi gereğince üst hadden indirim yapılması gerekirken fazla cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/65, Karar No: 2018/2855, Tarih: 15.03.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/65 E.  ,  2018/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar ..., ... haklarında da korku, kaygı veya panik yaratabilecek tarzda silahla ateş etme, İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali suçlarından ve sanık ...'in İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; Müşteki ...'nin ....ismindeki işletmesinin açılışı olduğu gün ... ve ...'ın sanık ...'nın kız arkadaşı ile birlikte bar önünde tespit edilemeyen bir grup ile aralarında tartışma çıktığı, tartışmadan sonra bu sanıkların bara girmek istediklerinde barın önünde bulunan güvenlik görevlilerinin bara girmelerine izin vermedikleri, bu duruma sinirlenen ...'ın "ben gelip buraya silahla sıkacağım" dediği, sanık ...'nın arkadaşı olan sanık ...'i aradığı, ...'in de kiraladığı.... plaka sayılı araç ile sanıklardan ..., ...'ın, birlikte müştekinin işlettiği... isimli işyerine gittikleri, burada ilk önce ...'nın işyerini hedef alarak 3-4 kez av tüfeği ile ateş ettiği, daha sonra aracın yön değiştirerek işyerinin önünden geçtiğinde ...'ın işyerine doğru tüfek ile 3-4 el ateş ettiği ve olay yerinden ayrıldıkları, müşteki ve mağdurların güvenlik güçlerini aradıkları, polislerin bir kısım mağdurlar ve müştekiyi bara gelerek ifadelerini almak için karakola götürdükleri, ...'in de kiraladığı araç ile yakalanmamak ve delil bırakmamak amacıyla diğer sanıkları araçtan indirip aracı ile Aydın istikametine kaçtığı, sanıkların barda kimsenin olmadığını düşünerek bu kez...Beldesinde ikamet eden sanık ...'i arıyarak Muğla'ya gelmesini istedikleri, bu davet üzerine Muğla'ya geldiği ve aracına sanıklar ..., ... alarak ikinci kez tekrar .... isimli işyerine götürdüğü, burada sanıkların bardan içeriye girdikleri, sanıkların ...'ın bir kısım mağdurlara hitaben "ben ..., buraya birkaç tanenizi sakatlamaya geldim, az önce ateş açan bendim, pompalıyla ateş ettim, bu olay burada kalmayacak, size burada ekmek yedirmeyeceğim, zaten firarım, yarında gelip ayaklarınıza sıkacağım, burada üç beş kişiyi ayaklarından vurmadan gitmeyeceğiz" diyerek tehdit ettiği ve bardan ayrıldıkları,

Sanıkların bu şekilde gerçekleşen eylemlerinin bir bütün halinde TCK.nun 106/2-a-c, 106/3., ile 151/1, maddesinde düzenlenen silahla tehdit ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Sanık ... hakkında 6136 sayılı yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Sanıkların bu şekilde gerçekleşen eylemlerinin bir bütün halinde TCK.nun 106/2-a-c, 106/3., ile 151/1, maddesinde düzenlenen silahla tehdit ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Sanık ... hakkında 6136 sayılı yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Dairemizin süregelen uygulamalarına göre, evde veya işyerinde bulundurulan mermilerin 50 ve daha az olması halinde 6136 sayılı Yasanın 13/4 maddesine uyan suçun oluşacağı cihetle, sanığın evinde ele geçen mermilerin bir kısmı patlatılmak suretiyle sağlamlığı ve 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususunda bilirkişi raporu aldırılması ve mermilerin sağlam olduğunun anlaşılması halinde 6136 sayılı Yasanın 13/4. maddesinde düzenlenen suçun, hüküm tarihinden sonra, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK.nun 75. maddesi uyarınca önödeme kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, ön ödeme uyarısı yapıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ... müdafiileri ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5470, Karar No: 2014/10912, Tarih: 13.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/5470 E.  ,  2014/10912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/241492

MAHKEMESİ : Batman 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2012

NUMARASI : 2012/145 Esas, 2012/496 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/241492

MAHKEMESİ : Batman 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2012

NUMARASI : 2012/145 Esas, 2012/496 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 3., Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 2., Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi 6. ve Anayasamızın 17. maddesinde belirtildiği üzere; “her insanın doğuştan gelen yaşama hakkına sahip olduğu ve bu hakkın yasalarla korunmasının gerektiği”, insan hakları içinde değer sırası bakımından ilk sırada yer alan ve en temel insan hakkı olarak kabul edilen yaşama hakkının diğer tüm hakların varlık sebebi olduğu ve bu hakların kullanımının yaşama hakkına bağlı olduğu, bu bakımdan bu hakkın kullanımı için devletin yalnızca insan yaşamına saygı gösterme anlamında negatif bir yükümlülük altında olmadığı, aynı zamanda insan yaşamını etkin olarak korumak için gerekli adımları atmak, bu kapsamda bireyleri diğer kişilerin yaşamsal tehlike yaratan eylemlerinden korumak için uygun önlemleri almak, yaşama kasteden eylemleri caydırıcı ve etkin şekilde cezalandırmak için kanunlarında gerekli yaptırımlara yer vermek, bu hükümlerin ihlal edilmesini önlemeye ve cezalandırmaya yönelik ceza kovuşturmasını etkili şekilde organize etmek ve kişinin bizzat kendi yaşamına son vermesinin önüne geçmek için gerekli tedbirleri almak gibi pozitif yükümlülüklerinin de olduğu, diğer yandan hükümlü ve tutuklular ile gözaltında bulunan kişiler bakımından yaşama hakkının daha özel bir öneme sahip olduğu, zira bu kişilerin devletin denetimi ve gözetimi altında oldukları ve bu hassas durumları ile yaşama hakkı yönünden daha etkin bir şekilde korunmalarının gerektiği, nitekim Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 16/11/2000 tarihli Tanrıbilir/Türkiye kararı ile 21/10/2008 tarihli Kılavuz/Türkiye kararlarında belirtildiği üzere; “her türlü özgürlükten mahrumiyetin, doğası gereği, tutuklu veya hükümlü kişinin psikolojisinin bozulmasına neden olduğu ve dolayısıyla bunun kırılgan ve korumasız bir kişinin intihar etme riskini artırabileceği, bu yüzden ulusal mevzuatların cezaevi yetkililerine bu kişiler hakkında daha duyarlı ve dikkatli olma görevini yüklediği, tutuklu veya hükümlü kişilerin hayatlarının gereksiz yere tehlikeye atılmasını önleyici tedbirlerin alınmasının zorunlu olduğu, buna göre cezaevi görevlileri tarafından bu tür kişilerin intihar etmek amacıyla kullanabilecekleri eşyalardan arındırılmaları, daha etkili ve sıkı bir gözetim ile doktor kontrolü altında tutulmalarının temin edilmesinin gerektiği, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğün “Hapis Cezalarının İnfazında Gözetilecek İlkeler “ başlıklı 5. maddesinin 1. fıkrasının “f” bendine göre “ceza infaz kurumlarında hükümlülerin yaşam hakları ile beden ve ruh bütünlüklerini korumak üzere her türlü koruyucu tedbirin alınmasının zorunlu” kılındığı nazara alındığında;

Suç tarihinde Batman .. tipi Kapalı Ceza ve İnfaz Kurumunda nöbetçi memur olarak görev yapan sanıkların, katılanların oğlu olup, önceye dayalı psikolojik rahatsızlıkları nedeniyle suç tarihinden 1 gün önce bileklerini kesmek suretiyle intihara teşebbüs eden ve içerisine düştüğü bu ruhsal durum nedeniyle gerçek ve yakın bir intihar riski altında bulunan M..S.. P..’in bir kez daha yaşamına son verme girişiminde bulunmasının önlenmesi hususunda gerekli tedbirleri almadıkları gibi olay günü Cezaevi İdare ve Gözlem Kurulunun kararı olmaksızın adı geçeni tek kişilik müşahede odasına koydukları, bu şekilde diğer hükümlü/tutukluların gözetiminden yoksun bırakılan, sanıklar tarafından da etkin bir gözetime tabi tutulmayan bu kişinin konulduğu müşahede odasının kapısına gömleği ile kendisini asmak suretiyle yaşamına son verdiği anlaşılmakla, katılanların oğlunun yaşam hakkının korunması konusunda her türlü koruyucu tedbiri almak yükümlülüğü altında bulunan sanıklara yüklenen suçun tüm unsurları ile oluştuğu gözetilmeden dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kısa kararda yer almamasına rağmen, gerekçeli kararda “657 sayılı Kanunun 131/3 maddesi uyarınca kararın bir suretinin Adalet Bakanlığı Ceza ve Tevkifevleri Genel Müdürlüğüne gönderilmesine” şeklinde bir ibareye yer verilerek çelişkiye neden olunması,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3469, Karar No: 2014/11080, Tarih: 23.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/3469 E.  ,  2014/11080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar vekiline mahkeme kararının Tebligat Yasası'nın 21. maddesi gereğince tebliğ edildiği bildirilmiş ise de tebligat mazbatasındaki adresin “adres kayıt sisteminde" gösterilen adres ile aynı olup olmadığı belirtilmemiştir. Bu durumda tebliğ işleminin Tebligat Yasası'nın değişik 21/2.maddesinde belirtilen usule uygun olduğu düşünülemez. Öte yandan muhatabın adreste bulunmama sebebi belirlenmemiş, beyan sahibinin imzası alınmamıştır. İmzadan imtina ettiğine dair bir kayıt da bulunmadığından Tebligat Kanununun 21/1.maddesinde belirtilen usule de uyulmamıştır. Bu nedenle yapılan tebligat usulsüz olup mahkeme kararının adı geçen davalıya yöntemine uygun tebliği ile temyiz süresinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.