muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1044, Karar No: 2024/2256, Tarih: 01.04.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, esas davanın iştirak nafakasının artırım ve baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi istemi; birleşen davanın ise çocuğun gideceği okul ve ödenecek paranın mahkemece belirlenmesi yada eğitim giderlerine parasal sınır getirilmesi isteminden ibret olduğu; 12.10.2017 tarihli celse kişisel ilişkinin değiştirilmesine ilişkin davanın tefrikine, 17.04.2018 tarihli celse kişisel ilişkiye dair davanın tefriki hususunun bir sonraki celse değerlendirilmesine karar verildiği, tefrik edilmediği halde yargılamaya devam edildiği; tanık beyanlarından davalı babanın ortak çocuğu görmek için Amerika'dan geldiği, ikinci evliğini yaptıktan sonra çocuğu görüş sıklığının azaldığı, çocuğu görmeye geldiği zamanlarda yeniden evlilik yaptığı eşinin de yanında olduğu, bu sebeple davacı anne ve davalının eşi arasında sorun yaşandığı, çocuğun davalı baba ve ailesi ile görüşmek istediği anlaşılarak çocuğun üstün yararı dikkate alındığında kişisel ilişkinin değiştirilmesini gerektirir bir hususun bulunmadığı, taraflar arasında yaşanan gerginliğin ve davalı babanın çocukla kişisel ilişki kurma hakkını kullanma sıklığının azalmasının çocuğun baba ile ilişkisinin kısıtlanması sebebi olamayacağı gözetilerek kişisel ilişkinin belirlenen şekilde devam etmesi gerektiği; tanıkların boşanmadan sonra tarafların ekonomik koşullarında önemli bir değişiklik olmadığını beyan ettikleri, kaldı ki dava dilekçesinde de tarafların durumlarında değişiklik olduğundan bahsedilmediği, tarafların sosyal ekonomik durumları, nafakanın niteliği, ortak çocuğun yaşı, ihtiyaçları, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek nafaka artış talebinin reddine karar verilmesinin gerektiği; ortak çocuğun gideceği okul ve ödenecek paranın mahkemece belirlenmesi ya da eğitim giderlerine parasal bir sınır getirilmesi sureti ile yeniden düzenlenmesine ilişkin talebin değerlendirilmesinde ise, davalı-davacı babanın Amerika'da yaşadığı, dava dilekçesinde belirli bir okuldan bahsetmediği, ortak çocuğun gideceği okulun belirlenmesi yetkisinin velâyetin tevdii edildiği tarafa ait bir yetki olduğu göz önüne alınarak ortak çocuğun gideceği okulun belirlenmesi talebinin reddine karar verilmesinin gerektiği; eğitim masrafları için ödenecek paranın belirlenmesi talebine ilişkin olarak;davalı birleşen davacının ortak çocuk lehine ödeyeceği iştirak nafakasının belirlenmiş olduğu, çocuğun sağlık, bakım, eğitim vs

. tüm masraflarının iştirak nafakası kapsamında yer aldığı, nitekim davacı birleşen davalı tarafça da esas dava ile eğitim giderlerinin karşılanması için iştirak nafakasının artırılmasının talep edildiği ve bu konuda değerlendirme yapıldığı, iştirak nafakasının çocuğun giderleri için yeterli olduğu kanaatine varıldığı, eğitim masraflarının da iştirak nafakası kapsamı olduğu gözetilerek eğitim masrafları için ödenecek tutarın belirlenmesi talebinin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davaların ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı- davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dilekçelerinde nafakanın artırılması, kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesini, hakim müdahalesini talep ettiklerini ancak bunlardan kişisel ilişki yönünden bir değerlendirme yapılmada karar verildiğini, tefrik kararı verilmesine karşın gerçekleştirilmediğini, çocuğun ihtiyaçlarına göre nafaka miktarının az olduğunu, icra takiplerinin sonuçsuz kaldığını, tanıkların kişisel ilişki yönünden dinlenilmediğini ileri sürerek kararın davasının reddi kararının kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı-davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; çocuğun gideceği okul ve ödenecek paranın mahkemece belirlenmesi ya da eğitim giderlerine parasal bir sınır getirilmesi talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, mahkeme kararının çelişkili olduğunu, iştirak nafakasının eğitim giderlerini kapsadığını belirtmesine karşın davasının reddine karar verilmesinin doğru olmadığını ileri sürerek kararın davasının reddi yönünden kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 25/10/2018 tarihli duruşmada ara karar gereğince harç ikmalinin yapılmış olduğunun tespit edilmiş olması, tanıkların kişisel ilişki yönünden dinlenmiş olması dikkate alındığında aşamalarda tefrik yönünden ara karar kurulmasına rağmen tefrik işlemi tamamlanmaksızın karar verildiğinden bahisle istinaf kanun yoluna başvurulmuş ise de yargılamanın geldiği aşama dikkate alındığında davaların bir arada görülmesinin usul ekonomisine uygun olduğu anlaşılmakla dosya kapsamına göre yapılan değerlendirmede; İlk Derece Mahkemesinin de kabulünde olduğu üzere kişisel ilişkinin değiştirilmesini gerektirir bir hususun bulunmadığı, taraflar arasında yaşanan gerginliğin ve davalı babanın çocukla kişisel ilişki kurma hakkını kullanma sıklığının azalmasının çocuğun baba ile ilişkisinin kısıtlanması sebebi olarak kabul edilemeyeceği anlaşılmış olup ilk derece mahkemesi kararında isabetsizlik bulunmadığı; ortak çocuk yararına nafakanın miktarının belirlenmesinden sonra geçen süre de dikkate alındığında İlk Derece Mahkemesinin boşanmadan sonra tarafların ekonomik koşullarında önemli bir değişiklik olmadığı tespiti ile asıl davada nafaka artış talebinin reddine ve eğitim masraflarının da iştirak nafakası kapsamı olduğu tespiti ile birleşen davada eğitim masrafları için ödenecek tutarın belirlenmesi talebinin reddine karar verilmesinin doğru olduğu; birleşen davada babanın Amerika'da yaşadığı, dava dilekçesinde belirli bir okuldan bahsetmediği görüldüğü ve okulun belirlenmesi yetkisinin velâyetin tevdii edildiği tarafa ait tespiti ile İlk Derece Mahkemesinin ortak çocuğun gideceği okulun belirlenmesi talebinin reddine karar verilmesinin doğru olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı-davalı vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle;dilekçelerinde nafakanın artırılması, kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesini, hakim müdahalesini talep ettiklerini ancak bunlardan kişisel ilişki yönünden bir değerlendirme yapılmadan karar verildiğini, tefrik kararı verilmesine karşın gerçekleştirilmediğini,çocuğun ihtiyaçlarına göre nafaka miktarının az olduğunu, icra takiplerinin sonuçsuz kaldığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının davasının reddi yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı-davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; çocuğun gideceği okul ve ödenecek paranın mahkemece belirlenmesi ya da eğitim giderlerine parasal bir sınır getirilmesi talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, mahkeme kararının çelişkili olduğunu, iştirak nafakasının eğitim giderlerini kapsadığını belirtmesine karşın davasının reddine karar verilmesinin doğru olmadığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının davasının reddi yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, protokolde düzenlenen eğitim giderleri ve iştirak nafakası miktarının yeniden belirlenmesi gerekip gerekmediği, eksik inceleme bulunup bulunmadığı, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 324 üncü maddesi, 330 uncu maddesi. 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü madde, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı kadının kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı-davalı annenin asıl dava dilekçesi ile davalının, anlaşmalı boşanma protokol ve mahkeme kararında belirtildiği gibi ortak çocuğun eğitim giderlerini karşılaması gerekmesine karşın eğitim ve diğer giderlerini karşılamadığını ve sürekli olarak ihtilaf konusu olan ve tahsilinde güçlük çekilen giderlerin iştirak nafakasının arttırılması suretiyle giderilmesini istemiş olup davacının talebinin, iştirak nafakasının eğitim giderlerini de kapsayacak şekilde artırılmasına yönelik olduğu; davalı- davacı babanın birleşen davadaki talebinin ise iştirak nafakası dışında eğitim giderlerinin baba tarafından karşılandığı, ortak çocuğun gideceği okulun ve ödenecek bedelin belirlenmesi veya eğitim giderlerine parasal sınır getirilmesine yönelik olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda her iki davanın iştirak nafakasının ve ayrıca protokolde hüküm altına alınan eğitim giderlerinin çocuğun ihtiyaçları oranında yeniden belirlenmesi amacıyla açıldığı anlaşılmış olup taleplerin bir bütün halinde değerlendirilmesi gerekir.

3.Tarafların boşanmalarına ilişkin karar ile onaylanan 27.06.2015 tarihli protokolde ayrıca özel olarak "ortak çocuğun eğitimi" başlıklı konunun düzenlenmiş olması dikkate alındığında öncelikle protokolde hüküm altına alınan eğitim gideri olarak hangi kalemlerin değerlendirileceğinin davacıya açıklattırılmak suretiyle tespit edilmesi, tespit edildikten sonra tarafların anlaşmalı boşanma protokolünde ortak çocuğun eğitim giderlerinin davalı baba tarafından karşılanacağına dair düzenleme dikkate alınarak tarafların ekonomik ve sosyal durumları, aylık gelirleri ve varsa diğer gelirleri ile birlikte aylık net gelirlerinin belirlenmesi, çocuğun eğitim giderlerine ilişkin belgelendirilebilen masraflara ilişkin kayıt ve belgelerin taraflarca sunulabilenlerin dosyaya alınması, istenecek belgelerin ilgili kurumlardan istenmesi, belgelenemeyen masraflar var ise eğitim giderleri konusunda gerekirse uzman bir bilirkişiden rapor alınmak sureti ile çocuğun yaş ve eğitim dönemi dikkate alınarak yıllık eğitim giderlerinin ortalama olarak belirlenmesi ve nihayetinde ortak çocuğun yaşı ve nafakanın belirlenmesinden sonra değişen ihtiyaçları ile diğer (yiyecek, giyecek, barınma vs.) masraflarının da birlikte düşünülerek sonuç olarak eğitim giderlerini de kapsar şekilde ortak çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekir iken eksik inceleme ile her iki dava yönünden yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

4.Kabule göre de Davalı-davacı baba çocuğun gideceği okulun belirlenmesi olmadığı takdirde eğitim giderlerine parasal sınır getirilmesini talep etmiş ise de çocuğun hangi okula gideceği konusu velâyet kendisine bırakılan ebeveynin belirlemesi gereken konulardan biri olduğu tartışmasızdır. Davalı-davacının diğer talebi olan eğitim giderlerine parasal sınır getirilmesi talebi ise davalı-davacı tarafından somutlaştırılmamış olup davalı-davacıya açıklattırıldıktan sonra uyuşmazlığı somut olarak tespit ederek eğitim giderlerinin belirlenmesi yukarıda açıklandığı üzere davacı-davalı annenin iştirak nafakasının arttırılması talebi ile birlikte bir bütün olarak değerlendirilip belirtilen eksiklikler giderildikten sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi de isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının asıl ve birleşen dava yönünden BOZULMASINA,

3.Davacı-davalı vekilinin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

3.Davacı-davalı vekilinin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2008/17073, Karar No: 2008/15844, Tarih: 18.09.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/17073 E.  ,  2008/15844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 18.09.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/35135, Karar No: 2022/1397, Tarih: 27.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/35135 E.  ,  2022/1397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.03.2021 tarih ve 2021/4393 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21.04.2021 tarih ve KYB-2021/44220 sayılı ihbarname ile;

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 02/06/2016 tarihli ve 2014/172002 soruşturma, 2016/4922 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez şüpheliler ..., ... ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18/03/2020 tarihli ve 2014/865 soruşturma, 2020/14 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu kez İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/06/2020 tarihli ve 2020/63500 soruşturma, 2020/4691 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/06/2020 tarihli ve 2020/408 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilerek dosyanın Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesini müteakip, Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 18/03/2020 tarihli yetkisizlik kararı ile İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararı sonrasında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/06/2020 tarihli yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uyuşmazlığın esastan incelenerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Bor Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/2692 sayılı soruşturma evrakında belgede sahtecilikten yürütülen soruşturma evrakının 23.12.2014 tarihinde yetkisizlik kararı verilerek Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/1993 sayılı soruşturma evrakında da ikinci yetkisizlik kararı verilip Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu belirtilerek yetkili yerin belirlenmesi için en yakın merci olan Yalova Ağır Ceza Mahkemesine dosyanın tevdi olunduğu, merci Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2015 tarihli ve 2015/314 değişik iş sayılı kararıyla Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının kesin olarak yetkili olduğunun hüküm altına alındığı,

Aynı sanıklar hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2014/172002 sayılı soruşturmada 02.06.2016 tarihinde yetkisizlik kararı verilerek Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılındığı, akabinde Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın da birleşen tüm dosyalarla birlikte oluşan 2014/865 sayılı soruşturma evrakında 18.03.2020 tarihli yetkisizlik kararı ile soruşturma evrakını İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'na yolladığı, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2020/63500 soruşturma sırasına kaydedilen tahkikat evrakında 02.06.2020 tarihinde tekrar Aşkale'ye yetkisizlik verilerek yetki hususunda karar verilmesi için dosyanın merci İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesine yollandığı, mercinin 10.06.2020 tarih ve 2020/408 değişik iş sayılı kararı ile bu husustaki yetki ihtilafı ile ilgili daha önceden çıkan ilk yetki uyuşmazlığı üzerine merci Yalova Ağır Ceza Mahkemesince yetkili yer Cumhuriyet Başsavcılığının Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığı kesin olarak belirlendiği belirtildiği halde bu hususta tekrar karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, Aşkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılması yönünden hatalı şekilde hüküm kurulduğundan İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.06.2020 tarihli ve 2020/408 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31067, Karar No: 2024/14996, Tarih: 09.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/31067 E.  ,  2024/14996 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/57 E. 2015/253 K.

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1.Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin son fıkrası uyarınca adli para cezası belirlenirken menfaat miktarının 200.00 TL olması karşısında 20 gün üzerinden adli para cezası belirlenmeye başlanıp arttırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden belirlenmesi ile sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken doğrudan menfaat miktarı olan 200.00 TL' nin iki katı olan 400,00 TL belirlenerek bu miktar üzerinde adli para cezasının uygulanarak sonuç olarak fazla adli para cezası tayini;

2.Sanığın tekerrüre esas alınan Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/363 esas, 2008/77 karar sayılı ilamına konu TCK'nin 141/1 maddesindeki hırsızlık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı ve mahkemesince düşme kararı verildiği cihetle, tekerrüre esas alınamayacağının ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Ortaca (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin hükümlünün kaçması suçundan 03.06.2010 tarihli ve 2009/672 Esas, 2010/588 Karar sayılı ilamının Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 28.11.2012 tarihli 2012/5860 E. 2012/ 13778 K. Sayılı ilamınca sanığın ikinci kez mükerrir bulunduğuna ilişkin saptamasının isabetli bulunmasına ilişkin hükmün onanarak 28.11.2012 de kesinleştiğinin ve tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan adli para cezasının belirlenmesine ilişkin " sanığa verilen adli para cezasının 400,00 Tl'ye yükseltilmesi ile 400,00 Tl Adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibarelerinin kaldırılarak yerine " sanığın elde ettiği menfaat miktarı dikkate alınarak 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanığın duruşmada ki mahkemeye saygılı tavrı lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek TCK’nun 62 maddesi gereği cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 16 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK 52. mad. gereğince gün üzerinden tayin edilen para cezasının sanığın ekonomik durumu da göz önüne alınarak bir gün için 20 TL esas alınarak 320.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek adli para cezasının ödenmemesi durumunda 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereği mahkemece belirlenen gün üzerinden hapse çevrilmesi hususunun infaz aşamasında gözetilmesine" ibarelerinin eklenmesi; hüküm fıkrasında yer alan tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkarılarak yerine "Sanığın Ortaca (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.06.2010 tarihli ve 2009/672 Esas, 2010/588 Karar sayılı kararı ile verilen 6 ay hapis cezası sebebiyle hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, bu karar esas alınarak sanığa 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca ikinci defa mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nin 326/son ve 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddeleri gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun İNFAZ AŞAMASINDA GÖZETİLMESİNE,

09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.