muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11855, Karar No: 2019/4468, Tarih: 09.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11855 E.  ,  2019/4468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, bankalara borcu olması nedeniyle zor durumda kaldığı için davalı şirket yetkililerinden 150.000 TL borç para aldığını, karşılığında 222 parsel sayılı taşınmazını devrettiğini, borç ödendiğinde tapunun iade edileceğinin kararlaştırıldığını, borcunu ödeyememesi üzerine davalı şirketin taşınmazı diğer davalı ...'e muvazaalı olarak satış suretiyle temlik ettiğini, borcunu ödemek istediğini belirtmesine rağmen davalı ...'ün haksız işgal davası açtığını ileri sürerek taşınmazın tapusunun iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, taşınmaz alım-satım işi ile uğraştığını, dava konusu taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldığını, davacının taşınmazı teslim etmek için kısa mehil talep etmesine rağmen taşınmazı boşaltmadığını, boşaltma külfetini alıcıya yükleyerek taşınmazı daha uygun bir bedelle davalı ...'e sattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., taşınmazı bedeli karşılığı satın aldıktan sonra davacı aleyhine ecrimisil ve müdahalenin men'i davası açtığını, davacının bu davaları sürüncemede bırakmak için bu davayı açtığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, inançlı işlem iddiası ile ilgili yazılı delil sunulamadığı, davalılar arasındaki işlemin de muvazaalı olduğunun ispat edilemediği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın düzenlemiş olduğu rapor okundu, açıklamaları dinlendi, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle inançlı işlem iddiasının 05.02.1947 tarihli 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereği yazılı delille ispat edilebileceği, davacının yazılı delil sunmadığı ve delil başlangıcı niteliğinde belge bulunmadığı için tanık ile de iddianın ispat edilemeyeceği gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 15.20.TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3073, Karar No: 2013/3367, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3073 E.  ,  2013/3367 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve şantaj suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair İzmir 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.04.2012 gün ve 2010/135 Esas, 2012/112 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun niteliğine etkisi bakımından mağdurun nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuş ise de, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla nüfus kayıt örneği temin edildiğinden; sanık hakkında şantaj suçundan hüküm kurulurken temel cezanın TCK.nın 107. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1. fıkrası uyarınca tayin edildiğinin belirtilmemesi ise mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/2281, Karar No: 2015/2382, Tarih: 16.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/2281 E.  ,  2015/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/165752

MAHKEMESİ : Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/03/2013, 2012/255 (E) ve 2013/72 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

1- Sanık bıçakla hedef gözeterek kol göğüs ve sırt bölgelerinden beş bıçak darbesiyle, en az birisi toraksa nafiz hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde mağdur yaraladığı olayda, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK’nun 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza verilmesi yerine, 10 yıl hapis cezasına hükmolunarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık mağdur "kasten öldürmeye teşebbüs" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vasfa, haksız tahrik oranına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeccği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinin yer aldığı hüküm fıkrasından zorunlu müdafii ücretlerinin çıkartılarak, sonuç olarak "782,10.TL" olarak belirlenen yargılama giderinin "77,10.TL" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA) 16/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6545, Karar No: 2007/5311, Tarih: 29.03.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/6545 E.  ,  2007/5311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...Ş. ile davalı ... aralarındaki istihkak davası hakkında İstanbul 6.İcra Mahkemesinden verilen 14.02.2007 gün ve 578/219 sayılı hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.-YTL. aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.857.84 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1.500 YTL’dir. .

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca, 29.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11535, Karar No: 2009/12849, Tarih: 10.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/11535 E.  ,  2009/12849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYOĞLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 25/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 594 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 3.katına davalı tarafından ikametgah olarak kullanılmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerinde bulunmuş, bilahare ıslah dilekçesi sunarak talep ettiği ecrimisil miktarını artırmıştır.

Davalı, çekişme konusu taşınmazı dava dışı kişiden kiraladığını ve kiracı sıfatıyla kullandığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

“Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 594 ada 5 parsel sayılı taşınmazın ½ payının 11.04.2008 tarihinde Sultan Beyazıt Vakfı adına kayıtlı olduğu, davalının taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, davacı idarenin başvurma ve nispi harç yatırmaksızın eldeki davayı açtığı, bilahare ıslah dilekçesiyle arttırdığı ecrimisil miktarı üzerinden nispi harç ile başvurma harcını yatırdığı, ancak elatmanın önenmesi davası bakımından elatıldığı iddia edilen taşınmazın dava tarihi itibariyle değerinin belirlenmediği ve buna göre de harç ikmalinin yapılmadığı, mahkemece yapılan yargılama sonucunda da, kısa kararda “davanın kabulüne, …davalının davacı taşınmazına yaptığı müdahalenin menine davacıya teslimine…” ve ayrıca ecirimisile hükmedildiği, gerekçeli kararda ise, “davacının meni müdahale talebinin kabulü ile, davalının 594 ada 5 parsel sayılı 52.75 m2’lik taşınmazın ½ hissesine yaptığı vaki müdahalenin men’ine, taşınmazdan tahliyesine, taşınmazın boş olarak davacı Vakıflar idaresine teslimine,…” ve ecrimisil isteminin de kabulüne karar verildiği, böylece kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazıldığı gibi, gerekçeli kararda hem ½ paya elatmanın önlenmesine, hem de devamında  taşınmazın boş olarak teslimine denilerek çelişkili ve infaza imkan vermeyen şekilde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, harca tabi nitelik taşıyan bir davanın açıldığının kabul edilebilmesi için, başvurma ve nispi harcın alınması gerekeceği tartışmasızdır.

Davacı, Vakıflar Bölge Müdürlüğü olup, harca tabi olduğunda da kuşku yoktur.

Her ne kadar 5737 Sayılı Vakıflar Kanununun 77.maddesinde “… tüm iş ve işlemleri, her türlü vergi, resim, harç ve katılım payından istisnadır” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan hükmün  yargı  harçlarını  kapsamadığı  Hukuk  Genel  Kurulunun  24.12.2008 tarih  ve 2008/18-777 esas, 2008/788 sayılı kararı ile sabittir.

Davacı, Vakıflar Bölge Müdürlüğü olup, harca tabi olduğunda da kuşku yoktur.

Her ne kadar 5737 Sayılı Vakıflar Kanununun 77.maddesinde “… tüm iş ve işlemleri, her türlü vergi, resim, harç ve katılım payından istisnadır” hükmüne yer verilmiş ise de, anılan hükmün  yargı  harçlarını  kapsamadığı  Hukuk  Genel  Kurulunun  24.12.2008 tarih  ve 2008/18-777 esas, 2008/788 sayılı kararı ile sabittir.

Öyleyse, elatmanın önlenmesi davası bakımından harç ikmali sağlanmaksızın davanın devamına ve yargılamanın sürdürülmesine 492 Sayılı Harçlar Yasasının 30.ve 32.maddeleri hükmü gereğince yasal olanak yoktur.

Öte yandan, tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının  getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, elatmanın önlenmesi davası bakımından nispi harcın tahsil edilmesi ve bu gerek ifa olunduğu takdirde davaya devam edilmesi ve l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmesi gerekir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre şimdilik işin esası bakımından inceleme yapılmasına yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  10.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verild
Yargıtay — Esas No: 2020/1482, Karar No: 2020/7228, Tarih: 22.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/1482 E.  ,  2020/7228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : a) Sanığın basit kasten yaralama ve kasten yaralama suçlarından mahkumiyetine dair; Gediz Asliye Ceza Mahkemesinin 23/10/2018 gün ve 2018/177 Esas, 2018/776 Karar sayılı kararı

b) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23/05/2019 gün ve 2019/1507 Esas, 2019/1481 Karar sayılı kararı

c)Temyiz isteminin reddine dair; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14/11/2019 günlü ek kararı

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.05.2019 gün ve 2019/1507 Esas, 2019/1481 Karar sayılı kararı ile 14.11.2019 günlü ek kararının sanık müdafi tarafından CMK'nin 291 ve 296/2. maddesinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Basit kasten yaralama suçu yönünden; Sanık hakkında basit kasten yaralama suçundan verilen kararın türü ve karar tarihi gözetildiğinde, 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272. maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından;

2) Kasten yaralama suçu yönünden; hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 14.11.2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek karara yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “dosyanın Gediz Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Ankara Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/780, Karar No: 2023/1958, Tarih: 01.03.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/780 E.  ,  2023/1958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İzmir 41. Asliye Ceza Mahkemesiyle İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İzmir 41. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2022 tarih ve 2022/852 Esas, 2022/937 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8082, Karar No: 2015/2646, Tarih: 12.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/8082 E.  ,  2015/2646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/205643

MAHKEMESİ : Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2012/439 (E) ve 2013/287 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma, mühür bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Mühür bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Dairemizin 26.07.2012 günlü iade kararının sadece karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurularının geçerli olduğu, dairemizin iade kararından sonra mühür bozma suçundan kurulan hüküm hukuken geçersiz olup, katılan vekilinin sanık hakkında mühür bozma suçundan 11.09.2009 tarihinde verilen karara yönelik temyiz istemi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Sanığın aşamalarda suç tarihinde suça konu yerde ikamet etmediğini, tutanak tarihinde bu yerde Bilal isimli kişinin ikamet ettiğini savunması karşısında; sanığın suç tarihinde suça konu yerde ikamet etdip etmediği araştırılıp, dosya kapsamından bu hususta bilgi sahibi oldukları anlaşılan Niyazi, Bekir ve sanığın savunmasında adı geçen Bilal tanık sıfatı ile dinlenilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9177, Karar No: 2012/169, Tarih: 11.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/9177 E.  ,  2012/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuşa özendirme suçundan sanıklar ..., ... ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan beraatlerine dair Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 10.12.2007 gün ve 2004/915 Esas, 2007/1087 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun niteliğine etkisi bakımından mağdurenin nüfus kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuşsa da; Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP)'tan nüfus kayıt örneği temin edildiğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Mağdure Gamze'nin nüfus kaydına göre suç tarihinde 15 yaşından küçük olup sanıklarca fuhşa teşvik edildiği iddia edilmesi karşısında, sanıkların eylemlerinin 765 sayılı TCK.nın 414/1 ve 5237 sayılı TCK.nın 103/2. maddeleri kapsamında olup olmadığının tayin ve takdiri ile bu suçtan dolayı yargılama yapmanın ve delilleri tartışma görevinin ağır ceza mahkemesinin görevinde olduğu halde, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12757, Karar No: 2024/6581, Tarih: 12.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12757 E.  ,  2024/6581 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/156 E., 2019/471 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.02.2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.06.2018 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, onuncu fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2018 tarihli ve 2018/470 Esas, 2018/1012 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir..

D. Cumhuriyet savcısının istinafı üzeri Konya Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 20.02.2019 tarih, 2019/156 Esas, 2019/471 Karar sayılı kararı ile ilk derece hükmü kaldırılarak 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, onuncu fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; trafik kazası geçirdiği için denetimli serbestlik tedbirine uyamadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ve araç içerisinde diğer şahıslarla birlikte yakalandığı, sanıktan uyuşturucu madde ele geçirildiği, sanığın alınan idrar numunesi üzerinde metaboliti morfin olan opiyat kimyasal maddesinin pozitif olduğu anlaşılmakla cezalandırılmasına kararı verilmiştir.