muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10415, Karar No: 2018/595, Tarih: 25.01.2018

Davanın yasal dayanağını oluşturan yasal mevzuat aşağıda özetlendiği şekildedir;

1- 01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde " geçimini sağlayacak başka bir gelirleri olmamak kaydı ile yaşları ne olursa olsun evlenmemiş kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmü yer almaktadır.

2-04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK ile 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesinde değişiklik yapılarak " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanacağı hükmüne yer verilmiştir. Aynı KHK ile 46/2 maddesi değiştirilerek, " Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir. hükmü getirilmiştir.

3-04.10.2000 tarihli KHK Anayasa mahkemesinin 26.10.2000 gün ve 61/34 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.

4-4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasanın 45/c maddesi "yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir.

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesine, "Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir." hükmü getirilmiştir.

Kurumun bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan " bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine " aylık bağlanır" hükmünü dikkate alarak, 08.08. 2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum, farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan 1479 sayılı Yasanın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira, 1479 Yasanın 46/2. maddesi aynı yasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434, ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu 2011/58 sayılı genelgesinin 90. sayfasında yer alan örnek:3 te, "5434 sayılı Yasaya göre eşten ve 1479 sayılı Yasaya göre babadan 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, Aynı genelgenin 99. sayfasında, "eşten 506, anneden 5434, ve babadan 1479 sayılı yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini örnek göstermiştir.

Davalı Kurum, yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/ 26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge, 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da, "1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan" kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000-01.08.2001 ve 07.08.2003-01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsımında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak, SGK Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 02.09.2017 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle "Genel Yazı" ile, 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasaya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı, asla tamamen hakdüşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. 1479 sayılı Yasanın 43. maddesine göre ölüm aylıklarının beş yıl geçtikten sonra talep edilmesi halinde talep tarihinden itibaren ölüm aylığının bağlanması gerekmektedir. T.C. Anayasasının 10. maddesine göre "Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar" 1479 sayılı Yasanın 4956 sayılı Yasa ile değişik 45/c maddesinde yer alan, " yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i," oranında aylık bağlanır" hükmü yasanın yürürlük tarihinden ölen sigortalıların kız çocukları için de uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasasında yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır.

5510 sayılı kanunun 96. maddesi 01.10.2008 tarihinde yürülüğe girdiğinden Kurum tarafından fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen her türlü ödemeleri 5510 sayılı kanunun 96. maddesine göre ilgilisinden 01.10.2008 tarihine kadar borç çıkararak isteyebilecektir.

5510 sayılı kanunun 96. maddesi 01.10.2008 tarihinde yürülüğe girdiğinden Kurum tarafından fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen her türlü ödemeleri 5510 sayılı kanunun 96. maddesine göre ilgilisinden 01.10.2008 tarihine kadar borç çıkararak isteyebilecektir.

Somut olayda, dava kamu düzenine ilişkin olduğundan, kararın gerekçe bölümünde ''hakkaniyet gereği, davacının babasından dolayı aldığı ölüm aylığının, eşinden aldığı aylıkların ve diğer gelirlerinin toplamının asgari ücretin üzerinde olduğunun tespit edildiği tarih olan 19/08/2014 tarihinden itibaren kesilmesi uygundur. Çünkü hem kurum gerekli denetimi zamanında yapmayarak hem de gerekli bilgilendirmeyi davacıya sunmayarak kusurlu davranarak davacının hiçbir kasıt ve kusuru olmaksızın aldığı maaşların geçmişe dönük tahsilinin talep edilmesi hukukun genel ilkeleri ile de bağdaşmadığı'' belirtildiği halde, hüküm fıkrasında '' davanın kısmen kabulü ile kısmen redine, davacının, davalı kuruma yersiz ödendiği iddia olunan ölüm aylıklarına ilişkin olarak borcu bulunmadığının tespitine, davacının babasından dolayı aldığı yetim maaşının 19/08/2014 tarihinden itibaren kesilmesi gerektiği'' yazıldığı; hüküm fıkrası doğru ise de, Kurum tarafından yersiz olarak yapıldığı tespit edilen her türlü ödemeleri 5510 sayılı kanunun 96. maddesine göre ilgilisinden 01.10.2008 tarihine kadar borç çıkararak isteyebileceği halde gerekçe kısmında Kurum'un 19.08.2014 tarihinden öncesinin tahsilini talep edemeyeceği belirtilerek gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki bulunduğu anlaşılmıştır.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazların kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18945, Karar No: 2014/17710, Tarih: 07.07.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/18945 E.  ,  2014/17710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sanıkların, suçun unsurlarının oluşmadığına, dava zamanaşımının gerçekleştiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına yönelik sair itirazların reddine, ancak:

Köy yoluna ve boşluğuna tecavüz suçunun niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen köy halkından şikayetçinin davaya katılma hakkı bulunmadığı gibi, şikayetçi lehine vekalet ücretine de hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerden vekalet ücreti tayinine ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1718, Karar No: 2015/1784, Tarih: 04.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/1718 E.  ,  2015/1784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/217233

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2011/538 (E) ve 2012/424 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğa 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının yargılama giderleriyle ilgili bölümündeki “274,00 TL. zorunlu müdafii ücretinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline” ilişkin ibarenin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-) Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yakınanın aşamalarda alınan ifadelerinde suça sürüklenen çocuğun kendisini usta olarak tanıtarak kolorifer peteklerini kontrol edeceğini söylemesi üzerine sanığı konuta girmesine izin verdiğini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında konut dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 04.02.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Aşağıda sunduğumuz nedenlerle sayın çoğunluğun konut dokunulmazlığını ihlal suçuyla ilgi bozma gerekçesine katılmıyoruz.

TCK'nin 116. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçu, bireysel özgürlüğe karşı işlenen suçlardandır. Bu suçla korunan değer, konuttan yararlanma hakkı bulunanların bireysel özgürlüğüdür. Bu özgürlük, her yerde değil, ancak konut ya da eklentisi sayılan yerler ile sınırlıdır. Bu madde, kişinin irade veya rıza özgürlüğüne aykırı olarak konut ya da konutun eklentisi sayılan yerlere girmeyi yasaklamıştır.

TCK'nin 116. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçu, bireysel özgürlüğe karşı işlenen suçlardandır. Bu suçla korunan değer, konuttan yararlanma hakkı bulunanların bireysel özgürlüğüdür. Bu özgürlük, her yerde değil, ancak konut ya da eklentisi sayılan yerler ile sınırlıdır. Bu madde, kişinin irade veya rıza özgürlüğüne aykırı olarak konut ya da konutun eklentisi sayılan yerlere girmeyi yasaklamıştır.

Konut dokunulmazlığını ihlal suçunun oluşması için; konuta girmek veya girdikten sonra çıkmamak eylemlerinin, konut sahibinin rızasına aykırı olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Failin konuta girmesi veya konutta kalmaya devam etmesine, konut sahibinin rızası var ise suç oluşmaz. Suçun unsurları itibariyle oluşması veya oluşmamasında belirleyici unsur, suçtan zarar gören veya hak sahibinin rızasının bulunması veya bulunmamasıdır. Bu nedenle yasa koyucu suçun oluşması için, konut veya hak sahibinin rızasının veya izninin bulunmamasını suçun unsuru olarak düzenlemiştir.

Konut dokunulmazlığını bozma suçunun, tartışma konumuzla ilgili önem arz eden bu temel unsur veya ögesini genel hatlarıyla belirlemenin yanında, asıl somut olayımızla ilgili olarak, madde metninde yer verilen “rıza” kavramının hukuki niteliği üzerinde durmak gerekmektedir.

TCK'nin 26/2. maddesinde, hukuka uygunluk nedeni olarak, “Kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez.” biçiminde düzenlemeye yer verilmiş; ayrıca bir çok suç yönünden ise, suç tanımı yapılırken “rıza” kavramına yer vererek, suç tipinde mağdurun rızasına aykırılığı unsur olarak düzenlenmiş (TCK'nin 141/1,116,132/3 vb), bazı maddelerde ise indirim nedeni kabul edilmiş, bazı suç tiplerinde ise, rızanın bulunması veya bulunmaması suçun nitelikli halleri olarak düzenlenmiştir. Bu nedenle ceza kanunu açısından “rıza” kavramının önemi tartışma konusu değildir.

TCK'nin 116/1. maddesinde ise, “Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, ...” biçimindeki düzenleme ile rızanın bulunmaması suçun unsuru olarak kabul edilmiştir. TCK'nin 21. maddesi uyarınca, sanığın suç kastının belirlenmesi açısından, suç tipinde, “mağdurun rızasına aykırılığı” unsur olarak düzenlenmesi ayrı bir öneme haizdir. Anılan madde uyarınca, sanık hak sahibinin rızasının olmadığını biliyor ise, suçu işleme kastıyla hareket ettiğinde kuşku yoktur. Bilmiyor ise bu takdirde suç işleme kastından bahsetmek olanaklı değildir.

Sözlük anlamı itibariye, razı olmak, isteme, istek anlamlarına gelen “rıza”nın belki en önemli özelliği; kişinin hak sahibi olduğu ve hukuken yetkili kabul edildiği bir konuda, doğru ve yeterli bilgiye sahip olarak, özgür iradesiyle açıkladığı bir kararı olmasıdır. Açıklanan rızasının hukuken geçerli kabul edilebilmesi için, kişin özgür iradesini yansıtmalıdır.

Sözlük anlamı itibariye, razı olmak, isteme, istek anlamlarına gelen “rıza”nın belki en önemli özelliği; kişinin hak sahibi olduğu ve hukuken yetkili kabul edildiği bir konuda, doğru ve yeterli bilgiye sahip olarak, özgür iradesiyle açıkladığı bir kararı olmasıdır. Açıklanan rızasının hukuken geçerli kabul edilebilmesi için, kişin özgür iradesini yansıtmalıdır.

Tartışma konumuzla ilgili olarak; kişinin hak sahibi olduğu konut dokunulmazlığıyla ilgili olarak, özgür iradesiyle istediği gibi tasarrufta bulunabilir. Konutuna istediğini kabul edip istemediğinide kabul etmeye bilir. Ancak, “rıza” yanılma, korkutmak ve hile ile elde edilmiş ise, bu takdirde, hukuka ve kanuna uygun bir “rıza”dan ve kişinin özgür iradesini yansıtan bir “rıza”dan bahsetmek mümkün değildir. Böyle bir durumda hukuka uygun rıza yoktur. Değişik ifadeyle eylem, mağdurun rızasına aykırı olarak gerçekleşmiş demektir.

Somut olayımızda; sanık, mağdurun konutuna girip hırsızlık yapmak için, uydurduğu senaryo uyarınca, konutun kapısını açan mağdureye kaloriferin arızası için geldiğini söylemek suretiyle mağdureyi yanıltarak, konuta girmesine rıza göstermesini sağlayıp, yine yaptığı plan uyarınca peteklerin suyunu boşaltığı, bu sırada asıl amacı olan hırsızlık eylemini ise suça konu telefonu almak suretiyle gerçekleştirip, konuttan ayrılması biçimindeki olayda; sanığın, yükletilen konut dokunulmazlığını ihlal suçuyla ilgili olarak suç işleme kastıyla hareket ettiğinde kuşku yoktur. Zira sanık, mağdurenin aslında rızasının olmadığını bilmektedir. Mağdurenin aşamalardaki ifadesinden ise, sanığın kaloriferin arızası için geldiğini söylemesi üzerine, zaten bozuk olan kaloriferin tamiri için ev sahibinin gönderdiğini zannederek, sanığı konuta aldığını ifade etmesi karşısında; mağdurenin, sanığın hileli harekeleri sonucu yanılarak rıza göstermesi nedeniyle aslında hukuka uygun bir rızasının bulunmadığının açıkça anlaşılmasına göre, konut dokunulmazlığını bozma suçunun unsurları itibariyle oluştuğunda kuşku bulunmamaktadır.

Dairemizin 2008/10196 -2008/15777 sayılı kararında benzer bir olay nedeniyle; “...katılanın evde bulunmadığı bir sırada, evde bulunan kızına, babasının haberi olmadığı halde haberi olduğunu söyleyerek konuta girip, odadaki evrakları karıştırıp bir kısmını da almaları şeklinde gerçekleşen eylemde; sanıkların katılanın konutuna yasal olmayan ve hile ile elde edilmiş rıza ile girdiklerinden, ....” suçun unsurları itibariye oluştuğu kabul edilmiştir.

Dairemizin 2008/10196 -2008/15777 sayılı kararında benzer bir olay nedeniyle; “...katılanın evde bulunmadığı bir sırada, evde bulunan kızına, babasının haberi olmadığı halde haberi olduğunu söyleyerek konuta girip, odadaki evrakları karıştırıp bir kısmını da almaları şeklinde gerçekleşen eylemde; sanıkların katılanın konutuna yasal olmayan ve hile ile elde edilmiş rıza ile girdiklerinden, ....” suçun unsurları itibariye oluştuğu kabul edilmiştir.

Özetle; somut olayın meydana geliş biçimiyle ilgili olarak, sayın çoğunluk ile aramızda ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilaf, somut olayda mağdurenin, sanığın konuta girmesi için açıkladığı “rıza”nın hukuken ve kanunen geçerli bir rıza olup olmadığına ilişkindir. Yukarıda arz ettiğimiz nedenlerle, gerek sanığın kastını belirleme açısından, gerekse mağdurenin özgür iradesini yansıtması açısından, somut olayımızda geçerli bir “rıza” söz konusu değildir. Bu nedenle sanığın üzerine atılı konut dokunulmazlığını bozma suçu yasal unsurları itibariyle sübut bulduğu gözetilerek, hükmün onanmasına karar verilmesi gerekirken, bozma kararı verilmesinin isabetli olmadığı düşünülerek çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/10159, Karar No: 2011/10328, Tarih: 21.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/10159 E.  ,  2011/10328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı-k.davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için Yargıtay’ca incelenmesine gerek görülen;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ilişkin dava tarihi olan 08.12.2005 tarihine en yakın zamanda çekilmiş hava fotoğrafları ile bu tarihe yakın zamanda üretilmiş, memleket haritasının,

2) Şehircilik ve imar planlarının hazırlanmasında kullanılan havadan çekilmiş şehir ve uyduğu fotoğraflarının,

3) Çekişmeli taşınmazın krokisi de ekte gönderilerek bu taşınmaz için ecrimisil ya da vergi tahakkuk ettirilip ettirilmediği sorularak, tahakkuk ettirilmişse buna ilişkin belgelerin,

4) Çekişmeli taşınmazın yakınında mahkeme tescil hükmü tapu kaydı oluşturulup oluşturulmadığı araştırılarak, bu tapu kayıtlarının dayanağı mahkeme kararları ve dayanağı tescil krokisi onaylı suretinin,

getirtilerek dosyasına eklenmesi,

daha sonra dava dosyası yeminleri tahtında orman bilirkişisi ve ... bilirkişiye verilerek, eğim ölçer (Kılizimetre) yardımı ve münhanilerden (yükseklik-irtifa çizgileri) yararlanılarak çekişmeli taşınmazın eğimi tereddüte yer bırakmayacak şekilde hesaplattırılmalı ve çekişmeli taşınmazın getirtilen hava fotoğrafı uydu fotoğrafı ve şehir fotoğraflarındaki yerleri işaretlettirilmeli, memleket haritasının kenarında bulunan semboller incelenmek suretiyle taşınmazın memleket haritasında işaretlendiği yerdeki sembollerin çalılık mı? yoksa taşlık mı? olduğu hususlarının detaylı olarak açıklattırıldığı müşterek imzalı ek rapor ve krokinin alınması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 21/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.