muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/196, Karar No: 2016/2107, Tarih: 20.12.2016

Olay tarihlerinde Kızılay Bosna Tıp Merkezinde doktor olarak görevli bulunan şüpheli ..., reçetelerdeki ilaç yazımı ile ilgili yazıların kendisine ait olduğunu, ancak kaşe ve imzaların kendisinin olmadığını savunmuş, reçetelerdeki imza sahibi olarak gözüken doktor ......de imzaların kendisine ait olmadığını beyan etmiştir.

Sağlık Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığınca düzenlenen 28.10.2008 tarihli inceleme raporunda Uz. Dr. ......hakkında herhangi bir işlem tesisine yer olmadığı, Uz. Dr. ... hakkında ise genel hükümlere göre işlem yapılması gerektiği belirtilmiş olup, Sağlık Kurulu Teftiş Kurulu Başkanlığının 169/24 sayılı yazısı ile gönderdiği evrak üzerine doktor ...'ya hasren yürütülen soruşturmada, yukarıda belirtilen delillere (Reçetelerde isimleri yazılı kişilerin beyanları, daha önce düzenlenen iddianame içeriği ve tüm soruşturma kapsamı) göre şüpheli ...'nın muayene olmayan bu kişilerin adına reçete düzenleyerek (İmzalar ona ait olmasa da) gerçeğe aykırı evrak düzenlediği anlaşılmaktadır.

Haklarında daha önce kamu davası açılan şüphelilerin söz konusu reçetelerle (ve diğer reçetelerle), kurumu zarara uğratmış olmaları nedeniyle şüpheli ...'nın iddianame konusu üç reçete ile ilgili olarak suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözönünde tutularak 5237 sayılı TCK mad. 210/2 gereğince ve yollamasıyla resmi evrakta zincirleme sahtecilik suçunu işlediği ortaya çıkmaktadır.

Şüpheli hakkında dolandırıcılık ve örgüt üyeliği suçlarından dolayı suç tarihi göz önüne alınarak zamanaşımı nedeniyle, rüşvet alma suçu yönünden delil durumu yönüyle ek kovuşturmama kararı verilmiştir.

Bu nedenlerle şüphelinin üzerine atılı suçlardan yargılamasının yapılarak cezalandırılmasına karar verilmesi” açıklamalarıyla sanık hakkında kamu davası açılmıştır.

Ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı CMK’nun 170/1. maddesi uyarınca ceza davası, dava açan belge niteliğindeki icra ceza mahkemesine verilen şikâyet dilekçesi, son soruşturmanın açılması kararı gibi ayrık hükümler bulunmakla birlikte, kural olarak Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. Anılan Kanunun 170. maddesinin 4. fıkrasında da; “iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

CMK’nun 225. maddesinde yer alan; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

CMK’nun 225. maddesinde yer alan; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 6/3-a maddesine göre de; "bir suç ile itham edilen herkesin kendisine karşı yöneltilen suçlamanın niteliği ve sebebinden en kısa sürede, anladığı bir dilde ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek" hakkı bulunmaktadır. İsnadın sebebi yargılama konusu fiildir, mahiyeti ise hukuki vasıflandırılmasıdır. İsnat hem yargılamanın konusunu hem de sınırını teşkil etmektedir.

Anılan bu düzenlemeler uyarınca iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması yasaya açıkça aykırılık oluşturacaktır.

Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak ifade edilen bu ilke uyarınca hâkim, ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuki çözüme kavuşturacaktır.

Bu bağlamda davasız yargılama olmaz ilkesinin bir anlam ifade edebilmesi için isnadın dava açan belgede açıkça ve etraflıca açıklanması ve mahkemenin de dava açan bu belgedeki fiil ve fail ile bağlı olması gerekir. Aksi takdirde davasız yargılama olmaz ilkesinin ihlal edilerek dava konusu yapılmayan bir fiil ve fail hakkında yargılama yapılıp karar verilmesi durumunda iddia edenle yargılayan aynı makamda birleşmiş olacağından yapılan yargılamanın adil bir yargılama olduğundan da söz edilemez.

Ceza Muhakemesi Kanunun 226. maddesi ile de; “Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.

Ancak kanun koyucu bu düzenlemeyle; iddianamede anlatılan eylem değişmemiş olmakla birlikte, o eylemin hukuksal niteliğinde değişiklik olmasını anılan ilkeye aykırı görmemiş, bu gibi hâllerde sanığa ek savunma hakkı verilerek değişen suç niteliğine göre hüküm kurulmasına imkan sağlamıştır. Bu düzenlemenin bir sonucu olarak mahkeme, eylemin hangi suçu oluşturacağına ilişkin nitelendirmede iddia ve savunmayla bağlı değildir. Örneğin iddianamede hırsızlık olarak nitelendirilen eylemin, suç eşyasının kabul edilmesi suçunu oluşturacağı görüşünde olan mahkeme, sanığa ek savunma hakkı vermek suretiyle suç eşyasının kabul edilmesi suçundan hüküm kurabilecektir. İddianamede anlatılan olayın dışında bir fail ve fiilin yargılanması söz konusu olduğunda ise, suç duyurusunda bulunulması ve yeni bir iddianame ile dava açılması halinde de gerekli görüldüğünde her iki iddianame ile açılan davaların birleştirilmesi yoluna gidebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen iddianamede; özel bir tıp merkezinde doktor olarak görev yapan sanığın, muayene etmediği şahıslar adına sahte reçete düzenlediği, daha önce haklarında suç işlemek için örgüt kurmak, örgüte üye olmak, sosyal güvenlik kurumunu zarara uğratmak suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dava açılan şüphelilerin ise sanığın düzenlediği bu reçeteler ve başka reçeteleri kullanarak katılan ... zarara uğrattıklarının belirtilmesi karşısında; sanık hakkında zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir.

Özel bir tıp merkezinde doktor olarak görev yapan sanığın sahte olarak düzenlediği reçetelerin, katılan kuruma ibraz edilerek resmi belgeler oluşturulduğu, bu belgelere dayanılarak ödeme yapılmasının sağlandığı ve bu suretle katılan kurumun zarara uğratıldığı iddiasıyla kamu davası açılmış olması karşısında, sanığa isnat olunan eylemin sübutu halinde, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 342/1 ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde düzenlenen suç oluşacak, 5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde, gerçeğe aykırı olarak düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunacağı belirtildiğinden, sanık hakkında aynı Kanunun 204/1. maddesinin uygulanması gerekecektir.

765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçunun yaptırımı iki yıldan sekiz yıla kadar ağır hapis cezası olarak öngörülmüş olup, aynı Kanunun 102/3. maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı süresi on yıl, 104/2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı süresi ise onbeş yıldır.

5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçunun yaptırımı iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası olarak öngörülmüş olup, aynı Kanunun 66/1-e maddesi gereğince asli dava zamanaşımı süresi sekiz yıl, 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı süresi ise oniki yıldır.

Bu itibarla, sanığa atılı eylemin 765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesi delaletiyle 204/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin gerektiği ve öngörülen cezaların üst sınırına göre her iki kanun açısından da suç tarihi olan 17.04.2002 ile yerel mahkemenin hüküm tarihi olan 01.07.2010 tarihleri arasında dava zamanaşımının gerçekleşmediği anlaşıldığından, yerel mahkeme hükmü ile bu hükmün onanmasına ilişkin Özel Daire kararı isabetsizdir.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Bilindiği üzere kanun koyucu, 5237 sayılı TCK'nın 210/2. maddesinde 'Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunur.' şeklinde kamu görevlisi olmayan sağlık mesleği mensuplarının özel belgede fikri sahtecilik eylemlerini düzenlemiştir.

Benzer düzenleme 765 sayılı TCK'nın 354. maddesinde kısmen farklı biçimde 'Hekim, eczacı, sağlık memuru veya diğer bir sağlık mesleği mensubu, Hükümetçe emniyet ve itimat olunacak bir belgeyi hatır için gerçeğe aykırı olarak verir ise, altı aydan iki yıla kadar hapis ve yüzmilyon liradan üçyüzmilyon liraya kadar ağır para cezası ile cezalandırılır. Gerçeğe aykırı olarak düzenlenmiş böyle bir belgeyi bilerek kullanan kimse hakkında dahi aynı ceza tertip olunur.' şeklinde düzenlenmiştir.

Benzer düzenleme 765 sayılı TCK'nın 354. maddesinde kısmen farklı biçimde 'Hekim, eczacı, sağlık memuru veya diğer bir sağlık mesleği mensubu, Hükümetçe emniyet ve itimat olunacak bir belgeyi hatır için gerçeğe aykırı olarak verir ise, altı aydan iki yıla kadar hapis ve yüzmilyon liradan üçyüzmilyon liraya kadar ağır para cezası ile cezalandırılır. Gerçeğe aykırı olarak düzenlenmiş böyle bir belgeyi bilerek kullanan kimse hakkında dahi aynı ceza tertip olunur.' şeklinde düzenlenmiştir.

Her iki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere kamu görevlisi olmayan sağlık mesleği mensuplarının mesleği/görevi ile ilgili düzenleyecekleri belgeler özel belge sayılmakta ve özel belgede fikri sahtecilik eylemleri yaptırıma bağlanmaktadır. Burada belgeyi düzenleyenin kim olduğu bellidir, ancak içeriği gerçek değildir. Bu şekilde düzenlenecek belgeler kanunda tek tek sayılmamıştır. Dolayısı ile içeriği yönünden sahte olarak düzenlenen belge reçete veya sağlık raporu olabilir. Suçun oluşması bakımından düzenlenen sahte belgenin kullanılması şartı aranmamış, gerçeğe aykırı belgenin düzenlenmesi ile suçun oluşacağı kabul edilmiştir. Suçun oluşması için sahte olarak düzenlenen belgenin ilgilisine verilmesine gerek yoktur. Belgeyi düzenleyenler resmi memur olmadığı için düzenlenen belgelerde resmi nitelikte değildir. Suçun faili ise kamu görevlisi olarak görev yapmayan sağlık mesleği mensuplarıdır.

5237 sayılı TCK'nun 210. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinde 'Sahte olarak düzenlenen belgenin kullanılması ile kişiye haksız bir menfaat sağlanmış ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğmuş ise cezanın resmi belgede sahtecilik suçuna göre belirleneceği' nitelikli bir hal olarak düzenlenmiş ise de bu düzenlemenin karşılığı 765 sayılı TCK'nun 354. maddesinde bulunmamaktadır. Madde gerekçesinden de anlaşılacağı üzere burada, sağlık mesleği mensuplarının düzenledikleri belgeler özel belge kabul edilmekte ancak yaptırım yönünden resmi belge konumunda değerlendirilmektedir.

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin (04.10.2012 gün 2012/11898-16518, 17.09.2015 gün 2013/9727, 19.09.2012 gün 21587/15505), 21. Ceza Dairesinin (28.12.2015 gün 2015/13365-6682 ), 18. Ceza Dairesinin (01.07.2015 gün 2015/3449-3800 E,K) ve 15. Ceza Dairesinin (01.12.2014 gün 2013/4106 E, 2014/20090 sayılı kararı) istikrar kazanmış uygulamalarında özel hastane doktorları, kamu görevlisi ya da memur kabul edilmemekte, bu kişiler tarafından düzenlenen belgeler ise özel belge kabul edilmektedir.

Somut olayda; sanık ... Özel İstanbul Kızılay Bosna Tıp Merkezinde doktor olarak görev yapmaktadır. Sanık hakkında kamu davasını açan belge Bakırköy C. Başsavcılığının 27.03.2009 tarih ve 2009/7301 sayılı iddianamesidir.

Somut olayda; sanık ... Özel İstanbul Kızılay Bosna Tıp Merkezinde doktor olarak görev yapmaktadır. Sanık hakkında kamu davasını açan belge Bakırköy C. Başsavcılığının 27.03.2009 tarih ve 2009/7301 sayılı iddianamesidir.

İddianamede sanığa yüklenen eylem; '...... adına 22.03.2002 tarih 1166-02 sayılı; .....adına 17.04.2002 tarih 1515/02 sayılı ve ..... adına 17.04.2002 tarih 1555/02 sayılı toplamda 3 adet reçetenin hiç muayene işlemi yapılmadan gerçeğe aykırı düzenlenmesi eylemi olup, iddianamenin 5. paragrafının son cümlesinde açık bir şekilde 'şüpheli ...'nın muayene olmayan bu kişilerin adına reçete düzenleyerek (imzalar ona ait olmasa da) gerçeğe aykırı evrak düzenlediği anlaşılmaktadır.' şeklinde tanımlanmıştır.

...'ya yüklenen eylemler açıklanırken iddianamenin 1. paragrafında '..... Eczanesi sahibi ve mesul müdürü şüpheli .... ve diğer şüpheliler ..... ve ....... haklarında 2002-2005 yıllarında reçetelerde tahrifat yaptıkları, sağlık karnesi, hasta ve reçete temin ettikleri, sağlık kuruluşlarından muayene olmayan kişiler adına reçeteler düzenledikleri, düzenlettikleri iddiasıyla suç işlemek için örgüt kurmak, örgüte üye olmak, sosyal güvenlik kurumunu zarara uğratmak suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dolayı 28.07.2008 tarih 2008/31782 esas sayılı iddianame ile Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesine dava açılmıştır (Kamu davası 15.Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/159 Esasında kayıtlıdır.)' şeklinde, 6. paragrafında ise 'Haklarında daha önce kamu davası açılan şüphelilerin söz konusu reçetelerle ( ve diğer reçetelerle), kurumu zarara uğratmış olmaları nedeniyle şüpheli ...'nın iddianame konusu üç reçete ile ilgili olarak suç tarihi itibarıyla 5237 Sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözönünde tutularak 5237 sayılı TCK mad. 210/2 gereğince ve yollamasıyla resmi evrakta zincirleme sahtecilik suçunu işlediği ortaya çıkmaktadır' şeklindeki anlatımlarla sanığa isnat edilen eylem anlatılırken başkaca açıklayıcı anlatımlarda bulunulmuş ise de;

İddianamedeki bu açıklayıcı anlatımlardan hareketle sanık ...'nın eylemlerinin, eczacı olan diğer sanıkların menfaat temin ettikleri ve bu anlamda reçeteleri faturaya bağlayıp, tahakkuk ve ödeme belgelerinin düzenlendiği aşamaya kadar taşındığı ileri sürülemez. Hatıra binaen 3 adet reçeteyi sahte olarak düzenlediği iddiasıyla dava açılan sanığın reçetelerin faturaya bağlanıp, tahakkuk ve ödeme belgelerinin düzenlenmesinden de sorumlu olduğu iddia edilmemiştir.

Kanaatimizce iddianamedeki sevk ve tavsife göre sanığın eylemleri toplamda 3 adet reçetenin düzenlenmesi ile sınırlandırılmış, bu reçetelerin diğer sanıklar tarafından kullanılmasına taşınmamış ve sanık yönünden dava konusu yapılmamıştır.

Kanaatimizce iddianamedeki sevk ve tavsife göre sanığın eylemleri toplamda 3 adet reçetenin düzenlenmesi ile sınırlandırılmış, bu reçetelerin diğer sanıklar tarafından kullanılmasına taşınmamış ve sanık yönünden dava konusu yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve Dairemizin yerleşik içtihatlarında açıklandığı üzere bir olayın açıklanması sırasında başka bir olaydan söz edilmesi o olay hakkında da dava açıldığını göstermeyecektir. İddianamede anlatılmayan eylemlerden sanığın sorumlu tutulması bir başka anlatımla iddianamede unsurları gösterilen fiil dışına çıkılarak hüküm kurulması CMK 225/1 maddesindeki düzenlemeye aykırıdır.

Bir an için iddianamede 5237 sayılı TCK'nun 210. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesinde düzenlenen 'Sahte olarak düzenlenen belgenin kullanılması ile kişiye haksız bir menfaat sağlanmış ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğmuş ise cezanın resmi belgede sahtecilik suçuna göre belirleneceği' nitelikli hal kapsamında dava açıldığı düşünülse dahi suç tarihi itibarı ile yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nın 354. maddesinde 5237 sayılı TCK mad. 210/2 fıkrasının 2. cümlesinin karşılığı bulunmamaktadır.

Sonuç olarak;

Gerçekte hastaları muayene etmeden 3 adet reçeteyi sahte olarak düzenlemek eyleminden dolayı hakkında dava açılan sanığın, olay tarihinde özel bir hastanede doktor olarak çalıştığı dikkate alındığında; eylem, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 354. maddesi kapsamında düzenlenen 'Hekim, eczacı, sağlık memuru veya diğer bir sağlık mesleği mensubunun; Hükümetçe emniyet ve itimat olunacak bir belgeyi hatır için gerçeğe aykırı olarak vermesi' suçunu oluşturmaktadır. Dava zamanaşımının da buna göre hesaplanması gerekmektedir. Mahkemenin 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddeleri uyarınca 7,5 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı dolduğu gerekçesi ile verdiği düşme kararına ilişkin dairemizin onama kararı yerindedir. Dosya kapsamıyla örtüşmeyen ve iddianame kapsamı dışına çıkan itiraz nedenleri yerinde bulunmadığından itirazın reddine karar verilmesi gerekir" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; "Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

İtiraz nedeni konusunda varılan bu sonuç karşısında, inceleme günü itibarıyla dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunun da değerlendirilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.06.2012 gün ve 978-250 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.06.2012 gün ve 978-250 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hallerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.06.2011 gün ve 94-133; 22.11.2011 gün ve 203-238 sayılı kararlarında; Yargıtay ilgili Ceza Dairesince bir mahkûmiyet hükmü onanmakla kesinleşeceğinden, kesinleşme anına kadar işleyen dava zamanaşımının bu aşamada sona ereceği, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine yapılan incelemede, Ceza Genel Kurulunca itirazın kabulü halinde, Özel Daire onama kararı ile Ceza Genel Kurulunun karar tarihi arasında geçen sürenin, dava zamanaşımının hesaplanmasında göz önünde bulundurulmayacağı, ancak itirazın kabulü üzerine dosyanın derdest hale gelmesi nedeniyle yargılamaya devam edildiğinde, Ceza Genel Kurulunca itirazın kabulü tarihinden itibaren geçerli olmak üzere sürenin işlemeye devam edeceği ve dava zamanaşımının buna göre hesaplanması gerektiği belirtilmiştir. İncelemeye konu dosyada ise, Özel Dairece onanmasına karar verilen hüküm, mahkûmiyet hükmü olmayıp düşme hükmü olduğundan, bu hükmünün kesinleşmesinin zamanaşımını kesen, durduran veya sona erdiren bir sebep olarak değerlendirilemeyeceği kabul edilmelidir.

Belirtilen nedenlerle, suçun işlendiği 17.04.2002 tarihi itibarıyla sanığın lehine olan 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri uyarınca oniki yıllık kesintili dava zamanaşımı süresi, yerel mahkemenin hüküm tarihinde dolmamış ise de, Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce 17.04.2014 tarihinde dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, suçun nitelendirilmesinde hataya düşülerek dava zamanaşımının gerçekleştiğinden bahisle kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına, ancak yukarıda açıklanıp değerlendirilen sanığın fiili için 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce dolduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 07.10.2013 gün ve 3682-14502 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 07.10.2013 gün ve 3682-14502 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Bakırköy 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.07.2010 gün ve 277-611 sayılı hükmünün, suçun nitelendirilmesinde hataya düşülüp buna dayalı olarak dava zamanaşımının gerçekleştiğinden bahisle kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, atılı suç için 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce dolduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK’nun 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2016 günü yapılan ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 20.12.2016 tarihinde yapılan ikinci müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oyçokluğu, ikinci uyuşmazlık yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.