muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1978, Karar No: 2015/1293, Tarih: 07.05.2015

Örneğin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 08.04.2014 tarih ve 2012/1329, 2014/178 sayılı Kararında, 26.10.1932 gün ve 29-32 sayılı İBK Kararını da hatırlatarak, “kanun yararına bozma yoluna temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle, bu kanunyolu dar kapsamlı olup, her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu olmadığı belirtilmiş, 12.6.1989 tarih ve

169/231 sayılı CGK Kararında da öğretiden çok sayıda (B. KANTAR, N. KUNTER, Ö.TOSUN) görüşe yer verilip, Yargıtayın yerleşmiş uygulamasının da bu yönde olduğu, takdir ve tercihe bağlı olarak verilen kararlarda hataya düşüldüğünden bahisle yazılı emir yoluna başvurma imkanı olmadığı vurgulanmıştır.

Aksi halde “kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedeleneceği” belirtilen bir başka kararda (CGK., 11.12.2007, 2007/2-267 E., 2007/271 K.), “bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerektiği, delillerin takdir ve tercihinde hataya düşüldüğünden bahisle bu yola başvurulmasının, bu olağanüstü yasa yolunun amaç ve kapsamıyla bağdaşmadığı, mahkemenin takdirine bağlı istekler ile uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvuruların, yasa yararına bozma konusu yapılamayacağı” açıklanmıştır. Yargıtay 8. Ceza Dairesi de çok açık bir şekilde “kanunun teminat olarak hakimin takdirine bıraktığı, tevkif (tutuklama), tahliye, arama, toplama, zapt ve benzeri kararların diğerlerinden farklı olup, yazılı emir yoluyla bozulamayacağı ve yazılı emir konusu yapılamayacağı” vurgulanmıştır (8. CD., 29.9.1975, 6350/5965, A. Aydın KUYUCU, Kanun Yararına Bozma, Ankara, 2009, s. 598).

Öğretide de kapsamı sınırlı, olağanüstü bir yasa yolu olması nedeniyle, yalnızca o davayı ilgilendiren karardaki hataların, hakimin takdir yetkisi kapsamında kalan hususlarda, gerekçe gösterilmemesi veya delil değerlendirmesindeki hatanın kanun yararına bozmaya konu olamayacağı, bu nedenle temyiz yasa yolunda bozma nedeni oluşturan her hukuka aykırılık için bu yola başvurulamayacağı (KUYUCU, s. 45, 46, 47, 51), gerekçenin hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek yazılı emir yoluna gidilemeyeceği (Kubilay TAŞDEMİR, Ramazan ÖZKEPİR, Açıklamalı-İçtihatlı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu, Ankara, 2000, s. 915, aktaran, KUYUCU, s. 43) belirtilmiştir. Yargıtay uygulaması da bu yöndedir (4. CD., 13.9.1991, 5228 E., 4886 K., 4. CD., 27.5.2008, 2008/1341 E., 11361 K.).

Sulh Ceza Mahkemesinin arama kararı üzerine yapılan itiraz sonucunda itiraz mercii olan Asliye Ceza Mahkemesi, “ Arama kararına konu olan suçun 213 sayılı VUK'na aykırılık olarak nitelendirildiği, bu suçlara ilişkin olarak yapılacak soruşturmanın vergi denetmenlerince yapıldıktan sonra defterdarlık mütalaasıyla birlikte C. Başsavcılığına gönderilmesinin yerleşik usul olduğu, vergi denetlemelerinin her zaman ilgili şirketlere giderek defter ve belgeler üzerinden inceleme yapabilecekleri, incelemenin muhasebe kayıtlarıyla sınırlı olarak yapılması gerektiği, CMK'nun 116. maddesi ve devamı maddelerinde arama kararının makul şüphe bulunduğunda verilebileceğinin suçla ilgili yerlerde ve zamanın belirtilmesi gerektiği buna göre; dosyada makul şüpheyi oluşturacak kim tarafından yapıldığı belli olmayan bir ihbar mektubu dışında makul şüpheyi oluşturacak somut olguların bulunmadığı, arama kararının kapsamının isnat olunan suçla ilgili olarak sınırlandırılmadığı, arama kararının gündüz veya gece sayılan zaman dilimindemi yapılacağının belirtilmediği, bunun CMK'nun 118. maddesine aykırılık oluşturabileceği, bu nedenlerle usule aykırı verilen kararın CMK 268 ve devamı maddeleri gereği ... kaldırılması gerekmiştir.” şeklindeki gerekçeyle itirazın kabulüne karar vermiştir.

Gerekçesinden de anlaşılacağı üzere, itiraz mercii olan Asliye Ceza Mahkemesince, aramaya dayanak yapılan belgelerin niteliği, arama usulu, aramanın mücerret suç istinadından ileri gitmeyen içeriksiz ihbar mektuplarına dayandırıldığı hususları hem VUK hem de CMK yönünden ayrı ayrı irdelenmiş ve yargısal takdir yetkisi kullanılmak suretiyle itirazın kabulüne karar verilmiştir.

Yukarıda yer verilen 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İBK Kararına, evvelden bugüne istikrarlı olarak yerleşmiş Yargıtay uygulamasına, öğretiye göre hakimin takdir ve kanaatine, yargısal takdir hakkına, gerekçenin hukuka aykırı veya çelişkili olmasına, tutuklama, tahliye ve aramaya ilişkin hususların olağanüstü ve istisnai mahiyette bir yasa yolu olan Kanun yararına bozmaya konu edilemeyeceğinden, bu yöndeki talebin öncelikle bu gerekçeyle reddine karar verilmesi gerekmekteydi.

2- Esasa ilişkin gerekçe:

2- Esasa ilişkin gerekçe:

Daire çoğunluğunca her ne kadar itiraz merciinin kararı “itiraz merciince değerlendirilme yapılırken özel yasa niteliğindeki VUK'nun 142 - 147. maddesindeki hükümlerin değerlendirilmesi yerine genel hüküm niteliğindeki Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 116. ve devamı maddeleri uyarınca değerlendirme yapılması” gerekçesiyle bozulmuş ise de; Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2014 tarih ve 2014/113 D. İş sayılı Kararının en başından itibaren “ Arama kararına konu suçun 213 sayılı VUK'na aykırılık olarak nitelendirildiği, bu suçlara ilişkin olarak soruşturmanın vergi denetmenlerince yapıldıktan sonra, defterdarlık mütalasıyla birlikte Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesinin yerleşik usul olduğu, vergi denetmenlerinin her zaman ilgili şirketlere giderek defter ve belgeler üzerinde inceleme yapabilecekleri, incelemenin muhasebe kayıtları ile sınırlı olarak yapılması gerektiği...” şeklinde gerekçe gösterilmiş olup, burada açıkça özel yasa niteliğindeki 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki arama kriterleri ve şartlarına dikkat çekildiği gibi, devamında “CMK 116 ve devamı maddelerinde arama kararının makul şüphe bulunduğunda verilebileceği, dosyada makul şüpheyi oluşturacak kim tarafından yapıldığı belli olmayan ihbar maktubu dışında somut olguların bulunmadığı” da vurgulanarak hem VUK, hem de CMK'na göre arama kararı verilmesi için gerekli unsurların bulunmadığı, gerekçeleri ile birlikte gösterilmiştir.

İtiraz mercii olarak Asliye Ceza Mahkemesinin kesin nitelikte verdiği kararın doğruluğunun anlaşılması açısından, vergi suçları yönünden 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerinde düzenlenen “vergisel arama”nın şartları, usulü ve niteliği üzerinde durulması gerekir.

Vergi Usul Kanunu'nun “Arama Yapılabilecek Haller” başlıklı 142. maddesine göre “İhbar veya yapılan incelemeler dolayısiyle, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

1. Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi, 2. Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi; şarttır.”

Buna göre vergisel arama için öncelikle vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunması gerekir. Arama kararı verildiğinde ise arama işlemini gerçekleştirecek olanlar, Adlî Ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’nde gösterilen (m. 4) genel kolluk görevlileri değil, vergi incelemesi yapmaya yetkili kılınan (VUK m. 135) elemanlardır. VUK’nun 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür (Hüsamettin UĞUR, Vergi Usul Kanununa Göre Adlî Arama, Terazi Dergisi, Sayı: 92, Nisan 2014).

“Mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler” ifadesi, anayasada yer alan “suç işlemesinin önlenmesi” kavramı içinde yer alır. Anayasal düzeyde meşru neden, VUK'nda ayrıntılı biçimde sayılmıştır. Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların “buna lüzum göstermesi” kavramının içeriğini; “vergi mükellefinin vergi kaçırdığına dair emareler bulunması” oluşturur ki bu da makul şüphe kavramıdır. Makul şüphenin; bir ihbar ya da yapılmakta olan bir vergi incelemesi ile ortaya çıkmış olması gerekir (Nihal SABAN, Anayasa Ve İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi İle Bir Vergi Hukuku Kavramını Okumak: Arama, Polis Dergisi, Sayı: 36, Temmuz-Ağustos-Eylül 2003, s. 93-96). VUK'nun 147. maddesine göre de “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde CMUK’nun arama ile ilgili bulunan hükümleri uygulanır.” Bundan maksat, VUK’nun aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenmeyen konularda CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır. CMK'nun 116. maddesindeki “makul şüphe” ibaresi, 21.2.2014 tarih ve 6526 sayılı Kanun ile (6.3.2014 tarih ve 28933 sayılı Mük. R.Gz.) “somut delillere dayalı kuvvetli şüphe” şeklinde değiştirildiğinden, arama kararının verildiği 26.3.2014 tarihi itibariyle arama kararı verilmesi için makul şüphe yetmemekte, somut delillere dayalı kuvvetli şüphe gerekmektedir. Ayrıca Vergisel arama için 142. maddedeki unsurların varlığı zorunlu olsa da sulh ceza hâkimi, bir koruma tedbiri olan arama kararını verirken, ön şartlar olan suç şüphesinin -ki burada söz konusu olan, vergi kaçırıldığına ilişkin suç şüphesidir- varlığı, gecikmesinde sakınca bulunması, arama tedbirine başvurulmasında haklılık bulunması ve orantılılık ilkelerini gözetmelidir (UĞUR, a.g.m). CMK'nda düzenlenen aramaya göre farklı şartlara bağlanan ve mükellefin lehine bulunan özellik ve niteliklerinden dolayı öğretide, VUK’nun 142 ve devamı maddelerinde düzenlenen vergisel aramanın, olağanüstü bir inceleme yöntemi olduğu belirtilmiştir (KIZILOT, Vergi Usul Kanunu, C.7, s. 1335; aktaran, TAŞDELEN, Aziz, “Vergisel Arama”, DEÜHFD, C. 5, S. 2, 2003, s. 160).

Dairemizden önce vergi suçları davalarının temyiz incelemesini yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesi de “Ceza muhakemesinde, arama olağan bir koruma tedbiri iken, Vergi Hukuku’nda istisnai, olağandışı bir denetim yoludur. Niteliği itibariyle adli arama olmasına rağmen, bu aramanın genel suç kolluğu tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca yapılabilmesi, vergi suçlarına ilişkin olarak yapılacak aramanın özelliğidir. Amaç, vergi kaçırıldığını ortaya çıkaracak ve destekleyecek belge ve kayıtların bulunmasıdır” ifadeleriyle vergisel aramanın farklılığına dikkat çektikten sonra “genellikle vergi mükellefleri olan failler için kanun koyucunun öngördüğü ve daha güvenceli olan 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerindeki özel usule uygun olarak arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi gerektiği, ... sahte fatura ticareti yaptığı en başından tespit edilerek, bu suçun delillerinin elde edilmesi amacıyla arama kararı talep edildiğine göre, aramanın VUK’nun 142. maddesindeki özel hükümlere uygun gerçekleştirilmesi yerine CMK hükümlerine göre yapılmasının hukuka aykırı olduğuna” karar vermiştir (11. CD., 22.01.2015, 2013/3618 E., 2015/1001 K.) Bu açıklamalar karşısında, duraksamasız biçimde yerleşmiş Yargıtay uygulamasına aykırı olarak, verilen arama kararının kaldırılmasına ilişkin Asliye Ceza Mahkemesi kararının kanun yararına bozma talebine konu olacağı kabul edilse bile, aramaya ilişkin CMK ve VUK hükümeri gözetilip, dosyadaki bilgi ve belgeler değerlendirilerek, Kanunun verdiği takdir yetkisi ile verilen kararın isabetli olduğu düşüncesinde olduğumdan, kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/504, Karar No: 2014/14537, Tarih: 15.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/504 E.  ,  2014/14537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkânını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten süjelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Somut olayda; sanığın olay tarihinde gerçekte ... ... şirketine ait ve iki adet 1.550 TL bedelli olarak düzenlenerek ödenmiş durumdaki çekleri ele geçirerek önceki yazı ve rakamların fiziksel, kimyasal yollarla silinerek yeniden, 30/12/2006 tarih ve 4.500 TL ve 30/01/2007 tarihli ve 4.500 TL bedelli olarak düzenleyerek katılana alışveriş sırasında verdiği iddiasıyla açılan davada, sanığın eyleminin nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu ve buna göre cezalandırılmasına dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının iki katından az olmayacak şekilde TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenmesi gerektiği gözetilmeden doğrudan haksız menfaatin iki katına hükmedilmesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15/09/2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3804, Karar No: 2023/5816, Tarih: 24.04.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/3804 E.  ,  2023/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabülü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Tekirdağ Otopark Ulaşım Nakliye İmar Planlama İnşaat ve Taahhüt Sanayi Ticaret Anonim Şirketi (Şirket) işçisi olan davacının Tekirdağ Büyükşehir Belediyesine bağlı işyerlerinde otobüs şoförü kadrosunda süreklilik arz eden işlerde çalıştığını, davalı Şirket ile ... Taşıma İş Sendikası arasında, Yüksek Hakem Kurulu Başkanlığının 10.02.2017 tarihli ve 2016/1928 Esas, 2017/361 Karar sayılı kararıyla 01.05.2016-30.04.2018 tarihleri arasında yürürlükte olan toplu iş sözleşmesi imzalandığını, davacının taraf sendikaya üye sıfatıyla toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, davalı tarafından davacının da aralarında bulunduğu işçilere ilave tediye ödemelerinin eksik yapıldığını, son 3 döneme ilişkin ödemenin davacıya yapılmadığını ileri sürerek ilave tediye ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının hâlen davalıya ait işyerinde çalıştığını, belediye şirketi olan davalı Şirketin kamu kurumu niteliğini haiz olmayan ... hukuk tüzel kişiliğini haiz anonim şirket olduğunu, Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinde kanun gereği ilave tediye ödemesi yapılacağı ibaresi yer aldığından bir belediye şirketi olan davalının bu ödemeyi gerçekleştirmesinin kanuna aykırı olacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı Şirketin 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) kapsamında bulunmadığı, toplu iş sözlemesindeki ilave tediye düzenlemesinin doğrudan 6772 sayılı Kanun'a atıf yapılarak düzenlendiği, ayrıca bir ikramiye düzenlemesi bulunmadığı, 6772 sayılı Kanun'un taraflar arasında uygulanamayacağı, davalı işyerinin 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işyerinde niteliği gereği süreklilik arz eden işlerde otobüs şoförü olarak belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalıştığını, müvekkilinin üyesi olduğu ... Taşıma İş Sendikası ile davalı Şirket arasında Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinin davalı işverene bağlı tüm işyerlerinde aynen uygulandığını, müvekkilinin de toplu iş sözleşmesinden taraf sendikaya üye olmak suretiyle yararlandığını, müvekkiline, toplu iş sözleşmesinde yer ... düzenleme gereği ödenmesi gereken ilave tediye ücretlerinin ödenmediğini, toplu iş sözleşmesinde yer ... emredici düzenlemeye rağmen Mahkemece davalı Şirketin 6772 sayılı Kanun kapsamında yer almadığından bahisle davanın reddine karar verilmesinin toplu iş sözleşmesinin düzen ilkesine aykırı olduğunu, toplu iş sözleşmesi gereğince müvekkiline ödenmesi gereken ilave tediye ücretlerinin bilirkişi raporunda hesaplanan ve ıslah ettikleri miktar üzerinden davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyaya ibraz edilen sendika üyelik fişine göre, davacının toplu iş sözleşmesinin tarafı olan ... Taşıma İş Sendikasına 25.03.2016 tarihinde üye olduğu, Yüksek Hakem Kurulu Başkanlığının 10.02.2017 tarihli ve 2016/1928 Esas ve 2017/361 Karar sayılı kararı ile ... Taşıma İş Sendikası ile davalı Şirket arasında 01.05.2016-30.04.2018 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesi imzalandığı, söz konusu sözleşmenin İlave Tediye başlıklı 36 ncı maddesinde; "6772 sayılı kanun gereği 52 günlük ücreti tutarında ilave tediye verilir ve bu ilave tediye Bakanlar Kurulunun belirlediği tarihlerde ödenir." düzenlemesi ile yine davalı Şirket ile ... Taşıma İş Sendikası arasında imzalanan 01.05.2018-30.04.2020 tarihleri arası yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin İlave Tediye başlıklı 45 ... maddesinde "6772 sayılı kanun gereği 52 günlük ücreti tutarında ilave tediye verilir ve bu ilave tediye Cumhurbaşkanınca belirlenen tarihlerde ödenir." düzenlemesinin yer aldığı, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereğince toplu iş sözleşmesi hükümlerinin yenisi yürürlüğe girinceye kadar iş sözleşmesi hükmü olarak devam edeceği, toplu iş sözleşmesinde düzenlenen ve yukarıda belirtilen maddelerdeki düzenlemeye göre davacının 6772 sayılı Kanun'dan yararlanarak yasal ilave tediye alabileceği değil, ilave tediye olarak isimlendirilmiş akdi ikramiye alabileceğinin kabul edildiği, davacının ilave tediye olarak isimlendirilmiş akdi ikramiye alacağına hak kazandığı kabul edilerek davanın kabulü gerekirken reddedilmesinin hatalı olduğu, dosyada mübrez hükme elverişli bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği, davalının daha önce temerrüde düşürüldüğüne dair delil sunulmaması sebebiyle akdi ilave tediye alacağına ilişkin olarak Cumhurbaşkanınca belirlenen ödeme tarihlerinin kesin vade gibi değerlendirilerek bu tarihlerden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olacağından alacağa arabuluculuk son tutanak tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesi gerektiği gerekçeleriyle davacının istinaf başvurusunun kabülü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri