muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9427, Karar No: 2021/1016, Tarih: 09.02.2021

Dava; paydaşlar arası ecrimisil talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu taşınmazda (davalı şirket hariç) taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Paydaşlar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planının olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, TMK'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Paydaşlar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planının olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, TMK'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı kararı).

Belirtilmesi gereken diğer bir husus ise, TMK'nin 6. maddesi uyarıca iddia sahibinin iddiasını ispat ile yükümlü olup, ecrimisil isteğine ilişkin davalarda da, öncelikle davacının işgalin varlığını, süresini ve işgalli alanın miktarını kanıtlaması gerektiği, diğer bir anlatımla Mahkeme tarafından kabul kararı verilebilmesi için, dava konusu taşınmazların, davalıların kullanımında olduğunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde ispat edilmesi gerektiğidir.

Belirtilmesi gereken diğer bir husus ise, TMK'nin 6. maddesi uyarıca iddia sahibinin iddiasını ispat ile yükümlü olup, ecrimisil isteğine ilişkin davalarda da, öncelikle davacının işgalin varlığını, süresini ve işgalli alanın miktarını kanıtlaması gerektiği, diğer bir anlatımla Mahkeme tarafından kabul kararı verilebilmesi için, dava konusu taşınmazların, davalıların kullanımında olduğunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde ispat edilmesi gerektiğidir.

Ayrıca Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre kira esasına dayalı ecrimisil belirlenmesinde, taraflara emsal kira sözleşmelerini sunmaları için süre verilip, mahkemece emsaller celbedilip, keşif mahallinde bilirkişilerce re'sen emsal araştırılıp rayiç belirlenerek somut veriler böylece toplandıktan sonra ecrimisil istenen ilk dönem kira miktarı belirlenip bu bedele ÜFE'nin tamamı yansıtılmak suretiyle sonraki yıllar ecrimisil bedeli ve bunun sonucunda da toplam ecrimisil bedeli belirlenir.

Somut olayda, dava konusu 2438 parsel sayılı taşınmazın tapuda arsa ve 316 ada 27 parsel sayılı taşınmaz ise üçkatlı kargir ev ve arsası vasfında olup 2438 nolu parsel üzerinde davalılardan .... tarafından şirket tarafından işletilen akaryakıt istasyonu ve diğer 316 ada 27 parsel üzerinde de zemin + 3 normal katlı ( dört daireli) bina olduğu tespit edilmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, Mahkeme her ne kadar intifadan men koşulunun gerçekleşmediği kabul edilmiş ise de, dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; 2438 nolu parsel sayılı taşınmazın davalı şirket tarafından akaryakıt istasyonu olarak kullanıldığı, bu şekli ile paydaş olmayan şirket yönünden intifadan men koşuluna gerek bulunmamasına rağmen Mahkemece, intifadan men koşulu aranarak sonuca gidildiği, 316 da 27 parsel yönünden ise; taşınmaz üzerinde yer alan (zemin + 3 normal katlı ve dört daireli) binaya yönelik tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı araştırılmadığı gibi, dava konusu dairelerin teker teker kim ve/veya kimlerin kullanımında olduğu, tasarruf şekilleri, kiraya verilip verilmedikleri, verilmeleri halinde kim ve/veya kimler tarafından kiraya verildiği, kira dönemi ve kira bedellerinin kim ve/veya kimler tarafından tahsil edildiği, üzerinde kat mülkiyeti olmayan taşınmazın her birinde davacının kullandığı bir yer olup olmadığı veya kullanımına elverişli bir kısım veya bölümün bulunup bulunmadığı var ise bu yerlerin kullanımına davalılar tarafından engel olunup olunulmadığı tereddüde mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmemiştir.

O halde, Mahkemece yapılacak iş, 2438 parsele ilişkin intifadan men koşuluna gerek olmadığının kabulü ile arsa vasfı üzerinden (yukarıda izah edilen ilkelere uygun ve talep edilen dönemi kapsar şekilde) ecrimisil hesaplamasının yapılması, 316 ada 27 nolu parsel bakımından da yeniden keşif yapılarak taraf tanıklarının HMK'nin 259 ve 290/2. maddeleri gereğince keşif yerinde dinlenmelerinin sağlanması, az yukarıda ayrıntılı olarak belirtilen ilkeler ışığında, öncelikle dava konusu taşınmaz üzerinde tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı araştırılması, varsa çekişmeli yerlerin kimin kullanımına terk edildiğinin, (mahkeme gözlemi de yazılarak) taşınmaz üzerinde bulunan dairelerin hangilerinin davalılar tarafından kullanıldığı, hangilerinin kiraya verildiği, kirada ise ne zamandan beri kirada oldukları, kim tarafından kullanıldığı, kiralanmış ise kira bedeli ve kira bedellerinin kim tarafından tahsil edildiği, davacının (kat mülkiyeti kurulmayan) taşınmazda payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı ya da kullanmasına uygun bir yer olup olmadığı, var ise bu yer ve/veya yerlerin kullanımına davalılar tarafından engel olunup olunulmadığı hususlarının taraf tanıklarından ayrıntılı olarak sorulması bu şekli ile davalıların kullanım durumunun (ecrimisil talep edilen dönem itibariyle) tereddüte mahal bırakılmayacak biçimde tespit edilmesi, taraf tanıklarının beyanları arasında çelişki bulunduğunda 6100 sayılı HMK'nin 261/1 maddesi uyarınca çelişkinin yüzleştirmek suretiyle giderilmeye çalışılması, beyanlar arasındaki çelişkinin giderilememesi durumunda hangi taraf tanığının beyanının üstün tutulduğunun karar gerekçesinde gösterilmesi, bundan sonra tüm taraf tanık beyanlarının birlikte tartışılıp değerlendirilmesi, (şartların varlığı halinde) davacının talepleri de dikkate alınarak taşınmazların kullanım durumuna göre, intifadan men koşuluna gerek olup olmadığı da belirlendikten sonra, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde toplanmış ve/veya toplanacak deliller hep birlikte değerlendirilmek suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, tüm bu husular düşünülmeden eksik araştırma ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1 maddesi uyarınca kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının (2) numaralı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, sair itirazların 1. bentte yazılı nedenlerle reddine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir suretinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3992, Karar No: 2012/15003, Tarih: 19.06.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/3992 E.  ,  2012/15003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ...'ın,5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1, 289/1-2, 52, 50/1-a maddeleri uyarınca 900 (iki kez) TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Fatih 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 06.11.2008 tarihli ve 2007/1243 esas, 2008/1421 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 26.10.2011 gün ve 2011/55411 sayılı yazısı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2012 gün ve 2011/375345 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “Dosya kapsamına göre;

1- Suç tarihinin 02/04/2005 olduğu somut olayda, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddesi 3. fıkrasında yer alan "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." seklindeki düzenlemeye ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Zaman bakımından uygulama" başlıklı 7. maddesine nazaran lehe kanunun tespit edilerek uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesinde,

2- Sanığın eylemi yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-2, 52. maddelerinin uygulanması sonucu 1 ay 15 gün hapis cezası ve 900 yeni Türk lirası adlî para cezası olarak belirlenmiş ve sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezası da 900 yeni Türk lirası adlî para cezasına çevrilmiş ise de, sanık hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu uygulandığında asgari hadden ceza tayini hâlinde hapis cezasının alt sınırı 7 gün olarak, adlî para cezasının da 489 Türk lirası olarak düzenlendiğinden, anılan Kanunun 276/1-2. maddesinin sanığın lehine olacağının dikkate alınmamasında, isabet görülmemiştir” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

Gereği görüşüldü;

5237 sayılı TCY 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe girmekle bu tarihten önce işlenen suçlar açısından anılan Yasanın zaman bakımından uygulama başlıklı 7.maddesinin 2.fıkrası hükmü uyarınca failin lehine olan yasanın saptanması gerekmektedir. Lehe yasanın belirlenmesinde izlenecek yöntem ve uygulamanın nasıl yapılacağı 5252 sayılı Yürürlük ve Uygulama Yasasının 9/3 maddesinde "Lehe olan hüküm,önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." biçimindeki hüküm ile açıklığa kavuşturulmuştur. Yargıtay İBK'nun 23.02.1938 tarih ve 1938/23-9, YCGK'nun 14.10.1985 tarih ve 1985/194-525, 25.05.1999 tarih ve 1999/133-142, 23.12.2003 tarih ve 2003/270-290, 30.03.2004 tarih ve 2004/46-78, 20.09.2005 tarih ve 2005/99-103, 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararlarında da lehe yasa belirlenirken gözetilecek ilkeler ve ölçütler gösterilmiştir. Anılan kararlardan sonuncusunda,"....sabit kabul edilen olaya her iki yasanın ilgili tüm hükümleri birbirine karıştırılmaksızın uygulanmak suretiyle ayrı ayrı sonuçlar belirlenmesini ve bunların karşılaştırılmasını gerektirir." denilmektedir. İncelenen somut olayda mahkemece herhangi bir karşılaştırma yapılmamıştır. Her iki yasa yönünden ceza uygulamasını sanık yararına, alt sınırlardan uzaklaşmadan somutlaştırdığımızda aşağıdaki sonuçlara ulaşılacaktır.

1- 765 sayılı TCY'a göre verilebilecek ceza: 765 sayılı TCY'nın 276/1-2 maddesi uyarınca takdiren 7 gün hapis ve suç tarihine göre 450,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 647 sayılı Yasanın 4.maddesi uyarınca özgürlüğü bağlayıcı cezanın, günlüğü takdiren suç tarihide gözetilerek 12,00 TL'den 84,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, TCY'nın 72.maddesi gereğince aynı tür cezalar toplanarak sanığın 534,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2- 5237 sayılı TCY'a göre verilebilecek ceza: TCY'nın 289/1 maddesi gereğince 3 ay hapis ve 90 gün karşılığı hapis cezasıyla cezalandırılmasına, borçlunun hacizli malın sahibi olması nedeniyle anılan maddenin 2.cümlesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 45 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına, gün karşılığı verilen adli para cezasının TCY'nın 52.maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL den hesap edilerek 900 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, kısa süreli hapis cezasının 50/1-a maddesi gereğince günlüğü 20 TL den 900 TL adli para cezasına çevrilmesine,

Sonuç cezalar karşılaştırıldığında,765 sayılı TCY'nın failin lehine olduğu anlaşıldığından mahkumiyet hükmünün 765 sayılı TCY'nın 276/1-2 maddesi uyarınca kurulması gerekmektedir. Mahkemece herhangi bir karşılaştırma yapılmadan, 5237 sayılı TCY'nın 289/1-2 cümlesi uyarınca kurulan hükmün hukuka uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Sonuç cezalar karşılaştırıldığında,765 sayılı TCY'nın failin lehine olduğu anlaşıldığından mahkumiyet hükmünün 765 sayılı TCY'nın 276/1-2 maddesi uyarınca kurulması gerekmektedir. Mahkemece herhangi bir karşılaştırma yapılmadan, 5237 sayılı TCY'nın 289/1-2 cümlesi uyarınca kurulan hükmün hukuka uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yukarıda yapılan açıklamalar ışığında isabetli bulunduğundan, muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ... hakkında Fatih 1.Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 06.11.2008 tarihli ve 2007/1243 esas, 2008/1421 sayılı kararın, 5271 sayılı CYY'nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-d maddesine göre, karardaki hukuka aykırılık daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle; sanık lehine olduğu saptanan, 765 sayılı TCY'nın 276/1-2 maddeleri gereğince 7 gün hapis ve suç tarihi itibariyle 450,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hapis cezasının günlüğü takdiren, 12,00 TL ile çarpılarak sanığın. 84,00 TL adli para cezası ile CEZALANDIRILMASINA, 765 sayılı TCY'nın 72.maddesi uyarınca aynı neviden para cezalarının toplanarak, sanığın sonuç olarak 534,00 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, 19.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1468, Karar No: 2013/7406, Tarih: 22.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1468 E.  ,  2013/7406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kamu malına zarar verme suçundan hükmolunan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelemesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuk ...’ın, .... İlköğretim okulunun 7/A ve 2/C sınıfı olarak kullanılan odasının arka pencere kanadının camını taşla kırarak içeri girdiği anlaşıldığından, eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5395 sayılı Kanun’un 3/a-2 maddesine göre, kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuk için, “suça sürüklenen çocuk” ifadesinin kullanılması gerekirken, “sanık” ifadesinin kullanılması mahallinde düzeltilebileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9772, Karar No: 2006/12990, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/9772 E.  ,  2006/12990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyünde bulunan üç parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulüne, fen bilirkişi krokisinde A=3175 m2, B=24665 m2, C=450 m2, D=7650 m2, E=22250 m2, G=1450 m2, H=44680 m2 bölümlerin orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 1958 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın çalılık yerlerden olması nedeniyle tesbit harici bırakıldığı, taşınmaza bitişik ve yakın komşu parsellerde yakın zamanlarda yapılan keşiflerde dahi bu yerlerin çalılık ve taşlık olarak gösterildiği, keşif tarihlerinden dava tarihine kadar zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacı yararına oluşmadığı, esasen bu gibi yerlerin kazandırıcı zamanaşımı yoluyla kazanılacak yerlerden de olmadığı belirlendiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/10/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6090, Karar No: 2019/7823, Tarih: 21.05.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/6090 E.  ,  2019/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince sanık ...’in temyiz talebinin REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Katılanın, hırsızlık suçundan doğan zararlarının bir kısmının sanıklar tarafından karşılandığı, bir kısmının ise giderilmediği anlaşıldığından, sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması” hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,