muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7108, Karar No: 2024/7495, Tarih: 16.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/7108 E.  ,  2024/7495 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/14 E., 2023/16 K.

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı kadın vekili

Taraflar arasındaki katılma alacağı davasından dolayı bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece hükmün gerekçe düzeltilerek ve değiştirilerek onanmasına karar verilmiştir.

Davacı kadın vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; 12949 ada 2 parsel sayılı taşınmazın edinme bedelinin tamamına yakınının müvekkilinin ziynet eşyaları ile karşılandığını, taşınmazın önce davalının annesinin adına tescil edildiğini, daha sonra davalının annesinin sanki kendisine ait bir taşınmazmış gibi muvazaalı olarak davalıya ölünceye kadar bakma akdi ile devrettiğini belirterek; şimdilik 20.000,00 TL alacağın faizi ile birlikte tahsilini talep ve etmiştir.

2.Davacı kadın vekili 05.12.2018 tarihli dilekçesinde; talep miktarını yükselterek; fazlaya ilişkin tüm talep ve dava hakları saklı kalmak kaydı ile 2.206.000,00 TL'nin işlemiş faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın müvekkilinin annesi tarafından alındığını, davacının iddialarının doğru olmadığını belirterek; davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 11.05.2015 tarih ve 2011/845 Esas, 2015/433 Karar sayılı kararı ile; görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle; davanın görev yönünden reddi ile, karar kesinleştikten sonra dosyanın görevli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 01.12.2015 tarih ve 2015/17226 Esas, 2015/21547 Karar sayılı kararı ile; dava dilekçesindeki açıklamalar ve iddianın ileri sürülüş şekline göre davanın mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan değer artış payı ve artık değere katılma alacağı istemine ilişkin olduğu, görevli mahkemenin Aile Mahkemesi olduğu, Mahkemece, taraf delilleri eksiksiz olarak toplandıktan sonra uyuşmazlığın esasına ilişkin bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek davacı kadın vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İkinci Bozma Kararı

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemenin 07.12.2018 tarih ve 2016/157 Esas, 2018/1168 Karar sayılı kararı ile; taşınmazın dava dışı ... T. adına kayıtlı iken 14.04.2008 tarihinde yapılan sözleşme ile davalı adına tescil edildiği, davacının bu taşınmazla ilgili inanç sözleşmesinden kaynaklı muvazaalı devir iddiası olduğu, davacının bu iddiasına yönelik dosyaya herhangi bir yazılı belge sunmadığı, Mahkemece davacı tarafa sözleşmenin iptali yönünde ek dava açması hususunda süre verildiği ancak davacı tarafın ek dava açmayacaklarını, taşınmazın edinilmiş mallara katılma rejimi kapsamında değerlendirilmesini istediği; dava dışı ... T. tarafından oğlu davalı adına yapılan işleminin sonrası taşınmazın davalının kişisel malı niteliğinde olduğu, davacının katılma alacağı olmadığı, inançlı işlem iddiasını da kanıtlayamadığı gerekçesiyle; davanın reddine yönelik verilen karara karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 06.04.2021 tarih ve 2019/1098 Esas, 2021/3188 Karar sayılı kararı ile; davanın artık değere katılma alacağı istemine ilişkin olduğu, bir eşin çalışmasının (emeğinin) karşılığın olarak edindiği malvarlığının edinilmiş mal olduğu, ölünceye kadar bakma akdi sonucu edinilen edinimlerin de bu kapsamda edinilmiş mal olduğu, ölünceye kadar bakma akdinin tam iki tarafa borç yükleyen sözleşme olup bakım borçlusunun ölene kadar bakmak, bakım alacaklısının ise sözleşmeye konu malı bakım alacaklısına devretme taahhüdü altında olduğu, bakım süresinin bir kısmının mal rejimi içinde bir kısmının ise mal rejiminin dışında geçmesi durumunda ise kıdem tazminatına benzer bir hesaplama yöntemi ile mal rejimi dışındaki sürenin karşılığına denk gelen malvarlığı bölümü kişisel mal, mal rejimi devamı sürecindeki bakım süresine denk gelen malvarlığı bölümü ise edinilmiş mal kabul edilerek oranlama yapılması gerektiği; tasfiye konusu taşınmazın evlilik birliği içinde eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 14.04.2008 tarihinde davalı eşe annesi tarafından tapuda ölünceye kadar bakım akdi karşılığı devredildiği, tasfiyeye konu taşınmazın evlilik birliği içinde başlayan ve boşanma davasından sonra da devam eden bakım borcu karşılığında edinilmiş, yani taşınmazın karşılığı olan edim (bakım borcu) boşanma davasından sonra da devam ettiği; o halde, ölünceye kadar bakma sözleşmesinin yapıldığı tarih ile edimin devam ettiği boşanma dava tarihinden sonraki/bakım alacaklısının vefat ettiği tarihler, evlilik birliği içindeki süreler dikkate alınarak, edimin tamamının süresinin evlilik birliği içindeki edim süresine oranı belirlenerek, bu oran ile taşınmazın tasfiye (bozma ile güncelliğini yitireceğinden bozmadan sonra verilecek karara en yakın tarih) tarihi itibariyle sürüm değeri çarpılmak suretiyle bulunacak artık değerin yarısı üzerinden davacının katılma alacağı hesaplanması gerektiği belirtilerek davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Son Karar

Mahkemenin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının annesi 12.04.1935 doğumlu olup boşanma dava tarihihde 77 yaşında olduğu, Türkiye Hayat Annüite Tablosu (TRHA 2010) göre muhtemel 8,51 yıl ömrü bulunduğu, ancak bu süre geçtiği ve davalının annesinin halen yaşadığı, TRHA 2010 göre muhtemel 4,20 yıl ömrü bulunduğu, boşanma dava tarihinden sonra muhtemel ömrünün 3715 gün olduğu, taşınmazın edinilme tarihinden boşanma dava tarihine kadar geçen sürenin ise 1590 gün olduğu; bozma ilamı doğrultusunda yapılan hesaplamaya göre davacının taşınmaz yönünden 6.128.565,30 TL katılma alacağı bulunduğu, taleple bağlı kalınarak karar verildiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile, 2.206.000,00 TL'nin karar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 04.06.2024 tarih ve 2023/6693 Esas, 2024/4206 Karar sayılı kararı ile; somut olayda, Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda TRHA 2010 tablosuna göre muhtemel yaşam ömrü belirlenerek edinilmiş mal oranı bulup artık değere katılma alacağının hesaplanması yerinde ise de oranlamada esas alınan muhtemel yaşam sürelerinin TRHA 2010 tablosuna göre süre olarak hatalı belirlendiği ve buna bağlı olarak da edinilmiş-kişisel mal oranının hatalı belirlendiği; o halde, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, taşınmazın edinme tarihinden (14.04.2008) boşanma dava tarihine kadar (14.09.2012) geçen sürenin 4 yıl 5 ay, boşanma dava tarihinden (14.09.2012) hükme esas alınan bilirkişi rapor tarihine (28.12.2022) kadar geçen süreninin yaklaşık 10 yıl 3 ay, hükme esas alınan bilirkişi rapor tarihinden (28.12.2022) sonra kalan bakiye ömrün de yaklaşık 4 yıl 2 ay olduğu, bu sürelere göre evlilik birliği içindeki sürenin toplam süreye oranının yani edinilmiş mal oranının % 23,45 olduğu, bu orana göre de davacının artık değere katılma alacağı 4.795.290,50 TL (40.898.000,00 x % 23,45 : 2) olup Mahkemece edinilmiş mal oranının ve artık değere katılma alacağının fazla belirlenmesi hatalı olduğu; ne var ki bu yanlışlığın giderilmesinin Mahkemece taleple bağlı kalınarak karar verilmiş olması ve talep miktarının (2.206.000,00 TL) Dairemizce belirlenen alacak miktarını (4.795.290,50 TL) geçmemesi nedeniyle yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği belirterek davalı erkek vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması onanmasına, davalı erkek vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, davalı lehine 17.000,00 TL vekâlet ücretine karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına davacı kadın vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı kadın vekili karar düzeltme dilekçesinde; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplamanın doğru olduğunu, ki edinilmiş mal oranının bilirkişi raporunda belirlenenden de fazla olduğunu, bozmaya uygun bilirkişi raporunun müvekkili lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğunu, hükmün onanması nedeniyle davalı lehine duruşma vekâlet ücreti hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararının düzeltilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hukuki nitelendirme, edinilmiş mal-kişisel mal ayrımı, kişisel mal savunması ve ispatı, bozmaya uygun araştırma ve inceleme yapılıp yapılmadığı, vekâlet ücreti ve usuli kazanılmış hak noktasında toplanmaktadır. Dava, katılma alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hukuki nitelendirme, edinilmiş mal-kişisel mal ayrımı, kişisel mal savunması ve ispatı, bozmaya uygun araştırma ve inceleme yapılıp yapılmadığı, vekâlet ücreti ve usuli kazanılmış hak noktasında toplanmaktadır. Dava, katılma alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26 ıncı maddesi, 31 inci maddesi, 33 üncü maddesi, 50 ve 51 inci maddeleri, 176 ve devamı maddeleri, 190 ıncı maddesi, 323 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi, 326 ncı maddesi, geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) geçici 440 ıncı maddesi; 1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 164 üncü maddesi, 168 inci maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin) 2 üncü maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi, 179 uncu maddesi, 202 nci maddesi, 219 uncu maddesi, 222 nci maddesi, 225 inci maddesinin ikinci fıkrası, 229 uncu maddesi, 230 uncu maddesi, 231 inci maddesi, 235 inci maddesinin birinci fıkrası, 236 ncı maddesinin birinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 611 ve devamı maddeleri; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 09.05.1960 tarih ve 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle düzeltilerek ve değiştirilerek onanmış olup, temyiz ilamında yer alan açıklamalara, göre karar düzeltme istemi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 2.320.00 TL para ceza ile 891.50 TL karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenden tahsiline,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/900, Karar No: 2020/315, Tarih: 02.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2018/900 E.  ,  2020/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

NUMARASI : 2017/217-2018/50

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 03.06.2014 havale tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin asıl işverenin DSİ Genel Müdürlüğünün Ilısu Barajı yapım işinde alt işveren Gök-Er Şirketi nezdinde araç şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini, 07.30-19.30 saatleri arasında ve dini bayramların ilk günü hariç genel tatillerde çalıştığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı Gök-Er Taşımacılık Sınır Tic. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. (Şirket) vekili 23.06.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde; iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

6. Davalı DSİ Genel Müdürlüğü vekili 25.06.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde; müvekkili ile davalı şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/187 E., 2016/71 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/187 E., 2016/71 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 27.04.2017 tarihli ve 2017/27763 E., 2017/10123 K. sayılı kararı ile; davalı DSİ Genel Müdürlüğü temyizi bakımından; davalı DSİ Genel Müdürlüğüne gerekçeli kararın 19.04.2016 tarihinde tebliğ edildiği, davacı tarafın davalı şirketin temyiz dilekçesinin kendilerine tebliği üzerine temyize cevap dilekçesi vererek temyiz talebinin reddi ile kararın onanmasını talep ettiği, davalı DSİ Genel Müdürlüğünün davacının temyize cevap dilekçesinin tebliği üzerine kararı katılma yoluyla 16.06.2016 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği, davacının temyize cevap dilekçesinin mahkeme kararını temyiz niteliğinde olmadığı, aksine kararın onanmasını talep ettiği, bu nedenle davalı DSİ Genel Müdürlüğünün katılma yoluyla temyiz isteminin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davalı DSİ Genel Müdürlüğünün katılma yolu ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davalı şirketin temyizi bakımından ise, davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile taraflar arasındaki uyuşmazlığın davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığı noktasında olduğu, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının haftalık 19,5 saat fazla çalışma yaptığı, ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı, dosya içerisinde davacının görev yaptığı araca ilişkin taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bu belgelerin bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesi gerekli iken tüm dönem bakımından tanık beyanlarına göre belirlenmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı

Direnme Kararı

10. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 13.02.2018 tarihli ve 2017/217 E., 2018/50 K. sayılı kararı ile; Yargıtay kararında belirtilen talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin incelendiği, söz konusu belgelerin delil vasfını taşımadığı kanaatine varıldığı, zira söz konusu belgelerin davalı DSİ personelinin, DSİ 16. Bölge Müdürlüğü yerleşkesi dışına çıkarken talep ettiği araç ve şoförünü gösteren belgeler olduğu, doğal olarak personel tarafından her gün yerleşke dışına çıkılmadığı, ancak davacı gibi şoför olarak görev yapan işçilerin mesai saatleri içerisinde göreve hazır olarak bulunduğu, dolayısıyla şoför olarak görev yapan davacının yerleşke dışına araç ile personel taşıması yapmasa dahi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 66. maddesi kapsamında çalışmış gibi sayıldığı, tanık beyanlarına göre davacının haftanın 7 günü 07:30-19:30 saatleri arasında çalıştığı, ayda 2 gün hafta tatili yapıldığı ve dini bayramların ilk günü hariç tüm resmî tatil ve dini bayramlarda çalıştığının sabit olduğu, söz konusu belgelerin tanıkların bu beyanlarının aksini kanıtlayamadığı, bu belgelerin görev saatlerini içermediği, içerse dahi davacının göreve hazır olarak DSİ 16. Bölge Müdürlüğü yerleşkesinde bulunması sebebiyle çalışmış gibi sayılacağından herhangi bir şey ifade etmediği, ayrıca söz konusu belgelerin her gün düzenlenmemiş olup sadece bazı ayların birkaç günü için düzenlendiği, bozma kararında bu belgelerin bulunduğu günler için belgeler doğrultusunda, belgelerin bulunmadığı günler için tanık beyanları doğrultusunda karar verilmesi istendiği, davacı tanıklarının dini bayramların ilk günü hariç olmak üzere haftanın 7 günü çalıştıklarını beyan ettikleri, söz konusu belgeler her gün için düzenlenmediğinden yalnızca düzenlenmiş oldukları günlerde çalışmanın varlığını ispatladığı, bunun da davacının lehine bir durum oluşturduğu, bozma kararı da gözetildiğinde haftanın her günü ile dini ve resmî bayramlarda çalışmanın bulunmadığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

13. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle; Özel Dairece davalı DSİ Genel Müdürlüğü vekilinin katılma yolu ile temyiz talebinin ve davalı şirketin sair temyiz itirazlarının reddi ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bu belgelerin bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verildiği, direnme kararında talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin delil vasfını taşımadığı, bu belgelerin davalı DSİ personelinin Bölge Müdürlüğü yerleşkesi dışına çıkarken talep ettiği araç ve şoförünü gösteren belgeler olduğu, saat içermediği, bazı ayların birkaç günü için düzenlendiği şeklindeki değerlendirmelere yer verildiği gözetildiğinde kurulan hükmün gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, şu hâlde temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulunca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu ön sorun olarak tartışılmış, yapılan görüşmelerde, direnme gerekçesinin bozmayı karşılamak suretiyle oluşturulduğu, mahkemenin delil toplamayıp bozma öncesinde de dosyada mevcut olan belgeleri değerlendirdiği, bu husus yeni hüküm teşkil etmediğinden ön sorunun bulunmadığı oy birliğiyle kabul edilerek işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

IV. GEREKÇE

14. Gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu, gerekse hâlen yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nda (4857 sayılı Kanun/İş Kanunu) fazla çalışmanın ispatı ile ilgili olarak özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle fazla çalışmanın ispatı genel hükümlere tabidir.

15. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”

16. Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

17. Fiili bir olgu söz konusu olduğundan kural olarak işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

18. İşçinin imzasını taşıyan bordro, sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.