muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9456, Karar No: 2019/8378, Tarih: 16.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/9456 E.  ,  2019/8378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığın, kendisine ait cins güvercinin mağdura ait kümese uçtuğunu, kuşun kendisine ait olduğunu ve geri vermesini istediğinde mağdurun kendisine hakaret ettiğini ve karşılıklı itiştiklerini savunduğu, mağdurun da kafesinde bir güvercinin olduğunu, ancak sanığa ait olup olmadığını bilmediği için sanığa vermeyeceğini söylediğine dair beyanda bulunduğu gözetildiğinde, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi üzerinde durularak, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 87/3. maddeleri uyarınca verilen cezasında, TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2) Lehe hükümlerin uygulanmasını talep eden sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231 ve 5237 sayılı TCK'nin 50, 51. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 16.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13799, Karar No: 2011/2999, Tarih: 08.03.2011

**10. Hukuk Dairesi         2009/13799 E.  ,  2011/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hukuki nitelikçe; dava dışı asıl işveren......süresinde ödenmeyen 2006/11. aya ilişkin prim ve gecikme zammının taşeron sıfatıyla davacı şirketten tahsili için 6183 sayılı Kanunun 58. maddesi kapsamında tebliğ edilen 16.11.2007 tarih 2007/20835 takip no’lu 56.763,59 TL bedelli ödeme emrinin iptali ile itirazı kayıtla ödenen 57.608,98 TL’nin iadesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum avukatının, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Somut olayda, davacı şirket adına 6183 sayılı Yasanın 55. maddesi kapsamında düzenlenmiş bir ödeme emrinin bulunmaması, davaya konu ödeme emrinin dava dışı işveren adına düzenlenip sadece tebligat zarfının üzerine davacı şirket isminin yazılarak tebligatın davacı şirkete yapılması, ödeme emrine konu borcun, ihtirazı kayıtla 09.04.2008 tarihinde davacı şirket tarafından davalı Kuruma yatırılmış olması karşısında, ödeme emrinin iptali ile 57.608,98 TL’nin iadesine dair mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 168. maddesine 16.06.2009 tarih 5904 sayılı Kanunun 35. maddesi ile eklenen cümlenin “...şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir...” hükmünü içermesi karşısında, anılan madde hükmü gözetilmeksizin, davacı lehine maktu vekâlet ücreti yerine nispi vekâlet ücreti hükmedilmesi,usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının davacı lehine vekâlet ücretini düzenleyen bendinde yer alan “6.000,00” rakamlarının silinerek, yerine, “575,00” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6821, Karar No: 2013/967, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2012/6821 E.  ,  2013/967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı 1193 ve 1197 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan kayısı ve diğer meyveli ağaçların, sondaj kuyusunun, elektrik ve sulama tesisatının kendisi tarafından yapılıp meydana getirildiğinin tespitini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazlardan 1197 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 75 adet kayısı ağacı dışındaki ağaçlar ile 1193 parsel sayılı taşınmazdaki tüm ağaçların, sulama sistemi ve buna ilişkin tüm tesisatın mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz konusu ve taraflar arasındaki uyuşmazlık 1197 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan davacıya ait olduğu kabul edilen 146 adet dışında kalan 75 adet kayısı ağacının kimin nam ve hesabına dikilip yetiştirildiği noktasında toplanmaktadır. Mahkemece davalının, diğer ağaçların davacıya ait olduğu ancak kuruyan ağaçların yerine 75 adet kayısı ağacını kendisinin diktiğine ilişkin beyanına itibar edilerek 75 adet dışındaki diğer ağaçların davacıya ait olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

Temyize konu 1197 parsel ile temyize konu olmayan 1193 parsel sayılı taşınmazların davacının nam ve hesabına, davacının maddi katkısı ile üzerine kayısı ağaçlarının dikilerek bahçe haline getirildiği, davacının şehir dışında oturmasından dolayı başlangıçta 1-2 yıl kadar davalı tarafından davacı adına bakımının ve sulamasının yapıldığı, ancak maddi giderlerinin yine davacı tarafından karşılandığı, bir kısım kuruyan ağaçların yerine davalı tarafından yenilerinin dikildiği, ancak sayısı ve hangilerinin olduğunun bilinmesinin mümkün olmadığı dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık anlatımlarından anlaşılmaktadır. Ziraat uzman bilirkişisi kayısı ağaçlarının tamamının 7-8 yaşlarında olduğunu raporunda açıklamıştır.

Çözümlenmesi gereken sorun davalı tarafından kuruyan bir kısım ağaçların yerine yenisinin kendisinin mi yoksa davacının nam ve hesabına mı dikildiği ve yetiştirildiği noktasında toplanmaktadır.

Çözümlenmesi gereken sorun davalı tarafından kuruyan bir kısım ağaçların yerine yenisinin kendisinin mi yoksa davacının nam ve hesabına mı dikildiği ve yetiştirildiği noktasında toplanmaktadır.

Taşınmaz üzerinde daha önce mevcut bir muhtesata yeni bölümler ilave edilmesi, muhdesatın tamamlanması veya mevcut muhtesatın bakım ve onarımının yaptırılması bağımsız bir muhtesat meydana getirme niteliğinde olmayıp mevcut muhtesatın daha kullanılır hale gelmesini, bir başka deyişle muhtesattan sağlanacak faydanın artmasını sağlayan işlerdir. Bu işler için harcanan giderler de muhtesatın değerini arttıran faydalı ve zorunlu giderlerdendir. İyileştirici nitelikteki bu giderleri tek başına karşılayan taşınmaz malik ya da maliklerinin koşullarının varlığı halinde bu giderlerden paylarına düşen kısmını B.K.'nun 61 ve onu izleyen maddeleri hükmüne ve sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açacağı eda nitelikli bir alacak davası ile taşınmazın diğer maliklerinden isteyebileceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince, taşınmaz üzerinde bulunan tüm ağaçların davacının nam ve hesabına meydana getirildiği, davalılardan ...'ın taşınmazda kuruyan bir kısım ağaçların yerine yenisini dikmesinin de iyileştirici işlerden olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; az yukarıda açıklanan hukuksal olgular gözetilerek davanın kabulü ile her iki taşınmaz üzerindeki tüm ağaçların ve diğer muhdesatların davacı tarafından meydana getirildiğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsiz, davacı ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacı ...'a iadesine, 13.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1087, Karar No: 2010/11916, Tarih: 14.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/1087 E.  ,  2010/11916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/106258

MAHKEMESİ : Gölcük Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2007

NUMARASI : 2007/655

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında ertelenmiş olan adli para cezalarının aynen infazına karar verilmesi nedeniyle hükmün temyizinin mümkün olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 Sayılı TCK'nunda adli para cezasının aynen infazına dair hüküm bulunmadığından, ertelenmiş olan adli para cezalarının aynen infazına karar verilemeyeceğinden 5237 Sayılı TCK'nun lehe olduğunun nazara alınmaması ve aynen infazına karar verilen Bursa 7.Asliye Ceza Mahkemesinin 11.07.2000 ve 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2000 tarihli kararlarında 765 Sayılı TCK'nun 55/3. maddesinin uygulanmış olması karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 2009/171-221 Sayılı Kararı nazara alındığında, tecilli mahkumiyetlerin tekerrüre esas olamayacağı ve 5237 Sayılı TCK'nun 86/2.maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan adli para cezasının tercih edilmesine engel teşkil etmemesi nedeniyle sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nun 86/2 maddesindeki seçimlik cezalardan adli para cezasının alt sınırının suç tarihi itibariyle 5 tam gün karşılığı 20 YTL.dan 100 YTL.adli para cezasının sanığın lehine olduğunun gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11037, Karar No: 2017/12159, Tarih: 18.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/11037 E.  ,  2017/12159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının elektrik abonesi olduğunu,davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak vb. bedeller adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek,fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere şimdilik 5.000 TL’nin her bir faturanın tahsil tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş;23.02.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 19.792,98 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketlerinin kayıp-kaçak vb. bedelleri elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak ,dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6888, Karar No: 2016/7131, Tarih: 14.12.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/6888 E.  ,  2016/7131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma

Hüküm : TCK'nın 292/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Bursa 1. İnfaz Hakimliğinin 04.01.2016 tarihli sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair kararın sanığa 14.01.2016 günü tebliğ edildiği, sanığın 23.01.2016 tarihine kadar polis merkezine giderek denetimli serbestlik gereği imzalarını atmaya devam ettiği, sanığın yazılı savunmasında, imza atma yükümlülüğünü yerine getirmeye devam ettiğini, 26.01.2016 günü imza atmak için karakola geldiğinde dosyasının kapandığı söylenerek denetimli serbestlik şubesine ordan da infaz bürosuna yönlendirildiğini, bunun üzerine kendiliğinden infaz bürosuna geldiğini beyan etmesi, UYAP kayıtlarında da sanığın savunmasını doğrular biçimde 27.01.2016 günü kapalı ceza infaz kurumuna alındığının anlaşılması karşısında, TCK'nın 293. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Gerekçeli kararda suç tarihinin "17.01.2016" yerine "2016" olarak yazılması,

3-Sanık hakkında TCK'nın 292/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken bu hükme yollama yapan 5275 sayılı Kanunun 105/A-8. maddesinin gösterilmemesi,

4-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK 52/4 maddesi gereğince ihtarat yapılması,

5-TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, üye ...'in etkin pişmanlık şartlarının bulunmadığı yönünden muhalefeti ile 14.12.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Tutuklu veya hükümlüler açısından etkin pişmanlık 5237 sayılı TCK'nın 293. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de, bu hükmün uygulanabilmesi için, teslim olgusunun “kendiliğinden” gerçekleşmesi gerektiğine, eğer teslim olgusu özgür irade ürünü değilse, failin etkin pişmanlık hükmünden yararlanamayacağına yer verilmiştir.

Etkin pişmanlıktan söz edebilmek için, fail özgür iradesiyle yetkili makamlara giderek ya da bulunduğu yeri yetkili makamlara bildirerek teslim olacağını belirtip teslim olmalıdır. Yani, yakalanması değil, bizzat özgür iradesiyle kendiliğinden teslim olması gerekir. Bizzat özgür iradesiyle teslim olmayıp yakalanan fail hakkında, kanuni objektif koşullar mevcut olmadığından etkin pişmanlık hükümleri uygulanamaz.

Etkin pişmanlıktan söz edebilmek için, fail özgür iradesiyle yetkili makamlara giderek ya da bulunduğu yeri yetkili makamlara bildirerek teslim olacağını belirtip teslim olmalıdır. Yani, yakalanması değil, bizzat özgür iradesiyle kendiliğinden teslim olması gerekir. Bizzat özgür iradesiyle teslim olmayıp yakalanan fail hakkında, kanuni objektif koşullar mevcut olmadığından etkin pişmanlık hükümleri uygulanamaz.

Somut olayda, sanık, karakoldaki imza dosyasının kapanması hususunda bilgilendirilmek için yönlendirildiği infaz bürosunda yakalandığını, bir başka deyişle bizzat özgür iradesiyle kendiliğinden teslim olmadığını 03.05.2016 tarihli yazılı savunmasındaki “Karakolda beni denetimli serbestlik bürosuna gönderdi. Bende denetimli serbestlik bürosuna gittim. Bürodan bana adliyenin içindeki infaz bürosuna git, onlar sana gereken bilgiyi verecek dediler. Bende oraya başvurunca beni tutukladılar. Şaşkınlıkla neye uğradığımı anlayamadım.” şeklindeki sözleriyle açıkça ifade etmiştir. Dolayısıyla, infaz bürosuna bizzat özgür iradesiyle teslim olmak için değil, kapanan infaz dosyası hakkında bilgi almak üzere gittiğinde yakalanan sanık hakkında, kanuni objektif şartlar mevcut olmadığından etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşulları oluşmamıştır.

Bu nedenle; yerel mahkemenin, sanık hakkında TCK’nın 293. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağını kararda tartışmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı görüşüyle sayın çoğunluğun (1) nolu bozma düşüncesine iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/21446, Karar No: 2011/2753, Tarih: 24.02.2011

**3. Hukuk Dairesi         2010/21446 E.  ,  2011/2753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde itirazın iptalinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, davalıya sattığı erkek sığır bedelinin ödenmediğini, 2.250 TL alacağın tahsili için başlattığı icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek icraya itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı daha önce aldığı sığırların bedelini ödediğini, dava konusu olan sığırı satın almadığını ve borcu olmadığını bildirerek, yersiz olan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile davalının itirazının iptaline karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hayvan satımı hukuki ilişkisine dayanmıştır. Davalı akdi ilişkiyi inkar etmiştir.Mahkemece tanık beyanlarına dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir. HUMK.nun 288. md. gereğince, değer itibariyle olayda tanık dinlenemez. Ne var ki, Usul Kanunumuzda, anılan bu ana kurala ayrık hükümler de bulunmaktadır. HUMK.nun 289. md. hükmüne göre, senetle ispatı gereken hususlarda, bu yön hatırlatılarak, karşı tarafın açık muvafakatı halinde tanık dinlenebilir. Olayda, davalının böyle bir muvafakatı olmadığına göre, anılan madde hükmüne dayanılarak tanık dinlenilmesi mümkün değildir. Ancak, tanıkla ispat yasağına ayrık hallerden biri de HUMK 293/4. maddede belirtilen durumun varlığın halinde, ayrık olarak tanık dinlenmesine imkan tanınmıştır.

HUMK. 293/4. md. hükmünce, bir bölgede halin gereklerine ve tarafların durumlarına göre herhangi bir hukuki işlemin devamlı olarak senede bağlanmamasının adet haline gelmesi en önemlisi bu hususun zamanla herkesçe uyulmak suretiyle kararlı bir nitelik kazanması, aynı zamanda kamuoyu tarafından bu teamüle sapma gösterilmeden inanılmış olması halinde tanık dinlenebileceği öngörülmüştür. Mahkemece bu madde hükmüne göre araştırma yapılarak tanık dinlenilmişse de; görüşüne başvurulan İlçe Tarım Müdürlüğü az yukarıda açıklanan yasa maddesine uygun bir görüş bildirmemiştir. O nedenle anılan yasa maddelerinin özüne uygun bir teamülün varlığından söz edilemez. Bu nedenle, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin miktar ana kuralı da göz önünde tutulduğunda tanıkla ispatına olanak yoktur. Davacı satıma ilişkin yazılı bir delil de gösterememiştir. Ne var ki dava dilekçesinde (her türlü yasal delil) demek suretiyle yemin deliline dayanmış olduğundan (yemin) hakkı hatırlatılmak suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.