muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4434, Karar No: 2019/12034, Tarih: 27.05.2019

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ile davalılar ... ve ...'in aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Taraflar arasında tazminat ve alacakların belirlenmesine esas ücret miktarı uyuşmazlık konusudur.

İş sözleşmesinin tarafları, asgari ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı net 1.600,00 TL ücret aldığını iddia etmiş, davalılar ise bordrolarda gösterilen ücretle çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece, ücret bordrolarına itibar edilerek davacının brüt 1.025,80 TL ücret aldığı kabul edilmiştir.

Davalılara ait diş laboratuvarı işyerinde kron köprü alt yapıcısı olarak çalışan davacı 19 yılı aşkın kıdeme sahiptir.

İşyerinde takma diş işi yapan davacı tanığı ... beyanında, davacının ücretini bilmediğini ancak kendisinin haftalık 350,00 TL ücretle çalıştığını, işyerinde porselenci olarak çalışan ...'ın ise haftalık 650 TL ücret aldığını açıklamıştır.

Yargılama sırasında yapılan emsal ücret araştırması neticesinde, İstanbul Ticaret Odası davacının kıdemine sahip bir işçinin asgari ücretin 2,5 ile 3 katı arasında ücret alabileceğini bildirmiştir.

Neticede, emsal ücret araştırması, tanık beyanı ve davacının nitelikli işçi olması da gözetildiğinde, davacının iddia ettiği ücret miktarı ile çalıştığının kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Neticede, emsal ücret araştırması, tanık beyanı ve davacının nitelikli işçi olması da gözetildiğinde, davacının iddia ettiği ücret miktarı ile çalıştığının kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4-İşyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120 nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 599 uncu maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanununa tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belgelere göre davalılar arasındaki ilişkinin Mahkemece işyeri devri olarak nitelendirilmesi ve bilirkişi raporunda işyeri devri esaslarına göre hesaplama yapılması gerekirken, hatalı değerlendirme ile 01.01.1992-03.03.1992 tarihleri arasında işveren olduğu kabul edilen devreden davalı ... ile 04.03.1992-30.11.2000 ve 01.05.2001-01.02.2007 tarihleri arasında işveren olduğu kabul edilen devreden davalı şirketin tüm alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına hükmedilmesi isabetsizdir.

5-Taraflar arasında kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin belirlenmesine esas hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Dosyaya getirtilen askerlik şubesi yazısından davacının 22.05.1997-22.11.1998 tarihleri arasında askerlik görevini yaptığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının hizmet başlangıcının 01.01.1992 olarak kabul edildiği ve hesaplamaların bu tarih ile 01.02.2012 tarihleri arasında yapıldığı görülmüştür. Ancak davacının askerde olduğu dönem yıllık ücretli izin ve kıdem tazminatı hesabında dışlanmamıştır.

Buna göre hatalı bilirkişi raporuna itibarla hizmet süresinden etkilenen yıllık ücretli izin ve kıdem tazminatının kabulü isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan ... ile ...'a iadesine, 27/05/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/712, Karar No: 2025/7707, Tarih: 20.05.2025

**7. Ceza Dairesi         2025/712 E.  ,  2025/7707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2981 E., 2023/3981 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan verdiği mahkûmiyet kararının kaldırılarak, sanığın kaçakçılık suçundan beraati, eylemin kabahat teşkil etmesi nedeniyle 4733 sayılı Tütün ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun uyarınca idari para cezası ve eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesi

TEMYİZ EDENLER : Katılan Gümrük İdaresi vekili, şikâyetçi ... vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Şikâyetçi ... vekilinin temyiz istemi yönünden; ... vekilinin temyiz isteminin beraat kararına ilişkin olması karşısında, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının davaya katılma ve hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemi yönünden; yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk derece

Bakırköy 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2023 tarihli kararı ile sanığın üzerine atılı kaçakçılık suçundan mahkûmiyetine, hak yoksunluklarına ve eşya müsaderesine karar verilmiştir.

B. İstinaf

Anılan kararın katılan Gümrük İdaresi vekili ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesinin 20.12.2023 tarihli kararı ile ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet kararının kaldırılarak, sanığın kaçakçılık suçundan beraatine, eylemin suç değil de kabahat teşkil etmesi nedeniyle 4733 sayılı Tütün ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun (4733 sayılı Kanun) uyarınca idari para cezasına ve eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Temyiz Sebepleri

1.Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteği; dava konusu kıyılmış tütünün, tütün mamülü olması nedeniyle, sanığın 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi uyarınca cezalandırılması ve kıyılmış tütünlerin müsadere edilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteği; münhasıran sanık hakkında kurulan beraat hükmüne ilişkin olup, eksik inceleme ve araştırma ile usul ve kanuna aykırı olarak sanık hakkında beraat kararı verildiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

I- Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

2.Şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteği; münhasıran sanık hakkında kurulan beraat hükmüne ilişkin olup, eksik inceleme ve araştırma ile usul ve kanuna aykırı olarak sanık hakkında beraat kararı verildiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

I- Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Yargılama konusu kaçakçılık eyleminin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, 5607 sayılı Kanun'un davaya katılma başlıklı 18/1. maddesindeki ''Bu Kanunda tanımlanan suçlar dolayısıyla açılan davalarda mahkeme, iddianamenin bir örneğini ilgili gümrük idaresine de gönderir. Başvurusu üzerine, ilgili gümrük idaresi açılan davaya katılan olarak kabul edilir.'' şeklindeki düzenleme uyarınca, bu suçtan zarar görenin Gümrük İdaresi olduğu cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

II- Katılan Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden; Kolluk görevlileri tarafından sanığın işletmekte olduğu ... Tobacco adlı iş yerinde kaçak tütün ve tütün mamülü satışı yapıldığı bilgisi alınması üzerine, Bakırköy 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 01.02.2022 tarihli ve 2022/713 Değişik İş sayılı adlî arama kararı ile bahse konu iş yerinde yapılan aramada açık vaziyette 6 ayrı poşet içerisinde toplam 11,5 kg kıyılmış tütün ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Yapılan keşif işlemi neticesinde emekli Tekel baş müdürü tarafından düzenlenen 31.03.2023 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu kıyılmış tütünlerin yurt içinde Güneydoğu Anadolu Bölgesinde üretildiği ancak izinsiz olarak satışa arz edildiği belirtilmiştir.

Sanık hakkında 7061 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/5, 3/10, 3/18, 3/22 ve 3/23. maddeleri uyarınca kaçakçılık suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

Sanık ilk derece mahkemesindeki savunmasında; iş yerinde ele geçen kıyılmış tütünleri satmak için değil kişisel kullanım amacıyla bulundurduğunu, suçlamayı kabul etmediğini belirtmiştir.

Sanık ilk derece mahkemesindeki savunmasında; iş yerinde ele geçen kıyılmış tütünleri satmak için değil kişisel kullanım amacıyla bulundurduğunu, suçlamayı kabul etmediğini belirtmiştir.

İlk derece mahkemesince 11.10.2023 tarihinde, sanığın yerli kıyılmış tütünü ticari amaçla bulundurmak, satışa arz etmek ve satmak suretiyle kaçakçılık suçunu işlediği kanaatiyle 5607 sayılı Kanun'un 3/20 ve 3/23. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, dava konusu eşyanın müsaderesine, mükerrirlere özgü infaz rejimine karar verilmiştir. Anılan kararın katılan Gümrük İdaresi ve sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesi tarafından dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde; ''15/04/2008 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5752 sayılı Kanun'un 3. Maddesi ile yeniden düzenlenen 4733 sayılı Kanun'un 8. maddesinin beşinci fıkrasının (h) bendine göre "Kurumdan yetki belgesi almadan veya bildirimde bulunmadan tütün ticareti yapanlara..." şeklinde düzenleme getirilmiş, 13/02/2011 tarihinde kabul edilen 6111 sayılı Kanun'un 175. maddesi ile 4733 sayılı Kanun'un 8. maddenin 5 fıkrasına eklenen (o) bendi ile "Ticari amaçla sarmalık kıyılmış tütün üretenler ile satan veya satışa arz edenlere ürettikleri, sattıkları veya satışa arz ettikleri tütünün; 50 kilograma kadar (50 kilogram dâhil) olması halinde 250 TL. 50 kilogramdan 100 kilograma kadar (100 kilogram dâhil) olması halinde 500 TL. 100 kilogramdan 250 kilograma kadar (250 kilogram dâhil) olması halinde 1.500 TL. 250 kilogramdan 500 kilograma kadar (500 kilogram dâhil) olması halinde 3.000 TL. 500 kilogramdan fazla olması halinde 5.000 TL. idari para cezası verilir” şeklinde kurumdan yetki belgesi almadan veya bildirimde bulunmadan tütün ticareti yapanlara idari yaptırım kararı verileceğine dair hüküm bulunan (h) bendinden farklı bir düzenleme getirildiği, 4733 ayılı Kanunun 8. maddesinin 5. fıkrasının (h) bendi, 28/11/2017 tarihinde kabul edilen 7061 sayılı Kanunun 63. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olup, 4733 sayılı Kanunun 8. maddesinin 5. fıkrasının (h) bendinde yer alan “Kurumdan yetki belgesi almadan veya bildirimde bulunmadan tütün ticareti yapanlara...” şeklindeki düzenleme, aynı Kanunun 93. Maddesi ile 5607 sayılı Kanunun 3. maddesinin 20. fıkrasına “Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumundan yetki belgesi almadan veya bildirimde bulunmadan tütün ticareti yapanlar...” şeklinde aynen nakledilmiş ve bu düzenleme 01/01/2022 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Anılan madde 10/12/2022 tarihinde yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanunla değişik 5607 sayılı Kanunun 3. maddesinin 21. fıkrası olarak “Tarım ve Orman Bakanlığından yetki belgesi almadan veya bildirimde bulunmadan tütün ticareti yapanlara iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir." şeklinde mevcut halini almıştır.

Tütün Üretimi, İşlenmesi, İç ve Dış Ticareti ile İlgili Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin “Tanımlar” başlıklı 4/1-a. maddesi uyarınca "Alıcı; Tütün ticareti yetki belgesine sahip gerçek ve tüzel kişileri" ifade etmektedir. “Tütün Ticareti Yetki Belgesi” başlıklı 26. maddesi uyarınca tütün ticareti yapabilmek için Bakanlıktan uygunluk belgesini almış olmak şarttır. “Tütün ticareti” başlıklı 27/1. maddesi gereği üreticiden alınan tütünlerin tütün satış merkezlerine veya Bakanlığa tescili kaydıyla dahilde alınması, satılması ve nakledilmesi serbesttir. Tarım ve Orman Bakanlığınca düzenlenen "Tütün Ticareti Yetki Belgesi" ile İl/İlçe Müdürlüklerince düzenlenen "Perakende Tütün Mamulü Satış Belgesi" birbirinden farklı belgelerdir. Tütün Ticareti Yetki Belgesini haiz gerçek ve tüzel kişiler, ülke genelinde üreticiden ve diğer tütün ticareti yetki belgesi olan kişilerden "yaprak tütün" alımı, satımı, ithalatı ve ihracatı yetkilerine sahip olup, yürürlükteki mevzuat hükümleri gereği yaprak tütün dışında, perakende tütün veya tütün mamulü satışıyla ilgili faaliyette bulunamazlar. Perakende Tütün Mamulü Satış Belgesini haiz perakende satıcılar ise ilgili mevzuata göre yasal olarak piyasaya arz edilen bandrollü tütün mamullerini nihai tüketiciye satma yetkisine sahip olup, bunun dışında hiçbir tütün veya tütün mamulünün satışını yapamazlar. Bu durumda Tütün Ticareti Yetki Belgesi olmadan yaprak tütün ticareti yapılması ya da tütün ticaret yetki belgesi olmasına rağmen yapılan yaprak tütün ticaretinin Bakanlığa bildirilmemesi halinde 5607 sayılı Kanununun 3/21. maddesinde düzenlenen suç sübut bulacaktır.

Ticari amaçla sarmalık kıyılmış tütün üretenler ile satan veya satışa arz edenlere, 4733 sayılı Kanunun 8/5-o maddesi uyarınca miktara göre idari para cezası verilmesini düzenleyen kanuni düzenlemenin de yürürlüğü devam etmektedir. Sonuç olarak sanığın yerli menşeli sarmalık kıyılmış tütün satmak eyleminin 5607 sayılı Kanunda suç olarak düzenlenmediği, 4733 sayılı Kanun'un 8/5-o bendi uyarınca idari para cezası gerektiren kabahati oluşturduğu halde yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine ve suça konu ürünlerin müsaderesine karar verilmesinin kanuna aykırı olduğu'' gerekçesiyle mahkûmiyet kararının kaldırılarak, atılı kaçakçılık suçundan sanığın beraatine, eylemin suç değil de kabahat teşkil etmesi nedeniyle 4733 sayılı Kanun uyarınca idari para cezasına ve eşyanın mülkiyetinin kamuya geçirilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Temyizin kapsamına göre münhasıran kaçakçılık suçundan verilen beraat kararına yönelik olarak yapılan incelemede; dava konusu yerli kıyılmış tütün ticaretine ilişkin olarak mevzuat hükümlerinin irdelenmesi gerekmektedir.