muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10093, Karar No: 2015/5218, Tarih: 03.06.2015

Görevsizlik kararını veren mahkemeye başvurulduğunda, mahkemece ilk önce, başvurunun iki haftalık süre içinde yapılıp yapılmadığı incelenir; mahkeme, iki haftalık süre içinde başvurulmadığını (süre geçirildikten sonra başvurulduğunu) tespit ederse, başkaca bir işlem yapmadan re’sen davanın açılmamış sayılmasına karar verir (HMK m. 20/1, c.2). İki haftalık süre içinde görevsizlik kararını veren mahkemeye başvurulduğunda, dava dosyası, bu mahkemece, görevli mahkemeye gönderilir.

Görevsizlik kararı üzerine dosyanın görevli mahkemeye gönderme işlemi sırasında, gönderme masrafları, davanın açılması sırasında peşin yatırtılan avanstan karşılanır ve avansın artan kısmı da dosya ile birlikte gönderilir. Gönderilen mahkemenin tebliğ giderleri de bu avanstan karşılanır; avans bu masrafı karşılamıyorsa, giderler gönderme isteğinde bulunandan alınır.

Görevsizlik kararı üzerine, görevli olduğu belirtilerek dosya kendisine gönderilen mahkeme, kendiliğinden taraflara bir davetiye göndererek davaya devam edilmesini sağlayacaktır (HMK m.20/2).

Hak düşürücü nitelikteki iki haftalık kanunî süre geçtikten sonra, görevsizlik kararını veren mahkemeye başvurulduğu halde, mahkeme, bunu kendiliğinden nazara almadan (veya gözden kaçırarak), dosyayı, kararında görevli olduğu belirtilen mahkemeye gönderirse ne yapılacaktır? Bu konuda Kanunda bir açıklık bulunmamaktadır. Göreve ilişkin kuralların kamu düzeninden sayılması (HMK m. 1/1, c.2) ve iki haftalık başvuru süresinin de “hak düşürücü” nitelikte olması göz önünde bulundurulduğunda ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 20. maddesinin birinci fıkrasının “Aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilir” şeklindeki ifade tarzından, süresinde görevsizlik kararını veren mahkemeye başvurulmaması (veya süresi geçirildikten sonra başvurulması) hâlinde, davanın açılmamış sayılmasına, yalnızca görevsizlik kararını veren mahkemece karar verilebileceği, dolayısıyla dosya kendisine gönderilmiş olan mahkemece, (yapılacak ön incelemede) görevsizlik kararını veren mahkemeye iki haftalık kanuni süre geçirildikten sonra başvurulduğu tespit edilirse, dosyanın, davanın açılmamış sayılması kararı verilmek üzere, görevsizlik kararını vermiş olan mahkemeye gönderilmesi gerektiği düşünülebilir. Ancak, burada, her iki mahkemenin yapacağı işlem (vereceği karar) sonuç itibariyle aynı olacağından, dosya kendisine gönderilmiş olan mahkemece, (yapılacak ön incelemede) görevsizlik kararını veren mahkemeye iki haftalık kanuni süre geçirildikten sonra başvurulduğunun tespit edilmesi hâlinde, “davanın açılmamış sayılması” kararı verilmesi şeklindeki bir çözüm şekli daha uygun düşecektir. Aksi taktirde, adeta formalite sayılabilecek aynı işlemi yapacak olan (görevsizlik kararını vermiş olan) mahkemeye dosyanın geri gönderilmesi, emek, zaman ve masraf kaybına yol açacak, dolayısıyla böyle bir uygulama usul ekonomisi ilkesiyle de bağdaşmayacaktır. Nitekim, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu uygulamasında da, bu Kanunun 193. maddesindeki düzenleme uyarınca, dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi için yapılacak başvuru, görevsizlik kararında görevli olduğu belirtilen mahkemeye yapılmakta, uygulamada ise, görevsizlik kararını veren mahkemeye de başvurulabileceği kabul edilmekteydi. Keza, dava dosyası görevli mahkemeye geldiğinde, mahkemece ilk önce, (görevli veya görevsizlik kararını veren mahkemeye yapılan) başvurunun on günlük süre içinde yapılıp yapılmadığı incelenmekte; mahkemece, on günlük süre içinde başvurulmadığının (süre geçirildikten sonra başvurulduğunun) tespit edilmesi hâlinde, başkaca bir işlem yapılmadan (ve taraflar duruşmaya çağırılmadan) re’sen davanın açılmamış sayılmasına (m. 193/4) karar verilmekteydi (Bkz. 1. HD. 05.10.2001,9684/10290; 8. HD. 27.12.2001, 9374/9602; 13. HD. 24.01.2005, 13748/1267; 11. HD. 09.11.2004, 5501/11021; 15. HD. 21.02.2005, 4175/892 sayılı kararları).

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gereken tarihte böyle bir karar verilmemiş veya verilmekte gecikilmiş olması, taraflara bu tarihten (yani hak düşürücü nitelikteki iki haftalık kanunî süre geçtikten) sonra dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilebilmesi ve davaya görevli mahkemede devam edilebilmesi yönünde herhangi bir hak bahşetmez. Çünkü, dava, hak düşürücü nitelikteki iki haftalık başvuru süresinin bittiği tarihte kanundan dolayı açılmamış sayılmaktadır. Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına daha sonra da karar verebilir; böyle bir karar, dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilmesi için görevsizlik kararını veren mahkemeye iki haftalık süre içinde (hiç) başvurulmadığı veya süre geçirildikten sonra başvurulduğu ve bu nedenle de davanın açılmamış sayıldığını tespit edici nitelikte bir karardır. Bu şekilde, kanundan dolayı açılmamış sayılan bir davanın, bu konuda karar verilmediği ya da verilen kararın taraflara tebliğ edilmediği gerekçesi ile derdest olduğundan söz edilemez. Zira, dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilmesi için görevsizlik kararını veren mahkemeye iki haftalık süre içinde başvurulmaması veya süre geçirildikten sonra başvurulması hâlinde, dava, kanun (HMK m.20/1, c.2) uyarınca açılmamış sayılır ve davanın açılmamış sayılmasına ilişkin tüm kanunî hüküm ve sonuçlar, başkaca bir işleme gerek kalmaksızın kendiliğinden yürürlük kazanır. 6100 sayılı Kanunun 150. maddesinin yedinci fıkrası hükmüne göre de, “Hangi sebeple olursa olsun açılmamış sayılan davadaki talep dahi vaki olmamış sayılır.” “Talebin vaki olmamış sayılması” kuralı, açılmamış sayılma sonucuna yol açan sebeplere göre değişmez. Bu kural, açılmamış sayılma sebeplerine bağlı olmaksızın, “açılmamış sayılma”nın temel bir sonucudur.

Davanın açılmamış sayılması kararı usûle ilişkin nihaî bir karardır. Zira, mahkeme bu kararla davadan elini çekmektedir. Bu nedenle de (karara karşı) kanun yoluna gidilebilir (HMK m. 353/5; HUMK m.438/2).

Taraflardan birinin, iki haftalık süre içinde, kararı veren mahkemeye başvurarak, dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi için başvuruda bulunmaması nedeniyle davanın açılmamış sayılması kararında, mahkeme, davacıyı (davalı lehine) yargılama giderlerine (ve bu arada vekâlet ücretine) mahkûm etmesi gerekir (HMK m. 331/3; Av. As. Üc. Tar. m. 7/1, 2).

Buna göre, hak düşürücü nitelikteki iki haftalık kanunî süre geçtikten sonra görevsizlik kararını veren mahkemeye başvurulduğu halde, bu mahkemece (davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken) dosyanın, görevsizlik kararında görevli olduğu belirtilen mahkemeye gönderilmesi hâlinde (bu kez dosya kendisine gönderilen) mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekir. Aksi takdirde, yani zikredilen husus nazara alınmadan (veya gözden kaçırılarak) davanın esası hakkında karar verilmesi bozma nedenidir.

Somut olayda, ...... Kadastro Mahkemesince verilen görevsizlik kararı 22.10.2013 tarihinde kesinleşmiş olup, davacı ..... tarafından iki haftalık süre geçtikten sonra 14.01.2014 tarihinde dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi için başvuruda bulunulduğu hâlde, Kadastro Mahkemesince (davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, böyle bir karar verilmeksizin) 21.01.2014 tarihinde dava dosyası ...... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş olup, ...... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince de, davacı tarafından, HMK'nın 20/1. maddesinde öngörülen iki haftalık süre içinde dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesinin talep edilmediği ve bu nedenle mahkemede usûlüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle, davanın usûlden reddine karar verilmiştir.

Hal böyle olunca, HMK m. 20/1 hükmü uyarınca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, usûlüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle davanın usûlden reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ..... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine yer olmadığına 03/06/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4836, Karar No: 2013/8231, Tarih: 23.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/4836 E.  ,  2013/8231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, 152 ada 2, 4 ve 5 parsel sayılı sırasıyla 4314,86 m²; 3451,44 m² ve 1966,62 m² yüzölçümündeki taşınmazlar Şubat 1953 tarih, 14 sıra numaralı tapu kayıtlarına dayanılarak, 2 sayılı parsel ev ve tarla niteliğiyle davalı ... adına, 4 sayılı parsel ev ve tarla niteliğiyle davalı ... adına ve 5 sayılı parsel ev, ahır ve tarla niteliğiyle davalı ... adına tesbit edilmişlerdir. Ayrıca; 2 ve 4 sayılı parsellerin tutanaklarının beyanlar hanesine "parsel üzerindeki evin, parsel sayısına göre sırasıyla 17,43 m² ve 19,32 m² ve parselin beyanlar hanesine parsel üzerindeki ahırın 3,95 m² yüzölçümlerinin orman sınırları içinde kaldığına dair" şerh verilmiştir.

Davacı Hazine vekili, 10.04.2006 tarihli dilekçeleriyle, dava konusu taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufunda olan ve zilyetlikle iktisabı mümkün olmayan yerlerden oldukları iddiasıyla, her bir parsel yönünden ayrı ayrı dava açmıştır.

Mahkemece, 1086 sayılı H.M.U.K.’nun 45. maddesi gereğince davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, davanın reddine ve dava konusu Dere Köyü, 152 ada 2, 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş, hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 3116 sayılı Kanuna göre yapılıp, 23.11.1949 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 25.11.2010 tarihinde ilân edilen evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ile bu ormanlarda ve evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 6831 sayılı Orman Kanununun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 3116 sayılı Kanuna göre yapılıp, 23.11.1949 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 25.11.2010 tarihinde ilân edilen evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ile bu ormanlarda ve evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 6831 sayılı Orman Kanununun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli 152 ada 2, 4 ve 5 parsel sayılı taşınmazların orman sayılmayan yerlerden oldukları ve komşu 152 ada 1, 3 ve 6 parsel sayılı taşınmazların, kadastro sırasında gerçek kişiler adına itirazsız kesinleştikleri anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı kişiler yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 23/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/436, Karar No: 2010/751, Tarih: 28.01.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/436 E.  ,  2010/751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Ekim 1996-Haziran 2005 tarihleri arasında davalılara ait konutta geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilince temyiz edilmesi ve davalılardan ... ve ... vekillerincede duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Ekim 1996-Haziran 2005 tarihleri arasında davalılara ait konutta kendilerine ve çocuklarına ev işlerinde hizmet etmek suretiyle geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79. maddesi bu tip hizmet tesbiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacı adına davalı işyerinden işe giriş bildirgesi verilmediği, ev işyeri olarak dava döneminde tescilinin bulunmadığı,davacının Kurum sigortalısı olmadığı,davacı ve davalı tanık beyanlarından davacının davalılara ait konutta ev işlerine yardımcı olmak ve çocuklara bakmak suretiyle çalıştığı anlaşılmakta ise de davacının tesbitine karar verilmesini istediği süre göz önünde bulundurulduğunda dinlenen tanıkların beyanlarının hüküm kurmaya yeterli olmadığı, tanıkların bir kısmının yukarıda belirlenmiş şekilde davalıların oturdukları ev işyerine komşu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş ve davacı ile aynı dönem çalışmış kişilerden yada davalıların apartman komşularından olmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınarak, araştırmayı genişletmek, davalı çocuklarının okul öncesi dönemde 3 ile 7 yaşları arasında evde olacakları,7 yaşında okula başlayacakları bu nedenle davacının, çocukların 3 ile 7 yaşları arasındaki dönemde tam gün, bu dönemden sonra part-tıme çalışabileceği gözönünde bulundurulmak suretiyle, davalının dava konusu dönemde çalışıp çalışmadığını, çalışıyorsa tam gün mü part-tıme mı çalıştığını belirlemek, davacı ile aynı dönemlerde davalıların oturduğu her iki eve komşu işverenleri ve işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş ve davacı ile aynı dönemde çalışmış bordro tanıklarını ve davalıların oturduğu her iki adresteki apartman komşularını tesbit edip beyanlarına başvurmak, davacının çocuklar okulu gittiğinde evde çalışmaya devam edip etmediğini, yaz tatillerinde de çalışıp çalışmadığını tanıklardan sormak, davacının davalılara ait ev işyerinde çalıştığı süreyi kuşkuya yer vermeyecek şekilde tesbit etmek ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ve ...'e iadesine, 28.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4877, Karar No: 2021/8339, Tarih: 09.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4877 E.  ,  2021/8339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet ve Çeyiz Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından boşanma davasının reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.11.2021 günü temyiz eden davacı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı ... gelmedi. Mazeret dilekçesi verildiği görüldü. Mazereti belgelendirmediğinden mazereti kabul edilmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 292.10 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi. 09.11.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/18356, Karar No: 2017/9571, Tarih: 08.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18356 E.  ,  2017/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde , davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1000 TL bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesiyle talebini 8678,32 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde ; açılan davayı kabul etmediklerini, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasını kabul etmediklerini, her fatura için ayrı ayrı zamanaşımı itirazında bulunduklarını belirterek,davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin ırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti

ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.