muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2104, Karar No: 2018/7545, Tarih: 03.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/2104 E.  ,  2018/7545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14/04/2016 tarih ve 2016/49-2016/261 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 10.08.2000 tarihinden itibaren davalının acentesi olduğunu, müvekkilinin TOBB'da tutulan acentelik levhasında adının kayıtlı olmasına rağmen davalının bunun aksini iddia ederek sözleşmeyi 05/10/2010 tarihinde haksız olarak feshettiğini, komisyon alacağının ödenmediğini, acentelik sözleşmesinin feshinden sonra davalı şirketin halen devam eden kazancı sebebiyle müvekkilinin portföy tazminatına hak kazandığını, bunun haricinde davalının, sigorta komisyon hakedişlerinden haksız olarak %12 müdür kesintisi, % 8 telefon kesintisi yaptığını ileri sürerek şimdilik 5.000 TL komisyon alacağının, komisyon hakedişlerinden haksız olarak yapılan kesinti sebebiyle 10.000 TL'nin ve 35.000 TL portföy tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, ıslah dilekçesiyle komisyon hakedişlerinden haksız olarak yapılan kesinti sebebiyle 10.000 TL olan talebini 11.579,01 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, fesihin haklı sebebe dayandığını, davacının acentelik levhasında adının bulunmadığını, davacının uzun süreden beri faaliyet göstermediğini, davacıya komisyon borçlarının bulunmadığını, davacının komisyonlarından 9 yıldır %12 müdür kesintisi yapıldığını, davacının buna ses çıkarmayarak kabul ettiğini, davacının sözleşmenin feshine sebebiyet vermesi sebebiyle portföy tazminatına hak kazanamayacağını, davacının müvekkilinin portföyüne katkısının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı ... şirketinin acentesi olarak görev yaptığı, davacının 28/05/2008 tarihinde sigorta acenteleri levhasına kayıtlı olduğu, acentelik sözleşmesinin davalı tarafından fesh edildiği, feshin haksız olduğu, davacının 9 yıl süre ile baskı olmadan eksik komisyon tutarını kabul ettiği, baskı ile kabul ettiği yönünde delil sunulmadığı gibi ihtirazı kayıt da koymadan eksik olduğunu iddia ettiği komisyon bedelini tahsil ettiği, telefon kesintisinin yapıldığının ispatlanamadığı, acentelik süresi boyunca hak ettiği komisyon hakedişlerinden birim müdürü ve şube müdürü için kesintilerin yapıldığı, komisyon hakedişlerinden yapılan kesintilerin davacı tarafından benimsendiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davacının 7.992,36 TL portföy tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2145, Karar No: 2016/329, Tarih: 25.01.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/2145 E.  ,  2016/329 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2014

NUMARASI : 2013/1645-2014/1458

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalılardan N.. M.. tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiralanana ilişkin, elektrik, su, vergi borcu, hor kullanma bedeli, makul süre kirası ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece toplam 5.113,57 TL alacaktan, 1.000 TL depozito düşüldükten sonra 4.113,57 TL nin davalı kiracı ve kefilden tahsiline, manevi tazminata ilişkin dava atiye bırakıldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı adi kefil tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kiralanana ilişkin, elektrik, su, vergi borcu, hor kullanma bedeli, makul süre kirası ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece toplam 5.113,57 TL alacaktan, 1.000 TL depozito düşüldükten sonra 4.113,57 TL nin davalı kiracı ve kefilden tahsiline, manevi tazminata ilişkin dava atiye bırakıldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı adi kefil tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 15.06.2003 başlangıç tarihli, yedi yıl süreli, işyeri olarak kiralanan ve fırın olarak kullanılacak kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyi davalı N.. M.. adi kefil olarak imzalamıştır. Bundan ayrı sözleşmede kiracının 1.000 TL depozito verdiği ayrıca davalı adi kefilinde imza attığı 16.07.2004 tarihli protokolde davalı adi kefilin 14.06.2003 ile 21.07.2004 tarihleri arasındaki vergi borçlarından müteselsilen sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Davacı kiraya veren, davada kiralanana ilişkin 312 TL elektrik borcu, 1.177 TL su borcu, 1.883 TL vergi borcu, 761 TL nalburiye, 400 TL işçilik, 100 TL taşıma ücreti ( toplam 1.261 TL hor kullanma bedeli olarak) 500 TL fırın boş kaldığı için tazminat (makul süre kirası olarak) 1.500 TL de manevi tazminat isteminde bulunmuş, manevi tazminatla ilgili talebini atiye bırakmıştır. Mahkemece manevi tazminat dışında kalan toplam 5.133 TL alacaktan, 1.000 TL depozito bedeli düşüldükten sonra bakiye 4.133 TL nin davalı kiracı ve adi kefilden tahsiline, manevi tazminat hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Bu durumda az yukarıda belirtildiği üzere davalı N.. M.. sözleşmeyi adi kefil olarak imzalamış olup adi kefilin sorumluluğunu düzenleyen BK 486 md (TBK nun 585. maddesi ) uyarınca borçlunun borcundan adi kefilin sorumlu tutulabilmesi için borçlu aleyhine Türkiye'de takibatın imkansız hale gelmesi, borçlunun iflasına karar verilmesi veya hakkındaki icra takibinin semeresiz kalmış olması gerekir. Olayda yukarıda belirtilen koşulların hiç biri gerçekleşmediğinden asıl borçluya gidilmeden adi kefile başvurulamayacaktır. Bundan ayrı 16.07.2004 tarihli protokolde kiralananın vergi borçlarından davalı N.. M..'in müteselsilen sorumlu olacağı düzenlemesi bulunmakta ise de protokolde kefilin hangi miktar vergi borcundan sorumlu olacağı belirtilmediğinden davalı Nazım vergi borcuna müteselsilen kefil olsa bile miktarı belirtilmeyen vergi borcundan sorumlu tutulamaz. Nitekim BK 484. maddesi (TBK 583) bu hususu düzenlemektedir. Yukarıda belirtilen nedenlerle davalı kefil hakkındaki istemin reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı N.. M..'in temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27411, Karar No: 2022/3461, Tarih: 28.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/27411 E.  ,  2022/3461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tarafından istinafa başvurulması üzerine; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne dair verilen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi sonucunda kararın davalı lehine bozularak Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, 6100 sayılı HMK’nun 373/5. maddesi gereği temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

1-Davacılar vekilinin temyiz istemi yönünden; Bölge Adliye Mahkemesi ilk kararını davacı taraf temyiz etmemiştir. Bu kararı temyiz etmeyerek kendileri yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararını şekli anlamda kesin hükme dönüştürmüşlerdir. Dairemiz bozmasından lehine bir sonuç doğmayacağı gibi yerel mahkemenin direnme kararını temyiz etme hakkı da ortadan kalkmıştır.

Bu durumda ilk kararı temyiz etmeyerek, kendisi için (şekli anlamda) kesin hükme dönüştüren davacıların direnme kararına yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmelidir.

2-Davalı vekilinin temyiz istemine gelince;

Dava, taksirle yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili; davalının olay tarihinde av tüfeği ile ateş ederek, müvekkili ...'yi yaraladığını, müvekkilinin iş gücü kaybına uğradığını, uzun süren tedaviler nedeniyle manevi zarara uğradığını, diğer davacıların da müvekkili ... annesi ve babası olduğunu, çocuklarının sakat kalması nedenleriyle manevi zarar gördüklerini belirterek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla davacı ... için 1.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın, diğer davacılar ... ve ...'nin her biri için 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesiyle maddi tazminata ilişkin talebini davacı ... için 121.762,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; olay tarihinde müvekkilinin, davacı ve dava dışı bir başka arkadaşı ile birlikte av tüfeği ile atış yaptıklarını, olayın kaza sonucu meydana geldiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı vekili; olay tarihinde müvekkilinin, davacı ve dava dışı bir başka arkadaşı ile birlikte av tüfeği ile atış yaptıklarını, olayın kaza sonucu meydana geldiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 121.762,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, davacılar ... ve ...'nin her biri için 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, karara karşı davalı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce davalı vekilinin istinaf isteminin 6100 Sayılı HMK'nun 353/1. fıkra (b-2) bendi gereğince kabulüne, İlk Derece Mahkemesi olan Aydın 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/379 Esas-2019/70 Karar sayılı 26/02/2019 tarihli kararının kaldırılmasına, düzelterek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 97.409,60 TL maddi ve 18.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, davacılar ... ve ...'nin her biri için 4.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 16/06/2021 gün, 2020/2633 esas ve 2021/3196 karar sayılı ilamıyla, temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği de dikkate alınarak, usuli kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, esas alınan asgari ücret yılı, işlemiş/işleyecek dönem tarihleri gibi) davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi suretiyle tazminat miktarının hesaplanması için bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmek üzere kararın bozulmasına karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesince “... maluliyet ve geçici iş görmezlik tazminatı hesaplamalarında, bakiye ömür süresi tespitinde daha güncel ve ülkemize ait veriler kullanılarak hazırlanmış olan TRH 2010 yaşam tablosunun esas alınmasının gerçek zarar tespiti ve uygulama birliği açısında daha isabetli olacağı halde PMF 1931 yaşam tablosu esas alınarak hesaplama yapılmış olması yerinde değilse de, davacının bu yönde talebi ve istinaf itirazı olmadığı gibi 6100 sayılı HMK'nun 357/1 maddesi hükmüne göre istinaf aşamasında ıslah imkanı da yoktur. İlk derece mahkemesince alınan 17/01/2018 tarihli raporda 21 (+/ay) yaşında olan bir erkek kişinin PMF 1931 yaşam tablosuna göre bakiye yaşam süresi 44,59 yıl iken TRH 2010 yaşam tablosuna göre bu süre 53,04 yıl olarak gösterilmiştir. Bu halde TRH 2010 yaşam tablosundaki daha uzun yaşam süresine göre yapılacak hesaplamanın davalı aleyhine sonuç yaratacağı ve bu yöndeki istinaf itirazı aleyhine sonuç vereceği açıkç olduğundan sonuca etkisi olmayacaktır. 6100 sayılı HMK'nun 266. maddesi hükümleri uyarınca genel bilgi ve tecrübe ile ya da hakimlik mesleğinin gerektirdiği hukuki bilgi ile tespitti mümkün olan bir konuda bilirkişiye başvurulamaz. Dava dosyası içindeki veriler itibarıyla, TRH 2010 yaşam tablosuna göre yapılacak tazminat hesabının davalı aleyhine sonuç verip vermeyeceği genel bilgi ve tecrübe yanında hakimlik mesleğinin gerektirdiği hukuki bilgi ile tespit ve değerlendirilmesi mümkün olduğundan, davalı aleyhine olacağı belirgin olan fazla tazminat hesaplanması yönünde ek bilirkişi raporu alınmasına ihtiyaç duyulmamıştır. Davanın geçirdiği yargılama süresi de gözetildiğinde, makul süreden daha uzun süren yargılamanın, davada istenilen miktar bakımından yukarıda açıklanan kazanılmış hak kuralı nedeniyle sonuca etkisi olmayacağı açık olan bir konuda alınacak ek bilirkişi raporu alınması yargılamanın daha da uzamasına yol açacağı ve usul ekonomisine de uygun olmayacağından bu yönde inceleme yapılmasına gerek olmadığı sonuç ve kanaatine varılarak ...” direnme kararı verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 373/5. maddesi gereği yapılan incelemede her ne kadar Dairemiz bozma ilamında temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği de dikkate alınarak, usuli kazanılmış haklar gözetilerek karar verilmek üzere Bölge Adliye Mahkemesi kararı bozulmuş ise de 21 yaşında olan bir erkek kişinin PMF 1931 yaşam tablosuna göre bakiye yaşam süresi 44,59 yıl iken TRH 2010 yaşam tablosuna göre bu süre 53,04 yıl olarak gösterilmiştir. Açıklanan nedenle, TRH 2010 yaşam tablosundaki daha uzun yaşam süresine göre yapılacak hesaplama da davalı aleyhine sonuç yaratacaktır. Bu durumda yeniden bilirkişi raporu alınmasının yargılamanın uzamasına sebebiyet verecek olması ve usul ekonomisi de birlikte gözetildiğinde direnme kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, Dairemizin bozma kararı kaldırılarak temyiz incelemesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına ve TRH 2010 yaşam tablosundaki daha uzun yaşam süresine göre yapılacak hesaplamanın ilk kararı temyiz eden davalı aleyhine sonuç yaratacağı da gözetildiğinde bölge adliye mahkemesi kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nun 370/1. ve 373/5. maddeleri uyarınca ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 6.323,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına ve peşin alınan harcın temyiz eden davacılara geri verilmesine 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21526, Karar No: 2014/15809, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21526 E.  ,  2014/15809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı tarafa yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/728, Karar No: 2020/6504, Tarih: 28.12.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/728 E.  ,  2020/6504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...,... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 2, 102 ada 4 ve 103 ada 1 parsel sayılı muhtelif yüzölçümlü taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek, malik haneleri açık bırakılmak suretiyle kışlak olarak tespit edilmişlerdir. Davacı ... tarafından davalı ... Tüzel Kişiliği aleyhine açılan meraya elatmasının önlenmesi davası ve davalı ... Tüzel Kişiliği tarafından karşı dava ile çekişmeli alanın kendi köylerinin merası olduğu iddiası ile davacı ... aleyhine açılan elatmanın önlenmesi davası davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Asliye Hukuk Mahkemesince görevsizlik kararı verilerek Kadastro Mahkemesine aktarılması üzerine Mahkemece, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'nin yargı yerinin belirlenmesine ilişkin 2008/18030 Esas, 2009/1416 Karar sayılı ilamı uyarınca 3402 sayılı Kadastro Kanununun 25/son maddesi uyarınca, yenilik doğurucu hüküm almayı sağlayan dava ile isteklerin Kadastro Mahkemesinin görevi dışında olduğu gerekçesiyle davanın görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak görevsizlik kararı verilirken görevli mahkeme gösterilmediği gibi aktarılan davanın, taşınmazın kadastro tutanağının malik hanesinin açık bırakılmasını gerektiren davalardan olmaması nedeniyle, kadastro işleminin olağan usule göre tamamlanması için kadastro müdürlüğüne iade edilmesi gerekirken bu yönün göz ardı edilmesi de isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.12.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13977, Karar No: 2012/46840, Tarih: 26.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/13977 E.  ,  2012/46840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/172707

MAHKEMESİ : Aydın 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2008

NUMARASI : 2007/866 (E) ve 2008/898 (K)

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık D.. S..'a atılı suç nedeniyle yakınan A.. S..'in dosyaya yansıyan herhangi bir maddi zararının tespit edilmediği, konut dokunulmazlığını ihlal suçununda zarar oluşumuna elverişli bulunmadığı gözetilerek adli sicil bilgilerine göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının, 5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen sanığın “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken,''sanığın mağdura ilişkin zarar gideriminde bulunmadığı.. '' biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık D.. S.. hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık D.. S.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi , BOZULMASINA 26.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.