muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4362, Karar No: 2013/12567, Tarih: 18.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/4362 E.  ,  2013/12567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ...İç-Dış Tic. Ve Taah. Ltd. Şti. Avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalılardan ......Tic. Ltd. Şti.’nde 01.09.1996 tarihinde sorumlu müdür olarak çalışmaya başladığını, 01/06/2006 tarihinde iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, iş akdinin feshinden sonra ......Tic. Ltd. Şti.’nin ...İç-Dış Tic. ve Taah. Ltd. Şti.’ne devredildiğini, İş Kanunun 6. Maddesi ve Borçlar Kanununun 179. maddesi gereği yeni şirketin ......Tic. Ltd. Şti.’nin bütün hak ve borçlarından müteselsilen sorumlu olduğunu, kıdem, ihbar tazminatları ve yıllık ücretli izin alacağı için ... 16. İş Mahkemesinde dava açıldığını, bu dosya üzerinde müvekkilinin alacaklarının hesaplandığını, bakiye alacaklar için bu davayı açtıklarını belirterek, bakiye kıdem tazminatı, bakiye ihbar tazminatı, bakiye yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalıların cevap dilekçesi vermedikleri, duruşmaya da katılmadıkları anlaşılmıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, ... 16.İş Mahkemesinin 2007/295 Esas sayılı dosya içeriği, 12.11.2009 tarihli bilirkişi ek raporu ve davacı talebi göz önüne alındığında davacının 14.145,57 TL kıdem tazminatı, 4.085,97 TL ihbar tazminatı, 8.127,41 TL yıllık izin ücreti alacağı olduğu gerekçesiyle bu miktarlar hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı, davalı ...temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosyanın incelenmesinden, temyiz eden davalı ...ne, dava ve ıslah dilekçesinin tebliğinin usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Şöyle ki: Dava dilekçesinin TK'nun 21.maddesine göre muhtara bırakılmasına karşın haber verilen komşusu ...'ın imzasının alınmadığı, ıslah dilekçesinin de TK'nun 21.maddesine göre muhtara bırakılmasına karşın her hangi bir komşusuna haber verilmediği tebliğ mazbatalarından anlaşılmıştır. Bu durumda, usulünce taraf teşkili sağlanmaksızın yargılamaya devamla hüküm kurulması karşısında hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı, BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31524, Karar No: 2014/32058, Tarih: 17.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31524 E.  ,  2014/32058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erciş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/09/2014

NUMARASI : 2014/458-2014/608

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek duyulduğundan,

1-Davalı işyerine ait, fesih tarihinden altı ay öncesi ile altı ay sonraki dönemi kapsayan, çalışan işçi sayılarını ve isimlerini gösterir her aya ilişkin dönem bordrolarının Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

2-Davacının 2005 ve 2006 yıllarında vizeye tabi altı ay ve daha fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı, varsa hakkında 5620 sayılı Kanun'un 2. maddesi çerçevesinde işlem yapılıp yapılmadığı ile anılan hususlara ilişkin tüm bilgi ve belgelerin davalı Belediye'den,

3-Davacıya ait sigortalı hizmet döküm cetvelinde, davacının çalışmasının gözüktüğü işyeri ve işverenlere ait bilgileri içerir kayıtların eksiksiz şekilde davalı ile Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan,

4-Her yıl Belediye Meclisi tarafından verilen vizelerin süresine dair başkaca bir karar bulup bulunmadığı, var ise buna dair tüm kayıt ve belgelerin gönderilmesinin, yok ise bu hususun belirtilmesinin davalı Belediye'den,

Temini ile anılan eksiklikler giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13823, Karar No: 2016/10007, Tarih: 13.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13823 E.  ,  2016/10007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 231/11. maddesi gereği hükmün açıklanması ile TCK'nın 179/2, 62/1, 50, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 21/04/2011 tarih, 2011/1 Esas, 2011/22 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu hüküm, CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmakla, sanık tarafından temyiz edilen hüküm incelendi;

Olay tarihinde geceleyin, yerleşim yeri dışında, yağmurlu havada, aydınlatması olmayan, 6 metre genişliğindeki hafif virajlı ve ıslak zeminli iki yönlü yolda, sürücü ... idaresindeki aracı ile seyri sırasında, tali yoldan ana yola çıkış yapmak isteyen sürücü belgesiz sanık ... idaresindeki araçla çarpışması sonucu meydana gelen maddi hasarlı trafik kazası sonucu sürücü ... ve sanığın yaralanmadıkları, kaza tespit tutanağına göre, sanığın meydana gelen kazada ana yoldan gelen sürücülere ilk geçiş hakkını verme kuralını ihlal ettiğinin belirtildiği, sanığın kusurlu davranışıyla meydana gelen kazanın, tali yoldan gelmekte olan sanığın ana yoldan gelen araca ilk geçiş hakkını vermemesinden kaynaklandığı, sanığın ehliyetsiz araç kullanmasının ve meydana gelen kazada taksirinin bulunmasının, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun oluşumuna yeterli olmadığı, bu nedenle kasten işlenen trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 13.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9386, Karar No: 2010/3200, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9386 E.  ,  2010/3200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı vek.Av.... 'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, tarafların finansal kiralamaya konu sökülebilir taşıyıcı destek yapı sistemi alım-satım konusunda anlaşma yaptıklarını, davalıya 25.01.2006 tarihli proforma faturasının gönderildiğini, davalının da bu fatura koşulları üzerinden kiracıları ile finansal kiralama sözleşmesi akdettiğini, müvekkilinin yapı sistemini kiracıya teslim ettiğini, satış ve %1 KDV bedelinin tahsil edildiğini, KDV iadesi taleplerinin vergi dairesince çelikten mamul sökülebilir yapı sisteminin binanın ayrılmaz parçası olduğu, finansal kiralama konusuna girmediği gerekçesiyle reddedildiğini, bunun üzerine müvekkili tarafından %18 KDV düzeltme dilekçesi verildiğini, aradaki %17’lik KDV farkının tahsili için davalıya başvurulduğunu ancak ihtarın sonuçsuz kaldığını bildirerek, 6.000 YTL KDV alacağının avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile talebin 334.000 TL artırarak 340.000 TL’nın tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, proforma fatura içeriğine göre anlaşma yapıldığını, mal bedelinin davacıya ödendiğini, KDV oranlarını davacının belirlediğini, yasal dayanaktan yoksun davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia savunma, bilirkişi raporu ve ... Vergi Dairesi Başkanlığının 18.05.2009 tarihli yazısına göre davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 750.00.TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak, davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.03.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, proforma faturada %1 KDV’li olarak gösterilen satış bedelinin alıcı tarafından ödenmesi ve malın tesliminden sonra satıcının Maliye’ye %18 KDV ödemek zorunda kaldığı iddiasıyla davalı alıcıdan ek KDV talep edip edemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, proforma faturada %1 KDV’li olarak gösterilen satış bedelinin alıcı tarafından ödenmesi ve malın tesliminden sonra satıcının Maliye’ye %18 KDV ödemek zorunda kaldığı iddiasıyla davalı alıcıdan ek KDV talep edip edemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davacı tarafından düzenlenen proforma faturada finansal kiralama yoluyla satışı yapılacak “sökülebilir taşıyıcı ve destek yapı sistemi” nin satış bedeli olarak 600.000.TL, %1 KDV’si 6.000 TL olmak üzere toplam 606.000.TL olarak gösterilmiş, davalı da davacının bu şekildeki teklifini kabul edip faturada gösterilen toplam bedeli ödemiş, davacı da malı teslim etmiştir.Böylece taraflar sözleşmeden doğan edimlerini karşılıklı olarak yerine getirip, aralarındaki sözleşme ilişkisini sonlandırmışlardır.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Yasasına göre, Katma Değer Vergisinin mükellef ve sorumlusu malı teslim eden veya hizmeti gören kişidir.(Md.8 ve 9).Alıcı veya müşteri bu verginin mükellef veya sorumlusu değildir.

Satıcı, Maliye'ye ödediği veya ödeyeceği KDV’yi alıcı adına değil, kendi adına ödemektedir ve bu nedenle ödediği vergiden dolayı alıcıya rücu edemez. Ancak, satış sırasında ve paranın ödenmesinden önce düzenlenen belgede KDV’nin satış bedelinden ayrı olarak gösterilmesi ve alıcının da kabul etmesi halinde satıcı bu vergiyi alıcıdan satış bedeli ile birlikte tahsil edebilir.Fakat satıştan ve satış bedelinin ödenmesinden sonra satıcının kendisinin sorumlu olduğu KDV’yi Maliye’ye ödemiş olmasından dolayı alıcıya rücu edemez. Çünkü alıcının Maliye’ye karşı böyle bir vergi borcu bulunmamaktadır.Davacı satıcı Maliye’ye kendi borçlarını ödemiş olmaktadır. Bu vergiyi ancak satış sırasında ve satış parası ödenmeden hesap ederek alıcıdan tahsil edebilir.Alıcı bunu kabul etmezse satıcı malını satmayabilir, yada alıcı KDV’li fiyatı yüksek bulup malı almayabilir. Aksi halde, yani satış bedelini tahsil ederken ayrıca KDV’yi talep etmemişse, sonradan bu vergiyi alıcıdan talep edemez.(Yargıtay 13.HD. 11.04.1989 tarih, 1989/533 E, 1989/2502 K.sayılı kararı, Yargıtay Kararları Dergisi, Cilt 16.Sayı 3 Mart 1990 sahife 400-402).

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.10.2004 tarih, 2004/19-456 E. 2004/531 K.sayılı kararında da Katma Değer Vergisinin mükellefi ve sorumlusunun malı teslim eden veya hizmeti gören kişi olduğu, alıcıya düşen görevin, satış bedelinden ayrı olarak gösterilmesi ve bu şekilde kendisinden istenmesi halinde bedele ek olarak vergi tutarını da satıcıya vermekten ibaret olduğu belirtildikten sonra şu açıklamalara yer verilmiştir; “ bir satım sözleşmesinde, satıcı, tarafların üzerinde anlaştıkları koşullar çerçevesinde, alıcıdan mevzuat gereğince alması gereken Katma Değer Vergisi tutarını da satış bedeline ekleyip, kendisinde tutacağı satış bedelini ve devlete intikal ettireceği vergi tutarını ayrı ayrı göstererek, alıcının kendisine ödeyeceği toplam miktarı buna göre belirleyip alıcının onayına sunmak, kabul ettiği takdirde satış bedeli ve Katma Değer Vergisi toplamını alıcıdan almak veya tersine, satış bedelini belirlerken Katma Değer Vergisini hiç hesaba katmayıp, bunu bizzat kendisi üstlenmek, böylece,kendi üzerinde tutacağı miktarı azaltmak yolunu seçebilir.Kuşkusuz, satış bedelinin ve onun Katma Değer Vergisinin ayrı ayrı gösterildiği durumlarda, alıcının anılan vergiyi ödemekten kaçınması halinde, satıcı, malını satıp satmamakta özgürdür.

Sözleşme aşamasında, satış bedeli ve vergi tutarını ayrı ayrı göstermeyen satıcı, o satıştan dolayı ödediği Katma Değer Vergisini alıcı adına değil, kendisi adına ödemiş olur. Bunu sonradan alıcıdan isteyip isteyemeyeceği, Vergi Hukukunun düzenleme alanının dışına taşan, Vergi Hukukunun kural ve ilkelerine göre değerlendirilmesine olanak bulunmayan, dolayısıyla,Borçlar Kanunu’nun sözleşme hukukunu düzenleyen hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi gereken bir sorundur. Borçlar Kanunu çerçevesinde değerlendirme yapıldığında; bedel unsuru, satış sözleşmesinin esaslı unsurlarından biridir. Satıcının, başlangıçta üzerinde iradelerin birleştiği bedel ( alıcının satıcıya ödeyeceği tutar) dışında, alıcıdan sonradan ayrıca bir istemde bulunmasına olanak yoktur. Dolayısıyla, satış bedelini tahsil ederken, alıcıdan ayrıca Katma Değer Vergisi isteyip almamış olan satıcı, sonradan alıcıdan bu yönde istemde bulunamaz”.

Bu açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince;

Bu açıklamalar ışığında somut olayın değerlendirilmesine gelince;

Davacı tarafından düzenlenen proforma faturada KDV oranı %1 olarak gösterilmiş ve bu şekilde belirlenen ve davalının onayına sunulan teklif davalı tarafça kabul edilerek davacının belirlediği %1 KDV’li mal bedeli tamamen ödenmiş ve davacı tarafından satışa konu mal da teslim edilmiştir.Böylece taraflar arasındaki akit tamamlanmış ve her iki taraf akitten doğan edimlerini karşılıklı olarak yerine getirmiş olmakla aralarındaki ilişkiye son vermişlerdir. Davacı satıcı, daha sonra KDV farkı adı altında dava konusu faturayı düzenlemiş, ancak davalı tarafça buna itiraz edilmiştir.Satış sırasında düzenlenen ilk faturada KDV’nin %1 gösterildiği ve davalıdan bu oranda KDV tahsil edildiği açık ve tartışmasızdır. Tarafların iradeleri bu yönde oluşmuş ve birleşmiştir.

Davacı şirket, tüzel kişi tacir olup, TTK.nun 20.maddesi uyarınca basiretli davranmak zorundadır. Uzmanlık alanı yapı ve inşaat işleri olan bir şirketin dava konusu satış işleminde ödenmesi gereken KDV oranını iyi bilmesi, en azından bu konuda araştırma ve inceleme yaptıktan sonra teklifte bulunması gerekirdi. Bu itibarla olayda hataya dayanılamaz. Bir an için davacı şirketin KDV oranını belirlemede hatalı davrandığı varsayılsa bile davacı kendi kusurundan kaynaklanan zararını davalıdan isteyemez. Çünkü, yukarıdaki açıklamalarda belirtildiği gibi KDV’nin mükellefi ve sorumlusu satıcıdır. Borçlar Hukukundaki sözleşme serbestisi ilkesi gereğince satıcı, Maliye’ ödemek zorunda olduğu KDV’nin bir kısmını yada tamamını alıcıdan alıp almamakta serbesttir. Olayımızda da davacı, proforma faturada davalıdan %1 oranında KDV istediğini belirtmiş, davalı da bu yöndeki teklifi uygun görerek talep edilen bedeli ödemek suretiyle malı teslim almıştır. Başka bir anlatımla davalıdan istenen KDV oranını davacı kendisi belirlemiştir. Taraflar arasındaki sözleşme ilişkisi her iki tarafın edimlerini yerine getirmesinden sonra sonlandırılmıştır.

Bu durumda mahkemece davacının sonradan ek KDV talebinde bulunmasının hukuksal dayanaktan yoksun olduğun gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı ve hükmün bozulması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/12255, Karar No: 2024/5744, Tarih: 15.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/12255 E.  ,  2024/5744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2020/835 Esas, 2021/335 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz isteminin reddine dair ek kararın temyiz isteminin reddine dair 09.11.2021 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 13.10.2021 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen ek kararı 04.11.2021 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, sanığın süresinde olmayan temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Hatay 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15272, Karar No: 2013/24761, Tarih: 13.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15272 E.  ,  2013/24761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5237sayılı TCK'nin 86/2 maddesinde seçenek olarak adli para cezasının da öngörülmesi karşısında, anılan madde uyarınca hapis cezası tercih edilerek temel ceza saptandıktan sonra aynı yasanın 50/2 maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,aleyhe temyiz olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın ve haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve beraatlerine dair hüküm kurulan diğer sanıkların, olayın, müştekinini müştekinin kendilerine hakaret etmesinden meydana geldiğini savunmaları karşısında sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

2) Adli para cezasının tedavüldeki para olan Türk Lirası yerine Yeni Türk Lirası "YTL" olarak tayini,

3) Kabule göre de; Adli para cezaları hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanamayacağının gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9334, Karar No: 2014/30012, Tarih: 28.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/9334 E.  ,  2014/30012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/176790

MAHKEMESİ : Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2012/632 (E) ve 2012/1536 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından, olay günü orman idaresine gelen ihbar üzerine sanığın evinde yapılan aramada, 2 adet yabani kavak sırığının ele geçirilerek, suç tutanağı düzenlendiği, sanığın bu sırıkları el testeresi ile kestiği ve kesim yapılan yerin orman sahası içinde kaldığı tespit edilerek sanık hakkında 6831 sayılı Yasanın 91/1 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle Sulh Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Sulh Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında mahallinde keşif icra edildiği, orman bilirkişisinin, suça konu yerin orman vasfında olmadığını, fen bilirkişisinin ise bu yerin ..nolu parsel sınırları içinde kaldığını bildirdikleri, ... nolu parselin tapu kaydının incelenmesinde, temyiz incelemesine konu olan dosya müştekileri adına 1972 yılında tarla vasfıyla tescil edildiğinin anlaşıldığı, o dosya kapsamında tanık olarak dinlenen tapu maliklerinin, sanıktan şikayetçi oldukları, sanığa kesim yapması için izin vermediklerini beyan ettikleri, B.. M..nin 23.5.2012 tarih 2011/484 Esas 2012/791 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Yasanın 116/A-2-son maddesi uyarınca 100 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın özel mülkiyete tabi tapulu yerden izinsiz ağaç kesme şeklinde gerçekleşen eyleminin aynı zamanda hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle suç duyurusunda bulunulduğu, bunun üzerine sanığın TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle Bafra 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası ikame edildiği, 726 nolu parselin tapu maliklerinin müşteki sıfatıyla dinlenmelerinde, sanığın 30-40 yıldır kendi arazilerinden kesim yaptığı, bu hususta sanığa izin vermedikleri, sanığın köyde de sürekli ağaç kestiğini beyan ederek şikayetçi oldukları, sanığın ise suça konu yerin ormanlık alan olduğunu sandığı, bu yerin müştekilere ait olduğunu bilmediği yolunda savunmada bulunduğu anlaşılmakla;

6831 sayılı Yasanın 116. maddesi ile orman sayılmayan yerlerdeki ağaç ve ağaçcıklardan, sahiplerinin hangi şekilde faydalanacaklarının hüküm altına alındığı, maddenin A-1. bendinde, ağaçların sahiplerinin, her türlü zâti ihtiyaçları ve pazar satışları için hiçbir kayıt ve şarta tâbi olmadan kesim ve taşıma yapabileceklerinin; 2. bendinde ise kesilen ağaçların Devlet Ormanlarında bulunan ağaç nevilerinden olması halinde bu ağaçlar için bir tutanak düzenleneceğinin; aynı maddenin son bendinde ise bu madde kapsamındaki hükümlere aykırı hareket edenlere 100 Türk Lirası idarî para cezası verileceğinin öngörüldüğü, suça konu yabani kavak ağaçlarının Devlet Ormanlarında yetişen ağaç nevinden olduğu hususu orman idaresi tarafından bildirilmiş ise de, ilgili maddenin orman sayılmayan yerlerdeki ağaç sahiplerine yönelik hükümler getirdiği, sanığın kesim yapılan tapulu yerin ve suça konu ağaçların sahibi olmadığı gibi müştekilerden kesim yapma hususunda izin de almadığı anlaşılmakla, sanık hakkında B.. M..nin 23.5.2012 tarih 2011/484 Esas 2012/791 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 100 TL idari para cezasının hukuki dayanaktan yoksun bulunduğu; öte yandan, müştekilerin, sanığın 30-40 yıldır kendi arazilerinden ağaç kestiği, müşteki N.. C..'ın, 24.9.2012 tarihli beyanında, sanık tarafından öncesinden kesilen ağaçları kendilerinin görüp aldıkları, sanığın da kendilerine “ağaçları neden aldınız” şeklinde haber gönderdiği yolundaki beyanları ile suça konu tapulu bu yerin 1972 yılından beri müştekilerin kullanımında olduğu gözetildiğinde, müştekiler ile aynı köylü olan sanığın suça konu ağaçların dikili bulunduğu yerin müştekilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğu, bu haliyle sanığın müştekilerin tapulu arazisi içinde kalan yerden kavak ağacı kesmesi eyleminin TCK nın 141/1 maddesi kapsamında kaldığı, ancak 5326 sayılı Kanunun 15/3. maddesindeki aynı eylem nedeniyle sanığa hem ceza hem de idari yaptırım kararı tertip edilemeyeceği yönündeki yasal düzenlemede dikkate alınarak, idari para cezasına dair hükmün kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, kesinleşme hususunda idari para cezasına dair mahkumiyetin, suçtan zarar gören müştekiler tarafından vasıf yönünden temyize hakları bulunduğu gözetilip; kesinleşmesi halinde eldeki davanın reddine karar verilmesi gerektiği; kesinleşmediğinin anlaşılması halinde ise her iki dava dosyasının birleştirilmesi ile sonucuna göre karar verilmesi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. K.. ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.