muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5862, Karar No: 2019/15191, Tarih: 05.09.2019

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut uyuşmazlık açısından yapılan tespit ve değerlendirmede; mahkemece verilen kararın davacı ve davalı tarafından temyiz edildiği, davalı T.C. ... tarafından maktu temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcının yatırıldığı ancak yatırılması gereken nispi temyiz harcının alındığını gösterir belgenin dosya arasında bulunmadığı görülmüştür. Buna göre nispi temyiz harcının davalı T.C. Çaykara Belediye Başkanlığın’dan alındığını gösteren harç makbuzunun dosyaya konulması, harç alınmamış ise HMK’nın 344. ve 346. maddeleri hükmüne göre temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması yönünde gerekli usulü işlemlerin ikmalinden sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/781, Karar No: 2011/9111, Tarih: 20.07.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/781 E.  ,  2011/9111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : KARABÜK 1.ASLİYE HUK.MAH. 2003/193 ESAS

Taraflar arasında görülen davada Karabük 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.06.2009 tarih ve 2008/293 - 2009/322 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi birleşen davada davacı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl ve birleşen davada, davacılar ve davalıların dava dışı Kar-Teks Karabük Tekstil San.ve Tic.Ltd.Şti.’nin ortağı olduğunu, şirket borcu nedeniyle davacıların yaptığı ödemelerin davalılar hisselerine düşen kısmının davalılarca ödenmediğini ileri sürerek, asıl davada davacı ... 685.000.000.-TL’nın, birleşen davada davacı ...’ın ödediği 17.915.000.000.-TL vergi borcunun ödeme makbuzlarındaki tarihlerinden başlayarak yasal faizi ile birlikte tahsiline, 691.200.000.000.-TL işçi alacaklarının ödeme makbuzlarındaki tarihlerinden başlayacak yasal faizi ile birlikte (toplam 18.606.275.000.-TL’nın) davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın tarafların ortağı olduğu limited şirkete karşı açılması gerektiğini, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ve davalıların dava dışı Karteks Ltd. Şti'nin eşit hisseli ortakları oldukları, davacı ...'ın dava dışı Karteks şirketinin müdürü olduğu, Karteks Ltd.Şti. aleyhine vergi borcu nedeniyle vergi dairesince çıkartılan ödeme emirleri gereği şirketin borcu ödeme kabiliyetinin olmaması nedeniyle ortakların kamu borçlarından sorumluluğu nedeniyle vergi borcu, gecikme zammı ve ceza olarak toplam 18.172,93 TL ödemede bulunduğu, kamu borçlarından tüm ortakların paylarına göre sorumlu oldukları, ...'ın vekaletsiz iş görme hükümlerine göre ödediği bu miktarı paylarına göre diğer

ortaklardan talep edebileceği, her bir ortağın sorumlu olacağı miktarın 4.543,23 TL olduğu gerekçesiyle davacı ... yönünden daha önce verilen karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın kısmen kabulü ile 4.543,23 TL'nın davalı ...'dan, 4.543,23 TL'nın davalı ...'dan birleşen dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davanın davacısı ... vekili temyiz etmiştir.

ortaklardan talep edebileceği, her bir ortağın sorumlu olacağı miktarın 4.543,23 TL olduğu gerekçesiyle davacı ... yönünden daha önce verilen karar kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın kısmen kabulü ile 4.543,23 TL'nın davalı ...'dan, 4.543,23 TL'nın davalı ...'dan birleşen dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davanın davacısı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre ve davacının dava dilekçesindeki talebi asıl vergi borcu için 7.320.000.000.-TL olmasına rağmen bilirkişi tarafından vergi borcu 18.172,93 TL hesaplandıktan sonra mahkemece bu meblağdan davalıların payları oranına isabet eden 4.543,23 TL'nın ayrı ayrı tahsiline karar verilmesi asıl vergi borcunun miktarı yönünden talep aşımı niteliğinde görülse de temyiz eden tarafın sıfatına göre bozma sebebi yapılmayıp davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacı ...’ın ortağı olduğu limited şirketinin vergi borcunu ödediği iddiasıyla davalılardan payları oranında tahsili istemine ilişkindir. Davacı ... vekili dava dilekçesinde asıl vergi borcu olan 7.320.000.000.-TL’nın ödeme makbuzlarındaki tarihlerden başlayacak yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş olup mahkemece ödenen borcun niteliği gereği asıl vergi borcu olan 7.320.000.000.-TL’nın ödeme makbuzlarındaki tarihlerden itibaren hesaplanacak faizi ile birlikte tahsiline karar verilmek gerekirken dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2426, Karar No: 2007/1904, Tarih: 09.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/2426 E.  ,  2007/1904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erdemli İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 09.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7823, Karar No: 2013/10840, Tarih: 27.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/7823 E.  ,  2013/10840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenin emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değersiz olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde inandırıcı ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davalılardan ...'ın isminin gerekçeli karar başlığında gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18426, Karar No: 2021/11013, Tarih: 01.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/18426 E.  ,  2021/11013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 21. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesi bir tasfiye maddesi olup madde bütünüyle dikkate alındığında, 6545 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra, devam eden kovuşturmalarda izlenecek yol açıkça belirtilmiş, maddenin 2. fıkrasında, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verileceği emredici hüküm olarak düzenlenmiştir. 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesinin 2.fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinden sonra aynı zamanda denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanacağı veya uygulanabileceğine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş, sadece hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191. madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin zorunlu olduğu belirtilmiştir.

Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16/12/2014 tarih-2014/606 esas ve 2014/736 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı yasanın 85. maddesi ile 5320 sayılı yasaya eklenen geçici 7/2 maddesi dikkate alınarak CMK 231/5 madde gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı zamanda sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca 1 yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

6545 sayılı Kanun’un 191/3. maddesindeki "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklindeki düzenleme de dikkate alınarak yukarıda açıklanan nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesinin 2.fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, aynı zamanda sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin verilen tedbir kararının gereklerine uygun davranmadığı gerekçesiyle hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

2-28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmü gözetildiğinde dosya kapsamına göre; sanığın denetime başladığı, sevkedildiği Adana Dr. Ekrem Tok Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesine gitmemesi üzerine, sanığa Adana Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından 10.04.2015 tarihli uyarının tebliğ edilerek ihtarda bulunulduğu; sanığın uyarıdan tedavi programına alındığı ancak Adana Dr. Ekrem Tok Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin 16.06.2015 tarihli yazısı ile sanığın tedavi programına ve eğitim toplantılarına düzenli katılmadığının, tedavi programına uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine sanığa yeni bir süre verilerek başvuru yapması konusunda ihtaratta bulunulmadan dosyasının kapatıldığının anlaşılması karşısında; ilk uyarıdan sonra da denetimli serbestlik tedbiri kapsamında yükümlülüklerini yerine getirmeye çalışan sanığın, " tedavi programına ve eğitim toplantılarına düzenli katılmamış olması’’ kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme olarak kabul edilemeyeceğinden , durma kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01.11.2021 tarihinde 2 ve 3 numaralı bozmalar yönünden oy birliği ile, 1 numaralı bozma yönünden Üye ...'un karşı oyu ve oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanık müdafiinin temyiz itirazları üzerine yapılan inceleme neticesinde; Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 gün-2015/1192 esas ve 2016/314 sayılı kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01.11.2021 tarihinde 2 ve 3 numaralı bozmalar yönünden oy birliği ile, 1 numaralı bozma yönünden Üye ...'un karşı oyu ve oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanık müdafiinin temyiz itirazları üzerine yapılan inceleme neticesinde; Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 gün-2015/1192 esas ve 2016/314 sayılı kararının bozulmasına karar verilmiştir.

16/12/2014 tarih-2014/606 esas ve 2014/736 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı yasanın 85. maddesi ile 5320 sayılı yasaya eklenen geçici 7/2 maddesi dikkate alınarak CMK 231/5 madde gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 6545 sayılı yasa ile değişik TCK' nın 191/3. maddesi gereğince 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 gün-2015/1192 esas ve 2016/314 sayılı kararı ile ise; sanık hakkındaki 1 yıllık tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin ihlal edildiğinden bahisle hükmün açıklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

01/06/2005 tarihinden itibaren kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanma suçlarını düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesindeki ilk düzenleme, günümüze kadar yapılan değişiklikler ve yapılan düzenlemelerin uygulamaya yansıması kısaca değerlendirildiğinde;

5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin ilk düzenlendiği haliyle, sanık hakkında TCK'nın 191/1. maddesi gereğince öngörülen hapis cezasına, kişi sadece uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi kullanmak için bulunduruyor ise, TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 4. fıkralarına göre 1 yıl süre ile hakkında denetimli serbestlik tedbirine; uyuşturucu veya uyarıcı maddeyi kullanması halinde ise, TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 4. fıkralarına göre tedaviye ve tedavinin sona erdiği tarihten itibaren 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine hüküm verilip tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uygun davranması halinde, açık hüküm olmamakla birlikte TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası gereğince verilen hapis cezasının infaz edilmiş sayılmasına, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin gereği sanık tarafından yerine getirilmediği takdirde verilen hapis cezasının TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası gereğince mahkemece aynen infazına karar verilmesi gerekmekteydi.

TCK'nın 191. maddesinde, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı yasayla yapılan değişiklikle yargılamayı yapan mahkemeye takdir hakkı getirilmiştir. Yargılamayı yapan mahkemenin 5560 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 191/1. maddesine göre; öngörülen hapis cezasına, TCK'nın 191. maddesinin 6. fıkrasına göre aynı maddenin 2 ve 4. fıkraları gereğince 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine, tedaviye hükmedilmesi halinde ise, tedavi sona erdikten sonra 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri süresince verilen hapis cezasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin gereklerine uygun davranması halinde TCK'nın 191/7. maddesi gereğince cezanın infaz edilmiş sayılmasına ve aksi halde cezanın aynen infaz edileceğine dair ihtarat yapılarak karar verme yetkisi söz konusu idi.

Görevli mahkemece, takdir hakkı hapisten yana kullanılmayıp uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında; 5560 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi gereğince doğrudan tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine; uyuşturucu maddeyi satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında ise, denetimli serbestlik tedbirlerine, 191/4. maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi hakkında bir yıl denetimli serbestlik süresi belirlenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi hakkında ise, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren bir yıl denetimli serbestlik tedbirine ve gerek görüldüğü takdirde denetimli serbestlik tedbirinin uzatılmasına karar verilebileceği, ancak sürenin üç yıldan fazla olamayacağı, kişi tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin gereklerine uygun davrandığı takdirde, TCK'nın 191/5 ve CMK'nın 223/8. maddelerine göre kişi hakında açılan davanın düşmesine, aksi halde davaya devamla TCK'nın 191/1. maddesi gereğince kişinin hapis cezası ile cezalandırılması yönünde karar verilmesi gerekiyordu.

5560 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 191/6. maddesinde tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebilmesi için kişi hakkında daha evvel denetimli serbestlik tedbiri verilmemiş olması ön koşulu getirilmiş olup Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21/05/2013 tarihli 2012/10-1536 esas ve 2013/251 sayılı kararı gereğince mahkeme, kişi hakkında doğrudan 5560 sayılı yasa ile değişik TCK'nın 191/1. maddesi gereğince hapis cezası verme takdir hakkına da sahiptir.