muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7425, Karar No: 2014/21665, Tarih: 30.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/271, Karar No: 2011/3423, Tarih: 09.06.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/271 E.  ,  2011/3423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilâmı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.12.2005 gün ve 5436 sayılı Kanunla değişik 5018 sayılı Kanun uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/539, Karar No: 2021/694, Tarih: 29.12.2021

**Ceza Genel Kurulu         2018/539 E.  ,  2021/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 653-804

Taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanık ...'nun TCK’nın 85/1, 62, 51 ve 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ertelemeye ve mahsuba ilişkin Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 25.04.2013 tarihli ve 556-252 sayılı hükmün sanık müdafisi ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 24.09.2014 tarih ve 23706-18616 sayı ile;

"...Sair nedenlere ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. maddelerinde yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda; taksirin yoğunluğu ve bir kişinin öldüğü gözetilip, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden ceza tayin edilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken 'Sanığın sabıkasız kişiliği, duruşmaları izlemesi, dosyaya intikal eden kişiliği göz önünde bulundurularak bir daha suç işlemekten çekineceği hususunda olumlu kanaat oluştuğu' şeklinde dosya kapsamı ile bağdaşmayan gerekçeye dayanılması,

Kabule göre de;

1- Hapis cezası ertelenen sanık hakkında denetim süresi belirlenirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi hâlinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine, denetim süresi içerisinde işlenecek ikinci suçtan dolayı hüküm veren mahkeme tarafından karar verileceği gözetilmeden, infazı kısıtlar şekilde, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi halinde ertelenen cezanın infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi,

3- Hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 08.12.2014 tarih ve 653-804 sayı ile; sanığın TCK’nın 85/1, 62, 53/6 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 28.11.2017 tarih ve1307-9551 sayı ile;

"...Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 08.12.2014 tarih ve 653-804 sayı ile; sanığın TCK’nın 85/1, 62, 53/6 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 28.11.2017 tarih ve1307-9551 sayı ile;

"...Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği, dosya içeriğine göre; sabıkası olmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı bulunmayan, yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek cezasında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılan, müdafii tarafından hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunulan sanık hakkında, 'kusur durumu itibariyle' şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2- TCK'nın 53/6. maddesinde, 3 aydan az ve 3 yıldan fazla olmamak üzere sürücü belgesinin geri alınabileceği düzenlenmiş olup, aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca tayin olunacak güvenlik tedbirinin süresinin, fiilin ağırlığı ile orantılı, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun olacak şekilde belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, mesleği şoförlük olan sanığın sürücü belgesinin alt sınır aşılarak alınması yerinde ise de, asgari hadden çok fazla uzaklaşılarak 3 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmesi," isabetsizliklerinden bozulmasına oy çokluğu ile karar verilmiş,

Daire Üyeleri ... ve ...;

"...Olay tarihinde saat 15.30 sıralarında sanığın kullandığı kamyonla kontrolsüz yaya geçidi işareti de bulunan yerden hızını azaltmadan ve gerekli dikkat ve özeni göstermeden geçtiği esnada yoldan karşıdan karşıya geçmekte olan yaya ...'a kasası ile çarptığı, olay sonucu yayanın öldüğü sanığın ise durmadan yoluna devam ettiği hatta olayı gören ve motorsikletiyle kamyonu takip eden şahsın kamyonu kırmızı ışıkta yakalayana kadar durmadığı, olayı anlattığında sanığın panik hâlinde olduğunun bu tanık tarafından ifade edildiği sanığın savunmasında da suçun kendisinin işlemediğini iddia ettiği, alınan bilirkişi raporundan sanığın asli, maktülün ise tali kusurlu olduğunun saptandığı, katılanların zararının giderilmediği ve şikayetlerinin devam ettiği görülmüştür.

Yargılama sonucu mahkemenin, failin kusur durumu, zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer ve zaman ile sanığın olay sonucu davranışlarını dikkate alarak takdiren ve teşdiden 3 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verdiği, dosya kapsamında gözlenen kişiliği nedeniyle takdiri indirim uyguladığı, ancak sanığın kusur durumu dikkate alınarak hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına hükmettiği izlenmiştir.

Yargılama aşamasında sanığı bizzat gözlemleyen yerel mahkemenin kusur durumunu göz önüne alarak ve şartları oluşmadığından başkaca arttırım ve indirim maddesinin uygulanmasına yer olmadığına diyerek TCK'nın 50/1. maddesinin uygulanmamasına ilişkin gerekçenin dosya kapsamına uygun denetime elverişli, yasal ve yeterli olduğunun kabulü gerektiğinden mahkeme kararının onanması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.02.2018 tarih ve 26027 sayı ile;

“...Türk Ceza Kanunu'nun 'Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar' başlıklı 50. maddesinin uyuşmazlığa konu olan birinci fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrasında;

'1) Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre;

a) Adlî para cezasına

4) Taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hapis cezası uzun süreli de olsa; bu ceza, diğer koşulların varlığı hâlinde birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilir. Ancak, bu hüküm, bilinçli taksir hâlinde uygulanmaz. …' hükmü yer almaktadır.

Anılan maddenin gerekçesinde de; 'Belli bir süreyle hapis cezasına mahkûm olmak, cezanın uyarı fonksiyonunu ve kişinin etkin pişmanlık duymasını sağlayabilir. Kişi, gördüğü eğitim, yaşadığı sosyal çevre, psişik ve ahlakî eğilimleri itibarıyla tesadüfi suçlu özelliği taşıyabilir. Bu kişilerin mahkûm oldukları cezanın infaz kurumunda çektirilmesi toplum barışı açısından bir zorunluluk göstermeyebilir. Ayrıca kısa süreli hapis cezasının infaz kurumunda çektirilmesinin doğurduğu sakıncalar nedeniyle, kısa süreli hapis cezasına mahkûm olan kişinin infaz kurumuna girmesini önleyecek seçenek yaptırımlara hükmedilmesi gerekebilir' denilmek suretiyle, tüm şartların oluşması halinde, hapis cezasına mahkûm olan kişilerin ceza infaz kurumuna girmesini önleyecek seçenek yaptırımlara hükmedilebileceği açıklanmıştır.

Kanun koyucu, taksirli suçlardan hükmolunan özgürlüğü bağlayıcı cezaların paraya çevrilmesi hususunda bir sınırlama getirmemiş, sanık lehine hareketle, bilinçli taksir hâli hariç hapis cezalarının uzun süreli de olsa da paraya çevrilebileceğini kabul etmiştir.

Maddenin dördüncü fıkrası uyarınca, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hürriyeti bağlayıcı ceza, uzun süreli olsa dahi, diğer şartların varlığı halinde birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilecek, bilinçli taksir hâlinde bu hüküm uygulanamayacaktır.

Maddenin dördüncü fıkrası uyarınca, taksirli suçlardan dolayı hükmolunan hürriyeti bağlayıcı ceza, uzun süreli olsa dahi, diğer şartların varlığı halinde birinci fıkranın (a) bendine göre adlî para cezasına çevrilebilecek, bilinçli taksir hâlinde bu hüküm uygulanamayacaktır.

Öte yandan, taksirli suçlardan hükmolunan kısa süreli hapis cezaları gerek adlî para, gerekse diğer seçenek tedbirlere dönüştürülebilirken, kısa süreli olmayan hapis cezaları yalnızca adlî para cezasına çevrilebilecek, diğer seçenek yaptırımlara çevrilemeyecektir.

Ayrıntıları 07.06.1976 gün ve 4-3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş kararlarında açıklandığı üzere, hürriyeti bağlayıcı cezanın para cezasına çevrilmesi, cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören kişiselleştirme kurumudur. kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın paraya ya da diğer seçenek tedbirlere çevrilmesi, cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören şahsileştirme kurumu olup, bu konuda değerlendirme yapılırken yerel mahkemece gerekçe gösterilmeli ve bu gerekçe de, sanığın kişiliği ile ilgili bilgi ve belgelerin isabetli bir biçimde değerlendirildiğini gösterir şekilde kanuni, yeterli ve dosya muhtevası ile uyumlu bulunmalıdır. Gerekçenin bu niteliği, hem keyfiliği önlemek, hem de tarafları tatmin etmek özelliklerini taşımaktadır. Zira yasal, yeterli ve dosya içeriği ile uyumlu olmayan bir gerekçeye dayanılarak para veya diğer seçenek yaptırımlara çevirme isteminin kabulüne ya da reddine karar verilmesi, kanun koyucunun amaçlarına uygun düşmeyeceği gibi, cezaların şahsileştirilmesi ilkesine aykırı bulunup, uygulamada keyfiliğe yol açabilecektir. Dolayısıyla kısa süreli hapis cezalarının, para ya da bir başka seçenek yaptırıma çevrilip çevrilmeyeceğine ilişkin takdir, somut olay ve dosya kapsamı ile uyumlu bulunmalı, hâkim soyut düşüncelerine değil, somut nedenlere dayanmalı, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve yargılama sürecindeki davranışları göz önünde bulundurularak, gelecekteki hayatı sezilmeli ve buna göre bir kanaat belirlenmelidir.

Bunun dışında, 5237 sayılı TCK’nın 'Güvenlik tedbirleri' başlıklı 53. maddesinin uyuşmazlığa ilişkin altıncı fıkrası; 'Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir. Yasaklama ve geri alma hükmün kesinleşmesiyle yürürlüğe girer ve süre, cezanın tümüyle infazından itibaren işlemeye başlar' şeklinde düzenlenmiş olup, fıkranın açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere, meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin tedbirlerden ancak birine karar verilebilecektir.

Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde,

Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde,

Sanığın olay tarihinde saat 15.30 'da kamyon ile Marmaris ilçesinden Muğla istikametine doğru hareket hâlinde bulunduğu sırada, yolun 7 metre genişliğinde çift yönlü asfalt bir yol olduğu, gündüz saatlerinde kamyon hareket hâlinde iken yaya geçidi levhası bulunmayan ve kotrolsüz yaya geçidinden maktül ...'ın karşı tarafa doğru geçmek istediği sırada, sanığında yayayı fark etmeyip, yola devam ettiği ve kamyonun bir yerinin maktüle çarptığı, kamyonun çarpma sonrasında yoluna devam ettiği, tanık ...'in olay yerinde maktülü gördüğü ve kamyonun peşinden motorsiklet ile devam edip kırmızı ışık yandığında kamyona kaza haberini verdiği bunun üzerine kamyonun yoldan dönerek kaza yerine geldiği, olay yerine komiser yardımcısı Fahri Küçük'ün de bunu takiben geldiği ve sanığa kaza sonrasında sorduğunda; sanığın komisere 'Kazayı ben yaptım' şeklinde beyanda bulunduğu ve bunun üzerine komiserin bu hususu tek başına tutanağa geçirdiği ve adli tıp raporuna göre sanığın olayda asli kusurlu oluduğu dosya kapsamından anlaşılmakla,

Sanığın kullandığı kamyonla kontrolsüz yaya geçidi işareti de bulunan yerden hızını azaltmadan ve gerekli dikkat ve özeni göstermeden geçtiği ve yoldan karşıdan karşıya geçmekte olan yaya ...'a kamyonun kasası ile çarptığı,

Sonrasında, kaza mahallinde, yayanın öldüğü sanığın ise aracını durdurmadan yoluna devam ettiği hatta olayı gören ve motorsikletiyle kamyonu takip eden şahsın kamyonu kırmızı ışıkta yakalayana kadar durmadığı, olayı anlattığında sanığın panik hâlinde olduğunun bu tanık tarafından ifade edildiği, sanığın savunmasında da suçun kendisinin işlemediğini iddia ettiği, alınan bilirkişi raporundan sanığın asli, maktülün ise tali kusurlu olduğunun saptandığı, katılanların zararının giderilmediği ve şikayetlerinin devam ettiği ve suçun işlenmesindeki özelliklerle birlikte nazara alındığında, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin bozma kararının hak ve nasafet kurallarına uygun olmadığının açıkça görülmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 28/11/2017 gün ve 2016/1307 Esas, 2017/9551 Karar sayılı bozma kararında yer alan 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği, dosya içeriğine göre; sabıkası olmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı bulunmayan, yargılama sırasındaki davranışları lehine değerlendirilerek cezasında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim yapılan, müdafii tarafından hakkında lehe hükümlerin uygulanması talebinde bulunulan sanık hakkında, 'kusur durumu itibariyle' şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 50/4. maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesine ilişkin bir nolu bozma kararının kaldırılması ve hükmün diğer bozma nedenleri kapsamında bozulmasına karar verilmesi istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince, 20.09.2018 tarih ve 2035-8499 sayı ile itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yerel Mahkemece sanık hakkında TCK'nın 50/4. maddesinin uygulanmamasına yönelik olarak gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

05.12.2011 tarihli trafik kazası tespit tutanağına göre; aynı tarihte saat 15.45 sıralarında ...’nun sevk ve idaresindeki kamyon ile seyir hâlindeyken Toki girişinde bulunan yaya geçidine geldiğinde Kötekli istikametinden Toki istikametine doğru giden yaya ...’a çarptığı ve akabinde olay mahallini terk ettiği; kazanın yerleşim yeri içerisinde, gündüz vakti, bulutlu havada, 7 metre genişliğindeki iki yönlü, asfalt kaplama yolda gerçekleştiği,

Kaza nedeniyle yaralanan yaya ...’ın kaldırıldığı hastanede hayatını kaybettiği,

05.12.2011 tarihli tutanağa göre; kaza yerine intikal edildiğinde yaya ...’nin hastaneye kaldırıldığı, kaza yerinde herhangi bir araç ya da başka yaralının bulunmadığı, kaza yerinde karakol ekibinin beklenildiği sırada sanık ...’nun yanlarına gelerek “Komiserim yaralının durumu nasıl?” diye sorduktan sonra kazayı kendisinin yaptığını, kaza yaptıktan sonra arkasından birinin gelmesi nedeniyle korktuğunu, bu nedenle kaza yerinden ayrılıp sanayi kavşağını döndükten sonra tekrar kaza yerine geldiğini ifade ettiği,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince düzenlenen 19.06.2012 tarihli bilirkişi raporuna göre; sanığın idaresindeki kamyonla gündüz vakti, görüşe açık olan olay yerindeki kontrolsüz yaya geçitine, yola gereken dikkatini vermeden hızını mahal şartlarına göre ayarlamadan yaklaşması neticesinde yaya geçidini kullanarak yolun karşısına geçmek isteyen yaya Emrah’a geçiş önceliğini tanımadan, kontrolsüzce tehlike arz edecek biçimde, dikkatsizce seyrine devam etmesi neticesinde olaya sebebiyet verdiğinden asli kusurlu; ölenin ise olay yerine yaklaşan kamyonun hızını ve uzaklığını göz önünde bulundurmadan, yeterli kontrolü yapmadan dikkatsiz ve tedbirsizce yola giresi nedeniyle tali kusurlu olduğu,

20.12.2011 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağına göre; ölenin ölümünün, trafik kazası ile husulü mümkün künt kafa ve genel travmasına bağlı kafatası kemik kırığı ve beyin kanaması etkisi ile meydana gelmiş olduğu,

E sınıfı sürücü belgesine sahip sanığın şoförlük yaparak geçimini sağladığı, suç tarihi itibarıyla aylık gelirinin 1.000 TL olduğu,

Yerel Mahkemece TCK'nın 50/4. maddesinin uygulanmamasına ilişkin olarak; “Sanığın kusur durumu itibariyle verilen cezanın TCK’nın 50/1. maddesi gereğince seçenek yaptırımına çevrilmesine yer olmadığına,” şeklinde gerekçe gösterildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ...; oğlu olan ölenin Muğla Üniversitesinde öğrenci olduğunu, kazayı görmediğini, oğlunun olay günü okul çıkışında eve gelmek üzere yaya geçidinin bulunduğu yerden karşıya geçmek istediği sırada kazanın meydana geldiğini, kazadan 15 gün sonra da hayatını kaybettiğini, acılarının büyük olduğunu, perişan olduklarını, bir daha oğullarına dokunup sevemeyeceklerini, onun büyüyüp askere gideceğini, evleneceğini ve torunlarını görmeyeceklerini bilmelerinin kendilerini kahrettiğini, bu acının telafisinin imkansız olduğunu, bu acıları yaşatan sanıktan şikâyetçi olduklarını,

Tanık ... kollukta; motosikleti ile yolda beklediği sırada bir gürültü duyduğunu ve akabinde ismini sonradan öğrendiği yaya ...’ın bilgisayar çantasının önüne kadar fırladığını, adı geçen yayanın yerde yattığını, bu sırada yaya ...’ye çarpan beyaz renkli kamyonun kaçtığını gördüğünü, bu kamyonun arkasından başka bir aracın geçmediğini, arkadan gelen araçların kaza nedeniyle durup olaya müdahale ettiklerini, kamyonun plakasını alabilmek için motosikletiyle kamyonu takip etmeye başladığını, kamyonun yeşil ışık yanması nedeniyle kavşakta durmadığını ancak takip etmeye devam ettiğini, kırmızı ışıkta yakalayarak “Yazıklar olsun sana çocuğa çarpıp kaçtın” dediğini, sanığın ise “Fark etmedim, öldümü çocuk?” demesi üzerine “Öldü çocuk uzadı kaldı yolun ortasında, polisi arayıp bildiriyorum” dediğini, sanığın bunun üzerine kavşaktan geriye dönüp kaza yerine gideceğini söylediğini, ardından polisi arayıp aracın plakasını bildirdiğini,