muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17117, Karar No: 2014/34691, Tarih: 01.12.2014

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay:

Sanığın yönetim kurulu başkanı olduğu Güçlü Tekstil San. Tic. A.Ş.'nin suni ve sentetik kumaş boya ve apre faaliyet konulu fabrikasında üretim sırasında ortaya çıkan endüstriyel nitelikli atıksuların herhangi bir arıtıma tabi tutulmadan bölgeden geçmekte olan Hacivat Deresine doğrudan deşarj edilmesini sağlamak suretiyle Su Kirliliği Kontrol Yönetmeliği Tablo 10'da düzenlenen tekstil sanayii atıksularının alıcı ortama deşarj standartlarına aykırı hareket ederek çevreyi kasten kirlettiği anlaşılmıştır.

IV – Sonuç ve Karar:

Sanığa yükletilen çevrenin kasten kirletilmesi eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14192, Karar No: 2019/9297, Tarih: 02.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/14192 E.  ,  2019/9297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma,suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi.

HÜKÜM : 1-Sanık ..., ..., ... hakkında TCK'nın 155/2, 62, 51, 52 maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında TCK'nın 155/2, 39/2-c, 62, 51, 52 maddeleri gereğince mahkumiyet

3-Sanık ... hakkında TCK'nın 165/1, 62, 51, 52 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ...’ın; suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...’ın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanık ... müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in katılanın yetkilisi olduğu ... Et ve Hayvancılık isimli şirkette şoför olarak çalıştığı, Eskişehir, Ankara ve Çorum ilindeki iş yerlerine teslim edilmek üzere kesilen Karkas etlerinin sanık ...'in sevk ve idaresindeki ...plakalı katılan şirkete ait araca 17/03/2013 tarihinde yüklenerek yola çıktığı, ancak etlerin ilgili iş yerlerine teslim edilmeyerek sanık ... tarafından aracın boş vaziyette terk edilerek bırakıldığı, suça konu etlerin ise sanıklar ..., ..., ..., ... tarafından sanık ...'a 143.000 TL karşılığında satıldığı, 285 adedinin soruşturma aşamasında iade edildiğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine ilişkin yapılan temyiz incelemesinde,

Sanık savunmaları, katılan beyanı, tanık ifadeleri ve dosya kapsamından; sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin ve sanık ... müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''30 gün'', ''25 gün'' ve ''500 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün", "80 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ..., ..., ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanıklar ... ile ...’ın aşamalardaki savunmalarında; ... isimli arkadaşlarının ‘bir tanıdığının vadeli olarak aldığı eti peşin olarak satmak istediğini, tanıdık olup olmadığını sorması üzerine sanık ...’ı aradıklarını, onun aracılığıyla sanık ...’e etlerin satışının yapıldığını, çalıntı olduğunu bilmediklerini, kendilerininde aracı olduklarını beyan ettikleri, sanık ...’nın da ifadelerinde ... isimli kişiye borcu olduğunun onun tehditi ve yönlendirmesi ile etleri sanık ...’in iş yerine bıraktığını, sanıklar ..., ..., ...’yu tanımadığına ilişkin beyanı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların diğer sanık ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde suç kastıyla hareket ettiğine ilişkin savunmalarının aksine her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği anlaşılmakla; sanıkların üzerine atılı suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6752, Karar No: 2014/6777, Tarih: 11.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/6752 E.  ,  2014/6777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

KARAR

1) Şikayetin tarafları ile ilgisi olmadığı anlaşılan ve sehven dosya içinde bulunan Bursa 10. İcra Müdürlüğü'nün 2013/674 sayılı dosya aslının merciine iadesinin sağlanmasına,

2) Şikayete konu Bursa 10. İcra Müdürlüğü'nün 2012/5673 Esas sayılı takip dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın Mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1412, Karar No: 2014/7699, Tarih: 18.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1412 E.  ,  2014/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/01/2013 gün ve 2012/554-2013/75 sayılı kararı onayan Daire’nin 08/10/2013 gün ve 2013/9491-2013/17842 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin 1995 yılında kurulan dava dışı ... İplik Dokuma San. ve Tic. A....nin %20,5 oranında hisseye sahip ortakları olduğunu, anonim şirket ana sözleşmesinin 8/2.maddesi hükmüne göre, şirket yönetim kurulunun yaptığı işlemlerin geçerli olabilmesi için üç imzanın gerektiğini, şirketin 25.06.2002 tarihli genel kurul toplantısında, davalılar ..., ... ve ... Özdemir’in yönetim kurulu üyeliğine, davalı ...’nın ise denetçiliğe seçildiğini, yönetim kurulu üyesi olan davalı ...’in 24.03.2004 tarihinde davacıların ortağı olduğu ... İplik Dokuma San ve Tic A....nin tek mal varlığı olan ve yaklaşık 9 Trilyon lira değerindeki 277, 280, 282 parsel sayılı taşınmazlar ile üzerlerindeki tüm teferruatları (fabrika ve makinelerini de) 228.330.000.000 TL gibi çok düşük bir bedelle diğer davalı ... Tekstil San. ve Tic. A....ye sattığını, yönetim kurulu üyeleri tarafından yapılan satış işleminin şirket ana sözleşmesinde belirtilen şirketin amacına ve konusuna aykırı olup, özünde şirketi büyük oranda ortadan kaldıran satışın yapılması gerekli ise, bunun da tüm ortakların rızası ile olması gerektiğini, şirket yönetim kurulu üyelerinin, ana sözleşme, TTK ve diğer kanunların kendilerine verdiği yetkiyi kişisel menfaatleri için kullandığını ve trilyonluk şirketi bir gün içinde bitirdiklerini, bu durumların olabileceği yönünde müvekkillerince uyarılan denetçinin de görevini yapmayarak, adeta şirketin içinin boşaltılmasına göz yumduğunu, yönetim kurulu üyelerinin üç imza ile işlem yapması gerektiği ve şirketin tek mal varlığının satışı konusunda tüm ortakların rızasının alınması gerektiği halde, tek yönetim kurulu üyesinin imzası ve ortakların tümünün muvafakati alınmadan yapılan satış işleminin geçersiz olduğunu ileri sürerek, şirket ana sözleşmesi, TTK, BK, MK ve hukukun genel ilkelerine aykırı tapu işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalı şirket aleyhine açılan davanın esastan, diğer davalılar hakkındaki davanın husumetten reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2013/9491 E, 2013/17842 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davalı şirket aleyhine açılan davanın esastan, diğer davalılar hakkındaki davanın husumetten reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2013/9491 E, 2013/17842 K sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılardan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 18/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/510, Karar No: 2020/6892, Tarih: 25.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/510 E.  ,  2020/6892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK’nın 50/1. maddesi gereğince sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp, hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, TCK'nın 50. maddesindeki seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, "Sanığa hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezası kısa süreli olmadığından hürriyeti bağlayıcı cezasının TCK'nın 50. maddesinde belirtilen seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına" şeklindeki gerekçe ile hükmolunan kısa süreli hapis cezasına karşın, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında TCK’nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Sanık müdafiinin usulüne uygun mazeret dilekçesine rağmen mazereti kabul edilmeyerek bulunmadığı celsede sanığın mahkumiyetine karar verilmek suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

4-Sanık hakkında etkin pişmanlık nedeniyle indirim yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 168/2 maddesi yerine aynı Kanun'un 168. maddesi olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12778, Karar No: 2019/16894, Tarih: 02.12.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/12778 E.  ,  2019/16894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasa'da yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanunu'nun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanunu'nun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.