muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7595, Karar No: 2014/39466, Tarih: 22.12.2014

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda davacı karşı davalı işveren, davalı karşı davacı işçinin sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleşen eylemi sebebiyle cezai şart istemekte olup, rekabet yasağının iş sözleşmesinin bitiminden sonraki bir tarihte ihlal edilmesi iş mahkemelerini görevli olmaktan çıkarmaktadır.

Ayrıca rekabet yasağının belirlenmesinde ticari sırrın ne olduğu uzman mahkemelerce değerlendirilmesi gereken ve piyasa şartlarıyla sıkı sıkıya bağlı bulunan ticari bir konudur. Kaldı ki, davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesiyle kanun koyucu çok açık bir şekilde 11.1.2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 447 ve 448. Maddelerinden kaynaklanan davaların mutlak ticari davalardan olduğunu öngörmüştür. Mutlak ticari davalar herhangi bir unsurun, bağlama noktasının veya sebebin davanın ticari niteliğini değiştirmediği, mahkemenin kanaatinin rol oynamadığı davalardandır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 29.02.2012 Tarih 2011/11-781 Esas- 2012/109 Karar sayılı ilamında da hizmet sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleşen rekabet yasağına aykırılığı düzenleyen Mülga 818 sayılı Kanun’un 348. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken uyuşmazlıklara ilişkin davaların 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4/1-3. maddesi gereğince mutlak ticari dava niteliği taşıdığı ve mutlak ticari davaların görülme yerinin ise, açık biçimde ticaret mahkemeleri olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece davacı karşı davalının cezai şart isteminin ihbar tazminatından tefrik edilerek bu istem hakkında görevsizlik kararı verilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla; görev konusu kamu düzeni ile ilgili olup yargılamanın her safhasında resen nazara alınması gerektiğinden Mahkemece bu husus üzerinde durulmadan işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davalı karşı davacı işçi vekili dava dilekçesinde müvekkili davacı işçinin ücretinin asgari ücretin üzerinde olduğunu, iki parça halinde ödendiğini, aşamalardaki beyanlarında ise ücretin banka aracı kılınarak ödendiğini iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davacının asgari ücret aldığını savunmuştur. İş akdinin incelenmesinden ücret seviyesinin asgari ücret olarak yazıldığı ve fakat bu sayfada işçinin imzasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dosyaya sunulan ücret bordrosu icmallerinin incelenmesinden büyük kısmının imzalı olduğu ve her işçi için asgari ücret üzerinden tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır. İTO’dan gelen emsal ücret araştırma cevabında ücret seviyesinin sözleşmede yazan miktar kadar olabileceği bildirilmiştir. Mahkeme tarafından başkaca emsal araştırması yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davalı karşı davacı işçiye G.. Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Emsal araştırması yetersiz olduğu gibi, banka hesap özetlerinin davacı işverenden sorulmaması hatalıdır. Davacı bunların ücret ödemesi olduğunu iddia etmektedir. Yetersiz emsal araştırması ile ve banka kayıtlarının değerlendirilmeksizin işçinin ücretlerinin işveren kuruluşu olan İTO’nun cevabi yazısına itibarla ve sadece bununla yetinilerek asgari ücret kabul edilmesi hatalıdır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 26.6.2008 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 8.11.2008-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

4- Taraflar arasında davacı işçinin hizmet süresinin tespiti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı karşı davacı vekili müvekkili işçinin 26.6.2008 tarihinde çalışmaya başladığını iddia etmiştir. Davacı karşı davalı işveren vekili ise davalı karşı davacı işçinin 8.11.2008-1.3.2011 tarihleri arasında çalıştığını savunmuştur. Davacı karşı davalının savunduğu hizmet süresinin Kurum’a bildirilen süre olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı karşı davacı işçiye Garanti Bankası aracılığı ile ödemeler yapıldığı gözükmektedir. Bilirkişi her ne kadar bu ödemelerin ücret, maaş vb. gibi açıklamalarla ödenmediğini beyan etmiş ise de bir davalı karşı davacı işçinin hesap özetinde bu ödemenin “maaş” olarak ödendiğine dair açıklama olduğu, ayrıca ödemelerin birbirini takip eden ayların benzer günlerinde yapıldığı, ödemeleri yapan kişinin şirkette sorumlu olarak çalışanlar olduğu, bu ödemelerin işçilerin aylık ücret ödemesi olduğu anlaşılmaktadır. Bu açıdan davalı karşı davacı işçiye çalışmaya başladığı savunulan tarihten önce ödemeler yapıldığı anlaşılmakla hizmet ilişkisinin Kurum’a bildirilen tarihten önce kurulduğu, hizmet süresinin bu banka kayıtları ile birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3492, Karar No: 2011/6395, Tarih: 01.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/3492 E.  ,  2011/6395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2010

Davacı vekili, müvekkilinin  iş sözleşmesinin  geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesine, çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer hakları ile işe başlatmama tazminatının belirlenmesini istemiştir.

Davalı,  davacının birbirine nitelik olarak yakın olan işverenin başka işyerinde çalışması istendiği halde bunu kabul etmediği ve yeni işyerine gitmeyerek devamsızlıkta bulunduğunu  gerekçesi iş sözleşmesinin  feshedildiğini bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yeni işyerindeki şartlar daha ağır olduğundan  ve yeni işyerindeki görev yeri tanımlanmadığından ve yeni işyerinde yeterince aynı görevi yapan işçi bulunduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir

Davanın yasal dayanağı 4857 sayılı İş Kanununun  22. maddesindeki,, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenlemedir.

Çalışma koşullarında değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin karlılığı,  verimliliği noktasında  işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesi şeklini ve zamanını, hizmetin niteliğini  işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli nedene dayanan değişiklikler, çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da  işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli nedene dayanan değişiklikler, çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez. Geçerli neden işçinin verimi ile davranışlarından ya da  işyeri gereklerinden kaynaklanabilir.

Somut olayda  18.12.2007 tarihinden beri davalıya ait  “yem fabrikasında” elektrik teknisyeni olarak  bakım onarım işinde çalışan davacıya işveren tarafından  11.08.2009 tarihli yazı ile  “kesimhanede” bakım onarım işçisi olarak  görevlendirildiği  ve bu işyerinde en geç 23.08.2009 tarihine kadar çalışmaya başlaması gerektiği bildirilmiştir. Davacı  yeni işyerinde şartlar ağırlaştığı gerekçesi ile bu değişikliği kabul etmeyerek eski görev yerinde çalışmak istediğini bildirerek 21.08.2009-26.08.2009 tarihleri arasında izin kullandıktan sonra  eski işyerine döndüğü ancak yeni işyerinde 26.08.2009, 27.08.2009 ve 28.08.2009 tarihlerinde işe gitmediğinden tutulan devamsızlık tutanakları nedeniyle  iş akdinin  4857 sayılı Yasa’nın 25/II-g maddesi uyarınca feshedildiği görülmüştür.Tanıklar yeni işyerinin 3 km daha uzak olduğunu ancak  her iki işyerine de şehirden servis kaldırıldığını ve kesimhanede çalışanların  işyerinde daha hijyen giyindiklerini soğuk olduğundan mont giyindiklerini belirtmiş iseler de mahkemece her iki işyerinde inceleme yapılmadan soyut kalan tanık anlatımları ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur. İşveren işyeri gereklerinden kaynaklanan nedenle değişikliğe gittiğini belirtmiştir. İşverenin bu değişikilikte geçerli bir nedene dayanıp dayanmadığı ve işyeri koşullarında işçi aleyhine esaslı bir değişiklik yapılıp yapılmadığının  somut olarak ortaya konulması gerekir. Bu konuda   uzman bilirkişiler den oluşan heyetle her iki işyerinde keşif yapılarak elektrik teknisyeni olan davacının  yem fabrikasında yaptığı ve kesimhanede önerilen yeni görev tanımları arasında  çalışma  koşulları açısından esaslı bir değişiklik ve ağırlaşma olup olmadığı tüm yönleri ile açıklığa kavuşturularak esaslı değişiklik olmadığı sonucuna ulaşılması durumunda  davacının yeni işyerinde devamsızlık tutanakları da değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile  yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedendir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10901, Karar No: 2023/4610, Tarih: 25.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/10901 E.  ,  2023/4610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/853 E., 2019/976 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine, istinaf başvurusunun kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/201 E., 2019/190 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde kullanım şerhi verilmesi istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı vekili ile davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davalıların istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, vekalet ücreti yönünden yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı ... vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 397 orman parseli içerisinde kalan, sınırlarını bildirdiği 1500 metrekarelik yeri müvekkili olan davacının 20 yılı aşkın bir süreden beri kullandığını, taşınmazın bulunduğu yerde 1946 yılında yapılan orman sınırlama çalışmalarında taşınmazın orman sınırları dışında kaldığını, daha sonra 1976 yılında yapılan ve 3402 ... Kadastro Kanunu'nun (3402 ... Kanun) 22/1 inci maddesine aykırılık teşkil eden çalışmada orman sınırları içine alındığını, ... Kadastro Mahkemesinin 1994/1085 Esas, 2002/16 Karar ... ilamıyla 397 parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verildiğini, 1989 yılında yapılan 6831 ... Orman Kanunu' nun (6831 ... Kanun) 2/B çalışmalarına göre davacının yerinin 2/B kapsamında olduğunu, Kadastro Mahkemesi kararının davada taraf olmayan müvekkili için kesin hüküm teşkil etmediğini ileri sürerek, taşınmazın davacı adına tesciline, olmadığı takdirde 2/B hak sahibi olduğunun 397 parsele ait tapu kaydının beyanlar hanesine işlenmesine karar verilmesini istemiştir.

2. Çekişme konusu taşınmazın bulunduğu yerde 1946 yılında yapılan orman tahdidi, 1976 yılında yapılan aplikasyon, evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların orman kadastrosu ve 6831 ... Orman Kanunu'nun(6831 ... Kanun) değişik 2 nci madde uygulaması, 1981 yılında yapılan arazi kadastrosu, 1989 yılında yapılan aplikasyon, 6831 ... Kanun'un değişik 2/B madde uygulaması, 2007 yılında yapılan 6831 ... Kanun'un değişik 9 uncu madde uygulaması ve 2011 yılında yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları bulunmaktadır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekilleri ayrı ayrı verdikleri cevap dilekçelerinde özetle; dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu alanın ... Kadastro Mahkemesinin 17.07.2002 tarih, 1994/1085 Esas ve 2002/16 Karar ... ilamı uyarınca 397 parsel numarasıyla orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiğini, anılan kararın da Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğini, dava konusu yerin orman niteliğinde olduğunu açıklayarak, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece (... 1 inci Asliye Hukuk) Mahkemesinin 20.03.2019 tarih ve 2018/201 Esas, 2019/190 Karar ... ilamıyla; "Denetime elverişli bilirkişi raporunun gerekçeli ve açıklayıcı olduğu, ... Kadastro Mahkemesinin 1994-1085 esas ve 2002-16 ... kararının P CXII numaralı poligonla ilgili olduğu, dava konusu A ile gösterilen yerin de bu poligonda yer aldığı, mahkeme kararı ile 2/B uygulamasının iptal edildiği ve kesinleştiği, tüm bu durumlar göz önüne alındığında dava konusu A ile gösterilen yerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 2/B şartlarını taşımadığı, anılan kararda davacı, taraf olmadığından davacı açısından kesin hüküm teşkil etmese de eldeki dava açısından kesin karine teşkil ettiği, bu ilam ile 397 parselin orman olduğu hükme bağlandığından dava açısından taşınmazın orman olduğu hususunda kuvvetli delil oluşturduğu, B ile gösterilen yerin de kıyı kanunu kapsamında kaldığı kıyıların da devletin hüküm ve tasarrufunda olduğu, bu tarz yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağı gibi zilyetlikle de kazanılamayacağı, dava konusu taşınmazın Hazine adına tapuda tescilli olduğu" gerekçeleriyle davacının tüm talepleri yönünden davanın esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili ile davalı ... ve Hazine vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede yapılan 1946 tarihli orman kadastro çalışmasından sonra 1976 yılında yapılan çalışmayla dava konusu yer orman sınırları içerisine alınmış ise de bu çalışmanın ikinci kadastro olması nedeniyle yok hükmünde olduğunu, Kadastro Mahkemesi'nin 1994/1085 Esas 2002/16 Karar ... dosyasında müvekkili olan davacının taraf olmadığını, dava konusu yerin 1981 tarihi itibariyle ve halen 2/B koşullarını taşıdığını, dava konusu yer kesinleşen 2/B kadastrosu çalışmalarıyla orman sınırları dışına çıkarıldıktan ve davada taraf olmayan kişiler bakımından Kadastro Kanunu'nun 12 nci maddesi gereğince 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra Kadastro Mahkemesi dosyasının karara çıktığını, bu nedenle de dava konusu yeri kapsamadığını, dava kesin hükme dayanılarak reddedildiğinden karşı taraf lehine verilen vekalet ücretinin hukuka ve Kanun'a aykırı olduğunu açıklayarak, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.