muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/31561, Karar No: 2014/10030, Tarih: 02.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/31561 E.  ,  2014/10030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2013/231-2013/650

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya elden borç para verip bu borca karşılık imzalı belge aldığını, bu belgeye konu borcun ödenmemesi neticesinde davalı aleyhine başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali ile %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu belgeye konu paranın davacıdan alındığını ancak bu paranın borç olarak değil, emaneten, dava dışı şahsa verilmek üzere alındığım ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Uyuşmazlık, davacının elindeki davalıdan alınma belgeye dayalı olarak başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali isteminden kaynaklanmakta olup, davalı tarafından belge altındaki imzaya itiraz edilmemiş, paranın davacıdan alındığı ancak davacının ileri sürdüğünün aksine borç olarak değil, emaneten alındığını savunarak davanın reddi talep edilmiştir. Davalı, davacı tarafından dava dışı şahıstan haricen taşınmaz satın alındığını, bu taşınmazın alınmasına kendisinin aracılık ettiğini, taşınmazın bedeline yönelik davacı tarafından yapılan ödemelerin kendisi tarafından dava dışı şahsa bu yöntemle iletildiğini ileri sürmüştür. Mahkemece, taraflar arasında bulunduğu iddia edilen ödünç sözleşmesinin ispat yükünün davacı tarafta olduğu kabul edilerek, davalının yazılı bir belge ile davacıdan 3.500 TL' yi almasından, davalının bu parayı geri verme borcu altında olduğuna kanaat getirilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Belgeye dayalı olarak davalıya verilen dava konusu 3.500 TL' nin davalı tarafından geri verildiğine dair dosyada kesin delil bulunmamaktadır. Ne var ki davalı delilleri arasında her türlü yasal delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, mahkemece davalıya yemin deliline dayanmış olduğu hususu hatırlatılarak sonucuna göre hüküm verilmesi gerekirken, bu delil hatırlatılmadan davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9780, Karar No: 2017/12279, Tarih: 20.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/9780 E.  ,  2017/12279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen istirdat davası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, üç ayrı abonelik yönünden davalı elektrik şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, sayaç okuma, psh, iletim ve dağıtım bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 800,00 TL'nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 01/02/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 11.738,34 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, husumetin kendilerine yönlendirilemeyeceğini, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı elektrik şirketinin, kayıp-kaçak, sayaç okuma, psh, iletim ve dağıtım bedelini davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14791, Karar No: 2012/14563, Tarih: 10.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/14791 E.  ,  2012/14563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belge ibraz etmemek

HÜKÜM : 1-) 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek suçlarından açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

2-) 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek suçlarından; mahkumiyet

3-) Defter belge ibraz etmemek suçundan; mahkumiyet

1-'2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek' suçlarından verilen ortadan kaldırma kararları ile '2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' ve 'defter ve belge ibraz etmemek' suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek’ suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçların işlendiği tarihlerden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davalarının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, '2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' ve 'defter ve belge ibraz etmemek' suçları yönünden ise toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle belirtilen hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-'2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

2-'2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek’ suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve Esas No: 2012/14791üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında '2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek' suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2015/31869, Karar No: 2016/11325, Tarih: 04.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/31869 E.  ,  2016/11325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Sanığın mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, evinden dışarı baktığında oğlu Hasan'la katılan ...'nin kavga ettiklerini gördüğü, onu bırakmasını söylemesine rağmen bırakmayınca evden, emanette bulunan ekmek bıçağını alarak dışarı çıktığı ve bıçağı katılana salladığı, ancak sanık ...'ın süpürge sapı ile sanığın eline vurarak bıçağı yere düşürmesi şeklinde gelişen olayda sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 15/4. maddesi uyarınca sırf saldırı amaçlı bıçak taşıma suçunun unsurları oluştuğundan tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)6136 sayılı Kanunun 15/4. maddesi hapis veya adli para cezası seçimlik ceza olarak düzenlendiği halde sanığın hem hapis hem de adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek fazla ceza tayini,

2)Sanığın, evinden oğlu ile katılanın kavga ettiklerini görmesi üzerine oğlunu kurtarmak için suçu işlediğinin anlaşılması karşısında yaralamaya teşebbüs suçunda sanığa TCK'nin 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının kararda tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 04.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5699, Karar No: 2013/9917, Tarih: 26.06.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5699 E.  ,  2013/9917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Borçlu ile evli olan sanığın haczedilen ev eşyalarının ortak sahibi olduğu ve hakkında TCK'nın 289/1-2. cümlesi uyarınca cezada indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 289/1. maddesi gereğince tayin olunan 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasının aynı Kanunun 289/1. maddesinin son cümlesi gereğince 1/2 oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezasına, anılan Kanunun 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adli para cezasına, aynı Kanunun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca sonuç hapis cezası bir gün karşılığı 20,00 TL’den adli para cezasına çevrilerek 740,00 TL adli para cezasına, sonuç gün adli para cezasının 20,00 TL' ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11992, Karar No: 2011/11594, Tarih: 30.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11992 E.  ,  2011/11594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/03/2009 tarih ve 2009/10-2009/346 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 30/09/2011 gününde davacı avukatı ... geldi, davalı vekili tebligata rağmen duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin davalı şirket temsilcileri tarafından parasını istediği an geri alabileceği ve yüksek oranda kar verileceği vaadiyle davalılara 33.912 EURO verildiğini, davalıların yasalara aykırı şekilde müvekkilinden para tahsil ettiklerini, müvekkilinin ortak olma iradesinin bulunmadığını ileri sürerek, müvekkilinin ortak olmadığının tesbiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 72.073,17 TL’nin faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının davalı şirketin ortağı olduğunu, ortağın sermaye olarak koyduğu parayı istemesinin mümkün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirketin ortağı olduğu, TTK’nun 405/2. maddesi uyarınca pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri, bu nedenle davacının isteminin yerinde olmadığı, davalı yönetim kurulu başkanının şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durumun da bulunmadığı gerekçesiyle, şirket hakkındaki davanın esastan, diğer davalı hakkındaki davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, hükmün yeterli araştırma ve incelemeye dayandığını kabul etmek mümkün değildir. Karar gerekçesinde de açıklandığı üzere TTK'nun 329 ve 405. maddeleri uyarınca anonim şirket ortakları kural olarak şirkete yatırdıkları sermayeyi geri isteyemezler. Ayrıca, yetkili kurulların bir kararı olmadıkça da anonim şirketler, pay senetlerini nominal bedellerinin üzerinde halka arz edemezler.

Somut olayda davacı vekili, müvekkiline hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi imzalatılarak 33.912 DM. ödeme yaptığını, ancak geçerli bir şekilde davalı şirketlere ortak olmadığını iddia etmektedir. Bu sözleşmenin başlık kısmı davalı ... AŞ. unvanını taşımakta olup, Yimpaş AŞ. tarafından davalıya 33.912 DM karşılığı 113 adet hisse devredildiği bilgilerini içermekte, altında davacı ile bir başkasının imzasını taşımaktadır. Ancak, davacının imzası dışındaki imzanın davalılarla nasıl bir bağlantısının olduğuna yönelik bilgiye yer verilmemiştir. Davalılar vekili, davalının ortak olduğunu kabul ederek ortaklık pay defterlerinin davacıya ait kısmının fotokopisini sunmuştur. Anılan bu belgelere göre, davacının davalı şirkette hisse sahibi olduğu anlaşılmaktadır.

Öte yandan Dairemize intikal eden diğer dosyalardan da bilinen SPK duyuru ve kararlarında, davalı şirketin de aralarında bulunduğu Yimpaş Grubu Şirketlerinin, pay defterlerinin gerçek ortaklık durumunu yansıtmadığı, ortaklık durumlarının ikincil kayıtlar tutulmak suretiyle izlendiği belirtilmiş, söz konusu şirketlerce gönderilen ve Takasbank’ta bulunan resmi pay defterleri bilgilerinin temin edilerek ilgililerin ellerinde bulunan belgelerle karşılaştırılmak suretiyle gerektiğinde dava açılması önerilmiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, konusunda uzman bir bilirkişi kurulu oluşturulup, davalı şirketin yasal defter ve kayıtları üzerinde inceleme yaptırılmak suretiyle, ortaklık durumunun gerçekten de ikincil kayıtlar tutulmak suretiyle takip edilip edilmediği, şirket ortaklığının gerçekten kazanılıp kazanılmadığı, davacının davalı şirkete pay senedi satın almak suretiyle mi yoksa devir suretiyle mi ortak olduğu, yeni pay almak suretiyle ortaklık söz konusu ise davacıya verilen pay senetlerinin o tarih itibariyle nominal değerinin ne olduğu, şayet davacıdan nominal değer üzerinden bir bedel alınmış ise primli hisse senedi çıkarılması yolunda bir kararın bulunup bulunmadığı hususlarının tek tek tespit edilmesi, aksi sonuca varıldığında ‘çoğun içinde az da vardır kuralı’ gereği varsa davacıdan fazla alınan bedelin iadesine (tahsiline) karar verilmesi ve açıklanan tüm bu hususların tereddütsüz şekilde ortaya konulmasından sonra davalıların hukuki durumlarının buna göre belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, taktir edilen 825.00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3858, Karar No: 2011/15978, Tarih: 28.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3858 E.  ,  2011/15978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/07/2009 tarih ve 2007/165-2009/436 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında yapılan taşıma sözleşmesi ile İzmit – Bağdat arası 24 ton dolu ve 15 ton boş tüp taşınması konusunda tarafların anlaştığını ancak davalının araçların üzerine tonajların üzerinde yük yüklediğinin tespit edildiğini, ayrıca yükleme ve boşaltma konusunda sürelere uymadığını ileri sürerek, tonaj farkı olarak 5.000 USD ve bekleme ücreti olarak 7.000 USD olmak üzere şimdilik 12.000 USD’nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yapılan taşıma sözleşmesinin CMR Konvansiyonuna dayalı bir taşıma işlemi olduğu, taşınan tüplerin boşaltılmasından sonra içlerinde klor kalabildiği ve ticari teamüllere göre 20 tonu aşmayan fazlalıklar için ektra ücret alınmadığı, araçların geri dönüşüne ilişkin aksine bir belgenin sunulmadığı ve CMR m. 9/2 gereğince gerekli şartların yerine getirilmemesi nedeniyle davacının tonaj fazlalığına ilişkin bir alacağının doğmadığı, taraflar arasında bekleme süresinin aşılması halinde bekleme ücreti alınacağına dair bir sözleşme olduğu hususunun davacı tarafa verilen kesin süre içinde kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR Konvansiyonuna tabi taşıma ilişkisi nedeniyle bekleme ücreti ile fazla tonajdan kaynaklanan fark navlun ücreti istemlerine ilişkindir. Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında yapılan taşıma sözleşmesi ile müvekkiline ait araçlarla, İzmit – Bağdat arası 24 ton dolu ve 15 ton boş tüp taşınması konusunda tarafların anlaştığını ancak davalının araçlara sözleşmede belirlenen miktarların üzerinde yük yüklediğinin tespit edildiğini, davalının ayrıca yükleme ve boşaltma konusunda sürelere uymadığını ileri sürerek işbu davayı açmış, mahkemece yapılan yargılama sonunda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.