muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/51145, Karar No: 2014/34, Tarih: 13.01.2014

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün, 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir (Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün, 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ESAS NO : 2011/51145

KARAR NO : 2014/34

ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda davacı, davalı Bakanlığa ait Bursa Duaçınarı Diş Hastanesi’nde veri hazırlama göreviyle 09.05.2003-18.12.2009 arasında alt işveren işçisi olarak çalışmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının, nöbete kalmadığı haftalarda 07.30-17.30 arasında bir saat ara dinlenmesi ile haftada 5 gün çalıştığı ve fazla çalışması olmadığı, ayda 2 sefer nöbet tutup ertesi günlerde dinlendiği haftalarda ise haftanın 3 gününde 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile günde 9 saatten 27 saat çalıştığı, 24 saat nöbet tuttuğu günlerde ise 4 saat ara dinlenmesi düşülmesi ile haftada 2 saat fazla çalışma yaptığı, 2005 Şubat-Ağustos döneminde ise haftada 5 gün 07.30-19.00 arasında ve ayda 2 cumartesi günü 09.00-17.00 arasında çalıştığı, 1 saat ara dinlenmesi ile haftada 8 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiştir.

Dairemizin yerleşik kararlarına göre, 24 saat çalışıp ertesi gün dinlenme şeklindeki çalışmalarda, 24 saat mesaiden 10 saatin ara dinlenmesi kabul edilerek kalan 14 saatten 11 saati geçen 3 saatlik kısmın fazla çalışma olduğu kabul edilip fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Mahkemece, 24 saatlik mesaiden 4 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla çalışma alacağının hesaplanması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 13.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9605, Karar No: 2014/5115, Tarih: 24.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/9605 E.  ,  2014/5115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53/4 maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmüne aykırı olarak, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı kanunun 53/1 maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları istem gibi bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hak yoksunluğuna dair kısmın hüküm fıkrasından çıkartılması, sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5424, Karar No: 2020/3626, Tarih: 28.09.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/5424 E.  ,  2020/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy (Kapatılan) 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13.03.2017 tarih ve 2016/118 E.- 2017/58 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.11.2019 tarih ve 2017/2984 E.- 2019/2427 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına 2003/13131 tescil numaralı "POLİSAN MATRİX" ibareli markanın sahibi olup, 01 ve 02 sınıflarında tescilli olduğunu, davalının aynı sınıflarda 2011/27942 tescil numaralı "KALE MATRİX" ibareli markayı tescil ettirdiğini, davalının daha önce tescilini yaptırdığı 2003/14193 MATRİX, 2006/65102 numaralı MATRİX EKONOMİK DIŞ CEPHE BOYASI, 2006/49476 numaralı MATRİX SİLİKONLU İÇ CEPHE BOYASI, 2006/46575 numaralı MATRİX SİLİKONLU DIŞ CEPHE BOYASI ibareli markaların mahkeme kararıyla hükümsüz kılındığını, müvekkili adına tescilli marka ile davalı markasının karşıtırılma ihtimali mevcut olduğundan hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu olan markanın asıl ibaresi "KALE" olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Matrix ibaresinin Bakırköy 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 2014/216 Esas, 2016/56 Karar, Bakırköy 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 2014/47 Esas, 2014/203 Karar, İstanbul 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 2009/126 Esas, 2012/49 Karar sayılı ilamlarında esas alınan sektör bilirkişisi tarafından belirlenen ifadesi ile İngilizcede ince parkütürleri ve konpozit birleşenleri bağlayan malzeme anlamına geldiği, bu kelimenin Türkçeye Matrix olarak çevrildiği, gerek kimya ve gerek inşaat sektöründe bir birleşeni oluşturan ana yapı anlamında kullanıldığı, dolayısıyla matrix ibaresi herhangi bir boyayı oluşturan ve yaygın kullanımda bağlayıcı olarak kullanılan ve boyaya temel özelliklerini veren ana birleşen anlamına geldiği, bu durumda Matrix ibaresinin boya sektöründe kullanılan ayırt edicilik niteliğini taşımayan zayıf marka özelliğine sahip olduğu, davacı ve davalı markalarında ticaret unvanlarındaki asıl ibarenin birleştirilerek tescil edildiği, davacı markasındaki Polisan ve gülen yüz işareti ile davalı markasındaki kale ibaresinin ortak unsur olan Matrix sözcüğüne daha yüksek bir ayırt edicilik sağladığı, çatı marka konumundaki Kale ibaresinin genel izlenimde hakim olduğu

bu nedenle alt seviyede ayırt edicilik taşıyan Matrix ibaresine müşterek olmasından hareketle taraf işaretlerinin benzerliğinin söz edilemeyeceği, görsel olarak da markaların farklı yazılışlara sahip olduğu, mal ve hizmetlerin benzerliğinde ortalama alıcı kitlesinin her iki marka arasında bağlantı kurma, her iki malın kaynağının aynı firmaya ait olduğu düşüncesi oluşmayacağı, iltibas ihtimalinden de bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, davalının davacı markası ile aynı sınıflarda ve aynı/benzer emtia grubunda tescilli, 2011/27942 tescil numaralı "KALEMATRİX" ibareli markasının davacı markası ile iltibas yaratma ihtimali bulunduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf itirazlarının kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.09.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5579, Karar No: 2017/4866, Tarih: 21.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/5579 E.  ,  2017/4866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında, önceden verilen rıza üzerine borçlu yerine onun imzasının atılmasında zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceği, rızanın açık veya zımni olabileceği cihetle; somut olayda sanığın savunmasında, keşideci ...’nın kardeşi olduğunu ve birlikte iş yaptıklarını, işyerinde olmadığı zamanlarda kendisinin çek keşide etmesi konusunda rızasının ve bilgisinin olduğunu, çeki tanzim ettikten sonra ekonomik durumları bozulduğu için çek bedelini ödeyemediklerini savunması; suça konu çekte keşideci olan ...’nın da sanığın savunması doğrultusunda “...şehir dışında olduğum veya işimin başında olmadığım zamanlar benim adıma çek kesmesine rızai muvafakatim vardı” dediği, borcun tahsili için yapılan icra takibi sırasında çekteki imzaya itiraz edilmediği gibi sanık ve keşideci ...arafından da borcun inkar edilmemesi karşısında; çekin, sahibi tarafından rıza dahilinde verilip daha sonra düzenlenerek keşide edilmesi eyleminde sanığın sahtecilik kastıyla hareket ettiğinden söz edilemeyeceği ve bu halde suçun manevi unsurunun gerçekleşmediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3563, Karar No: 2021/4957, Tarih: 17.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2021/3563 E.  ,  2021/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kamu kurum ve kuruluşları vb. tüzel kişiliklerin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 13/07/2020 tarihli ve 2020/3486 soruşturma, 2020/334 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 29/07/2020 tarihli ve 2020/9259 soruşturma, 2020/793 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2020/1600 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/01/2021 gün ve 94660652-105-35-18610-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/02/2021 gün ve 2021-15403 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25/06/2018 tarihli ve 2018/3419 esas, 2018/4618 karar sayılı ilâmında "...dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle...." şeklinde belirtildiği üzere, suç yerinin paranın çekildiği yer olacağı nazara alındığında, somut soruşturma dosyasına konu olayda, kendisini Aliağa Belediye Başkanı .... olarak tanıtan şüphelinin kimsesiz çocuklar için yardım kampanyası başlattıklarını belirterek, müştekiyi kampanyaya destek olması için ikna etmesi üzerine, müştekinin bildirilen hesaba havale ettiği 7.600,00 Türk lirasının Yapıkredi Bankas.... Şubesinden çekildiğinin tespit edilmesi karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli tarafından haksız menfaatin temin edildiği yerin Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/09/2020 tarihli ve 2020/1600 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 17/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2036, Karar No: 2017/2491, Tarih: 09.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/2036 E.  ,  2017/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10.3.3016 gün ve 293-336 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Yapılan inceleme sonucunda;

Bir kısım davalıların kendilerini vekil marifetiyle temsil ettirmelerine karşın gerekçeli karar ve davacının temyiz başvuru dilekçesinin davalı asillere tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Bilindiği üzere; 7201 sayılı TK.' nun 11.maddesinde "vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır..." hükmüne yer verilmiştir.

Hal böyle olunca, bir kısım davalılar vekili Av.... in azledildiğine veya istifa ettiğine dair dosya arasında bir belge bulunmadığı anlaşılmakla, öncelikle var ise azilname veya istifaname belgesinin dosya içerisine alınması aksi takdirde gerekçeli karar ile davacının temyiz başvuru dilekçesinin bir kısım davalılar vekili olan Av.... 'e usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin geçmesi beklendikten sonra davacının da temyiz isteği olduğu gözetilerek temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine, GERİ ÇEVRİLMESİNE,09.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10564, Karar No: 2019/16631, Tarih: 21.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/10564 E.  ,  2019/16631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın artırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın artırılması istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ilçesi 1690 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile harç ve vekalet ücretinin maktu olması gerektiği yönünde yeniden hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tapu kaydındaki haczin tespit edilen bedele yansıtılmaması,

Doğru değilse de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak eklenmek üzere (Tapu kaydındaki haczin ve varsa diğer takyidatların tespit edilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12994, Karar No: 2010/359, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12994 E.  ,  2010/359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 4000.-TL'den 2008 Temmuz ve Ağustos ayları kira paraları toplamı 8000.-TL kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve takibin devamı isteminde bulunmuştur. Mahkemece kira paralarının ödendiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi üzerine, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak olarak sözlü kira sözleşmesi bulunduğu belirtilmiş, davalı borçlu süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında kira paralarının ödendiğini savunmuştur. Davalı tarafından sunulan 18.08.2008 tarihli Garanti Bankası dekontunda 4000.-TL'nin kira açıklaması ile 21.08.2008 tarihli dekontta 4000.-TL'nin 2008 Ağustos ayı kirası açıklaması ile ödendiği görülmüştür. Davacı alacaklı 18.08.2008 tarihinde 4000.-TL kira ödemesinin Temmuz 2008 tarihine ait olmadığını belirtmiştir. B.K.'nun 86. maddesi gereğince davacı vekilinin bu beyanına itibar edilerek 18.08.2008 tarihinde yapılan ödemenin Temmuz 2008 ödemesi olmadığının kabulü gerekir. Bu durumda takibe konu Temmuz 2008 ayı kira bedelinin ödendiği kanıtlanamadığından 4000.-TL üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.