muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25745, Karar No: 2013/13274, Tarih: 16.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/25745 E.  ,  2013/13274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/199206

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2011

NUMARASI : 2010/330 (E) ve 2011/68 (K)

SUÇ : Hakaret, Tehdit, Kasten yaralama, Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-) Sanık hakkında hırsızlık, tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

a-) Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kasten yaralama suçu olup, bu suçun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 86/2 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

b-) Sanığın aksi kanıtlanamayan savunmalarına geçmişte arkadaşlık yapmış oldukları anlaşılan sanık ya da katılandan (Yağmur) olayı kimin başlattığının belirlenememesine göre; katılanın kendisine onur kırıcı sözler söyleyerek kollarını sıkması üzerine onu yaraladığını savunması karşısında, sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-) Sanığın aksi kanıtlanamayan savunmalarına geçmişte arkadaşlık yapmış oldukları anlaşılan sanık ya da katılandan (Yağmur) olayı kimin başlattığının belirlenememesine göre; katılanın kendisine onur kırıcı sözler söyleyerek kollarını sıkması üzerine onu yaraladığını savunması karşısında, sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c-) Sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde sayılan nesnel (objektif) ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK’nun 231/6-a maddesinde gösterilen, “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel (objektif) koşulunun bulunduğu, aynı yasanın 231/6-c maddesinde gösterilen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel (objektif) koşullardan bir diğeri olan suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinde esas alınacak, zararın, kanaat verici basit bir araştırmayla belirlenecek maddi zarar olduğu, manevi zararın bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, somut olayda katılanın tazminat istemi bulunmadığı gibi, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanığa yüklenen suçtan doğan ve hakimin basit bir araştırma ile saptayabileceği herhangi bir maddi zararın belirlenmediği gözetilerek, sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “şartları oluşmadığından ve sanığın mağdurenin zararını karşılamadığından takdiren CMK’nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

d-) 5237 sayılı TCK.nun 53/4. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı Yasanın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmolunamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, katılanlar vekili, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.05.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Olay sanığın katılan Yağmur'a üzerinde çalıştığı dans figürü hakkındaki görüşünü sorması, katılanın da beğenmediğini söylemesi üzerine başlamıştır. Fikri sorulanın mutlaka olumlu görüş açıklayacağı beklenemez. Sanık dosyadaki kesin doktor raporuna göre katılanın baş ve yüz bölgesine birden çok kez eliyle vurarak yaralamıştır. Eylem kasten basit yaralama suçudur.

KARŞI OY:

Olay sanığın katılan Yağmur'a üzerinde çalıştığı dans figürü hakkındaki görüşünü sorması, katılanın da beğenmediğini söylemesi üzerine başlamıştır. Fikri sorulanın mutlaka olumlu görüş açıklayacağı beklenemez. Sanık dosyadaki kesin doktor raporuna göre katılanın baş ve yüz bölgesine birden çok kez eliyle vurarak yaralamıştır. Eylem kasten basit yaralama suçudur.

Haksız tahrikin varlığı, sanık tarafından ileri sürülmüş ise istisnalar dışında bunu kanıtlamak sanığa düşmektedir, aksi görüş her olayda salt savunmadaki beyanın sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sonucunu doğuracaktır. Aynı dosyada karşılıklı yaralama ve hakaret suçlarının işlendiği iddasıyla dava açılmış, taraflar karşı tarafın kendisine hakaret ettiğini ileri sürmüş ise yapılan yargılama sonucunda hakaret suçları kanıtlanamaz ise bu suçlardan beraat kararı verilirken aynı mahkeme aynı hakaretlerin tahrik yönünden varlığını kabul ederek açıklanamaz bir çelişkiye düşecektir.

Somut olayda; Katılan Yağmur'un sanığa tahrik nitelikli eylemi olmuş mudur, bu sorunun yanıtı olumlu olmayacaktır zira sanık olaydan 4 gün sonra alınan beyanında katılanın kendisine hakaret ettiği ve kollarını sıktığı bunun üzerine katılanı yaraladığını savunmasına rağmen ne kollarındaki sıkılmaya ilişkin bir delil toplanmasını istemiş ne de hakarete uğradığını kanıtlamıştır. Mahkeme de haksız tahrik hususunu gerekçeli kararında detaylı olarak irdeleyip uygulanmaması kanısına varmıştır. Öncelikle yargılamayı yapan, tarafları yüzyüzelik ilkesi gereği beş duyusu aracılığıyla gözleyen hakimdir. Hakim kanaatını haksız tahrikin bulunmadığını yönünde ortaya koymuştur. Tüm bu açıklamalar ışığında sayın çoğunluğun sanık lehine haksız tahrik uygulamasına ilişkin bozma düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/32166, Karar No: 2025/3762, Tarih: 12.03.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/32166 E.  ,  2025/3762 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 06.01.2021

SAYISI : 2020/367 E., 2020/1062 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, eşya müsaderesi

ASIL KARARI

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: 06.01.2021 tarihli ek kararın onanması

... vekilinin 06.01.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz isteğine ilişkin olarak; hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın üzerine atılı eylemine uyan ve suç tarihi itibarıyla somut olaya uygulanması gereken 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanun'a muhalefet suçu yönünden suçtan doğrudan zarar gören kurumun

Gümrük İdaresi olduğu, Tarım ve Orman Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237/1. maddesi ile aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği davaya katılma ve sanık hakkındaki hükmü

temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, 06.01.2021 tarihli ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 12.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5647, Karar No: 2019/16414, Tarih: 23.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/5647 E.  ,  2019/16414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ . HUKUK DAİRESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 23/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7340, Karar No: 2015/2101, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/7340 E.  ,  2015/2101 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5775, Karar No: 2023/8104, Tarih: 08.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2020/5775 E.  ,  2023/8104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/222 E., 2015/769 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2015 tarihli ve 2013/222 Esas, 2015/769 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; çelişkili raporlar ve anlatımlar esas alınarak hüküm kurulduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında, 2.600,00 TL bedelli senet üzerinde tahrifat yaparak 26.500,00 TL bedelli hale getirmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık sorgusunda; yüklenen suçu kabul etmemiştir.

3. İşbu dosyada temin edilen ATK Fizik İhtisas Dairesinden alınan 15.05.2015 tarihli, Kuşadası İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/171 Esas sayılı dosyasında temin edilen ATK Fizik İhtisas Dairesinin 11.04.2014 tarihli raporları ile 11.03.2013 tarihli Emniyet Kriminal ekspertiz raporunda, suça konu senedin kimyasal bir maddeye maruz kaldığı ve tahrifat yapıldığı görüş ve kanaatinin belirtilmesine rağmen Kuşadası İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/171 Esas sayılı dosyasında temin edilen ATK Fizik İhtisas Dairesinin 28.06.2013 tarihli raporunda inceleme konusu senette miktarın yazı ile gösterildiği ve rakam ile gösterildiği bölümlerde tahrifat yapıldığına dair herhangi bir bulguya rastlanılmadığının belirtildiği görülmüştür.

4. Mahkemece; yüklenen suçun sübut bulduğu kabul edilerek mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

4. Mahkemece; yüklenen suçun sübut bulduğu kabul edilerek mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Suça konu belgeye ilişkin düzenlenen kriminal raporlar arasında çelişki bulunması nedeniyle maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde, üniversitede görevli uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanunu Uygulama Yönetmeliği’nin 23 üncü maddesine göre Adli Tıp Kurumu Genişletilmiş İhtisas Dairesinden suça konu senette tahrifat yapılıp yapılmadığına ilişkin rapor alınmasından sonra toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2015 tarihli ve 2013/222 Esas, 2015/769 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13427, Karar No: 2019/11083, Tarih: 23.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/13427 E.  ,  2019/11083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanunun ''Mülkiyet hakkının içeriği'' başlıklı 683. maddesi: ''Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir'' hükmü ile malikin mülkiyet hakkını yasal sınırları içinde kullanabilme yetkisini düzenlemiştir. Öte yandan, anılan Kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen ''komşu hakkı'' bölümünde yer alan 740. maddesi ise, başkasının mülküne taşarak zarar veren dal ve köklerin, zarar gören mülk sahibi tarafından kesilebileceği ve kendi mülkiyetine geçirebileceği hükmünü içermektedir.

Görüleceği üzere bu madde ile de mülkiyetin taşkın kullanımına kısıtlama getirilmiştir. Buna göre mülk sahibi bu hakkını, önceden istemde bulunmasına karşın taşan dal ve kökler uygun bir süre içinde kaldırılmadığı takdirde kendisi kullanabileceği gibi, bu zararın mahkeme aracılığı ile giderilmesini de isteyebilir.

Somut olayda; sanığa isnat edilen dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı anlaşılmakla; sanığın komşusu olan mağdura ait 5 adet ağacının dallarını keserek mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın kendi arazisinde bulunan fındıklıklarına zarar verdiğini düşünerek ağaçların dallarını kestiğine dair savunması, mağdurun, ağaçların sanığın arazisine gölge yaptığı yönündeki bozma sonrası alınan beyanı, 01.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda mağdurun bahçesindeki 2 adet elma ağacı ve bir adet incir ağacının sınıra sıfır mesafede olduğu, 1 adet dut ağacının sınıra 1,70 metre mesafede olduğu, 125 ada 62 parsel numaralı taşınmaz üzerinde mevcut olan elma, incir ve dut ağaçlarının ve kesilmiş olan dallarının tarım tekniği açısından 125 ada 62 parsel numaralı taşınmaza uygun mesafede yetiştirilmediği ve bu ağaçların bu nedenden dolayı sanığın taşınmazına zarar verdiği yönündeki tespit karşısında; eyleminin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 740. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen hukuka uygunluk sebebi kapsamında kaldığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde uzlaşma nedeni ile düşme kararı karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18609, Karar No: 2012/5818, Tarih: 27.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/18609 E.  ,  2012/5818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Takibe konu bonolarda avalist borçlu konumunda bulunan ..., senetlerde adına atfen atılan imzaların kendisine ait olmadığını iddia etmiş, alacaklı vekili ise 26.7.2010 tarihli dilekçesinde, Beşiktaş 16. Noterliği'nin 22.05.2007 tarih ve 92710 yevmiye nolu vekaletnamesine istinaden senetlerin ... tarafından ... adına imzalandığını ileri sürmüştür.

Mahkemece, üçüncü kişi ..., İİK'nun 170.maddesi göndermesi ile uygulanması gerekli aynı kanunun 68a maddesini içeren  meşruhatlı davetiye tebliğ edilmiş, ancak adı geçenin tebligata rağmen duruşmaya gelmemesi üzerine davacı borçlunun imza itirazının geçici kaldırılmasına karar verilmiştir.

Borçlu ..., alacaklı vekilinin senetlerdeki imzaların vekaletnameye istinaden  ... tarafından atıldığı yolundaki beyanına karşı, imzaların vekil ... ait olmadığı yönünde bir beyanda bulunmamıştır. Bu durumda takibe konu senetlerdeki imzaların, "kambiyo taahhüdünde bulunmaya, imzalamaya" yetkiyi de içeren vekaletnameye istinaden borçlu ... adına vekil ... tarafından atıldığının, dolayısıyla atılan bu imzaların borçlu ... de bağlayacağı  cihetle adı geçen borçlunun imzaya itirazının yerinde olmadığının kabulü gerekir.

O halde mahkemece imzaya itirazın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile imza itirazının geçici kaldırılmasına karar verilmesi isabetsiz olup, kararın belirtilen nedenlerle bozulması gerekir ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılması zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul 6. İcra Hukuk Mahkemesinin 21.04.2011 tarih ve 2010/259 E. 2011/528 K.sayılı kararının hüküm bölümünün 1.bendinde yazılı "geçici kaldırılmasına" sözcüklerinin karar metninden çıkartılmasına, yerine "reddine" sözcüğünün yazılmasına, kararın düzeltilen bu şekli ile İİK. 366 ve HUMK.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3860, Karar No: 2022/7675, Tarih: 13.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/3860 E.  ,  2022/7675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ...

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) TCK'nın 53. maddesinin uygulanması açısından, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 7242 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikler göz önüne alınarak, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2) T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234. ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasa’nın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usûl ve Esaslarına İlişkin Yönetmelik’in 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafi ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafi ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1) TCK’nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine “Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli iptal kararı ve aynı maddede 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan duruma

göre, sanıklar hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına,” ibarelerinin yazılması,

2) Hüküm fıkrasından sanıklardan yargılama gideri alınmasına ilişkin bölümün çıkartılması,

Suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.