muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/34157, Karar No: 2014/36808, Tarih: 22.12.2014

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

... Ltd. Şti.'nin atık su arıtma tesisi çıkışından suç tarihinde alınan numuneler üzerinde yapılan analiz neticesi, dereye deşarj edilen atıksudaki sülfür değerlerinin deşarj standartlarını aştığı, böylece fabrika müdürü sanık ... ve çevre mühendisi sanık ...'nın atıksuların bu hali ile deşarjına imkan vererek çevreyi kasten kirlettikleri iddia edilmiştir.

Dosya içeriğindeki, çevre ve kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyelerinden oluşan üçlü bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 13.04.2010 tarihli raporda dile getirilen Su Kirliliği Kontrol Yönetmeliği uyarınca limit aşımının olduğuna karar verilebilmesi için ardışık kompozit numunelerin alınması gerekirken buna uyulmadığı yolundaki tespit ve limit değerlerin bir kere aşılması halinde deşarj edilen sülfür yükü ve alıcı ortam özümleme kapasitesi birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar hakkında verilen beraat kararlarının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar:

IV – Sonuç ve Karar:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan Kırklareli İl Çevre ve Orman Müdürlüğü vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 22/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15167, Karar No: 2017/1122, Tarih: 07.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/15167 E.  ,  2017/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalının maliki olduğu araçta yolcu olarak bulunan murisin kaza sonucu vefat ettiğini, müvekkillerinin murisin eşi ve çocuğu olduğunu, murisin polis memuru olduğunu, müvekkillerinin destekten yoksun kaldığını, elem çektiğini beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar için ayrı ayrı 5.000’er TL maddi, 10.000’er TL manevi tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, bedel artırım dilekçesiyle maddi tazminat taleplerini davacı ..218.996,55 TL, davacı çocuk.. 57.621,72 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, kazanın oluşumunda müvekkili idarenin kusuru bulunmadığını, davacı eşe eşinin vefatı sebebiyle 2330 sayılı Kanun gereğince 42.582,99 TL ödendiğini, ayrıca 5434 sayılı Kanunun 66. maddesi uyarınca vazife malullüğü aylığı bağlandığını, Sosyal Hizmetler Daire Başkanlığı bütçesinden de 25.000,00 TL personel şehit yardımı yapıldığını, 2330 sayılı Kanunun 6. maddesi hükmünün dikkate alınması gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ... yönünden davacının dava ve ıslah talebi de dikkate alınarak 218.996,55 TL.’nin, davacı ... için davacının dava ve ıslah talebi de dikkate alınarak 57.621,72 TL.’nin olay tarihi olan 04/10/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacılara verilmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 86. maddesi kapsamında davalının sorumlu olmasına ve özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 7.2.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7276, Karar No: 2012/8214, Tarih: 08.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/7276 E.  ,  2012/8214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :151-961

Dava, malullük aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın Malullük sigortasına ilişkin hükümlerin düzenlendiği 52 ve devamı maddeleridir. Anılan Yasının 56. maddesinde; “Sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan sonra yazılı istekte bulunan ve malullük aylığına hak kazanan sigortalının aylığının ödenmesine, kendisinin yazılı isteğinden, malul sayılmasına esas tutulan raporun tarihi yazılı isteğini takip eden takvim ayından sonraki bir tarih ise bu rapor tarihinden sonraki bir tarih ise bu raporun tarihinden sonraki ay başından başlanır.” hükmü öngörülmüştür.

Davamızda somutlaşan olayda, malullük aylığı tahsis talebi 18.10.2005 olup, Adli Tıp Genel Kurulunun 06.01.2011 tarihli raporlarından davacının maluliyet başlangıcı 14.05.2008 olarak tespit edilmiştir. Mahkemece; davacının maluliyet başlangıç tarihine göre 14.05.2008 tarihinden itibaren malul sayılmasına ilişkin karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, davacıya malullük aylığı bağlanması yönünde karar verilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1. fıkrasının (a) alt bendinin sonuna “davacıya 01.06.2008 tarihinden itibaren malullük aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine” sözlerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7545, Karar No: 2019/3708, Tarih: 24.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7545 E.  ,  2019/3708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde özetle; davalı şirket ile arasında araç kira akdi imzaladığını ve bu akit nedeniyle davalının ödenmemiş kira borcu bulunduğunu, borcun ödenmemesi nedeniyle başlatılan takibe davalının itiraz ettiğini, itirazda belirtilen akdin feshi yönündeki iddiasının haksız ve kötü niyetli olduğunu belirterek itirazının iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde özetle; otobüsün turlarda kullanılmak üzere kiralandığını, Doğu ve Güneydoğu Anadoluya yapılacak turların bölgede yaşanan durumlar dolayısıyla yapılamadığını ve dolayısıyla ortaya çıkan olağanüstü durumlar karşısında sözleşme dengesinin bozulduğunu, araçtaki ekipmanın tam ve çalışır halde tutulması sorumluluğunun davacıya ait olduğunu bunu yerine getirmediği için iki tv ve teferruatın taraflarınca karşılandığını ve şoför temini konusunda sorumluluğun araç sahibinde olmakla tüm kullanım ve hasar, monte işlemlerinden araç sahibinin temsilcisi şoför dolayısıyla davacının haberdar olduğunu ve itirazi kayıt ileri sürmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı tarafın kira sözleşmesini fesih gerekçesinin yerinde olmadığı, bu itibarla icra takibine yapılan itirazın haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, taraflar arasında imzalanan 12/04/2014 başlangıç tarihli tarihli sözleşme her ne kadar taraflarca ve mahkemece kiralama sözleşmesi olarak nitelendirilmiş ise de sözleşmede davacı, otobüs sahibi; davalı ise acenta olarak ifade edilmiş, sözleşmenin kiralayanın yükümlülüklerini düzenleyen 5. maddesi ile otobüs sürücüsüün SGK gibi resmi işlemlerinin yapılmış olmasına ilişkin 18. maddesi ile ikinci sürücüye ilişkin 19. maddesi

dikkate alındığında, otobüs sürücüsünün de davacı tarafça görevlendirileceği ve davacının personeli olduğu, sözleşmenin kira sözleşmesi niteliğinde olmayıp sürücülü araç hizmeti alımına dair bir sözleşme olduğu anlaşılmaktadır. Bu kapsamda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 4. Maddesi dikkate alındığında uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkemenin sulh hukuk mahkemesi olmadığı anlaşılmaktadır. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, HMK m.114/1-c gereğince görev dava şartıdır ve HMK m.115/1 uyarınca taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmelidir. Taraflar da yargılama süresince mahkemenin görevli olmadığını ileri sürebilirler.

HMK'nın 2. maddesinde asliye hukuk mahkemelerinin görevi düzenlenmiş olup, bu hükme göre "Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalarla, şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkeme, aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesidir." Ancak aynı maddenin ikinci fıkrasında istisna öngörülerek "Bu Kanunda ve diğer kanunlarda aksine düzenleme bulunmadıkça, asliye hukuk mahkemesi diğer dava ve işler bakımından da görevlidir." ifadesine yer verilmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4. maddesinde nisbi ve mutlak ticari davalar düzenlenmiş olup her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları nisbi ticari dava olup, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın maddenin ilk fıkrasında a, b, c, d, e ve f bentlerinde sayılan hususlardan doğan hukuk davaları ise mutlak ticari dava niteliğindedir. TTK m.5 uyarınca aksine hüküm bulunmadıkça dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemesi tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevlidir.

Tüm bu açıklamalar ışığında mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde Sulh Hukuk Mahkemesinin görevsiz olduğu ve davalı, tüzel kişi tacir olmakla davacının da tacir olup olmadığı belirlenerek TTK'nın 4. Ve 5. maddeleri de dikkate alındığında uyuşmazlık ticari dava niteliği taşıdığı takdirde asliye ticaret mahkemelerinin, ticari dava niteliği taşımadığı takdirde ise asliye hukuk mahkemelerinin görevli olacağı gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, bu yön gözardı edilerek davanın esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiş ve bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alının temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3688, Karar No: 2015/599, Tarih: 20.01.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/3688 E.  ,  2015/599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı... A.Ş vek. Av. ... tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili şirketin yurt dışında klima ithal eden davalı ...A.Ş'nin Türkiye Distribütörü olduğunu, müvekkilinin mağazasında teşhir edilecek ürünlerin teminatı olarak lehdarı, keşide yeri ve tarihi sabit kalemle, miktarı ise kurşun kalemle 13.479 TL yazılı çekin davalı...A.Ş'ye verildiğini, ancak davalılardan ... Şti'nin keşide tarihinde tahrifat yaptığını, miktar kısmını da silerek 310.000 TL şeklinde doldurduğunu ve diğer davalı...'a ciro ettiğini, bankaya ibraz edilen çekin karşılıksız kaldığını belirterek, sözkonusu çekten dolayı müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...vekili, mahkemenin yetkisiz olduğunu, çekte tahrifat olmadığını, müvekkilinin iyiniyetli üçüncü kişi konumunda bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... A.Ş vekili, mahkemenin yetkisiz olduğunu, çekin vekaleten... tarafından imzalandığının iddia edilmesine karşın bu konuda vekaletname ibraz edilmediğini, çekin miktarının kurşun kalemle yazılmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığını, çekte tahrifat yapılmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekteki tahrifat ve sahtecilik iddialarının iyiniyetli hamillere karşı ileri sürülmesinin mümkün olduğu, çekteki yazılarda iki farklı kalem kullanıldığı, çekin alt kısmında okunamayan büyük harflerle yazılmış miktar yazıları, miktar rakamları ve keşide tarihi rakamlarının bulunduğu, silinti işlemi nedeniyle bu yazı ve rakamların tam olarak okunamadığının Adli Tıp Kurumu raporundan anlaşıldığı, davacının kabulü dikkate alınarak davalı şirketin alacağının 13.480 TL olduğu çekte kurşun kalemle yazılan 13.480 TL'nin silinerek, yerine 310.000 TL yazılması şeklindeki tahrifatın iyiniyetli hamillere karşı da ileri sürülebileceği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... A.Ş vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ...A.Ş vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1625, Karar No: 2014/5806, Tarih: 17.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/1625 E.  ,  2014/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur.(HUMK md. 445)Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış,eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Mahkemesince dosyanın yeniden kontrol edilerek eksikliklerin gösterilen şekilde tamamlanması, fiziki imkansızlık sebebiyle bunun mümkün olmaması halinde ise elektronik ortamda değil,fiziki olarak gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.17.03.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/7922, Karar No: 2019/8346, Tarih: 06.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/7922 E.  ,  2019/8346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanunu'nun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.