muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3379, Karar No: 2014/964, Tarih: 03.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/3379 E.  ,  2014/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2012

NUMARASI : 2010/50-2012/637

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı K..A..e ait iş yerinin asma katından sızan sular nedeni ile hasar gördüğünü belirterek, sigortalısına ödemek zorunda kaldığı 4.117,00 TL hasar bedelinin kat maliklerinden rucuen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, kusur ve hasarı kabul etmediklerini, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece toplanan delillere göre; davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TTK'nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir. İnşaat mühendisi bilirkişi 28.07.2010 havale tarihli raporunda, pis su borusunun çatal kısmının boşta bırakılmış olduğunu, hasarın meydana gelmesinde dükkan sahibi ve kiralayanların sorumluluğunun olduğu bildirilmiştir. Aynı bilirkişi tarafından düzenlenen ek raporda, hasarın pis su giderinin tıkanması nedeni ile meydana geldiği, hasarın oluşmaması için apartman yönetiminin apartman sakinlerini uyarması gerektiği, oluşan zararda apartman yönetimininde sorumluluğunun bulunduğu belirtilmiştir. İtiraz üzerine başka bir inşaat mühendisinden alınan 26.12.2011 tarihli raporda ise hasarın kanalizasyon borusuna yağmur sularının bağlanmasından kaynaklandığı ve kat malikleri ve sigortalının bir hatası olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece, 26.12.2011 tarihli son rapor hükme esas alınarak davalıların olayda bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Bu durumda mahkemece, dosyadaki delil durumuna göre raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi yönünden yağmur suyu borusunun bağlanmasına ilişkin projeler getirtilerek, seçilecek inşaat ve mimar mühendislerinden oluşturulacak uzman bilirkişi kurulundan, kusur yönünden ayrıntılı, gerekçeli rapor alınarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 3.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14538, Karar No: 2014/21632, Tarih: 28.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14538 E.  ,  2014/21632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2011/431-2013/181

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 02/02/1998-19/12/2001 tarihleri arasında çalıştığı sürenin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/11 bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan K.. A.. vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirkete ait iş yerinde 02/02/1998 tarihinden 19/12/2001 tarihine kadar dilme operatörü olarak çalıştığı sürenin 506 sayılı Yasa'nın Ek-5/II bentte geçen itibari hizmet süresi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı S. PLASTİK SAN.TİC.AŞ (Yeni Ünvanı: K. A.SAN. VE TİC.AŞ) A FABRİKASI işyerinde dilme operatörü olarak çalıştığı, davacınınyaptığı işin 506 sayılı Yasaya 2098 sayılı Yasa ile eklenen Ek-1 madde kapsamında bulunduğu, davalı işyerinin basım işleri yapılan ve solunum ve cilt yoluyla cilde geçen gaz, toz veya diğer zehirli maddelerle çalışılan işyeri olduğu, buna göre 02.02.1998-19.12.2001 tarihleri arasındaki toplam 1379 günlük fiili çalışma süresine, bu sürenin %25 i oranında itibari hizmet süresi eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 02/02/1998-19/12/2001 tarihleri arasında dilme operatörü olarak çalıştığı, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının basım işinde çalıştığını, cilt yolu ile vücuda geçen kimyasal etkilere maruz kaldıklarını, çalışma ortamında zehirleyici maddeleri soluduklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 02/02/1998-19/12/2001 tarihleri arasında dilme operatörü olarak çalıştığı, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının basım işinde çalıştığını, cilt yolu ile vücuda geçen kimyasal etkilere maruz kaldıklarını, çalışma ortamında zehirleyici maddeleri soluduklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

İtibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektiren olgunun sanayi kolları farklı olsa da belli, ağır, riskli ve sağlığa zararlı işlerin yapılması olduğu, bu nitelikte işleri yapan kişilerin aynı durumda olmadıklarının ileri sürülemeyeceği ve aynı hukuksal durumda bulunanların farklı kurallara tabi tutulmasının Anayasa’nın eşitlik ilkesine yer veren 10. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle söz konusu düzenlemede yer alan “azotlu gübre ve şeker sanayii” ibaresi Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarih 26475 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasa’nın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 40. maddesinin II. fıkrasının 5. bendi ise “kok fabrikalarıyla;

1)Ateşçilik, ocak temizliği, jeneratör, doldurma, termik santraller boşaltma ve temizleme işlerinde çalışanlar,

2) Kimyasal arıtma işlerinde çalışanlar,

3) Gazın geçtiği cihaz ve boruların onarılması ve temizlenmesi işlerinde çalışanlar,

4) Kok fabrikalarında kömür ve ocak işlerinde çalışanlar

5) Elektrik enerji üretim santrallerinin kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde çalışanlar,

6) Termik santrallerle her çeşit buhar kazanlarının kazan dairesindeki ateşçilik, kül ve kömürlerin taşınması işlerinde ve işyerlerinde 4. maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamında çalışan sigortalıların prim ödeme gün sayılarına, bu işyerlerinde ve işlerde geçen çalışma sürelerinin her 360 günü için karşılarında gösterilen gün sayıları, fiilî hizmet süresi zammı olarak eklenir” hükmünü amirdir.

Somut olayda, davalı işyerinde değişik firmaların plastik torba, çanta, poşet,çuval, kutu, damacana, şişe, makara vb. paketleme malzemelerinin imalatı konusunda faaliyette bulunulduğu, işyeri tesislerinin ana iştigallerinin ambalaj malzemesi imalatı olduğu ve davacının "basım" işyeri özelliği bulunmayan bu işyerinde “Dilme Operatörü” olarak çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesinin yürürlükte bulunduğu süre içerisinde itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesinin yürürlükte bulunduğu süre içerisinde itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan K.A.San.Ve Tic. A.Ş.'ne iadesine, 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19685, Karar No: 2019/18321, Tarih: 07.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/19685 E.  ,  2019/18321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bır kısım ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, aylık 450 USD ücret ile Cezayir'deki şantiyede çalıştığını, Türkiye'ye döndükten sonra davacının işten kendisinin ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek, ilgili işçi ve işveren kuruluşları ile Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığı internet sitesinde bulunan “Kazanç bilgisi sorgulama” ekranından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı 28.02.2005-24.01.2011 tarihleri arası davalı şirketin Cezayir‘deki işyerinde kalite kontrol ve sözleşmeler müdürü olarak en son net 3000 USD ücret ile çalıştığını iddia etmiştir. Davalı vekili ise davacının aylık 450 USD ücretle ile çalıştığını savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işyeri kayıtlarına göre en son net 2000 USD ve davacı talebi doğrultusunda 3000 USD üzerinden iki seçenekli hesaplama yapılmıştır. Mahkemece net 2000 USD üzerinden yapılan hesaplama hüküm altına alınmıştır. Halbuki işçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin yurtdışı olması gibi özellikler ile ibraz edilen belgeler uyarınca davacının 01/03/2005- 31/12/2007 tarihleri arasında net 2000 USD, 01/01/2008 tarihinden itibaren net 2500 USD, 01/01/2010 tarihinden itibaren net 3000 USD aldığı dosya kapsamı ile sabittir. Banka kayıtlarında gözüken maaş miktarları ile muavin defter kayıtları örtüşmektedir. Çalışma dönemleri ve belirtilen ücretler üzerinden yapılacak hesaplama sonucu talep edilen alacakların değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 07.10.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10138, Karar No: 2019/16800, Tarih: 14.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/10138 E.  ,  2019/16800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa, tutanaklara, suça sürüklenen çocuğun hayatın olağan akışına uygun düşmeyen, inandırıcı ve samimi olmayan kaçamaklı savunmalarına, müştekinin okul atölyesinde soyunma odasına astığı ceketinin cebinden çalınan cep telefonunun olaydan hemen sonra suça sürüklenen çocuk tarafından kullanılan hat takılarak kullanılmasına ve tüm dosya içeriğine göre; eylemi hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, eylemin hatalı vasıflandırması ile yazılı şekilde suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6360, Karar No: 2018/8190, Tarih: 09.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/6360 E.  ,  2018/8190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Davalının, Mahkemenin 2013/972 E. 2015/203 K. ve 07/05/2015 tarihli ek kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesi sonucunda;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar HUMK.nun 427/2 maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Davalının temyiz isteminin reddine dair Mahkemece verilen 07/05/2015 tarihli ek karara yönelik yapılan incelemede; dosya içeriğine göre temyize konu edilen miktarın 803,68 TL olup, karar tarihi itibariyle 2.080 TL lik kesinlik sınırı kapsamında kaldığının anlaşılmasına ve buna yönelik verilen 07/05/2015 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan 07/05/2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 09/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8244, Karar No: 2017/19931, Tarih: 25.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/8244 E.  ,  2017/19931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı kayyım vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı kayyım vekilince tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değeri belirlenirken Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre % 4 oranında kapitalizasyon faizi uygulanması gerekirken, bu oranın % 5 olarak kabulü ile az bedel tespiti,

2- Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, tamamının yüzölçümü ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının % 24 olacağı gözetilmeden daha düşük oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin eksik belirlenmesi,

3- İnfazda tereddüt oluşturacak şekilde faiz bitiş tarihinin kararda belirtilmemesi,

4-Tespit edilen kamulaştırma bedelinin üçer aylık vadeli hesaba dönüştürülerek nemalandırılmasının kararda açıkça gösterilmemek suretiyle infazda tereddüt yaratılması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı kayyım vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4842, Karar No: 2016/7760, Tarih: 19.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4842 E.  ,  2016/7760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma, Mahkumiyet

I-)Sanıklar hakkında “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-)Sanık ... hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında...Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.11.2008 tarih ve 2008/13496 Esas sayılı iddianamesi ile mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek”; "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek ile kullanmak eylemlerinin her bir takvim yılı için birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sadece “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan hüküm kurulmuş ise de; sanığın “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davası hakkında zamanaşımı süresi içerisinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle;

Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasının a, b, c ve d bendlerinde yazılı hak yoksunluklarına aynı Yasanın 53/3. maddesi de nazara alınarak hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,