muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2377, Karar No: 2020/3879, Tarih: 26.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2377 E.  ,  2020/3879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekili, davalı ... ve ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların kooperatifin yönetim kurulu üyeleri olduğunu ve görev sürelerinde yaptıkları usulsüzlüklerden doğan zararlardan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 50.000,00 TL tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalılar ... ile ... yönünden davanın kısmen , diğer davalılar yönünden davanın reddine dair verilen karar davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 21.12.2015 tarih 2015/1926 esas 2015/8311 karar ilamıyla usuli eksikler olduğu gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davalı ... ile ...'in kooperatif yönetiminde yer almadığı hiçbir yönetim kurulu kararında imzasının bulunmadığı bu davalılar yönünden kusur ispatlanamadığından davanın reddine, davalılardan ...'ın 01.06.2009-10.02.2010 tarihleri arasında kısa süreli olarak yönetim kurulunda görev yaptığı ancak davacı kooperatifin zararına neden olan fiili ve kusuru bulunmadığından davanın reddine, davalı ... ile ... yönünden defterlerinin muhasebe usullerine göre tutulmamış olduğu esas ve muavin kayıtlarının birbirini tutmadığı, 2009 yılında alınan mallara ilişkin fatura ve belgelerine göre satıcı firmalara 44.210,04 TL ödeme yapıldığı halde aynı tutarın defterlere alacak ve borç olarak ayrı ayrı yazılması nedeniyle mükerrer ödeme yapıldığı ve kooperatif zararının oluştuğu davacının diğer iddialar yönünden ise davalı ... ile ... 'in, mükerrer ödeme nedeniyle meydana gelen zarar nedeniyle hukuki sorumluluklarının bulunduğu, bunun dışında davacı tarafça birbiri ile uyumlu olmadığı iddia edilen demirbaşa ilişkin talebinin muhasebe kayıtlarında görünen 18 adet demirbaşın fiili duruma uygun olduğu, dava konusu yapılan çek bedellerinin dava dışı kooperatif eski yöneticisi ...'nun zimmetinde olduğu, vergi ödemeleri ile ilgili gecikme faizinin kooperatifin mali sıkıntısından kaynaklandığı ve bunlardan davalıların kusurunun bulunmadığı ayrıca bozmadan sonra ıslah dilekçesinin dikkate alınamayacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili, davalı ... ve ... vekili (03.07.2017) temyiz etmiştir.

Dava, kooperatifin eski yöneticilerinin sorumluluğuna dayalı tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili, davalı ... ve ... vekili (03.07.2017) temyiz etmiştir.

Dava, kooperatifin eski yöneticilerinin sorumluluğuna dayalı tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Somut olayda kooperatif yönetiminde görev yapan ve davamızda aleyhlerine karar verilen davalılar hakkında Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/324 E. sayılı dosyasıyla kamu davası açıldığı ve halen derdest olduğu anlaşıldığından, bu dosyada ileri sürülen hususların mevcut davadaki iddiaları da kapsaması nedeniyle ceza dava dosyasının kesinleşmesi beklenerek, kesinleşmesine müteakip celbi ile bu dosyadaki ve ceza dosyasındaki deliller değerlendirilip bu dosyaya yapılan itirazları da karşılayacak şekilde denetime elverişli ek rapor alınarak oluşacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken bu hususun gözardı edilerek eksik incelemeye dayalı yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... ve ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan davalılar yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27586, Karar No: 2013/8718, Tarih: 27.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/27586 E.  ,  2013/8718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın eşi olan şikayetçiye yönelik bıçakla elbiselerini kestikten sonra elindeki tabanca ile "seni ben öldürmeye getirdim" diyerek ayaklarına doğru iki el ateş etmek biçimindeki eyleminde, suçun işleniş şekli gözetilerek alt hadden uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 27/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19382, Karar No: 2014/2794, Tarih: 17.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19382 E.  ,  2014/2794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 04.07.2013

No : 2012/239-2013/453

Dava, davacının yaşlılık aylığının kesilmesine yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.11.2000 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan davacının, 01.04.2010 tarihinden itibaren belediyeye ait işyerinde ayda 4 gün 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamında çalışması nedeniyle 5335 sayılı Kanunun 30. maddesi gereğince 01.04.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının kesildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanakları; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir. Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29.maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan hukuki gerçeklik karşısında; davacının çalıştığı iş yerinin belediyeye ait işyeri olup davacının 01.04.2010 tarihinden itibaren işveren yanında yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olduğu ve bu nedenle 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.04.2010 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işlemi isabetli ise de, davacının belediyeye ait işyerindeki çalışmalarının 01.04.2010-21.03.2012 tarihleri arasında ayda 4 gün olmak üzere toplam 84 gün olduğu, bu hali ile sadece çalışmaların geçtiği sürelere yönelik yaşlılık aylığı almasının mümkün olmadığı, davacının ihtilaf konusu dönemde dava dışı işverenler yanındaki çalışmalarının sosyal güvenlik destek primine tabi olarak gerçekleştiği de gözetildiğinde, çalışmaların geçtiği ay içinde belediyeye ait işyerinde çalışılmayan döneme karşılık gelen yaşlılık aylıklarını davacının almaya hak kazandığının belirgin olduğu nazara alınarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18556, Karar No: 2025/5952, Tarih: 29.05.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/18556 E.  ,  2025/5952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/356 E., 2023/300 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red - Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Verilen Hükmün Sanık Tarafından Temyiz İsteminin İncelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık ...’in temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık Hakkında Nitelikli Yağma Suçundan Verilen Hükmün İncelenmesinde;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve sanık müdafiinin temyiz talebinin, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına, tanık dinlenmeden karar verildiğine yönelik olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Olay günü saat 23.30 sıralarında mağdur ...'un kullandığı .... plakalı araçta, mağdur ve tanık ...'in birlikte gezdikleri sırada olay öncesinden tanıdıkları sanıklar ... ve ... ile .... heykelinin bulunduğu yerde karşılaştıkları, sanık ...'in mağdurdan, kendilerini ... Tepeye götürmesini istediği, mağdurun da kabul etmesi üzerine sanıkların mağdurun aracına bindikleri, hep birlikte Bursa .... mahallesinde bulunan ... Tepe'deki ormanlık alana geldikleri, burada sanık ... ile mağdur ...'un, mağdura ait araçtan inip orada beklemekte olan Ford Taunus marka başka bir araca bindikleri, mağdura ait araçta sanık ... ile tanık ...'in kaldıkları, sanık ...'ın mağdura ait aracın direksiyonuna geçerek, yanında bulunan tanık ... ile birlikte araçla oradan ayrıldıkları, o sırada Ford Taunus araç içinde bulunan sanık ...'in olay sonrasında ele geçirilemeyen bir tabanca ile mağdur ...'un sağ elmacık kemiğine vurduğu, peşi sıra yumruk ve tokat ile darp etmeye başladığı, mağdurun sanığa ne istediğini kendisinden ne alıp veremediğini sorduğunda, sanık ...'in " ne istersem onu yaparım, benim dediğim olacak ," diyerek mağdura vurmaya devam ettiği, bir müddet sonra mağdurun araçtan inmesini söylediği, mağdurun araçtan indiği, bu defa sanığın elindeki silahı araçta bırakarak, eline demir saplı uzun bir bıçak aldığı ve bu bıçağın sap kısmı ile mağdurun başına birçok kez vurduğu, peşi sıra sanık ...'in mağdura, üzerinde ne olduğunu sorduğu, mağdurun da cep telefonu olduğunu söylemesi üzerine, mağdurun pantolonunun cebinden çıkarttığı Samsung marka cep telefonunu mağdurun elinden alarak yağmaladığı olayda sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, sanık ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 29.05.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/70, Karar No: 2016/5117, Tarih: 26.04.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/70 E.  ,  2016/5117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yargılamanın iadesini isteyen davacı vekili tarafından yargılamanın iadesi istenen davalı aleyhine 30.10.2012 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; talebin reddine dair verilen 09.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi yargılamanın iadesini talep eden vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 26.04.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden yarğılamanın iadesini isteyen vekili Av. .............. geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

26.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6785, Karar No: 2015/32153, Tarih: 24.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/6785 E.  ,  2015/32153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/17161

MAHKEMESİ : Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/03/2010

NUMARASI : 2008/430 (E) ve 2010/54 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

1- Doktor olan sanıkların eczanelerden gönderilmiş sağlık karnelerine, sahiplerini görmeden ilaç yazdıkları, buna göre Dr. A.. Ş..'in 118, M.. D..'in 50, A.. G..'ün ise 36 adet reçete yazdığı, ... Eczanesi sahibi M.T.Y.'nin ise çok sayıda temin ettiği sahte ilaç küpürlerini bu reçetelere eklediği ileri sürülerek, katılan kurumun zararına sebebiyet verildiğinin iddia olunduğu olayda, suçlamaları kabul etmeyen sanıklar tarafından reçete yazıldığı anlaşılan ve aşamalarda beyanları alınan bazı karne sahiplerinin, eczaneye bıraktıkları karnelerine haberleri olmadan ilaç yazdırılmış olabileceğini, reçetelerden haberlerinin olmadığını, reçetede yazan ilaçları almadıklarını, ilacın alındığına dair imzanın kendilerine ait olmadığını ifade etmeleri, eczanelerinde atılı suça konu reçeteleri kullanan M. T. Y., N. Ç. ve R. E. N. M. hakkında açılmış olan Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/51 esas, 2009/196 sayılı kararının Dairemizin 2012/22254 esas, 2013/8097 sayılı kararı ile bozulmuş olması, dosya içerisinde fotokopisi bulunan Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/378 esas, 2006/494 sayılı kararıyla, benzer bir suç nedeniyle A.. G.. ve M.. D.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/378 esas, 2006/494 sayılı kararı üzerinden beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için, Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/51 esas, 2009/196 karar sayılı dosyasının yeni esası tespit edilerek getirtilmesi, mümkün olduğu takdirde bu iki davanın birleştirilmesi, aksi halde davayı ilgilendiren kısımlarının dosya içerisine alınması ile, bu davanın Reyhanlı 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin anılan dosyası ile mükerrer olup olmadığının tespit edilmesinden ve sanıkların reçete düzenlediği hak sahiplerinin tamamı dinlenilerek, varsa SGK müfettişince, ön soruşturmada ve soruşturmada alınan beyanları arasındaki çelişkiler giderildikten sonra, dosyanın eczacı ve doktorlardan oluşan bilirkişi heyetine tevdi edilerek suça konu reçetelerinin usule, ilaçların yazılış sıklıklarının teşhis ve tedaviye uygun olup olmadığı konusu açıklığa kavuşturularak sonucuna göre, Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2007/51 esas, 2009/196 karar sayılı dosyasındaki deliller de nazara alınarak, karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

Karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi gereğince beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık A.. G.. yararına, hazine aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre de;

Karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5. maddesi gereğince beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık A.. G.. yararına, hazine aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ile sanık A.. G.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.