muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15136, Karar No: 2012/20974, Tarih: 17.12.2012

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı başvurusunun öncesinde ayırt edici hale geldiği için karıştırılma ihtimalinin ortadan kalktığı ve davalının uzun yıllardır bildiği davacı başvurusundan haberdar olduğu ve sessiz kaldığı, davacı tarafın başvuru ibaresi üzerinde müktesep hakkı bulunduğu gerekçeleriyle YDİK'nın 2010 – M – 1453 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve başvuru konusu ibarenin tescilsiz olarak kullanıldığı dönem için davalı şirket tarafından 556 sayılı KHK'nın 9 ve 61. maddesine dayalı olarak dava açılması halinde davacının uyuşmazlık konusu “eczacı” ibaresini tescilsiz olarak kullanım süresi bakımından ancak dikkate alınabilecek olan TMK'nın 2. maddesinin, dava konusu ibarenin davacı tarafından marka tescil başvurusu yapılması üzerine ve davalı şirketçe'de süresinde itiraz edilmesi sonucu açılan işbu TPE YİDK kararının iptaline ilişkin dava bakımından dikkate alınamayacağı halde; tescilsiz kullanımdan dolayı sessiz kalındığından bahisle hak kaybı oluşturacağı yönündeki mahkemenin kararında açıklanan gerekçe yerinde değil ise de, dava konusu başvurunun 556 sayılı KHK'nın 5. maddesi uyarınca ayırt edicilik unsuruna sahip olduğunun anlaşılmasına yönelik gerekçenin isabetli bulunmasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar TPE ve şirket vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 17/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18575, Karar No: 2024/9766, Tarih: 19.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/18575 E.  ,  2024/9766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/148 E., 2015/261 K.

SUÇLAR : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneğinin incelenmesinde, hükümlerden sonra 01.06.2018 tarihinde öldüğüne dair Samsun 19 Mayıs Tıp Fakültesi Hastanesi tarafından 01.06.2018 tarih ve 2018-188144 sayılı belgenin düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 64/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlerin bu itibarla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2488, Karar No: 2015/7865, Tarih: 08.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2488 E.  ,  2015/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2014

NUMARASI : 2013/412-2014/662

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/12/2014 tarih ve 2013/412-2014/662 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketten daha önce kurulduğunu, davalı şirketin kurucu ortaklarından B. İ.'ün davacı şirketin ortağı iken 25.03.2013 tarihli hisse devir sözleşmesine istinaden ortaklıktan ayrıldığını, tarafların aynı/benzer alanlarda faaliyet gösterdiklerini, TTK'nın 50'inci maddesi uyarınca ticaret unvanını kullanma hakkının münhasıran davacıya ait olduğunu, "B." ibaresinin davacı şirket tarafından daha önce tescil ettirildiğinden korunması gerektiğini, davalı unvanının müvekkili unvanı ile iltibasa sebebiyet verdiğini ileri sürerek davalı şirket ticaret unvanında yer alan "B." ibaresinin sicilden terkinini, davalının bu unvanı kullanmasının yasaklanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tarafların iştigal konularının farklı olduğunu, müvekkilinin unvanına TTK'nın 45'inci maddesi uyarınca benzerliği önleyici ekler koyması nedeniyle iltibas ve tecavüzden bahsedilemeyeceğini, "B." ibaresinin yem, tarım, hayvancılık ile ilgili kimyasal ürünlerin satışı anlamına geldiğinden umumi ve teknolojik bir tabir ve tanımlama ifadesi olarak tescil ile koruma altına alınamayacağını ve davacının tekeline bırakılamayacağını, tarafların nev-i'lerinin farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, her iki şirketin ticaret unvanında bulunan "B." ibaresinin "B.Ürünlerin Satıldığı Market" anlamına gelip ticaret alanında herkes tarafından kullanılabileceği, davalının faaliyet alanını gösteren diğer ibarelere de unvanında yer verdiği, davalı unvanının davacı unvanından farklılaştırıldığı, bu durumda TTK'nın 52'nci maddesinde düzenlenen şartların oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ticaret unvanının terkini istemine ilişkin olup mahkemece, yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş, görüşüne başvurulan bilirkişi de Ticaret Ünvanları Hakkındaki Tebliğin 5. maddesi uyarınca unvanlar arasında benzerlik bulunmadığı yönünde rapor ibraz etmişse de, taraflara ait ticaret unvanlarının asıl unsurlarının "B." olduğu, bu yönden birebir aynılık taşıdıkları, tarafların iştigal sahalarının da örtüştüğü dosya kapsamından anlaşılmakta olup buna göre, 6102 sayılı TTK'nın 52'nci maddesi uyarınca davalı şirket ticaret ünvanının terkini şartlarının oluştuğunun kabul edilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9103, Karar No: 2023/914, Tarih: 27.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/9103 E.  ,  2023/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İskenderun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.07.2015 tarihli ve 2015/287 Esas, 2015/530 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (e) bendi, 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii temyiz isteminde özetle: Sanığın şikayetçiye sarkıntılık yapmadığı, istem dışı bir temas olmuşsa dolmuşun kalabalık olmasından dolayı olabileceği, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinde toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunu kapsadığı, dolmuşta yaşanan olayın suçu nitelikli hale getirmeyeceği, şikayetten vazgeçme sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği, hukuki vasıflandırmanın yanlış olduğu, kararın bozulması gerektiğini savunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 2015 yılı Ocak ayından başlayarak intikal tarihine kadar şikayetçi okula gitmek için dolmuşa bindiğinde, sanığın kendisinin yanına oturduğu, elleri ile bacaklarına dokunduğu, sanığı uyardığında kendisinden uzaklaştığı, daha öncesinde de durumu babasına söylediği, muavine de söylediği, olay tarihinde de sanığın kendisi ile aynı dolmuşa binerek yine yanına oturduğunu, vücudunu kendisine yaslayarak camla kendisi arasında sıkıştırdığını, bu esnada bir elini kendi önüne bir elini de bacaklarına atarak bacaklarına dokunmaya çalışması üzerine kendisinin sanığa "Ne yapıyorsun" diye kızarak ayağa kalktığını ifade ederek şikayetçi olmuştur.

2. Gerçekleşen eylemde sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinde düzenlenen nitelikli cinsel saldırı suçunu oluşturduğu, her ne kadar şikayetçi şikayetinden vazgeçmiş ise de nitelikli cinsel saldırı suçunun takibinin şikayete bağlı olmadığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

2. Gerçekleşen eylemde sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinde düzenlenen nitelikli cinsel saldırı suçunu oluşturduğu, her ne kadar şikayetçi şikayetinden vazgeçmiş ise de nitelikli cinsel saldırı suçunun takibinin şikayete bağlı olmadığı kabul edilerek hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece sanık hakkında cinsel saldırı suçundan mahkumiyet hükmü kurulurken 6545 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca artırım yapılmış ise de, bu maddenin kanun gerekçesinden de anlaşılacağı üzere suçun yetiştirme yurdu, ceza infaz kurumu, öğrenci yurdu, okul pansiyonu ve hastane gibi insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamların sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlenmesi halinde sanığın cezasında artırım yapılabileceği, söz konusu olayda ise suçun dolmuşta işlenmesinden dolayı toplu olarak birarada yaşama koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinin tatbiki suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırıdır.

2. Sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturup, şikayete tabi olduğu, duruşmada ve hükümden sonra şikayetçinin dosyaya sunduğu 10.07.2015 tarihli dilekçe ile mevcut şikayetinden vazgeçtiği gözetilerek düşme kararı verilmesi gerekmektedir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İskenderun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.07.2015 tarihli ve 2015/287 Esas, 2015/530 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15056, Karar No: 2019/9959, Tarih: 24.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/15056 E.  ,  2019/9959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalı nezdinde zorunlu deprem sigortalı konutunun 09.11.2011 tarihinde meydana gelen depremde hasar gördüğünü, konutta meydana gelen zarardan davalının sorumlu olduğunu açıklayıp 15.584,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; talebin teminat dışında kaldığını, poliçe tanzimi sırasında konutun hasarlı olduğunun kasıtlı olarak beyan edilmediğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile 15.584,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zorunlu deprem sigortasına dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkiline ait konutun 09.11.2011 tarihinde meydana gelen depremde hasarlandığını açıklayıp tazminat talebinde bulunmuş, davalı vekili; davacının konutunda meydana gelen hasarın 23.10.2011 tarihinde meydana gelen depremde oluştuğunu, depremden/hasardan 8 gün sonra poliçe düzenlendiğini, 23.10.2011 de meydana gelen hasardan sonra henüz konutların incelenmediğinden 23.10.2011 tarihli

deprem nedeni ile konutlarda oluşan hasarın konut sahipleri dışında bilinmediğini, davacının konutu hasarlı halde iken sigortalandığı için tazminat talebinin reddediğini, zira davacının konutu ile aynı sitede daha önceki depremde hasar gördüğü tespit edilen ve bu sebeple ödeme yapılmayan emsal hasar dosyaları bulunduğunu, aynı binada ilk depremde hasar gören taşınmazın bulunmasının davacının da konutunun poliçeden önce hasarlı olduğunun en büyük kanıtı olduğunu, bu nedenle davacının konutunun geçmiş depremlerde orta veya ağır hasar durumunun kasıtlı olarak beyan etmediğinden talebin teminat dışında kaldığını savunmuş, mahkemece davalının savunmaları üzerinde durulmaksızın davanın kabulü yönünden hüküm kurulmuştur.

Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Dava tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun (TTK) 1401. maddesinde “Sigorta sözleşmesi, sigortacının bir prim karşılığında, kişinin para ile ölçülebilir bir menfaatini zarara uğratan tehlikenin, rizikonun, meydana gelmesi hâlinde bunu tazmin etmeyi ya da bir veya birkaç kişinin hayat süreleri sebebiyle ya da hayatlarında gerçekleşen bazı olaylar dolayısıyla bir para ödemeyi veya diğer edimlerde bulunmayı yükümlendiği sözleşmedir.” düzenlemesi mevcuttur. Aynı yasanın 1409. Maddesi hükmüne göre sözleşmede öngörülen rizikonun gerçekleşmesinden doğan zarardan veya bedelden sigortacı sorumlu olup kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir.

Davacı ile davalı DASK arasında TTK 1401. maddesine göre düzenlenen, geçerlilik süresi 01.11.2011-01.11.2012 olan DASK poliçesinde dava konusu konutun hasarsız olduğu DASK tarafından kabul edilmiştir. Davalı, davaya konu meskenin poliçe tanzimi sırasında orta veya ağır hasarlı olduğunu, talebin teminat dışında kaldığını savunmuş ve buna ilişkin delillerini sunmuştur.

Bu durumda mahkemece, davalının savunmalarında bildirdiği delillerin toplanarak, özellikle de; davacının meskeni ile aynı sitede/binada bulunup da 23.10.2011 tarihli depremde orta veya ağır hasarlandığı iddia edilen meskenlere ilişkin hasar dosyalarının ve bu meskenler hakkında resmi makamlarca yapılmış tespit dosyalarının da getirtilerek davalının savunmaları doğrultusunda bir araştırma yapılması,

yapılan bu araştırmalar neticesinde davaya konu meskenin poliçe tanziminden önce az hasarlı olduğunun tespit edilmesi halinde, depreme riskli bölgede, poliçe tanziminden kısa süre önce de büyük ölçekli depremin olduğu da gözetilerek poliçe tanzimi sırasında sigorta şirketinin de gerekli araştırmaları yapmayarak kusurlu olduğunun düşünülmesi, 23.10.2011 tarihli depremde az hasarlı olduğunun tespit edilmesi halinde oluşan az hasara ilişkin zararın yapılacak hesaplamada indirim sebebi olarak gözetilmesi gerektiği hususlarında araştırma yapılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 24/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/23180, Karar No: 2007/1061, Tarih: 25.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/23180 E.  ,  2007/1061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bağcılar İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Müşteki banka ipoteğin paraya çevrilmesi  yolu ile yaptığı takip sonucunda taşınmazı alacağına mahsuben 701.000.00 YTL ihale de almıştır.

Satış dosyasında alacaklı banka kamu bankası olduğundan bahisle tellaliye, damga vergisi ve K.D.V. den muaf olduğunu ileri sürerek icra müdürlüğünden talepde bulunmuş, icra müdürlüğünce talebin reddine ilişkin 05.10.2006 tarihli kararın iptali içinde icra mahkemesine  başvurulmuştur.

Mahkemece şikayetin kısmen kabulü ile K.D.V. ve Tapu harcı alınmasına yönelik icra müdürü kararı iptal olunmuştur. (Damga vergisi ve tellaliye ücretinin ise alacaklı bankadan alınacağına yönelik karar oluşturulmuştur.) Karar müşteki alacaklı banka tarafından temyize konu edilmiştir.

Vergi; Kamu giderlerini karşılamak amacıyla yasalar çerçevesinde gerçek ve tüzel kişilerin mali güçlerine göre istenen bir yükümlülüktür.”

Vergi, resim, harç ve benzer mali yükümlülükler, kişilerden kimi kamu hizmetleri karşılığında yada bir hizmet karşılığı olmaksızın kamu gücüne dayanılarak alınan paralardır.

Katma Değer Vergisi ise; hizmet veya malen üretimden tüketiciye intikaline kadar her el değiştirme aşamasında alınan genel bir tüketim vergisidir. H.G.K. 29.11.2006 T. 2006/12-759 ve 2006/760 K. )

3065 sayılı K.D.V. Kanununun 19. maddesi “Diğer kanunlardaki vergi muaflık ve istisna hükümleri bu vergi bakımından geçersizdir. Katma Değer Vergisine istisna ve muafiyetler ancak bu kanuna hüküm eklenmek veya bu kanunda değişiklik yapılmak suretiyle düzenlenir. Uluslar arası anlaşma hükümleri saklıdır” şeklinde açıklamasıyla istisnaların kanunun içinde yer alması gerektiği belirtilmiştir. Açık artırmanın gerçekleşmesi ile de satış bedeli üzerinden K.D.V.nin ödeme yükümlülüğü doğacağından ve anılan yasada muafiyet ve istisnalar sınırlı olarak belirtilmiş olup (ihracat istisnası, Diplomatik istisnalar v.b.) cebri icra yolu ile malın satılması ve alıcının kamu bankası olması halinde dahi istisna kapsamı dışında olduğundan ve (H.G.K. 29.11.2006 T. 2006/12-759 E. 2006/760 kararı Dairemizce de benimsendiğinden) müşteki banka K.D.V.den sorumludur. Ancak aleyhe bozma yapılamayacağından aksine düşüncelerle verilen mahkeme kararı K.D.V. açısından

bozma nedeni yapılamamıştır. Ayrıca mezat yerinde ihalenin  gerçekleşmesi ile belediyenin hizmeti karşılığı alınan tellallık harcını da ihale üzerinde kalan alacaklıdan tahsili gerekeceğinden icra mahkemesinin bu yöne ilişkin kararı yerindedir. Ancak icrada ihale aşamasında düzenlenen satış tutanağı, ihalenin kesinleşmesi üzerine  damga vergisine konu teşkil ederse de 5411 S.K. geçici 11/son madde ve 4389 s.k. na 5020 s.k.la eklenen 14/5-c maddesine göre de müşteki banka damga vergisinden sorumlu olmayacaktır. Hal böyle olunca temyiz eden alacaklı bankanın sıfatı  nazara alındığında mahkeme kararının sadece damga vergisinin alacaklıdan tahsiline olanak tanıyan icra müdürü işlemine yönelik bölümünün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca, damga vergisine hasren, (BOZULMASINA), 25.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9488, Karar No: 2012/14103, Tarih: 27.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/9488 E.  ,  2012/14103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama zeytinlik niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.