muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/526, Karar No: 2012/1102, Tarih: 12.12.2012

Eksik olan bir dava şartı, belirli bir süre verilerek giderilebilecek nitelikte ise, mahkeme dava şartı noksanının giderilmesi dava şartının tamamlanması için kesin süre vermek zorundadır. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilememişse, davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.

Dava şartı eksikliğinin tamamlattırılması için davanın taraflarından biri talepte bulunduktan sonra, hakimin bu konudaki emredici kanun hükmüne rağmen, bu talebi incelemeden ve gerekiyorsa kesin süre vermeden, davanın esasını inceleyerek karar vermesi kabul edilemez. Örneğin, İİK. m. 277 vd. Da düzenlenen tasarrufun iptali davaları bakınından özel dava şartı olan aciz belgesinin dosyada bulunmadığının anlaşılması durumunda, mahkemece mutlaka davacıya kesin bir süre verilerek bu dava şartı eksikliğinin tamamlattırılması, aksi takdirde davanın esasına girilmeksizin, derhal usulden reddine karar verilmesi gerekir. Dava şartı eksikliğininin hükmün verilmesinden sonra dahi giderilmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle hakimin davaya devam ederek, sanki dava şartı mevcutmuş gibi esastan bir karar vermesi, kanunun yoruma açık olmayan bir hükmüne apaçık bir aykırılık teşkil eder ( Dava sırasında fark edilmediği için hataen esasa ilişkin bir karar verilmiş olması durumunda, bu eksiklik hükümden sonra tamamlanmış ise, istinaf incelemesinde ya da temyiz incelemesi sırasında da bu husus belgelenmişse, artık dava şartı eksikliğinin olmadığı kabul edilmelidir.)

Bu şekilde süre verilerek giderilebilecek bir dava şartı eksikliği söz konusu değilse, ya da kesin süre verilmesine rağmen dava şartı noksanı giderilmemişse, mahkemenin davayı dava şartı yokluğundan, işin esasına girmeden, usulden reddetmesi gerekir. Örneğin, dava açan kişinin hukuki yararı yoksa süre verilmeden dava reddedilir. Çünkü, dava şartı olan “hukuki yarar” eksikliği belli bir süre verilerek giderilemez. Belirsiz alacak davası açan davacının hukuki yararının bulunmadığının tespiti üzerine davacı davasına eda davası olarak devam edemez. Bunun için usul ekonomisinden de söz edilerek izin verilmesi düşünülemez.

Dava şartı eksikliği daha sonra hakim tarafından kendiliğinden dikkate alınabileceği gibi, taraflarca da her zaman ileri sürülebilir.

Dava şartlarının hangi sıra ile inceleneği konusunda bir açıklık yoksa da, şöyle bir ölçü konulabilir: Bir dava şartının yokluğu diğerlerinin incelenmesini gereksiz kılıyorsa, önce o dava şartı incelenmeli, daha sonra sırasıyla diğerlerine geçilmelidir. Bu sebeple, önce mahkemeye ilişkin dava şartlarının, daha sonra taraflara ilişkin dava şartlarının, en son dava konusuna ilişkin dava şartlarının incelenmesi uygun olur. Çünkü mahkeme o davaya bakamayacaksa, taraflar ve dava konusu bakımından da inceleme gereksizdir; aynı şekilde taraflar bakımından dava şartları mevcut değilse, dava konusunu incelemeye gerek yoktur. Aynı genel ölçü, her bir kategori içinde de ayrı ayrı dikkate alınıp değerlendirilmelidir.

Dava şartı sebebiyle verilen ret kararı, usule ilişkin bir nihai karardır ve bu karara karşı kanun yollarına gidilebilir. Dava şartı yokluğundan reddedilen bir dava, eksik olan davaşartı giderildikten sonra tekrar açılabilir. Yeter ki, esasa girmeye engel teşkil edecek başka bir dava şartı noksan olmasın.

Bu bağlamda; HUMK 409. ve 6100 sayılı yasanın 150.maddesinde belirtilen şekil, dava şartı olup re'sen incelenmelidir.

Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin anılan dosya için davanın açılmamış sayılan ve temyiz olunan kararı incelememiş olması Hukuk Genel Kurulu'nunda dava şartının incelenmesini engelleyip re'sen ve öncelikle inceleme yapması gerekecektir. Aksi hal, mutlak butlan ile yok hükmünün sonuçlarını doğurur, re'sen incelenmeyen ve dava şartlarının varlığının olmadığını belirlemek gerekirken karşı davanın incelenmiş olması bizce anılan kavram ve müesseselere de aykırılık teşkil edecektir.

Bu itibarla önsoruna ilişkin düzenlemeye mutlak butlan ile malul işlemler esas alınarak ve dava şartlarına ilişkin açıklamalara aykırı olarak ittihaz olunan sayın çoğunluğun kararına muhalifim.

KARŞI OY

Dava, şiddetli geçimsizlik nedenine dayalı karşılıklı boşanma istemlerine ilişkindir.

Yerel mahkemece; davacı Seher’in davası kabul edilerek, TMK’nun 166/1 maddesi gereğince tarafların boşanmalarına, TMK’nun 169. maddesi uyarınca aylık 200.00 TL tedbir nafakası tayinine, karar kesinleştikten sonra bu nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamına, TMK’nun 174/1 maddesi uyarınca 8.000.00 TL maddi tazminat ve TMK’nun 174/2 maddesi uyarınca da 8.000.00T L manevi tazminat takdirine fazlaya ilişkin taleplerin ve davacı A..’in davasının reddine karar verilmiştir.

Davacı A..’in kararı temyizi üzerine Y.. Ö.. Dairece, ‘ TMK’nun 185/3 uyarınca eşlerin sadakat yükümlülüğünün evliliğin yasal olarak son bulmasına kadar devam edeceği, davalı-davacı kocanın 12.02.2010 tarihli dilekçesine eklediği Marmara Ereğlisi Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/ 851 sayılı takipsizlik evrakında davalı- davacı kadının 30.12.2009 tarihli kolluk görevlisince alınan beyanıyla başka bir erkekle yaşadığı anlaşıldığından, ortak hayatın temelinden sarsıldığı birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olduğu, davacı- davalı kocanın dava açmakta haklı olduğu bu nedenlerle davacı- davalı kocanın davasının da kabulü gerektiği ‘gerekçesiyle karar bozulmuş, yerel mahkeme önceki kararında direnmiştir.

Somut olayda, davacı-davalı A..’in 2005 yılı Temmuz ayında Pendik’teki evini terk ederek ailesinin oturduğu .. ilçesi .. köyüne gittiği, davacı- davalı S..’in kız kardeşi S.. S...’ın yanına yerleştiği ve 2,5 yıl kardeşi yanında kaldığı tanıklar S.. S.., F.. K.., İ.. S.. ve davacı A.. tanığı S.. A..’ın beyanlarıyla saptanmış olup Marmara Ereğlisi Cumhuriyet Başsavcılığının 2009/ 851 sayılı takipsizlik evrakında, davacı-davalı S..’in 30.12.2009 tarihli beyanıyla, 2008 yılı Kasım ayında boşanma davası sonuçlandıktan sonra M.. Zor ile birlikte yaşamaya başladığını anlaşılmıştır.

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık, mahkemece esasa ilişkin karar verilip hakimin davadan elini çekmesinden sonra meydana gelen ayrı bir boşanma nedeni olabilecek yeni olguya dayalı olarak temyiz aşamasında ileri sürülen ‘yeni delilin’ bozma nedeni yapılıp yapılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

6100 sayılı HMK’nun 25. (HUMK’nun 75.) maddesinde, medeni usul hukukunun hakim ilkelerinden biri olan taraflarca getirilme ilkesi düzenlenmiştir. Ancak, boşanma davası, ne tam kendiliğinden araştırma ilkesi ne de tam olarak taraflarca getirilme ilkesinin uygulandığı bir dava türüdür.

HUMK’ nun 179. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nun 119. maddesi uyarınca davacı, davanın dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini ve iddia edilen her vakıanın hangi delille ispat edileceğini bildirmek zorundadır. Aynı şekilde HUMK’ nun 200. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nun 129. maddesi uyarınca da davalı, savunmasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini ve savunmanın dayanağı olan her vakıanın hangi delille ispat edileceğini bildirmek zorundadır.

O halde, dava ve cevap dilekçesinde ileri sürülmeyen vakıa ve bu vakıanın ispatı için dayanılmayan delil temyiz ve karar düzeltme aşamaları da dahil yargılamanın hiçbir aşamasında kendiliğinden incelenemez ve hükme esas alınamaz.

28.11.1956 gün 15/ 15 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararının gerekçesinde de ifade edildiği üzere, her dava açıldığı tarihteki fiil ve hukuki duruma göre karara bağlanır. Uyuşmazlık konusu dava tarihine kadar gerçekleşen olaylardır.

TMK’nun 184. maddesinde, boşanmada yargılama usulü olarak 6 kural belirlenmiş olup belirtilen kurallar saklı kalmak üzere boşanma davalarının Hukuk Usulü Muhakemeleri kanununa tabi olduğuna hükmedilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun da, boşanma davaların da yargılama usulü ve taraflarca delillerin verilme zaman ve şekliyle ilgili bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu durumda genel usul kurallarının uygulanacağı tartışmasızdır.

Gerek TMK 184. maddesinde gerekse HUMK ve HMK’da dava açıldıktan ve davaya hükümle son verildikten sonra meydana gelen yeni bir davanın konusunu oluşturacak yeni olgu ve bu olguyu belgeleyen yeni delilin temyiz aşamasında incelenerek bozma nedeni yapılabileceğine ilişkin yasal bir düzenleme mevcut değildir.

Gerek TMK 184. maddesinde gerekse HUMK ve HMK’da dava açıldıktan ve davaya hükümle son verildikten sonra meydana gelen yeni bir davanın konusunu oluşturacak yeni olgu ve bu olguyu belgeleyen yeni delilin temyiz aşamasında incelenerek bozma nedeni yapılabileceğine ilişkin yasal bir düzenleme mevcut değildir.

Yüksek Özel Dairenin bozma kararında çoğunluk görüşünün dayandığı TMK’nun 185/ 3. maddesi usul hükmü değil, maddi hukuk kuralıdır. Eşlerin sadakat yükümlülüğünün ihlali boşanma davasından önce gerçekleşmiş ve açılan davada bu olguya dayanılmış ise hükümde esas alınacağı tartışmasızdır. Dava tarihinden ve somut olay da olduğu gibi hüküm tarihinden sonra gerçekleşen sadakatin ihlali olgusu yeni bir olgu olup yeni bir davanın konusunu oluşturur.

Belirtilen tüm bu nedenlerle, yargılama sırasında mahkemeye sunulmayan ve davalıya savunma hakkı verilmeyen, davadan hatta hüküm verildikten sonra ortaya çıkan yeni vakıa ve bu vakıayı belgeleyen delilin temyiz aşamasında inceleme ve değerlendirmeye alınarak bozma nedeni yapılması önceden öngörülebilirlik, adil yargılanma hakkı, hukuk güvenliği gibi hukukun temel ilkelerine aykırı olduğu görüşünde olduğumdan, yerel mahkemenin direnme kararının onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun yerel mahkemenin direnme kararının bozulmasına ilişkin kararına katılamıyorum.

.
Yargıtay — Esas No: 2023/17216, Karar No: 2024/1444, Tarih: 05.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/17216 E.  ,  2024/1444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/266 E., 2023/142 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

A. Her ne kadar sanık müdafiinin yüzüne karşı karar okunmuş ise de; sanık müdafiinin kararı temyiz etmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün müdafiiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafiinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, sanığa kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla; sanığın öğrenme üzerine yaptığı temyizin isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

B. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.09.2017 tarihli ve 2015/263 Esas, 2017/192 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a-c-h, 62, 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 28.12.2017 tarihli ve 2017/1565 Esas ve 2017/1846 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine yargılama sonucu, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 28.12.2017 tarihli ve 2017/1565 Esas ve 2017/1846 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine yargılama sonucu, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 28.12.2017 tarihli ve 2017/1565 Esas ve 2017/1846 Karar sayılı kararının, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 06.07.2022 tarihli ve 2021/20430 Esas, 2022/10815 Karar sayılı kararı ile;

"Başka suçtan Siverek Açık Ceza İnfaz Kurumu’nda hükümlü olduğu anlaşılan sanığın duruşmadan vareste tutulması yönünde talebinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesi gereğince duruşmaya getirtilerek, esas hakkındaki savunması sorulduktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/142 Karar sayılı kararıyla; sanık hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149/1-a-c-h, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Üzerine atılı suçu işlemediğine, şikayetçinin ifadesinin çelişkili olduğuna, delil yetersizliğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Şikâyetçinin 01.09.2014 günü saat 23.30 sıralarında Gezi Parkı içinde oturduğu sırada sanığın şikâyetçinin yanına gelip şikâyetçiden sigara istediği, şikâyetçi sigara kullanmadığını söyleyince sanığın şikâyetçiyi dövmeye başladığı, faili meçhul dört şahsın daha gelip sanığın eylemine iştirak ettikleri, içlerinden birinin ele geçirilemeyen bıçak teşhir ettiği, yine içlerinden birinin içerisinde 100 dolar, 15,00 TL ve Nijerya ülkesine ait kredi kartları bulunan şikâyetçiye ait cüzdanı aldığı, ilk derece mahkemesi tarafından maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Şikâyetçinin beyanını destekleyen, yaralanmasına ilişkin adli rapor dosya arasında mevcuttur.

3. Şikâyetçinin olayın sıcaklığı ile olayın gelişimine uygun ifadesi dava dosyasında mevcuttur.

4. Kolluğun düzenlediği 02.09.2014 tarihli tutanak dava dosyasında mevcuttur.

5. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Şikâyetçinin beyanını destekleyen, yaralanmasına ilişkin adli rapor dosya arasında mevcuttur.

3. Şikâyetçinin olayın sıcaklığı ile olayın gelişimine uygun ifadesi dava dosyasında mevcuttur.

4. Kolluğun düzenlediği 02.09.2014 tarihli tutanak dava dosyasında mevcuttur.

5. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; şikâyetçinin olayın sıcaklığı ile alınan beyanı, sanığın savunmaları, Olay ve Olgular bölümünde gösterilen diğer deliller karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2023 tarihli ve 2022/266 Esas, 2023/142 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun’un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4116, Karar No: 2012/9725, Tarih: 20.12.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/4116 E.  ,  2012/9725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, abonelik tesisine karar verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu binanın iskan izninin alınmadığı dosya içeriği ile sabittir. 3194 Sayılı İmar Kanunu’nun 30 ve 31. maddeleri hükmüne göre, yapı kullanma izin belgesi bulunmayan yerlerde abonelik tesisi mümkün değildir. Ne var ki; 26.07.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanıp yürürlüğe giren, 5784 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 25.maddesi'yle 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen Ek Geçici 11. maddesiyle, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kanalizasyon kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara yol, su, elektrik, telefon vb. gibi altyapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar geçici abonelik yapılabilir, bu halde elektrik ve su bağlanması abone için kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak yapı ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12.10.2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanamaz“ hükmü getirilmiştir.

Dosyada yapı ruhsatının bulunduğu, ayrıca davacının abonelik tesisini talep ettiği, Ankara İli, ... İlçesi, ... Mah. 856.sokak no:7/14'e ait, elektrik hizmetinden yararlandığına ilişkin faturanın mevcut olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, dava konusu abonelik tesisinin talep edildiği taşınmazın 3194 Sayılı İmar Kanunu’na eklenen geçici 11.maddesindeki şartları taşıdığı anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile fazla alınan 18,40-TL'nin davalıya iadesine, 20.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2410, Karar No: 2019/806, Tarih: 17.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/2410 E.  ,  2019/806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62, 51/1-3-6-7-8, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, suçun sübutuna, katılan vekilinin ise eksik inceleme yapıldığına, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan ...’nın olay tarihinde sanığın idaresindeki minibüs ile...ilinden... Kasabasına gittiği sırada,... Köyü Kavşağını geçtikten sonra minibüsün orta kapısının sanık tarafından açık bırakılması nedeniyle seyir halindeyken minibüsün açık olan kapısından yola düştüğü ve hayati tehlikeye, 2. derece kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 9/189-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; aracın kapısı açık olarak gidilmesinin yaralanma ve ölümlere yol açabileceğinin sanık tarafından da öngörülmesi gereken bir husus olduğu, buna rağmen hatalı yöntemle ilgili geçmiş deneyimlerinin şanslı sonuçlanması gibi nedenlerle sanığın bu riski göze aldığı anlaşıldığından, olayda bilinçli taksirin unsurlarının gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27658, Karar No: 2025/7559, Tarih: 20.05.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/27658 E.  ,  2025/7559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/609 E., 2021/164 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat, kaçak eşyanın müsaderesi

TEMYİZ EDENLER : Katılan ... İdaresi vekili, o yer Cumhuriyet savcısı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, olay günü sanığın muavin olarak bulunduğu yolcu otobüsünde usûlüne uygun olarak alınan önleme araması kararına istinaden yapılan aramada 154 karton gümrük kaçağı sigara ele geçmesi şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın aşamalarda sigaraları Konya İline götürmek üzere satın aldığını beyan etmesi karşısında, Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre dava konusu kaçak eşyanın miktar itibarıyla ticari miktar ve mahiyette olduğu, sanığın kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurduğunun kabulü gerekirken, sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2.Suç konusu kaçak sigaraların 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 13/1. maddesi delâletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur. Açıklanan nedenlerle, katılan ... İdaresi vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 20.05.2025 tarihinde karar verildi.