muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10696, Karar No: 2023/822, Tarih: 25.01.2023

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; ilgili kurumlardan resmî veriler getirtilmeden eksik inceleme ile karar verildiğini, üretim gelirlerinin yüksek üretim masraflarının ise düşük alınması suretiyle yüksek bedel belirlendiğini, kapitalizasyon faizinin % 5 alınması gerektiğini, vekâlet ücreti ve yargılama giderlerinin idareye yüklenmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yöre koşullarına uygun münavebe ürünlerinin seçildiği, uygulanan kapitalizasyon faiz oranının taşınmazın nitelik ve konumuna uygun düştüğü, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden doğru olduğu; ancak yasal faiz başlangıç tarihi ve 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhâl ödenmesi yönünden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme yılına ait İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü resmî verileri ile Şanlıurfa Ticaret Borsası Bültenleri dosya arasına alınıp bu cetvellerdeki verilere uygun olarak ve üretim masraflarının brüt gelire oranının ekonomik tarıma uygunluğu da denetlenmek suretiyle değer biçilmiştir.

4. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı uygun görülmüştür.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15074, Karar No: 2013/6928, Tarih: 20.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15074 E.  ,  2013/6928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2b, 62, 52/2, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma verilmesi gerektiği,somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup, ek savunma gerektirmediği anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusur durumuna ve ceza uygulamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 20.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1663, Karar No: 2012/12178, Tarih: 06.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/1663 E.  ,  2012/12178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ve davalı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 27.02.2001 tarih ve 2001/671E., 2001/1708 K. sayılı bozma kararında özetle; "Kadastro sırasında . köyü, 135 ada 12 nolu 61800 m2 yüzölçümlü taşınmaz, 1958 tarihli 13, 14 sıra nolu, 1937 tarihli 170 ilâ 176 tahrir nolu vergi kayıtları ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak tarla niteliği ile davalı gerçek kişiler adlarına tespit edilmiştir. Davacı Hazine orman iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı gerçek kişiler adına tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.Mahkemece, tespite esas alınan tapu ve vergi kaydının taşınmaza uyduğu ve miktar fazlası üzerinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğundan söz edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, kadastro sırasında çekişmeli parsele uygulanan, 1958 tarih 5 ve diğeri 6 nolu tescil yoluyla oluşmuş tapu kayıtlarının dayanağı krokiler getirtilip uygulanmadığı gibi, vergi kayıtlarının taşınmazın hangi bölümlerine uyduğu, açık yön bırakmadan parseli kapsayıp kapsamadığı saptanmamıştır. Bundan başka, taşınmazın bir bölümünün Kezban Varol ve Mecit Demirel tarafından davalılara satıldığı kabul edilmiştir. Bu kişiler arasında asliye hukuk mahkemesinde görülen ancak takip edilmediğinden açılmamış sayılmasına karar verilen 1987/69E., 1998/60K. sayılı davaya konu yerin, bilirkişi krokisinde (a) ile işaretli 20500 m2 yüzölçümlü yer olduğu belirtilmiştir. Adı geçenler 16.06.1987 tarihli tescile ilişkin dava dilekçelerinde dava konusu yaptıkları 15 dönümlük tarlanın sınırlarını göstererek, güney sınırının bakla yakası (ormanlık) olarak göstermişlerdir. çekişmeli parselin güney sınırında, 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince sınırı çizilen 64 nolu orman parseli bulunmaktadır. Şu halde, 1987 yılında Kezban Varol dilekçesinde 15 dönüm yeri dava ettiğinden, dava edilen taşınmazın güneyinde kalan taşınmaz bölümünün 1987 yılından sonra ormandan açılarak tarla haline getirildiğinin kabulü gerekir.

O halde, tapu ve vergi kayıtlarının usulunce uygulanarak kapsamlarının bilirkişi krokisinde gösterilmesi, komşu 9 ve 11 sayılı parsellere uygulanan vergi kayıtları sınırı mera okuduğundan, tespite esas alınan vergi kayıtlarının açık yön bırakılmadan parselin tamamını kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, 1987 tarihli vergi kaydının sınırı bulunmadığından uygulama kabiliyetinin bulunmadığı ve geçerli zilyetlik belgelerinden olmadığının düşünülmesi, Orman Yönetimine husumet yöneltilemeyeceğinin gözetilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamında belirtilen ve 1987 yılından sonra ormadan açıldığı kabul edilen yerin, çekişmeli taşınmazın (K) ile gösterilen bölümü ve orman sayılan yerlerden olduğu, taşınmazın (L) ile gösterilen bölümünün de orman sayılan yerlerden olduğu, taşınmazın (A, B, C, D, E, F, Y ve H) ile gösterilen bölümlerinin, sırasıyla 1958 tarih, 14 sıra nolu tapu kaydı, 1937 tarih ve 172-173 sıra nolu vergi kaydı, 1958 tarih ve 13 sıra nolu tapu kaydı, 1937 tarih ve 171 sıra nolu vergi kaydı, 1937 tarih ve 174 sıra nolu vergi kaydı, 1937 tarih ve 171 sıra nolu vergi kaydı, 1937 tarih ve 175 - 176 sıra nolu vergi kaydı, 1957/71 - 1958/9 E-K. sayılı ilâm kapsamında kaldıkları, orman yönetimine husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle, çekişmeli 135 ada 12 nolu taşınmazın (K) ile gösterilen 8239,96 m2 bölümü ile (L) ile gösterilen 1203,59 m2 bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına tesciline, kalan (A, B, C, D, E, F, Y ve H) ile gösterilen toplam 49796,26 m2 bölümün tespit gibi davalı kişiler adına tesciline, Orman Yönetimine yöneltilen davanın husumetten reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ve davalı ... Yönetimi tarafından taşınmazın (A, B, C, D, E, F, Y ve H) ile gösterilen bölümlerine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna ve çekişmeli temyize konu taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğu, tespitte uygulanan tapu ve vergi kayıtları kapsamında kaldıkları anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 06/11/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/670, Karar No: 2017/6981, Tarih: 20.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/670 E.  ,  2017/6981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin sevk ve idaresindeki... plakalı araç ile seyir halinde iken davalının kullanmış olduğu... plakalı araçla müvekkilinin şeridi üzerinde kafa kafaya çarpışması sonucu trafik kazası meydana geldiğini, davalı hakkında ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/ 139 esas sayılı dosyasında tüm kusur davalıda olduğundan cezalandırılmasına karar verildiğini, müvekkilinin yüzünde ve vücudunda meydana gelen yaralanmalar olduğunu belirterek 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu kazanın 12/10/2009 tarihinde meydana geldiğini, zamanaşımı süresi geçtikten sonra davanın açıldığını, adli tıp bilirkişi raporunda tanık ifadelerine göre ağır ve asli kusurlu tarafın davacı olduğunu, davacının yüzünde sabit eser kalmasının söz konusu olmadığını, müvekkilini ölüm tehlikesi atlattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; davanın kısmen kabulü ile; 4.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi itibariyle işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle manevi tazminat talebi ile ilgili olarak hüküm kurulurken olayın meydana geliş şekli, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, olay nedeniyle duyulan acı ve elemin derecesi ve BK 47.maddedeki özel haller dikkate alınmış bulunduğuna göre,taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 204,82 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 36,90 TL fazla alınan harcın temyiz eden davacıdan alınmasına 20.6.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/571, Karar No: 2015/2149, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/571 E.  ,  2015/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18346, Karar No: 2014/6470, Tarih: 02.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18346 E.  ,  2014/6470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/07/2013 tarih ve 2011/70-2013/118 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1992 yılından beri 1. ve 30. sınıflarda tescilli, ORBA ibareli markası ile 30, 31, 32. sınıfta tescilli ORBAMALT ibareli markaları bulunduğunu, ticaret unvanının ayırt edici unsurunun ise ORBA BİYOKİMYA olduğunu, davalının ise, müvekkiline ait markayı ve ticaret unvanını harmanlayarak, 1, 5 ve 31. sınıflarda ORBİYO ibaresini marka olarak tescil ettirdiğini ve internet üzerinde www.orbiyo.com.tr alan adını kullandığını, davalının markasının müvekkiline ait marka ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, sözcüklerin başlangıç ve köklerinin aynı olduğunu, her iki markanın da ORB ile başladığını, ORBA BİYO KİMYA ve ORBİYO arasında görsel ve işitsel benzerlik olduğunu, karıştırma ihtimalinin bulunduğunu, ayrıca müvekkilinin kullandığı www.orba.com.tr ile davalıya ait www.orbiyo.com.tr alan adları arasında da benzerlik ve iltibasın söz konusu olduğunu, davalı tarafın kötü niyetli olduğunu, eyleminin haksız rekabet teşkil ettiğini iddia ederek davalı adına tescilli 2009/39102 no'lu ORBİYO ibareli markanın 1 ve 35. sınıflar için hükümsüzlüğünü, iptalini, sicilden terkinini, davalıya ait ticaret unvanındaki ORBİYO ibaresinin unvandan çıkarılmasını, davalıya ait www.orbiyo.com.tr internet adreslerinin iptalini, siteye erişimin durdurulmasını, haksız kullanımın durdurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ticaret unvanındaki ORBİYO ibaresinin, organik ve biyolojik kelimelerinin başlarındaki OR ve BİYO kısaltması ile meydana getirildiğini, markalar arasında karıştırma ihtimalinin bulunmadığını, markalar ya da unvanlar arasında iltibasın söz konusu olmadığını, davacının, müvekkili firmanın kurulduğunu günden beri müvekkilinin unvanından haberdar olduğunu, müvekkilinin ticaret siciline kaydından 9 gün sonra davacı tarafın müvekkili firmaya fiyat teklifi verdiğini, 31. sınıfta müvekkilinin kazanılmış hakkı olduğunu, faaliyet alanlarının ve hizmetlerinin farklı olduğunu, davanın haksız ve kötü niyetle açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; ORBA ibaresi ile ORBİYO ibaresi arasında iltibasın bulunmadığı, tarafların faaliyet alanlarının farklı olduğu, davalının faaliyet alanının tarım ve hayvancılıkta kullanılan çeşitli kimyasal, organik ve mikrobiyal ürünlere ilişkin olduğu, davacı tarafın faaliyet alanının ise insan kullanımına yönelik enzimler, mayalar ve benzeri katkı maddelerine ilişkin bulunduğu, sektör uzmanlarının görüşlerine göre faaliyet alanlarının farklı olduğu, ayrıca unvanlar arasında iltibasın söz konusu olmadığı, organik ve biyolojik ürünler sektöründe şirket unvanlarının OR ibaresi ile başlamasının geniş anlamda sektör özelliklerinden kaynaklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalı şirketin değişiklikten sonraki yeni ticaret unvanına hükümde yer verilmemesinin maddi hata olup mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1166, Karar No: 2022/6732, Tarih: 18.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/1166 E.  ,  2022/6732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat, düşme

1)Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçundan verilen düşme hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığa yüklenen “2007 ve 2008 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında 2006 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme; sanıklar ..., ..., ... hakkında 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ...’ a yüklenen 2006 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme ve sanıklar ..., ..., ...’na yüklenen 2006 ve 2007 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden; sanıklar ..., ..., ...’na yüklenen 2008 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanıkların sorgusunun yapıldığı 14.12.2012 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 18.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6338, Karar No: 2012/1511, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6338 E.  ,  2012/1511 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

Davacı, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının maddi zararının Kurumca bağlanan gelirler ile karşılandığı gerekçesiyle maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 75.000,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacının iş kazası sonucu % 48,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının % 20, davalı işverenin % 80 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 75.000,00 TL manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır.

O halde davalı Derince Belediye Başkanlığı'nın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve daha uygun bir miktara hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 13.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.