muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1437, Karar No: 2021/11827, Tarih: 21.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1437 E.  ,  2021/11827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve davalılardan ... vd. Vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davacı idare ve bir kısım davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, Sancaktepe İlçesi, Paşaköy Mahallesi 11 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve aynı kanunun 11/son maddesi uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve irtifak hakkına konu olan bölüm dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile irtifak hakkının tescili, karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi ve vekalet ücreti yönlerinden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3737, Karar No: 2018/8634, Tarih: 28.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/3737 E.  ,  2018/8634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşları, vb.tüzel kişiliklerin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1) Katılan ...'dan araç kiralanması sırasında işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan beraat,

2) Katılan ...'a araç satışı sırasında noterlikçe düzenlenen araç satım sözleşmesindeki sahtecilik nedeni ile, TCK'nun 204/1-3, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

3) Katılan ...'a yönelik dolandırıcılık suçundan, TCK'nun 158/1-d, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

4) Katılan ...'a yönelik dolandırıcılık suçundan, TCK'nun 158/1-d, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan beraatine, nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, mahkumiyetine ilişkin hükümler katılan vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’in 01/11/2011 tarihinde Tekirdağ ilinde faaliyet gösteren ve katılan ...’a ait olan oto kiralama iş yerine giderek katılan ... kimlik bilgileri ile sahte olarak düzenlenmiş nüfus cüzdanı, ehliyet ve su faturası ibraz edip plaka sayılı otomobili aylık 1.500 TL bedel ile kiraladığı, 200 TL peşinat verdiği, kalanı bir gün sonra getireceğini söyleyerek aracı teslim alarak ayrıldığı, daha sonra sanığın yanında katılan ...'a ait sahte kimliğini kullanan açık kimliği tespit edilemeyen ve soruşturması ayrı yürütülen meçhul şüpheli birlikte Çanakkale ilinde otomobil bayisi olan bir şirkete giderek burada 2. el araçlarla ilgilenen katılan ... ile aracın 18.310 TL'ye satışı konusunda anlaşmaları üzerine Çanakkale 2. Noterliğine birlikte gittikleri, ... sahte kimliğini kullanan meçhul şüphelinin bu kimliği ve kiraladığı aracın ruhsatını notere ibraz ederek aracın 14.991 yevmiye numaralı sözleşme ile satışının yapıldıktan sonra katılan ...'in sanık ... ve meçhul şüpheli ile birlikte bankaya gidip çektiği parayı verdiği, bu şekilde sanığın üzerine atılı resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia edilen olayda;

1) Katılan ... vekili ile sanığın, katılan ...'dan araç kiralanması sırasında işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükmüne, katılan ... vekilinin katılan ...'a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1) Katılan ... vekili ile sanığın, katılan ...'dan araç kiralanması sırasında işlenen resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükmüne, katılan ... vekilinin katılan ...'a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Katılan ...'ın sanığın katılan ... adına düzenlenmiş sahte kimlik , ehliyet ve su faturası ibraz ederek suça konu otomobilin katılan ...'tan kiralaması şeklinde gerçekleşen eyleminde sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının doğrudan zarar göreni olmadığından hükümleri temyize hak ve yetkisi bulunmadığı, sanığın ise resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz dilekçesinde bir neden ileri sürmediği, hükmün içeriği itibariyle hükmü temyiz etmede hukuki yarar bulunmadığı anlaşıldığından, temyiz taleplerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Katılan ... vekili ile sanığın, katılan ...'a araç satışı sırasında noterlikçe düzenlenen araç satım sözleşmesindeki sahtecilik, katılan ...'a yönelik nitelikli dolandırıcılık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik, sanığın ise katılan ...'a yönelik dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık savunması, katılan beyanları ve dosya kapsamından; sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan ... vekili ile sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 28.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40985, Karar No: 2013/28892, Tarih: 11.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/40985 E.  ,  2013/28892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret alacağı, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde 01.10.2001 tarihinden itibaren çocuk eğitmeni olarak çalışmaya başladığını, aylık ücretinin net 565,00 TL olduğunu, iş yerinde 2008 yılı Ekim ve Kasım ayı ücretini alamadığından ... 6. Noterliğinin 04.12.2008 tarih ve 28977 yevmiye nolu ihtarnamesi ile ücret alacaklarını ödenmesini talep ettiğini, bu ihtarname ile iş akdini haklı nedenle feshettiğini, ihtarnamenin tebliğinden sonra ücret alacaklarının ödendiğini, ancak kıdem tazminatı, ek görev ücreti, 2008 yılı Aralık ayından kalan 4 günlük ücret alacağının, 9 günlük yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücretinin ödenmediğini, davacının 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştırılması gerekir iken bu saatin üzerinde sürekli fazla çalışma yaptığını, fazla çalışmalarının karşılığının ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile ek görev ücreti, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının şirkette yardımcı öğretmen olarak 565,00 TL net maaşla çalıştığını, davacının yaptığı feshin haklı fesih olmadığını, şirketin okul müdürü tarafından 04.12.2008 tarihinde bütün çalışanlara ücretinin ödendiğini, davacının okula geldiği halde kasıtlı olarak ücretini almadığını ve notere giderek müvekkili okula ihtarname keşide ettiğini, müvekkili okulun vakfa bağlı bir okul olduğunu, ödeneğini Milli Eğitim Bakanlığından aldığını. Bakanlıktan ödeneğin geç gelmesi sebebiyle ücretlerin yatırılmasında bazı aksaklıklar yaşandığını, davacının kıdem tazminatı hakkının olmadığını, fazla mesai yapmadığını, davacının iş sözleşmesinde yardımcı öğretmen olarak çalıştığını, bu nedenle ek görev ücreti doğmadığını, ayrıca davacının okulun zor zamanında işten ayrılarak okulu zor durumda bıraktığını, bu nedenle 5.000,00 TL kötü niyet tazminatı talep ettiklerini beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 5.000,00 TL kötü niyet tazminatına hükmedilip davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin, ücretin ödendiğinin, yılık iznin kullandırıldığı ya da karşılığının ödendiğinin davalı işveren tarafından kanıtlanamadığı,

davacının fazla mesai çalışması yaptığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin, ücretin ödendiğinin, yılık iznin kullandırıldığı ya da karşılığının ödendiğinin davalı işveren tarafından kanıtlanamadığı,

davacının fazla mesai çalışması yaptığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı fazla mesai ücret talebinde bulunmuş olup mahkemece bu talep kabul edilmiş ise de; dosyada yer alan davacı tarafça imzalanmış devam çizelgelerinde davacının günlük çalışmasının 7 saat olduğu ve haftalık çalışmasının 35 saat olarak hesaplandığı, öğrencilerin evden alınıp bırakılması görevinin sabah ve akşam 1’er saatten çalışıldığının kabulü halinde dahi haftalık çalışma süresinin 45 saati aşmadığı, kaldı ki tanıklarca sabah servise çıkan öğretmenin akşam servisinde yer almadığı açıklandığına göre davacının fazla mesai çalışmasının somut delillerle kanıtlanmadığı bu nedenle talebin reddi gerektiği değerlendirilmeden, yanılgılı değerlendirme ile talebin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11184, Karar No: 2015/10067, Tarih: 03.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/11184 E.  ,  2015/10067 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/114192

MAHKEMESİ : Kapatılan İnegöl 2. Sulh Ceza Mahkemesi

: (İnegöl 5. Asliye Ceza Mahkemesi)

TARİHİ : 08.01.2013

NUMARASI : 2012/81 Esas, 2013/4 Karar

SUÇ : Cinsel taciz

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2639, Karar No: 2012/7266, Tarih: 12.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/2639 E.  ,  2012/7266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, daval.... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1999 yılının Aralık ayına ilişkin olarak; çalıştırılan sigortalıların işe giriş bildirgelerinin, dönemsel sigorta primleri bordrolarının, aylık sigorta primleri bildirgelerinin yasal süresi içinde verilmemesi, defter ve belgeleri sunma yükümlülüğünün, yapılan yazılı uyarıya karşın zorunlu sebep olmaksızın, öngörülen sürede yerine getirilmemesi eylemlerine dayanılarak hakkında davalı Kurum tarafından tahakkuk ettirilen idari para cezasını içeren 08.05.2009 gün ve 6.161.085 sayılı ödeme emrinin işveren konumundaki davacıya 03.06.2009 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine 08.06.2009 günü işbu davanın açıldığı anlaşılmakta olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanaklarından olan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun “Ödeme emri” başlığını taşıyan 55’inci maddesinde, kamu alacağını vadesinde ödemeyenlere, yedi gün içinde borçlarını ödemeleri veya mal bildiriminde bulunmaları gereğinin bir ödeme emri ile tebliğ olunacağı, “Ödeme emrine itiraz” başlıklı 58’inci maddesinde, kendisine ödeme emri tebliğ olunan kişinin, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde itirazda bulunabileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere, “menfi tespit” niteliğindeki ödeme emrine itiraz/ödeme emrinin iptali davasının hak düşürücü nitelikte olan yedi günlük süre içerisinde açılması zorunlu olduğu gibi, kendisine ödeme emri gönderilen borçlunun itirazları da üç nedenle sınırlandırılmıştır. “Zamanaşımının kesilmesi” başlığını taşıyan 103’üncü maddede ise ödeme emri tebliği ile tahsil zamanaşımının kesileceği, kesilmenin rastladığı takvim yılını izleyen takvim yılı başından itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı bildirilmiştir.

Diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun “Kurumca verilecek idari para cezaları” başlığını taşıyan 140’ncı maddesi, idari para cezaları, bunlara karşı ilgililerce başvurulacak yargı yolu ve zamanaşımı konusunda düzenleme içermekte olup, son fıkrada yer alan “İdari para cezalarının tahakkuk ve tahsilatında on yıllık zamanaşımı uygulanır.” hükmü, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 51’inci maddesiyle, “Fiilin işlendiği günden itibaren beş yıl içinde tebliğ edilemeyen idarî para cezaları zamanaşımına uğrar.” şeklinde değiştirilmiş, sonrasında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun aynı başlıklı 102’nci maddesinde, idari para cezalarının on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, zamanaşımı süresinin, fiilin işlendiği tarihten itibaren başlayacağı öngörülmüştür.

Ayrıca belirtilmelidir ki, maddede yer alan “Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde yetkili sulh ceza mahkemesine başvurabilirler” tümcesinin Anayasa Mahkemesi tarafından, 506 sayılı Kanun hükümlerine göre verilen idari para cezalarına karşı açılacak davaların idari yargı yerlerinde görülmesinin zorunlu olduğu görüş ve gerekçesiyle 08.10.2001 gün ve...sayılı kararla iptal edilmesinin ardından kanun koyucu tarafından iptal kararına uygun olarak, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun hükmüyle, 140’ncı maddede değişiklik yapılarak idari para cezalarına yönelik itirazın reddi kararının tebliğinden itibaren altmış gün içinde açılacak davalara bakma görevi idare mahkemelerine verilmiş, ancak; Uyuşmazlık Mahkemesi’nin 21.11.2005 gün ve....sayılı kararıyla, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu kuralları çerçevesinde Kurumca verilen idari para cezalarında görevli yargı yerinin adli yargı olarak belirlenmesi üzerine, kanun koyucu bu kez, 5454 sayılı Kanunun 15.02.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5’inci maddesiyle yeni düzenleme yapmıştır. Buna göre, 140’ncı maddenin dördüncü fıkrasında; idarî para cezalarının ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk edeceği, tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde Kuruma ödeneceği veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebileceği, itirazın takibi durduracağı, Kurumca itirazı reddedilenlerin, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde yetkili sulh ceza mahkemesine başvurabilecekleri, bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması durumunda idarî para cezası kararının kesinleşeceği, sulh ceza mahkemesinin verdiği son karara karşı, yargı çevresinde yer alan ağır ceza mahkemesine, kararın tebliğ tarihinden itibaren en geç yedi gün içinde itiraz edilebileceği, 2.000 Yeni Türk Lirası dahil idarî para cezalarına karşı sulh ceza mahkemesine başvuru üzerine verilen kararların kesin olduğu, mahkemeye başvurulmasının, cezanın takip ve tahsilini durdurmayacağı, tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde Kuruma ödenmeyen idarî para cezalarının, bu Kanunun 80’inci maddesi hükmüne göre tahsil edileceği hüküm altına alınmış, ancak, .... Onuncu Dairesi tarafından yapılan itiraz üzerine değerlendirme yapan Anayasa Mahkemesi’nce fıkrada yer alan “Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde yetkili sulh ceza mahkemesine başvurabilirler.” cümlesi Anayasa’ya aykırı bulunarak 04.10.2006 gün ve... sayılı kararla bir kez daha iptal edilmiştir.

İptal kararının 06.04.2007 tarihinde Resmi Gazete’de yayımından sonra bu kez kanun koyucu tarafından söz konusu fıkra, 5655 sayılı Kanunun 20.05.2007 tarihinde yürürlüğe giren 2’nci maddesi ile yeniden değiştirilerek fıkranın bir önceki şeklinden farklı olarak; Kurumca itirazı reddedilenlerin, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilecekleri, bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması durumunda, idarî para cezasının kesinleşeceği, tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde Kuruma ödenmeyen idarî para cezalarının, bu Kanunun 80’inci maddesi hükmü gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte tahsil edileceği düzenlemesi getirilmiştir.

Yukarıdaki açıklama ve yasal düzenlemeler ışığı altında yapılan değerlendirmede; yedi günlük hak düşürücü süre içerisinde açılan ödeme emrine itiraz/ödeme emrinin iptali niteliğindeki davanın iş mahkemesinde görülmesi gerektiği açık olduğu gibi, iptali istenilen ödeme emrine konu borcun idari para cezası niteliğinde bulunduğu ve borcun doğduğu tarihte yürürlükte olan 506 sayılı Kanunun 140’ıncı maddesinin son fıkrasında yazılı on yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmediği de belirgindir. Bu bakımdan, idari para cezasının kesinleşip kesinleşmediği araştırılmalı, başlatılmış sürecin varlığı saptandığında sonuçlanması beklenmeli, idari para cezasının kesinleşmesi olgusu bekletici sorun yapılarak elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, dava konusu borcun sigorta primi niteliğinde olduğu ve beş yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği yönündeki yanılgılı değerlendirmeyle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

S.Ş.
Yargıtay — Esas No: 2016/6061, Karar No: 2018/10784, Tarih: 20.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6061 E.  ,  2018/10784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.06.1998 tarihli, 1998/11-154 Esas ve 1998/213 Karar sayılı kararı ile Dairemizin 02.02.2012 tarihli, 2011/11383 Esas ve 2012/950 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; VUK'nin 139. maddesine göre, vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere gönderilen, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için tebligat yapılmış olsa bile suçun unsurları oluşmaz. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın iş yeri faal olan sanığa 25.11.2011 tarihinde tebliğ edildiğinin; defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiğinin; Konya Küçük ve Orta Ölçekli Mükellfler Grup Başkanlığı’nın 03.06.2013 tarihli yazısından, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenmediğinin anlaşılmasına göre, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.Yüklenen suçun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı ve buna bağlı olarak yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek belirlenmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA, 20.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.