muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/32482, Karar No: 2011/1099, Tarih: 26.01.2011

Anayasa mahkemesinin istikrar kazanmış kararlarında belirlendiği gibi,kişilerin yaşayışlarına ilişkin yasal düzenlemeler “yaşama hakkı ile maddî ve manevî varlığını koruma hakları”nı önemli ölçüde zedeleyecek veya ortadan kaldıracak kuralları içeremez.Elektrik kesmeyi birilerine görev ve yetki olarak veren hiçbir kanuni düzenleme yoktur.Bu konuda sadece bir yönetmelik vardır.25.9.2002 tarihli 24887 sayılı resmi gazetede yayınlanan Elektrik Piyasası Müşteri

-4-

Hizmetleri Yönetmeliğinin elektriğin kesilmesine ilişkin hükümleri,Anayasa mahkemesinin istikrar kazanmış kararlarında belirlediği ilkelere aykırıdır.Bu nedenle elektrik üretim,dağıtım ve denetimini yapan kamu yada özel şirketler yaşanan meskenlerde elektrik kullanımını engelleyemezler. Elektrik sayaçlarını mühürleyemezler. Anayasaya aykırı olan bir yönetmeliğe dayalı olarak yapılan elektrik kesmeler ve mühürlemeler ise suçtur.TCK.nun 24/3 maddesine göre “Konusu suç teşkil eden emir hiçbir surette yerine getirilemez.Aksi takdirde yerine getiren ile emri veren sorumlu olur.”

Somut olayımızda,sanığın elektrik faturasını ödeyememesi nedeniyle borcundan dolayı sayacının söküldüğü ve elektrik kullanmasının engellendiği bunun üzerine sanığın kablo uçlarını bağlayarak elektrik kullanmaya devam ettiği anlaşılmaktadır.elektrik kullanma süresi 40 gündür.Sökülen sayaçta hırsızlık kastını gösteren hiçbir tesbit yoktur.Sayaç sökülmemiş olsaydı,yasal elektrik kullanımı devam edecekti.Borçtan dolayı sayaç sökülmesi,yönetmelik hükmüde olsa yasal dayanağı olmadığı için, Anayasa mahkemesinin istikrar kazanmış kararlarına aykırıdır.Yaşamını sürdürmek zorunda olan sanığın,yasaya aykırı olarak sayacının sökülmesi üzerine elektrik kablolarının ucunu bağlayarak elektrik kullanması,hukuki bir ihtilaftır. Zira;Kulanılan elektriğin kayıt altına alınamamasının sorumlusu keyfi davranan idaredir.Buna rağmen kurulu güce göre tüketim tespiti yasal olarak mümkün olduğundan karşılıksız yararlanmadan bahsedilemez.Hukuki ihtilafların çözüm yeride hukuk mahkemeleridir.

Arz edilen sebeblerle sayın çoğunluğun onama düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/10844, Karar No: 2015/11016, Tarih: 21.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/10844 E.  ,  2015/11016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2015

NUMARASI : 2014/433-2015/65

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı B.. S.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı Selçuk'un sahibi olduğu “Oto Şen” adlı Tofaş servisi önünde bulunan hasarlı aracın davalı Nihat'ın sürücüsü olduğu çekiciden davacı Bayram'ın sürücüsü olduğu kamyona yüklenmesi sırasında kamyondan aşağıya inerek malzemeleri almak için çekici ile kamyon arasında geçmek isteyen davacı Bayram'ın sıkışarak ağır şekilde yaralandığını, uzuv kaybı yaşadığını, uzun süre çalışmadığını, iş gücü kaybına uğradığını eşi Şükriye ile çocuklarının manevi olarak yıprandıklarını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; davacı Bayram için iş gücü kaybı ve geçici iş göremezlik zararı olarak 10.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminat ile eşi Şükriye için 50.000,00 TL, çocukları için ayrı ayrı 20.000,00'şer TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davalı eş ve çocukların manevi tazminat istemeye hakları olmadığını, kazanın davacı Bayram'ın kendi kusuru ile meydana geldiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iki haftalık kesin süreye rağmen gider avansı yatırılmadığından maluliyet ve kusur konusunda raporlar alınmayacağı gerekçesiyle davanın HMK 114/1-g ve 115. maddeleri gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı B.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

6100 HMK'nın 115/2. maddesinde “Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.” hükmü yer almaktadır. Yine aynı kanunun 120. maddesinde “Davacı, yargılama harçları ile her yıl Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur.

Mahkeme dava şartı olarak belirlediği gider avansına yönelik ara kararında gider avansını oluşturan harç, tebligat gibi gider gerektiren işlemleri kalem kalem açıklamalı, her kalemin miktarını ayrı ayrı göstermeli, dava şartına yönelik gider avansı ile ilgili olarak verilen kesin sürede yatırılmamasının sonuçlarını da duruşma zaptına açıkça yazmalıdır. Ayrıca, bu avans dışında delil ikamesine yönelik avans isteniyor ise HMK.’nun 115. maddesine göre değil, 324. maddesine göre işlem yapmalıdır.

Somut olayda, 30.12.2014 tarihli ara kararında davacı tarafa 750,00 TL ek gider avansının yatırılması için verilen sürenin yukarıdaki açıklamalar ışığında usulüne uygun bir kesin süre olmadığının kabulü gerekmektedir.

O halde; yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler karşında verilen sürenin HMK.nun 94.maddesinin özüne uygun bulunmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ve asli müdahil davacı B.. S..'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı B.. S..'a geri verilmesine 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4668, Karar No: 2015/6967, Tarih: 08.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4668 E.  ,  2015/6967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davacı 17.01.2014 tarihinde havanın karanlık olması ve etrafında hiç bir uyarıcı işaret ve güvenlik önleminin alınmamış ve üzeri tamamıyla açık şekiled bırakılan logar çukuruna düştüğünü, bu loğarın karayolları tarafından yol kenarında şehir içi geçişinin alt yapı ve yağmur suyu kanallarının düzenlenmesi amacıyla yapılan bir logar olduğunu, bu işin yapımının karayoları tarafından yapılması gereken bir iş olduğunu, ancak bunların yapımının davalı .... Şirketine ihale edildiğini, bu olaydan sonra davacının üç gün boyunca yoğun bakımda kaldığını ve tedavisinin halen devam ettiğini beyanla tazminat istemine ilişkindir.

Buna göre; temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu’nun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı kararı uyarınca Dairemiz görev alanı dışındadır. Dosyanın inceleme yerinin belirlenmesi için 11 Nisan 2015 Tarihli ve 29323 Sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 60/II. fıkrası uyarınca dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 08/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1923, Karar No: 2011/12559, Tarih: 11.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1923 E.  ,  2011/12559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Aksaray 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/11/2009 tarih ve 2009/331-2009/271 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin eski yönetim kurulu üyelerinin 30.09.2003 tarihinde davalı şirketin kurulmasına ve müvekkili şirketin de bu şirkete ortak olmasına karar verdiklerini, davalı şirketin 15.01.2004 tarihinde kurulduğunu, 09.03.2004 tarihinde yapılan genel kurulda alınan karar ile müvekkili şirketin davalı şirketin yönetim kurulu üyeliğine seçildiğini, ancak TTK'nun 312. maddesi gereğince tüzel kişilerin yönetim kurulu üyesi olamayacaklarını, davalı şirketin 25.03.2004 tarihinde makine alımına dair aldığı kararın yok hükmünde olduğunu, zira müvekkili şirketin bu kararda imzasının olmadığını, diğer üyelerin imzalarının da kendilerine ait olmadığının açıkça görüldüğünü ileri sürerek, davalı şirketin 25.03.2004 tarihli yönetim kurulu kararının yok hükmünde olduğunun tespiti ile iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, anonim ortaklıklarda yönetim kurulu kararlarına karşı ortakların ya da yönetim kurulu üyelerinin iptal davası ya da başka bir dava açamayacaklarını, iptali istenen kararın müvekkili ile davacı arasında yapılan sözleşmede belirtilen tıbbi cihazların alınmasına yönelik bir karar olduğunu, davacı şirketin söz konusu karara itiraz etmesinin iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin anasözleşmesinde, şirketin amacının ve konusunun dahilinde olan sermaye şirketlerine ortak olunabileceğinin düzenlendiği, sağlık ile ilgili faaliyetlerin davacı şirketin konuları arasında olmadığı, sağlıkla ilgili yeni bir şirketin kurulmasının ve davacı şirketin buna ortak olmasının davacı şirketin amacına aykırı olduğu, TTK'nun 137. maddesi gereğince anonim şirketin konusunun hak ehliyetinin sınırlarını belirlediği, davacı şirketin hastane yapılmasına yönelik 30.09.2003 tarihli kararının yok hükmünde olduğu, davacı şirketin davalı şirkette ortak sıfatını kazanamayacağının kabulü halinde davalı şirketin dört ortakla kurulmuş duruma düştüğü, oysa TTK'nun 227. maddesi gereğince anonim ortaklığın en az beş ortakla kurulabileceği, ticaret siciline kaydedilse bile dört ortakla kurulan anonim

şirketin tüzel kişilik kazanamayacağı, hak ve fiil ehliyetine sahip olmayan davalı şirketin yönetim kurulunun aldığı kararın da yok hükmünde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

şirketin tüzel kişilik kazanamayacağı, hak ve fiil ehliyetine sahip olmayan davalı şirketin yönetim kurulunun aldığı kararın da yok hükmünde bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2225, Karar No: 2011/2504, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2225 E.  ,  2011/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde geçen sigortalı çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5, 6, 7 ve 39. maddeleri kapsamında olduğunun tespitine, itibari hizmet sürelerinin sigortalılık süresine eklenmesine, emekliliğine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde basım ve matbaacılık işinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/2 madde kapsamında olduğunun tespiti ile bu sürenin hizmet süresine eklenmesini, malullük yaşlılık ve ölüm sigorta primlerinin geçmişe dönük olarak 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasında % 22 lik oran üzerinden hesaplanmak suretiyle ek % 2'lik farkın geçmişe yönelik olarak davalı işverenden gecikme zammı ile alınmasını, 506 sayılı Yasa'nın Ek 39 madde uyarınca sigortalılık süresine ilave edilen gün sayılarının 5 yıldan az olmamak üzere 506 sayılı Yasa'nın 60 ve Geçici 81. maddelerinde belirtilen yaş hadlerinden indirilerek bunların emeklilik işlemlerinde dikkate alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı işveren şirkete ait 375639 sigorta nolu işyerinde geçen 7645 gün sigortalı hizmetin 506 sayılı Yasa'nın Ek 5 maddesi gereğince itibari hizmet süresinden yararlandırılmasına, bu sürenin emeklilik işlemleri sırasında S.G.K tarafından dikkate alınmasına, sigorta prim farkının davalı işverenden tahsili isteminin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasında toplam 7645 gün çalıştığı, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının matbaada baskı işinde değişik makinalarda çalıştığını, kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı, çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı işyerinde 1.1.1986-16.4.2008 tarihleri arasında toplam 7645 gün çalıştığı, mahkemece yapılan keşifte dinlenen tanıkların davacının matbaada baskı işinde değişik makinalarda çalıştığını, kimyasal etkiye maruz kaldıkları, işyerinde gündüz 50-60, gece 15-20 kişinin çalıştığı, çalışma ortamının gürültülü olduğunu beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmenin yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5/II. maddesidir. Anılan maddeye göre, sigortalıların itibari hizmetten yararlanması için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunludur. Bunlardan birinci koşul, sigortalının "basım ve gazetecilik" işyerinde çalışmış olmasıdır. Sözkonusu maddede, basım ve gazetecilik işyeri birlikte ifade edilmiş ise de; gazetecilik işi yapılmayan sadece basım işi yapılan işyerlerinde çalışan sigortalılar da, maddenin alt bentlerinde sayılan koşullardan herhangi birisi oluştuğu takdirde itibari hizmetten yararlanacakları açıktır. "Basım" işinin matbaa işyerinde mevkute çıkarmaya yönelik olduğu ise söz götürmez. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

Somut olayda, , davalı işyerinde değişik firmaların mamullerinin ambalajlanması ile ilgili olarak dokuz renge kadar baskı, laminasyon, klişe, grafik ve film hazırlama işlerinin yapıldığı ve davacının "basım" işyeri özelliği bulunmayan bu işyerinde matbaa elemanı olarak çalıştığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda sözü geçen maddenin öngördüğü birinci koşulun davacı yönünden oluşmadığı, giderek davacı "basım" işinde çalışmadığından itibari hizmetten yararlanamayacağı açık-seçiktir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14647, Karar No: 2022/7785, Tarih: 18.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/14647 E.  ,  2022/7785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Şikayetçinin çalınan telefonuna ait IMEI numarasının, ... adlı şahıs tarafından kullanılan cep telefonuna klonlandığının ve ...’in bu telefonu sanığın işlettiği ... İletişim adlı iş yerinden satın aldığı iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmeyerek ... İletişim yazan kartvizit üzerindeki yazıların kendisine ait olmadığını beyan etmesi karşısında; bahsi geçen kartvizit dosya arasında bulunmadığı gibi yerel mahkemece sanık ve tanık ...’a ait yazı ve imza örnekleri alınmasına rağmen kartvizit üzerindeki yazıların sanığa ait olup olmadığının tespitine yönelik bilirkişi raporu alınmadığı ve sanığın teşhise elverişli fotoğraflarının çekilmiş olmasına rağmen ...’in beyanının alındığı 21/04/2016 tarihli duruşmada fotoğraf üzerinden teşhis yaptırılması gerekirken yaptırılmadığının anlaşılması karşısında, açıklanan eksiklikler giderildikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı CMK’nun 251/1. maddesinde hüküm altına alınan basit yargılama usulüne ilişkin aynı Kanunun geçici 5/1-d bendinde yer alan “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi, aynı şekilde 16.03.2021 tarihli, 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarih ve 2020/81 E., 2021/4 K. sayılı kararı ile yargılama aşamasında olup, henüz kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış dosyalar yönünden, ceza miktarı üzerinde fail lehine etki doğuracağı, bu nedenle belirli bir tarih itibariyle hükme bağlanmış olan dosyalarda basit yargılama usulünün uygulanmamasının Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 7188 sayılı Yasanın 31. maddesiyle eklenen Geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle, TCK'nun 7. ve CMK’nun 251. maddeleri uyarınca sanığın eyleminin “basit yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, isteme uygun olarak, BOZULMASINA, 18/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5859, Karar No: 2019/15188, Tarih: 05.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/5859 E.  ,  2019/15188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçiş hükümlerini düzenleyen Geçici 1. Maddesinin dördüncü bendine göre ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği 25.10.2017 tarihinden önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir. 25.10.2017 tarihinden sonra verilen kararlar ise 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu hükümlerine tabidir. İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7/3. maddesi uyarınca; 12/01/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366/1. maddesi gereğince temyiz kanun yoluna başvuruda kıyasen uygulanacak hükümler olan HMK’nın 343 ila 349. maddelerine göre temyiz kanun yoluna kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde başvurulur. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak harç yatırılmamış ise, harç ve temyiz giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HMK’nın 366/1 maddesi yollaması ile 344/1 Maddesi gereği temyiz harç ve masraflarının tamamlanması için muhtıra ile 1 haftalık kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargılama harçları (temyiz harçları da dâhil) 492 sayılı Harçlar Kanunu'nda ve çeşitli özel yasalarda düzenlenmiştir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.