muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7741, Karar No: 2019/4804, Tarih: 19.11.2019

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz itirazları yönünden:

Dava, tacir olan taraflar arasında imzalanan İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ve Elleçme Prosedürüne dayalı alacak istemine ilişkindir.

Dava konusu sözleşmenin 8.1.9 maddesinde stoklama süresine ilişkin olarak yer alan ortalama ibaresi, davacı şirketin birden fazla cins ve nevide gübre stoklaması yapılacağını bilebilecek durumda olması, ayrıca davacı tarafça davalıya hitaben yazılan 05.09.2008 tarihli yazı içeriğinden, sürenin ürün bazında değil ortalama hesap usulü ile tespit edileceğinin sözleşmenin başında davacının bilgisi dahilinde olduğunun anlaşılması halleri bir arada değerlendirildiğinde, mahkemenin ürün bazlı stoklama ve buna bağlı hesap yapılması yönündeki gerekçesinde isabet bulunmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8488, Karar No: 2021/1001, Tarih: 14.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/8488 E.  ,  2021/1001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Davacı, ... İl Tarım Müdürlüğünde çalıştığını, 2014 yılı içerisinde bazı günlerde seyyar görevli olarak çalıştırıldığı halde Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken seyyar görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesinde seyyar görev tazminatının Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu gereğince ödeneceğinin belirtildiği, davacı mevzuat çerçevesinde görevlendirildiğinde seyyar görev tazminatı ödemesinin yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, dava konusu seyyar görev tazminatı talebinin reddine dair verilen karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli ilamı ile bozulmuştur.Dairemizin belirtilen bozma ilamına Mahkemece, davacının ... İl Tarım Müdürlüğünde görev yapmakta oluşu, gidilen yerlerin tamamının davacının görev yaptığı ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde olması, davacının da bu yerlere Kurumunca sağlanan taşıt araçlarıyla gidip, yine Kurumunca sağlanan araçla geri gelmesi karşısında gidilen yerlerin tamamı; Harcırah Kanunun 3/g maddesi ile 27.11.2014 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Harcırah Kanunu Genel Tebliğinin 3.bendine göre "memuriyet mahalli" olduğu gerekçesi ile direnilmiştir.Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanunun 40. maddesi ile eklenen. olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla direnme bozma gerekçesine göre uygun bulunarak Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 26.09.2019 tarihli bozma ilamı ORTADAN KALDIRILARAK, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün olaya uygulanacak mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 14.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4068, Karar No: 2025/626, Tarih: 15.01.2025

**6. Ceza Dairesi         2024/4068 E.  ,  2025/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/576 E., 2022/494 K.

SUÇ : Nitelikli Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, Onama

I-) Mağdur ... Vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.10.2019 gün, 2017/5-29 Esas ve 2019/598 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 243. maddesindeki “Katılan, vazgeçerse veya ölürse katılma hükümsüz kalır” biçimindeki düzenleme ile istikrarlı olarak sürdürüle gelen Ceza Genel Kurulu ve Ceza Daireleri uygulamalarına göre; soruşturma aşamasındaki şikâyetten vazgeçme sonradan kovuşturma aşamasında kamu davasına katılmaya engel değil ise de kovuşturma aşamasında şikâyetten vazgeçilmesi hâlinde davaya katılma olanağı kalmayacak, katılma kararı verilmiş ise bu hükümsüz kalacaktır. Bu bağlamda mağdur ...'in 30.03.2017 tarihli duruşmada şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan etmiş olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un maddesi hükmü de nazara alınarak katılan sıfatı bulunmayan ve bu nedenle hükmü temyiz etmeye hakkı olmadığı anlaşılmakla, mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II-) Sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yüzüne tefhim edilen karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen kanunî süre içerisinde 16.12.2022 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanık ...'nun temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

III-) Sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve İlk Derce Mahkemesinin takdirine göre sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10066, Karar No: 2010/4569, Tarih: 13.05.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/10066 E.  ,  2010/4569 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

1-Bakırköy 8.İcra Müdürlüğünün 2007/9912 esas sayılı takip dosyası ile Çatalca (1) İcra Müdürlüğünün 2007/879 ve 2008/ 116 talimat sayılı takip dosyalarının asıllarının dosya içine konulması,

2-Bakırköy 4.İcra Hukuk Mahkemesinin 29.7.2008 gün ve 2008/889-747 sayılı kararının davacı 3.kişi ... İnş. Hafr. ve Nak. San. Tic. Ltd. Şti'ne tebliğ tarihinin araştırılarak tebligat parçasının dosya içine konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 13.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10864, Karar No: 2013/4235, Tarih: 01.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/10864 E.  ,  2013/4235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, izin süresi, ücret karşılığı, ikramiye karşılığı, kıdem, ihbar tazminatı ve işsizlik tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı işyerinde 20.02.1997-16.12.2008 tarihleri arasında tıbbi mümessil olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin karşılıklı anlaşarak (ikâle sözleşmesi) sona erdirilmiş gibi gösterilmiş ise de esasen davalı tarafça bu yönde tek taraflı olarak düzenlenen belgeleri imzalamak zorunda kaldığını, bu şekilde gerçekleşen fesih sonucunda toplam 59.928,43 TL brüt tahakkuk yapıldığı halde 38.437,35 TL ödeme yapıldığını, bu şekliyle tahakkuklardan fazla kesinti yapıldığı gibi ödemelerin de noksan olduğunu beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 1.000,00 TL ihbar tazminatı, 1.000,00 TL işsizlik tazminatı, 100,00 TL ücret, 1.000,00 TL izin ücreti, 200,00 TL ikramiye alacağının faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili şirket arasında hukuka ve taraf iradelerine uygun olarak karşılıkla anlaşma suretiyle ikâle sözleşmesi akdedildiğini, müvekkili şirketin aldığı işletmesel karara davalı olarak, ortaya çıkan iş gücü fazlalığı sebebiyle bir kısım çalışanların, işletme bünyesinde çalıştırılabilecekleri başka uygun bir iş bulunamadığından karşılıklı anlaşma ile işlerine sona erdirilmesi konusunda anlaşmaya varıldığını, davacı ile 16.12.2008 tarihinde, iş sözleşmesinin kanunî haklarının ötesinde ek bir takım ödemeler yapılmak suretiyle feshine karşılıklı anlaşarak karar verildiğini, bu karar sonucunda toplam 59.928,43 TL brüt tahakkuk yapıldığını, kanunî kesintilerden sonra 38.437,35 TL’nin ödendiğini, sözleşmenin imzalanması konusunda davacıya herhangi bir baskı yapılmadığını, ödemeden sonra tarafların karşılıklı olarak birbirlerini ibra ettiklerini, ikâle sözleşmesinin içeriğinde yer alan tüm ödemelerin ücret niteliğinde olduğunu ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 2. maddesi kapsamında vergiye tabi olduklarını, ödemelerde noksanlık bulunmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece taraflar arasında imzalaman ikâle sözleşmesi gereğince iş sözleşmesinin sona erdiği yapılan ödemeler nazara alındığında bilirkişi raporunda belirtildiği üzere ödemeler mahsup edildiğinde davacının 8.978,87 TL net kıdem tazminatı ve 5.892,28 TL net dört ay boşta geçen süre ücret alacağının bulunduğu, diğer alacaklara yönelik eksik herhangi bir ödemenin olmadığı anlaşılmakla kıdem tazminatı ve boşta geçen süre alacağına yönelik davanın kabulüne, diğer alacaklara yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olan iş güvencesi hükümleri işçiyi işverenin feshine karşı koruma amacı taşımaktadır. Sözleşmenin işverenin feshi dışındaki bir sebeple sona ermesi halinde iş güvencesi hükümleri uygulanamaz. Bu bağlamda sözleşme ikâle (bozma sözleşmesi) ile sona ermişse işçi iş güvencesi hükümlerine dayanarak feshin geçersizliğine karar verilmesini talep edemeyecektir.

İkâle, sözleşmenin tarafların ortak iradeleriyle sona erdirilmesidir. Niteliği itibariyle bir sözleşme olması sebebiyle ikâle tarafların serbest iradelerine dayanmalıdır. Ayrıca ikâle icabı işverenden gelmişse kanunî tazminatlarına ilaveten işçiye ek bir menfaatin sağlanması (makul yarar) gerekir. Aksi halde iş sözleşmesinin ikâle ile sona erdirildiğinden söz edilemez.

Taraflar arasında ikâle sözleşmesi gereğince yapılan ödemelerin hangi vergi kesintilerine tabi olduğu ve hangi oranda kesileceği, davalının yapılan kesintiden sorumlu olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

İkâle sözleşmesi sonucu ödenen menfaatin tamamı ücret sayılır ve gelir vergisi kesintisine tabidir. İşçinin vergi kesilmesini gerektiren işçilik alacaklarında vergi yükümlüsü işçidir. Bu tazminat ve alacaklardan kesinti yaparak vergi dairesine işçi adına ödeme yükümlülüğü ise işverene aittir. 213 sayılı Vergi Usul Kanun'u bu konuda işvereni vergi sorumlusu olarak kabul etmiştir.

Dosya içeriğine göre 16.12.2008 tarihinde davacı ile iş sözleşmesinin sona erdirilmesi için karşılıklı anlaşma yapılması teklifinin davalı işverenden geldiği, davalının bu anlaşma karşılığı kıdem ve ihbar tazminatı ile işçilik alacakları dışında ilave olarak dört aylık ücret tutarında işsizlik tazminatı ödemeyi teklif ettiği, davacının bu şekilde karşılıklı anlaşma sureti ile iş sözleşmesinin sona erdirilmesi (ikâle) sözleşmesini imzaladığı, bunun üzerine davalı işverenin karşılıklı anlaşma sureti ile iş sözleşmesinin sona erdirilmesi (ikâle) sözleşmesi uyarınca davacıya ödediği kıdem, ihbar ve işsizlik tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin ve ikramiye alacaklarından gelir vergisi, damga vergisi ve diğer kesintileri yaparak davacı işçiye ödeme yaptığı anlaşılmaktadır.

Davalı işveren vergi sorumlusu olarak davacı vergi yükümlüsü işçi adına kanundan kaynaklanan ödevli olarak hareket etmiştir. Bu kesintilerin vergi dairesine ödendiği de anlaşıldığından işverenin sorumluluğu ortadan kalkacaktır. Kıdem tazminatından yapılan gelir vergisi ile diğer tazminat ve işçilik alacaklarından yapılan kesinti oranının yüksek oranda uygulanması sebebi ile fazla ödemeden vergi dairesi sorumlu olacaktır. Bu durumda anılan kesintilerin davacı işçi tarafından vergi dairesinin bağlı olduğu Hâzineden istenmesi ve Vergi Mahkemesine dava açılması, bu davanın ise davalı yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27663, Karar No: 2014/2388, Tarih: 23.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/27663 E.  ,  2014/2388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/227654

MAHKEMESİ : Çal Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2012

NUMARASI : 2010/136 (E) ve 2012/229 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık Ali yönünden;

Mahallinde 07/10/2009 tarihinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporlarından, suça konu kesilen ağaçların ... ve .... parsellerin kenarlarında yer aldığının, tutanağa konu 37 adet ağaçtan 13 adedinin köklerinin belirlenip kalan köklerin bir kısmının köklenip, bir kısmının da üzerinin taş ve kayalarla örtülmesi nedeniyle tespit edilemediğinin belirtilmesine göre kesimle ilgili bilgileri bulunması muhtemel köy muhtarı, ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin de dinlenilip taşınmaz sahibinin bilgisi dışında başkalarınca ağaç kesilmesinin mümkün olup olmadığı da sorularak; ayrıca bilirkişiden yemini verdirilerek bahse konu kesimlerin tarlayı genişletmeye yönelik olup olmadığı hususunda ek rapor alınarak sonucuna göre bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık Hüseyin yönünden;

Bu dosya ile birleştirilen 2007/64 Esas sayılı dosyanın 07/10/2009 tarihinde yapılan keşfinde, sanığa ait tarlanın bitişiğinden ağaç kesildiğinin tespiti üzerine yapılan soruşturma sonucunda sanık hakkında suç tutanağı düzenlenip davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında ağaçların 3-4 ay önce kesildiklerinin, suç duyurusuna ilişkin mahkemenin 08/10/2009 tarihli tutanağında da tahminen 2 ay önce kesildiklerinin yazılı olmasına karşılık mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda ağaçların 15/06/2005 tarihinde kesildiğinin belirtilerek çelişki yaratılmasına; 09/10/2009 tarihli Jandarma Tutanağında, köy muhtarı F. Ü.’ın, kardeşi Hüseyin tarafından izne bağlı olarak kesildiğini beyan ettiğinin; sanığın jandarmada alınan 09/10/2009 tarihli ifadesinde, ağaçların kesildiğini Şubat 2009 tarihinde fark edip göze batmamaları için üzerlerini çam dallarıyla örttüğünü ifade ettiğinin yazılı bulunmasına: olayın akabinde 10/10/2009 tarihinde sanığın evinde yapılan aramada ele geçen emval ile suça konu kaçak olarak kesilen ağaçların uygunluğu hususunda bilirkişi raporunda açıklık

bulunmayıp Orman İdaresinin 27/01/2011 tarihli yazısından sanığa .... ve .... no.lu parsellerde tapulu kesim için izin verildiğine dair belge bulunmadığının bildirilmesine göre öncelikle mahallinde farklı bilirkişiler vasıtasıyla yeniden keşif yapılarak suça konu ağaçların kesim tarihi, kesimin açmaya yönelik olup olmadığı, kesilen ağaçların taşınmazın sınırlarında yer almasına göre kesim yapılan sahada bir kullanım olup olmadığı, sanığın evinde ele geçirilen emval ile kesilen ağaçların birbiriyle özellikleri itibariyle uygunluk gösterip göstermediği, kaçak olarak kesilen ağaçlardan elde edilip edilmediği, tapulu araziden ağaç kesimi yapılıp yapılmadığı hususunda rapor alınarak çelişkilerin giderilmesinden sonra köy muhtarı F.Ü .ile kesimle ilgili bilgileri bulunması muhtemel ihtiyar heyeti üyeleri, varsa saha bekçisi ve civar taşınmaz sahiplerinin de dinlenilmesi; ayrıca taşınmaz sahibinin bilgisi dışında başka kişilerce ağaç kesilmesinin mümkün olup olmadığının da tanıklardan sorulması ile suç tutanağı kapsamına göre 3-4 ay önce kesilen ve üzeri örtülen emvalin bu süre içerisinde kesen kişilerce mahallinde bırakılmasının, sanığın kesilen emvali gördüğünde Orman İşletmesine haber vermek yerine fark edilmemeleri için üzerini kapatmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu da değerlendirilerek sanık hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

3) Yediemine alınan emval hakkında bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3912, Karar No: 2019/5344, Tarih: 30.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3912 E.  ,  2019/5344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, .... İlçe Emniyet Müdürlüğüne yazılan müzekkereye verilen 20/03/2019 havale tarihli cevap yazısında yaşı küçüğün mernis adresi olan "..." adresinde ikamet etmediği, yaşı küçüğün "......" adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, ... küçüğün bakım evine yerleşmeden önceki yerleşim yerinin tespiti için yazılan cevabi yazılarda küçüğün bakım evine yerleşmeden önceki adresinin "...." olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında .... İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan kolluk araştırmaları sonucunda; küçüğün MERNİS adresi olan ".... adresinde ikamet etmediği, yaşı küçüğün "... ... adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6881, Karar No: 2010/16390, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/6881 E.  ,  2010/16390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira uyarlaması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, mülkiyeti kendisine ait taşınmazı davalı bankaya 06.07.2004 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiraladığını, kira bedelinin 2.500.Euro olarak belirlendiğini, sözleşmede herhangi bir artırım şartı bulunmadığını, çevredeki gelişmeler nedeniyle kira fiyatlarının hızlı bir şekilde arttığını, aylık kira bedelinin emsal kira değerleri yanında çok düşük kaldığını ileri sürerek aylık kira bedelinin 12.000.TL olarak belirlenmesi istemiştir.

Davalı, uyarlama şartlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşmenin kurulduğu tarih ile dava tarihi arasında ekonomik göstergelerdeki değişmenin sözleşme ilişkisinin katlanılmaz ve çekilmez hale getirmediği, edimler arasındaki dengenin de bozulmadığı, mücerret emsal kira artışının öngörülmez bir dış sebep artışı olarak uyarlama davalarında etken bir neden olamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukukumuzda sözleşmeye bağlılık (Ahde Vefa - Pacta Sund Servanda) ve sözleşme serbestliği ilkeleri kabul edilmiştir. Bu ilkelere göre, sözleşme yapıldığı andaki gibi aynen uygulanmalıdır. Eş söyleyişle, sözleşme koşulları borçlu için sonradan ağırlaşmış, edimler dengesi sonradan çıkan olaylar nedeni ile değişmiş olsa bile, borçlu sözleşmedeki edimini aynen ifa etmelidir. Yeri gelmişken hemen belirtelim ki, sözleşme serbestliği ilkesi tarafların birbirleri karşısında eşit hak sahibi olarak bulunmalarını gerektirir.

Gerçekten de, sözleşmeye bağlılık ilkesi, hukuki güvenlik, doğruluk, dürüstlük kuralının bir gereği olarak sözleşme hukukunun 2010/6881-16390

Temel ilkesini oluşturmaktadır. Ancak bu ilke özel hukukun diğer ilkeleriyle sınırlandırılmıştır. Sözleşme yapıldığında karşılıklı edimler arasında mevcut olan denge sonradan şartların olağanüstü değişmesiyle büyük ölçüde tarafların biri aleyhine katlanılamayacak derecede bozulabilir. İşte bu durumda sözleşmeye bağlılık ve sözleşme adaleti ilkeleri arasında bir çelişki hasıl olur ve artık bu ilkeye sıkı sıkıya bağlı kalmak adalet, hakkaniyet ve objektif hüsnüniyet (MK. md. 4, 2) kaidelerine aykırı bir durum yaratır hale gelir. Hukukta bu zıtlık (Clausula Rebüs Sic Stantibus -beklenmeyen hal şartı- sözleşmenin değişen şartlara uydurulması) ilkesi ile giderilmeye çalışılmaktadır.