muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14892, Karar No: 2014/18756, Tarih: 25.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14892 E.  ,  2014/18756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/1-c maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle mermer ocağı işletmeciliği yapan sanığın, Eskişehir Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 21/10/2009 tarih ve 3778 sayılı kararı ile tescilli 1. derece arkeolojik sit sınırları içerisinde izin almaksızın yol açma ve genişletme çalışması yaptığı iddia edilmiş ise de; sanığın aşamalarda verdiği benzer ifadelerde, yaklaşık 10 yıldır mermer ocağı işletmeciliği yaptığını, suça konu yolun, uzun yıllardır bölgedeki vatandaşlar tarafından kullanılmakta olduğunu ve ruhsatlı mermer ocağına giden başka bir yol bulunmadığını, bu durum da değerlendirilerek kendisine ruhsat verildiğini, yolda herhangi bir genişletme çalışması yapmadığını, ancak, yağmur ve sel suyu nedeniyle yarılıp bozulan kısma makine ile kum doldurduğunu beyan ettiği, yolun içinden geçtiği köyün muhtarı olan tanık ...'un, sanığa ait mermer ocağına giden yol hattının uzun yıllardır mevcut olduğunu ve köylüler tarafından da kullanıldığını, doğal nedenlerle yolda bozulma meydana geldiğinde, tekrar işlerlik kazanması için mermer ocağı sahibi olan sanık tarafından yolun düzeltildiğini ifade ettiği; aynı köyde bekçilik yapan tanık ...'in de benzer şekilde, suça konu yolun, köyden mermer ocağına ve oradan da köyün yaylalarına giden bir yol olup, çocukluğundan bu yana köylülerce de kullanıldığını, yolun bozulan bölümlerinin kullananlar tarafından düzeltildiğini, en son mermer ocağı sahibi olan sanığın yolda düzeltme çalışması yaptığını, mermer ocağına gidilmesi için suça konu yolun kullanılmasının zorunlu olduğunu söylediği;

Olay yerinde icra edilen keşif sonrası arkeolog bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, suça konu yolun geçtiği alanda, Roma dönemine tarihlenen kaya mezarları ile antik taş ocakları bulunduğunun, köylüler ve ormancılar tarafından kullanılan yolun da antik yol güzergahı üzerinde yer aldığının, yol üzerinde dolgu yapılan alanın, sit sınırının kuzey ucunda, kaya mezarlarına ve antik kaya ocaklarına oldukça uzak mesafede olduğunun ve yağmurdan kaynaklanan kayma nedeniyle gerçekleştirilen dolgu fiilinin, anıtlara zarar vermediğinin belirtildiği;

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; ruhsatlı olarak mermer ocağı işleten sanık tarafından faaliyet bölgesine ulaşılmak üzere kullanılan yolun, uzun yıllardır tüm köy halkınca da kullanılmakta olan bir yol olduğu, dolayısıyla yeni bir yol açma çalışmasının söz konusu olmadığı, diğer yandan, gerek kolluk kuvvetlerince olay yerinde yapılan tespitlere gerekse mahallinde icra edilen keşifteki gözlemlere göre, mevcut yolun genişletilmesinden de bahsedilemeyeceği, doğal nedenlerle zarar gören yol kısmı üzerinde gerçekleştirilen ve alana zarar vermediği belirlenen dolgu fiili bakımından da atılı suçun manevi unsurunun oluşmadığı anlaşılmakla; mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde isabetizlik görülmeyerek; tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kastının bulunmadığı, sanık tarafından işletilmekte olan mermer ocağına, mevcut şartlar kamu tarafından bilinerek ruhsat verildiği, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın suç işleme kastının açık bir şekilde mevcut olduğuna, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18754, Karar No: 2014/8824, Tarih: 08.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18754 E.  ,  2014/8824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2011/604-2013/1014

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/07/2013 tarih ve 2011/604-2013/1014 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi.. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı taraf ile müvekkili şirketin 11.02.2011 tarihinde bir anlaşma yaptıklarını, bu anlaşmaya göre davalı borçlunun yükleme yeri Ankara, boşaltma yeri Almanya olan yükünün nakliyesini müvekkil şirketin aracıyla yapması için araç başına 3.000 Euro olmak üzere iki araç için toplamda 6.000 Euro müvekkili şirkete ödenmek taahhüdünde bulunduğunu, müvekkili şirketin araçlarıyla yüklemiş olduğu yükü zamanında ve eksiksiz olarak boşaltma adresine götürdüğünü, davalı tarafın 4.000 Euro ödeme yaptığını, ödenmeyen kısım olan 2.000 Euro ile ilgili Mersin 3. İcra Müdürlüğü’nün 2011/1464 E sayılı dosyası ile ilamsız icra takibi başlattığını ve borçluya ödeme emri tebliğ edildiğini, ancak davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile icra takibinin devamına, haksız ve kötü niyetli itiraz eden borçlu aleyhine %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin sözleşmeye aykırı davranışları nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddini, davacı yanın her ne kadar vekil edene kötü niyetli olarak nitelendirmiş ve %40 icra inkar tazminatı talebinde bulunmuş ise de bunun kesinlikle kabul edilemeyeceğini, vekil edenin kendisine karşı yapılan haksız icra takibine herhangi bir borcu olmadığından dolayı haklı olarak itirazda bulunduğunu, vekil eden ile davacı arasında ihtilaf ve alacak mevzusuna ilişik olmayıp yargılamayı gerektirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen 1.bilirkişi kök ve 2.bilirkişi raporuna göre, davalı firma tarafından itiraz edilmeyen davacı şirket tarafından davalı şirket adına düzenlenen iki adet fatura içeriği ve tüm dosya kapsamına göre davalının davacıya 2.000,00 Euro navlun bedeli borcunun bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, Mersin 3. İcra Müdürlüğü’nün 2011/1464 Esas sayılı takip dosyasına yapılan itirazın iptali ile icra takibinin devamına, davacı vekilinin icra inkar tazminatı talebinin alacak likit olmadığından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve her ne kadar taşıma sözleşmesinde araç başına 2.900,00 € ücret kararlaştırılmış ise de, davacının düzenlediği 3.000,00 € bedelli faturaya davalı tarafından itiraz edilmeyerek defterine kaydedilmiş olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, fiili taşıyıcı tarafından üst taşıyıcı aleyhine navlun bedelinin tahsili için açılan icra takibine vaki itirazın iptali davası olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Taraflar arasında dava dışı şirkete ait tuzun Ankara-Şereflikoçhisar’dan Avusturya-Salzburg’a taşınması hususunda iki adet 10/01/2010 tarihli taşıma sözleşmesi düzenlenmiş olup, her iki sözleşmede de 11-12-13/01/2010 yükleme tarihleri gösterilmiş ve taşımayı yapacak dört aracın plakaları yazılmıştır. Davacı bu dört aracın her biri için ayrı fatura düzenlemiş olup, iki adet aracın yaptığı taşıma nedeniyle bakiye 2.000,00 € alacağı kaldığını iddia ederek davalı şirket aleyhine icra takibi başlatmıştır. Davalı şirket ise, dava dışı D.. Ltd. Şti’nin bu dört aracın gecikmesi nedeniyle 4.000,00 € navlun alacağını ödemediğini, bu nedenle de davacıya bir borcu bulunmadığını, kaldı ki taraflar arasında sözleşmede gecikilen her gün için 100,00 € ceza kararlaştırıldığını bildirerek, davanın reddinin gerektiğini savunmuştur. 13/06/2012 tarihli bilirkişi ek raporunda, dört adet araçtan ikisinin geciktiği ve bu nedenle taşıma sözleşmesine göre davalının 500,00 € gecikme cezası talep edebileceği bildirilmiştir. Her ne kadar bu ek rapordan sonra alınan 2. bilirkişi raporunda neticeten davacının 2.000,00 € alacaklı olduğu bildirilmiş ise de, bu raporda taşımanın bir bütün olduğu gözetilmeksizin taşımaya katılan dört aracın da gecikip gecikmediği ve davalının sözleşme gereğince, bu dört araç için gecikme cezası talep etme hakkı bulunup bulunmadığı irdelenmemiş, sadece gecikmeyen iki araç için inceleme yapılmıştır. Bu durumda, mahkemece taşımanın bir bütün olduğu değerlendirilip, dört araçla yapıldığı ve davalının sözleşmeye göre hak ettiği gecikme cezasını, ödemediği navlun bedelinden mahsup etme hakkı olduğu gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 08/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15878, Karar No: 2023/23615, Tarih: 02.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15878 E.  ,  2023/23615 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/553 E., 2016/233 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun'un) 265 inci maddesinin birinci, 43 üncü maddesinin ikinci fıkraları ile 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine ve 1 yıl 15 gün denetim süresi belirlenmesine hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteminin özetle; sanığın direnme suçunu nasıl işlediğinin, sanığın konumunun ve hangi eylemin faili olduğunun gerekçeli kararda belirtilmeden ceza verildiğine, bilirkişi raporunda numaralar ile belirtilen şahısların kimliklerinin açıkça tespit edilmesi yoluna gidilmeksizin sanık hakkında ceza tayin edildiğine, bu nedenlerle kararın bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, görevli polis memurlarına yönelik olarak cebir kullanarak, görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın eylemini birden fazla kişi ile birlikte gerçekleştirdiğinin kabulüne karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin üçüncü fıkrası uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilebileceği,

Anlaşıldığından sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Sanığın eylemini birden fazla kişi ile birlikte gerçekleştirdiğinin kabulüne karşın, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin üçüncü fıkrası uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilebileceği,

Anlaşıldığından sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.11.2023 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Duruşma düzenini sağlamak için olay yerine gelen görevliler tarafından yapılan işleme engel olmak amacıyla maddi ve manevi cebir kullanan sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan dolayı TCK’nın 265/1 inci maddesi ile mahkûmiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, sanığın aynı olayda birden fazla görevliye direndiğinden bahisle TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanması hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için öncelikle görevi yaptırmamak için direnme suçunu müeyyide altına alan 765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesi ile buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK’nın 265/1 inci maddesinin birlikte irdelenerek her iki düzenlemede suç ile korunan hukuki değer açıklanarak, anılan suçun düzenlendiği bölümün de dikkate alınması suretiyle suçun konusunun tek olup olmadığı tespit edilip "zincirleme suç" hükümleri açıklandıktan sonra yargılamaya ve dolayısıyla hükme konu edilen eylemden dolayı TCK'nın 43/2 nci maddesinde tanımlanan koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin doktrinde benimsenen görüşlerden yararlanılarak Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ve çeşitli dairelerin tarihsel süreç içerisindeki benzer olaylardaki içtihatları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

765 sayılı TCK’nın 258/1 inci maddesinde suç oluşturan fiil, “ Bir memura veya ona yardım edenlere memuriyetine ait vazifeleri ifa sırasında cebir ve şiddet veya tehdit ile mukavemet edilmesi şeklinde tanımlanmış, buna karşılık olarak düzenlenen 5237 sayılı TCK'nın 265/1 inci maddesinde ise suçu oluşturan fiil, kamu görevlisine karşı, görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanılması” şeklinde tanımlanmıştır.

TCK m. 265’in bulunduğu bölüm “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar”dır. Söz konusu suç ise, içeriği itibarıyla genel olarak kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engelleyen fiilleri konu edinmektedir. Suçun yalnızca cebir veya tehditle işlenebilen bir suç olması sebebiyle, vücut bütünlüğü ve kişi özgürlüğü de bu suçla korunan hukuki yararlardan bazılarıdır. Tam da bu ayrım noktasında Yargıtay; eski tarihli bir kararında suçla korunan hukuki değeri; “Kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almak” olarak nitelendirmiştir. Daha yeni tarihli bir kararında ise buna ek olarak “…kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır…” ifadelerine yer vermiştir. 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü sırasında Ceza Genel Kurulunun 26.11.2002 tarihli ve 279-406 sayılı kararında; "Bu suç ile korunan hukuki yarar, kamu idaresi organlarının görevlerini herhangi bir engelleme ile karşılaşmadan yapmasını sağlamak suretiyle kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almaktır." denilmek suretiyle bu husus vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK’na hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus Adalet Komisyonu raporunda da; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır' şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır" şeklinde ifade edilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK’nın "suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44 üncü (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan Yalçın SANCAR:

Uyuşmazlığın çözümüne katkısı bakımından zincirleme suç ile aynı neviden fikri içtimaya dahil edilen suçların bağımsızlığını koruyup korumadığı, suçun konusunun aynı olması halinde suç çokluğunun söz konusu olup olamayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Prof.Dr. Türkan Yalçın SANCAR:

Sonuç olarak zincirleme suç bir faraziyedir. Sadece Kanun'da belirtilen üç halde yani, zamanaşımının başlangıcı, cezanın ve yetkili mahkemenin belirlenmesi bakımından farazi bir birlik teşkil eder, Kanun'da hüküm bulunmayan hallerde her suç bağımsızlığını korur. Bir suç, af, zamanaşımı vb. nedenlerle ortadan kalksa da, diğer suçların varlığı etkilenmez.

Yar.Doç.Dr. Murat DÜLGER

Suçun konusuna müşterek ya da iştirak halinde malik olunması halinde failin tek eylemiyle birden fazla kişiye karşı suç işlenmesi durumu söz konusu olmayıp, suçun konusunun tek olması nedeniyle tek suçun varlığı söz konusu olacaktır. Dolayısıyla farklı neviden fikri içtimaın söz konusu olabilmesi için suçun konusunun da farklı olması gerekir. Örneğin müşterek mülkiyet halinde malikleri bulunan bir arabanın çalınması halinde mağdur sayısının birden çok olmasına rağmen suçun konusunun bir araba olması nedeniyle yalnızca bir suç vardır.

Yargılamaya konu edilen görevi yaptırmamak için direnme suçunda; 2009 yılına kadar mağdur sayısının birden fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanamayacağına dair teoride ve uygulamada herhangi bir duraksama yaşanmamasına karşın, yasada hiçbir değişiklik olmadan 2009 yılının sonlarından itibaren Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesi tarafından içtihat değişikliğine gidilmiş, ancak uygulamada mağdur sayısının fazla olması durumunda TCK’nın 43/2 nci maddesinin uygulanacağına dair önceki içtihatlarla çelişen içtihatlar öğretide desteklenmeyerek aşağıda açıklandığı üzere tamamen önceki içtihatlar doğrultusunda (TCK’nın 43/2 inci maddesinin uygulanamayacağına dair) görüşler ileri sürülmüştür.

KAMU HUKUKU TEZLİ YÜKSEK LİSANS PROGRAMI-Enes Gültekin- Tez Danışmanı- Prof. Dr. Mehmet Emin ARTUK;

KAMU HUKUKU TEZLİ YÜKSEK LİSANS PROGRAMI-Enes Gültekin- Tez Danışmanı- Prof. Dr. Mehmet Emin ARTUK;

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun seçimlik hareketli bir suç olması sebebiyle, bu suçun oluşması için kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla cebir veya tehdit fiillerinden birinin kullanılması yeterli olmasına rağmen her iki fiilin kullanılmasıyla da tek suç oluşacaktır. Aynı veya farklı türdeki hareketlerin (kısa aralıklarla önce yumruk vurulması, sonra bıçaklanması gibi) aynı göreve karşı koymak amacıyla tekrarlanması durumunda yine tek suç oluşacaktır. Ayrıca görevi yaptırmamak için kullanılan cebir veya tehdidin birden fazla kamu görevlisine karşı yönelmesi halinde de tek suç oluşacaktır. Nitekim görevi yaptırmamak için direnme suçunda, belirli bir görevin yerine getirilmesini engellemeye yönelik hareketin veya mağdur (kamu görevlisi) sayısının çokluğu birden fazla suçun gerçekleşmesine yol açmamaktadır. Çünkü burada önemli olan, tek bir görevin yerine getirilmesine engel olmaktır. Bu bakımdan görevi yaptırmamak için direnme suçunda, görevini yerine getiren kamu görevlisi sayısının çokluğu birden fazla suçun gerçekleşmesine yol açmayacağından burada zincirleme suç hükmü (TCK m. 43/2) yani aynı neviden fikri içtima uygulanamayacaktır.

Prof.Dr. Veli Özer ÖZBEK-Doç. Dr. Koray DOĞAN-Dr. Öğretim Üyesi Pınar BACAKSIZ-Arş. Gör. İlker TEPE-Türk Ceza Hukuku –(Özel Hükümler-13. Baskı-Sayfa: 1360);

Görevi yaptırmamak için cebir ve tehdidin birden fazla kamu görevlisine karşı yönelmesi halinde tek suç oluşacaktır. Kanun koyucu kamu idaresinin işleyişine karşı bir suç ihdas ettiğinden, burada esas olan görevin icrasına engel olmaktır. Görevi yerine getiren kamu görevlisinin sayısı önemli değildir. Kamu görevlisinin sayısının birden fazla olması suç çokluğuna yol açmayacağından burada zincirleme suç hükmü (TCK’nın 43) de uygulanamayacaktır.

Prof. Dr. Mahmut KOCA-Prof. Dr. İlhan ÜZÜLMEZ; (Türk Ceza Hukuk Genel Hükümler-9. Baskı-Sayfa: 522-523)

Konunun tek olduğu hallerde, bununla ilgili birden fazla şahıs bulunsa dahi birden fazla suçun işlendiğinin kabulü mümkün değildir. Örneğin birden fazla kişiye ait bir taşınıra kaşı işlenen hırsızlık suçunda, suçun konusu tektir. Birden fazla kişinin mağdur olması, aynı neviden fikri içtimaın kabulü için yeterli değildir. Bunun için tek fiille farklı konular üzerinde aynı suçun işlenmiş olması gerekmektedir.