muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3484, Karar No: 2022/6216, Tarih: 17.05.2022

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, yönetici konumunda çalışan davacının çalışma sürelerini kendisinin belirlediğini, davacının çalıştığı bölgede emir ve talimat alacağı herhangi bir üst amir ya da yöneticisi bulunmadığını, davacının görevinin kendi gözetim ve idaresindeki çalışanları denetlemek olduğunu, istediğinde günün her saatinde işten çıkabildiğini, davacının, davalı şirketi diğer gerçek/tüzel kişiler karşısında temsil etme, personel alımı ve işten çıkarılması, personele ödenecek ücretlerin belirlenmesi gibi yetkilerle işletmenin bölümünü tek başına ve tam yetkili sevk ve idare ettiğini, davacının ücretlerini tahsil ederken hiçbir itirazı kayıt koymadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, yılık izin ve fazla mesai alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının personel müdürü ve işveren vekili olduğunu, bir amiri olmadan çalışan davacının fazla çalışma talebinin kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu, iddianın genişletilmesine, değiştirilmesine ve buna ilişkin belge sunulmasına muvafakat etmediklerini, işverence davacıya fazla çalışma yapması gerektiğine dair açık bir talimat verilmediğini, ücret bordrolarını ihtirazı kayıt ileri sürmeden imzalayan davacının fazla çalışma alacağı bulunmadığını, fazla çalışma alacağı iddiasının yazılı delille kanıtlanması gerektiğini, davacının yapmış olduğu fazla çalışmaların karşılığı olan ücretin eksiksiz ödendiğini, davacının herhangi itiraz ileri sürmeden bordrolarını imzaladığını, davacının ücretinin 15.237,50 TL olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmışsa da son ücretinin 10.284,60 TL olduğunu, davacının iş teftiş raporunda yer alan görev tanımlamalarına girmediğini ve bu sebeple söz konusu raporun huzurdaki davada delil olarak kullanılamayacağını, davacının hiç izin kullanmamış olduğu varsayılarak yapılan hesaplamayı kabul etmediklerini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesinin 19.11.2020 tarihli ve 2018 /984 Esas, 2020/1947 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde görülerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesinin 19.11.2020 tarihli ve 2018 /984 Esas, 2020/1947 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde görülerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 08.04.2021 tarihli ve 2021/948 Esas 2021/7859 Karar sayılı ilâmı ile özetle; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra, davacı tanıklarının husumetli olmaları ve davacının dahi talebini aşan şekilde beyanda bulunmaları, davacının sunduğu iş teftiş raporunda idari personelin haftanın 5 günü çalıştığının ve fazla çalışma yapmadığının kabul edilmesi, davacının yaptığı iş, aldığı ücret ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında davacının haftanın 5 günü 09.00-19.00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile çalıştığı ve haftalık 45 saati aşan çalışması olduğunu yöntemince ispatlayamadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozmaya uyulmuş ve davacı tanıklarının husumetli olmaları, davacının dahi talebini aşan şekilde beyanda bulunmaları, davacının sunduğu iş teftiş raporunda idari personelin haftanın 5 günü çalıştığının ve fazla çalışma yapmadığının kabul edilmesi, davacının yaptığı iş, aldığı ücret ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında fazla çalışma iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle fazla çalışma talebinin reddine karar verilmiş, bozma konusu olmayan diğer hususlarda ise bozma öncesinde olduğu gibi hüküm kurulmuştur.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davacı gibi idari personel olarak çalışan beyaz yakalı çok sayıda işçinin fazla çalışma alacağı hesaplanarak hüküm altına alındığı halde, davacının fazla çalışmasının olmadığı yönünde karar verilmesinin hukuk güvenliği ve hukuki belirlilik ilkelerine aykırı olduğunu, davacı tanıklarının davalıya karşı açtığı davaların sonuçlandığını ve bu nedenle husumetli olduklarının kabul edilemeyeceğini, bozma ilamında işaret edilen iş teftiş kurulu raporunun gerçek durumu yansıtmadığını ileri sürerek temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda (keza mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda) "usuli kazanılmış hak" kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

2. Mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usulî kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usulî kazanılmış hak gerçekleşebilir (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı kararı). Hükmün bir kısmının bozma kapsamı dışında bırakılmasının amacı bu kısımların doğru olduğunu belirlemek, bozmanın sınırlarını çizmek ve bu şekilde usulü kazanılmış hakları oluşturup, korumaktır. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları lehine olan taraf yararına usulî kazanılmış hak oluşturur (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarihli ve 1959/13 Esas, 1959/5 Karar sayılı kararı).

3. Değerlendirme

Bir üst başlıkta yapılan açıklamalar ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmı doğrultusunda hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Bozma kapsamı dışında kalan hususlarda karşı taraf lehine usulî kazanılmış hak oluşacağından, bozma kapsamı dışındaki hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. İlk Derece Mahkemesince bozma gerekleri yerine getirilerek verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından hükmün onanması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Uyulan bozma kararı gereğince tesis edilmiş İlk Derece Mahkemesi kararında hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik olmamasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmamasına göre yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Davalı yararına takdir edilen 3.815,00 TL duruşma vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine,

17.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23096, Karar No: 2015/16111, Tarih: 21.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/23096 E.  ,  2015/16111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/163106

Mahkemesi : Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2013/111 - 2014/347

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, idaresindeki otomobili ile, sabaha doğru saat 05:40 sıralarında, meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş, tek yönlü 11,8 metre genişliğindeki Atatürk Bulvarı'nda, Sıhhiye istikametinden Ulus istikametinde doğru hızla ve olaydan yaklaşık bir saat sonraki ölçüme göre 1,40 promil alkollü halde seyir halindeyken, yolun sağa hafif virajlı bölümünden geçtiği sırada direksiyon hakimiyetini kaybederek, solundaki orta refüje doğru savrularak, aracının yan kısmıyla refüj üzerindeki ağaca çarparak duruşa geçebildiği olayda, hızını aracının teknik özellikleri, hava ve yol durumuna göre ayarlamayıp, yola yeterli dikkati vermemesi neticesi, sevk ve idare hatası ile asli ve tam kusurlu şekilde bir kişinin ölümüne sebebiyet verdiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin teşdiden ceza tayinine ve bilinçli taksire ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2827, Karar No: 2013/1619, Tarih: 11.03.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/2827 E.  ,  2013/1619 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Birleşen 2010/314 Esas sayılı dosyada

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı ve birleşen davanın davalısı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat ... geldi. Davalı-k.davacı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı-k.davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, menfi zarar ile manevi tazminatın, yüklenici tarafından açılan birleşen dava ise iş bedelinin tahsili istemlerinine ilişkin olup, mahkemece her iki davanın kısmen kabulüne, davacı iş sahibinin manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, karar davacı ve birleşen davanın davalısı iş sahibi ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı iş sahibi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı vekili dava dilekçesinde menfi zararları nedeniyle 30.000,00 TL tazminat isteminde bulunmuş, menfi zarar konusu yapılan kalemler 6 bent halinde sayılmış, ancak dava konusu yapılan menfi zarar kalemleri hakkında 30.000,00 TL paylaştırılmamıştır. Davacının menfi zarar kalemlerinin değerlendirilmesi için öncelikle dava konusu yapılan 6 kalem hakkında ne miktarda istekte bulunduğunun davacı vekiline açıklattırılması, diğer bir ifadeyle 30.000,00 TL'nin zarar kalemleri arasında paylaşımının belirlenmesi, bundan sonra da dava konusu yapılan altı kalem hakkında bilirkişilerden her kalemin kabul ve red nedenini gösterir rapor alınması sonucuna göre değerlendirme yapılıp hüküm kurulması zorunludur. Mahkemece 30.000,00 TL'nin menfi zarar kalemleri arasındaki paylaşım davalıdan istenmeden, bilirkişi rapor ve ek raporlarına dayanarak ve bütün kalemleri ayrı ayrı değerlendirir rapor alınmadan yazılı şekilde iş sahibinin menfi zarar isteminin kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; öncelikle dava dilekçesinin maddi zararlar başlığı altında gösterilen ve sözleşmenin davacı iş sahibi tarafından feshedilmiş olması nedeniyle menfi zarar kapsamında istendiği anlaşılan, 6 kalem hakkında 30.000,00 TL tazminat isteminin davacı vekilinden

paylaştırılmasının istenmesinden, daha sonra istek kalemlerine uygun uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan her kalemi ayrı ayrı değerlendirip rapor alınmasından, istemin menfi zararlara ilişkin olduğu dikkate alınmak suretiyle gerekli değerlendirme yapılıp sonucuna göre gerekçeli hüküm kurulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

paylaştırılmasının istenmesinden, daha sonra istek kalemlerine uygun uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan her kalemi ayrı ayrı değerlendirip rapor alınmasından, istemin menfi zararlara ilişkin olduğu dikkate alınmak suretiyle gerekli değerlendirme yapılıp sonucuna göre gerekçeli hüküm kurulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı ve birleşen dosyanın davalısı iş sahibi ...'nin sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca kararın iş sahibi ... yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma vekâlet ücretinin yüklenici ...'dan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı iş sahibi ...'ye verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalı ...'ye geri verilmesine, 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21645, Karar No: 2025/16931, Tarih: 02.06.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/21645 E.  ,  2025/16931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/33 E., 2022/771 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Yozgat 1. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/209 E., 2021/380 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, nihai amacını gerçekleştirecek güce ulaşana kadar bu amacını bir kısım mensuplarından ve toplumdan gizlemesi bu amaçla da kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği de nazara alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve terör örgütüne yardım etmek kastıyla ... Bankasına para yatırdığına veya diğer bankacılık işlemlerini yaptığına dair dosyaya yansıyan her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1096, Karar No: 2016/4179, Tarih: 15.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/1096 E.  ,  2016/4179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-09.02.2012 tarihinde kızının borcundan dolayı haczedilerek sanığa yediemin sıfatıyla teslim edilen malların muhafazası için haciz mahalline gidildiğinde borçlunun taşınmış olması nedeniyle malların yerinde bulunmadığının 28.03.2012 tarihli tutanakla tespit edilmesi, sanığın kızıyla damadınının eşyaları alarak taşındıklarını, eşyaların nerede olduğunu bilmediğini savunması karşısında, mahcuzların yeni adreste muhafaza edilip edilmediği araştırılarak, muhafaza edildiğinin belirlenmesi halinde sanığın beraatine karar verilmesi, aksi halde ise dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kendisine teslim edilen malların kaybolmasına sebebiyet veren sanığın eyleminin TCK'nın 289/3. maddesindeki suçu oluşturacağı, hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ihtarat yapılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4590, Karar No: 2015/2029, Tarih: 16.06.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/4590 E.  ,  2015/2029 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm/Karar : a) Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın, 12.03.2013 tarihinde yüzüne karşı verilen hükme yönelik olarak verdiği 15.01.2015 tarihli dilekçesinin eski hale getirme talebine ilişkin olmayıp, temyize yönelik olduğu, mahkemenin 23.01.2015 tarihli, 2013/101 esas ve 2013/125 ek karar sayılı temyiz isteğinin süresinden sonra yapılmış olması nedeni ile reddine dair kararının, sanığa 26.01.2015 tarihinde tebliği üzerine, sanık tarafından aynı tarihli verilen dilekçenin ise temyiz isteğinin reddi kararına yönelik olduğunun anlaşılması karşısında;

12.03.2013 tarihinde sanığın yüzüne karşı verilen hükmün, süresinden sonra 15.01.2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, kanuna uygun olarak verilen 23.01.2015 tarihli ret kararının ONANMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13171, Karar No: 2025/16371, Tarih: 02.06.2025

**3. Ceza Dairesi         2024/13171 E.  ,  2025/16371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/487 E. 2023/587 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/268 E. 2022/104 K.

SUÇ : Örgüte bilerek isteyerek yardım etme

HÜKÜM :TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle 314/2, 220/7-2.cümle, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62/1. ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Yargıtay (kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yerverilmişir. "Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak" cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır." şeklinde açıklanmış, fıkra içeriğinden ve gerekçeden de anlaşılacağı üzere örgüte yardım suçu ancak doğrudan kastla işlenebilir.

Yardım fiilini işleyen failin, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK'nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması ve yapılan yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri, örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım faaliyeti bir kez gerçekleşebileceği gibi birden fazla da gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise, sanığın hukuki durumunun, örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilmesi gerekebilir.