muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7317, Karar No: 2019/2424, Tarih: 04.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/7317 E.  ,  2019/2424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 21/06/2012 tarihinde ... isimli şahsın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı araç ile davacının kullandığı ... plaka sayılı motosikletin çarpışması sonucu yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazasının meydana geldiği, davacının yaralandığını, maluliyet ve işgücü kaybı olduğu, 30.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili sigorta şirketinin ancak kusur oranında ve poliçe limitiyle sınırlı olmak üzere sorumlu tutulabileceğini, ayrıca olay tarihinden itibaren faiz talep edilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 20.422,67 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının, kaza sonucu çalışma gücünde oluşan azalma nedeniyle uğradığı zarar, geleceğe ilişkin olup, davacının muhtemel yaşam süresinin usul ve uygulamaya uygun olarak belirlenmesi önem kazanmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan 21.02.2014 tarihli bilirkişi raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin CSO 1980 Yaşam Tablosu'na göre tespiti suretiyle hesaplama yapıldığı görülmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, Population Masculine Et– Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi gerekirken, anılan biçimdeki tespite göre hesap yapan bilirkişi raporu, hükme esas almaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece; davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin PMF 1931 Yaşam Tablosu'na göre belirlenmesi ve davacının 11/11/2017 te resmi olarak evlendiği dikkate alınarak davacının talep edebileceği tazminat miktarının bu verilere göre hesaplanması için ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4791, Karar No: 2018/20322, Tarih: 12.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/4791 E.  ,  2018/20322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.04.2009 tarihinde davalı ... adına kayıtlı 34 M 5798 plakalı ticari minibüste şoför olarak işe başladığını, davalıların amca yeğen olduklarını, davalıların yanında çalışmasının son bir buçuk yılında aracın mülkiyeti yeğeni ... üzerinde olmak üzere 2013 yılı Kurban Bayramına kadar (Ekim 15) çalıştığını, bu tarihte aracın satıldığını ve müvekkilinin sebep gösterilmeden ve işçilik alacakları ödenmeden iş akdine son verildiğini, davalıların amca yeğen olup, işletmenin aile şirketi şeklinde bir adi ortaklık olduğunu belirterek, müvekkilinin çalışmasının büyük kısmında sigortasının eksik yatırıldığını, maaşının düşük gösterildiğini, müvekkilinin Kasım 2013 için aylık 3.200 TL, 2012 yılı içinde 2.750 TL net maaşının olduğu, bu maaşlara ilişkin belgelerin kredi başvurusu amacıyla davalı işverenlikçe Yapı Kredi Bankasına verildiğini, davacının çalıştığı 4,5 yıl boyunca üç farklı çalışma düzeninin olduğunu, ilk 1,5 sene 13.00 - 24.00 saatleri arasında, ikinci 1,5 sene sabah 06.00 - 21.00 arası haftanın her günü, (31.03.2014 tarihli dilekçesi ile) , üçüncü 1,5 sene haftanın her günü 09.00 - 21.00 arası aralıksız çalıştığını, normal çalışma süreleri üstündeki fazla çalışma karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti ile genel tatil ücretlerinin tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, işyeri adresinin .../... olması nedeni ile davanın yetkisiz mahkemede açıldığı iddiasında bulunmuş, davacının 05.12.2010- 17.05.2011 tarihleri arasında müvekkillerden ... yanında işçi olarak çalıştığını, bu tarihler dışında kesinlikle davacının iş kanunu kapsamında istihdam edilmesinin söz konusu olmadığını, bu nedenle davacının kıdem-ihbar ve fazla çalışma ücreti alacağından bahsedilemeyeceğini, davacının işçi olarak çalıştığını iddia ettiği ...-Harem hattında var olan ticari örf hukukuna göre araç sahiplerinin araçlarını belirli bir ücret karşılığında günlük sefer başı kiraladığını, kiralayan kişinin her sefer başına araç sahibine belirli bir ücret ödediğini, belirterek, davacının bu kapsamda belirli günlerde 34 M 5798 plakalı minibüsü kiraladığını, dosyaya sunulan ceza tutanaklarından da bu aracın belirtilen dönemlerde birçok kişiye kiralandığının anlaşıldığını, davacının belirttiği iki adet ücret yazısının ise tamamen davacının kredi kullanabilmesi için verildiğini, 34 M 5798 plakalı aracın 02/06/2011 de davalı ...'e devredildiğini bu devrin İş Kanunu kapsamında iş yeri devri olarak değerlendirilecek olunur ise davalılardan ...'in Haziran 2011 e kadar ki alacaklardan sorumlu olabileceğini, dava tarihi itibari ile davalılardan ... in hukuki sorumluluğunun sona erdiğini bu nedenle bu müvekkil bakımından husumet itirazında bulunduklarını belirterek yukarıda izah edilen nedenlerle davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini davanın yetkili ... İş Mahkemelerine gönderilmesini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devri hususunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyerinin miras yoluyla intikali 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu'nun 599. maddesinde düzenlenmiş, sözü edilen madde hükmünde mirasbırakanın ölümü ile mirasçıların bir bütün olarak mirasa hak kazanacakları açıklanmıştır.

İşyerinin önceleri gerçek kişi ya da kişilerce işletilmesinin ardından şirketleşmeye gidilmesi durumunda, bu işlem de bir tür işyeri devri sayılmalıdır. Önceki gerçek kişi olan işverenlerin devralan tüzel kişi ortakları olması bu devir ilişkisini ortadan kaldırmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 22.7.2008 gün 2007/ 20491 E, 2008/ 21645 K.). Aynı şekilde daha önce tüzel kişi şirket olan işverenin işyerini bir gerçek şahsa devretmesi de mümkündür. Devralanın şirketin hissedarlarından biri olması da sonucu değiştirmeyecektir. Adi ortaklardan bir ya da bazılarının hisselerini devri de sorumlulukların belirlenmesi noktasında işyeri devri olarak işlem görmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğinin korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi, işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Basın İş Kanunu'na tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Basın İş Kanunu'na tabi işyerleri bakımından, işyerinin belirleyici unsurlarından olan marka, logo ve yayın imtiyaz hakları gibi maddî olmayan unsurların devri de işyeri devri olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9. HD., 19.1.2010 gün, 2009/42958 E., 2009/354 K).

Maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri de, işyeri devri olarak kabul edilmelidir.

Devirden sonra işyerindeki ekonomik birliğin kimliğini koruyup korumadığının saptanabilmesi için, yürütülen faaliyetin devirden sonra yeni işveren tarafından aynı veya özdeş biçimde sürdürülmesi ölçütü yanında, işyerinin taşınmaz ve taşınır malları ile maddî olmayan varlıkların, işyerinde çalışan işçilerin sayı ve uzmanlık bakımından çoğunluğunun, bunun yanı sıra müşteri çevresinin devredilip devredilmediği, devir öncesi ve sonrasındaki faaliyetler arasında benzerlik olup olmadığı, devir sebebiyle işyerinde faaliyet askıya alınmışsa askı süresi gibi koşullar da göz önünde tutulmalıdır.

4857 sayılı Yasanın 6. maddesinde yazılı olan “hukukî işleme dayalı” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmeli, yazılı, sözlü ve hatta zımnî bir anlaşma da yeterli görülmelidir.

İşyerine Bankalar Kanunu hükümleri çerçevesinde Bankacılık Denetleme ve Düzenleme Kurumu tarafından el koyulması ise işyeri devri niteliğinde değildir. Bu durumda yönetim hakkına müdahale edilmekte veya bankacılık faaliyetleri askıya alınmaktadır.

Yine özelleştirme işlemi sonucu kamuya ait hisselerin devri de işyeri devri olarak değerlendirilemez. Özelleştirmede işyeri aynı tüzel kişilik altında faaliyetini sürdürmekte sadece kamuya ait hisselerin bir kısmı ya da tamamı el değiştirmektedir. Bununla birlikte, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesi işyeri devri niteliğindedir (Yargıtay 9.HD. 8.7.2008 gün ve 2008/25370 E, 2008/ 19682 K.).

İşyeri devri fesih niteliğinde olmadığından, devir sebebiyle feshe bağlı hakların istenmesi mümkün olmaz. Aynı şekilde işyeri devri kural olarak işçiye haklı fesih imkânı vermez.

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

İşyerinin devri işverenin yönetim hakkının son aşaması olup, işyeri devri çalışma koşullarında değişiklik anlamına da gelmez. Dairemizin kökleşmiş kararlarına göre işyeri devri işçiye haklı nedenle fesih hakkı tanımaz. İşyeri devrinin çalışma koşullarını ağırlaştıran bir yönü olup olmadığı belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 29715 E, 2008/28944 K.).

Bu açıklamalar ışığında, iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davalılardan ...'in; davacının kendi yanında çalıştığı döneme ilişkin olarak o dönem çalıştığı süre ve son ücreti oranında kıdem tazminatından sorumlu tutulması, diğer davalı ...'in ise şimdiki gibi sorumlu olması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3648, Karar No: 2010/10045, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3648 E.  ,  2010/10045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma yapı da düşülerek değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Yapılara dava tarihine göre değer biçildiğinden yıpranma paylarının da dava tarihindeki yaşı nazara alınarak % 50 olarak hesaplanması gerekirken, enerji nakil hattının geçtiği tarihe göre % 25 kabulü ile fazlaya hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11719, Karar No: 2011/2853, Tarih: 17.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/11719 E.  ,  2011/2853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.05.2008 tarih ve 2001/324-2007/8 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı ... Deriel vekili ve ... vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 15.03.2011 gününde davacı avukatı ..... ile davalılar avukatı ... vekili .... ... vekili ... gelip, davetiye tebliğine rağmen diğer davalılar duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkili bankanın merkez şubesinden 29.9.1998 tarihinde kullanılan toplam 8.314.500.000.000 TL krediyi Likya Turizm ve Yatçılık Ltd. Şti., İleri İthalat ve İhracat A.Ş., Dereks Deri Ltd. Şti. ve Özteks Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanlı sahte şirketler üzerinden kullandığını, Bankalar Yeminli Murakıplarınca düzenlenen 10.02.2000 tarihli rapor ile tesbit edildiği üzere dava konusu kredilerin davalıların hesaplarına ve kullanımına bırakıldığını, davalılar hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2000/202 esas sayılı dosyasından kamu davası açılmış bulunduğunu, Cumhuriyet Savcılığı tarafından davalılar ... ve ... hakkında takipsizlik kararı verilmiş ise de bu davalıların dahi banka zararına fiiller işlediğini ileri sürerek, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalması kaydıyla şimdilik, 8.314.500.000.000 TL’nın tahsilde tekerrür etmemek üzere 29.09.1998 tarihinden itibaren faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. ../..

Davalı ... vekili, öncelikle davanın zamanaşımına uğradığını, sahte firmalara verilen kredilerin Egebank A.Ş.’ne havale edilmesi ve ardından da bu banka tarafından adı geçen şirketlere ödeme olarak gösterilmesi nedeniyle uğranılan zararın öncelikle Egebank A.Ş.’den talep edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, kredi kullanan şirketle müvekkilinin hiçbir ilgisinin bulunmadığını, kredilendirme sürecinin bankanın serbest iradesi altında yapıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını, zararın yöneticilerden tahsil edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, kredi kullanan şirketle müvekkilinin hiçbir ilgisinin bulunmadığını, kredilendirme sürecinin bankanın serbest iradesi altında yapıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını, zararın yöneticilerden tahsil edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin Egebank A.Ş.’de 01.06.1998 tarihinde Genel Müdür Başyardımcısı olarak göreve başladığını, 01.03.1999 tarihinde de istifa ederek görevinden ayrıldığını, görevi sırasında kredi işlemleri ile ilgili görev ifa etmediğini, kredi verilen şirket isimlerinin müvekkili tarafından bildirilmediğini, kredi kullandırılırken gerekli belgelerin alınmasından krediler birim müdürü Serpil Uğurlu'nun sorumlu olduğunu, ceza davalarının bekletici mesele yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, öncelikle krediyi kullanan tüzel kişilere müracaat edilmesi gerektiğini, müvekkilinin Egebank A.Ş.’nin ortağı yada yöneticisi olmadığını, bankanın mudisi olduğunu, dava konusu paranın da kendisinin ve ailesinin şahsi parası olduğunu, savcılık tarafından da takipsizlik kararı verildiğini, müvekkili yönünden davanın husumetten reddi gerektiğini, kaldı ki davanın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı bankanın ticaret siciline kayıtlı olmayan Likya Turizm Ltd.Şti.'ne 1.940.050 YTL, İleri İthalat ve İhracat A.Ş.'ne 2.217.200 YTL, Dereks Deri Ltd.Şti.'ne 2.009.337 YTL, Özteks Tekstil San. ve Tic.Ltd.Şti.'ne 2.147.912,50 YTL, aynı şekilde Egebank tarafından hakim ortağı Korkmaz Yiğit olan 4 firmaya toplam 8.314.500 YTL kredi kullandırıldığı, bu paraların 8.000.000 YTL'nın davalı ...’in Egebank merkez şubesindeki 1211660 nolu vadesiz tasarruf mevduat hesabına yatırıldığı, 250.000 YTL’nin davalı ...’in Egebank merkez şubedeki 22414 nolu hesaba, 14.500 YTL’nin davalı ... tarafından nakit olarak çekildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 8.000.000 YTL’nin davalı ...’den, 250.000 YTL’nin davalı ...’den, 14.500 YTL’nin ...’den 29.09.1999 tarihinden itibaren %80 ve değişen oranlarda reeskont faizi ile tahsiline, davalılar ... ve Ali Yalçın hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Davalı ... vekili ve ...vekili adli yardım talebinde bulunmuş, mahkemece talep 14.01.2008 tarihli karar ile reddedilmiş, ayrıca mahkemece 06.05.2008 tarihli karar ile davalı ...’in temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ...vekili ve ... vekili, temyiz etmiştir.

Dava, Back to Back ( karşılıklı ) kredi ilişkisi sonucu bankanın uğradığı iddia olunan zararın sorumlularından tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Karar, süresinde maktu temyiz harcı yatırılmak suretiyle davalılar Yahya Murat Demirel ve...vekili tarafından