muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10, Karar No: 2009/10, Tarih: 25.12.2009

Sanıklar müdafiinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 15.12.2008 gün ve 5194–14131 sayı ile;

“Temyiz edilen hüküm konusuna ve uygulamaya, temyizin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre inceleme görevi Yargıtay 3. Ceza Dairesine ait olduğu” gerekçesiyle, dosyanın gön¬derildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesince de 04.06.2009 gün ve 1411–11115 sayı ile;

“Sanık ...’ın yaralama ve yasak silah bulundurma suçlarından mahkûmiyeti ve kendisinde elkonulan iki tabancadan birinin ruhsatsız, diğerlerinin de suçta kullanıldığından bahisle müsaderesine dair kararın 8. Ceza Dairesinin 15.06.2006 tarihli kararıyla silahlarla ilgili hükmün onadığı, yaralama ile ilgili hükmün ise 5237 sayılı TCK hükümleri nazara alınarak lehe yasa değerlendirilmesi yapılması gerektiğinden bozulmuştur.

Bozma sonrası mahkeme yaptığı yargılamada sanığın beraatına karar vermiştir. Mahkemenin 22.04.2003 tarihli kararına 8. Ceza Dairesinin bakması, temyiz talebinin de tabancaların iadesine yönelik olması nedeniyle görevli dairenin 8. Ceza Dairesi olduğu” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararı verilmiş olmakla;

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yaralama ve kavgada korkutma amacıyla silah boşaltma suçlarından verilen hükümlerin temyizi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesi ile Yargıtay 3. Ceza Dairesi arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğmuştur.

2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde; “Ceza dairelerinin görevlerinin tayininde, davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir. Temyizi halinde bunlardan sadece temyiz isteğine konu olanlar nazara alınır” hükmüne yer verilmiştir.

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen hükümlülük kararının Yargıtay 8. Ceza Daire¬sinin 15.06.2006 gün ve 3514–5309 sayılı düzeltilerek onanma kararı ile kesinleşmiş olması ve sanıklar müdafiinin temyizinin yaralama ve kavgada korkutmak amacıyla silah boşaltma suçlarından kurulan hükme yönelik olması nedeniyle temyiz incelemesinin, Yargıtay Yasasının 14. maddesi uyarınca bu suçlara ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 3. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan Yargıtay 3. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 04.06.2009 gün ve 1411–11115 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14259, Karar No: 2021/1805, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/14259 E.  ,  2021/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 18.06.2013 tarihi itibarıyla duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 10.03.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, gündüz vakti yaşı nedeni ile hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen Hüseyin Pulat ile birlikte müştekiye ait Korkmaz Market isimli iş yerine girdikleri, kasiyerin kasadan uzaklaştığı sırada kasadan 150 TL yi çalmaları şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının, 8 ay 22 gün durma süresi de gözetilerek, 30.07.2011 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 09.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1613, Karar No: 2024/5307, Tarih: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1613 E.  ,  2024/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2915 E., 2023/2054 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 16.11.2023 tarihli ve 2022/2915 Esas, 2023/2054 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2020 tarihli ve 2019/213 Esas, 2020/355 Karar sayılı kararı ile hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43, 168, 62, 53 ve 58 maddeleri uyarınca kurulan “1 yıl 3 ay hapis ve 37 gün adli para cezaları” ile mahkûmiyete ilişkin hükmün, Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak “1 yıl 3 ay hapis ve 740,00 TL adli para cezaları” ile mahkûmiyete hükmedilmesi ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2280, Karar No: 2020/5281, Tarih: 22.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/2280 E.  ,  2020/5281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20/07/2014 gününde verilen dilekçe ile mecra irtifakı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 19/12/2019 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 744. maddesi gereğince mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin maliki olduğu 169 ve 170 parsel sayılı taşınmazların bitişiğinde bulunan davalı ... adına kayıtlı 281 parselden geçmekte olan kanaldan müvekkillerine ait taşınmazlar lehine mecra irtifakı kurulmasını talep etmiş; 10.12.2019 tarihli duruşmada 169 parsel sayılı taşınmaz yönünden davadan feragat etmiştir.

Davalı ... ve mirasçıları vekili, davacının aralarındaki husumet nedeniyle bu davayı açtığını ve davacı taşınmazlarının yararlandığı başka drenaj kanallarının olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ve mirasçıları, kışın yağan yağmur nedeniyle tarlaları su basmaması için kanalın sürekli açık olması gerektiğini belirterek davayı kabul etmiş ve davacıdan herhangi bir bedel istemediklerini, ancak ücretin tamamının diğer davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi durumunda ücret talepleri olduğunu beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen ilk kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 04.06.2018 tarih, 2018/2325 Esas, 2018/4340 Karar sayılı ilamı ile, “Davadaki istek yağmur sularının akıtılmasına ilişkin mecra irtifakı tesisine ilişkindir. Davacı, yağmur sularının akıntısı için mecra irtifakı talep ettiği halde mahkemece, davacı talebi nazara alınmaksızın yol olarak geçit hakkı isteniyormuş gibi “Geçit hakkı tesisi” şeklinde hüküm kurulmuştur. Bu durumda yerel mahkemece, yukarıda değinilen ilkelere göre inceleme ve araştırma yapılması, mevcut bilirkişi raporları da irdelenmek ve gerekirse yeniden keşif yapılmak suretiyle zorunlu görüldüğü takdirde mecra irtifakının kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; 169 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, 170 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulü ile 170 parsel sayılı taşınmaz lehine, 281 parsel sayılı taşınmaz aleyhine mecra irtifakı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ..., ..., ..., ..., ... vekili temyiz etmişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; 169 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, 170 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulü ile 170 parsel sayılı taşınmaz lehine, 281 parsel sayılı taşınmaz aleyhine mecra irtifakı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ..., ..., ..., ..., ... vekili temyiz etmişlerdir.

Bozma ilamında da değinildiği üzere, mecra irtifakı kurulması istemine ilişkin davalarda, irtifak hakkı taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından, leh ve aleyhine irtifak hakkı kurulması istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına mecra irtifakı kurulacak taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise, dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkin davalar, özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alması nedeniyle yapılacak araştırma ve incelemede, öncelikle davacının mecra ihtiyacının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır. İhtiyacın saptanması halinde çevre taşınmazların tamamı değerlendirmeye alınarak irtifak hakkı kurmaya elverişli olanlar belirlenerek hukukun genel bir ilkesi olan “Fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi” uyarınca taraf yararları da gözetilerek en az masrafı gerektiren ve bundan da en az zarar görecek kişi taşınmazı üzerinden mecra irtifakının bağlanacağı su, elektrik, gaz ve benzerine ait yol ya da kaynak ile yararına mecra hakkı kurulan taşınmaz arasında kesintisiz bağlantı sağlayacak şekilde kurulmalıdır. Ayrıca mecranın niteliği, nasıl ve hangi araçlarla geçirileceği ayrıca belirlenerek kararda gösterilmelidir.

Somut olaya gelince; davacı tarafa ait 170 parsel sayılı taşınmaz lehine, 281 parsel sayılı taşınmazın 2.935,46 m2 kısmı üzerinden taşınmazı bölecek şekilde mecra irtifakı tesis edildiği anlaşılmaktadır. Komşu taşınmazın kullanım bütünlüğünü bölecek şekilde mecra irtifakı kurulması, komşuluk hukuku ilkelerine ve taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibine ve en az zarar verecek yerden geçit hakkı kurulması ilkesine aykırıdır. 281 parsel sayılı taşınmazın kullanım bütünlüğünü bölecek şekilde mecra irtifakı kurulması hâlinde kalan taşınmazdan ekonomik olarak yararlanma olanağı kalmayacak, irtifak yüzünden yüklü taşınmaz malikinin uğrayacağı zarar ile yararlanan taşınmaz malikinin elde edeceği yarar arasında açık bir orantısızlık ortaya çıkacaktır. Mahkemece bu husus göz ardı edilerek, 281 parsel sayılı taşınmaz aleyhine mecra irtifakı kurulmasının zorunlu olduğu gerekçesiyle karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan; hükme esas alınan 19.11.2019 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, lehine mecra irtifakı tesis edilen 170 parsel sayılı taşınmazı Kızılark’a bağlayacak şekilde ve mahkemece kurulan mecra irtifakına ilave olarak, dava dışı Hazine adına kayıtlı ve kanal vasıflı 294 parsel sayılı taşınmaz aleyhine de mecra irtifakı kurulması gereğine değinilmiş olmasına rağmen, mahkemece sadece 281 parsel sayılı taşınmaz aleyhine mecra irtifakı kurularak kesintisizlik ilkesinin de gözetilmemesi doğru bulunmamıştır.

Mahkemece, belirtilen hususlar gözetilmeden Dairemizin yukarıda belirtilen ilkelerine aykırı olarak, 170 parsel sayılı taşınmaz lehine başka alternatiflerden mecra irtifakı kurulmasının mümkün olup olmadığı araştırılmadan, 281 parsel sayılı taşınmazı ikiye bölerek ekonomik kullanım bütünlüğünü bozan ve kesintisizlik ilkesini ihlal ederek mecra irtifakı tesisine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle davalılar ..., ..., ..., ..., ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2021/11299, Karar No: 2023/19051, Tarih: 29.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/11299 E.  ,  2023/19051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, hakaret suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; kararın eksik incelemeyle verildiğine, usul ve yasaya aykırı olduğuna, mağdurlarla barıştığına, ifadesini verirken bilincinin yerinde olmadığına ve resen belirlenecek nedenlerle kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Hakkında yakalama kararı bulunan sanığın, rapor alınması için götürüldüğü hastanede mağdur polis memurlarına, sinkaflı sözlerle hakaret ettiği ve “Sizi sinkaf ettiricem.” dedikten sonra mağdur polis memuru ... T.'nin yakasından tutarak cebir uyguladığı iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanığın temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sanığın temyiz sebepleri ve sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname'ye uygun olarak, hakaret suçundan oy birliğiyle, görevi yaptırmamak için direnme suçundan oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif)

K A R Ş I O Y

Olay tarihinde hakkında yakalama kararı bulunan sanığın, rapor alınması için hastaneye götürüldüğü sırada görevlilere karşı tehdit içerikli sözler söylemek ve ayrıca görevlilerden birisine karşı maddi cebirde bulunmak suretiyle direndiğinden bahisle görevi yaptırmamak için direnme suçundan dolayı TCK’nın 265/1 inci maddesi ile mahkûmiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, sanığın aynı olayda birden fazla görevliye direndiğinden bahisle TCK’nın 43/2 inci maddesinin uygulanması hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için öncelikle görevi yaptırmamak için direnme suçunu müeyyide altına alan 765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesi ile buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK’nın 265/1 inci maddesinin birlikte irdelenerek her iki düzenlemede suç ile korunan hukuki değer açıklanarak, anılan suçun düzenlendiği bölümün de dikkate alınması suretiyle suçun konusunun tek olup olmadığı tespit edilip "zincirleme suç" hükümleri açıklandıktan sonra yargılamaya ve dolayısıyla hükme konu edilen eylemden dolayı TCK'nın 43/2 nci maddesinde tanımlanan koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin doktrinde benimsenen görüşlerden yararlanılarak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ve çeşitli dairelerin tarihsel süreç içerisindeki benzer olaylardaki içtihatları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, "Kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, "Kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

TCK m. 265’in bulunduğu bölüm “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar”dır. Söz konusu suç ise içeriği itibarıyla genel olarak kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engelleyen fiilleri konu edinmektedir. Suçun yalnızca cebir veya tehditle işlenebilen bir suç olması sebebiyle, vücut bütünlüğü ve kişi özgürlüğü de bu suçla korunan hukuki yararlardan bazılarıdır. Tam da bu ayrım noktasında Yargıtay; eski tarihli bir kararında suçla korunan hukuki değeri; “Kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almak” olarak nitelendirmiştir. Daha yeni tarihli bir kararında ise buna ek olarak “…kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır…” ifadelerine yer vermiştir. 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü sırasında Ceza Genel Kurulunun 26.11.2002 tarihli ve 279-406 sayılı kararında; "Bu suç ile korunan hukuki yarar, kamu idaresi organlarının görevlerini herhangi bir engelleme ile karşılaşmadan yapmasını sağlamak suretiyle kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almaktır." denilmek suretiyle bu husus vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır" şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın "suçların içtimaı" bölümünde, 42 nci (bileşik suç), 43 üncü (zincirleme suç) ve 44 üncü (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan ... SANCAR:

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan ... SANCAR:

Sonuç olarak zincirleme suç bir faraziyedir. Sadece Kanun'da belirtilen üç halde yani, zamanaşımının başlangıcı, cezanın ve yetkili mahkemenin belirlenmesi bakımından farazi bir birlik teşkil eder, Kanun'da hüküm bulunmayan hallerde her suç bağımsızlığını korur. Bir suç, af, zamanaşımı vb. nedenlerle ortadan kalksa da, diğer suçların varlığı etkilenmez.

Yar.Doç.Dr. Murat DÜLGER

Suçun konusuna müşterek ya da iştirak halinde malik olunması halinde failin tek eylemiyle birden fazla kişiye karşı suç işlenmesi durumu söz konusu olmayıp suçun konusunun tek olması nedeniyle tek suçun varlığı söz konusu olacaktır. Dolayısıyla farklı neviden fikri içtimaın söz konusu olabilmesi için suçun konusunun da farklı olması gerekir. Örneğin müşterek mülkiyet halinde malikleri bulunan bir arabanın çalınması halinde mağdur sayısının birden çok olmasına rağmen suçun konusunun bir araba olması nedeniyle yalnızca bir suç vardır.

Yargılamaya konu edilen görevi yaptırmamak için direnme suçunda; 2009 yılına kadar mağdur sayısının birden fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair teoride ve uygulamada herhangi bir duraksama yaşanmamasına karşın, yasada hiçbir değişiklik olmadan 2009 yılının sonlarından itibaren Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesi tarafından içtihat değişikliğine gidilmiş, ancak uygulamada mağdur sayısının fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanacağına dair önceki içtihatlarla çelişen içtihatlar öğretide desteklenmeyerek aşağıda açıklandığı üzere tamamen önceki içtihatlar doğrultusunda (TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair) görüşler ileri sürülmüştür.

KAMU HUKUKU TEZLİ YÜKSEK LİSANS PROGRAMI-Enes Gültekin- Tez Danışmanı- Prof. Dr. ... Emin ARTUK;